"ภาพยนตร์เรื่องนี้ประกอบด้วย ข่าวมรณกรรม ข่าวท่องเที่ยว"
"และสารคดี 3 เรื่อง จากเดอะ เฟรนช์ ดิสแพทช์"
"นิตยสารอเมริกัน ตีพิมพ์ในออนวี ฝรั่งเศส"
เดอะ เฟรนช์ ดิสแพทช์ ก๊วนข่าวหัวเห็ด
"คอลัมน์ทรุดโทรมและตาย" « บก.ใหญ่เสียชีวิตในวัย 75 ปี »
"อาเธอร์ ฮาววิตเซอร์ จูเนียร์ ชาตะ - มรณะ ค.ศ. 1900-1975"
"ผู้ก่อตั้งนิตยสารฉบับนี้ เป็นบุตรเจ้าของนสพ.แคนซัส"
"เมืองออนวีซูร์บลาเซ่ ประเทศฝรั่งเศส"
มันเริ่มต้นจากฉบับวันหยุด
อาเธอร์ ฮาววิตเซอร์ จูเนียร์ นักศึกษาปีหนึ่ง
อยากหนีอนาคตที่สดใสในแคนซัส...
จึงโน้มน้าวให้พ่อเขา เจ้าของ ลิเบอร์ตี้ แคนซัส อีฟนิ่ง ซัน
ให้ทุนเขาเดินทางข้ามแอตแลนติก เพื่อเป็นโอกาสทางการศึกษา...
เรียนรู้ธุรกิจของครอบครัว...
ผ่านคอลัมน์ชุดการท่องเที่ยว...
ที่ตีพิมพ์ในนิตยสาร ฉบับวันอาทิตย์ชื่อปิกนิก
สิบปีต่อมา เขาได้รวบรวมทีม...
นักข่าวหัวเห็ดที่อยู่ต่างแดนในขณะนั้น...
แล้วเปลี่ยนปิกนิก เป็นเดอะ เฟรนช์ ดิสแพทช์
นิตยสารข่าวรายสัปดาห์ด้านการเมืองโลก...
ศิลปะ เบ็ดเตล็ด แฟชั่น อาหารและเครื่องดื่มรสเลิศ...
และเรื่องราวต่างๆ ที่ผู้คนในถิ่นต่างแดนสนใจ
เขานำโลกมาสู่แคนซัส
หนังสือของนักเขียนเขา อยู่ในหอสมุดใหญ่ๆ ทุกแห่งของอเมริกา
เบเร็นเซ่น...
ซาเซอแรค...
เครเมนซ์...
โรบัค ไรต์
หนึ่งในนั้นเป็นนักเขียนมือทอง...
คุณภาพคับแก้ว
คนหนึ่งไม่เคยเขียนบทความเสร็จสักบท...
แต่มาสิงอยู่กองบก. หน้าระรื่น 3 ทศวรรษแล้ว
คนหนึ่งเป็นนักเขียนตาบอดที่ไม่เปิดเผย เขาเขียนผ่านสายตาคนอื่น
มีผู้แตกฉานด้านไวยากรณ์เป็นเลิศ
ภาพประกอบปกโดยเฮอร์มีส โจนส์
พอเขามีนักเขียนดังในมือ...
อาเธอร์ จูเนียร์ไม่ค่อยปรานี พนง.ที่เหลือของนิตยสาร
โอ้ไม่ นั่นอะไร
ผมต้องการไก่งวง
ไก่อบยัดไส้แบบวันขอบคุณพระเจ้าอยู่บนโต๊ะ
ระบบจัดการด้านการเงินของเขา ซับซ้อนแต่ได้ผล
ให้เธออาทิตย์ละ 150 ฟรังก์ไป 15 ปี...
หักคำละ 5 เซ็นต์ หักค่าใช้จ่ายด้วย
คำแนะนำที่ติดปากเขา ก็ไม่รู้ว่าจริงไหม คำนั้นก็คือ...
พยายามให้ดูเหมือนว่า คุณตั้งใจเขียนแบบนั้น
เขากลับมาที่ลิเบอร์ตี้ หลังจากจากไปได้ 50 ปีพอดี...
"ลิเบอร์ตี้ แคนซัส"
กลับมาเพราะงานศพของตัวเอง...
ในตอนนั้นนิตยสารมียอดขายมากกว่า...
ครึ่งล้านจาก 50 ประเทศ
ตะกร้าสานที่ใส่เข็มกลัด โล่ และประกาศเกียรติคุณ...
สดุดีสูงสุด ถูกใส่ไว้ข้างศพเขา...
ฝังไปพร้อมกับเครื่องพิมพ์ดีด 1 เครื่อง
กับกระดาษเกรดเอ 1 รีม ผ้าคลุมเครื่องที่ทำจากฝ้ายชั้นดี
เขาถูกจัดงานศพแบบฉบับบก.
ในพินัยกรรม เขาระบุว่า...
ทันทีที่เขาเสียชีวิต เขากล่าวว่า...
ให้ยุบโรงพิมพ์และยักย้ายถ่ายเท
ให้ปิดกองบรรณาธิการและขายทิ้งเสีย
ให้โบนัสก้อนโตแก่พนง.แล้วเลิกจ้าง...
และให้ยุติการตีพิมพ์นิตยสารถาวร
ดังนั้น...
ข่าวมรณกรรมของผู้พิมพ์ จะถือเป็นการตีพิมพ์เช่นกัน
ผู้อ่านบอกรับตามบ้าน จะได้เงินคืนตามสัดส่วน
ของเงินคงเหลือที่ยังไม่ได้รับนิตยสาร
ให้เขียนคำจารึกบนป้ายหลุมศพเขา ตามป้ายเล็กๆ...
ที่ปิดอยู่เหนือประตูห้องทำงานด้านในของเขา
บทความของเบเร็นเซ่น ผลงานเอกนามธรรม
ใช้พาร์ทิซิเพิลลอยๆ 3 จุด ใช้อินฟินิทีฟผิด 2 จุด
สะกดผิด 9 ที่ นี่แค่ประโยคแรกนะ
บางอันเขาจงใจ
เรื่องของเครเมนซ์ การแก้ไขคำประกาศ
เราขอไป 2,500 คำ เธอส่งมา 14,000 คำ
รวมเชิงอรรถ โน้ตท้ายเรื่อง อภิธานศัพท์ บทส่งท้าย 2 บท
เป็นผลงานดีที่สุดชิ้นหนึ่งของเธอ
-ซาเซอแรคล่ะ -ตรวจสอบข้อเท็จจริงไม่ได้
เขาเปลี่ยนชื่อหมดและ เขียนแต่เรื่องคนไร้บ้าน แมงดา และขี้ยา
พวกนี้คือคนของเขา
แล้วโรบัค ไรต์ล่ะ
เขาล็อกประตู แต่ผมได้ยินเสียงพิมพ์ดีดแต๊กๆ
อย่าไปเร่งเขา
คำถามคือจะเอาใครออก
มีบทความสั้นเยอะเกิน ต่อให้เราพิมพ์สองสัปดาห์
แต่เราไม่มีเงินพอ ไม่ว่าจะยังไง
หัวหน้าช่างบอกว่าอีก 1 ชม.ต้องพิมพ์
คุณถูกไล่ออก
จริงเหรอ
อย่าร้องไห้ในออฟฟิศผม
"ห้ามร้องไห้"
ย่อหัวหนังสือ ตัดโฆษณาบางตัว บอกหัวหน้าช่างซื้อกระดาษเพิ่ม
ผมจะไม่เอาใครออกทั้งนั้น
นักเขียนเก่ง เขาเอาใจพวกนั้น
เขาทั้งชักจูง ปกป้องพวกเขาราวไข่ในหิน
คุณคิดว่าไง
ผมเหรอ
ผมจะเริ่มด้วยคุณซาเซอแรค
พวกนี้คือคนของเขา
"คอลัมน์สีสันท้องถิ่น หน้า 3-4"
"ฉบับย่อ"
« นักข่าวสิงห์นักปั่น » "โดยเอิร์บเซนต์ ซาเซอแรค"
"ประมวลภาพของเมืองใน 300 คำ"
ออนวีจะจอแจทันทีในวันจันทร์
เพื่อย้อนเวลาสู่ความสุนทรี...
เราไปปั่นชมเมืองกันครับ
หนึ่งวันในออนวี กับเส้นทางเก่าแก่ 250 ปี
เดิมทีเมืองใหญ่แห่งนี้เป็นหมู่บ้านช่างฝีมือ
เหลือแต่ชื่อที่ยังคงไม่เปลี่ยน
เขตบูตแบล็ก
"อดีต - อนาคต"
ย่านช่างก่ออิฐ
อาร์เคดพ่อค้าเนื้อ
ตรอกนักล้วง
ที่ก่อสร้างนี้เคยเป็นตลาด...
ค้าขายอาหารและของกินทุกชนิด...
ภายใต้หลังคาก่อเหล็กติดกระจกขนาดใหญ่
ต่อมาได้ถูกทุบทิ้ง อย่างที่เห็น...
เพื่อสร้างศูนย์การค้าและที่จอดรถขนาดใหญ่
ออนวีไม่ต่างจากเมืองอื่น...
ที่นี่ส่งเสริมแหล่งเพาะพันธุ์ สัตว์โสโครกและสัตว์น่ารังเกียจ
พวกหนูสร้างอาณาจักรในรางรถไฟใต้ดิน
ส่วนแมวสร้างอาณาจักรบนหลังคา
ปลาไหลสร้างอาณาจักรในคลองระบายน้ำตื้น
หลังจากรับขนมปังศักดิ์สิทธิ์ พวกเด็กวัดมือไว...
ที่ดื่มไวน์ศักดิ์สิทธิ์จนมึน ก็เดินตามคนแก่ที่ไม่ทันระวังตัว
แล้วเข้าไปแกล้ง
ย่านฟล็อปเป็นย่านนักเรียน
ผู้หิวโหย อยู่ไม่สุข คึกคะนอง
ในเขตโฮฟเวิล...
คนแก่อาศัย
พวกคนแก่ที่ล้มเหลวนะ
รถยนต์
มีทั้งดีและร้าย ในแง่หนึ่ง...
ทั้งบีบแตร ขับปาด ขับเร็ว ขับกระตุก ขับย้อนศร
ปล่อยควันเสีย สร้างมลพิษทางอากาศ...
ก่ออุบัติเหตุอันตราย รถติดต่อเนื่องและ...
ห่า!
ฝ่ายสถิติส่วนท้องถิ่น
ฝนตกเฉลี่ย 750 มิลลิเมตร
หิมะตกเฉลี่ย 190,000 เกล็ด
ดึงศพขึ้นจากแม่น้ำบลาเซ่ เฉลี่ย 8.25 ศพต่อสัปดาห์
ตัวเลขยังคงที่ แม้จำนวนประชากรจะเพิ่มขึ้น...
และการแพทย์สาธารณสุขจะพัฒนาขึ้น
พอตกค่ำ บรรดาผีขนุน...
กับผีมะขามมาเร่ขาย แทนเด็กส่งของกับแม่ค้าตอนกลางวัน
เป็นบรรยากาศการเสพสุขแบบเงียบๆ ที่เติมเต็มค่ำคืน
แล้วเสียงอะไรที่จะขัดจังหวะยามราตรี
และพวกเขาคาดว่าจะเจอความลึกลับอะไร
บางทีคำกล่าวโบราณชวนพิศวงอาจเป็นจริง
สุดยอดความงามทั้งหลาย...
ซ่อนความลับอันดำมืดไว้เสมอ
"หนู สัตว์น่ารังเกียจ ผีขนุน ผีมะขาม"
คุณไม่คิดว่าครั้งนี้ฉาวโฉ่ไปหน่อยเหรอ
-ไม่นะ -สำหรับคนดีๆ อ่าน
ตั้งใจให้ดูมีเสน่ห์นะ
"นักล้วง ศพ คุก โถฉี่..."
ไม่อยากเพิ่มร้านดอกไม้...
-หรือพิพิธภัณฑ์ศิลปะเหรอ -ไม่อยาก
สถานที่สวยๆ ก็ได้
ผมเกลียดดอกไม้
คุณตัดย่อหน้าสองให้เหลือครึ่งหนึ่งได้
ถัดมาคุณพูดถึงมันซ้ำ
ก็ได้
"คอลัมน์ศิลปะกับศิลปิน หน้า 5-34"
"เรื่องที่ 1"
« ผลงานเอกนามธรรม » "โดยเจ.เค.แอล. เบเร็นเซ่น"
"ภาพเหมือนของจิตรกรและรูปวาด"
เราจัดให้เป็นหัวข้อการบรรยายในคืนนี้...
จิตรกรผู้ยิ่งใหญ่แถวหน้า...
และบุคคลสำคัญ ของกลุ่มกัมมันตจิตรกรรมฝรั่งเศส...
คุณโมเสส โรเซ่นธัลเลอร์
เขาได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวาง...
ในเรื่องสไตล์ที่โดดเด่น และขนาดภาพที่มหึมาของเขา
โดยเฉพาะภาพฉากหลายตอนที่รู้จักในชื่อ...
