Food, Inc. (2008) OCR 23.976 fps runtime 01:33:44
การกินอาหารของเราเปลี่ยนแปลงไป ในช่วง 50 ปีที่ผ่านมานี้
มากกว่าตลอดช่วง 10,000 ปีที่ผ่านมา
แต่ภาพที่ใช้ในการขายอาหาร
กลับยังคงเป็นจินตภาพ ของอเมริกาที่ดูเป็นแดนกสิกรรม
ในซุปเปอร์มาร์เก็ตเราจะเห็นภาพชาวนา
ภาพรั้วเสาไซโล บ้านไร่ยุค '30 และผืนหญ้าเขียวขจี
ภาพฝันในชนบทถูกใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ซุปเปอร์มาร์เก็ตสมัยใหม่ในอเมริกา มีผลิตภัณฑ์โดยเฉลี่ย 47,000 ชนิด
ซุปเปอร์มาร์เก็ตของอเมริกาไม่มีฤดูกาล มะเขือเทศมีขายตลอดทั้งปี
มันถูกปลูกอย่างครึ่งๆ กลางๆ ทั่วโลก ถูกเก็บเกี่ยวตั้งแต่ตอนยังดิบๆ
และถูกทำให้สุกด้วยก๊าซเอธิลีน
แม้สิ่งนี้จะดูเหมือนมะเขือเทศ
แต่มันก็ดูเป็นมะเขือเทศในจินตนาการ เป็นมะเขือเทศในอุดมคติ
ในชั้นที่ขายเนื้อสัตว์เนื้อจะไม่มีกระดูก
มันเหมือนมีผ้าคลุมที่เขาจงใจปิดไว้
เป็นม่านที่กั้นระหว่างเรา และที่มาของอาหารที่เรากิน
อุตสาหกรรมนี้ไม่อยากให้คุณ รู้ความจริงว่าคุณกำลังกินอะไรเข้าไป
เพราะถ้าคุณรู้คุณอาจไม่อยากกินมัน
หากเราย้อนห่วงโซ่อาหารขึ้นไป
จากแพ็คเนื้อสัตว์เหี่ยวๆ เหล่านี้
เราจะพบกับความจริงที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง
ความเป็นจริงของมันคือโรงงาน
ไม่ใช่ฟาร์มแต่เป็นโรงงาน
เนื้อเหล่านี้ได้ถูกแปรรูป โดยบรรษัทข้ามชาติขนาดยักษ์
ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องเลยแต่อย่างใด กับฟาร์มและชาวนา
ในปัจจุบันอาหารของเรา มาจากสายพานขนาดมหึมา
ที่ซึ่งทั้งสัตว์และคนงานต่างถูกกระทำ
อาหารที่เรากินมีความอันตรายสูงขึ้นมาก
จากการที่พวกเขาจงใจปิดบังเราไม่ให้รู้
บรรษัทข้ามชาติกลุ่มเล็กๆ เป็นผู้ที่คอยควบคุมวงจรอาหารทั้งหมด
ตั้งแต่เมล็ดพันธุ์ ไปจนถึงซุปเปอร์มาร์เก็ต
พวกเขาเข้ามาควบคุมอาหาร
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ว่าเรากินอะไรเข้าไป
แต่มันเป็นเรื่องที่ว่า เขาอนุญาตให้เราพูดอะไรได้บ้าง
เขาอนุญาตให้เรารู้อะไรได้บ้าง
ไม่ใช่แค่ว่าเราจะเสียสุขภาพเท่านั้น
บริษัทพวกนี้ไม่อยากให้เกษตรกรพูด
พวกเขาไม่อยากให้มีใครเอาเรื่องนี้ไปเล่า
"จากฟาสต์ฟู้ดสู่อาหารสำหรับทุกคน"
รับเป็นชิคเก้นคลับแซนด์วิช ที่ใช้เนื้อไก่ที่ปรุงมาสดๆ ใหม่ๆ ดีมั้ยคะ
ก็ดีนะครับ แต่ผมชอบเบอร์เกอร์มากกว่า
ค่ะ
จนถึงตอนนี้อาหารโปรดของผม ยังคงเป็น...
