O Boże, ja chyba po prostu nie dam sobie rady.
Patricia, posłuchaj mnie.
Jestem przy tobie.
Weźmy głęboki wdech i rozważmy, jakie mamy opcje.
Co za różnica, jakie pan ma opcje? Zostawił mnie po 20 latach.
Dwudziestu długich latach. Gnida.
Już o nim mówiliśmy, okej?
On cię zranił, wydarł ci serce z piersi,
i wiesz, Patricia, chce mi się płakać od sprawy z border collie.
Ale co tak naprawdę wiemy?
Wiemy, że czasem ból jest dla nas dobry.
Wiemy też, że już nigdy nie podejmie za ciebie żadnej decyzji.
Podjęłam decyzję. Rozłączam się.
Czekaj. Nie odkładaj słuchawki.
Patricia, zostań ze mną.
Proszę.
- Patricia? - Wciąż tu jestem.
Okej, to dobrze.
To bardzo dobrze, Patricia, okej?
Już widzę pewien rozwój.
Sprawa wygląda tak, Patricia. Mogę ci pomóc, jeśli tego chcesz.
Bo każdy czasem potrzebuje pomocy.
Wie pan co, jebać to. Poproszę pełen pakiet.
Platinum Triple Play, HBO, Starz, telefon, Internet. Wszystko.
Jestem z ciebie dumny.
To naprawdę duży postęp.
Pójdźmy o krok dalej i wpiszę cyferki.
- Super. Podać numer karty? - Zdecydowanie.
ZAJEBISTY DZIEŃ W DOLINIE.
Będziemy w kontakcie.
- Naprawdę doceniam... - No dobrze.
To się nazywa występ godny Galerii Sław.
- Jeszcze raz, Wielki Fredzie. - Rozumiem, pani Wise.
Mamy ciężkie czasy dla wszystkich.
Internet i kablówka bywają drogie,
- zwłaszcza gdy... - Nie.
Jak mówi moja mama, będę się za panią modlił, pani...
Pani Wise. Modlę się, by uznała pani swą dobrowolną wiarę.
I właśnie teraz, właśnie w tej chwili,
zaczęła cieszyć się życiem dobrobytu, życiem obfitym w dary.
Najlepszy sposób na tę wszechmocną wiarę to wypróbowanie mojej usługi dzisiaj.
Z Bogiem.
Lubisz porno? Mamy porno.
- O jakim porno mowa? - Mój numer, już podaję.
Jeden-800-JEB-SIĘ.
Mam panią dodać do listy „Nie dzwonić”?
Kurde. To znaczy kurczę, jasne.
Po prostu to nie jest dobry pomysł.
Kasey. Dzięki.
Ale ta pani mogła nie mieć pieniędzy na pakiet.
Nie czyńmy zła.
Wiesz co, stary? Niesamowite, że myślisz, że mnie to obchodzi. Bo nie obchodzi.
Po zaklepaniu sprzedaży to nie mój problem.
Nie mogę się nie zgodzić.
Chyba że by chciała prywatną fiutstalację.
- Piu, piu... - Tak, rozumiemy.
Panowie.
Coś sobie naciągnąłem.
Licytują jej dom.
To ma pecha.
Wiesz, bo będzie tak, że usuną ją z jej domu,
i ten cały pakiet rozrywki przypadnie nowemu właścicielowi, wiesz?
Dobra. Ostatni dzień okresu sprzedaży, głąby.
Skupmy się na trzech życiowych potrzebach.
Telefon, kablówka, Internet.
To naprawdę proste.
Dobra robota.
Ale ta Patricia ci zajęła 22 minuty.
Miękniesz, milordzie?
Mam sprzedaż.
I jej historię życia.
I sprzedaż. Liz, twoi chłopcy lecą na oparach.
To aż żenujące.
Przypominam, że stawką są trzy kafle.
Macie sześć godzin do końca.
Każdy może je zgarnąć.
Zobaczmy, na czym stoimy.
- Chwalcie się. - Prawie wcisnąłem trójkę.
Prawie się przejęłam. Kto jeszcze poza Kaseyem?
Dwójka. Kabel i Internet.
Nie chcę być tym złym, ale ja zamknąłem tę sprzedaż, Liz,
więc dodaj ją do moich i do tego jeszcze dwie trójki.
- Super. - Wybacz, młody,
to jest prawo ziemi.
Pamiętajcie, zwycięzca nie tylko zgarnia największą prowizję w historii,
ale również i tron.
- A ktokolwiek będzie ostatni... - Justin.
- Spierdalaj. - Wal się, gnoju.
Będzie żałosnym przegrywem
i dostanie gównianą listę sprzedaży.
Gdyby to było legalne, dałabym mu najgorszą listę.
Listę „nie dzwonić”.
A za każdy cel, który poprosi o wpisanie na listę „nie dzwonić”,
odejmę jedną ze zdobytych, żałosnych sprzedaży.
WIELKA NAGRODA
Czy ktoś poprosił o wpisanie na listę?
Bo ja nigdy nie kłamię, okej? Nigdy.
Jestem dobrym człowiekiem. Jeżdżę do babci.
Zamknij się.
NIE DZWONIĆ
GDZIE NASZE TRZY KAFLE?
A teraz wszyscy mają się zamknąć,
bo dzwonili z korporacji.
Właśnie w tej chwili jadą tu na spotkanie wspierające.
Mam dużą przewagę, więc skorzystam z okazji i wyjdę.
To ważne spotkanie, jadą tu korposzczury z Houston.
Cudowne miasto. Kocham Rocketsów.
- Pozdrów ich ode mnie. - Kasey.
Nie słyszę.
Drogie panie.
Proszę nie wstawać, nie ma potrzeby, naprawdę.
Byłem na obiedzie w okolicy
i zacząłem się zastanawiać, kto by się ucieszył z róż?
Wiem. Panie z salonu Pofalowane.
- Proszę bardzo. - Odbiło mu?
- To dla pani. - Tak.
- A to dla pani. - Dziękuję.
Aha. Shelly.
Dziwne, że nie ocieka hipokryzją.
Zabijesz mi kwiaty.
A ostatnia róża jest dla wyjątkowej damy.
Po dwóch latach emocjonalnych tortur jedna róża nie wygląda dobrze.
Właściwie to mam dwie.
Jestem o krok bliżej, by cię odzyskać.
Możemy porozmawiać na osobności?
Wystarczy minuta bez więźnia numer jeden.
Pani Gordon?
Wrócę za minutę, inaczej stąd nie wyjdzie.
Tak będzie lepiej dla wszystkich...
Jasne. Rozumiem.
Ale w razie czego krzycz.
Bo nie mam nic przeciwko, by zdjąć kolczyki i wklepać ci wazelinę.
Proszę bez wspomnień ze striptizu.
- Słucham? - Buziaczki.
- Nawzajem, słonko.
SALON POFALOWANE
Nie chcę być tym złym, szczerze,
ale nie uważam, by to było dla ciebie dobre miejsce.
Prawie skończyłam magistra, a w przeciwieństwie do ciebie,
tatuś nie opłaca mi rachunków.
To jest prawdziwe życie.
Czekałam, aż do mnie dołączysz.
W sensie, do salonu? Nie mógłbym tu pracować.
- Nie bądź głupi. - Okej, przepraszam.
Ale wiesz, że się staram. Naprawdę.
Chcesz ciasteczko za nawijkę?
Zależy od ciasteczka. Dobra, już poważnieję.
To był ostatni żart.
Ale na serio, dlatego tu jestem.
Okej? Chcę tego, co ty. Co my chcemy.
Zawsze wiesz, co powiedzieć. Ale nie jestem twoją klientką, okej?
Jeśli nie możesz być ze mną szczery przez cały czas,
to nie ma żadnych „nas”.
Nawet jeszcze nie poznałam całej twojej rodziny.
Mówiłem, nie chcesz poznać mojego taty.
- Jestem rodzinną osobą. - Ja też.
Rodzina jest dla mnie ważna. Mówię poważnie.
Udowodnij to.
I nie próbuj mi sprzedawać.
Dobrze.
Ostatni raz, dzisiaj na kolacji.
Bez roboty, bez wyuczonego podrywu. Tylko ty, ja i dwa steki.
Nie jemy czerwonego mięsa.
Wiem, pamiętam.
Nie wiedziałem, czy wróciłaś do niego po zerwaniu.
Dlatego wybrałem miejsce z dużym wyborem ryb.
Wiesz, co mam na myśli? Łosoś. Dar od Boga. Zielenina?
