[kobieta] Po prostu weź go do ręki, złap mocno i trzymaj, żeby ci nie wypadł.
[kobieta 2] Chyba nie chcę tego robić.
[kobieta 1] Musisz. Bo inaczej nic się nie zmieni.
[kobieta 2] Ale ja tak nie potrafię.
[kobieta 1] Oj potrafisz, potrafisz. To nie jest jakaś wielka filozofia.
[kobieta 2] Czyli mam wziąć sprawę w swoje ręce? [nerwowy chichot]
[kobieta 1] Można to tak nazwać.
[kobieta 2] Jezu, jak ja się z tego wyspowiadam.
A wiesz co znaczy orgazm po grecku?
To znaczy płonąć gniewem.
Nie wiem czy ja dam radę.
Dasz kochana, dasz.
Musisz tylko pozwolić zrobić ciału to co chce.
Pani to już kiedyś robiła?
Nie. To mój pierwszy raz będzie.
Mój też.
To ci powiem, że pierwszy raz zawsze jest bolesny.
- [kroki] - [przekręt zamka]
Spokojnie.
Odwagi.
- Ty kurwo! - [stłumiony okrzyk]
- [policjantka] Imię? - Michalina.
- Nazwisko? - Wisłocka.
Miejsce zatrudnienia?
Poradnia Rodzinna Towarzystwa Świadomego Macierzyństwa.
[wzdycha]
Zawód.
Lekarz. Doktor.
Lekarz, od czego?
A od spraw kobiecych proszę pani.
Często tak lejecie chłopów, że aż w szpitalu lądują?
Tylko wtedy kiedy biją moje pacjentki.
Czyli spadł ze schodów?
[mężczyzna jęczy z bólu]
Wystarczy.
[dyszy]
I pamiętaj, zrobiłaś to z miłości.
To czym wy się w tej poradni zajmujecie obywatelko?
Miłością, pani władzo.
Miłością.
[odgłos prysznica]
[kobiece jęki rozkoszy]
[śmiech]
Słuchaj, a ty masz jakieś fantazje seksualne?
Jak to?
No może jest coś co byś chciał robić ze mną… albo z inną kobietą.
Z inną kobietą? No co ty.
Może o czymś marzysz a się wstydzisz powiedzieć.
Przecież właśnie to zrobiliśmy.
- No oczywiście. - Pa.
[wzdycha]
Widzisz, Borutka. Nic się nie dowiemy. Nic.
[Borutka kwili]
Srom nie. Bo srom oznacza smutek i wstyd.
Cipka też nie, bo nie jesteś małą dziewczynką.
- Wagina? - Zbyt naukowe.
- Pierożek. - Jak?
- Pierożek. - [śmiech]
Toś mnie zaskoczyła.
A pierożek to rodzaju męskiego jest.
No i tym bardziej właśnie dlatego trzeba wydać pani książkę.
O, dziękuję.
Pani Michalino, u nas w wydawnictwie dziewczyny zabijają się o ten maszynopis.
Sama przeczytałam go kilka razy. Trzy noce nie mogłam spać.
I chyba udało mi się ich przekonać. Wydawnictwo jest pozytywnie nastawione.
Uważam, że naprawdę to się może udać.
- A ile ty masz lat, skarbie? - Dwadzieścia pięć.
A! To ci tam dopiero zaczyna buzować.
Ale skąd pani doktor. Ja prawie w ogóle nie piję.
Mm. Miałam na myśli twoje życie erotyczne.
Orgazm już był? No pani redaktor?
Przyjdzie, spokojnie daj sobie czas.
A w ogóle jak mamy coś działać razem to nie pani doktor tylko Miśka jestem.
- Tereska. - O. To jest Boruta.
Pani doktor. Ja będę walczyć o tę książkę z całych sił,
tylko ostrzegam, że łatwo nie będzie.
No bo jednak ma pani trochę wrogów.
Ja? Wrogów? Pierwsze słyszę.
[mężczyzna] Wydział kultury otrzymał dziesięć recenzji pani książki
od wiarygodnych autorytetów.
Ani jednej pozytywnej.
Powtarzający się zarzut, cytuję:
epatowanie seksem i nienaukowy język opisu.
Koniec cytatu.
Proszę pana,
to jest książka popularyzatorska, omawiająca problemy par w pożyciu.
- Gdzie tu jest epatowanie? - Mhm.
Czyli pani chce popularyzować to wszystko?
Nie. Nie, nie, nie. Uświadamiać.
Socjalizm powinien nieść kaganek oświaty, prawda?
Oczywiście. Tylko, że to są świństwa.
A pan nie lubi seksu?
Spokojnie, przecież wszyscy to robią.
No tak, ale po co im to jeszcze tłumaczyć.
Ach! Bo źle robią.
Źle.
Pani Michalino, ja chyba nie do końca panią rozumiem.
A ja panu wytłumaczę.
Kobieta też może odczuwać przyjemność z seksu.
To nie musi być tylko małżeński obowiązek.
Pani Michalino, nie przesadza pani trochę?
- Pan mi powie, ale tak szczerze. - Acha.
Była wśród recenzentów chociaż jedna kobieta?
- Nie. - Ach!
Widzi pan, bo się boją.
Do tej pory książki o seksie pisali zawsze mężczyźni
i to jest siła Sztuki kochania - płeć autorki.
- Czyli to pani jest siłą tej książki? - Tak.
- A wie pan dlaczego? - Nie.
Bo ja widzę na co dzień nieszczęście polskich kobiet.
Zresztą co ja wam będę gadała,
wy wiecie lepiej ode mnie doskonale czym ja się zajmuję.
- No tak. - [chrząka]
Trochę wiemy.
Pani żyła w trójkącie, tak?
- A co to ma do rzeczy? - No właśnie, pani żyła w trójkącie,
a kwalifikacje etyczne autora.
A co pan? Ksiądz pan jest?
Panie, my nie mówimy o moim seksie, tylko o seksie trzydziestu milionów Polaków.
I to jest ważna część życia człowieka, również socjalistycznego.
Tak, tylko niepotrzebne mówienie o tych sprawach--
- O seksie. - Tak o seksie, dziękuję bardzo.
- Powoduje rozbicie rodziny. - Nie. Nie rozumiecie.
- Nie, to cementuje rodzinę. Cementuje. - Ja sobie nie przypominam,
żeby na jakimkolwiek szczeblu, czy zakładowym, czy wojewódzkim,
czy tutaj u nas w Warszawie, pojawił się zarzut braku tego w narodzie.
- Nie wiecie. - Proszę--
Nie wiecie, ile ja wykonałam operacji po pokątnych skrobankach.
- To jest trup w szafie! - Dobrze, dziękuję paniom za wizytę.
Poinformujemy kierownictwo wydawnictwa o decyzji. Do widzenia.
Powiedz mi, skąd ty jesteś?
Co to ma znaczyć?
Powiedz mi skąd ty jesteś? Wiesz, skąd jesteś?
Nie rozumiem. Jestem z Warszawy.
Z waginy jesteś.
I ciebie też w kapuście nie znaleźli.
Łoł.
[otwiera i zamyka drzwi z trzaskiem]
Widziałeś to?
Cały się spociłem.
Kompletnie pierdolnięta baba.
- Nie chcę wojny z kościołem. - Mm.
A co pan nie lubi seksu?
[wzdycha]
No właśnie. Zatrzymaj to.
W trójkącie?
Kiedyś ci opowiem. Ty Terenia, ja znowu coś źle powiedziałam?
Nie no, źle nie.
Och.
Pani doktor! Pani doktor!
- Pani doktor. Udało się. - Co, puścili?
Co? Nie, nie to ja. Pamięta mnie pani?
Byłam pani pacjentką. Miałam problemy z mężem.
- Zapisała mi pani doktor przebieranki. - Ach.
Pamiętam. Pamiętam. I co?
To bardzo fajne, bardzo. [śmiech]
Pani jest wielka.
Słowo daje, no tak mi teraz przyjemnie. Mój to--
Gra teraz na mnie jak na afrykańskim bębnie za przeproszeniem.
- [chrząka] - Dobrze.
Chciałam bardzo podziękować.
- Nie ma za co, skarbie. Powodzenia! - Dziękuję.
No po paru latach małżeństwa to już pewnie trzeba zacząć kombinować, co?
No.
No, no.
To on.
- [kobieta] Przystojny. - [kobieta 2] Jest genialnym naukowcem.
[kobieta 1] Biologiem.
Za stary jest dla ciebie.
Coś ty. Będziemy jak Piotr i Maria Curie.
[śmiech]
No przecież wiesz, jak panny się koło niego kręcą.
[kobieta 1] Głupie.
[Michalina] Nie mają pojęcia ani o biologii, ani o niczym.
[kobieta] Ale rzęsą zarosło.
- Lepiej uważaj, żeby tobie nie zarosło. - Wandzia!
Ty, on coś taki nieruchawy jest.
Jezu, ja umrę. On się utopił!
[śmieje się, sapie]
Ładnie to tak podglądać?
[śmiech]
To jest Staszek. Twarz mam wyżej.
Jestem Stach. Cześć.
Michalina.
Jestem Wanda.
To moja przyjaciółka.
- Nie mówcie nic. - [mężczyźni, po niemiecku]
- [po niemiecku] Co tu się dzieje? - [po niemiecku] Co się tutaj dzieje?
Chłopaki! Nie możecie tak straszyć mojej żony.
[chichocze]
Rozumiem. Nawet żołnierze potrzebują czasem przerwy.
Lepiej zdejmijcie spodnie i chodźcie do wody.
- Tu na pewno nikt was nie przyłapie. - Ale nikomu nic nie mówcie!
- Dobra, chłopaki. - W porządku.
[skrzypienie łóżka]
[Michalina jęczy z rozkoszy]
Zaczekaj. Zaczekaj.
[Stach bełkocze]
Stasiu. Zaczekaj.
Miśka!
Psia krew! [głęboki wydech]
Mogłabyś przynajmniej udawać, że ci się podoba.
- Mieliśmy się nie okłamywać. - Nie kochasz mnie.
Kocham Stasiu, tylko to mnie boli ciągle.
Ale przecież wiesz, że jeżeli
mnie na tym zależy to mogłabyś chociaż, nie wiem…
Może gdybyś był delikatniejszy za pierwszym razem,
to by teraz tak nie bolało.
[strzały w oddali]
[wciąż słychać strzały]
Powiedz mi.
Czy jesteś duszą, która ma ciało, czy ciałem które ma duszę?
A jak myślisz?
Oczywiście, że jestem ciałem, które ma… umysł!
A ja jestem duszą i ciało nie jest mi do niczego potrzebne.
- Bo dusza sobie zawsze poradzi bez ciała! - Tak? Chyba po śmierci.
Musimy iść!
- Koniecznie? - A jeść chcesz?