แฮมเบอร์เกอร์กับเฟรนช์ฟราย
ผมไม่รู้เลยว่าบริษัทเพียงไม่บริษัท ได้เปลี่ยนวิธีการกิน
และวิธีการทำอาหารของคนเราไป
ผมกินอาหารแบบนี้มาตลอดชีวิต
โดยไม่เคยรู้ว่ามันมาจากไหน
ไม่เคยรู้ว่าอุตสาหกรรมนี้ มีอำนาจแค่ไหน
แล้วพอผมคิดถึง โลกที่เขาตั้งใจปิดไม่ให้เรารู้
มันก็เลยเป็นเหตุผล ที่ทำให้ผมกลายมาเป็นนักข่าวช่างสืบ
ผมอยากเป็นคนกระชากผ้าคลุม ที่เขาใช้ซ่อนเรื่องสำคัญๆ ออกไป
วงจรของอุตสาหกรรมอาหารทั้งหมด เริ่มต้นมาจากฟาสต์ฟู้ด
ในทศวรรษที่ 30 ได้มีร้านอาหารรูปแบบใหม่กำเนิดขึ้น
ร้านแบบไดรฟ์อิน
ร้านไดรฟ์อินของพี่น้องแม็คโดนัลด์ ประสบความสำเร็จอย่างมาก
แต่พวกเขาคิดตัดค่าใช้จ่าย พวกเขาเลยไล่เด็กเสิร์ฟออกหมด
พวกเขายกเลิกเมนูหลายอย่าง
พวกเขาเกิดไอเดียสร้างสรรค์ ในการบริหารร้านอาหาร
พวกเขานำเอาระบบโรงงาน มาใช้กับครัวของร้านอาหาร
พวกเขาฝึกพนักงาน 1 คน ให้ทำงาน 1 อย่าง
ซ้ำแล้วซ้ำเล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
การมีพนักงานที่ทำงานได้อย่างเดียว ทำไมพวกเขาจ่ายค่าแรงได้ถูกลง
ทั้งยังหาคนมาทำแทนได้ง่าย
อาหารที่ขายราคาไม่แพงและอร่อย
และร้านฟาสต์ฟู้ดของแม็คโดนัลด์
ก็กลายเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่
ความที่ผลิตมาแล้วเหมือนกันหมด
ความมีแบบแผนและมีราคาถูก
ซึ่งได้ถูกนำมาใช้กันอย่างกว้างขวาง ก่อให้เกิดผลกระทบโดยไม่ตั้งใจ
เมื่อแม็คโดนัลด์กลายเป็นผู้ซื้อ เนื้อบดรายใหญ่ที่สุดของสหรัฐฯ
และพวกเขาต้องการให้แฮมเบอร์เกอร์ มีรสชาติเหมือนกันหมดไม่ว่าสาขาไหน
พวกเขาเปลี่ยนวิธีการผลิตเนื้อบด
บรรษัทแม็คโดนัลด์ คือผู้ซื้อมันฝรั่งรายใหญ่ที่สุด
และเป็นหนึ่งในผู้ซื้อเนื้อหมู เนื้อไก่ มะเขือเทศ ผักกาด
หรือแม้แต่แอปเปิ้ล ที่เป็นรายใหญ่ที่สุด
เชนร้านฟาสต์ฟู้ดขนาดใหญ่เหล่านี้ ต้องการซัพพลายเออร์รายใหญ่
มาตอนนี้มีเพียงไม่กี่บริษัท ที่ควบคุมวงจรอาหารของเรา
ในทศวรรษที่ 70
ผู้ชำแหละเนื้อวัว 5 รายยักษ์ มีส่วนแบ่งทางการตลาดเพียง 25%
ถึงวันนี้ผู้ผลิตรายใหญ่ 4 ราย มีส่วนแบ่งทางการตลาดถึง 80%
กับเนื้อหมูก็เป็นเช่นเดียวกัน
ต่อให้คุณไม่กินร้านฟาสต์ฟู้ด
