Zabiłam Syriusza Blacka!
Wrócił.
HARRY POTTER I KSIĄŻĘ PÓŁKRWI
Policja kontynuuje Łledztwo
w sprawie katastrofy Millennium Bridge.
HARRY POTTER: WYBRANIEC?
Ruch uliczny został wstrzymany.
Okolice zostały zamknięte.
Burmistrz wzywa londyńczyków do zachowania spokoju...
OKRYCI HAŃBĄ
KONIEC PROCESU ŻONY I SYNA MALFOYA
NAJNOWSZY REZYDENT AZKABANU
"Harry Potter".
Kto to?
Nikt.
Taki gamoń.
Masz ciekawą gazetę.
ParŰ nocy temu myŁla¦am, że ma ruchome zdjęcia.
- Serio? - MyŁla¦am, |e mi odbija.
- Hej, może... - O jedenastej. Kończę o jedenastej.
Opowiesz mi o tym gamoniu, Harrym Potterze.
ZAFUNDUJ SOBIE ODROBINĘ MAGII
By¦eŁ bardzo lekkomyŁlny tego lata, Harry.
LubiŰ jedziµ poci|gami.
To dobry sposľb na odwrľcenie myŁli.
Niezbyt dobrze to wygląda, prawda?
To naprawdŰ niesamowita opowieŁµ,
ale nie ma teraz czasu na jej opowiadanie.
Chwyć mnie za ramię.
Rób, o co proszę.
Aportowałem się, prawda?
Owszem, i to ca¦kiem niele.
WiŰkszoŁµ osľb wymiotuje za pierwszym razem.
Ciekawe czemu.
Witaj w uroczej wiosce Budleigh Babberton.
Pewnie zastanawiasz się, czemu cię tu sprowadziłem.
Prawda?
Po tylu latach już się przyzwyczaiłem do takich rzeczy.
Wyjmij różdżkę.
Horacy?
WYBRANIEC?
Na brodę Merlina!
Nie musisz mi robić dziur, Albusie.
JesteŁ bardzo przekonuj|cy jako fotel, Horacy.
Sekret tkwi w obiciu, pękate wnętrze to już nie problem. Co mnie wydało?
Smocza krew.
Ach, tak. Poznajcie się.
Harry, poznaj mojego starego przyjaciela i kolegę po fachu,
Horacego Slughorna.
Horacy...
No, sam wiesz, kto to jest.
Harry Potter.
Po co to całe przedstawienie?
Chyba nie czeka¦eŁ na kogoŁ innego, prawda?
KogoŁ innego? Nie wiem, o czym mówisz.
No dobrze. îmiercio|ercy chc| mnie zrekrutować od ponad roku.
Wiesz, jak to jest?
Nie można im wciąż odmawiać. Nie zostaję nigdzie dłużej niż tydzień.
Mugole z tego domu są na Kanarach.
Chyba powinniŁmy tu dla nich posprzątać, prawda?
Niezła zabawa.
- Pozwolisz, że skorzystam z ubikacji? - OczywiŁcie.
Nie myŁl, |e nie wiem, po co tu jesteŁ, Albusie.
Ale odpowied wci|| brzmi "nie". Absolutne i ostateczne "nie".
JesteŁ bardzo podobny do ojca.
- Oprócz oczu. Oczy masz jak... - Moja matka, wiem.
Cudowna Lily. Była bardzo bystra.
To zdumiewające, bo jest z rodziny mugoli.
Moja przyjaciółka też. Jest najlepsza w klasie.
Nie myŁl, |e jestem uprzedzony.
Twoja matka była jedną z moich ulubienic. Patrz, tu jest.
Z przodu.
Wszyscy byli moi.
To znaczy, byli moimi uczniami.
To Barnabasz Cuffe, redaktor Proroka Codziennego.
Wysyłam mu sowy, gdy mam coŁ do powiedzenia
o jakimŁ artykule.
Gwenog Jones, kapitan Harpii z Holyhead.
Kiedy tylko zechcę, mam darmowe bilety.
Choć dawno nie byłem na meczu.
Tak.
Regulus Black.
Na pewno wiesz, że jego starszy brat Syriusz zginął parę tygodni temu.
Nauczałem wszystkich Blacków, oprócz Syriusza.
A szkoda. Chłopak miał talent.
OczywiŁcie mia¦em Regulusa. Ale chciałbym mieć cały komplet.
Horacy?
Mogę to sobie wziąć?
- Lubię wzory do robótek na drutach. - Już wychodzisz?
Widzę, że nic tu nie wskóram. Szkoda.
Byłby to dla mnie ogromny osobisty sukces,
gdybyŁ zechcia¦ wrľciµ do Hogwartu. Trudno.
JesteŁ taki jak pan Potter. Jedyny w swoim rodzaju.
No to żegnaj, Horacy.
CzeŁµ.
No dobrze, zrobię to.
Ale chcę dawne biuro profesora Merrythoughta, a nie jakiŁ kibel.
I oczekuję podwyżki. Żyjemy w szalonych czasach.
îwiŰta racja.
Panie profesorze, co to miało być?
JesteŁ utalentowany, s¦awny i potężny. Horacy ceni sobie te cechy.
Będzie chciał cię dodać do swojej kolekcji.
By¦byŁ jego najwspanialszym okazem.
Dlatego wraca do Hogwartu. A jego powrót jest bardzo ważny.
Obawiam się, że skradłem ci wspaniałą noc, Harry.
Była naprawdę bardzo ładna. Ta dziewczyna.
Nic się nie stało. WrľcŰ jutro z jak|Ł wymľwk|.
Ale dziŁ ju| nie wrľcisz do Little Whinging, Harry.
Ale co z Hedwigą i moją skrzynią?
Obie na ciebie czekają.
Hedwiga.
Mamo?
Co się stało, Ginny?
Zastanawiam się, kiedy Harry tu trafił.
- Jaki Harry? - Harry Potter, oczywiŁcie.
Wiedziałabym, gdyby Harry Potter był w moim domu.
- Jego skrzynia i sowa są w kuchni. - Naprawdę w to wątpię.
KtoŁ powiedzia¦ "Harry"?
Ja. Jest tam z tobą?
Wiedziałbym, gdyby mój przyjaciel był w moim pokoju.
- Słyszę tam sowę? - Nie widzia¦eŁ go?
Chodzi gdzieŁ po domu.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Harry!
CzeŁµ.
Co za wspaniała niespodzianka.
Czemu nie powiedzia¦eŁ, że tu będziesz.
- Nie wiedziałem. Dumbledore. - Co za facet.
Ale co byŁmy bez niego zrobili?
Masz tu trochę pasty do zębów.
Kiedy tu przyjecha¦aŁ?
Parę dni temu.
Przez jakiŁ czas myŁla¦am, że już nie przyjadę.
W zeszłym tygodniu mamie trochę odbiło.
Mówiła, że Ginny i ja już nie wrócimy do Hogwartu.
Że to niebezpieczne.
- No co ty. - Nie tylko ona.
Nawet moi rodzice, mugole, wiedz|, |e dzieje siŰ coŁ z¦ego.
Ale tata powiedział jej, że jest szurnięta.
Po paru dniach dała się przekonać.
Przecież w Hogwarcie jest Dumbledore. Nigdzie nie jest bezpieczniej.
Ostatnio sporo się mówi,
że Dumbledore się starzeje.
Bzdura! On ma dopiero...
Ile on ma lat?
JakieŁ sto piŰµdziesi|t?
Cyziu! Nie możesz tego zrobić. Jemu nie można zaufać!
Czarny Pan mu ufa.
Czarny Pan się myli.
Już cię nie ma, Glizdogonie.
Wiem, że nie powinno mnie tu być.
Sam Czarny Pan zakazał mi o tym mówić.
JeŁli Czarny Pan tego zakaza¦, b|d pos¦uszna.
Od¦ľ| to, Bello. Nie dotykaj czegoŁ, co do ciebie nie należy.
Zdaję sobie sprawę z twojej sytuacji, Narcyzo.
Ty?
Czarny Pan ci powiedział?
Twoja siostra we mnie wątpi.
To zrozumiałe. Dobrze odgrywałem swoją rolę.
Tak dobrze, że zmyliłem jednego z największych czarodziejów.
Dumbledore jest wielkim czarodziejem. Tylko głupiec by w to wątpił.
Nie wątpię w ciebie, Severusie.
PowinnaŁ byµ zaszczycona, Cyziu. Draco też.
To tylko chłopiec.
Nie mogę zmienić woli Czarnego Pana.
Ale może będę mógł pomóc Draconowi.
- Severusie... - Przysięgnij.
Wypowiedz słowa Wieczystej Przysięgi.
To tylko puste słowa.
Da z siebie wszystko.
Ale w najważniejszym momencie
schowa się z powrotem do swojej nory.