ภาพจิตรกรรมฝาผนังสิบภาพ บนซีเมนต์เสริมใยเหล็ก
ในความเห็นฉัน เขายังคงความกระจ่างชัดเจน...
และยังส่งเสียงของศิลปินได้ดังที่สุด ในรุ่นขาโจ๋ของเขา
ผลงานชิ้นโบแดงนี้มาถึงจุดไม่ธรรมดานี้ได้ยังไง
ได้มาเป็นภาพประดับถาวรที่นี่...
ของคอลเลกชันแคลมเพตต์
เรื่องเริ่มต้นในโรงอาหาร
งานนิทรรศการ ที่เขี่ยบุหรี่ หม้อ และเชือกถัก...
งานแสดงศิลปหัตถกรรมโดยช่างสมัครเล่น
ที่ถูกคุมขังอยู่ในแผนกผู้ป่วย เรือนจำรพ.จิตเวชออนวี...
จึงไม่น่าถูกนำมารวม ในผลงานประจำปีวงการศิลปะ
และไม่ได้อยู่ในกลุ่มภาพวาดขนาดเล็ก...
ผลงานของคุณโรเซ่นธัลเลอร์ ซึ่งขณะนั้น...
ต้องโทษจำคุก 50 ปีในคดีฆาตกรรม 2 ศพ
พอดีมีเพื่อนร่วมคุกสังเกตเห็นผลงาน...
คุณจูเลี่ยน คาดาซีโอ้ ผู้ค้างานศิลปะแถบเลอแวนทีน
เหมือนฟ้ากำหนด บังเอิญเขาถูกขัง...
อยู่ในแดนติดกัน ในข้อหาเลี่ยงภาษีโดยไม่ตั้งใจ
ผู้คุม
ใครวาดรูปนี้
ผู้ต้องขัง 7524
นั่นแดนนักโทษเด็ดขาด ที่ป่วยทางจิตและสติฟั่นเฟือนนี่
คุณพอจะคุ้มกันผม และหาตราประทับเยี่ยมเพื่อนร่วมคุก...
กรณีฉุกเฉินให้ได้ไหม
ซิโมนเปลือย แดนเจ ห้องสันทนาการ
ฉันอยากขอซื้อ
ทำไม
เพราะฉันชอบน่ะสิ
ไม่ได้วาดขาย
ก็ขายสิ
-ไม่ ไม่ขาย -ใช่ ขายเถอะ
-ไม่ ไม่ขาย -ขายสิ
-ไม่ขาย -ขายเถอะ ขาย
ศิลปินทุกคนขายงานตัวเอง เขาถึงได้เป็นศิลปิน
ขายซะ ถ้าไม่อยากขาย ก็ไม่ต้องวาด
ปัญหาคือ ขายเท่าไหร่
บุหรี่ 50 มวน
เปลี่ยนใจ เอา 75 มวน
ทำไมนายมองผู้คุมคนนั้นตลอดเลย
เธอคือซิโมน
ฉันไม่อยากซื้อภาพสำคัญนี้ ด้วยบุหรี่แค่ 50 มวน
-75 -หรือ 75 เป็นเงินในคุก
ฉันจะให้นาย 250,000 ฟรังก์ฝรั่งเศส
นายตกลงจะขายไหม
ตอนนี้ฉันวางมัดจำได้แค่...
83 ซอนทีม เกาลัดเชื่อม 1 บุหรี่ 4 มวน
ให้หมดเลยที่ฉันมีตอนนี้
แต่ถ้านายยอมรับ สัญญาชำระเงินของฉัน ฉันรับรอง...
จะโอนเช็คเข้าบัญชีนายภายใน 90 วัน
นายใช้ธนาคารไหน
ช่างเถอะ
ว่าแต่นายหัดยังไง
วาดรูปแนวนี้
แล้วก็นายฆ่าใครมา และนายบ้าแค่ไหน
ฉันต้องรู้พื้นเพนาย จะได้เขียนประวัตินายได้
มันทำให้นายดูสำคัญขึ้น
นายเป็นใคร...
โมเสส โรเซ่นธัลเลอร์เหรอ
บ้านรวย เป็นลูกเจ้าของฟาร์มม้าเม็กซิกันเชื้อสายยิว
มิเกล เซบาสเตียน มาเรีย มอยเซส เดอ โรเซ่นธัลเลอร์
ครอบครัวส่งเสียให้เรียน ที่เอโคล เดส แอนทิกควีเทส์
แต่พอโตเป็นหนุ่ม...
เขาทิ้งชีวิตหรูหรา...
ที่สุขสบาย แล้วหันไปหา...
ชีวิตยาจก
อดอยาก
โดดเดี่ยว
เสี่ยงตาย
การป่วยทางจิต
และหนีไม่พ้น...
การใช้ความรุนแรง
เขาไม่ได้จับพู่กันในช่วงสิบปีแรก...
ที่ต้องโทษจำคุก
"ปีที่ 11 วันที่ 1"
ใบอนุญาตเข้าร่วมฝึกอบรม ผู้คุม
มีตั๋วลงทะเบียนไหม
นี่รึเปล่า
โปรดทราบ วันนี้มีนักโทษใหม่เข้าด้วย
ผู้ต้องขัง 7524 บอกในชั้นด้วย
หมายความว่าไง
แนะนำตัวคุณเองกับกลุ่มด้วย
ผมไม่อยากทำ
มันเป็นกฎ
พวกเขารู้จักผมแล้ว
นั่นไม่ใช่ประเด็น
-ผมไม่ได้เตรียมคำพูดมา -พูดอะไรก็ได้
ฉันอยู่ในนี้มา 3,647 วันและคืนแล้ว
เหลืออีก 14,603 วัน
ฉันดื่มน้ำยาบ้วนปากอาทิตย์ละ 14 ไพนต์
ดื่มขนาดนี้...
ฉันคงจะค่อยๆ ฆ่าตัวเอง...
ก่อนที่ฉันจะได้ออกไปดูโลกอีกครั้ง...
มันทำให้ฉันรู้สึก...
เศร้ามาก
ฉันต้องเปลี่ยนพฤติกรรม
ฉันต้องเดินทางใหม่
หาอะไรทำที่ช่วยให้มือฉันไม่ว่าง
ไม่อย่างนั้น...
ฉันคงจะฆ่าตัวตาย
ฉันเลยมาลงเรียนปั้นหม้อและสานตะกร้า
ฉันชื่อโมเสส
ไปนั่งได้
คุณชื่ออะไร ผู้คุม
ซิโมน
ผู้หญิงบางคนชอบผู้ชายที่เคยติดคุก
มันเป็นภาวะที่พบเห็นได้
"เอส"
สิ่งหนึ่งของผู้ที่ถูกจองจำคือ...
จะยกระดับประสบการณ์อิสรภาพของตัวเอง
ฉันรับรองได้ว่ามันเย้ายวน
เรามาดูเรื่องเธอกัน
เกิดมาไม่มีปากมีเสียง...
มีพี่น้องถึง 16 คน
ไม่รู้หนังสือจนกระทั่งอายุ 20
ตอนนี้เธอมีอสังหาฯ มากมาย
ราศีจับ
คุณพระ
สไลด์ผิด นั่นรูปฉัน
แน่นอนว่าซิโมนปฏิเสธ คำขอแต่งงานของโรเซ่นธัลเลอร์
เท่าที่ทราบ ขอหลายครั้ง...
และตั้งอกตั้งใจไม่น่าเชื่อ
ผมขอพูดง่ายๆ ตรงๆ นะ
พยายามรวบรวมเป็นคำพูด
ความรู้สึกในใจผม
-ฉันไม่ได้รักนาย -ผมรักคุณ
อะไรนะ
ฉันไม่ได้รักนาย
รู้เลยเหรอ
รู้อะไร
คุณรู้เลยเหรอ
คุณแน่ใจได้ไง ตอบเร็วไปนะ
ฉันแน่ใจ
จุกเลย
ผมเจ็บนะ
มันช่างโหดร้าย เลือดเย็น
นายพูดอย่างที่ต้องการแล้ว ฉันพยายามหยุดนาย แค่นั้นเอง
ผมยังพูดไม่จบเลย
พูดได้แค่ครึ่งเดียว ยังมีอีก
ไม่
-ไม่อะไร คุณจะ... -ไม่
-คุณจะแต่งงานกับผมไหม -ไม่
จะให้ฉันจับนายใส่ชุดนักโทษเด็ดขาด
แล้วส่งนายเข้าห้องขังอีกใช่ไหม
ผมต้องการอุปกรณ์ศิลปะ
ผ้าใบ เฟรมผ้าใบ พู่กัน น้ำมันสน
นายอยากวาดรูปอะไร
อนาคต
ก็คือคุณ
แม้ว่าเขาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญที่ยิ่งใหญ่
แต่จูเลี่ยน คาดาซีโอ้ก็ตาถึง...
เขาช่วยให้เราพบศิลปินมากฝีมือ...
เมื่อถึงเวลาที่เขาได้ปล่อยตัว...
เราจะเลิกขายชามผักผลไม้
เลิกขายรูปทะเลและชายหาดด้วย
และไม่ขายชุดเกราะ พรม และสิ่งทอด้วย
ผมเจอของใหม่
ศิลปะสมัยใหม่เหรอ
ศิลปะสมัยใหม่ เราจะเริ่มขาย ต่อไปนี้
-ฉันไม่เก็ต -อาไม่เก็ตแน่ล่ะ
-ฉันแก่ไปแล้วเหรอ -แน่นอน
-รูปนี้สวยตรงไหน -มันไม่ได้สวย คิดผิดแล้ว
นั่นไม่ปฏิเสธ
ประเด็นของผม เห็นผู้หญิงในรูปไหม
ไม่เห็น
เชื่อผม เธออยู่ในรูป
วิธีเดียวที่จะรู้ว่าศิลปินโมเดิร์นเก่งจริงรึเปล่า
คือให้เขาวาดรูปม้า หรือดอกไม้ หรือเรือรบที่กำลังจม...
อะไรก็ได้ที่ต้องวาดให้เหมือน...
กับสิ่งที่มันมีอยู่จริง
ดูว่าเขาทำได้ไหม ดูนี่สิ
ใช้ไม้ขีดไฟที่ไหม้ไฟวาด 45 วินาที ต่อหน้าผม
นกกระจอกสมบูรณ์แบบ เยี่ยมมาก
อาขอได้ไหม
อย่าบ๊องน่า ไม่ได้อยู่แล้ว
ประเด็นคือเขาวาดให้สวยแบบนี้ก็ได้ ถ้าเขาต้องการ...
แต่เขาคิดว่านี่ดีกว่า
ผมก็เห็นด้วยกับเขานะ
ซิโมนเปลือย แดนเจ ห้องสันทนาการ น่าจะเป็นผลงานชิ้นเอก...
มีมูลค่าสูงลิบลิ่วเสียด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้ยัง
ต้องสร้างความปรารถนาก่อน
เขาติดคุกนานแค่ไหน
"1 สัปดาห์ต่อมา มีการยื่นอุทธรณ์..."
"ต่อคกก.พิเศษพิจารณาการพักโทษ ในนามของผู้ต้องขัง 7524"
"เรื่องกระทงความผิดเขา ทำร้ายร่างกาย"
"และทำให้สูญเสียอวัยวะ"
คุณโรเซ่นธัลเลอร์...
ทำไมเราควรปล่อยตัวคุณ
เพราะมันเป็นอุบัติเหตุครับ ใต้เท้า
ผมไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าใคร
คุณใช้เลื่อยหั่นเนื้อตัดหัวบาร์เทนเดอร์ 2 คนนะ
บาร์เทนเดอร์คนแรกเป็นอุบัติเหตุ
ส่วนคนที่สองเป็นการป้องกันตัวครับ
ถึงจะกล่าวอ้างแบบนั้น...
คุณจะแสดงการสำนึกผิดจากใจจริงยังไง...
ที่คุณตัดหัวพวกเขา
พวกนั้นสมควรโดนแล้ว
-ว่ากระไรนะ -ขอโทษครับ
ตอนนี้ใช่ไหมที่ท่านจะต้องถาม...
ว่ามีใครจะกล่าวอะไรก่อนสายเกินไปไหม
เหมือนในงานแต่ง
-ไม่ใช่ -ผมขอพูดสั้นๆ
เราทุกคนรู้ว่าชายคนนี้เป็นฆาตกร
ทำผิดข้อหาฆ่าคนโดยไตร่ตรองไว้ก่อนจริง
มันชัดเจนอยู่แล้ว
แต่เขายังเป็นบุคคลที่หายากในคนรุ่นเขา...
ที่ไม่ได้โอกาสค้นพบตัวเองด้วย อย่างที่ท่านได้ยิน
อัจฉริยะด้านศิลปะ
แน่นอนว่าควรมีสองมาตรฐาน ในสถานการณ์แบบนี้
สมมติเขาป่วยทางจิตจริง มันก็ไม่ใช่ความผิดเขา
ด้วยความเคารพ ผมขอเสนอ...
ให้เราคิดวิธีอื่นลงโทษเขาดีไหมครับ
โรเซ่นธัลเลอร์ถูกเพิกถอนสิทธิ์ ขอพักการลงโทษ...