Trzeba jeść błonnik, bo inaczej czasem się zatykam.
- Przestań. - A ruch jest ważny, wiesz?
Na Piątej jest nowa francuska restauracja, chciałam ją obczaić, więc...
Bum. Pójdę, zanim zmienisz zdanie.
- Nie słyszę. - Czytaj mi z ust.
- Czytam ci z ust. - Co mówię?
- Łosoś i seks? - O której...
- Tego nie mówiłam. - Tak wygląda.
- Seks i łosoś. - Na razie.
Nie w tej kolejności.
Dobra.
Tylko się upewnię. Ósma, cichy stolik, z ładnym widokiem.
Dobra. Dzięki, Dana.
Mam jedno pytanie. Nie przesadzam, prawda?
Od tej randki wiele zależy.
Nie no, wierzę w twój gust, po prostu...
Dobra. Jasne. Dzięki, Dana.
No to gramy.
- Hej, Fats. - Hej, Kasey.
Jak tam niedzielne bilety?
Zobaczę wszystkie przedsezonowe.
Zadzwoń, jak będziesz chciał stacjonarkę.
Komórki dla braci, stacjonarki...
Dla innych braci, bo obaj wiemy, że lasek nie masz.
Tylko takiej potrzebuję.
Moja krew.
- Mogę! Jesteś najgorszym... - Ja się nie wtrącam.
To twoja działka.
- Ona jest dzika. - O Boże.
Pychota.
Nie lubisz mnie, bo jestem niski.
- Bo jesteś niski? - Tak.
Nie, bo nie umiesz sprzedawać.
Jesteś do niczego. Wynocha.
- Fats, weź go stąd. - Ssij mi gówno, wiesz?
Wrócę tu i odgryzę wszystkim fiuty.
Wracaj do Jersey, mama się ucieszy.
Sama jedź do Jersey,
- zobaczysz, co ci zrobimy. - Aha.
Zakopię cię w piasku na plaży!
Aha. Ty, do mnie do biura.
Wie pani, pani Hanks,
Rosja zakłada podsłuchy wszystkim Amerykanom.
- Boże. - Proszę sobie zrobić przysługę
i wykupić nasz pakiet. Tylko tak ochroni się pani przed Putinem.
Słyszę. Ale to nie ja.
Wiem, że ten głos brzmi jak ja, ale to nie ja.
- Nie? - Wielu ludzi...
Rosjanie, wiesz? Mogą przerobić każdy głos na każdy inny głos.
Słuchasz podcastu Joe Rogana?
- Nie. - Sama widzisz.
Może powinnaś się doedukować.
Zanim zaczniesz mnie oskarżać.
Wybacz, Justin.
Musimy okazać patriotyzm i oddać cześć ikonie Ameryki.
Użyłem podstępu. Nie powinienem był użyć podstępu.
Wiem o tym, wyciągnąłem wnioski i się zmieniłem, serio.
- Dorosłem. - Dorosłeś?
Dostałem nauczkę.
- Dziś zaczynam nowe życie. - Okej.
Wie pani, kto to może być?
- Pan Rogers? - Nie, proszę pani.
- James. Rick James. - Rick James?
Zgadza się. Rick James.
Ten, który zaśpiewał „Super Freak”.
- Super-co? - Jak tak robisz,
brzmi, jakbym nie dorósł.
- Aha. - Nasz wspaniały potrójny pakiet.
Osobiście dostarczymy jedyną w swoim rodzaju
perukę Ricka Jamesa pod same drzwi.
Byłoby miło. Na pewno moja wnuczka też by taką chciała.
- Rick James. - Całkiem zabawne.
Słuchałem „Super Freak” w samochodzie.
- Kreatywne. - Tak.
Wymieniłeś nazwę firmy i jest już ponad 100 000 wyświetleń.
Korposi byli zachwyceni.
Czyli nie są źli?
Źli? Niemal spuścili się w swoje portki z kancikiem
na myśl o zasięgach i zyskach.
- I o tym, że jesteś top sprzedawcą. - Jestem.
Zażądali, by całe piętro przyjęło Metodę Kaseya.
Metoda Kaseya.
Tak.
Sprawdź pierwszy rząd.
Halo. Dzień dobry. Mówi Barry z TeleWin.
Tak.
Wie pani, gdy mój pastor miał 20 lat, dbał o to, co wszyscy o nim myślą.
Gdy skończył 40 lat, miał w nosie, co o nim myślą.
Ale gdy skończył 60 lat,
zrozumiał, że nikt nie dbał o to, co o nim myślą.
Morał jest taki, że powinna pani przestać się martwić
i wykupić nasz pakiet.
Tak, dobrze.
Lubię kawę tak, jak lubię facetów.
Nie lubię, wolę panienki.
Wszyscy tu to wiedzą. Co robisz na moim fotelu?
Przepraszam. Myślałem, że...
„Przepraszam”? Co myślałeś?
Czy ta mucha odcina ci dopływ krwi do mózgu?
Chciałem naśladować mistrza, to wszystko.
- Ale... - Hej.
Nie chodzi o fotel.
Nie fotel czyni mężczyznę.
Ile byś w nim nie siedział,
zawsze będziesz na drugim miejscu.
Ale nie tylko za mną. Bóg cię nie kocha.
Fajnie, że ci się podoba mój fotel...
Ale nie mogłeś go przeciągnąć, co?
Rozumiesz to, Barry?
Widzisz? Wszyscy patrzą, jakby to był jakiś koncert.
Nasz czekoladowy kawowy król siedzi na zwyczajnym krześle?
Mam dziś dobry nastrój, panowie.
To o co chodzi z chwilówką?
Dzwonili do ciebie?
Pytali o dziwne rzeczy, jak twój kształt sutków.
Powiedziałem, że Afryka.
- To się zgadza. - Właśnie.
Zuch. Powiedziałeś im, że jestem spoko?
Jasne. Wiesz, co mam na myśli?
- Patrz. - Powiedziałem, że lubisz dobrą muzę.
Naprawdę? W każdym razie.
Musiałem dokonać ważnego zakupu.
Ale te firmy pożyczkowe to harpie.
Mój wujek o mało nie stracił lewego jądra, bo się ociągał z wpłatami.
Wyobrażasz sobie Wybór Zofii z jądrem?
Lewa trufla, prawa trufla.
O ile dziś zgarnę nagrodę, zgodnie z planem,
ja i moje trufle będziemy bezpieczni.
Kocham trufle.
Nie wiem, jak działają wasze mózgi.
Zaraz zapiszę pani pakiet.
Cholera. Patrz na tablicę.
- Tak jest. - Bardzo ładnie.
Bardzo ładnie, młody.
Jeszcze raz, Wielki Fredzie.
Dzwoni Barry z TeleWin. Chcę pani dać nowy pakiet.
Lubię mówić wprost.
Lepsza kablówka na chwile, gdy on pieprzy inne kobiety.
Też się wychowałem w Teksasie.
Czasem trzeba chwycić byka za rogi i pan wie, co dalej.
Mogę panią zapisać w tej chwili.
- Halo? - Punkt dla Barry'ego.
A co tam. Zepsuty zegar też czasem pokazuje dobrą godzinę.
Oczywiście, proszę pana. Jestem z cholernego Bostonu.
- Tak. Cholerny Boston. Skończyłem BU. - Zegar tyka.
Dwójka dla Barry'ego.
Ma dziś farta. To dobrze.
- Trójka dla Barry'ego. - Cholera, Barry.
Uczysz się na błędach.
Hej, czy ktoś jeszcze... Debra, twój telefon działa?
My pani nie zawiedziemy, jak ostatnia firma.
Kasey wciąż prowadzi, ale wyraźnie jest pod presją.
Tak jak na wydziale prawa.
Dlatego odpadł z uczelni.
Zrezygnował.
SSIJ MI FIUTA
Zaraz cię dorwę, chórzysto.
Kolejna jedynka dla Barry'ego.
Gorąco tu, co nie?
- Dwójka dla Barry'ego. - Debra, włączysz klimę?
- Jedynka dla Barry'ego. - Debra, jesteś na końcu.
Nawet nie próbuj mnie osądzać.
Tak, tu Kasey.
Kurwa.
- Kurwa. - Co powiecie na taką premię?
Oto iPad z obudową z 24-karatowego złota.
Mogę coś powiedzieć? Ja dzwonię, więc pewnie się pan...
Od samego początku pan krzyczy.
- Halo? - Tu Christine.
Hej, skarbie.
Chcę się tylko upewnić, czy zrobiłeś rezerwację.