คุณก็ต้องกินเนื้อสัตว์ ที่ผลิตโดยระบบนี้อยู่ดี
ตอนคุณดูฉลาก คุณจะเห็นภาพชาวนาตรงนั้นตรงนี้
แต่จริงๆ มันมีแค่ 3-4 บริษัทเท่านั้น ที่อยู่เบื้องหลังเนื้อสัตว์แพ็คนั้น
ในประวัติศาสตร์ของเราไม่เคยมีบริษัท ค้าอาหารที่ใหญ่และมีอำนาจเท่านี้
ตัวอย่างเช่นไทสัน
ซึ่งเป็นบริษัทชำแหละเนื้อสัตว์ ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก
อุตสาหกรรมนี้ได้เปลี่ยนแปลง วิธีการเลี้ยงไก่ไปโดยสิ้นเชิง
การเลี้ยงและเชือดไก่ในปัจจุบัน ใช้เวลาแค่ครึ่งเดียวของเมื่อ 50 ปีก่อน
แต่ขนาดตัวกลับใหญ่กว่าถึง 2 เท่า
เพราะคนชอบกินเนื้อขาวๆ
เขาก็เลยจัดการออกแบบใหม่ ให้ไก่มีหน้าอกใหญ่ๆ
พวกเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงแค่ไก่เท่านั้น
พวกเขาเปลี่ยนเกษตรกรด้วย
ทุกวันนี้ผู้เลี้ยงไก่ไม่ใช่คนที่ควบคุมไก่
แต่เป็นบริษัทอย่างไทสันที่เป็นเจ้าของไก่
ตั้งแต่วันที่ฟักจากไข่ไปจนถึงวันเชือด
ไปที่ตรงหน้าแรกนะ
นี่คือสมาคมผู้เลี้ยงไก่
อุตสาหกรรมการเลี้ยงไก่ได้ตั้งแบบอย่าง ในการขยายการผลิตการแปรรูป
และการจัดจำหน่ายสินค้า ที่อุตสาหกรรมอื่นๆ ต้องทำตาม
เพราะพวกเขาเห็นว่าเรา ประสบความสำเร็จอย่างมหาศาล
เราไม่ได้ผลิตไก่
แต่เราผลิตอาหาร
ทุกอย่างเป็นระบบเครื่องจักร
เพราะฉะนั้นไก่ที่ออกมาจากฟาร์ม ทุกตัวจะมีขนาดที่เท่าๆ กันหมด
ระบบการผลิตแบบอินเทนซีฟ
ทำให้สามารถผลิตอาหารได้มาก
บนพื้นที่เพียงเล็กน้อย
ในราคาที่จ่ายได้สบายๆ
แต่กลับมีคนบอกผมว่า มันเป็นวิธีที่มีปัญหา
"แม็คลีนเค้าน์ตี้มลรัฐเคนตั๊กกี้"
ภายหลังอุตสาหกรรมยาสูบตกต่ำ เกษตรกรทางใต้จำนวนมากหันมาเลี้ยงไก่
ผมหอมกลิ่นเงิน
ที่นี่มีโรงเลี้ยงไก่ 16 โรง ลูกชายของชัคมีอีก 4 อยู่บนเนิน
อุตสาหกรรมเลี้ยงไก่เข้ามาที่นี่ และมันก็ช่วยพวกเราทั้งชุมชน
นี่คือโรงเลี้ยงไก่ของผม
ผมมีไก่อยู่ 300,000 ตัว
แกจะเอาอะไร
เราเซ็นสัญญากับไทสัน
เขามีประสบการณ์การเลี้ยงไก่มานานปี
มันเป็นวิทยาศาสตร์พวกเขาพบวิธีการ
ถ้าเราสามารถเลี้ยงไก่ให้โตได้ใน 49 วัน จะเลี้ยงไก่แบบที่ใช้เวลาโต 3 เดือนทำไม
เงินก็จะไหลเข้ากระเป๋าเรามากขึ้น