ตามคำพิพากษาเดิมอย่างถาวร
หมดคำถามแล้วครับ
ถึงอย่างนั้น คาดาซีโอ้และพวกอาของเขา เห็นตรงกัน...
ว่าจะเป็นนายหน้าคนเดียวของเขา โปรโมทงานเขา...
ไปทั่วโลกเสรี
ภาพซิโมน เดินทางเผยแพร่ไปไกล
นิทรรศการศิลปะออนวี
เดอะ รอยัล เอกซ์โพซิชั่น
ศาลานานาชาติของลิเบอร์ตี้ในงานแฟร์รัฐแคนซัส
งานนี้ศาลาเกือบไหม้
สรุป รูปมาแรงมาก
"ชิ้นที่ 42 'นกกระจอกสมบูรณ์แบบ' เอ็ม โรเซ่นธัลเลอร์"
แม้แต่ผลงานในยุคแรกที่ศิลปินลืมไปแล้ว ก็ยังขายได้...
เกิดกระแสการซื้อขายในตลาดมือสอง
ขณะนั้นโรเซ่นธัลเลอร์ยังคงวาดรูปในเรือนจำ
น่าตกใจที่ศิลปินชอบวัตถุดิบที่หาได้...
เฉพาะในเรือนจำรพ.จิตเวชมากกว่า
ไข่ผง
เลือดนกพิราบ
น้ำมันหยอดกุญแจมือ
ถ่านหิน ไม้ก๊อก และมูลสัตว์
ขาดไม่ได้ ไฟ
สบู่ล้างมือสีเหลืองอ่อน
และครีมสดจากข้าวฟ่างที่ใช้เป็นตัวเชื่อม
ซิโมนชอบยืนนิ่งๆ
ที่จริง เธอเก่งขั้นเทพเลย...
สามารถยืนนิ่งในท่ายากเป็นเวลานานได้
เธอแทบไม่หวั่นไหว ต่อความร้อนจัดหรือเย็นจัด
ทั้งที่ต้องเปลือยกายโพสท่าพิสดารสารพัด
ผิวเธอก็ยังไม่ไหม้ ไม่มีตำหนิ หรือขนลุกเลย
มีข่าวเมาท์ว่า...
เธอชอบกลิ่นน้ำมันสนจริงจัง...
จนปีต่อๆ มา เธอถึงขั้นอาบมันเลยทีเดียว
เธอเป็นมากกว่าเทพธิดาบันดาลใจ
เปิดสวิตช์
เปิดสวิตช์สิ ไอ้หน้าตัวเมีย
เป็นบ้าอะไร กลับไปทำงาน
ผมทำไม่ได้
จะไม่ทำด้วย มันยากเหลือเกิน
มันทรมาน
ผมเป็นศิลปินที่ทนทุกข์ตัวจริง
โธ่ หนูน้อย
ออกไป
สะใจพอไหม
ฉันโตมาในไร่
เราไม่ได้แต่งกลอน
เราไม่ได้เล่นดนตรี
เราไม่ได้ทำงานปั้นหรือวาดรูป
ฉันเรียนศิลปหัตถกรรม จากหนังสือในห้องสมุดของคุกนี้
และฉันอาสามาสอนพวกเขา
ฉันไม่รู้นายรู้อะไร รู้แค่ว่านายเป็นอะไร
ฉันดูออกว่านายเป็นทุกข์ ฉันดูออกว่ามันยาก
มันอาจแย่ลง แต่เดี๋ยวก็จะดีขึ้น
นายจะคิดออกไม่ว่านายจะมีปัญหาอะไร
นายมีปัญหาอะไร
ผมไม่รู้จะวาดรูปอะไร
เดี๋ยวนายก็คิดออก
นายจะต้องเชื่อในตัวเอง เหมือนที่ฉันเชื่อ
และนายจะต้องดิ้นรน...
จากนั้น...
พอฤดูใบไม้ผลิ หรืออาจเป็นฤดูร้อน
หรือฤดูใบไม้ร่วง
หรือที่เพิ่งผ่านไป ฤดูหนาว
งานชิ้นใหม่นี้ก็จะเสร็จ
มันจะต้องเป็นแบบนั้น
เว้นแต่นายยังอยากถูกประหารอีก
กลุ่มกัมมันตจิตรกรรมฝรั่งเศส
กลุ่มคนเก่งไฟแรงที่มีชีวิตชีวา ซกมก ขี้เหล้า...
หัวรุนแรง ป่าเถื่อนเชิงสร้างสรรค์
พวกเขาสร้างแรงบันดาลใจ และบ่อยครั้ง...
ที่ทำร้ายกันเองมานานมากกว่า 2 ทศวรรษ
ตอนนี้ฉันขอดื่มหน่อย
จำได้ไหม ในยุคโน้น อย่างที่รู้กัน...
สังคมยอมรับการที่นักวาดหรือนักปั้น...
เอาเก้าอี้ฟาดเพื่อน หรือใช้อิฐปา...
หรือเดินตาเขียว ฟันหักอะไรพวกนี้กัน
ที่จริง ฉันนำไปแล้ว แต่จากประสบการณ์ฉัน...
โรเซ่นธัลเลอร์อาจจะบ้าระห่ำอย่างที่ไม่คาดคิด
ฉันพูดถึงตู้เก็บสีที่อยู่ใต้สตูดิโอเขา...
ในบูเลอวาร์ด เดส พล็อมเบียร์ส มีครั้งหนึ่ง...
เขาคว้าตัวฉันเข้าไปในนั้น แบบจาบจ้วง พยายามจะอึ๊บฉัน...
กับผนังตู้เก็บสีนั่น
เขาบ้าจริง หมอยืนยันแล้ว
แน่นอนว่าพวกคาดาซีโอ้เป็นตัวแทนงานทั้งหมด
"3 ปีต่อมา"
ผ่านมา 3 ปีแล้ว
เราทำให้นายเป็นจิตรกรที่ดังที่สุด ที่ยังมีชีวิตอยู่...
จากรูปวาดเล็กๆ ใบหนึ่งที่เราโฆษณาโอเว่อร์
นายได้เป็นหลักสูตรในรร.ศิลปะ
นายได้มีชื่อในสารานุกรม
แม้แต่ลูกศิษย์นายยังโกยรางวัล และเงินทอง...
นายก็ยังไม่ให้เราดูภาพสเกตช์ หรืองานศึกษา...
ผลงานชิ้นใหม่ที่ใช้เวลานานเกินเหตุนี่
เราต้องรออีกนานแค่ไหน
ไม่ต้องตอบ เพราะเราถามไปงั้น
เราพิมพ์การ์ดเชิญเรียบร้อย
เราจะเข้าไปหา
เราทุกคน นักสะสม นักวิจารณ์
กระทั่งนักก๊อปงานนายที่เราเป็นนายหน้าให้ คนที่ประจบนาย...
และขโมยจุดเด่นนายไป แล้วเขาอาจทำได้ดีกว่านายด้วย
แค่สินบนจัดงานก็แพงหูดับแล้ว ไม่เชื่อถามผู้คุมพวกนี้ได้
แต่เรายอมจ่าย
ฉะนั้นทำให้เสร็จ จะเป็นอะไรก็ช่าง
โชว์จะจัดขึ้นอีกสองอาทิตย์
ยังไงเธอก็คิดว่ามันพร้อมแล้ว
มันพร้อมแล้ว
ฉันอาจจะทำอีกสักปี
นายจ้างฉันในขณะนั้น ได้รับโทรเลขด่วนจี๋...
เป็นคำขอที่น่าฉงน
ฉันขออ้างอิงถึงอัพเชอร์ "มอว์" แคลมเพตต์
นักสะสมของเก่าผู้ปราดเปรื่อง
เพื่อนรักของศิลปินแนวหน้า
คอลเลกชันของเธอ แม้จะเพิ่งเริ่มทำ ก็ยังเป็นที่รู้จักและสำคัญ...
นั่นคือบ้านของเธอ กรรมาธิการอเมริกัน ชุดแรกของอินโก้ สตีน
หรือที่เรียกกันว่าบ้านกันชนประตู
มันเป็นหน้าที่และสิทธิพิเศษของฉัน ที่ได้ทำแค็ตตาล็อก...
จัดเก็บและแนะนำ ถึงเธอจะทำอย่างที่เธออยากทำ...
ไม่ว่าเราจะบอกเธอยังไงก็ช่าง
เราจึงออกเดินทางไกล จากลิเบอร์ตี้ไปออนวี
ถึงคุณนายแคลมเพตต์ ขออนุญาตเรียกว่ามอว์
ขอเชิญชมการเปิดตัวผลงานใหม่ ครั้งแรกของคุณโมเสส โรเซ่นธัลเลอร์
ซึ่งผมเอง เขาก็ยังไม่ยอมให้เห็น
เพื่ออำนวยความสะดวก ให้ได้ชมตามเวลาที่เหมาะสม...
เราอาจจำเป็นต้องลักลอบเข้าไปในเรือนจำ...
ซึ่งเป็นที่ที่ศิลปินอยู่ในตอนนี้
โปรดเชื่อใจผู้ช่วยของผมที่จะจัดการทุกอย่าง
และเตรียมการให้คุณได้เข้าชม
คำเตือน ห้ามพกไม้ขีดไฟ ไฟแช็ก หรือของมีคมทุกชนิดมาด้วย
เราจะรอการตอบรับของคุณด้วยความหวัง
ด้วยความเคารพยิ่ง บ.คาดาซีโอ้ อาและหลานชายกาเลอรี่
รถขนนักโทษเที่ยวสุดท้ายมารับเราโดยตรง
รถที่จะขนผู้หญิงกลางคืนและขี้เมา ไปส่งคุกตอนตี 3
"เงินสินบน"
โมเสส นายอยู่นี่รึเปล่า
จะกล่าวแนะนำอะไรไหม
หรือจะกล่าวต้อนรับแขกผู้น่ารักของเรา บางท่าน...
เดินทางมาไกลมากเพื่อชมผลงานนาย พูดก็ดีนะ
หรือแล้วแต่นาย ไม่รู้สิ
หวัดดี
โปรดเงียบ
โปรดเงียบด้วย
ผมทำได้แล้ว มันดีมาก นี่คือประวัติศาสตร์
เปิดแชมเปญเร็ว ผมทำได้แล้ว
ดนตรีมา!
ทำไมนายนั่งรถเข็น เหมือนคนพิการแบบนั้น
นายควรลุกขึ้นเต้นรำบนโต๊ะ นี่คือชัยชนะ
เขาเอามีดผสมสีแทงต้นขา เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
โชคดีที่จนท.ห้องพยาบาล ยังต่อเส้นเลือดแดงได้ทัน
นายชอบไหม
ฉันชอบไหมเหรอ
ชอบ
พวกเขาวาดรูปอีหนูของคุณให้คุณ
ดูมอว์สิ เธอตะลึงไปเลย
นี่คือภาพเฟรสโก้ใช่ไหม
ถูกต้อง เขาคือปรมาจารย์ ศิลปะเรอเนสซองส์ผู้ยิ่งใหญ่
เขาใช้เลือดวาด เหมือนกับพีเพร์โน่ ปิแอร์ลุยจี ตอนเขาวาด...
รูปพระคริสต์หน้าแท่นบูชาสวรรค์ ในปี 1565
มอว์ ไม่มีใครตาถึงเห็นสิ่งที่ไม่มีใครเคยเห็น...
เหมือนมอว์ แคลมเพตต์ แห่งลิเบอร์ตี้ แคนซัสแล้ว
เราควรอายที่มาชุมนุมต่อหน้าเธอ
ทำไมเธอพูดว่าเฟรสโก้เนี่ย
นี่เขาวาดลงบนผนังเหรอ
ไม่นะ เขาทำอะไรลงไป
ไอ้กวนตีนเอ๊ย
คุณเห็นไหม ดูนี่สิ
-ฉันคิดว่ามันเอกอุมากเลย -มันสุดยอด
อาจจะเป็นจุดเปลี่ยน ของวิวัฒนาการด้านภาษาภาพมนุษย์
ใช้ปูนปลาสเตอร์วาด บนปูนซีเมนต์เสริมใยเหล็กในโรงยิม
เพนท์กระทั่งบนแผงทำความร้อน
ไม่แน่ฟอนดาซีโอเน่ เดลอาร์เท คลาสสิโก้...
อาจหาวิธีเอาภาพออกจากผนังได้
เราอยู่ในเรือนจำคุมเข้มสูงสุดนะ มอว์
มันเป็นทรัพย์สินของรัฐ
ต่อให้เริ่มขั้นตอนนรกติดต่อราชการ ก็ใช้เวลาเป็นปี...
ต้องจ้างทีมทนายหัวหมอค่าตัวแพงลิบอีก...
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะลอกออกได้ไหม นี่เป็นจิตรกรรมฝาผนัง
เฮ้ย มันเป็นภาพฝาผนัง
แล้วไง
เคยสำเหนียกไหมว่าฉันกับอา...
ต้องเสียเงินไปเท่าไหร่ มันเรียกคืนมาไม่ได้ด้วย
ดูพวกท่านสิ
นายทำเราพัง!