Czy zrobiłem rezerwację?
Tak, wybacz. Oczywiście, że zrobiłem rezerwację.
Już pana wpisuję.
Jak tam? Dziwnie brzmisz.
Nie. Ja brzmię dziwnie? Wiesz...
Pierdol się.
Wcale nie brzmię dziwnie, ty brzmisz dziwnie.
Jestem w pracy i załatwiam sprzedaże jak Gordon Gekko.
Nie wątpię.
Gordon Gekko na pewno zarabiałby właśnie pieniądze
i załatwiałby prywatne telefony w swoim własnym biurze.
Zjeżdżaj z linii, Liz. Wybacz, muszę kończyć.
Okej? Muszę... porozmawiamy później.
Dobra, pa.
Kończymy.
Zbieramy się.
Chyba Kasey znów wygrał.
- Ile jeszcze sprzedałeś, królu? - Że co?
- Zuch. - Ile jeszcze?
- Ile jeszcze... - Tak, ile sprzedałeś?
- Nie no, to wszystko. - To wszystko?
Tak, jak mówię, jak wszystko dodasz, to tak.
Ktoś jeszcze coś ma?
Tylko jedną.
Wybacz, jedynka nie wystarczy.
Jedną trójkę.
Tak.
Cholera. To...
Wygrywasz o jeden.
To jest coś.
Pojechałeś, Barry.
Przelicz ponownie.
Samotna matka, ale ma solidną rodzinę. Namówiłem ją na trójkę.
Spokojnie, dobra?
Miałem dziś szczęście. Nie wiem, jak to się stało.
Pewnie użyłeś Metody Kaseya.
Właściwie użyłem własnej metody.
I pamiętałem o uśmiechu.
Może oni go nie widzą, ale go wyczuwają.
Wygląda na to, że król upadł wraz ze swoją metodą.
Barry, bierz fotel.
Ale posłuchaj...
Dają ci fotel i od razu go zabierają.
- Wiem, raz na jakiś czas... - Miłego weekendu.
Zostawiasz to na słońcu.
Barry, stary, nie rób tak.
Mógłbym ci coś zrobić.
- Wybacz, Kase. - To ja przepraszam.
Jestem tu, bo uważam, że powinieneś to dostać.
- Zasłużyłeś. - Nie starałem się dziś, mówiąc szczerze.
Wiesz, o co chodzi? Kiepski dzień, dużo na głowie.
Ty na to zasłużyłeś, więc to zatrzymaj.
Miłego dnia, Kasey.
Ja pierdolę.
Trzydzieści minut.
Tyle mi wystarczy. Muszę dostać tę weekendową premię.
Masz najlepsze wyniki na piętrze, czego jeszcze chcesz?
Nie wiem. Czegoś, by odrobić ten przypał.
Coś jest nie tak z moją listą.
Miałeś zły dzień.
Liz.
Liz. Jestem pewien, że to nie byłaby twoja pierwsza „poprawka”.
Wiesz, o czym mówię. Latrice rok temu.
Pomogłaś jej wyrobić normę, prawda?
Jej dziecko miało białaczkę.
Cholera, Liz, ja mam białaczkę!
Nie mam białaczki. Nie mam.
Ale mam coś gorszego od białaczki, dobra?
Jak nie spłacę pożyczki,
mogę się pożegnać z czymś... czego mogę nie odzyskać.
Liz. Spójrz na mnie. Hej.
Sprzedam jeden pakiet, wrócę na szczyt i będzie super.
Bez scenariuszy, zrobię to po swojemu.
Proszę.
- Wybacz, Kasey. - Kurwa!
- Hej. - Hej, skarbie, posłuchaj.
Nie uwierzysz, ale restauracja
przesunęła nam rezerwację na 20.30.
Cholera. Właśnie miałam wyjść.
Tak, wiem, do dupy.
Ale jak już tam dotrzemy,
poważnie porozmawiam z menadżerem.
Może nam dadzą...
Nie wiem, darmowy deser albo coś.
To tylko 30 minut. Przeżyjemy.
Mam dobre przeczucia co do tej kolacji.
- Serio? - Serio.
Nie zepsuj tego.
Kotku, weź.
Znasz mnie.
Miałeś przestać gadać, zanim zmienię zdanie.
Nie słyszę, co mówisz, bo muszę lecieć, pa.
No to gramy.
Gdzie są te cholerne listy?
No już.
O cholera.
Na Boga, nie zostawiaj mnie więcej.
Tęskniłem.
Co my tu mamy?
Jeszcze raz, Wielki Fredzie.
Czas na kreatywność.
Ktoś na pewno zapomniał, że jest na tej głupiej liście.
NIE DZWONIĆ
Halo. Mówię z Kate Carpenter?
Tak, mówi Kasey z TeleWin.
Halo?
Kurwa.
Cholera. Dalej.
Halo, Reef. Tak, Reef. Mam dla ciebie ofertę.
Wiem, że jest późno, ale... halo?
Może nieco za perwersyjnie.
Bingo. Instagram.
Nie. Wydajesz się bardziej facebookowy,
biorąc pod uwagę twój wiek.
Phil French. Bingo.
Phil French...
Phil...
Phil, tak, Phil French.
Halo?
Siema, Asa.
Oto duch przeszłości.
Phil French z orkiestry. Jak się masz, kolego?
Phil? To naprawdę ty?
Tak, to ja.
Kopę lat, co?
No raczej, trochę minęło.
- Jak się masz, kolego? - Ja?
Wiesz, siedzę w Dolinie.
Tak, siedzę w Dolinie.
Myślałem o starych czasach i pomyślałem, że cię znajdę.
Wciąż grasz na rogu?
A żebyś wiedział.
Nie odciągniesz mnie od niego, nawet gdybyś próbował.
Ssę, dmucham i tak dalej.
Jestem teraz w big bandzie.
Wiesz, śluby, bar micwy, eutanazje, i tak dalej.
- Znam to. - Jasne.
Miałeś przejść na emeryturę?
Wiesz, powiem tak.
Za mało pracowałem, by dostać ubezpieczenie,
potem znowu miałem zapalenie stawów i dostałem artretyzmu,
i tak dalej, et cetera.
I jakoś wyszło, że sprzedaję kablówkę.
Słuchaj, może przypadkiem potrzebujesz kablówki,
Internetu lub telefonu?
Albo wszystkiego naraz. Wiesz co,
mógłbym ci załatwić bardzo fajną promocję.
Trzy, nawet cztery miesiące za friko.
Byłoby super.
Wiesz, mam syna, który chce się wkręcić w branżę.
W ten wasz cały telemarketing.
Dla której firmy pracujesz?
TeleWin, Northridge.
Tuż obok Tarzany. Małe miasto.
Ale powiedz synowi, że może do mnie dzwonić.
Ach tak. Wiesz, sam też wciąż siedzę w Dolinie.
Ja i mój syn.
Jak już mówiłem, super.
Niech dzwoni, jak tylko będzie czuł potrzebę.
Ale pozwól, że zajmę się tobą.
Zaraz ci wszystko wyszykuję, co?
Pójdziemy na drinka, powspominamy dawne lata
i wszystkie kobiety, które miałeś.
Phil, słuchaj.
Mam do ciebie pytanie.
Jak ci wypłacają prowizje, w aureolach czy zdrowaśkach?
- Słucham? - Może w harfach, dupku.
Bo wiesz, Philu French,
zmarłeś pięć lat temu na zatrucie alkoholowe.
Pochowano cię w Forest Lawn w takim deszczu, jakby sam Bóg płakał.
Jakby sam Bóg płakał.
Wiem, to było bardzo przykre.
Po pierwsze, dupku, jestem na cholernej liście „nie dzwonić”.
Mam dość wyjątkowe umiejętności.
- Bla, bla. - Gdziekolwiek jesteś...
Spokojnie, kowboju, zejdź z siodła.
Muszę kończyć. Skurwiel.
Boże. Okej.
Wszystko gra, jest okej.
Zachary Morris.
Halo, Zachary Morris? Jak się masz?
Tak, tu Kasey z...
Kurwa. Dupek.
Halo, chce pan kablówkę? Nie? To się jeb.
Wszystko się zgadza.
Nie, nie wyślę nagrania, jak wsadzam sobie rękę w odbyt.
Halo?
Halo, lubisz Internet? Nie? Ssij mi fiuta.
No weź, Wielki Fredzie. Co jest, kurwa, grane?
Dam radę. To nic, ziom.
To nic, stary.
Halo, Genevieve? To znowu ten czas w miesiącu.