[sanitariusz] Następny.
[Stach] Karmienie wszy jest jak rosyjska ruletka.
Wie pani, dosłownie.
Szansa, że się pani zarazi, jest jak jeden do sześciu.
[młoda kobieta] Ciekawe.
[sanitariusz] Następny proszę!
- Gorąco. - No.
Muszą pilnować czasu, bo te laboratoryjne wszy
nie wiedzą, kiedy przerwać posiłek.
Tak jedzą, jedzą, że by pękły.
Te pani to są chudzinki. Dopiero zaczęły.
Wie pan co, ja próbuję sobie wyobrazić, że mnie tu nie ma.
A to przepraszam.
Co? Dobrze się czujesz?
Źle. Jak pijana.
No ja też jakoś tak dziwnie. Bierze nas.
Dwie kobiety żyją z jednym uczonym, którego wielbią.
A on też jest biologiem?
Coś w tym stylu.
Z jedną ma połączenie duchowe, a drugą ma tylko do łóżka.
I ty byś tak chciała?
Strasznie się za nią stęskniłam.
Przecież jutro się widzicie.
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz ją widziałam.
Po co ci ta Wanda? Przecież masz mnie.
Przecież jesteśmy jak siostry. Pamiętasz?
Chcesz, żebym był twoim uczonym?
Stasiu. Stasiu.
Daj poczytać. No, Stasiu.
- [odgłos oficerek] - [okrzyki po niemiecku ]
- Wyjść! - [po niemiecku] Co jest, panowie?
- Szybciej! Szybciej! - Jestem Niemcem. To moja żona.
Wynocha!
Wynoś się!
[szczekające i warczące psy]
Do wieczora nikogo ma tu nie być.
Tak jest.
[po polsku] Co on powiedział?
Że do wieczora wszystkich wywiozą.
[po niemiecku] Pójdziesz ze mną! Zamknij się, dziwko!
[Wanda, po niemiecku] Nie, pójdę sama! Pójdę sama!
[szyderczy chichot]
[po polsku] Nie zamawiałem dziwki.
Jest tu wielu ludzi przez zupełny przypadek.
On jest Niemcem, ona jego żoną. Nie powinni tu być.
Bardzo ładna.
Hm. Może pan zobaczyć więcej ładnego.
Bardzo ładnie, że chcesz ratować przyjaciół.
[strzały z broni w oddali]
[po niemiecku] Zostawię ci przyjaciela jako poręczenie.
Jego możesz zabić, jeśli ja ucieknę.
[po niemiecku] Tak.
Schiller.
- Lubisz Schillera? - Tak.
Mój ulubiony poeta.
Ach.
[po polsku] Niestety, źle trafiłaś.
[po niemiecku] Ty dziwko!
Ja nie jestem jednym z nich.
Wynocha!
[strażnik] Źle trafiła.
Wiedziałem, że ten pedał jej nie zechce.
[śmiech]
Chodź tu.
[jęki rozkoszy Wandy]
[głośniejsze jęki]
[jęki]
Wstawać! Szybko, Wynocha!
Szybciej!
Wyłazić! Wyłazić szybciej! Już! Wyłazić!
Spokojnie, ja mogę sam!
Wszyscy wynocha! Szybciej! Proszę, spokojnie, proszę!
[okrzyki strażników]
Wsiadać!
- Zaczekajcie! - [okrzyki strażników]
Zaczekajcie! Zaczekajcie proszę!
Mam coś dla Pana.
Ja i moja żona.
Tak, tutaj.
Czekaj.
Proszę. Idźcie!
[odgłos grzmotów]
[śmiech]
- Dzień dobry, pani doktor. - Dzień dobry.
To musi być pani doktor Wisłocka.
Ojej, no widzi pani, że ja się nie rozdwoję.
Proszę usiąść i zaczekać, dobrze?
Dobrze, dziękuję bardzo.
[stłumiony dźwięk gramofonu]
[kontynuacja muzyki]
[chrząka] Pani doktor.
[szeptem] Co? Nie teraz.
Dobra, daj mi chwilę.
[kontynuacja muzyki]
Pani doktor, kiedy mogłaby nas pani przyjąć?
No właśnie.
Dziewczynki, spokojnie. Ja was wszystkie przyjmę. Spokojnie.
Chwileczkę.
Ja go znam. Był tydzień temu z żoną.
Dwa lata po ślubie, a ona jest ciągle dziewicą.
Coś okrutnie się nie dobrali.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - No.
To pan mi pokaże to cudo, co ma pan w środku.
Ale-- Ale jak?
No co pan lekarza się wstydzisz? Ściągnij pan portki.
No przystojny pan jesteś. Rozmiar nie ma znaczenia.
Ważna jest fantazja i odpowiednia technika. Pozycję na pagony znasz?
- Stopy tu. - No. To kolega wszystko wytłumaczy.
A wy sobie tutaj pogadacie jak facet z facetem.
Ty musisz w końcu poczuć, że twoja wagina nie jest źródłem bólu i wstydu.
To centrum mocy! Radości! Przyjemności!
Wie pani doktor, ale ja bym chciała tylko zajść w ciążę.
No. Ale podczas orgazmu macica kurczy się i rozkurcza.
Wtedy najłatwiej dochodzi do zapłodnienia.
Czyli jak mi będzie przyjemnie, to zajdę?
Wiesz, z tego co widzę…
No tak, ty masz łechtaczkę dosyć oddaloną od ujścia pochwy.
Co mam?
Łechtaczkę. Wstań, skończyłam.
Fałd skóry z guziczkiem poniżej spojenia łonowego.
Taką różyczkę tam masz.
[śmiech] No wyobraź sobie łysego faceta w kajaku.
A ty się masturbujesz, skarbie?
Myślałam, że to jest niezdrowe.
A co może być złego w kochaniu się z samą sobą?
Połóż się tutaj, no połóż się na boczku.
Podciągnij nogi, o, obejmij rękami.
I teraz zaciskamy mięśnie pochwy.
Zaciskasz, rozkurczasz.
Zaciskasz, rozkurczasz. I w rytmie.
Wydech, wdech, wydech.
- [głęboko oddycha] - Wdech, wydech.
Ale ja nic nie czuję, pani doktor.
A lubisz „Czerwone Gitary”?
- Wolę jazz. - O. Super!
Bardzo dobrze.
Ach.
Widzisz kochana, i o to właśnie chodzi w miłości.
O improwizację.
Kładź mi się tu. Połóż się, połóż. Na plecach.
[szybki jazz]
Zabierzemy się do tego trochę inaczej.
Wygodnie. Spokojnie, zrelaksuj się. Ja ci tu zrobię atmosferkę.
O.
Dotknij się tam. I spokojnie.
Wsłuchaj się w muzykę.
Słyszysz saksofon?
I sobie wyobraź, że ten saksofon to są twoje palce.
I improwizujemy.
[gra saksofon tenorowy]
[jęki rozkoszy]
[kobiece jęki rozkoszy]
[stękanie]
Pani Michalino!
Przydałoby się szanownej pani coś zakręcić u mnie.
Sam se pan zakręć.
Ja nie tracę nadziei. Ja jeszcze panią upoluję, pani Michalino.
- Pożyjemy, zobaczymy. - Dobra, dobra.
- Tyle wystarczy za te tanga? - Tak.
Cześć, chłopaki.
[dzwonek od roweru]
- Serwus. - Jezus, Miśka, ale mnie przestraszyłaś!
Dzień dobry, kochanie. A ty nie w instytucie?
Mam sporo czytania. Tobie też by się przydało.
Jezu, Stasiu, daj żyć.
- Przed chwilą wróciłam z uczelni. - Właśnie, wiedza to nie wszystko.
Jeszcze musisz się nauczyć z niej korzystać,
a tego to ci akurat studia nie dadzą.
[szeptem] Chodź tu.
Jezus, Miśka.
W tym tygodniu nie jemy masła. [chichot]
Jesteś wielka!
- Zostawiłam ci nawóz na oknie. - Świeży?
Świeży. Świeżusieńki. Sprzed godziny!
[odgłosy bawiących się dzieci]
Wanda, chodź na chwilę.
Co?
Który według ciebie jest większy?
No Misia, no przecież to widać. Ten z lewej.
No właśnie.
[głośny wydech]
Na ile to pewne jest?
Mocz ciężarnej ma estrogeny.
Jak nim podlewasz kwiatka, to szybciej rośnie.
- Dlatego są dwa dla porównania. - Na ile procent? Miśka!
Pewne. Teraz to na zajęciach przerabiamy.
- Jezus. - [Stach] Miśka.
Zobacz, co Weigl opublikował o tyfusie.
Co? Co tu spiskujecie? Zobacz.
Nasze karmienie wszy nie poszło na marne.
Stasiu, przecież to nieaktualne jest, wiesz?
- No jak nieaktualne? - To badania sprzed dwóch lat.
No co ty! Co ty nie powiesz?
- Co? Dokąd? - Idziemy do fryzjera!
- Obie? - Obie.
Nie widzisz, co ona ma na głowie?
Ona ma mieć w głowie, a nie na głowie.
Ale żeby Wanda dobrze wyglądała, to chcesz?
- No. - O już. O już.
- Idziemy. - Już zazdrosna.
Ty też. Ej!
Masła nie było?
Co tu tak śmierdzi?
[ballada jazzowa z gramofonu]
[dalszy ciąg ballady]
[mężczyzna] ♪ W życiu bliska będziesz mi zawsze ty ♪
♪ Tylko ty ♪
♪ Pocałunki, twoje uściski ♪
♪ Ty, zawsze ty ♪
♪ Ty masz takie dobre serce ♪
♪ Umiesz tak pocieszać mnie ♪
♪ Kiedy w smutku czy rozterce ♪
♪ Jest mi źle ♪
♪ Nikt nie umie kochać tak, tylko ty ♪
♪ Tylko ty ♪
♪ Któż zrozumieć mnie zdoła tak jak ty ♪
♪ Tak jak ty? ♪
♪ Inne słowa i uściski ♪
♪ Zawsze obce będą mi ♪
♪ W życiu bliska będziesz mi tylko ty ♪
- ♪ Tylko ty ♪ - [dźwięk dzwonka]
Niech podejdą rodzice chrzestni.
[bicie dzwonu]
Krzysztofie, ego e baptiso, in nomine papis.
[płacz dziecka]
Jest!
Cichutko.
[płacz dziecka]
- Krystyno. - [bicie dzwonu]
Ego e baptisto, in nomine papis.
[krzyk kobiety]
[krzyk]
[płacz dziecka]
Amen.
- [płacz dziecka] - Mama się przesunie bliżej Jasia.
Swobodnie, tylko nie ruszajcie się. Uwaga.
- [pstryk aparatu] - [śmiech]
O, będzie pamiątka.