มันไม่มีความหมายกับนายเลยใช่ไหม
ไหนนายบอกว่าชอบ
ฉันคิดว่ามันเฮงซวย
ลุกจากรถเข็นเลย
ฉันจะอัดแกให้น่วมคาห้องนี้เลย
อย่ามาขู่ฉันนะ ไอ้ฆาตกรโฉด
แกไอ้ฆาตกรโรคจิต คิดสั้น ไอ้ขี้เมาไม่เอาไหน
ทำไมคุณไม่บอกผม ผู้คุม
บอกคุณก็ห้ามเขาน่ะสิ
พวกเราต้องยอมรับ
ความอยากล้มเหลวของเขามีอำนาจ...
มากกว่าความปรารถนาแรงกล้าของเรา ที่จะช่วยให้เขาดัง
ผมถอดใจล่ะ เขาชนะเราแล้ว
-เขาชนะเราจริงๆ -เศร้า แต่เป็นไปแล้ว
อย่างน้อยเขาก็วาดรูปเวรนี่เสร็จ
นี่คงเป็นการประมวลภาพด้านข้าง ที่น่าสนใจที่สุด...
ที่ผมเคยเห็นมา
เยี่ยมมาก โมเสส
เยี่ยมมาก รูปนี้มีความยิ่งใหญ่
ถ้านายโบกปูนหนาพอ มันอาจอยู่ทน
สักวันเราจะเข้ามาดูอีก
ขอให้สมหวัง
แน่นอนนายจะยังอยู่ที่นี่
มันคือทุกด้านของซิโมน
ในตอนนั้น ทั้งสองรู้ถึงความตั้งใจของซิโมน...
ที่จะลาออกจาก เรือนจำรพ.ออนวีในวันถัดมา
เธอได้เงินก้อนจากคาดาซีโอ้...
ตอบแทนที่เธอเป็นนางแบบ และเทพธิดาดลใจให้โรเซ่นธัลเลอร์
เธอได้กลับไปอยู่กับลูกที่ห่างเหินกัน...
ลูกที่เธอคลอดตั้งแต่ยังสาว...
แล้วทั้งสองก็ไม่เคยแยกจากกันอีก
เธอกับโรเซ่นธัลเลอร์ยังเขียนจม.หากัน...
จนเขาเสียชีวิต
คุณนายแคลมเพตต์อยากจองผลงานชิ้นนี้
สติ๊กเกอร์จองเหรอ
ใช่ค่ะ
ถ้าเธอให้เท่านี้...
คุณกับคุณอาจะยอมขายไหม
เราขอเงินมัดจำได้ไหม
มอว์ จ่ายมัดจำได้ไหม
บอกพวกฝรั่งเศสขี้เหนียวว่า ฉันจะไม่ทำสัญญาอะไรทั้งนั้น
ภาพจิตรกรรมฝาผนังสิบภาพ บนซีเมนต์เสริมใยเหล็กนี้...
ยังคงเป็นภาพที่อัพเชอร์ แคลมเพตต์จองไว้...
ตลอด 20 ปีให้หลัง
พวกนักโทษขอค่าปิดปากด้วย
พวกนักโทษไหน
ทุกคน
นอกห้องสันทนาการมีม็อบน่ากลัวอยู่
หมอนี่อ้างว่าเป็นตัวแทนพวกนั้น
บอกไปว่าเราไม่ติดสินบน นักข่มขืนและนักล้วง มันผิดศีลธรรม
อีกอย่างฉันไม่ได้เอาแบงก์ย่อย มาหกล้านฟรังก์ด้วย
พวกนายออกมาได้ไง
เราทำไงดี
ล็อกประตูสิ
ผลคือมีนักโทษ 72 คน...
สมาชิกกลุ่มกัมมันตจิตรกรรมฝรั่งเศส 6 คน ตายหรือเจ็บปางตาย
โมเสส โรเซ่นธัลเลอร์ได้สร้างวีรกรรม...
ช่วยชีวิตผู้คุม 9 คน แขกคนสำคัญ 22 คน...
และรัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรม และนครบาลไว้...
เขาจึงได้ปล่อยตัว ได้ทัณฑ์บนตลอดชีวิต
และได้รับเหรียญเคจด์ ไลอ้อน
20 ปีต่อมา ตามคำสั่งของมอว์ แคลมเพตต์
คาดาซีโอ้กับหลานชาย จัดการยกห้องสันทนาการทั้งห้อง...
ขนขึ้นเครื่องบินโกไลแอท ขนาด 12 เครื่องยนต์...
บินตรงจากออนวีไปส่งที่ลิเบอร์ตี้
ภาพชิ้นโบแดงนี้ถูกขนมาในสภาพนี้ ก็ถูกนำมาตั้ง...
ตระหง่านบนที่ราบแห่งแคนซัสตอนกลาง
"ดินสอ ปากกา ยางลบ เป๊กติดกระดาษ"
"หมุด ช่างซ่อมเครื่องพิมพ์ดีด"
ทำไมผมต้องจ่ายค่าห้องที่บีชคลับ ในชายฝั่งแอตแลนติกเหนือด้วย
เพราะฉันต้องไปเขียนข่าวที่นั่น
"อาหารเช้า เที่ยง ค่ำ ค่าซักผ้า เหล้าดื่มก่อนนอน ของว่างรอบดึก"
แล้วเขียนที่โต๊ะในออฟฟิศคุณไม่ได้รึไง
อภินันทนาการของนิตยสารนี้
ไม่ต้องมาหลอกถามเรื่องระหว่างฉันกับโมเสส
ที่โรงแรมริมทะเลเมื่อ 20 ปีก่อนเลย เราเคยเป็นคู่รักกัน
ฉันกลับไปรำลึกความหลัง
ด้วยเงินของผม
ใช่ ได้โปรด
รวมเงินมา
"คอลัมน์การเมือง / บทกวี หน้า 35-54"
"เรื่องที่สอง"
« การแก้ไขคำประกาศ » "โดยลูซินด้า เครเมนซ์"
"บันทึกการเคลื่อนไหวของหนุ่มสาว"
วันที่ 1 มีนาคม
การเจรจาระหว่างนศ.ป.ตรี และคณะบริหารมหาวิทยาลัย...
ยุติลงทันทีในช่วงเช้าตรู่...
หลังจากโต้เถียงด่าทอกันอย่างดุเดือด...
ในที่สุดต้องตัดสินด้วยการเดิมพัน...
เรื่องให้นิสิตชายสามารถเข้า-ออก หอพักนิสิตหญิงได้
การประท้วงจบลงแบบจนมุม...
เซฟฟิเรลลี่ต้อนบิชอปของอาจารย์
เขาจะหนีแล้วใช้เรือสองตัวโต้
มองภายนอกเป็นการให้โอกาส...
ให้พวกหนุ่มสิวเขรอะ ชอบฝันเปียกได้ใจไปก่อน
"แกนนำนักศึกษา เซฟฟิเรลลี่ บี."
แต่ที่จริง มีตัวแทนทั้งหญิงและชายเท่าๆ กัน
สาวน้อย...
รองเท้า!
ผู้เข้าร่วมทุกคนย้ำชัดสาเหตุความไม่พอใจ...
ความปรารถนา... เป็นความต้องการทางกายมากกว่า
ปรารถนาอิสรภาพ จบข่าว
มันระเบิดออกมาในรูปแบบสัญลักษณ์...
และกำลังเป็นที่พูดถึงของทุกคน
วันที่ 5 มีนาคม
อาคารค่ำที่บ้านของบี
ลูกชายคนโต อายุ 19 ปี ไม่กลับบ้านตั้งแต่เช้าวานนี้
สาวๆ หรี่เสียงวิทยุหน่อย
พ่อเผอิญเจอเขาตอนกลางวัน เดินขบวนอยู่กับเพื่อนๆ
สโลแกนของพวกเขา...
"เด็กน่ารำคาญ"
ขอบคุณค่ะ
แขกอีกคนไม่มาร่วมรับประทาน
ซึ่งฉันดีใจค่ะ
เพราะเขาไม่ได้บอกเรื่องแขกคนนั้นกับฉัน
เราไม่ได้ตั้งใจทำคุณไม่พอใจ ขอโทษนะ
เราคิดว่าเธอคงไม่มาถ้าเราเตือนเธอก่อน
-เธอคิดถูกแล้ว -ใช่
ข่าวท้องถิ่นรายงานวิธีควบคุม ฝูงชนหัวรุนแรงบนถนนวันนี้ กล่าวว่า...
ให้โอกาสเขาหน่อย เขาฉลาดมากนะ
นานแค่ไหนแล้วตั้งแต่หมอนั่นน่ะ
ฉันรู้พวกเธอหวังดี
"มันเริ่มจากรู้สึกเหมือนโดนเข็มทิ่มแทง"
ฉันไม่ใช่สาวทึนทึกนะ
เราไม่ได้คิดแบบนั้น
เธอไม่ใช่แน่นอน
"จากนั้นตาเริ่มแดงก่ำและบวม"
ดูปากฉันนะ
ฉันตั้งใจอยู่เป็นโสด
ฉันเลือกที่จะไม่คบใคร
ฉันตั้งใจไม่มีสามีและลูก
สองสิ่งนี้เป็นอุปสรรคของผู้หญิง ที่หาเลี้ยงตัวเองและเขียนหนังสือ
-เราร้องไห้กันทำไม -มันเศร้าน่ะสิ
เราไม่อยากให้คุณอยู่คนเดียว
ความเหงาเป็นความยากไร้อย่างหนึ่ง
ฉันไม่ได้เศร้า ฉันเจ็บตา
อะพาร์ตเมนต์พวกเธอต้องมีอะไรแน่
"ในที่สุดทำนบแห่งความเจ็บปวด ล้นทะลักพร้อมน้ำมูกไหลริน...
และมีก้อนจุกที่คอ"
อย่าหายใจ
ผมเปลือยอยู่ คุณนายเครเมนซ์
ฉันเห็นเต็มตา
-คุณร้องไห้ทำไม -แก๊สน้ำตา
บวกกับ...
ฉันคงเศร้าด้วย
ช่วยหันหลังด้วย ผมเขินเรื่องกล้ามเนื้อใหม่ของผม
ไปบอกพ่อแม่เธอว่าเธอกลับมาแล้ว พวกเขาเป็นห่วง
ผมต้องกลับไปอยู่ที่แผงกั้น
ฉันไม่เห็นมีแผงกั้นเลย
อ๋อ เรายังสร้างไม่เสร็จ
เธอเขียนอะไรอยู่
คำประกาศ
อ้อ ผมบอกพ่อแม่แล้วไม่ให้เชิญพอล
คุณอาจจะเศร้า แต่ผมดูคุณไม่ได้เหงา
ใช่น่ะสิ
ผมเห็นคุณที่การประท้วง อยู่บนชั้นหนังสือ กำลังจดบันทึก
มีข่าวของเราไหม ให้คนแคนซัสอ่าน
ไม่แน่
งั้นคุณควรอ่านมติของพวกเรา
หรือพิสูจน์อักษรให้เราได้ไหม พ่อแม่ผมคิดว่าคุณเป็นนักเขียนที่เก่ง
เอามาสิ
ปวกเปียกไปหน่อย
ปวกเปียกจริงหรือเปรียบเปรย
ทั้งคู่ ดูจากปกและสี่ประโยคแรก
อย่าวิจารณ์คำประกาศของผมนะ
ไม่ต้องการความเห็นเหรอ
ผมไม่ต้องการความเห็น ต้องเหรอ
ที่ขอให้คุณพิสูจน์อักษร...
เพราะนึกว่าคุณจะประทับใจที่เขียนได้ดี
งั้นเริ่มดูคำผิดล่ะกัน
คณะอาจารย์จะชนะไหมถ้าพวกนศ.แพ้
ต้องรอดูต่อไป
-พอล ดูวาลครับ -ลูซินด้า เครเมนซ์ค่ะ
สบายดีไหมครับ
หนวดเคราคุณทิ่มหน้าฉัน
ในที่สุดแขกที่ไม่คาดคิดก็มาถึง ดูนรกมาก
บ่นว่ากว่าจะฝ่าเมืองมาได้
รถไฟถูกขวาง รถเมล์ก็ด้วย...
กระจกถูกทุบ แผ่นปูทางเท้าปลิวให้ว่อน
ยังไงก็มาถึงแล้ว
ลูซินด้าคนดัง สวัสดีครับ
ฉันไม่รู้ว่าคุณจะมา พวกเขาไม่ได้บอกฉัน
นี่ไม่ใช่การพบกันอย่างเป็นทางการ
สวัสดียามเย็น
กินกันเลยไม่ต้องรอฉัน
10 มีนาคม สำนักงานเทศบาล หยุด 1 อาทิตย์และยังหยุดต่อ
ระบบขนส่งมวลชนหยุดวิ่ง
ขยะไม่มีคนเก็บ โรงเรียนหยุดประท้วง
ไม่ส่งจดหมาย ไม่ส่งนม
ผมอีกแล้ว
ความจริงตามปกติจะเป็นยังไง
สัปดาห์หน้า เดือนหน้า ไม่รู้ ถ้าเรายังมีโอกาสเจอมันอีก
ไม่มีใครเดาได้
ส่วนนี้คืออะไร
ฉันเพิ่มภาคผนวก
-ล้อเล่นน่า -ไม่ ไม่ล้อเล่น
คุณเขียนคำประกาศของผมจนจบโดยไม่รอผม
ฉันว่าเขียนให้ดูเหมือนเธอแล้วนะ
แค่ทำให้ชัดเจนขึ้น กระชับขึ้น...