Tchórz.
Wyjmij swoją różdżkę.
Czy przysięgasz,
Severusie Snape'ie,
że będziesz strzegł Dracona Malfoya,
kiedy będzie próbował spełnić wolę Czarnego Pana?
Przysięgam.
I czy przysięgasz, że ze wszystkich swoich sił
bŰdziesz go chroni¦ od nieszczŰŁcia?
Przysięgam.
A jeŁli Draconowi siŰ nie powiedzie,
czy przysięgasz, że dokończysz dzieła,
które Draconowi zlecił Czarny Pan?
Przysięgam.
Zapraszamy! Mamy Omdlejki Grylażowe!
Krwotoczki Truskawkowe!
- Rok szkolny to sezon na... - Wymiotki Pomarańczowe!
Do kociołka, przystojniaku.
Zrobię tu porządek!
Naprawdę nienawidzę dzieci! Zrobię tu porządek!
- Proszek Natychmiastowej CiemnoŁci. - To żyła złota.
Pomocny przy szybkich ucieczkach.
Witamy, panie.
- Eliksiry miłosne, co? - Naprawdę działają.
Choµ s¦yszeliŁmy, siostrzyczko, że ty ich nie potrzebujesz.
- To znaczy? - Nie chodzisz z Deanem Thomasem?
To nie twój interes.
Ile za to?
Pięć galeonów.
- A dla mnie? - Pięć galeonów.
Jestem waszym bratem.
Dziesięć galeonów.
Chodmy st|d.
CzeŁµ, Ron.
CzeŁµ.
Jak Fred i George to robią? Połowa Ulicy jest zamknięta.
Fred uważa, że ludzie potrzebuj| teraz Łmiechu.
Ma rację.
O nie.
Wszyscy kupowali różdżki u Ollivandera.
Harry?
Draco z mamusią chyba nie chcą,
|eby ich Łledzono.
Żongler.
Uroczy. Są znane z tego, |e Łpiewaj| tu| po ŁwiŰtach.
- Żonglera? - Tak, proszę.
- Co to są Gnębiwtryski? - Są niewidzialne.
Wlatują przez uszy i mieszają ci w mózgu.
Żongler.
Co Draco mógł robić z tamtą dziwną szafą?
I kim byli tamci ludzie?
Nie widzia¦eŁ? To by¦a ceremonia, inicjacja.
Przestań. Wiem, do czego zmierzasz.
To się stało. Teraz jest jednym z nich.
Jednym z kogo?
Harry ma wrażenie, że Draco Malfoy jest Łmiercio|erc|.
No co ty.
Na co Sam-Wiesz-Komu Malfoy?
To co robił u Borgina i Burkesa? Szukał mebli?
Taki ponury sklep do niego pasuje.
Jego ojciec jest Łmiercio|erc|. To ma sens.
Hermiona sama to widziała.
Mówiłam ci, że nie wiem, co widziałam.
Potrzebuję powietrza.
Nie martw się. Zajmiemy się tym w Hogwarcie.
- Co to było? Blaise? - Nie wiem.
Spokojnie, chłopcy. Pewnie tylko ktoŁ siŰ wyg¦upia.
Usi|d, Draco. Niedługo będziemy w Hogwarcie.
Hogwart. Ta żałosna szkółka.
Rzuciłbym się z Wieży Astronomicznej,
gdybym miał spędzić tam jeszcze 2 lata.
Co to ma znaczyć?
Powiedzmy tylko, że nie będę
marnował czasu na lekcje zaklęć w przyszłym roku.
Bawi cię to, Blaise?
Zobaczymy, kto będzie Łmia¦ siŰ ostatni.
Idcie beze mnie. ChcŰ coŁ sprawdziµ.
Gdzie jest Harry?
Pewnie ju| na peronie. Chod.
Mamusia ci nie mówiła, że niegrzecznie jest podsłuchiwać?
Petrificus totalus!
Ach, no tak,
była martwa, nim przesta¦eŁ siŰ Łliniµ.
To za mojego ojca. Życzę miłej podróży do Londynu.
Finite.
- Witaj, Harry. - Luna!
- Sk|d wiedzia¦aŁ, gdzie jestem? - Masz w głowie pełno Gnębiwtrysków.
Wybacz, że przeze mnie nie zd||y¦aŁ na powľz.
W porządku. To jest jak bycie z przyjacielem.
Ja jestem twoim przyjacielem.
To miło.
W samą porę. Wszędzie was szukałem.
W porządku. Nazwiska?
Profesorze Flitwick, zna mnie pan już 5 lat.
Bez wyjątków, Potter.
Co to za ludzie?
Aurorzy. Dla bezpieczeństwa.
Co to za kijek?
To nie kijek, kretynie, tylko laska.
I co dokładnie z tym...?
To może służyć za broń.
W porządku, panie Filch. Ręczę za pana Malfoya.
úadna buka, Potter.
Chcesz, żebym się tym zajęła?
OsobiŁcie uwa|am, |e tak wyglądasz bardziej zawadiacko,
ale wybór należy do ciebie.
Naprostowywa¦aŁ ju| komuŁ kiedyŁ nos?
Nie, ale prostowałam palce u stóp. To mała różnica.
No dobra, spróbuj.
Episkey.
- Jak wyglądam? - Wyjątkowo normalnie.
îwietnie.
Nie martw się. Zaraz tu będzie.
Mo|esz przestaµ jeŁµ?
Twój najlepszy przyjaciel się zgubił.
Odwróć się, ty wariatko.
Znowu jest zakrwawiony.
- Czemu on zawsze jest zakrwawiony? - To chyba jego własna krew.
Gdzie ty by¦eŁ?
- Co ci się stało w twarz? - Pľniej.
Co mnie ominęło?
Tiara Przydziału uprzedziła nas, |ebyŁmy byli dzielni i silni.
Łatwo jej mówić, co? To zwykła czapka.
Dobry wieczór wszystkim.
Na początku pozwólcie, że przedstawię nowego nauczyciela,
Horacego Slughorna.
Profesor Slughorn
zgodził się wrócić w roli nauczyciela eliksirów.
Natomiast nauczycielem obrony przed czarną magią
zostanie profesor Snape.
Snape?
Jak zauwa|yliŁcie,
każde z was zostało przeszukane przed wpuszczeniem do szkoły.
Macie prawo wiedzieć czemu.
Był raz pewien młody człowiek, który jak wy
siedział w tej Wielkiej Sali,
spacerował po korytarzach zamku i spał pod jego dachem.
Wydawał się być zwyczajnym uczniem.
Jak się nazywał?
Tom Riddle.
OczywiŁcie dzisiaj
jest znany Łwiatu pod innym imieniem.
Dlatego, kiedy tak teraz na was patrzę,
przypomina mi się ważna rzecz.
Każdego dnia, każdej godziny,
może nawet w tej minucie,
słudzy czarnej magii próbują przedrzeć się przez mury tego zamku.
Ale ostatecznie ich najpotężniejszą broni| jesteŁcie wy.
PomyŁlcie o tym.
A teraz do łóżek, szybciutko.
Niezłe przemówionko.
Historia magii jest na górze, panienki, nie na dole.
Panie Davies! To toaleta dla dziewcząt.
Potter.
To na pewno nic dobrego.
Dobrze się bawimy, co?
- Mam okienko, pani profesor. - Zauważyłam.
MyŁla¦am, |e wype¦nisz je nauką eliksirów.
A może już nie chcesz zostać aurorem?
Chcę, ale z sumów musiałbym mieć "wybitny".
Tak było, kiedy eliksirów nauczał profesor Snape.
Jednak profesor Slughorn dopuszcza do owutemów uczniów
z oceną "powyżej oczekiwań".
Doskonale.
- No to już tam idę. - Bardzo dobrze.
We ze sob| Weasleya, chyba za dobrze się bawi.
Nie chcę uczyć się eliksirów.
Muszę ćwiczyć quidditcha. Zbliża się sezon.
Przywiązywanie wagi do szczegółów przy przygotowaniach jest konieczne.
Harry, już się martwiłem. Widzę, |e przyprowadzi¦eŁ kogoŁ ze sob|.
Jestem Ron Weasley.
Ale jestem okropny w eliksirach,
- więc sobie... - Nonsens. Dasz radę.
Przyjaciele Harry'ego są moimi. Wyjmijcie książki.
Ale ja nie mam książki. Ron też nie.
Wecie sobie z szafki.
Jak mówiłem, przygotowałem na dziŁ pewne mieszanki.
Wiecie może, czym one są?
- Tak, panno...? - Granger, panie profesorze.
To veritaserum. Serum prawdy.
A to eliksir wielosokowy.
Bardzo trudny do zrobienia.
A to jest amortencja,
najsilniejszy eliksir mi¦osny na Łwiecie.