Dobrze, możemy jeść.
Synek jest nie tylko większy, ale i grzeczniejszy.
Nie wiem, jak nasza Malinka poradzi sobie z bliźniakami.
Miśka, ty chyba będziesz musiała przerwać studia.
- [dziecko nadal płacze] - Tato. Tato.
- Jasiek, ty nie pij już. - Ale mamo!
Ale powiedziałam, że nie pijesz, to nie pijesz.
Miśka musi zrobić dwa lata, a potem będzie pracować ze mną w laboratorium.
[płacz dziecka]
A Wanda jak z nami mieszka, to przecież pomoże.
No i chociaż nie trzeba będzie wydawać na pomoc domową.
Nie wtrącajcie się. Moja Miśka sobie poradzi, prawda?
Nie chcę się wtrącać, ale trochę się o was martwię.
Że co się stanie?
Wandzia jest śliczna. Nie boisz się, że--
Mamo, cokolwiek by zrobił i tak wiem, że kocha tylko mnie.
Kobiety są głupie. [chichocze]
Głupie są kobiety. Głupie.
No i nie wsadzę.
- Ty nie wsadzisz? - [chichot]
Ale z was dobre aktorki. Ja byłem cały spocony podczas tej mszy.
Zresztą o obiedzie nie wspomnę.
Całe szczęście, że wszyscy mamy jasne oczy.
To jakoś udało się to ukryć, ale jakby na przykład Wanda była murzynką.
Myślę, że i tak jestem murzynem w tym domu.
Ale jakim ślicznym. [chichot]
O. Daj.
Ale ten chrzest to był taki trochę nasz wspólny ślub, nie?
Nie bluźnij Miśka, proszę cię.
Musimy coś przysiąc.
Że nikt nigdy się o tym nie dowie.
Nawet dzieci.
Przysięgnij.
Przysięgam.
[pukanie do drzwi]
- Dzień dobry. - Cześć, Bożenko, cześć, kochanie.
Cześć.
Kochane, wejdźcie proszę.
O pięknie!
Od razu widać, że to nie jest książka naukowa.
Że napisałam ją specjalnie dla pacjentek.
Wszystkim się należą endorfiny i wszyscy powinni wiedzieć, o co w tym chodzi.
- A o co? - [śmiech] Jak o co?
Żeby rzęsą nie zarosło.
- O ten jest dobry dla seksu w ciąży. - Nie, nie jest dobry.
Bo ja tu brzuch zrobiłam za duży. To do poprawy.
Nie! Zostaw, to jest bardzo dobre. Super to jest!
Seks w ciąży zasługuje na ładną oprawę.
Nie, skarbie, to nie tak. O tak ma być.
Ale czuję jednak, że nie podoba wam się.
No weź ty powiedz, bo mi przez usta nie przejdzie.
- Wstrzymali druk. - Kto?
Wydział Kultury KC.
Nie, nie, ja dziękuję, bo ja wam tu na zawał padnę.
Ale ja se chlapnę.
Mogę to pożyczyć?
- Staramy się zajść przez ten orgazm. - Mhm.
- Ale mąż wciąż nie może znaleźć tej-- - Łechtaczki.
- A szuka? - No nie.
A ty mu mówiłaś, skarbie, gdzie ma szukać?
Nie.
Trudno się o tym gada, prawda?
Powiedz mi, co to jest?
- Kwiatek? - No.
A teraz to będzie przewodnik po waginie.
To jest prezent dla męża. Widzisz ten czerwony punkcik?
- Co wiemy? - Znaleziona na ulicy, silne krwawienie.
Słyszysz mnie, dziecko? Miałaś skrobankę?
- To jest, kurwa, poronienie! - Skrobanka na bank.
Szybko! Na blok!
Kroplówka! Kroplówka!
Już, już, już, już.
Spokojnie, kochana, spokojnie.
[lekarz] Herbaty?
Całe wiadro.
Śmierdzę krwią.
Ile zeszło?
Ze dwa litry. W ostatniej chwili ją przywieźli.
Pytanie, ile z nich nie przyjeżdża na czas?
- Czekaj, ja zrobię. - Nie, leż.
Już wystarczająco się nabiegałaś wokół gówniary.
Nie mów tak.
Osiemnaście lat. Tyle, co moja najstarsza.
To nie jest jej wina.
[chichot] A czyja?
[płacze]
Przepraszam.
Nie przepraszaj. Nie przepraszaj.
Ja nie wiedziałam.
To był tylko jeden raz.
Cii.
Przepraszam.
[wzdycha]
Kurwa mać!
Wydział kultury?
- Drugie piętro. - Dziękuję.
♪ Wszystkie dzwony biją ♪
♪ Bim bam bom Bim bam bom ♪
♪ Panie Janie, panie Janie ♪
♪ Rano wstań, rano wstań ♪
♪ Wszystkie dzwony biją Wszystkie dzwony biją… ♪
- [otwierają się drzwi] - Chodźcie szybko dziewczynki.
- Pan tu pracuje? - Pani doktor?
- Bo ja się do Siwickiego próbuje dostać. - On teraz nikogo nie przyjmie.
Chodzi mi tylko o taką małą broszurkę zdrowotną.
Gdzie w Ministerstwie Kultury--
Pani doktor, tutaj wszyscy wiedzą o co pani chodzi.
Oni trzymają pani książkę w kasie pancernej.
Niech se fiuty pozamykają w kasie pancernej!
Panie Krzysiu, przypominam, o osiemnastej kolegium.
Naturalnie będę, dziękuję. Do widzenia.
A jak żona?
No cieszę się bardzo.
Pani pójdzie ze mną.
Drzwi na końcu korytarza.
- Mnie tu oczywiście nie było, prawda? - [przytakuje]
[jęki kobiety i mężczyzny]
[rytmiczne dudnienie]
[głośniejsze dudnienie]
[otwierają się drzwi]
[gwałtowny wdech] O Jezu!
Ty się zabezpieczyłaś, dziecko?
Czekaj, czekaj, chodź.
- Masz. I kup sobie więcej. - Dzięki.
Co pani tu robi?
- Dzień dobry. - [odgłos zamykających się drzwi]
Spokojnie. Ja umiem dochować tajemnicy.
Potrzeby ciała to moja specjalność, pamięta pan?
Zadałem pytanie, co pani tu robi.
Co wam szkodzi, żebyście wydali tę książkę?
Pani Wisłocka.
Partia nie może brać udziału w obrażaniu moralności.
Ale seks jest naturalną potrzebą, jak spanie, jedzenie, picie.
- Księdza może pani przekona, co? - Ale mi pan doradził.
Ja nie jestem od pani doradzania.
Proszę mnie przepuścić.
Doradzić byś mógł. Razem w schowku siedzimy.
Co za, kurwa, pyskata baba.
No patrz pan, a jak chłop pyskaty, to mówią, że inteligentny.
A ja mówię, że jak stara baba mieszka sama
i nigdy nie miała normalnego związku,
to chyba niewiele wie o „sztuce kochania”.
[mężczyzna] Pęcherzyk antralny, pęcherzyk przedowulacyjny,
uwolniona komórka jajowa.
To tyle jeżeli idzie o przegląd
fizjologicznych objawów cyklu menstruacyjnego.
A teraz zróbmy sobie taki krótki przegląd dostępnych na naszym rynku
metod zapobiegania ciąży.
Są ciekawe wyniki, nowe, zasypki tak zwanej antykoncepcyjnej.
[śmiech Michaliny]
O. Doktorant Wisłocką to bardzo rozśmieszyło.
[chichot]
Gdyby pan profesor posypał tą zasypką łożyska
w swojej warszawie, to by pojechała?
[śmiech]
Kupa dymu, tłok się zatrze i silnik do remontu. Prezerwatywy nie lepsze?
Wisłocka byłaby świetnym mechanikiem samochodowym.
[śmiech]
To są zajęcia dla studentów, nie dla doktorantów.
Żegnam.
- No tak tak, żegnam, dziękuję bardzo. - Dobra, dobra. Idę, idę.
No i wybiła mnie z pantałyku.
- [kobieta] Dzień dobry! - Dzień dobry pani.
Panie profesorze!
Spojrzy pan.
- Teraz? - Odprowadzę pana.
Rewelacja, prawda?
Badania cytohormonalne?
W określaniu faz cyklu, płodności, diagnostyce menopauzy.
Zastosowań jest mnóstwo!
Wątpię, żeby instytut dał na to pieniądze.
- Ale to jest ważne! - [kpiąco]
Proszę pani, gdyby to była sprawa raka żołądka czy serca.
- Zawałów serca, rozumie pani? - Nie, nie rozumiem.
- No serca mają wszyscy. - A cipki tylko połowa społeczeństwa, tak?
[śmiech]
- [bełkot] - Panie profesorze.
Wie pani, te badania musimy solidnie potwierdzić.
Ja pani dam kogoś do pomocy.
Nie, ale dwie osoby nie dadzą rady patrzeć w mikroskop.
To są moje badania i skończę je sama.
Dojeżdżając z Warszawy, tak?
Nic na to nie poradzę. Mam tam dzieci.
Ale za to pracuję ciężej i sensowniej niż pana asystenci.
- Co pani robi! To jest nowy wóz. - Przepraszam.
Asystenci są tutaj na miejscu. A pani wpada i wypada jak granat.
Ale pan potrzebuje kobiety naukowca.
To są badania kobiet i ja wiem, po co je robię.
Pani Michalino. Nie żal pani tego czasu?
Mogłaby pani go spędzić z dziećmi, z mężem.
Chodzi o to, że jestem dziewczyną, tak?
[zapala silnik]
Jestem!
[dzieci] Mama!
[Wanda] Miałaś być wczoraj.
- Zobaczcie, sama zrobiłam. - To dla mnie?
Bo Krzyś wczoraj dostał pocztówki, a mnie nic ciocia Wandzia nie kupiła!
Możecie się wymieniać. Tylko nic nie mów cioci, że przed obiadem.
Znowu spałaś w laboratorium?
Prosiłam cię, żebyś nie faworyzowała Krzysia.
Miśka, ty mnie nie ucz jak się dzieci wychowuje.
- [odgłosy dzieci w tle] - Gdzie są moje tanga?
Ale jestem zmęczona. Co ty gdzieś wyjeżdżasz?
Miśka, gdzie są moje tanga?
Wanda?
Pytam, gdzie wtryniłaś moje tanga?
Możesz powiedzieć do cholery, o co chodzi.
Wanda?
- Mamo. Mamo, chodź. - Za chwilkę, porozmawiam tylko z ciocią.
No idź, poczytaj dzieciom, cały dzień na ciebie czekały.
- [śmiech dzieci] - [Stach naśladuje potwora]
[piski dzieci]
[odgłosy Krzysia]
[Michalina] Jak ty sobie to wyobrażasz? Przecież ja mam teraz ważne badania.