เวิ่นเว้อน้อยลง
คิดซะยังงี้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่ฉันพิสูจน์อักษรคำประกาศ
ไม่มีทางที่จะนึกภาพนักศึกษาเหล่านี้...
ที่มีชีวิตชีวา ใสซื่อ กล้าสุดโต่ง...
จะยอมเชื่อฟังกลับเข้าห้องเรียน
ใครมา
-แม่เธอ -แม่ผม
แม่ผมเหรอ
แม่ต้องการอะไร บอกแม่รึเปล่าว่าผมอยู่นี่
-บอก -ทำไม
ก็เขาถาม ฉันไม่พูดโกหก
แม่โกรธรึเปล่า
ไม่น่านะ
-แม่พูดว่าไง -เขาก็พยักหน้า
แล้วคุณว่าไง
ฉันบอกเขาว่ากำลังเขียนบทความ เรื่องเธอกับเพื่อนๆ เธอ
ตกลงคุณเขียนจริง
ฉันเขียนไปพันคำแล้ว
ฉันขอสัมภาษณ์เขา
แม่ตกลงไหม
ตกลงสิ
ผมโกรธนะ
ผมไม่รู้จะรู้สึกยังไง
ผมจะเดือดร้อนไหม ทำไมแม่ผมใจเย็นอยู่ได้
ทำงี้มันเหมาะแล้วเหรอ
ห้ามเอาเรื่องทั้งหมดนี้ไปเขียนนะ ห้ามหมด ทั้งชีวิตผมเลย
แล้วตอนนี้ผมควรทำไง
ฉันควรเป็นกลางในฐานะสื่อ
ผมชอบที่คุณขาโหดแบบนี้
มันคงเป็นข้อดีอย่างหนึ่งของคุณ
ตกลงคุณเขียนไปพันคำแล้วเหรอ
เด็กๆ ทำเรื่องนี้
กำจัดอำนาจรีพับลิกันที่มีมาพันปี ในเวลาไม่ถึง 2 สัปดาห์
ทำอย่างไรและทำไม
ก่อนมันเริ่มต้น มันเริ่มต้นที่ไหนนะ
ย้อนไปเวลาก่อนหน้า ในออนวี
น่าจะเกือบหกเดือนที่แล้ว ตอนนั้นพวกน้องสาวผมยัง 12 ขวบ
เรากำลังฮิตเต้นท่าบ้าบอกับนมร้อน
ไว้ผมทรงปอมปาดู ครูตอง หรือฟรุตเดอแมร์
สแลงฮิตพูดละตินปนศัพท์ปรัชญา และสัญญาณมือ
พวกทนายเถียงกันจนหูชา ซ้ำซากน่าลำไย
อ้างว่าหาประเด็นเป็นไปได้
« ฉันไม่เห็นด้วยกับทุกเรื่องที่นายพูด »
ทุกก๊วนมีคู่ปรับ
ก๊วนน็อตไม่ถูกกับก๊วนสลัก ก๊วนไม้ไม่ถูกกับก๊วนหิน
ก๊วนนักกีฬาไม่ถูกกับเรา เด็กเรียน จนกระทั่งมิตช์มิตช์ตกสอบไล่ก่อนจบ
และถูกส่งไปเกณฑ์ทหาร
ประจำแคว้นมัสตาร์ด 3 เดือน
"รายงานปฏิบัติการการรบ"
"หนึ่งเดือนต่อมา"
อุดมการณ์ของเขาที่จะสู้ เพื่อกองทัพจักรวรรดินิยม...
ทำสงครามกับเผด็จการ หายไปไหน
เขาถูกส่งไปเกณฑ์ทหารที่แคว้นมัสตาร์ด
ถูกบังคับ
เหมือนกันแหละ
อะไรนะ
มันก็เหมือนกัน
กล้าดียังไง เธอเป็นใครถึงมาใส่ร้ายเพื่อนเรา
เธอเคยคิดไหม...
ตอนนี้เขาอาจจะเดินแถวตอนกลางดึก...
แบกถุงดินปืน 50 ปอนด์ และปอกมันฝรั่งเก่าเก็บ
ขณะที่เขาต้องใช้ถ้วยสังกะสีขุดหลุมส้วมกลางฝน
เขาไม่ได้อยากเป็นทหาร
ถูกบังคับ
เขาควรเผาตราแล้วหนีทหารซะ
(โทษขั้นต่ำ จำคุกหกเดือน และถูกขึ้นบัญชีดำ)
เธอก็พูดง่ายสิ อยู่สุขสบายที่ซองส์เบลก
มันก็เหมือนกัน
ครั้งแรก
ที่เธอพูดถูก
มิตช์มิตช์ นายมาทำอะไรที่นี่
นายควรอยู่ที่มัสตาร์ดอีกสองเดือน
ห้าปีต่อมา ตัวฉันได้แปล...
การตีความกลอนรับใช้ชาติของมิตช์มิตช์ ซิมค่า
"บทละครความทรงจำใหม่ของมิตช์มิตช์ ซิมค่า 'ลาก่อน เซฟฟิเรลลี่'"
"แปลโดยลูซินด้า เครเมนซ์"
ฉากย้อนอดีต องก์ที่ 2 ของ "ลาก่อน เซฟฟิเรลลี่"
ในแอฟริกาเหนือ ฉันโดนลูกกระสุนที่ก้น
ที่อเมริกาใต้ ฉันโดนเศษระเบิดเข้าที่แขนซ้าย
ที่เอเชียตะวันออก ฉันเป็นโรคหายาก ติดเชื้อพยาธิในลำไส้...
ที่ช่องท้องล่าง ตอนนี้พวกมันอยู่กับฉัน...
ยังอยู่ในตัวฉัน
แต่ฉันไม่เสียใจที่เลือกใส่เครื่องแบบนี้
และอีก 16 ปี ฉันจะได้เงินบำนาญ
นิทานก่อนนอนจบแล้ว สาวๆ ปิดไฟ!
แคล่วคล่องว่องไว ดับไฟ เก็บชายผ้า ห่มผ้าเร็ว
-สวดมนต์ด้วย -ครับผม
อาเมน อาเมน อาเมน
นี่ มิตช์มิตช์ เฮ้ย
เฮ้ย มิตช์มิตช์ แกอยากเป็นอะไรวะ
อะไร
แกอยากเป็นอะไร มิตช์มิตช์
เกรดฉันแบบนี้ ฉันจะเป็นผู้ช่วยเภสัชกร
แล้วนายจะพอใจเหรอ
ฉันก็ไม่เศร้านะ ฉันควรตั้งใจเรียนกว่านี้
แกล่ะ โรโบชอน
ฉันไม่มีทางเลือก ต้องทำงานที่โรงงานแก้วของพ่อ
ต้องมีคนรับช่วง
เป็นธรรมดา
วอจีราร์ด แกมีแผนว่าไง
ฉันคงเป็นหนุ่มเสเพลเจ้าเสน่ห์
ตามลูกพี่ลูกน้องทั้งฝั่งพ่อและฝั่งแม่
-ญาติแกนี่เจ๋งว่ะ -ฉันชอบญาติแกแล้ว
-ใช่ -แกล่ะ มอรีโซต์
มอรีโซต์ แกอยากเป็นอะไร
นักประท้วง
เขาว่าไงนะ
เขาว่า "นักประท้วง"
คืออะไร
ไม่รู้ว่ะ
ฉันนึกว่ามอรีโซต์จะเป็นอาจารย์สอนธรณีเคมี
มอรีโซต์ร้องไห้อยู่
ใครพูด "ชู่"
ฉันจะไม่ทำ
อีกแค่ 8 อาทิตย์ เราก็จบโปรแกรมแล้ว
ฉันไม่ได้หมายถึงโปรแกรม
ฉันหมายถึงพอเรากลับบ้านจนถึงวัยเกษียณ
ฉันหมายถึง 48 ปีของชีวิตฉัน นั่นล่ะที่ฉันจะไม่ทำ
ฉันทนวาดภาพตัวเองเป็นผู้ใหญ่ เดินตามรอยพ่อแม่ไม่ได้
มอรีโซต์ เขากระโดดหน้าต่างไปแล้ว
-เขาตายไหม -ฉันไม่รู้
เขาตกลงไปสูงเท่าไหร่
ห้าชั้นเพดานสูงด้วย
เมื่อคืนฝนตก ดินอาจยังนิ่มอยู่
เขาไม่ขยับเลยอ่ะ
เขายังแน่นิ่งอยู่
ฉันไม่สามารถทำความเคารพตรานี้ได้อีก
เช้าวันต่อมา มิตช์มิตช์ถูกจับ ข้อหาหนีทหารและดูหมิ่น...
แล้วซองส์เบลกก็กลายเป็นกองบัญชาการ...
กลุ่มเคลื่อนไหวของนักอุดมคติรุ่นใหม่ เพื่อปฏิวัติโค่นล้ม...
สังคมต่อต้านเสรีนิยมใหม่
ทำอะไรน่ะ
เอารูปฟรองซัวส์-มารี ชาร์เวต์ มาปิดแทนรูปวงทิปท็อป
ติดคู่กันก็ได้
ทิปท็อปกับชาร์เวต์
ทิปท็อปเป็นสินค้า
ที่ขายโดยค่ายเทป
ซึ่งเป็นบริษัทมหาชน
ที่ถูกธนาคารควบคุม
โดยมีราชการสนับสนุน
โดนชักใย...
จากเครือข่ายรัฐบาล
ทุกโน้ตที่เขาร้อง ทำให้ชาวนาจนๆ ในแอฟริกาตะวันตกต้องตาย
หลังจากนั้นเกิดการวิวาทะโดยไม่คาดคิด...
ระหว่างคนแก่กับหนุ่มสาวในออนวี
สิงหาคม
การรณรงค์ชุมชนสงบ ประณามการเคลื่อนไหวของนักศึกษา
กันยายน
ทางการยึดใบอนุญาตขายกาแฟ ของซองส์เบลก
ตุลาคม
คณะกรรมการโฆษณาชวนเชื่อตั้งหอวิทยุผี...
บนดาดฟ้าภาควิชาฟิสิกส์
พฤศจิกายน
สกัดการใช้คูปองอาหารของนศ.ป.ตรี
ธันวาคม
ประท้วงคืนหนังสือหอสมุดปริ๊นซิพาล
หนังสือในห้องสมุดถูกยืมออกไปจนหมด
และแห่มาคืนห้านาทีก่อนจะถูกปรับที่คืนหนังสือช้า
มกราคม
มิตช์มิตช์ถูกปล่อยตัวให้พ่อแม่คอยควบคุม
กุมภาพันธ์
การลุกฮือของหอพักนิสิตหญิง
สุดท้ายทั้งหมดนี้นำไปสู่...
มีนาคม
การปฏิวัติหมากรุก
« หมากขาวเข้าป้อมไม่ได้ »
"ม.ไปบี 3 ของค."
ม้าไปบิชอป 3 ของควีน
ท่านนายกเทศมนตรีคะ
เขาเดินแล้ว
ม้ากินม้า
นายอ่านหน้าอะไร
-บทสุดท้าย -ย่อหน้าสุดท้าย
นายเรียกนี่ว่าคำประกาศเหรอ
-ไม่ใช่เหรอ -แน่นอน
ฉันว่าใช่นะ ตามคำจำกัดความ
หน้า 2 « คำแถลงที่ 7 »
แม้อุดมการณ์ของพวกเขาจะบริสุทธิ์...
หวังสร้างอารยธรรมยูโทเปีย ที่อิสระไร้ขอบเขต...
ถึงกระนั้นนักศึกษาเหล่านี้...
ก็เสียงแตกก่อนรวมตัวกันตั้งแต่แรกแล้ว
หน้า 5 « คำสั่ง 1 (ข) »
สิ่งหนึ่งที่ตอนนี้ชัดเจน พวกเขากำลังตอบคำถามพ่อแม่
พวกเขาต้องการอะไร เพื่อปกป้องภาพมายาของพวกเขา
นามธรรมที่โชติช่วง
หน้า 11 « ภาคผนวก 3 »
ฉันถูกทำให้เชื่อว่าพวกเขาดีกว่ารุ่นเรา
ใครอนุมัติการจัดสรรเงินทุน...
พิมพ์เอกสารพวกนี้ที่ต้องปีนกระไดอ่าน...
คลุมเครือ...
แถมแต่งกลอนเฉิ่มอีก
ฉันเป็นเหรัญญิก...