Nie o to mi chodziło...
Kurwa. To jakiś żart.
Jestem łabędziem, a to jest mój staw.
Boże, ale głupio wyglądasz. Niesamowite.
Skupiam swoje chi.
- Jezu. - Co tu jeszcze robisz?
Nadrabiam zaległości, ale na piętrze wysiadł prąd, więc...
To gówniany budynek, bracie.
Ale elektryk już jest w drodze.
Dobrze. Rób, co robisz.
Miłuj siebie samego.
Warto spróbować.
Dobra, dzięki.
Jezu Chryste.
Ty jesteś Jim?
- Tak jest. - Okej.
Masz swój sprzęt?
- Tak. - Chodź za mną.
Idę.
Stary, jestem specjalistą od ochrony, nie lokajem.
Nie słyszę cię.
Jestem piękny, dobry i mądry.
Czym się tu w ogóle zajmujecie?
- Telemarketingiem. - Bez jaj!
To stąd mi wciskają Viagrę.
WIESZ CO, WYCHODZĘ!
Nie, to nie tutaj. Przynajmniej jeszcze nie.
- Tylko kablówka, Internet. - Nie żebym jej potrzebował.
O kurwa.
O rany.
TO OSTATNIE OSTRZEŻENIE!!!
- Jim, zgadza się? - Tak jest.
Pozwól, że spytam. Jaki masz Internet?
Taki sobie.
Taki sobie? To niedobrze.
A telewizja? Telefon?
- Widzę, co pan robi. - To zależy, czy to kupujesz.
Nie, nie mam czasu na telewizor. Mam za dużo pracy.
Racja. A propos, jak to tam wygląda?
Wie pan co...
Wziąłem złe narzędzia. Muszę lecieć do samochodu.
Dobra.
A jak długo to potrwa? Mam...
Mam dziś randkę.
- Fajnie, kurwa. - Aha.
Jakieś 10-15 minut maks.
- Zaraz wracam. - Okej.
Dziesięć, piętnaście.
Cholera.
JUŻ NIE ŻYJESZ!
Co jest, kurwa?
No weź, stary...
Kurwa.
Jezu.
Kurwa, co jest?
Wielki Fred?
Nie. Pobudka.
Cholera.
Pan jest od chwilówki?
Hej.
Hej, panie.
Załatwię wam wasze pieniądze.
Tylko nie odcinajcie mi fiuta.
Jestem Asa.
Asa Ellenbogen.
Co u ciebie, Kasey Miller?
Albo raczej Philu French?
Kurwa, to musi być jakiś żart.
Nie, to nie żart.
Gdzie jest elektryk?
Powiedzmy, że raczej tu nie wróci.
Kurwa.
Okej, koleś, daj mi telefon.
- Gdzie jest mój telefon? - Tego szukasz?
Cholera!
Wygląda bardziej jak cegła z komputerem, aparatem, Internetem i w ogóle.
Poczeka na ciebie w kieszeni.
Okej.
Okej, koleś.
Nie wiem, w co sobie pogrywasz,
ale uznajmy, że jesteśmy kwita, i się rozejdźmy.
Rozejdźmy?
Przecież mieliśmy się poznać.
W przeciwieństwie do ciebie, ja dotrzymuję słowa.
- Posłuchaj, koleś. - Szkoda, że ty nie.
Wiem, próbowałem cię wrobić w sprzedaż. Mój błąd. Naprawdę przepraszam.
Ale byłem w naprawdę złej sytuacji. Wręcz pojebanej.
Muszę zwrócić chwilówkę, a przegrałem konkurs w pracy.
Jaka szkoda.
A gdybym wziął ten pakiet kablówka-Internet-telefon
za darmo na całe życie, to byś wygrał?
I dostał jeszcze niedzielne bilety NFL?
- Nie mogę... - Pewnie, że nie możesz!
Wiesz, jak spałeś,
zastanawiałem się, jak mógłbym się z tobą zabawić.
Wiesz, jak tu się trochę posiedzi,
- to dobrze wpływa na wyobraźnię. - Aha.
Wyobrażałeś sobie kiedyś, że będziesz przywiązany do fotela,
a niepełnosprawny staruch będzie ci celował z pistoletu w głowę?
Prawdę mówiąc, ciągle nam grożą śmiercią, to część pracy.
Ale to pierwszy raz, gdy ktoś naprawdę...
Gdy ktoś naprawdę je spełnia?
Tak. Dobrze powiedziane.
Posłuchaj, koleś. Jeśli chodzi o udawanie twojego przyjaciela.
- Zmarłego przyjaciela. - Tak.
Tak, on nie żyje.
Zmarłego przyjaciela z zabawnym nazwiskiem.
- Phila Frencha. - Był adoptowany, palancie.
Wiem i przepraszam. Za adopcję i za wszystko.
Adopcja to nie moja wina, ale i tak przepraszam.
- Przepraszasz? - Tak, szczerze.
Wiesz, mój dziadek mawiał,
że tego kraju nie zbudowano na...
Choć raz w swoim cholernym życiu przestań wciskać kit.
Umiesz ty w ogóle normalnie rozmawiać?
Cholera, umiem. W normalnych okolicznościach.
Ale to nie są normalne okoliczności, nie?
Powiem ci nawet, że ludzie w tym biurze
nazywają mnie królem rozmów.
Tak. Słowa to moje narzędzia.
- Tak? - Tak.
Są twoimi narzędziami sprzedaży.
Mówię o prawdziwych rozmowach.
No proszę.
Zacznijmy od prostego pytania.
- Czemu? - Co „czemu”?
Czemu to zrobiłeś, Kasey?
Przecież już ci mówiłem. Daj spokój.
Mówiłem, musiałem spłacić pożyczkę.
Na co?
Na pierścionek. Zaręczynowy.
Ta dziewczyna to miłość mojego życia.
Mam teraz poczuć ciepełko w serduszku?
Wiesz co, daj mi pójść do samochodu...
Nigdzie nie idziesz.
Kłamca.
Okej. Hej. Patrz.
Mam włączonego Instagrama.
Zero kłamstw, serio.
- Sam zobacz. - Mam kliknąć cokolwiek? I co?
W prawym górnym rogu.
I co teraz?
To ona, to jej profil.
Ciebie tu nie ma.
Wiesz, lubimy zachowywać prywatność.
Jak Jay-Z i Beyoncé.
A jak się wszyscy dowiedzieli, byli zachwyceni.
No ale spójrz tutaj. Ma status „singielka”.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Singielka, gotowa na przygody. Sam widzisz, nie?
- Widzę. Kłamiesz, o to chodzi. - Widzisz, o co chodzi?
Nie wiem, co to jest.
Zagrajmy sobie w grę.
- Lubisz konkursy, Kasey? - Kurwa.
Zależy, jakie konkursy.
Dam ci godzinę, a ty w tym czasie przeprosisz w imieniu swoim
i wszystkich kłamliwych pijawek z telemarketingu,
przeprosisz tylu ludzi, ilu tylko możesz.
Chcesz, bym dzwonił do ludzi z listy „nie dzwonić”
i przeprosił ich w imieniu ludzi, przez których chcieli
wpisać się na listę „nie dzwonić”?
Nawet nie musiałeś nic notować.
Nie sądzę, by byli na to otwarci.
To może być problem, jeśli szukasz wybaczenia.
Zgoda. Ale to nie znaczy, że go nie potrzebujesz, Kasey.
Chyba.
Nie uważasz, że jeśli wiesz, że kogoś skrzywdziłeś,
to powinieneś prosić o wybaczenie? Że to twój obowiązek?
Okej, to zaczyna brzmieć jak szkółka niedzielna.
Nie znoszę szkółki niedzielnej.
Nauczycielka, siostra Johnson, nie miała nóg,
musiałem ją wszędzie nosić jak plecak.
To twoja noc odkupienia, Kasey.
Jeśli choć jedna osoba przyjmie twoje przeprosiny...
wrócisz do domu.
Widzisz, wybór należy do ciebie.
A jak nikt nie przyjmie przeprosin?
Wtedy pozdrowisz ode mnie Phila Frencha.
Wpisuj pierwszy numer.
Mam przejebane.
- Już. - Dobra.
Cholera!
Ja pierdolę!
Sukinsyn. Zastrzeliłeś Wielkiego Freda.
Wybacz, Fred. Ale teraz wie, że broń jest naładowana.
Dobra, koleś.
- Na głośnomówiący. - Okej.
Postaraj się.
Tak, kto mówi?
Gratulacje.