Miśka, czy ty słyszysz, co ty mówisz?
Wanda, my jesteśmy rodziną.
Wy jesteście rodziną.
W tym rzecz. Ja jestem na doczepkę. Zawsze tak było.
Wiedziałeś o tym?
I tak po prostu jej na to pozwalasz?
Twój mąż mi się oświadczył.
I po co to wyciągać?
Przecież się nie zgodziłaś.
- Bo ty uważasz, że to jest normalne. - W tym domu nic nie jest normalne.
No właśnie. [śmiech]
[szloch]
Oświadczyłeś się jej, tak? Brawo.
Brawo.
Ja to wszystko robiłam dla ciebie.
O czym ty mówisz? Dla siebie to robiłaś.
Ściągnęłaś Wandę, bo nie mogłaś bez niej żyć.
Miałeś z nią tylko sypiać, ale kochać mnie.
Bardzo ci dziękuję.
Ja chciałem tylko wszystko wyprostować jakoś.
Co z dziećmi?
Ty masz swoje. Ja mam swoje.
Wy chcecie je rozdzielić? Teraz?
Przecież one są malutkie, co one z tego zrozumieją?
- Krzyś myśli, że jestem jego matką. - Ale nie jesteś.
Zresztą z jednym będzie wam łatwiej.
W takim razie musimy im powiedzieć prawdę!
- Stach! - Co?
Powiedz coś!
Jaką prawdę chcesz im powiedzieć? W papierach jest teraz prawda.
Wanda, tak nie można!
Jak nie można? Jak?
A tak żyć jak my żyjemy to można?
Ja też mam prawo do miłości.
Do tego, żeby ktoś kochał tylko mnie.
[głęboki wydech]
Zresztą wojna już dawno się skończyła.
Nowe czasy, nowe życie.
Zadowolona jesteś?
To twoja wina. To ty wymyśliłaś ten trójkąt.
Ja się na niego zgodziłam, żeby was obojga nie stracić.
Myślisz tylko o sobie.
Zmarnowałaś jej życie, przeszło ci to przez myśl?
Bo się przy tobie nie czułam jak kobieta, nigdy! Tylko jak uczennica.
Ja zawsze chciałem jak najlepiej dla ciebie.
Oświadczając się jej. Nie tak się umawialiśmy. Nie tak!
Myślisz, że co, że życie z dwiema babami pod jednym dachem to jest jakiś kurwa raj?
Przecież tego się nie da wytrzymać! Tego świergotania waszego!
Te bzdety ciągle, te bachory wrzeszczą!
Te wasze okresy w jednym momencie. Przecież ja pracuje naukowo!
[śmiech] Bo dwie to jest za dużo, tak?
Ale trzydzieści sześć to jest w porządku, tak?
- Trzydzieści sześć! - O czym ty mówisz?
Ty myślisz, że ja nie wiem, co ty tam trzymasz?
- Przestań, Miśka. - To ci pokażę!
[odgłos otwierających się drzwi]
[szlochanie]
O.
- W naszym łóżku. - Miśka, no.
Powiedz mi, kiedy tyś je wszystkie obrobił.
Proszę cię, no proszę cię!
Przecież to nie ma znaczenia!
Miśka! Umawialiśmy się.
Ciebie nigdy nie ma w domu.
Jak jesteś, to się nie dasz dotknąć nawet.
A nie od tego miałeś Wandę?
Oddaj je. Oddaj już.
A gdybym była bardziej chętna? Odpowiedz mi: byłabym na zdjęciach wtedy?
- Nie moja wina, że ty tego nie lubisz. - Powiedz mi.
Przepraszam cię.
Przecież wiesz, że ja tego potrzebuję, Wandziu.
[szlocha]
Widzisz, jaki mi mentlik w głowie zrobiłaś?
- Spieprzaj! - Przestań.
- Wyjdź. - Ty nie możesz żyć sama.
- Won. - Gdzie mam iść?
Nie wiem, może do pani. Może do tej pani.
Daj te zdjęcia. Daj, daj.
Słuchaj, jak nie wyjdziesz, to ci przysięgam,
że pójdę jutro na uczelnię i pokażę te zdjęcia twoim kolegom.
[szybko dyszy]
Ale będzie używanie.
Jakie piękne zdjęcia żon. Przysięgam ci, że to zrobię.
Naprawdę tego chcesz?
Nie wrócę już.
Krzysiu!
Chodź, wstawaj Krysia. Chodź.
Wstawaj Krzysiu, chodź! Szybko, szybko, chodź!
Tata ma wam coś ważnego do powiedzenia.
Ja chcę spać.
Zapamiętajcie, co wam powiem.
Mamusia… wygania tatę z domu.
Na zawsze. Rozumiecie to?
Od dzisiaj nie macie ojca.
Możecie podziękować za to mamie.
I proszę się ze mną nie kontaktować. Nigdy!
On się gniewa na mnie?
Nie, na mnie.
[pociąga nosem]
Ja jestem dobrym naukowcem.
Niech pani nie myśli teraz o tych badaniach.
Jakoś sobie poradzimy.
Wiem. [pociąga nosem]
Ktoś przejmie.
[płacząco]
A ja chciałam być-- [wydmuchuje nos]
Jak Skłodowska.
[odgłosy rozmów]
[kobieta przez głośnik] Pociąg osobowy do Łodzi odjeżdża
z peronu 2 przy peronie pierwszym.
Mamo, czemu ja jadę z ciocią Wandą, a Krysia zostaje?
To tylko na chwilę, kochanie.
Ciocia Wanda będzie tam bardzo samotna. Będziesz się nią opiekować.
No ale ja będę za tobą tęsknił, mamo.
Ja też będę tęsknić. Kocham cię, skarbie, wiesz?
Ja ciebie też.
Czemu Krzyś wyjeżdża? Przecież nie ma wakacji.
Chodź, pojedziemy teraz pociągiem do Łodzi.
Wanda, my źle robimy.
Jesteś ode mnie mądrzejsza, masz lepszy pomysł?
- Więc nie rób scen. - Opiekuj się nim.
Miśka, to jest mój syn.
W tym rzecz, że wszystko pomieszałyśmy.
[odgłos gwizdka]
[konduktor] Proszę wsiadać.
Odjazd!
[gwizd lokomotywy]
- [gwizd lokomotywy] - Kocham cię.
[z płaczem] Chodź.
[płacze]
On będzie załamany.
Bezpłodność u mężczyzn to jest częsty przypadek.
Boże!
Więc te moje orgazmy nic nie pomogą?
[wzdycha]
Coś wymyślimy.
Co?
Słuchaj.
Ja cię zaprosiłam do domu, bo tu możemy spokojnie porozmawiać.
Ty mi się przyznaj.
[pociąga nosem]
Mąż jest ci wierny?
Jak się pani domyśliła?
Bo znam się na kobietach.
Szczególnie na tych, które są do bólu tolerancyjne.
[wzdycha]
Ty go kochasz i ja to rozumiem, ale chłop sobie zawsze poradzi,
a ty musisz, skarbie, pomyśleć o sobie.
- Ja tak bardzo chcę mieć dziecko. - Wiem.
- Jestem ciągle sama. - Wiem, kochanie.
Dlatego mnie teraz posłuchaj.
Ja ci teraz przepisuję specjalny,
samotny wyjazd do sanatorium.
Rozumiesz?
Potańcówki, długie spacery…
piękne letnie wieczory.
Przystojni mężczyźni w kajakach.
A jeszcze do tego będziesz mieć piękne wspomnienia.
Pani doktór, bo ja nie wiem, jak to wszystko ma być.
Czego pan nie wie? No fotel ginekologiczny. Składany.
- A. Składany. - Pokażę panu.
Kobieta siada, daje mi nogi do góry, rozkłada je i pokazuje, co tam ma.
I ja w ten sposób badam kobiety. Tak się na przykład sprawdza, czy jest w ciąży.
- Rozumie pan? - Nie.
- Pan spróbuje. - Nie, nie. Ja już zrozumiałem.
- Nie wymiga się pan. Śmiało. - [bełkot]
Nogi do góry. Po to musi być podnóżek, bo kobicie musi być w tej pozycji wygodnie.
Wyżej nogi. Wiesz pan, jak na to mówią pacjentki?
- [dzwoni telefon] - Nie.
Samolot.
- [dzwoni] - Halo. Wisłocka.
[młoda redaktorka] Miśka, natychmiast przyjeżdżaj do wydawnictwa.
- Co się stało? - Książki nam konfiskują.
- Będę zaraz. - [odgłos odkładanej słuchawki]
Pan się nie rusza. Okrutny mam pożar w burdelu.
[pies kwili]
Co wy robicie! Nie macie prawa.
Kurwa, co jest! A pani to kto?
Jestem, proszę pana, autorką tej książki. To jest moje.
Radzę się uspokoić, bo za chwilę nic nie napiszecie.
Spokojnie, panowie, ja się panią doktor zajmę.
- Co to za dupki? - Wydział kultury.
Ja nie mam w domu żadnej kopii, rozumiesz?
Cicho.
Co mnie tak ciągniesz? Nogi połamię!
Cii!
Niespodzianka.
Ty zgłupiałaś? Przecież każdy ma sygnaturę. Mogą cię wsadzić za to.
Jeden mam dla siebie, poza ewidencją.
Świntucha.
Co teraz?
Jak co?
Jak trwoga, to do Boga.
Eminencjo.
„Eminencjo” mówimy do kardynała.
To jak ja mam mówić do pana?
Mam na imię Józef.
Pani może mówić „proszę księdza”.
Ja wiem, że to szaleństwo prosić was o pomoc i poparcie, ale
ja chcę pomóc zwykłym ludziom.
Żeby się nie zdradzali,
żeby mieli w życiu trochę radości.
Nam też zależy na szarym człowieku. Szczególnie w tych czasach.
„Kochaj bliźniego jak siebie samego”, prawda?
A pani wierzy w Boga?
Podobno Bóg jest miłością,
a ja wierzę w miłość.
Przecież ta książka jest właśnie o miłości.
Dlatego tak o nią walczę.
Chciałbym pani pomóc, naprawdę.
Ale ja nie mogę się angażować w walkę z partią.
Chyba pani rozumie sytuację kościoła w Polsce.
To ciekawe,
bo to samo mi w KC powiedzieli, że nie chcą wojny z kościołem.
U nas się to nazywa chodzić od Annasza do Kajfasza.
[śmiech] Tak.
Ale powiem pani, że jest jeszcze trzecia władza w tym kraju.
- Pierwsza to kościół. - To pani powiedziała.
Druga to partia, a trzecia?
Dzisiejsza prasa nie jest jeszcze na to gotowa.
[śmiech] Przepraszam.
Pani doktór, czy pani myśli, że to jest Nowy Jork?