ใครๆ ก็รู้
แล้วใครต้องการภาคผนวกกัน
-มันคือส่วนดีที่สุดของจุลสารนี้เลย -ช่วงที่ฉันชอบสุด
จริงๆ แล้วคุณนายเครเมนซ์เป็นคนแนะนำ
คุณนายเครเมนซ์เขียนด้วยใช่ไหม
ขัดเกลาให้ บางข้อความ
เธอมีส่วนร่วมได้ไง
เธอควรเป็นกลางในฐานะสื่อ
มันไม่มีหรอก ไม่มีอยู่จริง
ความเป็นกลางของสื่อ ก็แค่แนวคิดลดความน่าเชื่อถือ
เราไม่ได้แต่งตั้งนาย หรือคุณเครเมนซ์ เป็นโฆษกของเรานะ
หน้าที่นายคือเล่นหมากรุก
ฉันเขียนคำอุทิศให้เธอด้วย
งั้นฉันจะเก็บแค่ส่วนนี้ไว้เป็นที่ระลึก
« ฉันไม่เห็นด้วยกับทุกเรื่องที่นายพูด »
เตือนตัวเองไว้ "เธอเป็นแขกในการประท้วงครั้งนี้"
"ไม่ใช่ศึกของฉัน อย่าไปยุ่ง ลูซินด้า หุบปากไว้"
ฉันต้องพูดอะไรหน่อย
เธอเป็นเด็กสาวที่ฉลาดมาก จูเลียต
ถ้าเธอเก็บแป้งพัฟฟ์สักเดี๋ยว ขอโทษนะ...
แล้วตั้งใจคิดให้ดีสักหน่อย ขอโทษนะ...
เธอก็อาจคิดได้ว่าพวกเธอทำเรื่องนี้ด้วยกัน
กระทั่งตอนเจอตำรวจปราบปราม
ฉันไม่ใช่เด็กนะ ฉันคิดเองได้นานแล้ว
เราทุกคนด้วย
-ฉันยังไม่กล้าพูดเลย -บางคนคิด บางคนไม่
ตาเราเดิน
คุณคิดว่าฉันไม่มีหัวคิดเหรอ
หรือว่าฉันไม่ใส่ใจเรื่องสำคัญ
รับรองได้ไม่ใช่แบบนั้นแน่
มันเสียมารยาท ฉันนะ
ฉันถอนคำพูดล่ะกัน
เอาที่สบายใจ
ฉันขอโทษเธอ
ดีมาก
ฉันเสียใจ
รู้แล้ว
ขอบคุณ
เธอแน่ใจนะ
แน่นอน
แน่ใจเรื่องอะไร
แน่ใจว่าเธอไม่ใช่เด็กไง
มั่นใจเลยล่ะ
งั้นก็ควรหัดรับคำขอโทษซะ มันสำคัญนะ
(เปิดศึกแล้ว มนุษย์ป้ามะกันปะทะ สาวฝรั่งเศสนักปฏิวัติ)
สำคัญกับใครมิทราบ
ผู้ใหญ่ไง
ตาเราเดิน นายกเทศมนตรีรออยู่
ฉันไม่ได้คัดค้านที่คุณนอนกับเขา คุณนายเครเมนซ์
เราทุกคนต่างมีเสรีภาพ
(ที่จริงมันคือสิทธิขั้นพื้นฐานของมนุษย์ ที่เราต่อสู้อยู่)
แต่ที่ฉันคัดค้านก็คือ...
ฉันคิดว่าคุณรักเซฟฟิเรลลี่เข้าแล้ว
มันผิด หรืออย่างน้อยๆ...
มันทุเรศ
คุณมันไก่แก่แล้วนะ
กรุณาไว้หน้าฉันบ้าง
เขาไม่ใช่สาวแก่ และเขาไม่ได้รักฉันด้วย
เขาเป็นเพื่อนเรา ฉันเป็นเพื่อนเขา
เธอสับสน เขาอยากช่วยเรา
เธอโกรธน่ะ เขาเป็นนักเขียนมือดีนะ
ชีวิตมันเหงา ใช่ไหมล่ะ
มีบ้าง
มันก็จริง ฉันควรเป็นกลางในฐานะสื่อ...
ถ้ามันมีอยู่จริงนะ
ฉันขอตัว คุณนายเครเมนซ์
ยังไม่ตอบค่ะ
กระสุนยางกับแก๊สน้ำตา
หมดเวลาแล้ว
ถูกปรับเป็นรุกฆาต
มันแค่ดอกไม้ไฟ
เขาเก่งสุดในนี้
เลิกกัดกัน แล้วไปเมคเลิฟซะ
ฉันยังเวอร์จิ้น
ฉันด้วย ยกเว้นกับคุณนายเครเมนซ์
ฉันก็ว่างั้น
15 มีนาคม
เจอคนเขียนอะไรหวัดๆ ไว้ในสมุดจดของฉัน
ไม่แน่ใจว่าเซฟฟิเรลลี่เขียนไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่
คืนนั้นระหว่างที่ฉันหลับเหรอ
บทกวีไม่จำเป็นว่าต้องเฉิ่ม ลองอ่านตามดู...
ป.ล.ถึงไส้ติ่งแตก
ดาวหางคงกระพันพุ่งตามวิถีโค้ง...
โพล่งไปสู่กาแล็กซีในห้วงจักรวาล
อุดมการณ์ของเราคืออะไรหนา
สองสิ่งจำได้ติดตา
คุณ กลิ่นสบู่ของแชมพูร้านขายยา
ที่เขี่ยบุหรี่อัดแน่น ขนมปังปิ้งไหม้
เธอ น้ำหอมกลิ่นน้ำมันถูกๆ...
ปากมีกลิ่นกาแฟ น้ำตาลเยอะ ผิวทาโกโก้ บัตเตอร์
หน้าร้อนเธอไปไหนมานะ
เขาว่ากลิ่นคือสิ่งที่เราไม่ลืมเลือน
เหมือนสมองทำงานเช่นนั้น
ผมไม่เคยอ่านหนังสือของแม่
แต่คนพูดกันว่าพ่อผมเก่งมากช่วงสงครามครั้งก่อน
ยอดคุณพ่อคุณแม่ของผม
หอพักนิสิตหญิง
ครั้งแรกที่ผมเข้ามา ถ้าไม่นับตอนบุกทำลายของช่วงประท้วง
ผมบอก "อย่าวิจารณ์คำประกาศของผม" เธอว่า...
« ถอดเสื้อผ้าออกซะ »
ผมเขินเรื่องกล้ามเนื้อใหม่ของผม
ตาโตบ้องแบ๊วของเธอมองดูผมฉี่
จากนั้นจูบกันนับพันหน...
เธอจะยังจำรสไอติมแท่งของผม ที่เธออมแล้วดูดได้ไหม
ขออภัย คุณนายเครเมนซ์ ผมรู้คุณรับคำหยาบคายไม่ได้
ประโยคที่เขียนเพิ่มที่ท้ายหน้า...
อ่านไม่ออกเพราะลายมือไก่เขี่ยมาก
"การแก้ไขคำประกาศ หน้าสี่ ดอกจันหนึ่ง"
"การเลื่อนขั้นของ..."
เดี๋ยวฉันมา
เซฟฟิเรลลี่
เขาไม่ใช่ดาวหางคงกระพันที่พุ่งตามวิถีโค้ง...
โพล่งไปสู่กาแล็กซีในห้วงจักรวาล
ทว่าเขาเป็นเด็กที่ตายแต่ยังหนุ่มมากกว่า
เขาจะจมอยู่ในโลกใบนี้...
ในแม่น้ำสายสำคัญที่ลึกและสกปรก...
ไหลผ่านใจกลางเมืองโบราณของเขาทั้งเช้ายันค่ำ
พ่อแม่เขาจะได้รับโทรศัพท์ตอนเที่ยงคืน...
ทั้งคู่รีบแต่งตัวเหมือนหุ่นยนต์ และจับมือกันอยู่เงียบๆ ในแท็กซี่
เพื่อไปยืนยันร่างเย็นเฉียบของลูกชาย
รูปถ่ายเขาถูกอัดและมัดห่อไว้เป็นปึก...
เพื่อนำไปขายราวกับหมากฝรั่ง ให้กับผู้คลั่งไคล้ฮีโร่...
ที่ฝันว่าสักวันจะเป็นแบบเขา
การหลงตัวเองของคนหนุ่มสาวที่น่าประทับใจ
"เด็กหนุ่มนักเล่นหมากรุกคนเก่ง และนักเคลื่อนไหวของหนุ่มสาวตาย"
"นักศึกษาร่วงตกแม่น้ำตาย หอคอยถล่มใส่แม่น้ำบลาเซ่"
30 มีนาคม
ฝั่งตรงข้ามถนน เห็นอุปมาเด่นชัด
เมื่อกริ่งดัง นักเรียนวิ่งกรูเข้าห้องเรียนแต่โดยดี
ชิงช้าในสนามโรงเรียนที่ไร้ผู้คน แกว่งดังเอี๊ยดอ๊าด
เชิญค่ะ
"คอลัมน์รสชาติหอมละมุน หน้า 55-74"
"เรื่องที่ 3"
« ห้องอาหารส่วนตัวของผู้บัญชาการตำรวจ »
"ประวัติของเชฟผู้ยิ่งใหญ่"
มีคนบอกผมว่าคุณจดจำเรื่องภาพเก่งมาก
-จริงไหมครับ -ไม่จริงครับ
ผมจดจำตัวหนังสือเก่งต่างหาก
ผมจดจำตัวหนังสือได้อย่างถูกต้องแม่นยำ
ถ้าอย่างอื่น ผมกลับจำได้คร่าวๆ มากกว่า
คนใกล้ชิดผมจะรู้ว่าผมขี้ลืมที่สุด
แต่คุณกลับจำทุกคำที่คุณเคยเขียนได้
ทั้งนิยาย เรียงความ บทกวี บทละคร...
การ์ดวาเลนไทน์ที่ไม่สมหวัง น่าเศร้าที่ผมจำได้
ขอทดสอบได้ไหมครับ
ถ้าคุณต้องถาม
เว้นแต่คุณอยากทดสอบความอดทนของผู้ชม...
หรือโฆษกที่น่านับถือของยาสีฟันชนิดผงเจมมินาย
บทความอันหนึ่งที่ผมชอบเกี่ยวกับพ่อครัว...
ที่โจรจับเด็กไปถูกวางยา
"นร.ทำอาหารใฝ่ฝันเรื่องรสชาติใช่ไหม"
"นั่นเป็นคำถามแรกที่นักข่าวของนิตยสารฉบับนี้...
ตั้งใจจะถามหากได้สัมภาษณ์...
ผู้หมวดเนสกาฟฟิเยร์...
เชฟคนดังของกองบัญชาการดิสทริคต์ บนแหลมที่ยื่นไปในแม่น้ำ...
ที่มีชื่อว่ารองเนียร์ ดองเล่อ
ข้อสงสัยทั้งหมดยังไม่ได้รับคำตอบ...
ในยามเย็นสุดระทึกนั่น"
จะให้ผมพูดต่อไหม
เชิญครับ
"กองบัญชาการตำรวจนครออนวี 20:55 น."
ผมไปถึงล่วงหน้าเล็กน้อย
แม้ห้องสวีทนั้นอยู่เกือบชั้นบนสุด...
ของอาคารใหญ่ที่เหมือนจะระบุไว้ในแปลนชั้น...
เขียนไว้ด้านหลังบัตรเชิญชิมอาหาร...
"ขอเชิญร่วมรับประทานอาหารค่ำ กับท่านผบ."
"เชฟคือผู้หมวดเนสกาฟฟิเยร์"
มันยังหายากอยู่ดี อย่างน้อยก็กับนักข่าวคนนี้
ผู้ไม่เก่งเรื่องแผนที่
เป็นคำสาปของคนรักร่วมเพศ
คุณเนสกาฟฟิเยร์สร้างชื่อเสียงกิตติศัพท์ให้ตัวเอง
เขาตื่นเต้นที่ได้มาฉลอง กับพ่อครัว ตำรวจ และผู้กอง
นี่ยังไม่พูดถึงพวกจอมแฉ จอมปูด และสายข่าวนะ
เป็นกลุ่มตัวอย่าง ผู้สร้างกระแสตำรับอาหารชั้นเยี่ยม...
ที่เรียกกันว่ากาสโตรโนมี ชอนดามิก
"อาหารตำรวจ" เริ่มต้นจากปิกนิกซุ่มดูคนร้าย กินของว่างในรถตำรวจ
ถูกนำมาพัฒนาและยกระดับเป็น...
อาหารที่มีคุณค่าสูง และถ้าปรุงให้ดี...
จะมีรสชาติดีเหลือเชื่อ
เป็นอาหารหลัก...
พกพาสะดวก อุดมด้วยโปรตีน
ใช้มือข้างไม่ถนัดกินเท่านั้น...
มืออีกข้างจะได้ไว้ถือปืนและเขียนเอกสาร
อาหารส่วนใหญ่หั่นมาพอดีคำ ไม่มีของกรอบ
เคี้ยวยังไงก็เงียบกริบ
ซอสถูกนำไปอบจนแห้ง แล้วบดเป็นผงจะได้ไม่หกเลอะเทอะ
และไม่ทำให้ที่เกิดเหตุถูกปนเปื้อน
คนมาชิมต้องเตรียมส้อมพกพามาเอง
และมักจะสลักด้วยคำขวัญรู้กันภายใน...