Pachnie inaczej dla każdej osoby, w zale|noŁci od jej upodoba±.
Na przykład ja czuję
Łwie|o ŁciŰt| trawŰ, nowy pergamin
i miętową pastę do zębów.
Amortencja nie powoduje prawdziwej mi¦oŁci, to niemo|liwe.
Ale powoduje silne zauroczenie lub obsesję.
I z tego powodu prawdopodobnie jest tu najniebezpieczniejszym eliksirem.
Panie profesorze. A co jest w tym?
Ach, tak.
To, co widzicie przed sobą, panie i panowie,
to ciekawy mały eliksir, znany jako Felix Felicis.
Ale czŰŁciej mľwi siŰ o nim...
- P¦ynne szczŰŁcie. - Tak, panno Granger, p¦ynne szczŰŁcie.
Trudny do zrobienia i grony, gdy le uwa|ony.
Jeden łyk, a osiągniecie sukces we wszystkich staraniach.
Przynajmniej póki utrzymuje się efekt.
OferujŰ to dziŁ ka|demu z was.
Malutka butelka p¦ynnego szczŰŁcia dla ucznia, który przez godzinę
zdoła wyprodukować porz|dny Wywar »ywej îmierci.
Przepis znajdziecie na dziesiątej stronie podręcznika.
Jednak uprzedzam was, tylko jednemu uczniowi udało się
wyprodukować wywar, który zapewnił mu tę nagrodę.
Ale |yczŰ wam wszystkim szczŰŁcia.
Zaczynamy.
TA KSI||KA JEST W¦ASNOŁCI| KSIĘCIA PÓŁKRWI
INSTRUKCJE: 01) POTNIJ STRĄCZEK SOPOPHORUSA.
ZMIA|D| SZTYLETEM, ¦ATWIEJ PUŁCI SOK
Jak to zrobi¦eŁ?
Zmiażdż go, nie tnij.
Nie. W książce napisali, żeby pociąć.
Nie, naprawdę.
UŻYJ TYLKO 13 FASOLEK.
Na brodę Merlina! Idealnie.
Jedna kropla mogłaby nas wszystkich zabić.
Zgodnie z obietnicą,
oto buteleczka eliksiru Felix Felicis.
Gratulacje.
Użyj go dobrze.
Harry, dosta¦eŁ moj| wiadomoŁµ. Wejd.
Jak się masz?
Dobrze, panie profesorze.
Podobają ci się lekcje?
Zrobi¦eŁ wra|enie na profesorze Slughornie.
On chyba przecenia moje umiejŰtnoŁci.
A ty?
Absolutnie.
Co porabiasz, gdy nie jesteŁ na lekcjach?
- Słucham? - Zauważyłem, że spędzasz
sporo czasu z panną Granger.
Zastanawiam się, czy...
Nie, nie. Ona jest wspaniała, ale jesteŁmy tylko przyjaciľ¦mi.
Wybacz moj| ciekawoŁµ.
Ale doŁµ pogaduszek.
Pewnie się zastanawiasz, czemu cię tu wezwałem.
Odpowied znajduje siŰ tutaj.
To, co leży przed tobą, to wspomnienia.
Należą do jednej osoby, Voldemorta,
ale wtedy był znany jako Tom Riddle.
Ta buteleczka zawiera szczególne wspomnienie
z dnia, w którym go poznałem.
ChcŰ, |ebyŁ je zobaczy¦. JeŁli siŰ zgadzasz.
Pana list bardzo mnie zdziwił, panie Dumbledore.
SIEROCINIEC
Przez te wszystkie lata, nie było tu żadnego krewnego Toma.
Zdarzały się wypadki z innymi dziećmi. Naprawdę okropne.
Tom, masz goŁcia.
Jak się masz, Tom?
Nie.
- Pan jest doktorem, prawda? - Nie.
Jestem profesorem.
Nie wierzę panu.
Ona chce, żeby mnie zbadali.
MyŁl|, |e jestem inny.
Może mają rację.
Nie jestem wariatem.
Hogwart nie jest miejscem dla wariatów.
Hogwart to szkoła.
Szkoła magii.
Masz pewne zdolnoŁci, prawda, Tom?
ZdolnoŁci, ktľrych nie mają inne dzieci.
Umiem poruszać rzeczami bez dotykania.
Mogę rozkazywać zwierzętom bez tresowania.
MogŰ zrobiµ coŁ z¦ego ludziom, którzy są dla mnie niemili.
Mogę ich skrzywdzić,
jeŁli chcŰ.
Kim pan jest?
Jestem taki jak ty, Tom.
Jestem inny.
Niech pan to udowodni.
Chyba coŁ chce siŰ wydostać z twojej szafy, Tom.
Kradzież nie jest tolerowana w Hogwarcie.
W Hogwarcie nauczysz się nie tylko używania, ale też kontrolowania magii.
Rozumiesz mnie?
Umiem też rozmawiać z wężami.
One mnie znajdują.
Szepczą do mnie.
Czy to normalne u kogoŁ takiego jak ja?
Wiedział pan? Wtedy?
Że poznałem najniebezpieczniejszego czarnoksiężnika wszechczasów? Nie.
Gdybym wiedział...
Z czasem, kiedy był tu, w Hogwarcie,
Tom Riddle szczególnie zbliżył się do jednego z nauczycieli.
DomyŁlasz siŰ do ktľrego?
Profesor Slughorn nie jest tu tylko po to, by nauczać, prawda?
W¦aŁnie.
Profesor Slughorn posiada coŁ, czego bardzo pożądam.
I łatwo tego nie odda.
Profesor Slughorn chce mnie dodać do kolekcji, tak?
Tak.
Chce pan, żebym mu na to pozwolił?
Tak.
Dobra...
Wykonamy dziŁ trochŰ µwicze±,
ktľre poka|| wasze zdolnoŁci.
Cisza! Proszę!
Zamknąć się!
Dzięki. Dobra.
To, |e byliŁcie w drużynie rok temu,
nie gwarantuje wam miejsca w tym sezonie. Jasne?
Dobrze.
Bez urazy, Weasley, okej?
Bez urazy?
Ja też ubiegam się o pozycję obrońcy. To nic osobistego.
Serio? Taki wielki goŁµ jak ty?
Nie by¦byŁ lepszy jako pa¦karz?
Obrońcy muszą być szybcy i zwinni.
Nie martwię się.
Mľg¦byŁ mnie przedstawiµ swojej koleżance Granger?
Chciałbym ją trochę lepiej poznać, czaisz?
Dalej, Weasley!
Dalej, Ron!
Powodzenia, Weasley!
Dalej, Cormac!
Dalej, Ron!
Dalej, Ron.
Confundus.
Czyż on nie jest wspaniały?
Muszę przyznać. MyŁla¦em, |e puszczŰ tego ostatniego.
Mam nadzieję, że Cormac jakoŁ to przeboleje.
Podobasz mu się, Hermiono.
On jest okropny.
S¦ysza¦aŁ kiedyŁ o zaklęciu Sectumsempra?
Nie, nie słyszałam.
GdybyŁ mia¦ odrobinŰ godnoŁci, zwrľci¦byŁ tŰ ksi||kŰ.
Co ty gadasz? Jest pierwszy w klasie.
Jest nawet lepszy niż ty. Slughorn ma go za geniusza.
Co?
Chciałabym wiedzieć czyja to książka. Pokaż.
Nie.
Czemu nie?
Oprawa jest bardzo krucha.
- Oprawa jest krucha? - Tak.
Kim jest Książę Półkrwi?
Tak tu jest napisane. "Ta książka jest w¦asnoŁci| KsiŰcia Pľ¦krwi".
Nosisz tę książkę od tygodni, praktycznie z ni| Łpisz,
a nie chcesz się dowiedzieć, kim on jest?
Nie mówię, że nie jestem ciekawy. I wcale z ni| nie ŁpiŰ.
To prawda.
Lubię sobie pogadać przed spaniem, a ty tylko czytasz tę książkę.
Jakbym mieszkał z Hermioną.
Ja byłam ciekawa, więc poszłam do...
Do biblioteki. I?
I nic.
Nigdzie nic nie wspomnieli o Księciu Półkrwi.
- No to trudno. - Filiusie!
MyŁla¦em, |e bŰdziesz w Trzech Miotłach.
Obawiam się, że mam nagłą próbę chóru, Horacy.
Skoczymy na piwo kremowe?
Mój kolega zjeżdżał z Claxby Hill.
MieliŁmy bardzo d¦ugie sanie własnej roboty w stylu norweskim...
Nie tam. Tutaj.
Usi|d ko¦o mnie.
Okej.
CoŁ do picia?
Trzy piwa kremowe, jedno z imbirem, proszę.
Niech to szlag.
Przebiegły palant.