Mnie by z pracy wyrzucili, jak ja bym zaczął coś takiego.
Kto to będzie czytał? [śmiech]
Miliony! Miliony kobiet w tym kraju na coś takiego czekają.
To jest jasne, komunikatywne, odważne!
Tylko-- cholera.
My już niestety mamy specjalistę od tych spraw w redakcji.
Herbatkę proszę.
Dziękuję pięknie.
- Chłop? - Chłop.
Znaczy, pan-- pan profesor.
A może my to na zmianę będziemy pisali?
A to właściwie bardzo dobry pomysł.
Żebyście takiego przekładańca zrobili.
[obie się śmieją]
Pani jest potrzebny ten obrusik?
Nie rozumiem.
- Bo ja mam bardzo dobrą krawcową. - [śmiech]
Pani się idealnie wpisuje w rewolucję seksualną młodzieży.
- O nie, ja się w nic nie wpisuję. - Dlaczego?
Bo to ja jestem rewolucją seksualną.
I nadchodzę.
- [stłumiony dźwięk zespołu rockowego] - [kobieta] A no.
- Poznasz dzisiaj generała, cieszysz się? - [śmiech w tle]
[głośny śmiech]
[gra zespół rockowy]
O! Tu jest moja zguba.
Nowy szef wydawnictwa.
- Ten szczypior? - Tak.
Ale on może wiele zdziałać, więc niech pani szybko działa,
bo nie wiadomo, jak długo tym szefem będzie.
- A wezmę sobie to do serca. - [śmiech]
Madame Michalina.
- Pani jest fascynująca. - A pan kiepsko tańczy.
Ale nie chodzi o publicystykę.
Czy pani wie, jakie to ma znaczenie dla ludzi?
Czy pani wie, ile pani praca znaczy dla nas, dla mężczyzn?
A wie pan, nie przeszkadza mi taki efekt uboczny.
- [brawa] - [śmiech]
Ja uważam że niejednego faceta uratowała pani
przed absolutną kompromitacją.
Szampan za panią doktor.
- Uwaga! - [okrzyki zgromadzonych]
A wiecie państwo, że szampan i pochwa mają takie same PH?
- Piwo też. - [śmiech]
[konferansjer] Kochani, powitajcie generała wraz z małżonką!
Witam was serdecznie w ten bardzo ważny dla mnie wieczór.
Cieszę się, że tutaj ze mną jesteście.
Mam dla was niespodziankę.
Prosto z tourne po NRD-- Kamilla Ptak!
- [okrzyk mężczyzny] - [brawa]
Przywitajcie ją gorąco oklaskami.
To jest ta niespodzianka, o której mówiłem.
[brawa]
Ach! [śmiech]
A dziękuję, dziękuję.
Mówiłam, że mam dobrą krawcową.
Ja to się w ogóle zastanawiam, skąd ona ten papier bierze.
No. Powodzi im się w show biznesie.
O najwidoczniej.
Pani Michalino, a dlaczego właściwie pani nosi te chustki na głowie?
A wie pani, to jest tajemnica, ale ja pani powiem.
Tak?
[szeptem]
Naprawdę? Ale--
A-- [chrząka]
Pani Wisłocka?
A owszem.
Czytałam pani książkę.
Czytała pani książkę, której nie ma?
No. Cała partia to czyta. Pod stołem oczywiście.
Nie pisze pani o wszystkim.
Wie pani, się nie da o wszystkim.
Najpierw mi tę wydajcie, to ja napiszę uzupełnienie.
Mój mąż jest sadystą.
Oj, to ja chyba panią porwę na rozmowę.
[kobieta] Może usiądźmy.
[Michalina] Chodź, kochana. Tu mam stoliczek.
O Terenia. Chodź, chodź.
A wie pani, że to ja myślałam zawsze, że ja walę prosto z mostu.
Żona oficera musi być konkretna.
Co to jest?
Papierosy.
No źle to wygląda.
A pani w ogóle akceptuje jakieś fragmenty tych zachowań?
No jakieś tak. Tylko, że jak mówię „nie”, to on się rozkręca.
Zaczęłam się go bać.
- To niech pani nie mówi „nie”. - [obrusza się]
Niech pani mówi „pingwin”.
No co pani, śmieszy to panią?
Nie, broń Boże, kochana. Ja chcę pomóc.
Ale musisz wymyśleć słowo-hasło, które oznacza,
że tobie to po prostu przestało sprawiać przyjemność.
Ja ci jeszcze jedno powiem.
W układzie sado maso, to strona uległa dominuje.
Bo to ona wyznacza granice.
- [mężczyzna] Łoo! - [mężczyzna 2] Brawo!
[radosne okrzyki]
To od ciebie, kochana, zależy,
ile generał będzie miał z tego przyjemności.
No to chyba rozumiem, dlaczego wstrzymują tę książkę.
Pani doktor, ja bardzo przepraszam, że przeszkadzam, ale pani musi kogoś poznać.
To jest szef wydawnictwa.
Nareszcie!
- Ma chody w KC. - Mhm.
I pan wyda moją książkę?
A wydam pod jednym warunkiem, jeżeli pani ze mną zatańczy.
O nie!
Pani doktor, ja też jestem koneserem miłości.
♪ Mówiłeś świt to tylko ja i ty ♪
♪ I że do mnie poprzez cień ♪
♪ Promienie słońce niby struny śle ♪
♪ Bym zaczęła pieśnią dzień ♪
♪ Ja wierzyłam ♪
♪ Twoim słowom ♪
♪ Mówiłeś dzień to tylko ja i ty ♪
♪ I że dla mnie łańcuch gór ♪
♪ I rzekę stworzyć możesz jeśli chcesz ♪
♪ Możesz stworzyć dzień bez chmur ♪
[stłumiony wdech]
Och.
[chrząka]
- Pani doktor Wisłocka? - Owszem. A pan to kto jest?
Komitet powitalny.
Powóz czeka.
No nie, ja tym nie pojadę.
Pani doktor. Nie ważne czym, tylko z kim.
- [turkot silnika] - Pani doktor!
Co będzie pani tak drogę drałować? Na kolana panią wezmę!
To propozycja?
Przecież pan jest brzydki.
A ja myślałem, że dla lekarza najważniejsze jest wnętrze.
- A ma pan macicę? - [śmiech]
A tego pani szuka u mężczyzn?
- Ja tu jestem zawodowo, proszę pana. - Aha!
To szkoda.
Takie piękne lato w tym roku!
[chórek, rockowa ballada]
[dalszy ciąg: niewyraźny śpiew]
Dziękuję bardzo.
Roman Zając-- dyrektor.
Witamy w naszym pięknym ośrodku. Gabinet na panią czeka, pani doktor.
Mam nadzieję, że nie będzie miała pani dużo pracy i odpocznie.
- Proszę bardzo. - Z drogi!
Gdzie biegasz, smarkaczu!
- Przepraszam. - [kobieta] Przepraszam, panie dyrektorze!
Zaraz!
Jurek pokaże pani pokój i gabinet. Jurek, proszę.
Obowiązki wzywają, przepraszam.
[przez megafon: wojenna muzyka]
I dwa, i trzy, i pajacyk. I raz, hop.
[dalszy ciąg: chórek]
Pani doktor, ja słyszałam, że pani jest od spraw kobiecych.
Wszyscy już wiedzą?
Ja chciałam się coś zapytać.
- No i to jest bardzo dobre podejście. - Tylko nie wiem, czy można.
- Współżyjesz? - Co?
- Masz chłopaka? - Skąd pani wie?
No przecież nie chciałaś ze mną rozmawiać o kleszczach.
Chodzi o to, że--
- On chciałby-- - A ty?
- Ja się boję. - Seksu?
Nie, nie. Ciąży.
A o antykoncepcji słyszałaś?
No, o gumkach.
Dobra. Za mną.
Widzisz, wiele warunków musi być spełnionych,
żebyśmy my kobiety mogły zaufać i się otworzyć.
Pierwszy raz jest bardzo ważny. On musi być delikatny, a ty wilgotna.
[śmiech młodej kobiety] O jejku.
Nie ma ojejku, bo potem będzie ała.
Po pierwsze, musicie sobie znaleźć jakieś piękne miejsce,
po drugie, on musi cię słuchać.
Jak już będziesz gotowa, to znaczy będziesz chciała i będziesz wilgotna,
to musisz szybko rozłożyć nogi i koniecznie poduszka pod pupę.
Pierwszy raz może być dosyć bolesny. To zależy od tego, jaką masz błonę dziewiczą.
A panią bolało?
Mój mąż przynajmniej się zabezpieczył.
Ale Hemingway pisze, że to jest tak, jakby sufit walił się na głowę.
Jakby się wszystko ze sobą mieszało. I niebo i ziemia--
I Komu bije dzwon. Ale artyści, trochę koloryzują, wiesz?
- To co mam tego nie robić? - Robić.
- Robić, ale z rozumem. - [szelest]
- Nie na łapu-capu. - [otwiera szufladę]
Ty widziałaś kiedyś prezerwatywę?
Czekaj.
Ma pan prezerwatywy?
Ależ skąd.
Potrzebuję dla pacjentki.
- Mogę poszukać. - To niech pan szuka.
- A panie tu po co? - Do pani doktor.
Ale po co? Przecież pani nic nie jest.
Ale panie dyrektorze, skąd pan wie, że mi nic nie jest?
Proszę tu nie siedzieć, tylko regenerować się na zewnątrz!
Panie też!
Ledwo pani przyjechała i co tu się wyprawia?
Tu jest porządny ośrodek, proszę pani, a nie burdel!
- Tu nie Warszawa! - Ale o co panu chodzi?
Rozdaje pani kuracjuszkom prezerwatywy.
Już się rozeszło.
To woli pan, żebym im potem skrobanki robiła? Lato sprzyja miłości.
Ale nie w moim ośrodku!
[głośny kaszel]
Tu się porządni ludzie leczą i wypoczywają.
Szefie.
[szepce]
To ja bardzo przepraszam.
I następnym razem proszę pukać.
Oczywiście.
Już, przepraszam cię, skarbie, możesz się ubrać.
[odgłosy rozmów, śmiejących się ludzi]
- Dziękuję za zbawienie. - Mm.
Wie pani, co mu powiedziałem?
Że jest pani agentem KGB.
[śmiech]
Może jestem.
- Jakoś się pani nie boję. - No może pan powinien.
Nie mam nic do ukrycia. Jestem zwykłym marynarzem.
Tak? I co tutaj pan pływa?
[śmiech]
Nie. Już nie pływam,
ale kiedyś to cały świat zwiedziłem.
To zazdroszczę panu.
Ja całe życie chciałam podróżować, ale najdalej to do Białegostoku dojechałam.
Podróże są piękne, ale to trudne życie.