Został pan osobiście wybrany, by otrzymać wyjątkowe przeprosiny.
W imieniu swoim oraz telemarketerów z całego świata
przepraszam za wszelkie poprzednie wykroczenia.
- Odbiło ci. - To jest twoja metoda?
Może zastrzelę cię już teraz i skrócę twoje cierpienia.
Nie, posłuchaj.
To nie moja strefa komfortu. I szkoda mi Freda, wiesz?
Tęsknię za tobą, ziom. Muszę się skupić.
No to gramy, skurwielu. Jestem zajebisty.
- Dzwoń. - Dobra, już.
Halo, pani Goldfarb? Jak mija pani wieczór?
Dobrze. O co chodzi?
Chcę przeprosić w imieniu swoim i wszystkich telemarketerów,
którzy do pani dzwonili na telefony komórkowe i stacjonarne w przeszłości.
Przyjmuje pani nasze przeprosiny?
- To chyba jakiś żart. - Nie, naprawdę.
Nie żartuję. Porozmawiajmy. Mówię bardzo poważnie.
- Przyjmuje pani nasze przeprosiny? - Rozłączam się.
Nie, proszę się nie rozłączać. Okej, gubię wątek.
Chcę pani wręczyć coś głęboko osobistego.
William, jakiś zbok dzwoni.
Teraz ma pan poważne kłopoty.
- Posłuchaj, zasrańcu. - Kurwa.
Lepiej zakończ rozmowę
albo wepchnę ci strzelbę w gardło i zrobię omlet
z twoich cholernych migdałków.
Zasłużyłem sobie na to.
Naprawdę, proszę pana. Miłego wieczoru.
Moja żona też odbierała takie telefony,
ale była życzliwsza ode mnie. Zbyt życzliwa.
Myślała o was, młodych ludziach,
którzy chcą tylko związać koniec z końcem.
Przez takie podejście stała się idealną ofiarą dla sępów.
Dzwoniliście na domowy, dzwoniliście na komórkę.
Wciskaliście jej rzeczy, ona je kupowała, a potem się kłóciliśmy.
Przykro mi, proszę pana.
Wcale nie.
Jak się nazywa twoja dziewczyna? Ta ze statusem singielki?
To nieporozumienie.
Jesteśmy razem. Powinien pan o tym wiedzieć.
- Nazywa się Christine. - Tak? Christine.
Powiedzmy, że stanie się cud i się ze sobą zejdziecie.
Gdyby codziennie kupowała szajs przez telefon, czy to by było dobre
dla waszego małżeństwa?
Wie pan, jest dorosła. Nie miałbym nic do powiedzenia.
Gdyby wydawała twoje pieniądze.
Wie pan, psychologowie w tym mieście zarabiają kupę forsy, więc...
Dam ci jeszcze jedną szansę na odpowiedź.
Chciałbyś, żeby twoja przyszła żona
kupowała masę szajsu od takich ludzi jak ty?
Nie, proszę pana.
Pierwsza szczera rzecz, którą dziś powiedziałeś.
Cholera.
Masz spławić tego faceta.
- No już, zasuwaj. - Okej.
Jeśli spróbujesz uciec, na Boga,
pobiegnę za tobą
i zrobię ci dziurę w kręgosłupie.
Jak gliniarz tu przyjdzie, zrobię dziurę jemu.
Okej, dobra. Co mam mu powiedzieć?
Wykorzystaj swoją wyobraźnię.
Dobra, coś skłamię.
Dobry wieczór. Nie zauważyłem pana. Te szklane drzwi.
Zgłoszono nam strzały w okolicy. Słyszał pan coś?
- Strzały? - Tak.
W tym budynku?
To taki spokojny budynek.
Wie pan, nie.
Ach, teraz już wiem.
To pewnie petarda. Czy to była petarda?
- Petarda? - Tak, to była petarda.
Wie pan, że to nie 4 lipca?
Wiem, że to nie czwarty lipca.
Wie pan, to firma telemarketingowa.
Czasem pracujemy do późna
i robimy sobie żarty, by podtrzymać morale, wie pan?
Tak, wiem.
- Kto jeszcze tu jest? - Tylko ja. Wiem, co pan sobie myśli.
Jestem team leaderem i daję przykład,
więc jak siedzę sam, wciąż robię żarty, by trzymać formę.
Wie pan, o co chodzi?
- Tak. - Tak.
- Dobra. - Tak.
Koniec z petardami.
Jasne. Wie pan?
Sprzedajecie tu Internet, nie?
Zgadza się.
Moja dwójka nastolatków ma obsesję na punkcie gier online.
Zarzynają mi transfer.
Chyba potrzebuję światłowodu.
- Światłowód. - Macie jakieś promocje czy...
Przykro mi, nie mógł pan trafić gorzej.
Ale wie pan co?
Przepraszam.
Przepraszam za niedogodność.
W zasadzie to przepraszam w imieniu telemarketerów z całego świata.
Wybacza nam pan?
- Pewnie. Czemu nie. - Dobrze.
- Bardzo się cieszę. - Koniec z petardami.
- Koniec.
- Kocham pana. - To dziwne.
- Słyszałeś, tak? - Tak.
Przyjął przeprosiny w imieniu wszystkich telemarketerów.
Tak. Ale nie przez telefon.
O to tutaj chodzi.
- Daj spokój. - Siejesz zło przez telefon,
- więc tak je naprawisz. - Sranie w banię.
Słucham?
Muszę iść się wysrać.
Ostatnio miałem zaparcia i jadłem marchewki...
Cztery minuty.
Serio? Wyliczasz mi czas na kibel?
Trzy minuty.
Daj spokój, mam zaparcie. Nie wiem, ile to...
To niekonstytucyjne gówno. Dosłownie. Okej?
Mogę skorzystać z twojego telefonu?
Jasne, śmiało. Jest na biurku, wciśnij dziewięć.
Do Meksyku się nie dodzwonisz, jakaś awaria.
Chodzi mi o ten w twojej kieszeni.
W mojej kieszeni?
Co?
O Boże, co za obłęd.
Dwie minuty i 45 sekund.
Cholera. Okej.
Dobra.
Co by zrobił Bruce Willis?
O cholera.
Tik-tak, Kasey!
Tak... Musiałem coś zjeść, wiesz.
Kurwa, Kasey.
Nie chcę tam wchodzić i cię zastrzelić, jak srasz!
Kasey!
Dobra.
Okej.
Jest źle.
- Idź. - Musiałem wytrzeć cały tyłek.
Bardzo fajnie.
TOALETA DAMSKA
Na co się gapisz?
Na to gówno.
Wszyscy chcecie być następnym Wielkim Redem, co?
Fred. To Wielki Fred.
Był dobry?
Mówili, że sprzedał Marriotta w centrum...
To musiała być prowizja.
I nie zapłacili mu w aureolach.
- Barry to następny Fred. - Nie.
Niestety, to tylko szczęście nowicjusza.
No cóż.
Gdyby wynik był taki, nigdy byśmy się nie poznali.
Halo, pani Daniels.
Rozłączyła się.
Dobra, frajerze, dzwoń dalej.
Asa, weź. Serio? Ile jeszcze będziemy to ciągnąć?
Zwolnię cię za takie podejście.
Nie rozumiesz.
- To nie ja. Ja tak nie robię. - Jak?
Zwykle nie udaję zmarłych przyjaciół.
- Nie rozumiesz. - Ależ rozumiem.
Kupujesz pierścionek pannie,
która się do ciebie nie przyznaje.
Pamiętaj o głośnomówiącym.
Żadnych sztuczek, żadnych kłamstw.
Dzwoń. Czekaj.
- Wiadomość od Christine. - Serio?
„Nie oddzwoniłeś. Jesteś najgorszą osobą na świecie.
Nigdy więcej nie dzwoń.
Najlepiej od razu usuń mój numer”.
To ci pojechała.
Ona to wszystko napisała?
Owszem. Czyli jednak nic nie wyszło z Bey-Z 2.0.
Okej, posłuchaj. Możesz mnie tu trzymać, dobra.
Ale muszę odpisać, bo jak nie odpiszę,
pomyśli, że coś jest nie tak. A jest, chcesz mnie zabić. Więc...
Pewnie i tak tylko odsuwamy to, co nieuniknione.
Zbyt często widziałem, jak kończą tacy jak ty.
Sami, nie mają nic prócz swych kłamstw.
Wracaj do dzwonienia, dobra?
Z uśmiechem.
- Halo? - Witam panią.
Dzwonię w imieniu telemarketerów z całego świata.