ไก่พวกนี้ไม่เคยได้เห็นเดือนเห็นตะวัน พวกมันอยู่แต่ในที่มืด
วินซ์พาเราไปดูในโรงเลี้ยงไก่ของเขา
แต่ภายหลังจากที่ตัวแทนของไทสัน มาพบกับเขา 2-3 ครั้ง
เขาก็เปลี่ยนความคิด
ทางนั้นไม่อยากให้เรามายุ่งเหรอ
ผมไม่รู้ถ้ารู้ผมก็บอกไปแล้ว
ผมอยากให้พวกคุณเห็นสิ่งที่เราทำ แต่ถ้าคุณคิดที่จะเข้าไปดูข้างใน
เราคงให้คุณทำแบบนั้นไม่ได้
หลังจากที่คุยกับเกษตรกรหลายคน
มีเพียงคนเดียวที่ยอมให้เรา เข้าไปถ่ายข้างในโรงเลี้ยงไก่
ฉันเข้าใจว่าทำไมเกษตรกร ถึงไม่อยากพูด
มันเป็นเพราะบริษัท สามารถทำได้ทุกอย่าง
ตราบเท่าที่ยังมีการจ่ายเงิน เพราะพวกเขาควบคุมทุกอย่าง
ซึ่งฉันคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ถูกต้อง
ฉันจึงตัดสินใจว่าจะพูดในสิ่งที่ต้องพูด
ฉันเข้าใจว่าทำไมคนอื่นถึงไม่อยากพูด
แต่ฉันไม่แคร์หรอก ฉันต้องพูดออกไปบ้าง
แคโรลยังคงใช้โรงเลี้ยงไก่แบบเก่า ที่มีหน้าต่างเปิดโล่ง ซึ่งต่างจากวินซ์
ในนี้มันไม่ไหวจริงๆ
ฝุ่นฟุ้งเต็มไปหมด ขี้ไก่ก็เต็มไปหมด
นี่ไม่ใช่การทำฟาร์ม มันเป็นแค่การผลิตสินค้าจำนวนมาก
เหมือนสายพานในโรงงาน
มันจะเติบโตจากลูกเจี๊ยบ
ใน 7 สัปดาห์ มันจะเป็นไก่หนัก 5 ปอนด์ครึ่ง
กระดูกกับเครื่องในของพวกมัน รับกับการเจริญเติบโตที่รวดเร็วไม่ได้
ไก่จำนวนมากที่นี่จะเดิน ได้แค่ไม่กี่ก้าวแล้วก็จะนั่งลง
เพราะพวกมันไม่สามารถ รับน้ำหนักตัวของมันเองได้ไหว
นั่นเป็นเรื่องปกติค่ะ
ในอาหารไก่จะมียาปฏิชีวนะผสมอยู่
ยาจะเข้าไปสู่ในตัวไก่
พอแบคทีเรียดื้อยา ยาปฏิชีวนะก็จะใช้ไม่ได้ผล
มันทำให้ตัวฉันแพ้ยาปฏิชีวนะทุกชนิด และไม่สามารถที่จะกินยาพวกนั้นได้
ถ้าในโรงเลี้ยงไก่มืดไก่ก็จะนอน
เวลาจะจับมันมันจะไม่ค่อยต้านคนจับ
ปกติคนจับไก่ จะเป็นคนแอฟริกันอเมริกัน
แต่สมัยนี้จะเป็น คนลาตินอเมริกันมากขึ้น
พวกแรงงานเถื่อนน่ะค่ะ พวกเขาไม่มีสิทธิ์ตามกฎหมายใดๆ
และพวกเขาก็จะไม่ปริปากบ่น
พวกบริษัทชอบคนงานแบบนี้
ไม่ว่าไก่จะป่วยหรือไม่ป่วย
ไก่ทุกตัวจะถูกส่งไปที่โรงงาน เพื่อทำการแปรรูป
บริษัทเหยียบเกษตรกรไว้ใต้ฝ่าเท้าได้ ด้วยหนี้สินของเกษตรกรที่เกิดขึ้น
จากการสร้างโรงเลี้ยงไก่
ซึ่ง 1 หลังราคา 280,000-300,000 เหรียญ