Serio, Ronald, oni tylko trzymają się za ręce.
I całują się.
- ChcŰ ju| iŁµ. - Co?
Chyba żartujesz.
- To moja siostra. - No i?
MyŁlisz, |e gdybyŁmy my się całowali, to by wyszła?
- Hej, mój chłopcze. - Dobrze pana widzieć.
Ciebie również.
Co pana tu sprowadza?
Zaglądam do Trzech Mioteł już dłużej niż odważę się przyznać.
Pamiętam, kiedy to była Jedna Miotła.
Ręce do góry, Granger. Pos¦uchaj, Harry, kiedyŁ
urządzałem od czasu do czasu uroczyste kolacje
dla garstki wybranych uczniów.
- By¦byŁ zainteresowany? - To byłby zaszczyt, panie profesorze.
Ciebie też zapraszam, Granger.
- Cudownie, panie profesorze. - Oczekujcie sowy ode mnie.
Dobrze cię widzieć, Wallenby.
Co ty knujesz?
Dumbledore prosił, żebym go lepiej poznał.
- Lepiej poznał? - Też nie kumam.
To musi byµ coŁ wa|nego. Inaczej Dumbledore by o to nie prosił.
Masz tu trochę...
Katie, nie wiesz, co to może być.
- Harry. - Co?
S¦ysza¦eŁ, co mľwi¦a? »e niby mielibyŁmy siŰ ca¦owaµ?
Chcia¦byŁ.
Ostrzegałam ją. Mówiłam, żeby tego nie dotykała.
Nie zbliżajcie się. Cofnijcie się, wszyscy.
Nie dotykaj tego. Trzymaj to przez materiał. Rozumiesz?
JesteŁ pewna, |e Katie tego nie miała,
gdy weszła do Trzech Mioteł?
Jak mówiłam.
Wyszła do ubikacji, a kiedy wróciła, miała tę paczkę.
Mówiła, że koniecznie musi ją dostarczyć.
- Mówiła komu? - Profesorowi Dumbledore'owi.
DziŰkujŰ, Leanne. Mo|esz odejŁµ.
Dlaczego wasza trójka jest zawsze tam, gdzie coŁ takiego siŰ dzieje?
Proszę mi uwierzyć, pytam siebie o to samo od szeŁciu lat.
Och, Severusie.
Co myŁlisz?
MyŁlŰ, |e panna Bell ma szczŰŁcie, |e |yje.
To jakaŁ kl|twa, prawda?
Znam Katie. Nie skrzywdziłaby nawet muchy.
Na pewno nie chcia¦a Łwiadomie skrzywdzić profesora Dumbledore'a.
Tak, to była klątwa.
To sprawka Malfoya.
To bardzo poważne oskarżenie, Potter.
W rzeczy samej.
- Masz jakiŁ dowľd? - Po prostu to wiem.
Po prostu...
to wiesz.
Masz niesamowite zdolnoŁci, Potter.
ZdolnoŁci, o ktľrych zwykli Łmiertelnicy mog| tylko pomarzyµ.
Jak wspaniale jest być Wybrańcem.
SugerujŰ, |ebyŁcie wrľcili do swoich dormitoriów.
Jak myŁlisz, co Dean widzi w Ginny?
A co ona widzi w nim?
Dean? On jest super.
Parę godzin temu nazwa¦eŁ go przebieg¦ym palantem.
No bo obmacywał moją siostrę, nie?
Za coŁ takiego muszŰ go nienawidzić. Z zasady.
Niech będzie.
- To co on w niej widzi? - Nie wiem.
Jest mądra, zabawna.
- Atrakcyjna. - Atrakcyjna?
- No wiesz, ma ładną skórę. - Skórę?
Deana kręci jej skóra?
Nie, ale mówię, że to może być dodatkowy czynnik.
Hermiona ma ładną skórę.
No nie? To znaczy, jak na skórę.
Nigdy o tym nie myŁla¦em.
No ale chyba masz rację.
Bardzo ładną.
- Chyba pójdę już spać. - Dobra, okej.
Powiedz, Cormac, widujesz się ze swoim wujem Tyberiuszem?
Tak. Wybieram się na polowanie
z nim i ministrem magii na ŁwiŰta.
Koniecznie pozdrów ich obu ode mnie.
A co z twoim wujem, Belby?
Jakby ktoŁ nie wiedzia¦, wuj Marcusa wynalazł eliksir tojadowy.
- Pracuje nad czymŁ nowym? - Nie wiem.
On i mój tata nie dogadują się. Tata mówi, że eliksiry to strata czasu.
Mówi, że jedyny porządny eliksir robi się z chmielu.
A panna Granger? Co robią twoi rodzice w Łwiecie mugoli?
Są dentystami.
Leczą zęby.
Fascynujące. Czy to niebezpieczny zawód?
Nie.
Choć raz jeden chłopak, Robbie Fenwick, ugryzł mojego tatę.
Założyli mu 10 szwów.
Panno Weasley, proszŰ wejŁµ.
Patrz na jej oczy. Znowu kłóciła się z Deanem.
Przepraszam. Zwykle siŰ nie spľniam.
Nie szkodzi. Przysz¦aŁ w sam| porŰ na deser. O ile Belby coŁ zostawi¦.
Co?
Nic.
Do widzenia. Pa, pa.
- Potter. - Przepraszam.
Podziwiałem tylko pana klepsydrę.
Ach, tak.
Fascynujący przedmiot.
Odmierza czas zgodnie z jakoŁci| rozmowy.
JeŁli jest ciekawa, piasek przesypuje się powoli.
- JeŁli nie... - To chyba już pójdę.
Nonsens. Nie masz się czego obawiać, drogi chłopcze.
Choć niektórzy z twoich kolegów
raczej nie trafią na półkę.
Na półkę?
Każdy, kto ma ambicje na zostanie kimŁ, chce tu trafiµ.
No ale ty ju| jesteŁ kimŁ, prawda, Harry?
Czy Voldemort trafił na półkę?
Znał go pan, Toma Riddle'a, prawda? Był pan jego nauczycielem.
Pan Riddle miał tu wielu nauczycieli.
Jaki on był?
Przepraszam. Proszę mi wybaczyć.
On zabił moich rodziców.
OczywiŁcie.
To naturalne, że chcesz wiedzieć więcej.
Ale obawiam się, że muszę cię rozczarować.
Kiedy poznałem pana Riddle'a, był cichym,
aczkolwiek genialnym chłopcem. Chciał zostać doskonałym czarodziejem.
Podobnie jak inni moi znajomi.
No i podobnie jak ty.
JeŁli ju| wtedy istnia¦ potwľr,
był bardzo dobrze schowany.
Powodzenia, Ron.
- Niezła czapa! - Co za frajer.
Liczę na ciebie. Postawiłem dwa galeony na Gryffindor.
- Ale przystojniaczek. - Frajer!
Co on ma na sobie?
I jak było?
- Gdzie? - Na kolacji.
DoŁµ nudno.
Ale Harry'emu chyba podobał się deser.
Slughorn urządza też przyjęcie na gwiazdkę.
Mamy kogoŁ ze sob| wzi|µ.
Pewnie wemiesz McLaggena. Jest w Klubie îlimaka, prawda?
- Akurat chciałam zaprosić ciebie. - Naprawdę?
Powodzenia dzisiaj, Ron.
Na pewno będziesz doskonały.
Rezygnuję. Po dzisiejszym meczu McLaggen może mnie zastąpić.
Jak chcesz.
- Soczku? - Pewnie.
Witajcie.
Okropnie wyglądasz, Ron.
To dlatego wrzuci¦eŁ mu coŁ do pucharu?
To jakiŁ tonik?
P¦ynne szczŰŁcie.
Nie pij tego, Ron.
- Mogą cię za to wyrzucić. - Nie wiem, o czym mówisz.
Chod, Harry. Mamy mecz do wygrania.
Tak!
Dalej, Ron!
Weasley! Weasley! Weasley!
Tak!
Weasley! Weasley! Weasley!
Tak!
Weasley! Weasley! Weasley!
Nie powinieneŁ by¦ tego robiµ.
Wiem. Mogłem przecież użyć zaklęcia Confundus.
To by¦o coŁ innego. Teraz by¦ prawdziwy mecz, nie sprawdzian kwalifikacyjny.
Nie wla¦eŁ mu tego.
Ron tylko tak myŁla¦.
Tylko ćwiczyłam zaklęcia.
Naprawdę niezłe.
Jakie to uczucie, Harry?
Kiedy widzisz Deana z Ginny?
Wiem.
Widziałam, jak na nią patrzysz.
JesteŁ moim przyjacielem.
Chyba ten pokój jest zajęty.
Co z tymi ptakami?
Oppugno.
CzujŰ siŰ w¦aŁnie tak.
Nic na to nie poradzę, że tak jej odbiło.