Kasey, to ty?
Tak, to ja.
Twój głos brzmi inaczej, ale rozpoznałam numer.
Nigdy nie dostałam peruki Ricka Jamesa.
Dzień dobry, pani Hanks.
Tak, bardzo za to przepraszam.
Przepraszasz?
Młody człowieku, to ja cię przepraszam za to wideo w sieci.
Mój wnuczek jest cholernie nadopiekuńczy,
ciągle mnie pilnuje.
Jestem zdziwiona, że dodzwoniłeś się na ten numer,
bo przecież mnie wpisaliście na... jak to się nazywa?
Lista „nie dzwonić”.
Tak, właśnie.
Ale cieszę się, że dzwonisz.
Pomagasz chronić Amerykanów.
Taki uroczy młodzieniec. Miałam nadzieję, że się zobaczymy.
Dziękuję, pani też jest urocza. Wie pani...
Dzwonię do pani, bo...
Dzwonię do pani...
Właściwie to chciałem się tylko z panią przywitać.
Dziękuję, Kasey.
To ja dziękuję. Dobrej nocy.
I nawzajem. Pa.
Pa.
To dopiero było, Kasey Miller.
Nigdy nie byłem świadkiem czegoś tak wzruszającego.
Naprawdę serdecznego.
A mimo to tak obrzydliwego.
W całym moim życiu. Wykorzystywanie naiwności staruszki?
Niezły z ciebie aparat.
Zgłodniałem. Gdzie jest kuchnia?
Z tyłu.
Mam nadzieję, że lubisz Red Vines i Kit Katy.
Wszystko jedno.
Nie kombinuj. Zaraz wrócę.
Przyniesiesz mi picie?
No proszę.
Kurwa.
Cholera.
Kurwa.
Fats! Próbują mnie zabić!
Znalazłem narzędzia.
Zgaduję, że nie jesteś elektrykiem.
Brawo ty.
Tata do ciebie napisał.
Że cię zabije.
I nie odpisałeś. To niegrzeczne.
- A teraz mu uciekasz? - Jak odpiszę teraz, to coś zmieni?
Tak, jasne. Chodź.
- Okej. - Obrót.
Mogę mu odpisać. Zaraz mu odpiszę.
Wyślę śmieszne emotki i parę gifów.
- To są „gify” czy „dżify”? - Za późno.
Nie powinieneś był tak uciekać, Kasey.
Właśnie zaczynałem cię lubić.
Poznałeś mojego syna.
Tak.
Mówiłeś, że załatwisz mu pracę. Pamiętasz, Philu French?
Tak.
Tato, zaszalejmy z nim.
Weźmy go na łódź, zróbmy z niego filet i wyrzućmy w zatoce.
To telemarketer.
Aha, może tak zrobimy.
Nie wiem.
Ja sądzę, że warto dać mu szansę na odkupienie.
Odkupienie?
Tak, odkupienie. Niech pokaże, że zrozumiał nauczkę.
To brzmi jak karta „wyjdź z więzienia”.
A ja? Zamknęli mnie za złamanie warunków zwolnienia.
Pamiętasz? Nie chciałeś wpłacić kaucji!
Nie!
Musiałeś dostać nauczkę, tak jak Kasey.
To tak zwana teoria odstraszania.
Strach przed ostateczną karą zapobiega ponownemu popełnieniu przestępstwa.
Ale jeśli zabijemy go teraz,
to by nie zapobiegło ponownym przestępstwom?
Zapobiegłoby, ale jeśli mamy go zabić,
chcę mieć pewność, że nie było innego wyjścia.
Okej, przepraszam bardzo.
Nie chcę przerywać tak ważnej i ciepłej rodzinnej chwili.
Ale, Dean, jeśli mnie zabijesz,
to na pewno złamiesz warunki zwolnienia.
- Mówisz, że mnie wydasz? - Martwy cię nie wydam.
- Synu. - No dobra.
A to za co?
Jesteś narwańcem i nie masz mózgu.
Dlatego cię złapali.
Złapali mnie przez tego kapusia!
Sam się z nim spiknąłeś...
Tak, na jego zgubę! Bam!
- Rzekomo. - Nic nie słyszałem.
- Weź telefon. - Właśnie.
Co?
Co to jest to coś na fejs-coś tam?
- Co to jest? Fejs-coś tam? - Kto dzwoni?
No co tam, suczki?
Pijaki.
- Pijaki. - I nagie panie.
Na to wygląda.
- To warga sromowa. - Gdzie jesteś?
Zdecydowanie warga sromowa.
- Barry chce powtórkę! - O nie.
Jestem praktycznie zaręczony.
Jak nie siedzi w klubie go-go i nie klepie striptizerek po tyłkach,
prowadzi szkółkę niedzielną.
Wróć, jak będziesz praktycznie żonaty.
- Tak! - Tak!
Aż wracają wspomnienia.
Tego, jak cię wpisali na czarną listę?
Co, ja pierwszy zapłaciłem fałszywką za taniec?
W sumie to całkiem genialne.
- Tak, podoba ci się? - Dosyć!
Pilnuj go, mi szaleje cukier we krwi.
Dobra jest.
Mam pytanie. Jesteś na bieżąco z tym, co robi twój tata?
- Całkowicie. - Serio?
Tyle zachodu dla jednych przeprosin, czy to nie przesada?
- Słyszę cię. - Cholera.
Lepiej weź się za telefony.
- Tato, ile mu dać czasu? - 30 minut!
Lepiej dzwoń.
Mam dosłownie związane ręce, więc...
Tylko jedną rękę.
- Nie kombinuj. - Nie będę. Po prostu... no weź.
Dobra. Jezu.
Cholera.
Dobra, teraz odetnij drugą.
- Nie? Dobra, słusznie. - Masz mnie za głupka?
To pytanie-pułapka?
Nie jest łatwo.
- Jak widzisz... - Wykombinuj coś.
Podobno jesteś w tym dobry.
Już. Tylko jeszcze...
- Idealnie. - Strasznie to komplikujesz.
- Ale wyglądasz dobrze. - Dzięki.
Ten pistolet mnie stresuje. Tylko mówię.
- Dzwoń szybciej. - Okej.
Tata wie, jak chować w sobie urazę.
Całkowicie rozumiem.
- Przetrwałem mojego tatę i uff. - Taki straszny?
Nawet nie wiesz.
Zaczynał jako prokurator, teraz jest sędzią.
Mrugnę w złą stronę i umieram ze strachu.
- Bez jaj? - Bez jaj.
Chce, byś poszedł w jego ślady?
Nie sądzę, bym się nadawał do sądu.
Ja też nie.
Nie nadawałem się.
- Wiem. Popełniłeś parę błędów. - Aha.
- Tylko parę. - Aha.
Wiesz, dla mnie telemarketing to tylko praca.
Jestem w tym dobry, więc... Z prawa nic nie wyszło i tak jakoś.
Czaję, wiesz.
Szukasz pracy. Jestem pewien,
że możemy przymknąć oko na przeszłe błędy, przestępstwa,
morderstwa,
pewnie gwałty, porwania i tak dalej.
- Wiesz, o czym mówię? - Nie.
Ja też nie. Jak dla mnie, może mordowałeś ludzi siekierą.
Zatrudnimy cię, o ile umiesz sprzedawać.
Pomogę ci nawet ukryć siekierę. Jaką siekierę?
Wiem. Nic nie widziałem.
Jesteś dobry.
Ale nie jestem sprzedawcą.
Nie jesteś elektrykiem, ale mnie oszukałeś.
Nienawidzę telemarketerów.
- Chcę ich zabić. - Naprawdę?
Gdybym został telemarketerem, musiałbym się zabić.
A nie chcę się zabić. Jeszcze nie.
Jak przyjdzie pora.
- Będziesz gotów. Tak. - Tak.
Wiesz, że dziś byłem o włos od zostania sprzedawcą miesiąca?
O włos.
Miałem zabrać dziewczynę do knajpy, świętować,
udawać, że lubię łososia tak samo jak steki,
a ona by mnie sprowadziła do parteru,
bo tylko ona umie mnie przejrzeć.
Śmialibyśmy się z tego, a potem bym się jej oświadczył.
Ona wie o tym?
Kasey, gdybyś powiedział tacie prawdę, kupiłby ten potrójny pakiet.
W głębi serca jest romantykiem.
Zrozumiałby.
Ona by dostała pierścionek, ty byś dostał premię,
tata by anulował pakiet po miesiącu i wszyscy by byli szczęśliwi.
Byś, byś i byś.