และคำพูดทะลึ่งถึงสน.ที่รักของตัวเอง
"คุกเล้าไก่เบอร์ 1"
นายวางแผนจะฆ่าฉันยังไง
ผมเชื่อว่านี่เป็น...
คดีจำคนผิดแล้ว
คุณอยู่ในคุกเล้าไก่นี้มานานแล้วเหรอ
ขอประทานโทษ
"โรบัค ไรต์เคยอยู่ที่นี่"
คุณเนสกาฟฟิเยร์ กระทั่งในช่วงเขาฝึกงาน...
ที่แผนกดับเพลิงของแคว้น...
เขาฝันจะเป็นใหญ่เป็นโต
ไม่มีตำแหน่งไหนจะสูงไปกว่า...
หัวหน้าเชฟในห้องอาหารส่วนตัวของ...
ผู้บัญชาการตำรวจท้องถิ่นฝ่ายพลเรือน
ขออภัยที่ผมมาช้าครับ
ไม่ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
คุณไรต์ ผมขออนุญาตแนะนำคุณแม่ผม...
หลุยส์ เดอลา วีลลาตต์ เรียกท่านว่ามามองก็ได้
เราเรียกกันทุกคน
นี่เพื่อนสนิทของผม ชูแฟลร์
ตอนรู้จักเขา เขายังเป็นเด็กตุ้งติ้ง...
ผมหยิกหย็อง มีฟันเต็มปาก
ตอนนี้สารรูปเขาอย่างกับศพ
ที่มุมห้อง คือตำรวจสายตรวจมอปาสซองต์
เขามาเสิร์ฟอาหาร
ค็อกเทล
และนี่ลูกชายผม จีจี้ ใส่ผ้ากันเปื้อนห้องแล็บนิติเวช
ลูกจะขโมยอะไรในกล่องแฟ้มส่วนตัวของพ่อ
คดีที่ไขไม่ได้
เอ้า มาหวัดดีคุณไรต์สิ
สวัสดีครับ คุณไรต์
หวัดดี จีจี้
ชื่อเต็มคืออิซาดอร์ ชารีฟ เดอลา วีลลาตต์
ท่านผบ.และลูกชายคนเดียวของเขา
เป็นพ่อม่ายกับเด็กกำพร้าแม่ เมื่อแม่ไปจากอาณานิคมที่เด็กชายเกิด...
พ่อกับลูกจึงสนิทเพราะเศร้าเหมือนกัน
ตอนนั้นจีจี้หกขวบ
ห้องเรียนของเขาคือโรงพักและรถตำรวจ
เขามีนักนิติเวชเป็นติวเตอร์ให้ ตามประเพณีชาวตำรวจ
รูปแรกที่เขาวาดคือรูปหน้าผู้ต้องสงสัย จากคำให้การของพยาน
คำแรกที่เขาพูดได้คือรหัสมอร์ส
ผมเดาว่ามันชัดเจนอย่างน่าอัศจรรย์
"ป๊ะป๋า"
เขาโดนเลี้ยงให้โตมาเป็นท่านผู้บัญชาการ
อ๋อ ผมอ่านบทความคุณในนิตยสาร
แล้วเธอชอบไหม
ชอบครับ แน่นอน
เขียนดี
เชื่อว่าคุณรู้จักอัจฉริยะคนนี้ดีแล้ว
อย่างน้อยก็รู้กิตติศัพท์
ผู้หมวดเนสกาฟฟิเยร์
แน่นอนครับ
เหล้าเรียกน้ำย่อยสีม่วงผสมนม...
หอมฉุน กลิ่นยาแรง คล้ายยาชาอ่อนๆ...
เอาไปแช่เย็นจนเป็นวุ้น...
ในกระติกน้ำสุญญากาศจิ๋ว ที่ใช้ตอนตั้งแคมป์และในชั้นเรียน
ร่ายมนตร์...
ซึ่งอีก 60 วินาทีต่อมา...
คาถานั้นจะสลาย
ในกรอบเวลานั้นมีสามเหตุการณ์...
กำลังจะเกิดขึ้นแทบจะพร้อมๆ กัน
หนึ่ง
คุณเนสกาฟฟิเยร์เริ่มพิธีกรรมลึกลับของเขา
ผมไม่สามารถเข้าใจหรือบรรยาย สิ่งที่เกิดขึ้นในครัวได้
ปกติผมพึงพอใจที่จะให้...
ศิลปินเก่งๆ ไม่เปิดเผยเคล็ดลับ...
ของเครื่องมือที่เขาใช้
สอง
สายตรวจมอปาสซองต์...
ตอบรับการส่งสัญญาณที่ไม่เกิดขึ้นบ่อยนัก...
ยกโทรศัพท์ไปให้ผู้บังคับบัญชาของเขา
ว่ามา
ตอนนี้คุณคงรู้แล้วว่าเราจับลูกชายคุณมา...
และพาไปซ่อนในที่ที่คุณไม่มีวันหาเจอ
ปล่อยตัวหรือประหารอะบาคัสซะ
แล้วเราจะส่งเจ้าหนูกลับไปหาคุณอย่างปลอดภัย
ถ้าก่อนอาทิตย์ขึ้นยังไม่ทำตาม ลูกชายคุณได้ตายแน่
สาม
ช่องกระจกรับแสงในห้องเลี้ยงเด็ก...
ที่ติดอยู่กับห้องใต้หลังคาถูกงัดออก
จะเห็นภาพการหลบหนีและการไล่ล่าชัดเจน...
ในภาพการ์ตูนที่จินตนาการขึ้น...
ซึ่งตีพิมพ์ในสัปดาห์ต่อมา
"3 วันก่อนหน้านั้น"
ถึงแม้ศึกระหว่างแก๊งในออนวี...
"คลื่นอาชญากรรมหน้าหนาว" ได้ล้างบางพวกแก๊งโจรและอันธพาล
มันยังคร่าชีวิต...
ของผู้บริสุทธิ์ไปจำนวนมากด้วย
การบุกจับกุมนักบัญชีมาเฟีย...
อัลแบรต์ ฉายาอะบาคัส ที่มีกระเป๋าเดินทางใส่ต้นขั้วสลิปเงินเดือน...
ของทั้งสามแก๊งมาเฟียใหญ่ในเมืองนี้...
กลุ่มพลเมืองดีหวังให้รีบหาทางแก้ไข...
วิกฤตนี้โดยเร็ว
แต่เหตุการณ์พลิกผันนี้ได้สั่นสะเทือน...
พลเมืองชั่วในโลกอาชญากรรมอย่างหนัก
ตัวผมเองไม่รู้จักอะบาคัส...
แต่เผอิญว่าผมรู้จักคุกเล้าไก่
ว่าแต่เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในบทความ
ถ้าผมพูดถึงคุณฮาววิตเซอร์ คุณรู้ไหมว่าผมพูดถึงใคร
รู้สิ อาเธอร์ ฮาววิตเซอร์ จูเนียร์
ผู้ก่อตั้งและบก.เดอะ เฟรนช์ ดิสแพทช์
สัปดาห์แรกที่ผมมาออนวี ผมเกิดโชคร้าย...
โดนจับในบาร์เหล้าแห่งหนึ่ง...
แถวย่านฟล็อป...
พร้อมกับเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกลุ่มหนึ่ง
ข้อหาอะไร
ความรัก
คือว่าบางคนอาจจะกลัวหรือไม่กลัว...
ความโกรธ ความเกลียด ความผยองของคุณ...
แต่ความรักที่ผิดแบบ...
คุณจะพบว่าตัวเองต้องเสี่ยงตายมาก
คดีนี้ ผมโดนจับเข้าคุกเล้าไก่ 6 วันรวด
ไม่มีใครสนใจมาช่วยผม และไม่มีใครสนใจมาด่าว่าผม
เบอร์โทรในเมืองนี้เบอร์เดียวที่ผมจำได้คือ...
ปริ๊นเตอร์ ดิสทริคต์ 9-2211
แม้ผมเสียใจ ที่เราไม่สามารถตีพิมพ์บางข่าวได้...
ผมจะยินดีมาก หากคุณจะส่งบทความมาใหม่
หรือถ้าคุณมาที่ออนวี...
ผมคงไม่มีวันเจอเขาคนนั้น
ผมรู้จะติดต่อเขายังไงเพราะผมต้องการงาน
"ใบสมัครงาน"
ไหนดูซิ
ทำนสพ.โรงเรียน ชมรมกวี ชมรมละคร
เคยแต่งเพลงโรงเรียน ทั้งเนื้อร้องและทำนอง
นักค้นคว้ารุ่นเยาว์ นักข่าวหน้าใหม่ ผู้ช่วยบก.
ปืนและฆาตกรรม
ผมเริ่มอาชีพแบบนั้น
แน่นอนว่าพ่อผมเป็นเจ้าของนสพ.
ทำข่าวกีฬา อาชญากรรม การเมือง
เข้าชิงรางวัลเรียงความดีเด่น 2 หน
ดีปเซาท์ มิดเวสต์ อีสต์โคสต์
ประเทศมันใหญ่
ไม่ได้กลับไป 20 ปีแล้ว
อย่าเพิ่ง ผมสัมภาษณ์งานอยู่
ตัวอย่างงานเขียนของคุณดี ผมอ่านซ้ำในรถแท็กซี่
คุณเคยเขียนวิจารณ์หนังสือไหม
ไม่เคย
คุณต้องอยู่ในนั้นอีก 2-3 ชม. รอทำเรื่องปล่อยตัว
อ่านเล่มนี้ แล้วเขียนให้ผม 300 คำ
"ระวังด้านล่าง วิ่งหากินกลางคืน โดยเจ.เซดริก คริงเกิล"
ผมจะให้คุณ 500 ฟรังก์ หัก 250 ที่ผมจ่ายค่าประกันตัวคุณ...
แต่ผมจะจ่ายให้ก่อนจะได้มีเงินใช้จ่าย
เอาร่างฉบับแรกมาให้ผมพรุ่งนี้เช้า
และคุณจะติหรือชมก็ได้นะ คุณไรต์
พยายามให้ดูเหมือนว่าคุณตั้งใจเขียนแบบนั้น
ขอบคุณครับ
ไม่ต้องร้องไห้
มันรู้จักในชื่อ "คืนฝ่าดงกระสุนนับพัน"
ผมจะท่องให้ฟังอีกครั้ง
ท่านผบ.และทีมผู้เชี่ยวชาญ และนักวิเคราะห์มือหนึ่งของท่าน...
ทำยังไงถึงรู้ที่ตั้ง ของรังโจรลักพาตัวได้อย่างรวดเร็ว
เอ่อ...
ผมก็ไม่รู้หรอก
คงเพราะมีตัวช่วยทุกอย่างในมือ
ฉันจะถามอีกครั้ง
แต่พวกเขาก็ทำสำเร็จ
พวกมันเป็นใคร
จะถูกเปิดเผยในภายหลัง
โจรและมือปืนต่างแดนกลุ่มนี้ โดนบรรดาเจ้าพ่อแก๊ง...
ในออนวี และเครือข่ายพ่อค้าคนกลาง วงการมาเฟียจ้างมา
โชเฟอร์ โจ เลอเฟฟ อดีตนักดนตรีมีอนาคต
สเตทซัน สปินสเตอร์ และเฮียโรไนมัส วอน อัลต์มัน...
จอมวางแผนชาวดัตช์
มาร์โคนี่ บรูเทลลี่ ผู้นิยมอนาธิปไตยชาวเมดิเตอร์เรเนียน
นักเลงสองคน เป็นญาติห่างๆ
นางโชว์สามแซ่บ ติดยางอม
กับเชลยตัวเล็กหัวใสหนึ่งคน...
เขาตั้งใจจะหนีและช่วยให้ตำรวจทำงานง่ายขึ้น
นั่นเสียงอะไร
ฟองอากาศในท่อเครื่องทำความร้อน มันมีแรงดัน
เสียงเหมือนรหัสมอร์ส
ไม่แน่ใจ ใช่มั้ง
ผมชื่อจีจี้ คุณชื่ออะไร
ฉันไม่บอกหรอก นี่มีความผิดร้ายแรง
คุณไม่ใช่อาชญากร แค่นางโชว์ที่มีปัญหา
-ตลก -ก็ขำสิฮะ
หุบปาก
คุณตาสีอะไร
ฟ้าใช่ไหม
หวัดดีครับ
หวัดดี
ร้องเพลงกล่อมผมหน่อยสิ
ผมกลัว
เธอง่วงรึยัง
ท่านผบ.รักจีจี้หมดหัวใจ
แต่สมองเขาเหมือนเครื่องตรวจจับ...
และสืบสวนอาชญากรรมที่น่าทึ่งมาก...
มันเริ่มทำงานตั้งแต่ช่วงอาหารค่ำ
มามอง ผมหิวแล้ว
และเขาเกิดภาวะขาดอาหาร
เนสกาฟฟิเยร์ หวนคืนสู่สนาม เป็นครั้งแรกในรอบหกปี
มาเตรียมตัวทึ่งกัน
มีการเปลี่ยนแปลงทันทีทันใด
เนสกาฟฟิเยร์
แม้แต่ตอนกลิ่นโชยอ่อนๆ จากห้องครัวของเชฟผู้ยิ่งใหญ่...