Nie można zatrzymać tego, co jest pomiędzy mną a Lav.
To chemia.
Czy to przetrwa? Kto wie? Ale nie będę przykuty do jednej dziewczyny.
Może całować, kogo chce. Naprawdę mnie to nie obchodzi.
Czy myŁla¦am, |e wspľlnie spędzimy przyjęcie u Slughorna?
Tak.
Ale w tych okolicznoŁciach musia¦am umľwiµ siŰ z kimŁ innym.
Zrobi¦aŁ to?
Tak. Czemu?
PomyŁla¦em, |e skoro nie mo|emy iŁµ z tym, z kim chcemy,
powinniŁmy iŁµ razem, jako przyjaciele.
Czemu o tym nie pomyŁla¦am?
Z kim idziesz?
To niespodzianka.
Ale musimy zastanowić się nad twoją partnerką. Nie możesz wziąć byle kogo.
Widzisz tamtą dziewczynę?
To Romilda Vane. Chyba chce dla ciebie przygotować eliksir miłosny.
Serio?
Robi to tylko dlatego, |e myŁli, |e jesteŁ Wybra±cem.
Ale ja jestem Wybrańcem.
Sorki. Tylko żartowałem.
ZaproszŰ kogoŁ, kogo lubiŰ.
KogoŁ fajnego.
Nigdy nie by¦am w tej czŰŁci zamku.
Chyba |e Łpi|c. Jestem lunatyczk|.
Dlatego chodzę spać w butach.
Harmonia nectere passus.
CoŁ do picia?
Neville.
Nie dostałem się do Klubu.
Ale to nic. Belby rozdaje ręczniki w toalecie.
- Nie trzeba, dzięki, stary. - Okej.
Hermiono. Co ty robisz? Co się z tobą stało?
Uciekłam Cormacowi spod jemioły.
Cormacowi? To jego zaprosi¦aŁ?
MyŁla¦am, |e tak najbardziej wkurzę Rona.
Bardzo dziŰkujŰ. Pogadamy pľniej.
Zachowuje się jakby miał macki jak snarfalump.
- Smoczego tatara? - Nie, dziękuję.
I dobrze. Ma się po nich paskudny oddech.
A może jednak...
Odstraszę tym Cormaca.
O Boże. Idzie tu.
Chyba tylko poszła przypudrować nosek.
Niezła z niej kokietka.
Dużo pracuje ustami, co?
Co ja w ogóle jem?
Smocze jądra.
W¦aŁnie zarobi¦eŁ miesiąc w kozie, McLaggen.
Nie tak szybko, Potter.
NaprawdŰ myŁlŰ, |e powinienem wrócić do mojej randki.
Na pewno przeżyje bez ciebie jeszcze dwie minuty.
Zresztą chcę ci tylko przekazaµ wiadomoŁµ.
- WiadomoŁµ? - Od profesora Dumbledore'a.
Przekazuje ci pozdrowienia i |yczy weso¦ych Łwi|t.
Widzisz,
podróżuje i nie wróci przed końcem semestru.
Dokąd podróżuje?
Zabieraj łapy, brudny charłaku!
Profesorze Slughorn.
Znalazłem tego chłopaka, czaił się w korytarzu na górze.
Twierdzi, że został zaproszony.
No dobra, chciałem się wkręcić na przyjęcie. Zadowolony?
OdprowadzŰ go do wyjŁcia.
OczywiŁcie, panie profesorze.
No dobrze. Bawimy się dalej.
Może rzuciłem urok na tę Bell, może nie. Co ci do tego?
Przysiągłem cię chronić.
Wypowiedziałem słowa Wieczystej Przysięgi.
Nie potrzebuję ochrony.
Zostałem do tego wybrany. SpoŁrľd wszystkich innych. Ja.
- Nie zawiodę go. - Boisz się, Draco.
Próbujesz to ukryć, ale niezbyt skutecznie. Pozwól sobie pomóc.
Nie!
Zostałem wybrany. To moja chwila.
"Wieczysta Przysięga".
Na pewno to powiedział Snape?
Na pewno. A co?
No bo Wieczystej Przysięgi nie można złamać.
Tyle to sam siŰ domyŁli¦em.
Nie rozumiesz.
A niech ją.
Tęsknię za tobą.
Uroczo.
Chce się cały czas całować. Usta mi już spierzchły. Patrz.
Ufam ci na słowo.
Więc co się dzieje, kiedy złamiesz Wieczystą Przysięgę?
Umierasz.
Został jeszcze pudding.
Voldemort zlecił misję Draconowi Malfoyowi?
Wiem, jak to brzmi.
PomyŁla¦eŁ, |e Snape tylko udaje, że chce mu pomóc,
żeby odkryć, co knuje?
- Nie wyglądało na to. - Może Harry ma rację, Remusie.
Wieczysta Przysięga jest...
To sprowadza się do tego, czy wierzycie w osąd Dumbledore'a.
- Dumbledore ufa Snape'owi, więc ja też. - Dumbledore może się mylić.
OŁlepia ciŰ nienawiŁµ.
- Nieprawda. - Prawda.
Codziennie znikają ludzie.
Ufamy tylko garstce osób.
JeŁli zaczniemy walczyµ między sobą, to będzie koniec.
Otwórz usta.
Nie ufasz mi?
Dobre.
No, to ja sobie...
- Ciastko? - Nie, dzięki.
Musisz wybaczyć Remusowi.
Jego dolegliwoŁµ daje mu siŰ we znaki.
A z panem wszystko okej?
JesteŁmy Łledzeni. Wszyscy.
Molly rzadko wychodzi z domu.
Nie było łatwo.
Dostał pan sowę ode mnie?
Tak, dostałem.
Ministerstwo zainteresuje się podróżą Dumbledore'a,
ale mo|e on w¦aŁnie tego chce.
Co do Dracona Malfoya,
to wiem trochę więcej.
- Tak? - Wysłałem agenta do Borgina i Burkesa.
Po tym, co mi opisa¦eŁ, myŁlŰ,
|e to, co widzieliŁcie latem,
ten przedmiot, którym interesuje się Draco,
to szafka zniknięć.
Szafka zniknięć?
Były bardzo popularne, kiedy Voldemort zaatakował po raz pierwszy.
JeŁli przychodzili po ciebie Łmiercio|ercy,
mog¦eŁ do niej wejŁµ i zniknąć na godzinę lub dwie.
Przeniesie cię gdziekolwiek.
Jednak to bardzo kapryŁne wynalazki.
Co się stało z tą u Borgina i Burkesa?
Nic.
Wciąż tam jest.
- To było pyszne, Molly. - Na pewno nie zostaniecie?
Nie, powinniŁmy iŁµ. Pierwsza noc cyklu jest najgorsza.
Remusie?
Kochanie.
Czy Ron poszedł już spać?
Jeszcze nie.
Sznurowadło.
Weso¦ych îwi|t, Harry.
Weso¦ych îwi|t.
- Harry, nie! - Remusie!
Ginny!
Zabiłam Syriusza Blacka! Zabiłam Syriusza Blacka!
Chcesz mnie dopaŁµ?
Mo|esz mnie dopaŁµ? Chcesz mnie dopaŁµ?
Harry?
Drętwota!
Harry!
Ginny!
Molly.
KOLEJNE ZNIKNIĘCIA CZARODZIEJÓW Z MINISTERSTWA
Mog| ciŰ tak ¦atwo dopaŁµ.
Masz szczŰŁcie, |e ciŰ nie zabili. Zrozum wreszcie, kim jesteŁ.
Wiem, kim jestem, okej?
Przepraszam.
Lav, pewnie, że będę to nosił.
Mój Mon-Ron.
Przepraszam, muszŰ iŁµ zwymiotowaµ.
Ciekawe, skąd masz tę informację.
Wiesz więcej, niż połowa nauczycieli.
Panie profesorze,
profesor Merrythought naprawdę idzie na emeryturę?
Nie mogę ci mówić takich rzeczy, Tom.
Przy okazji, dziękuję za ananasa. Mia¦eŁ racjŰ, to mľj ulubiony owoc.
Ale sk|d wiedzia¦eŁ?
Intuicja.
Rany. To ju| tak pľno?
Idcie ju|, ch¦opcy, bo profesor Dippet ukaże nas wszystkich.
Tom, chyba nie chcesz, |eby ktoŁ zobaczy¦, |e nie jesteŁ w ¦ľ|ku.
- Chodzi ci coŁ po g¦owie? - Tak.
Nie wiedziałem, do kogo innego mam z tym pľjŁµ.
Inni nauczyciele nie są tacy jak pan.
Mogliby mnie le zrozumieµ.
Mów dalej.
Byłem ostatnio w bibliotece
w Dziale Ksiąg Zakazanych
i przeczyta¦em coŁ dziwnego o pewnym rzadkim rodzaju magii.