Człowiek kiedyś musi…
potrzebuje osiąść na stałe.
To musi, czy potrzebuje?
Żona poprosiła.
A to ładnie z pana strony, że pan się tak żony słucha.
- [mężczyzna] Dzień dobry, pani doktor. - Dzień dobry.
A tak naprawdę, to co pani tutaj robi?
Tak naprawdę, to unikam mężczyzn.
- Zawsze jest pani taka tajemnicza? - W końcu jestem agentem, prawda?
[chichot]
Spotkamy się wieczorem?
Dziękuję za prezerwatywę!
[odgłos gwizdka]
Do wody!
Zapraszam!
Jezu, jak tu pięknie.
[mamrocze]
Przepraszam, pani doktor. Endorfiny. Każdy ich potrzebuje.
Endorfiny? Niezłą pan ma gadane.
Czymś muszę nadrabiać.
Sama pani powiedziała, że jestem brzydki.
[pluje pestkami]
[śmiech] Przepraszam.
Zawsze z bratem robiliśmy takie zawody, kto dalej splunie.
- Tak? - Mhm.
Trafiła pani na mistrza w tej dziedzinie. Hm?
E! Dobry pan jest.
[podmuch wiatru]
Oj! [śmiech]
- [bicie dzwonu] - Kolacja.
[mężczyzna] Wie pan, co mówią o marynarzach.
- [Jurek] Nie. - [mężczyzna 2] Baba w każdym porcie.
Ale kartki do domu wysyłałem zawsze tej samej.
Nie powie mi pan, że w każdym z tych miejsc zwiedzał pan tylko pocztę.
[śmiech]
Tego nie powiedziałem.
No to niech pan coś opowie.
[wzdycha]
Co kraj, to obyczaj.
Każda świątynia rządzi się swoimi prawami.
Na przykład, dla Japończyków najważniejsze są stopy--
- [pisk, śmiech] - Sztuką--
Sztuką jest kierować okręt przez oceanu otchłanie,
sztuką jazda na rydwanie,
sztuką jest też… miłowanie.
Jaka tam sztuka?
A tu się pan myli.
Na Wschodzie seks jest traktowany właśnie jako dziedzina sztuki.
Co ma piernik do wiatraka?
Seks uzupełnia miłość.
Czy jest coś piękniejszego od… rozkoszy ukochanej osoby?
O! Jest nasza zguba!
- [śmiech] - Pani doktor, karniaczek!
A bardzo chętnie.
W takim razie ja mam coś dla pana kapitana.
Uniesiony namiętnością,
nie wyprzedzaj twojej pani,
najmilej, gdy jednocześnie przybijecie do przystani.
Wojtuniu-- oj-- czas do łóżka.
Jednak chyba państwa zainspirowaliśmy.
[śmiech]
Finezyjny jeździec mówi państwu dobranoc.
[śmiech]
Widzi pani, jest głód wiedzy w narodzie.
Panie kapitanie. Proszę nam coś więcej opowiedzieć o tych swoich podróżach.
Ach.
Tantra uczy, jak osiągnąć ekstazę bez dotykania partnera.
Jak to?
Para patrzy sobie w oczy…
głęboko oddycha…
i odpowiednio zaciskając mięśnie--
Ja to jednak powinnam moje pacjentki wysyłać na letniska,
to jest bardzo inspirujące.
Może trzeba książkę napisać.
- Kto by to czytał? - Ja!
- Ja bym czytała. - Ja też bym przeanalizował.
A jaki by miała tytuł.
Ja proponuje jednak sięgnąć do klasyki.
„Sztuka kochania”.
No nie wiem. [śmiech]
No to wypijmy. Za sztukę.
[plusk wody]
Ależ mnie pan przestraszył.
To teraz musi pani się ze mną wykąpać.
- O nie. Nie kąpię się z nieznajomymi. - Mm.
Jurek.
Michalina.
[sapanie, jęki]
[jęki rozkoszy]
- [jęki] - [chórek, rockowa ballada]
[śpiew]
[Michalina jęczy z rozkoszy]
[koniec piosenki]
Ty popsułeś zasłonkę.
Dzień dobry.
Dzień dobry, skarbie.
Co to jest?
[śmiech]
Ty szyjesz?
Ja to nie umiem nawet guzika przyszyć.
[wzdycha]
Jak masz być guru od seksu…
to musisz wyglądać jak guru.
Nie cierpię spódnic.
I tych nóg świat nie będzie oglądał?
- [śmiech] - Marnatia.
[głębokie oddechy]
Zobacz.
Zobacz, jaka jesteś piękna. Zobacz.
Muszę wracać do pacjentów.
- Trudno. - A…
minutkę jeszcze znajdę.
[oboje jęczą]
Ja umrę, autobus mi ucieka.
Miśka.
Stop!
Dzień dobry!
Pojedź ze mną.
Zostań ze mną.
Wie pan, gdzie pan może sobie wsadzić tę swoją recenzję mojej książki dla KC?
W tym stroju wygląda pani jak Maryla Rodowicz-- [śmiech]
…a nie jak rzetelny naukowiec.
Trzęsiecie portkami, bo wam kobieta konkurencję robi.
Nie, wie pani co, w ogóle kompletnie nikt nie jest zainteresowany tym,
co pani tam napisała.
To jest zwykłe porno dla kucharek.
- Wieprz. - Lafirynda.
Proszę bardzo.
Witam serdecznie panią redaktor! Jak miło!
Pani Jadziu. Ja bym chciała zobaczyć całą korespondencję do mnie. Dzień dobry.
- Dzień dobry. Całą? - Wszystko.
- Proszę. - A co wy? Nie sortujecie?
A po co?
No jak po co, żeby było wiadomo, które są do kogo.
[śmiech] Ale to jest wszystko do pani. Tam są do innych.
- Wszystko? - No.
Ja umrę.
To są obelgi.
A to-- [stęka z wysiłku] wyrazy wdzięczności.
- A te? - Prośby o rady.
Dobra, trzymaj mi to.
[odgłosy rozmów, śmiechu]
…niedostateczne lubrycatio vaginalis powoduje znaczne tarcie prącia,
utrudnia immissio i zaburza komfort spółkowania.
- Problem pojawia się-- - Panie profesorze.
- …wskutek nieadekwatnej-- Tak? - Panie profesorze!
Ale konkretnie. Co by pan tej dziewczynie doradził?
Że jej chłopak może jej to zrobić językiem.
- Proszę? - A masz.
Co pani-- Co pani robi? Co pani-- Co pani robi?
Zwariowała pani? Co to jest? Co to jest? Co to jest?
No czytaj pan to. Czytaj.
[chichocze]
„Ty stara szmato, wstydu nie masz.
Powinnaś wisieć za te świństwa. Boga nie znasz”.
Proszę bardzo, to są rezultaty pseudo naukowej działalności pani doktor.
- Przepraszam. - Oj!
[zadyszana] Przepraszam.
Pani doktor, w tym są wyrazy uznania, a w tym rozsypanym obelgi.
Ja pochrzaniłam.
Nic nie szkodzi, skarbie.
No! A ciebie wszyscy mają w dupie.
- Szefie, kawka? - Nie teraz.
- W środę-- - Dobrze.
- …o dziewiątej, wywiad. - Dzięki.
- O piętnastej krawiec. - Nie mam czasu teraz.
Mm! Pycha.
Dzień dobry, pani Michalino.
O, dzień dobry.
Przepraszam, że musiała pani tyle czekać!
Nie szkodzi, pyszna herbatka.
Ale, że pani drukuje całą książkę w gazecie w kawałkach.
Sienkiewicz Trylogię też w kawałkach puszczał.
Pani doktor ma nowoczesne podejście!
[wzdycha]
To może pomóc
albo ich definitywnie wkurwić.
- Kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana. - Szampana akurat lubię. I mam.
A ja myślałam, że pan ma znajomości w KC.
Znajomości akurat też mam.
Ale to nie znaczy, że towarzysze będą tańczyć tak jak im zagram.
Przecież już nas nie mogą bardziej zblokować.
Właśnie nie byłbym taki pewien.
No dobra. Umówię nas na spotkanie.
- Ładne zasłonki. - Stylon.
Dla mnie to jest spokojna książka dla małżonków,
żeby się nie tłukli po ryjach.
[śmiech]
Tak to widzę. I tak to chcę sprzedać.
Zresztą ona pójdzie jak woda,
a MSW spadną statystyki, bo im się publika zacznie dymać, a nie lać po ryjach.
Co wy na to?
Krystian, proszę cię,
przecież tu się pierdolą pod prysznicem i napierdalają poduszkami.
No pierdolą się, bo mieszkają w klitkach, to się pierdolą pod prysznicami,
a gdzie się mają się pierdolić, z teściową na kanapie?
To co to jest? Seksualna krytyka budownictwa socjalistycznego?
Pani doktor! Pani doktor!
[strażnik] Obywatelko, tam nie wolno! Stać!
Problematyczna jest sama autorka.
Tak jest, problematyczna jest autorka.
Hm.
Wyjaśnij.
No nie jest to nobliwy profesor,
- który te sprawy, wiadomo o co chodzi-- - Wiem.
…wyjaśni dogłębnie, to znaczy naukowo.
Gienek, to jest rzetelny naukowiec.
Z doktoratem. Z osiągnięciami.
- Do niej są kolejki na pół roku. - Kolejki zostawmy w spokoju.
Doktor Wisłocka i tak publikuje po kawałku to samo, co jest w książce.
Co? To niemożliwe.
Tak. W prasie kobiecej.
Nie możecie aresztować tej książki.
Zostawcie panią.
Przecież ona jest też dla was panowie!
Tak dobrze macie w domu? Tak dobrze?
Przecież to jest gotowa instrukcja obsługi, nie rozumiecie tego?
O co wam chodzi w ogóle?
[pociąga nosem] O hierarchię, pani doktor.
- Hierarchię wartości. Do widzenia. - Pani doktor. Ja bardzo panią proszę.
No co? Ja musiałam coś powiedzieć. Musiałam.
[odgłos zamykanych drzwi]
Rzetelny naukowiec. [chichot]
Jest pani troszeczkę…
za mało dyplomatyczna, pani Michalino.
Na cholerę pani tam wparowała?
- No na cholerę, wiem. - Ty nie rozumiesz, że to są emocje?
Miałaś ją pilnować. Jest mi bardzo przykro, bardzo.
Nie wiem naprawdę, coście panie tam nabroiły wcześniej, ale niestety…
Chyba nas puszczą.
[śmiech]
Ale nie zapominajmy o cenzurze.
Tak.
Jest jeszcze jeden problem.
Słowo--
[chrząka]
Słowo „członek”. Często pojawiające się w książce.
- No a jak ma być? „Chuj”? - Wybierzemy coś pośrodku.
Może „penis”.