และทันทีที่เราลงทุนไปก้อนแรก
บริษัทก็จะคอยกลับมาเรื่อยๆ เพื่อมาสั่ง ให้มีการอัพเกรดเพิ่มอุปกรณ์ใหม่ๆ
ผู้เลี้ยงไก่ไม่มีทางเลือก
พวกเขาจำเป็นต้องทำ ไม่อย่างนั้นก็จะโดนขู่เลิกสัญญา
บริษัทใช้วิธีนี้ควบคุมเกษตรกร
พวกเขาใช้วิธีนี้บีบเกษตรกรให้เสียเงิน ให้ไปที่ธนาคารแล้วก็กู้เงินมาอีก
หนี้สินก็จะพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ
ถ้าทำธุรกิจแล้วพูดปฏิเสธออกไป มันก็เสียหน้า
เราก็เหมือนเป็นทาสของบริษัท
ปาร์ดูปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์
เมื่อปฏิเสธที่จะอัพเกรดโรงเลี้ยงไก่ ให้เป็นโรงมืดๆ ที่มีระบบระบายอากาศ
แครอลก็ได้ถูกยกเลิกสัญญา
ผู้เลี้ยงไก่โดยทั่วไปที่มีโรงเลี้ยงไก่ 2 โรง ต้องกู้ยืมเงินมากกว่า 500,000 เหรียญ
แต่มีรายได้ต่อีปเพียง 18,000 เหรียญ
"ทางเลือกอันอุดมสมบูรณ์"
ความคิดที่ว่าเราน่าจะเขียนหนังสือ
เพื่อบอกกับผู้คนว่า อาหารที่พวกเขากินมาจากไหนนั้น
เป็นสัญญาณที่แสดงให้เห็นว่า เราแตกต่างจากคนอื่นๆ แค่ไหน
เรามีสิทธิที่จะรู้เกี่ยวกับอาหารที่เรากิน ใครเป็นเจ้าของมันเขาผลิตมันยังไง
ขอผมดูในครัวหน่อยได้มั้ย
ถ้าผมอยากจะทำความเข้าใจ กับระบบของอุตสาหกรรมอาหาร
สิ่งที่ผมต้องทำมันง่ายนิดเดียว
ผมต้องการจะแกะรอยที่มาของอาหาร
เมื่อเราไปซุปเปอร์มาร์เก็ตมันอาจดู อุดมสมบูรณ์แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เช่นนั้น
มันเป็นแค่ภาพลวงว่า มีสินค้าหลากหลาย
แต่จริงๆ มีเพียงไม่กี่บริษัทที่เกี่ยวข้อง และผลผลิตที่ใช้ ก็มีแค่ไม่กี่อย่าง
สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจที่สุด
ขณะที่ผมกำลังตามรอยอาหาร เพื่อค้นหาแหล่งกำเนิด
ผมพบว่าจุดกำเนิดมันมีแค่ที่เดียว
ทุ่งข้าวโพดที่ไอโอว่า
อุตสาหกรรมอาหารของเราเป็นการนำ ข้าวโพดมาแปรรูปอย่างชาญฉลาด
ข้าวโพดพิชิตโลกทั้งใบ ได้ในหลายๆ ด้าน
มันเป็นพืชที่น่าทึ่ง
100 ปีก่อน
เกษตรกรในอเมริกาปลูกข้าวโพด ได้ 20 บุชเชลบนพื้นที่ 1 เอเคอร์
วันนี้ 200 บุชเชลไม่ใช่เรื่องใหญ่
มันเป็นความสำเร็จที่น่าตะลึง
ซึ่งผู้ผสมพันธุ์ข้าวโพดควรได้เครดิต