PomyŁla¦em, |e mo|e mľg¦by mnie pan oŁwieciµ.
Na to coŁ mľwi¦o siŰ...
Słucham?
Nic o tym nie wiem. A gdybym wiedział, nic bym ci nie powiedział!
A teraz siŰ st|d wynoŁ, i |ebyŁ mi wiŰcej o tym nie wspomina¦!
Zdezorientowany?
Nie dziwię się.
Nie rozumiem. Co się stało?
To może być najważniejsze wspomnienie, jakie zebrałem.
Ale to kłamstwo.
Wspomnienie zostało zmodyfikowane
przez jego w¦aŁciciela, naszego przyjaciela, profesora Slughorna.
Czemu miałby to robić?
- Pewnie się go wstydzi. - Czemu?
No w¦aŁnie, czemu?
Prosi¦em, |ebyŁ go lepiej pozna¦ i to w¦aŁnie zrobi¦eŁ.
A teraz chcŰ, byŁ go przekona¦, by ujawnił prawdziwe wspomnienie.
Zrób to w dowolny sposób.
Nie znam go aż tak dobrze.
To wspomnienie jest wszystkim.
Bez niego jesteŁmy Łlepcami.
Bez niego oddajemy przeznaczenie naszego Łwiata w rŰce losu.
Nie masz wyjŁcia.
Nie mo|esz mnie zawieŁµ.
Więc radzę wam przypomnieć sobie rozdział o antidotach.
Opowiem wam więcej o bezoarze na nastŰpnej lekcji. Mo|ecie iŁµ.
Alys, nie zapomnij swojego szczurzego ogona.
O, Książe Eliksirów we własnej osobie.
Czemu zawdziŰczam tŰ przyjemnoŁµ?
Czy mogŰ pana o coŁ spytaµ?
Strzelaj, drogi chłopcze.
Byłem ostatnio w bibliotece w Dziale Ksiąg Zakazanych
i przeczyta¦em coŁ dziwnego o pewnym rzadkim rodzaju magii.
O jakim rodzaju magii mówisz?
Nie wiem. Nie pamiętam nazwy.
Czy s| jakieŁ rodzaje magii, o których nie może pan uczyć?
Jestem mistrzem eliksirów.
MyŁlŰ, |e profesor Snape będzie bardziej pomocny.
Tak.
On i ja raczej się nie dogadujemy.
To znaczy, chciałem powiedzieć,
że on nie jest taki jak pan.
Mľg¦by mnie le zrozumieµ.
No tak, nie ma Łwiat¦a bez mroku.
Tak samo jest z magią. Ja zawsze trzyma¦em siŰ Łwiat¦a.
Sugeruję ci to samo.
To samo powiedział pan Riddle'owi, kiedy o to pytał?
Dumbledore kazał ci mnie o to spytać, prawda?
Prawda?
Tak?
Ach, to ty, Potter.
Przykro mi, jestem zajęty.
Piękny, prawda? Księżyc.
Boski.
Urz|dzi¦eŁ sobie nocn| przek|skŰ, co?
Pudełko leżało na twoim łóżku. Chciałem tylko spróbować jednej.
- Albo dwudziestu. - Nie mogŰ przestaµ o niej myŁleµ.
Przecież cię denerwowała.
Nigdy nie mogłaby mnie zdenerwować.
Ja ją chyba kocham.
Wspaniale.
Czy ona wie, że ja istnieję?
Przecież obmacujecie się od trzech miesięcy.
Obmacujemy? O kim ty mówisz?
A ty?
O Romildzie, oczywiŁcie. Romildzie Vane.
Okej, bardzo Łmieszne.
- Za co to było? - To nie żart. Ja ją kocham!
Dobra, kochasz ją. A pozna¦eŁ j| w ogľle?
Nie. Przedstawisz mnie?
Chod, Ron. PrzedstawiŰ ciŰ Romildzie Vane.
DROGI HARRY
MYŁL S¦ODKO O TWOJEJ ROMILDZIE
Przepraszam, że przeszkadzam, ale to bardzo ważne.
Gdzie jest Romilda?
Co się stało Wenby'emu?
Bardzo silny eliksir miłosny.
W porz|dku. Wprowad go tu.
PomyŁla¦bym, |e sam potrafi¦byŁ zrobiµ antidotum.
PomyŁla¦em, |e to zadanie dla kogoŁ z doŁwiadczeniem.
CzeŁµ, skarbie, skoczymy na drinka?
Może masz rację.
Przy okazji, przepraszam pana za nasze dzisiejsze nieporozumienie.
Nic się nie stało. Było, minęło. Zgadza się?
Ale pewnie jest już pan zmęczony po tylu latach
tymi wszystkimi pytaniami o Voldemorta.
Nie używaj tego imienia.
Proszę, chłopcze. Do dna.
- Co to? - Lek na nerwy.
- Co się ze mną stało? - Eliksir miłosny.
I to bardzo silny.
- Okropnie się czuję. - Trzeba ciŰ podnieŁµ na duchu.
Mam piwo kremowe, wino, miód z dębowej beczki.
Trzymałem to na inną okazję, ale przy takich okolicznoŁciach...
Proszę, Potter.
Za życie!
Ron.
Ron. Niech pan coŁ zrobi.
Ja... Ja nie rozumiem.
Dalej, Ron, oddychaj.
Te dziewczyny mnie wykończą.
Gratuluję szybkiej decyzji. M|drze u|y¦eŁ bezoaru.
Na pewno jesteŁ z niego dumny, Horacy.
Tak, bardzo dumny.
Zgadzam się, że to był bohaterski wyczyn Pottera,
tylko dlaczego był konieczny?
No w¦aŁnie, dlaczego?
To chyba był prezent, Horacy.
Nie pamiętasz może, kto dał ci tę butelkę?
Która, przy okazji, ma bardzo subtelny zapach wiŁni i lukrecji.
Problem w tym, że jest tu też trucizna.
W zasadzie, to sam chciałem ją dać w prezencie.
Mogę spytać komu?
Panu, dyrektorze.
Gdzie on jest?
Gdzie mój Mon-Ron? Pytał o mnie?
Co ona tu robi?
Mogłabym spytać o to samo.
Tak się składa, że jestem jego dziewczyną.
Tak się składa, że jestem jego przyjaciółką.
Nie rozŁmieszaj mnie. Nie rozmawialiŁcie od tygodni.
Chcesz się z nim pogodzić, bo stał się interesujący.
Został otruty, głupia babo!
Poza tym on dla mnie zawsze był interesujący.
Widzisz? Wyczuwa moj| obecnoŁµ.
Nie martw się, Mon-Ron. Jestem tu.
Jestem tu.
Hermiono.
Ach, być młodym i czuµ cudowne uk¦ucie mi¦oŁci.
Lepiej ju| chodmy.
Pan Weasley jest w dobrych rękach.
W samą porę, prawda?
Dziękuję.
A, zamknij się.
BORGIN I BURKE OD 1863 R.
Przesta±, Ron. Przez ciebie Łnie|y.
Przypomnij mi, jak zerwałem z Lavender.
Przyszła cię odwiedzić w szpitalu.
I zacz|¦eŁ mľwiµ.
To raczej nie była za długa rozmowa.
Nie zrozumcie mnie le, cieszę się, że mam ją z głowy.
Ale wygląda na strasznie przybitą.
Owszem. Prawda?
Czyli nie pamiętasz nic z tamtej nocy?
Nic a nic?
CoŁ mi Łwita.
Ale to niemożliwe. Byłem kompletnie ogłupiony, prawda?
Tak. Ogłupiony.
SECTUMSEMPRA - NA WROGÓW
Harry.
To Katie.
Katie Bell.
Katie. Jak się masz?
Wiem, że o to spytasz, ale nie wiem, kto rzucił tę klątwę.
Starałam się sobie przypomnieć, szczerze.
Ale po prostu nie mogę.
Katie?
Wiem, co zrobi¦eŁ, Malfoy. To ty rzuci¦eŁ na ni| kl|twŰ, prawda?
Sectumsempra!
Vulnera sanentur.
ELIKSIRY DLA ZAAWANSOWANYCH
Musisz się tego pozbyć. Dzisiaj.
Chwyć moją dłoń.
Pokój Życzeń.
Musimy schować tę książkę Księcia Półkrwi
gdzieŁ, gdzie nikt jej nigdy nie znajdzie, łącznie z tobą.
Co to było?
Widzisz?
Nigdy nie wiadomo, co się tu znajdzie.
W porządku, zamknij oczy, żeby cię nie kusiło.
Zamknij oczy.
To też możemy tu schować, jeŁli chcesz.
WiŰc zrobiliŁcie to z Ginny?
Co?
No wiesz, schowaliŁcie ksi||kŰ?