O, pięknie, biologicznie.
- I dumnie. - Ach.
Tak.
I te ilustracje.
A co, złe?
Zdecydowanie za duże. Niekorzystnie działają na wyobraźnię.
Kurde no, to jakieś kleksy są.
No. W wydruku to będzie wyglądało jak znaczki pocztowe.
Słuchajcie.
- A gdyby ona była biała a on czarny? - Nie, błagam nic już nie mów, proszę cię.
Pani doktor, proszę, niech już pani nic nie mówi.
- Dobrze, nic nie powiem. - Ale naprawdę, zupełnie nic.
- Przecież mówię. - [odgłos otwieranych drzwi]
- Dzień dobry państwu. - [inni] Dzień dobry.
A więc tak.
Warunki wydania Sztuki kochania będą następujące:
informacja o nakładzie-- należy podać 10 000 egzemplarzy.
Mamy zgodę Wydziału Kultury na sto tysięcy.
A w książce będzie podane dziesięć.
Ludzie nie mogą myśleć, że to jest taki popularny temat.
Dalej: na okładce ma być realistyczna ilustracja przedstawiająca parę
w strojach ślubnych.
Pewien zdolny autor przygotował odpowiednią pracę
według naszych wytycznych. Jestem pewien, że się państwu spodoba. Proszę bardzo.
Podoba się?
Ciekawa praca.
Dalej: kwestia ilustracji wewnątrz książki.
No cóż. Dostałem to od państwa.
Niestety to jest niedobre.
Przecież to jest Murzyn z białą.
Po co?
To, że on jest czarny, nie znaczy że jest Murzynem.
- A kim jest? Kominiarzem? - [chichot]
Chodzi o lepszy kontrast między…
Nie jesteśmy przecież rasistami, prawda?
Na koniec: wykreślamy kilka nieistotnych fragmentów o zabawach seksualnych.
Które?
- Przyjrzymy się wnikliwie. - Które?
- Rozdział o orgazmach. - Nie.
Pani Wisłocka. Chce pani wydać tę książkę czy nie?
Ale orgazmy są ważne. Przecież to kluczowy rozdział!
Pani Michalino, porozmawiajmy spokojnie. Przecież szczytować potrafi każdy.
O! Każdy mężczyzna! Owszem.
A niby dlaczego kobiecy orgazm ma być ważniejszy od męskiego?
My z panem Bolesławem jesteśmy za równouprawnieniem.
Tak? Posadziliście kobiety na traktor i myślicie, że to wystarczy?
Pani doktor. Rozmawiajmy.
Nie ma o czym.
Bez orgazmów nie ma Sztuki kochania.
- Ale-- Ja-- - Nie ma!
Miśka! Co ty wyprawiasz?
Masz tam natychmiast wracać, słyszysz?
Ty nie widzisz co oni chcą zrobić? Nie widzisz tego?
Wszystko chcą zniszczyć. Wszystko. Nawet miłość chcą nam zepsuć!
Ale jesteśmy tak blisko! Sama mówiłaś, że są szczęśliwe dziewczyny bez orgazmów.
Tak bo to prawda. Orgazm to jest tylko metafora.
Że liczy się bliskość.
Ale ci, co chcą je mieć, niech mają prawo je mieć.
- I niech wiedzą jak! - I co teraz, chcesz się poddać? Teraz?
Ja w kastrowaniu mojej książki nie będę brała udziału.
A o mnie czasem myślisz?
O moim życiu? O mojej pracy? O tym, że robię wszystko, żeby to się udało?
Ty słyszysz siebie? Ty żyj Terenia.
Idź na spacer, pokochaj się z chłopakiem.
W życiu trzeba iść czasem na kompromis.
Ja poszłam w życiu na wiele kompromisów.
Myślisz, że dobrze na tym wyszłam?
Jesteś?
Jesteś? Halo?
Jestem, kochanie.
Ale żeś się odstrzelił.
W końcu.
Wizyta w stolicy zobowiązuje.
[śmiech]
[Michalina jęczy z rozkoszy]
- Musisz częściej przyjeżdżać. - Mhm.
Prawie cię zaczęłam zapominać.
[bierze głęboki oddech]
Oj, Miśka.
- Zarobiony jestem. - [chichot]
A ty wiesz, że ja objąłem nasz ośrodek?
Coś ty?
To się szykuj, kierowniku. Jak przyjadę, to będziesz miał pełne ręce roboty.
[Michalina się śmieje]
Ale ja w tym roku jadę z… żoną.
No i co z tego?
I z córką.
Miśka.
Ja chcę być z tobą.
Ja też.
Ale nie możemy tego robić kosztem mojego dziecka.
[wzdycha]
[głęboki wydech]
Mówiłeś, że mnie kochasz.
Kocham cię.
Kocham…
Coś wymyślę.
Tu chyba nie ma co myśleć.
Miśka.
- Gdzie ty idziesz? - [pociąga nosem]
Idę nie zwariować.
[odgłos nadchodzących kroków]
Krzyś?
Co ty tutaj…?
Nie wrócę do Łodzi.
Musisz wrócić do domu.
Mój dom jest tu!
Kochanie, nie możesz tu zostać.
Dlaczego?
Bo ciocia Wanda bardzo cię kocha. Na pewno odchodzi od zmysłów.
Ale to ty jesteś moja mamą!
Mamo, proszę.
Mamy i tak w ogóle nie ma w domu.
Wcale byś jej nie widywał. Tak samo jak ja.
- Krysia! - A może tak nie jest?
Faktycznie, bardzo dużo jestem w pracy, ale przecież robię, co mogę.
Nawet mąż ciotki Wandy mnie nie chce. Mówi, że mnie im podrzuciłaś.
Krzysiu, to nie tak.
Posłuchaj.
My po prostu nie mamy pieniędzy.
Ja muszę cały czas pracować. Ledwo na nas dwie starcza.
- Ja i tak wszystko wiem. - Co wiesz?
Dobrze wiesz, co.
Mamo, o co chodzi?
Mama nie jest moją mamą. Tylko ciotka Wanda.
[Krysia] Mamo.
Przepraszam. Chciałam wam wcześniej powiedzieć.
Krzysiu. Krzysiu!
Krzysiu!
Otwórz! Krzysiu!
Porozmawiajmy. Wiem, nie powinno tak być. Krzysiu!
Zostaw mnie!
Mamo, ale ja na pewno jestem twoja?
Oboje jesteście. Przecież to nie ma żadnego znaczenia. Oboje was kocham.
Krzysiu, proszę.
[otwierają się drzwi]
Miśka.
Trzeba było chociaż telegram.
Cholerna poczta.
[stęka]
[oboje stękają, jęczą]
[stłumiony okrzyk]
♪ Kuba, wyspa jak wulkan gorąca ♪
♪ O ela, eja ♪
♪ Palm wachlarze rozkłada do słońca ♪
♪ Słońce do niej uśmiecha się ♪
♪ Wiatr melodię wygrywa na pnączach ♪
♪ Hen na morze rybakom śle ♪
♪ Oceanu gładka toń ♪
♪ Ptaków śpiew, kwiatów woń ♪
♪ To ojczyzna jest ma - Kuba ♪
[śmiech, brawa]
Gorąco.
Tak to prawda nie trzeba jechać na Kubę, wystarczy jechać do Lubniewic.
To prawda.
[wzdycha]
Zmienił się ośrodek od zeszłego roku, prawda?
Raczej nie.
Może troszkę się zmienił.
Ja już mam w głowie te wszystkie wizje Jurka.
Tak, Jurek ma fantastyczne pomysły.
A pani doktor na długo do nas?
Nie, ja tak na chwilkę spontanicznie przyjechałam.
Wykluczone, musi pani zostać. Załatwisz pani pokój na górze, tak?
No oczywiście.
Dajcie spokój. Ja się trochę poopalam i wracam.
Ale musi pani zostać, koniecznie.
Tu są same stare baby. Ja tu nie mam żadnej koleżanki. Błagam.
No Jurek, przekonała mnie twoja żona.
A teraz porywam panią na papieroska.
Ja nie palę.
Ale potowarzyszy mi pani.
No to.
Panie kierowniku, można prosić do tańca?
Oczywiście. [chrząka]
[okrzyk]
♪ Sto lat, Sto lat ♪
♪ Niech żyją, żyją nam ♪
[odgłosy śpiewu]
Pięknie tu, prawda?
Mąż został w Warszawie?
Jestem rozwiedziona.
Długo?
- Wystarczająco. - [śmiech]
Ela.
Miśka.
[okrzyki, wiwaty]
Jurek nie tęskni za morzem?
Wiem, co masz na myśli. Przygody, dziewczyny.
Ale cokolwiek by zrobił, to wiem, że kocha tylko mnie.
Przepraszam. Mała się obudziła.
[niewyraźna rozmowa]
- [dzwonek do drzwi] - Ja otworzę!
- [Michalina] Krysia. - Ja otworzę.
A z tymi rzeczami co zrobisz?
Wyrzuć, to są jakieś bzdety z dzieciństwa.
Szybko się uwinęłaś ze wszystkim.
Mamo, przecież, nie wyjeżdżam do Ameryki.
- Cześć. - Serwus.
- Dzień dobry, pani Michalino. - Dzień dobry.
Ty palisz Antoś. To niezdrowo jest.
Dobrze, to ja wezmę bagaże i poczekam na zewnątrz.
- Do widzenia. - Do widzenia.
No i co? Zostawisz mnie samą?
Mamo, przecież ty i tak zawsze byłaś sama.
[bicie kościelnego dzwonu]
Hej! Michalina!
Ela?
Ty w Warszawie?
Przeprowadziłyśmy się tu.
A co u Jurka?
Nie żyje. Nie wiedziałaś?
Jak to?
Wrócił na morze, nie mógł tu wytrzymać.
Prawie rok go nie było. Serce.
On miał silne serce.
Przepraszam. Wiem, że to musi być dla ciebie trudne.
Michalina?
Michalina.
Dzień dobry.
Chodź dziecko, chodź.
Ja przyszłam pani podziękować.
Pomarańcze.
- Ciepły wieczór w sanatorium? - [chichocze]
Fajny będzie dzidziuch.
- Wygląda na to, że chłopak. - Skąd pani wie?
Bo chłopcy się tak pchają do przodu.
Dziewczynki to tak lubią mamę otulić dookoła.
Kopie! Czuje pani?
- Czuję. - [śmiech]
Boże, ja jestem taka szczęśliwa.
Dziękuję.
Ja muszę się pani jakoś odwdzięczyć.
Mogę coś dla pani zrobić?
Dziękuję ci, skarbie, ale mnie to już tylko towarzysz Gierek może pomóc.
O i cały Ptyś się zmieścił.
Bóg powiedział do Adama i Ewy „Idźcie i rozmnażajcie się”.