ลอยเข้าจมูกของท่านผบ.
เขาก็เริ่มวางแผนยุทธศาสตร์รอบด้าน
เริ่มด้วย...
ไข่ปีศาจของสน.คานารี่...
เสิร์ฟมาในเมอแรงก์เปลือกไข่
ส่งหน่วยคอมมานโดปิดล้อม ทางเข้าทุกจุดตั้งแต่ทิศใต้ถึงตะวันตก
ต่อไป...
ส่งกองโจรไปสกัดทางออกทุกจุด ตั้งแต่ทิศตะวันออกถึงทิศเหนือ
ไต
ทอดในน้ำกับลูกไหนจากต้น ที่ปลูกบนหลังคาบ้านท่านนายกเทศมนตรี
ขุดอุโมงค์ เส้นรอบวง 75 มม.ผ่านผนังกั้น
ของสามตึกที่อยู่ติดกัน
ตามด้วย...
แป้งขนมพายห่อบอนบอนเนื้อแกะสับ
บนดาดฟ้า มีนักแม่นปืนสมัครเล่น จากชมรมนักล่าสัตว์
ซุปหอยนางรมบลาเซ่
ให้นักไต่เขาสมัครเล่นจากชมรมอัลไพน์ ลงช่องลิฟต์
แฮชนกพิราบยักษ์จากสวนในเมือง
สุดท้าย...
ปลุกเจอโรบอมด้วย
พุดดิ้งใบยาสูบใส่ครีมชีสสี่รส
ผมอยากให้เขาอุ่นเครื่อง เผื่อไว้
ผมขอถามแทรกได้ไหม
เชิญ
-ขอโทษนะ -ผมขอพับหน้าไว้ก่อน พักไว้ในใจ
ขอประทานโทษนะ
คุณเขียนเรื่องนิโกรอเมริกัน ปัญญาชนฝรั่งเศส
-ความโรแมนติกทางใต้... -และการต่อต้านนิโกร
การต่อต้านนิโกร
คัมภีร์ ตำนาน คติชาวบ้าน อาชญากรรมจริงและไม่จริง...
เรื่องผี นิยายฮีโร่ตัวแสบ นิยายการสำรวจจิตใจ
แต่ประเภทที่คุณเขียนมากที่สุดช่วงหลายปีนี้...
คือด้านอาหาร
ทำไม
ใคร อะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ อย่างไร ใช้ได้เสมอ...
แต่ตอนผมเป็นนักข่าวหน้าใหม่ ทำให้ผมรู้ว่าไม่ว่าสถานการณ์ไหน...
ถ้าเจอเรื่องที่เกินจะยับยั้งชั่งใจได้...
อย่าไปถามเขาว่าทำไม
มันจะทำให้คนนั้นอึดอัด
-ขอโทษด้วยแต่ผมจะจับคุณ... -มาทรมาน
ถ้าคุณยอมนะ
การไตร่ตรองตัวเองเป็นสิ่งไม่ดี ควรทำในที่ส่วนตัวหรือไม่ต้องทำเลย
เอ่อ...
ผมจะยอมตอบคุณเพราะว่าผมเหนื่อยแล้ว...
แต่ผมไม่รู้จะตอบว่าไงจริงๆ
มีข้อดีที่น่าเศร้าบางอย่าง...
ที่คนต่างชาติไร้เพื่อนจะรู้ซึ้งดี เมื่อเดินถนนอยู่ในเมืองที่อุ้มชูเขา
ยิ่งในยามค่ำคืน กรณีผมก็คือออนวี ฝรั่งเศส
บ่อยครั้งที่ผม...
บ่อยครั้งที่ผมต้องใช้ชีวิตในแสงสีนั้น...
ไร้คนข้างกาย
แต่ทุกครั้งจะมีสักแห่งตามถนนน้อยใหญ่...
ที่จัดโต๊ะอาหารให้ผมเสมอ
พ่อครัว บริกร ไวน์ แก้วน้ำ ไฟ
ผมเลยเลือกชีวิตแบบนี้
เป็นการทานอาหารคนเดียว ที่เสมือนเป็นเพื่อนรัก...
ปลอบประโลมและทำให้ผมเข้มแข็ง
คุณจำร้านที่คุณติดใจได้ไหม
จำได้สิ ถามมาได้ "มีนวายล์"
"มีนวายล์ ฝั่งตรงข้ามถนน..."
โปรดทราบ
รังคนร้ายอยู่ชั้นบนสุด ตึกด้านล่างริมจัตุรัส
เจ้าหน้าที่เข้าประจำตำแหน่งแล้ว
หยุดยิงก่อน หยุดยิง
หยุดยิง หยุดยิง
ระหว่างที่เพลงศึกบรรเลงนั้น คนเฝ้าประตูเก่าแก่คนหนึ่ง...
อดีตทหารสองศึกผู้พิการที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน
ได้นำสารลับนี้ไปส่ง
"ส่งพ่อครัวมา"
"หนึ่งชั่วโมงต่อมา"
ผมขอคุยกับหัวหน้าแก๊งโจรลักพาตัว ที่อยู่ชั้นบนสุด
คุณมีครัวที่ใช้งานได้ในรังของคุณไหม
ลูกชายผมต้องกินของว่าง
เราขอส่งพ่อครัวของโรงพัก...
เข้าไปพร้อมวัตถุดิบที่ใช้ทำอาหาร
เขาจะทำอาหารค่ำ...
เลี้ยงคุณและผู้สมรู้ร่วมคิดของคุณทุกคน
พวกเรากินกันแล้ว
ลูกน้องเขารึเปล่า
หรือเนสกาฟฟิเยร์มาเอง
พายนกแบล็กเบิร์ด
แน่นอนว่าต้องชิมอาหารทุกอย่าง...
เชฟกินยาพิษถึงตายเข้าไป
ตักให้เด็ก
หยุด
จดสูตรมา
"หลังจากอาหารค่ำ"
ช่วยด้วย...
แต่เนสกาฟฟิเยร์รอดตาย...
ต้องขอบคุณท้องไส้ที่แข็งแรงสุดๆ...
หลังจากผ่านร้อนผ่านหนาวมา เจออาหารรสจัดจ้านทะลวงไส้...
ไม่ว่าต้มทอดตุ๋นนึ่ง...
เรียกได้ว่าเขามีกระเพาะยอดมนุษย์
แน่นอนว่าเขารู้ดี...
จีจี้เกลียดและยี้แรดิชไม่ว่าทำเมนูไหน...
ชนิดที่เกลียดเข้าไส้...
และไม่เคยคิดแตะต้องมัน...
กระทั่งชื่อมันก็ไม่เรียกตอนเขายังเด็ก
แต่บังเอิญว่า...
โชเฟอร์เกลียดแรดิชเหมือนกัน
จับพวงมาลัยซิ
คงเป็นการรับรู้เหตุการณ์ ที่น่าตกใจและน่ากลัวที่สุด
ในการร่วมรับประทานอาหารค่ำที่ยืดเยื้อนี้...
แต่อร่อยเหลือเชื่อ นายอัลแบรต์...
นักบัญชีของแก๊งเจ้าพ่อเป็นต้นเหตุ ของเรื่องพิพาททั้งหมด...
ถูกขังลืมในคุกเล้าไก่ตั้งแต่มื้อค่ำวันพฤหัสบดี จนถึงมื้อเช้าวันจันทร์...
และเขาใกล้จะอดตายในคุกแล้ว
มีเพียงคุณเนสกาฟฟิเยร์ที่อาการดีขึ้น...
เขายังมีสติทำอาหารให้นักโทษ...
"ออมเล็ตในโรงพัก" เขาเอามาส่งให้ทั้งร้อนๆ...
ใช้หมายค้นเก่าหนึ่งวันห่อมาให้
อะบาคัสอิ่มอร่อยเช้าวันนั้น
ไปชมโฆษณาจากยาสีฟันแบบผงเจมมินายครับ
มันควรเป็นบทความเรื่องเชฟมือทอง
มันก็มีอยู่
ลงคอลัมน์รสชาติหอมละมุน...
ผมเข้าใจ คำสั่งนั้นชัดเจน
บางทีคุณอาจไม่เข้าใจ...
ว่าผมถูกยิงและถูกบังคับให้ปาระเบิดมือด้วย
ทั้งที่ผมถูกเชิญให้ไปกินเลี้ยง ผมก็พรรณนาไว้บ้าง
คุณพูดถึงเนสกาฟฟิเยร์แค่บรรทัดเดียว
ผมตัดบางอย่างที่เขาบอกผมออก มันทำให้ผมเศร้าเกิน
ผมใส่เข้าไปได้ถ้าคุณต้องการ
เขาบอกว่าอะไร
มาร์แตง... มาร์แตง...
กีโยม มาร์แตง
มันมีรสชาติ
ว่าอะไรนะครับ
เกลือพิษในแรดิช...
มันมีรสชาติ
เป็นรสชาติที่ผมไม่คุ้นเคยเลย
มีรสขม ราขึ้น เผ็ดร้อน...
รสจัด อมน้ำมัน คล้ายกับ...
ดิน
ผมไม่เคยชิมอะไรแบบนั้นมาก่อน
ไม่ได้ชอบหรอกนะ...
เป็นพิษร้ายแรง...
แต่ก็เป็นรสชาติใหม่
ไม่ค่อยเจอในวัยของผม
ผมชื่นชมความกล้าหาญของคุณ ผู้หมวด
ผมไม่ได้กล้า
ผมก็แค่...
ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะ...
ทำให้ทุกคนผิดหวัง
ผมเป็นคนต่างชาติ คุณก็รู้
เมืองนี้มีคนแบบเราเยอะ ว่าไหม
ผมก็หนึ่งในนั้น
มองหาสิ่งที่ขาดหาย
คิดถึงสิ่งที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง
ไม่แน่ถ้าโชคดี...
เราจะพบสิ่งที่พาเราหลบ...
ไปยังที่ที่เราเคยเรียกว่าบ้านได้
นั่นเป็นส่วนที่ดีที่สุดของเรื่องนี้เลย
นั่นคือเหตุผลที่ควรเขียนถึงมัน
ผมไม่เห็นด้วย
ยังไงก็อย่าตัดทิ้ง
"คอลัมน์ทรุดโทรมและตาย หน้า 75"
"จบบันทึก"
เรามากันครบแล้วใช่ไหม
คุณคงรู้แล้ว หัวใจวายตาย
อย่าร้องไห้
จะมีใครมารับศพเขาไหม
ที่สถานเก็บศพสไตรค์หยุดงาน
ใครอยู่กับเขา
เขาอยู่คนเดียว
กำลังอ่านโทรเลขอวยพรวันเกิด
อย่าจุดเทียน เขาตายแล้ว
ผมขอชิ้นนึง
ผมด้วย
เราต้องเขียนร่างอะไรสักอย่าง ใครจะเขียนบ้าง
เรามีไฟล์แล้ว
ผมกำลังวาดรูปอยู่
นั่นล่ะเขา
มาเขียนร่วมกันเถอะ
เขียนอะไร
ข่าวมรณกรรม
อาเธอร์ ฮาววิตเซอร์ จูเนียร์ เกิดที่นอร์ทแคนซัส...
ห่างจากศูนย์กลางทางภูมิศาสตร์ ของสหรัฐอเมริกาไปสิบไมล์
มารดาเสียชีวิตตอนเขาห้าขวบ
ผู้ก่อตั้งนิตยสารฉบับนี้ เป็นบุตรของเจ้าของหนังสือพิมพ์
เดอะ เฟรนช์ ดิสแพทช์ชื่อเดิมคือ ปิกนิก
นิตยสารฉบับแถมวันอาทิตย์ ของ ลิเบอร์ตี้ แคนซัส อีฟนิ่ง ซันที่คนไม่อ่าน
มันเริ่มต้นจากฉบับวันหยุด
จริงเหรอ
ทำนองนั้น
แล้วเกิดอะไรขึ้น
เดอะ เฟรนช์ ดิสแพทช์ ก๊วนข่าวหัวเห็ด
"แฮโรลด์ รอสส์ - วิลเลี่ยม ชอว์น โรซามอนด์ เบอร์เนียร์ - เมวิส กอลแลนท์"
"เจมส์ บอลด์วิน - เอ.เจ. ลิบลิง เอส.เอ็น. เบห์มาน - ลิลเลี่ยน รอส"
"เจเน็ต แฟลนเนอร์ - ลุค แซนเต้ เจมส์ เธอร์เบอร์ - โจเซฟ มิตเชลล์"
"โวลคอตต์ กิบส์ - เซนต์แคลร์ แมคเคลเวย์ เวด เมห์ต้า - เบรนดัน จิล"
"อี.บี. ไวท์ คาธารีน ไวต์"
เดอะ เฟรนช์ ดิสแพทช์ ก๊วนข่าวหัวเห็ด
"1925 - 1975"
บรรยายไทยโดย ศิริกมล เชฎฐ์อุดมลาภ