Ach, tak.
Ach, no tak.
Rozumiem, że wciąż nie mia¦eŁ z nim szczŰŁcia, co?
SzczŰŁcie.
W¦aŁnie. PotrzebujŰ tylko odrobiny szczŰŁcia.
I jak się czujesz?
Doskonale.
Naprawdę doskonale.
Pamiętaj,
Slughorn jada doŁµ wczeŁnie,
idzie na spacer, a potem wraca do biura.
Dobra.
- Idę do Hagrida. - Co?
Nie, musisz iŁµ porozmawiać ze Slughornem.
- Mamy plan. - Wiem,
ale czujŰ, |e muszŰ iŁµ do Hagrida.
Czuję, że to miejsce, w którym muszę być. Rozumiecie?
- Nie. - Zaufajcie mi, wiem, co robię.
Albo Felix wie.
CzeŁµ!
Na brodę Merlina, Harry!
Przepraszam pana, powinienem pana uprzedziµ. Kaszln|µ czy coŁ.
MyŁla¦ pan, |e to profesor Sprout.
To prawda. Czemu tak myŁla¦eŁ?
Przez pana zachowanie.
Wzdrygnął się pan na mój widok.
Czy to liŁcie tentakuli? S| bardzo wartoŁciowe, prawda?
10 galeonľw za liŁµ u w¦aŁciwego kupca.
Nie, żebym przeprowadzał takie transakcje, ale tak mówią.
Moje zainteresowanie ma charakter czysto akademicki.
Ja osobiŁcie nie przepadam za widokiem tych roŁlin.
Jak wydosta¦eŁ siŰ z zamku?
Przez główne drzwi.
Idę do Hagrida. To mój dobry przyjaciel
i chciałem go odwiedzić.
WiŰc jeŁli pan pozwoli, już sobie pójdę.
Harry!
- Tak? - Już prawie zmierzch.
Chyba wiesz, że nie mogę ciŰ tam samego puŁciµ.
WiŰc proszŰ iŁµ ze mn|.
Harry, nalegam, musisz natychmiast iŁµ ze mn| do zamku!
To akurat dałoby efekt odwrotny do zamierzonego.
Czemu tak mówisz?
Nie mam pojęcia.
Horacy.
Na brodę Merlina. Czy to prawdziwa akromantula?
Chyba jest martwa.
Dobry Boże.
Jak zdo¦a¦eŁ j| zabiµ?
Zabić? To był mój dobry przyjaciel.
- Och, przepraszam, nie wiedziałem... - Nic się nie stało. Nie ty jeden.
Pająki to stworzenia, których ludzie nie potrafią zrozumieć.
Ich oczy potrafią niektórych niepokoić.
Nie wspominając już o szczypcach.
Tak, to też zauważyłem.
Hagridzie, nie chciałbym być niedelikatny,
ale jad akromantuli jest niesamowicie rzadki.
Czy mógłbym sobie trochę wyciągnąć?
Wyłącznie dla celów akademickich.
No, teraz to mu już bez różnicy, nie?
Dokładnie.
Zawsze mam ze sobą jedną czy dwie ampu¦ki, w¦aŁnie na takie okazje.
Taki stary zwyczaj mistrza eliksirów.
Szkoda, |e nie widzia¦eŁ go za m¦odu.
Był wspaniały. Po prostu wspaniały.
Rany.
- Chcesz, bym powiedział parę słów? - Tak.
Ufam, że miał rodzinę?
Tak.
Żegnaj...
Aragogu.
Żegnaj, Aragogu,
królu pajęczaków.
Twoje ciało zgnije,
ale twa dusza żyje dalej.
Niech twoi przyjaciele doznają pocieszenia po tej bolesnej stracie.
Miałem go od jajka. Był taki malutki, jak się wykluł.
Był nie większy od pekińczyka.
Jakie to urocze. Mia¦em kiedyŁ rybkŰ. Zwał się Francis. Był mi bardzo drogi.
Pewnego popołudnia zszedłem na dół, a on po prostu zniknął.
- To bardzo dziwne, prawda? - Prawda?
No ale takie jest życie.
Żyjesz sobie, a nagle... puf!
Francisa dała mi uczennica.
Pewnego wiosennego popołudnia zobaczyłem akwarium na moim biurku
było w nim tylko parę cali wody.
Na powierzchni unosił się płatek kwiatka.
Patrzyłem, jak tonął.
Zaraz nim dotknął dna,
transmutował się
w malutką rybkę.
To była piękna magia.
Cudownie było na to patrzeć.
To był płatek od Lily,
twojej matki.
Ten dzień, w którym zszedłem na dół
i zobaczyłem, że akwarium jest puste,
był dniem, w którym twoja matka...
Wiem, czemu tu jesteŁ.
Ale nie mogę ci pomóc.
To byłby mój koniec.
Wie pan, dlaczego przeżyłem?
Tej nocy, kiedy mi to zrobił?
Dzięki niej.
Bo ona siŰ poŁwiŰci¦a.
Bo nie chcia¦a zejŁµ mu z drogi.
Bo jej mi¦oŁµ by¦a potężniejsza niż Voldemort.
- Nie wymawiaj tego imienia. - Nie boję się tego imienia.
Powiem panu coŁ.
CoŁ, czego inni siŰ tylko domyŁlaj|.
To prawda.
Jestem Wybrańcem.
Tylko ja mogę go zniszczyć, ale do tego
muszę wiedzieć, o co wtedy spytał pana Tom Riddle
i co mu pan wtedy powiedział.
Niech pan będzie dzielny, panie profesorze.
Dzielny jak moja matka.
Inaczej przyniesie pan ujmę jej pamięci.
Inaczej jej Łmierµ pľjdzie na marne.
Inaczej akwarium na zawsze pozostanie puste.
Proszę, nie oceniaj mnie po tym, co zobaczysz.
Nie masz pojęcia, jaki on był, nawet wtedy.
Byłem ostatnio w bibliotece
w Dziale Ksiąg Zakazanych
i przeczyta¦em coŁ dziwnego o pewnym rzadkim rodzaju magii.
Na to coŁ mľwi¦o siŰ...
horkruks.
- Słucham? - Horkruks.
Trafiłem na ten termin podczas lektury
i nie do końca go zrozumiałem.
Nie wiem, co czyta¦eŁ, Tom,
ale to bardzo mroczna magia. Bardzo mroczna.
W¦aŁnie dlatego
przyszedłem do pana.
Horkruks to przedmiot, w którym jakaŁ osoba ukry¦a czŰŁµ swojej duszy.
Ale nie rozumiem, jak to działa.
Można rozszczepić swoją duszę i ukryµ jej czŰŁµ w jakimŁ przedmiocie.
To cię ochroni, jeŁli twoje cia¦o zostanie zniszczone.
Ochroni?
Ukryta cząstka twojej duszy żyje dalej.
Innymi słowy, nie możesz umrzeć.
A jak można rozszczepić swoją duszę, panie profesorze?
Chyba już znasz odpowied na to pytanie, Tom.
Popełniając morderstwo.
Tak.
Zabijanie rozrywa duszę na strzępy. To pogwałcenie natury.
Czy duszę można rozszczepić tylko raz? Nie dałoby się tego zrobić siedem razy?
Siedem?
Na brodę Merlina. Czy zabicie jednej osoby nie jest wystarczającym złem?
Rozdarcie duszy na siedem czŰŁci...
To wyłącznie hipotetyczne pytania, prawda, Tom?
OczywiŁcie.
To będzie nasz mały sekret.
Panie profesorze.
To przekracza moje wyobrażenia.
To znaczy, że mu się udało? Stworzył horkruksa?
Tak, udało mu się. I to nie jeden raz.
Czym one są?
Mogą być czymkolwiek, najbardziej pospolitymi rzeczami.
Mo|e to byµ pierŁcie±.
Albo książka.
- Dziennik Toma Riddle'a - To horkruks.
Cztery lata temu, gdy uratowa¦eŁ Ginny
w Komnacie Tajemnic, przynios¦eŁ mi to.
Widziałem, że to inny rodzaj magii,
bardzo mroczny i potężny, ale dopiero dziŁ zrozumia¦em, jak potŰ|ny.
- A pierŁcie±? - Matki Voldemorta.
Trudny do znalezienia. Jeszcze trudniejszy do zniszczenia.
Ale gdybyŁmy mogli znaleµ i zniszczyć wszystkie horkruksy...
ZniszczylibyŁmy Voldemorta.
Ale jak je znaleµ? Mogą być gdziekolwiek.
To prawda, ale magia, zwłaszcza czarna magia...
Zostawia po sobie Łlad.
To po to były te pana podróże, prawda?
- Gdy opuszczał pan szkołę? - Tak.
MyŁlŰ, |e chyba znalaz¦em kolejny.