Ja przyjęłam setki porodów. I wiecie co? Nie ma nic piękniejszego.
Ale równie piękny jest przecież sam akt miłosny.
Wiecie, ja się na co dzień spotykam z niechęcią kobiet do współżycia,
czy to u dziewic, czy u mężatek.
Wiecie czemu? Bo się boją ciąży.
I to jest poważny problem.
Bo chcemy dzieci, ale lepiej dla wszystkich, jeśli to my decydujemy, kiedy.
Właśnie po to istnieje antykoncepcja.
Jakoś ludzie dawali sobie radę bez tego od tysięcy lat.
Tak, ale sobie też dawali radę bez dostępu do bieżącej wody, leków,
bez traktorów, elektryczności.
To nie jest żaden argument, doktorze.
- ♪ Pan jest pasterzem moim… ♪ - Ja rozumiem pańską postawę, doktorze.
Bo antykoncepcja odbierze panu znaczną część zysków.
- [reszta dołącza do śpiewu] - I ja wam jeszcze coś powiem.
Seks może być przyziemny jak wyrzucanie śmieci,
ale może być też piękny jak modlitwa.
Teraz to już pani przesadziła. To skandal!
- [kobieta krzyczy] - Obywatele! Proszę się uspokoić.
- [tłum krzyczy] - Proszę się uspokoić.
Drodzy państwo, proszę usiąść.
[kobieta] Gdyby Gierek próbował przebieranek ze swoją Staśką,
to by się tak nie bał Sztuki kochania.
[kobieta 2] Może próbował i coś poszło nie tak i dlatego wstrzymują druk.
[kobieta 3] W odwecie.
[śmiech]
Dobre.
Dziewczyny, poczekajcie.
- Wszystkie babki od kultury są cenne. - Mhm.
A kto tak naprawdę ma wpływ na tę sytuację?
Poza Biurem Politycznym,
Wydziałem Kultury w KC, to chyba właśnie Ministerstwo Kultury.
Albo ktoś z góry, z milicji albo z wojska. Mamy kogoś takiego?
No nie wiem, nie wiem. Ja wszystkich nie znam.
To znaczy znam bo to są pacjentki. Ale nie wiem, czyje to są żony.
SB. SB.
Oni wiedzą wszystko. Oni pomogą nam przesiać te nazwiska.
Nie przeceniałabym ich.
[otwierają się drzwi]
Dzień dobry.
Czu to jest spotkanie w sprawie Sztuki kochania?
[niewyraźna rozmowa]
Co jest?
- Strajk. - Jaki, kurwa, strajk?
Ty wiesz, po co ja tu przyszłam i możesz mi uwierzyć, smutny pierdzistołku,
że nie wyjdę bez tego.
Chyba, że skorzystamy z twojego telefonu i zadzwonimy do mojego męża.
Bardzo bym chciała…
żebyś to wydał.
Przecież już daliśmy zgodę. Tylko ta wariatka chce--
- Bez najważniejszych rozdziałów? - To dzielenie włosa na czworo!
- No to nie dzielcie, do cholery. - Kochanie.
[Karolina wzdycha]
- A Paryż? - W dupie mam Paryż.
W dupie masz Paryż?
W dupie?
Chcę tę książkę.
Całą.
Wiesz, że to jest wariatka?
Ale dzięki tej wariatce, partia zyska nowego członka.
Podkreślam słowo… „członek”.
- Chłopiec? - Mhm.
- Zobacz, jak się pcha do przodu. - Syn?
[Karolina] O!
- [gra zespół muzyczny] - Czemu się tu gówniarzu szwendasz?
[nawoływanie ulicznych sprzedawców]
Złoto dla pani. Złoto dla pani.
[mamrotanie]
[odgłosy rozmów]
Skąd pan to ma?
Bocznym wyjściem z drukarni poszło.
Dobre?
Rarytas, pani.
[mężczyzna krzyczy]
Ty głupi jesteś i głupi zostaniesz,
jakbyś przeczytał, a nie tylko oglądał obrazki, to byś wiedział,
- że seks jest dobry w każdym wieku! - [śmiech]
A im później tym lepiej!
Przepraszam.
Może pani jeszcze całą książeczkę. Dziękuję.
- Ile? - Pięćset!
Z rysunkami! Oryginalna.
Oczywiście. Proszę, proszę.
Tylko u mnie! Sztuka do kochania! Z rysunkami, ze wszystkim!
[odgłosy rozmawiających kobiet, śmiech]
Teresa? Jestem na bazarze Różyckiego.
Widziałaś książkę.
- No widziałam, wszyscy ją czytają. - [wzdycha]
Był wyciek z drukarni.
Nie wiedzieliśmy, jak ci powiedzieć.
- Miśka. Ja strasznie przepraszam. - [chichocze]
Za co ty przepraszasz, skarbie?
To jest najpiękniejszy dzień w moim życiu.
Dziękuję.
[wiwat tłumu, oklaski]
[wiwat]
Mnie się coś wydaje, żeście państwo Sztuki kochania nie czytali,
bo jakbyście czytali, to byście tacy entuzjastyczni nie byli.
Miłość to jest strasznie ciężka praca.
[śmiech]
Mnie się kiedyś wydawało, że ciało do miłości nie jest kompletnie potrzebne.
Teraz to mi ciężko uwierzyć, jaka głupia byłam.
Bo ciało i dusza… są potrzebne do tego,
żeby nauczyć się kochać siebie i drugiego człowieka.
Ja właśnie dlatego tę książkę napisałam. To jest taka… instrukcja obsługi miłości.
Tak wiecie, tak mi się marzy okrutnie, żebyście wy czytelnicy, po lekturze, tak…
Chcieli się przytulić do swoje drugiej połówki
i tak se sprawić trochę radości.
Pani Michalino, wszystkich na pewno nurtuje pytanie,
czy ta książka to z autopsji.
Czy był jakiś szczególny mężczyzna?
A tak wam odpowiem. Ślepy o kolorach nie napisze.
[kobieta] ♪ Mówiłeś świt to tylko ja i ty ♪
♪ I że do mnie poprzez cień… ♪
Nie pożegnałaś się.
Nie umiałam.
Jeszcze będziemy razem.
Wiem, ale nie teraz.
Ale ty mnie nie zostawiasz?
Jurek.
A ciebie w ogóle można zostawić?
♪ Mówiłeś świt to tylko ja i ty ♪
♪ I że dla mnie łańcuch gór ♪
♪ I rzekę stworzyć możesz jeśli chcę ♪
♪ Możesz stworzyć dzień bez chmur ♪
♪ Ja wierzyłam ♪
♪ Twoim słowom ♪
♪ Mówiłeś noc to tylko ja i ty ♪
♪ I że dla mnie światło gwiazd ♪
♪ I ptaków przedwieczorny lot i śpiew ♪
♪ Gdy wracają do swych gniazd ♪
♪ Ja wierzyłam ♪
♪ Twoim słowom ♪
♪ A teraz w co i komu wierzyć mam ♪
♪ Gdy już ciebie nie ma tu? ♪
♪ Gdy błądzę nocą niby w biały dzień ♪
♪ Gdy pod głową noc bez snu ♪
♪ W co mam wierzyć ♪
♪ Jakim słowom ♪
♪ W co mam wierzyć ♪
♪ Jakim słowom ♪
[dalsze słowa piosenki]
♪ W co mam wierzyć ♪
♪ Jakim słowom ♪
♪ W co mam wierzyć ♪
♪ Jakim słowom ♪
Takiej książki w Polsce nie było, żeby tak ktoś prostym językiem, przystępnym,
jak to mi tam zarzucali niektórzy, zwolennicy i przeciwnicy,
psychologowie - książka dla kucharek.
Ja się z tego bardzo cieszyłam,
bo ja chciałam, by każda kucharka też to zrozumiała.
Żeby nie obrażać kucharek,
ale żeby to każda kobieta zrozumiała, co ja chcę przekazać.
Kobietom nikt tak o seksie nie mówił.
Ani o tym, jak żyć, jak się przytulać, jak dbać o rozkosz.
Nikt podstawowych rzeczy kobitom nie tłumaczył. Ale i mężczyznom.
Zawsze powtarzam: to też jest książka dla mężczyzn.
Wie pan, bo to taki numer był, że oni to wszyscy czytali pod stołem.
Niby zakazane, a to chodziło we wszystkich kopiach, we wszystkich egzemplarzach.
A kobity tak się wszystkie zapaliły
i one sobie wzięły to na ambicję, żeby tę książkę wydać.
Ja panu powiem, jakby te baby się nie sprzysięgły –
to też niezły materiał na film jest –
jakby się te baby nie sprzysięgły, to by tego nie było.
No normalnie kobity mi tę książkę wydały.
Jakby mi nie dawały tego poczucia, bo ja wiele momentów zwątpienia miałam,
bo to była okrutna walka.
Okrutna walka była z tym KC, z tym wszystkim.
A to, że jeszcze kościół był bardziej za, to jest inna historia.
Okrutna walka o wydanie tej książki była. To się strasznie nie podobało.
Zagrożenie w tym czuli ogromne.
Ale od tych moich pacjentek najwięcej wsparcia dostałam.
I w tych największych kryzysowych momentach,
one mnie utwierdzały, że to ma sens.
Ja wydałam książkę o miłości, proszę pana.
Tam było też dużo i o rodzinie, o dzieciach, i o w ogóle takim współżyciu.
Zawsze kobiety i los człowieka był, odkąd pamiętam, najważniejszy.
Bo kobiety najbardziej w dupę dostają i dostawać będą.
I to się pomimo czasów emancypacji za bardzo nie zmieni.
Ale też ja myślę, że kobiety przede wszystkim zrozumiały,
że mają prawo do tego, by czuć się kobietą, wyrażać swe pragnienia.
Mają też prawo czuć różne rzeczy.
To różne etapy były. Poradnia Świadomego Macierzyństwa,
wcześniej była ta poradnia młodzieżowa, gdzie ja bardzo dbałam o to,
żeby te prezerwatywy rozdawać.
Przez to byłam przeklinana. Tak poczynam, że tych zasług to trochę, trochę jest.
Też ja myślę, że człowiek to jest jak taka książka.
Jakby nie przeżycia, to nie miałby co powiedzieć od siebie.
Wszystkie te doświadczenia tak budują człowieka,
że potem może coś od siebie powiedzieć, wie o czym mówi,
wie, jak pomóc człowiekowi drugiemu.
Także, myślę, że to, że jestem Wisłocka taka jaka jestem,
to bez tego wszystkiego, co mnie w życiu spotkało, to bym taka nie była.
To może już będzie tego wywiadu.
Starszą panią zamęczy.
[mężczyzna] Okej.
Ja się tu zgrzałam przy tym kominku przeokrutnie--
[mężczyzna] Dobra.