Masz zdjęcie tej pani?
Tak, na telefonie.
- Oczywiście. - Aha.
- Sam to zrób. - Uważaj.
Spojrzysz na nią i bum, przedwczesny wytrysk.
- Ciągle mi się to zdarza. - Zaraz sprawdzimy.
Och, Kasey.
- Ostra laska. - Tak jest.
- Przynieść ci ręcznik? - Tak, za parę minut.
Kochasz ją?
Nad życie.
Wiesz co?
Pokażę to tacie i pogadam z nim o tym.
Mówisz serio?
Tak. Kochał moją mamę.
Może to zrozumie.
- Kurwa, byłoby super. - Twoją miłosną historię.
- Serio. To super. - Aha.
Super, tak.
Tylko obiecaj mi jedno. Nie próbuj uciekać.
Serio?
Mam propozycję. Tam są słuchawki.
Włóż je. Będę dzwonił, a ty będziesz wszystko słyszał.
- Te? - Właśnie.
To jedyne, które tam leżą.
O Boże. Kiedy Superman został telemarketerem?
Wyglądasz jak zawodowiec.
Do twarzy ci.
- Jasne. - To twoje biurko.
- Idę pogadać z tatą. - Pogadaj z tatusiem.
Pogadaj ze skurwielem.
Walić telemarketing. Zostań modelem, wiesz?
Tato.
Zobacz.
To jego dziewczyna.
Co ty robisz z jego telefonem?
On mi go dał.
Wygląda dobrze.
Nie wiem, kogo wolę, moją dziewczynę czy ciebie, przystojniaku.
Niebieskie oczy, styl kolonizatora i w ogóle.
O cholera.
Jest tego więcej.
Czekaj.
- Hej! - Tak?
- Dzwoń! - Tak!
- Wykręcaj numery, Kasey! - Pewka!
Ja tylko próbuję wyjść z tego z życiem!
Wiecie, jak to jest. Każdy ma takie czwartki.
- Halo? - Dobry wieczór, panie Wilson.
Kto mówi?
Nie zna mnie pan, ale pracuję dla TeleWinu.
Jesteś telemarketerem?
Tak, proszę pana.
Jestem. Wiem, że jest późno, ale proszę się nie rozłączać.
Po pierwsze, chcę pana przeprosić
za swoje zachowanie w imieniu wszystkich telemarketerów.
Zrobię sobie zdjęcie.
- Panie Wilson? - To jakiś żart?
Zapewniam pana, że to nie żart.
Nie próbuję panu niczego sprzedać.
- Zrób jedno ze mną. - Dobra.
Wie pan, jestem okropną osobą, okej?
Proszę pana, niech pan przyjmie moje przeprosiny.
Proszę.
Przyrzekam, jeśli za jej taniec zapłacę fałszywką,
pozwalam ci mnie zastrzelić. Co?
Nikomu nie wolno płacić fałszywkami.
Jaja sobie robisz.
Nie, proszę pana, nie robię.
Nie robisz.
Dobra, chyba.
Dobra? Przepraszam, może pan powtórzyć?
Głuchy jesteś? Mówię, że dobra.
Tak! Tak, słyszeliście?
Powiedział: „Dobra”!
Przyjął!
Kurwa, super.
- Co tam się dzieje? - Dziękuję.
Niech Bóg pana błogosławi.
I pańskie dzieci, i pańskie wnuki.
Nawet jeśli mają pojebane imiona jak Sunflower i Drewniak,
czy coś w tym stylu. Dziękuję!
Ssij mi fiuta!
- Nie bez powodu zwą mnie królem. - Co?
Co? Jakie, kurwa, co?
Słuchałeś mnie.
Nic nie słyszałem.
Kurwa... dałem ci słuchawki!
Nic nie słyszałem! Nazywasz mnie kłamcą?
Nie. Kurwa. Daj mi je.
Jak to nic nie słyszałeś?
Nie włączyłeś ich.
Miałem to.
Udało mi się! Kurwa, udało mi się!
Cóż...
Jeśli ktoś przeprosi w lesie i nikt ich nie usłyszy,
- to... - Nie jesteśmy w lesie, tato.
Potem ci to wyjaśnię, synu.
Dalej, jeszcze raz.
No nie mów, że się poddajesz.
Gdzie twoja wytrwałość, twa niezłomna brawura?
Nie wiem, poszły na obiad.
Kurwa, zniknęły.
No daj spokój.
Kurwa.
Dean cię lubi.
Chcę, byś zrobił dobre wrażenie.
No już, jeszcze raz.
Zapłacę za pralnię striptizerki.
I 150 dolarów za pokój, ale wiesz, zdarza się najlepszym.
Co jest grane, Kasey?
A niech mnie diabli, co ty tutaj wciąż robisz?
Barry. Christine.
Dobrze was widzieć. Co słychać?
Słychać to, że spotkałem tę ślicznotkę na zewnątrz.
W klubie go-go?
- Tak. - Nie.
Na zewnątrz.
Zapadłeś się pod ziemię.
To nie w twoim stylu.
Wiesz, miałem związane ręce.
Powiedziałbym, że wystawiłeś ją jak iguanę na Saharze.
Nie.
Dobra, żyjesz i nie zdradzasz.
Co jest grane?
Barry, co ty tu robisz? Powinieneś już wracać.
- Chcę, byś to wziął. - Barry, daj spokój.
- Barry. - Nie, posłuchaj.
Tak trzeba, jasne?
Przyjechałem tu,
miałem nakleić kartkę z listem.
Ale ty tu jesteś, więc wiesz, chyba niespodzianka trochę kaput.
Tak, chyba mam dosyć niespodzianek na dziś.
- Jak my wszyscy. - Nawaliłem, skarbie.
Chciałem nadrobić trochę sprzedaży
i chyba się wkręciłem. Nawaliłem.
Jak zwykle.
Powinnaś już iść.
Wiesz. To nie dla mnie. Jestem dupkiem, więc...
Nie jesteś dupkiem.
Wszystko w życiu traktujesz jak transakcję,
co jest naprawdę wkurwiające. Ale zawsze dzwonisz, tak?
To w tobie kocham. Zawsze dzwonisz.
Dobra. Już idziemy. Tak.
- Chodź, Barry. - Czekaj. Nie.
Chcę to zostawić dla guru.
Barry, musimy iść. Barry!
Hej! Nie waż się jej, kurwa, tknąć!
- O mój Boże! - Hej!
Asa. Hej. To zaszło za daleko.
Mówi ktoś, kto całymi dniami okłamuje niewinnych ludzi.
Kto udawał mojego zmarłego przyjaciela, by sprzedać pakiet!
Jasne, Asa.
Udawałem twojego zmarłego przyjaciela.
Pierwszy raz cię okłamano?
Mam pytanie, Asa.
Pamiętasz, jak oglądałeś w dzieciństwie reklamy?
Nie uważasz, że to były kłamstwa, byś kupił zabawkę?
Wracasz do domu, dostajesz Super Hiper Robota,
prosto z pudełka.
Patrzysz na niego i nie wygląda do końca
tak jak ten z telewizji. Coś jest nie do końca tak.
Ale wątpię, byś poszedł do siedziby Mattela z bronią
i podpalił dział obsługi klientów.
Może trochę dystansu, Asa?
To wolny rynek! Właśnie na tym zbudowano ten kraj!
- To cholerna Ameryka! - Siadaj, kurwa.
Dobrze rozumiem, że chodzi o głupi telefon telemarketera?
- Zamknij się. - Głupi telefon?
Nie wydaje mi się.
Chyba rozumiemy, Asa.
Telemarketerzy wydzwaniali do twojej żony,
przez to się kłóciliście i to cię denerwowało.
Moja żona przez to zmarła.
Mówiłem jej...
Nie rozmawiaj, jak prowadzisz. Nie słuchała.
Ostatni telefon, jaki odebrała, był od jednego z was.
Straciła panowanie nad autem.
Podczas gdy jakiś dupek...
wciskał jej ubezpieczenie pojazdu!
Poprosiłem o wpisanie na listę „nie dzwonić”,
by uszanować jej pamięć.
- Prawda, synu? - Prawda.
Wiecie, głowa agencji FDC,
wyznaczona przez cholernego prezydenta Stanów Zjednoczonych,
osobiście zadzwoniła.
Osobiście mi przysięgała.
„Już nigdy do pana nie zadzwonią. Ani razu”.
Dałem się nabrać.
Trzeba było nie brać listy „nie dzwonić”.
O kurde.
Musiałem zemdleć.