Ale tym razem nie mogę zniszczyć go samodzielnie.
Po raz kolejny muszę cię prosić o zbyt wiele, Harry.
Nie uważasz, że prosisz o zbyt wiele?
Że zbyt wiele ode mnie oczekujesz?
Czy przez ten genialny umysł przemknęła myŁl, |e ja ju| nie chcŰ tego robiµ?
To, czy przemknęła, nie jest ważne.
Nie będę tego z tobą negocjował, Severusie. Sam siŰ na to zgodzi¦eŁ.
O, Harry.
PowinieneŁ siŰ ogoliµ, przyjacielu.
Czasem zapominam, jak bardzo uros¦eŁ.
Czasem wciąż widzę cię jako małego chłopca.
Wybacz mi tŰ ckliwoŁµ, Harry.
Jestem starym człowiekiem.
Dla mnie pan się nie zmienił.
Tak jak twoja matka, stale uprzejmy.
Niestety to wiecznie niedoceniona cecha.
Miejsce, do ktľrego dziŁ siŰ udamy, jest bardzo niebezpieczne.
Obiecałem, że będziesz mógł mi towarzyszyć. Dotrzymam słowa.
Ale jest jeden warunek:
Musisz wykonywać bez pytania wszystkie moje polecenia.
Tak jest.
Rozumiesz, co ci mówię?
JeŁli ka|Ű ci siŰ schowaµ, schowasz się.
JeŁli ka|Ű ci uciekaµ, uciekniesz.
JeŁli ka|Ű ci mnie zostawiµ i ratować własną skórę, zrobisz to.
Daj mi słowo, Harry.
Daję słowo.
Chwyć mnie za ramię.
Przecież w Hogwarcie nie można się aportować.
Cóż, bycie mną ma pewne zalety.
To tutaj.
Tak.
W tym miejscu użyto magii.
- Co pan...? - By przejŁµ,
trzeba zapłacić.
A zapłata ma osłabić intruza.
- Ja mogłem to zrobić. - Nie,
twoja krew jest o wiele cenniejsza niż moja.
Voldemort zadbał o to, by jego kryjówka nie była łatwa do odnalezienia.
UmieŁci¦ tu rľ|ne zabezpieczenia.
Ostrożnie.
Tam.
Tylko jak mamy się tam dostać?
Pomóż mi, proszę.
MyŁli pan, |e jest tam horkruks?
Tak.
Trzeba to wypić.
Trzeba wypić to wszystko.
Pamiętasz pod jakim warunkiem wziąłem cię tu ze sobą?
Ta mikstura może mnie sparaliżować.
Lub sprawić, że stracę pamięć.
Może sprawić tyle bólu, że będę błagał o łaskę.
Nie mo|esz spe¦niµ tej proŁby.
Musisz dopilnować tego, że będę pił tę miksturę.
Nawet gdybyŁ musia¦ wcisnąć mi ją w gardło.
- Rozumiesz? - Może ja ją wypiję?
Ja jestem o wiele starszy, zdolniejszy i o wiele mniej warty.
Ty jesteŁ w dobrym zdrowiu.
Panie profesorze.
Panie profesorze!
Harry.
Słyszy mnie pan?
Panie profesorze.
Nie. Nie chcę.
Musi pan pić. Sam pan to powiedział.
- Przestań. - Zaraz koniec,
- ale musi pan pić dalej. - Proszę, nie zmuszaj mnie do tego.
- Tak mi przykro. - Proszę.
- Zabij mnie. Zabij mnie! - Nie!
To moja wina.
To wszystko moja wina.
To moja wina.
Jeszcze tylko jedna miska, a potem przysięgam,
że zrobię, o co pan prosi.
- Przysięgam. - Nie.
Proszę.
Harry.
Wody.
Woda.
Udało się panu.
Niech pan zobaczy.
Harry.
Wody.
Aguamenti.
Wody.
Lumos.
Lumos maxima!
Sectumsempra!
Harry.
- Drętwota! - Harry.
Harry.
Partis temporus!
Idcie do swoich domľw. Nie ociągać się.
Musimy pana zabrać do skrzydła szpitalnego, do pani Pomfrey.
Nie.
Severus. To jego mi trzeba.
Obud go. Powiedz mu, co siŰ sta¦o.
Nie mów z nikim innym.
Id do Severusa, Harry.
Dobrze się chowaj.
Nikt nie może cię usłyszeć lub zauważyć.
Cokolwiek będzie się działo, nie ujawniaj się.
Harry, rób, co mówię.
Zaufaj mi.
Dobry wieczór, Draco.
Co cię tu sprowadza w ten piękny wiosenny wieczór?
Kto tu jest? Z kim rozmawia¦eŁ?
Często mówię sam do siebie. To bardzo przydatne.
Szepta¦eŁ do siebie, Draco?
Draco,
- nie jesteŁ morderc|. - Skąd wiesz, kim jestem?
Nie wiesz, jakie rzeczy robiłem.
Rzuci¦eŁ kl|twŰ na Katie Bell z nadzieją, że da mi przeklęty naszyjnik?
Podmieni¦eŁ butelkŰ miodu na truciznŰ?
Wybacz mi, Draco,
ale czuję, że te akcje były tak słabe,
|e naprawdŰ nie w¦o|y¦eŁ w nie serca.
On mi ufa. Zostałem wybrany.
Więc ułatwię ci to.
Expeliarmus!
Bardzo dobrze. Bardzo dobrze.
Nie jesteŁ sam.
Są tu inni.
Jak?
Przez szafkę zniknięć w Pokoju Życzeń.
- Naprawiałem ją. - Niech zgadnę.
Ma siostrŰ. Bliniacz| szafkŰ.
U Borgina i Burkesa. Tworzą tunel.
Bardzo sprytne.
Draco,
lata temu znałem chłopca, który dokonywał samych złych wyborów.
- Daj sobie pomóc. - Nie chcę twojej pomocy!
Nie rozumiesz? Muszę to zrobić.
Muszę cię zabić.
Albo on zabije mnie.
Patrzcie, co my tu mamy.
Dobra robota, Draco.
Dobry wieczór, Bellatriks.
Chyba należałoby nas sobie przedstawić.
Bardzo chętnie, Albusie, ale niestety goni nas czas.
Zrób to.
Nie stać go na to. Jest taki sam jak jego ojciec.
Dajcie mi go wykończyć.
Nie! Czarny Pan powiedział, że to ten chłopak ma to zrobić.
To twoja chwila. Zrób to.
Dalej, Draco.
Teraz!
Nie.
Severusie.
Proszę.
Avada kedavra.
Tak!
Hagridzie! Halo?
Snape! On ci ufał!
Dalej.
Incarcerous.
Walcz! Ty tchórzu, walcz!
Nie! On należy do Czarnego Pana.
Sectumsempra!
Masz czelnoŁµ u|ywaµ moich własnych zaklęć przeciwko mnie?
Tak.
Ja jestem Księciem Półkrwi.
Potter,
po tym, co się stało,
gdybyŁ chcia¦ z kimŁ porozmawiaµ...
PowinieneŁ wiedzieµ, profesor Dumbledore...
Bardzo wiele dla niego znaczy¦eŁ.
MyŁlisz, |e by to zrobi¦?
Draco?
Nie.
Nie, opuszczał różdżkę.
Snape to zrobił.
To zawsze był Snape.
A ja nic nie zrobiłem.
To podróbka.
Otwórz.
"Do Czarnego Pana. Wiem, że będę martwy, zanim to przeczytasz,
ale chcŰ, |ebyŁ wiedzia¦, że to ja odkryłem twoją tajemnicę.
To ja wykradłem prawdziwego horkruksa i zamierzam go zniszczyć.
Mam nadzieję, że gdy trafisz na godnego przeciwnika,
bŰdziesz znľw Łmiertelny.
R.A.B."
R.A.B.
Nie wiem.
Ktokolwiek to jest, ma prawdziwego horkruksa.
To wszystko było na nic.
Wszystko.
Ron nie ma z tym problemu.
Z tobą i Ginny.
Ale na twoim miejscu ograniczyłabym ca¦owanie w jego obecnoŁci.
Ja już nie wrócę, Hermiono.
Muszę dokończyć to, co zaczął Dumbledore.
Nie wiem, do czego to mnie doprowadzi,
ale powiem tobie i Ronowi, gdzie jestem, gdy będę mógł.
Zawsze podziwiałam twoją odwagę, Harry.
Ale czasem jesteŁ naprawdŰ g¦upi.
NaprawdŰ myŁlisz, |e zdo¦asz
znaleµ wszystkie horkruksy bez pomocy?
Potrzebujesz nas, Harry.
Nigdy nie zauważyłem, jak piękne jest to miejsce.
HARRY POTTER I KSIĄŻĘ PÓŁKRWI