Nigdy mi się tak nie chciało srać.
Chwila. Coś przegapiłem?
- Sporo. Dołącz do dyskusji. - Co jest grane?
Pracujecie razem, nie?
- Tak. - Wiesz, co on tu robi?
Pewnie został, by spróbować zgarnąć sprzedaż.
Gdyby mu się udało,
zgłosiłby to szefostwu, mówiąc...
- że wygrał trzy kafle. - Właśnie.
Pewnie jesteś wściekły, co?
- Nie. - Nie?
Nie. Właściwie to mi ulżyło.
Już nie czuję się tak źle z tym, że podłożyłem mu listę Justina.
Co zrobiłeś?
Czekaj. Wyjaśnijmy sobie coś.
Ty oszukałeś i stąd to wszystko?
Nie masz pojęcia, co dziś przeszedłem!
Prawo ziemi. Pamiętasz? Chciałem tylko wyrównać szanse.
Nie powinieneś oskarżać innych o braki w etyce,
gdy sam wyleciałeś z wydziału prawa za oszukiwanie.
Przez cały dzień chciałem to powiedzieć.
O mój Boże.
Powiedz, że to nieprawda.
Jest pijany.
Wiem o wszystkim, okej?
Prodziekan mi mówiła. Znamy się z chóru kościelnego.
Kościół mówi „amen”.
- Mówiłeś, że zrezygnowałeś. - Skarbie, ja... Dziękuję.
Wielkie dzięki, Barry.
Kasey, kumpel cię wydał.
- Hej, tato. - Tak, synu?
Jak się nazywało to ze straszeniem?
Teoria odstraszania.
Tak, teoria odstraszania.
Barry, dowiedziałem się o tym dzisiaj.
Wykorzystanie ostatecznych środków, by zapobiec powtórzeniu danej czynności.
- Idealnie, synu. - Tak.
Kasey, wiesz, kogo nienawidzę jeszcze bardziej od telemarketerów?
Kapusiów?
Punkt dla ciebie.
Ja pierdolę!
Kurwa, co to było!
O mój Boże!
Wiesz, czysty strzał.
Posprzątasz dla nas?
- Ja? - Tak, proszę.
No już. Wyczyść to.
Weź tę...
Tak, weź tę...
Jak myślisz, ile mu zostało?
Nie wiem. Studiuję psychologię, nie medycynę.
- Uciskaj. Tak. - Czyż to nie idealnie?
Teraz jego życie jest w twoich rękach.
Okej, puśćcie Barry'ego i Christine, dobra?
Możecie mnie zamknąć w piwnicy, dać telefon.
Będę dzwonił, ile chcecie. Przepraszał tylu ludzi,
- ilu chcecie. Do końca życia. - To by było za dużo.
W piwnicy mamy model pociągu i męską jaskinię Deana.
- Właśnie. - Jedne przyjęte przeprosiny.
Tylko tego chcemy. Więc śmiało.
Bierz listę „nie dzwonić”
i dzwoń z całych sił, zanim wam się czas skończy.
Okej.
Skoro to może być mój ostatni telefon...
- będę potrzebował kawy. - Nie.
Hej, to mój rytuał na ostatnie telefony.
Zawsze przy ostatnim telefonie
muszę wypić kawę z mojego sławnego kubka-kibla.
Prawda, młody?
Tak, z tego, co widziałem.
- O Chryste. - Już.
Jezu Chryste.
Tak.
Sam se zrób jebaną kawę.
Nie wyglądasz na kogoś, kto by pił z toalety.
Wiesz, gada takie gówno, że...
Raz spróbowałem i sprzedałem potrójny pakiet.
Jak działa, to po co zmieniać.
Masz cholerną kawę. Śmiało, odwal swój rytuał.
To twój ostatni telefon.
Jak ci się nie uda, popłyniesz łodzią ze mną i z Deanem.
Dzwoń.
Halo?
Dobry wieczór, tu Kasey.
Tak, Kasey?
Dziwne, że nie śpisz o tej godzinie.
- Czytam wnioski. - Oczywiście.
Potrzeba ci czegoś?
Tak, ja tylko...
Wiesz, chciałem...
Tylko chciałem z tobą pogadać.
Już mam Internet, dziękuję.
Pewnie na to zasłużyłem.
Ale nie, naprawdę chcę ci coś powiedzieć.
Kablówkę i telefon też mam.
Ja nie... Nie chcę niczego sprzedać.
Co za niespodzianka.
Proszę cię. Ja chcę tylko przeprosić.
- To również niespodzianka. - Proszę.
Mów, słucham.
Chcę tylko powiedzieć...
Przepraszam.
Przepraszam, że pracuję w tym syfie.
Za ból, który sprawiam ludziom.
W tym również tobie.
Jak o tym pomyślę, po prostu
nigdy w niczym nie byłem dobry.
W szkole, w sportach. W niczym.
Ale tu jestem dobry.
Naprawdę dobry, wiesz?
Mogę robić, co chcę.
Wychodzić, kiedy chcę. Nikt nic nie powie.
Prawie nikt.
W porównaniu z wydziałem prawa jest super.
Na zajęciach...
ciągle tylko kłamałem i oszukiwałem.
Przez jakiś czas to działa, ale potem ląduje się na bruku.
I kończy się tutaj.
Tutaj mogę spotykać ludzi,
mogę ich poznać,
a jak już ich urobię, to im sprzedaję.
Wciskam im kit i go sprzedaję.
I ten kit działa.
Działa. Nawet do niego zachęcają, wiesz?
Korporacyjna góra...
Nazwali to wręcz Metodą Kaseya.
Uwierzysz w to?
Nazwali coś moim imieniem.
Kłamię i oszukuję, a oni mnie za to klepią po pleckach.
Nie lubię siebie za to.
Wiem, że nie jestem taki, jak chciałeś.
Nie poszedłem w ślad za tobą.
Przepraszam cię za to.
Naprawdę cię przepraszam.
No to...
co powiesz?
Przyjmiesz moje przeprosiny, tato?
A, i jest pewna osoba, którą chcę ci przedstawić.
Możemy się wszyscy spotkać, w zależności od odpowiedzi.
Polubiłbyś ją, wiesz?
Wiesz, synu, cieszę się, że zadzwoniłeś.
Pewnie, że ci wybaczam.
Nie!
Skarbie, dzwoń po karetkę. Dzwoń!
Nie!
Nie wrócę do więzienia!
Zamknij się, cholerny...
- Dzięki za kubek, młody. - Staram się.
Skoro już przepraszamy,
przepraszam za to, że masz dziurę w nodze.
To nie twoja wina, tylko jego.
Nie, proszę. Przepraszam!
O cholera!
Przeprosiny przyjęte.
Przepraszam, że jestem dupkiem i cię wystawiłem, wiesz?
- Przepraszam. - Załatwimy to później.
Wszyscy za wszystko przepraszają.
Ja też przepraszam, że ci nie strzeliłem w łeb,
gdy tylko cię zobaczyłem.
Potrzymaj to.
Asa.
Wiem, że miałeś pecha.
Straciłeś miłość życia
i to na pewno negatywnie wpłynęło na ciebie i Deana.
Nie będę udawać, że wiem, jakie to uczucie.
Gdybym mógł cofnąć czas,
zmieniłbym twój los. Naprawdę.
Przykro mi z powodu twojej żony
i roli, jaką w jej śmierci odegrał ten pojebany telemarketing.
Cholera, Asa. Przepraszam. Naprawdę.
Kasey Miller.
Tylko tyle chciałem usłyszeć.
Chciałem, byś naprawdę uważnie się sobie przyjrzał.
Wiem, że to trudne.
Jestem z ciebie dumny.
Przyjmę twoje przeprosiny.
Tak.
Ale to nie przeprosiny przez telefon.
- Jaja sobie robisz. - Weź, ja tu umieram.
- Zajmijmy się tobą. - Weź to. Ja tego nie chcę.
- Na pewno? - Tak.
- Bo mogę ich teraz zabić. - Co? Nie.
Tylko mówię. On gadał tyle pierdół.
Ładny dom.
Wszystko gra?
Tak, jasne. Tylko...
Po prostu...
To nie wydaje się właściwe, wiesz?
- Ale chciałeś to zrobić. - Wciąż chcę, tylko...
Po prostu czuję się głupio.
Ale ci przejdzie.
Poza tym „głupio” to twoje drugie imię.
To moje drugie imię.
Jakie to mądre.
- Okej. - Dobra.
Pani Hanks!
Niech pani tu zejdzie!
DLA MAMY I TATY