ผู้ผลิตปุ๋ยก็ควรได้เครดิต ผู้ผลิตยาฆ่าแมลงก็ควรได้เครดิต
ในสหรัฐอเมริกาทุกวันนี้ ที่ดิน 30% ใช้ในการปลูกข้าวโพด
เรื่องนี้ขับเคลื่อนโดยนโยบายของรัฐบาล
ซึ่งนโยบายของรัฐบาลนี้ส่งผลให้
เราสามารถผลิตข้าวโพด ที่มีราคาต่ำกว่าต้นทุนการผลิตได้
เขาจ้างให้เราผลิตมันออกมามากเกินไป
และที่มันเป็นเช่นนี้ก็เพราะเงินลงทุน จำนวนมากจากนานาประเทศ
เหตุผลที่รัฐบาลส่งเสริมการปลูกข้าวโพด
เป็นเพราะคาร์กิลส์เอดีเอ็ม ไทสันและสมิธฟิลด์
บริษัทเหล่านี้ต่างมีผลกำไร จากการซื้อข้าวโพดที่ราคาต่ำกว่าทุน
พวกเขาใช้ผลกำไรและเงินมหาศาลที่มี
ในการล็อบบี้สภาคองเกรส ให้ออกกฎหมายเกษตรที่ใช้อยู่ตอนนี้
กฎหมายเกษตรจริงๆ ควรเรียกว่า กฎหมายอาหารมากกว่า
กฎหมายฉบับนี้เป็นการประมวลเอากฏ ของระบบเศรษฐกิจอาหารทั้งระบบ
นโยบายการเกษตรมักจะโฟกัส ไปยังพืชที่ใช้เป็นวัตถุดิบ
เพราะเราสามารถที่จะกักตุนมันได้
เรากระตุ้นให้เกษตรกรปลูกข้าวโพด ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะปลูกได้
ให้ได้กองใหญ่นำมารวมกัน
เราให้เงินเกษตรกรเป็นบุชเชลๆ ไป
เราผลิตข้าวโพดออกมามากๆ
แล้วพวกเขาก็มาเอาข้าวโพดไปใช้
เรากำลังปรับปรุงพันธุ์อาหารของเรา
เรารู้ว่าลักษณะเด่นของพันธุ์อยู่ตรงไหน เช่นตรงไหนรสสัมผัสดีตรงไหนอร่อย
แล้วเราก็เอาส่วนเหล่านั้นมารวมกัน
ดัดแปลงพันธุ์ได้อาหารชนิดใหม่ ที่จะไม่มีกลิ่นอับหากใส่ตู้เย็น
มันจะไม่เหม็นหืน
และความก้าวหน้าที่เราค้นพบใน 2-3 ปีนี้ คือคอร์นไซรัปที่ฟรุคโตสสูง
ผมกล้าพนันเลยนะว่า ถ้าคุณไปดูที่ชั้นในซุปเปอร์มาร์เก็ต
90% ของสินค้าบนนั้น จะมีวัตถุดิบเป็นข้าวโพดหรือถั่วเหลือง
และโดยมากก็มีจะทั้ง 2 อย่าง
ผลิตภัณฑ์ที่ได้จากข้าวโพด
ซอสมะเขือเทศชีส เค้กสอดไส้ครีมทวิงกี้ส์ถ่านไฟฉาย
เนยถั่วแคร็กเกอร์ชีสอิทส์น้ำสลัด
โค้กเยลลี่น้ำตาลเทียม
น้ำเชื่อมน้ำผลไม้คูลเอด ถ่านผ้าอ้อมยาลดไข้บรรเทาปวด
เนื้อสัตว์ฟาสต์ฟู้ด
ข้าวโพดเป็นวัตถุดิบชั้นยอด
เม็ดแป้งเม็ดนี้ เราเอามันมาสลายและจัดเรียงใหม่
ก็จะได้เป็นคอร์นไซรัปฟรุคโตสสูง
ได้เป็นน้ำตาลมอลโตเด็กซ์ตริน
ได้เป็นไดกลีเซอไรด์ได้แซนแทนกัม
และได้กรดแอสคอร์บิค
ทั้งหมดคือวัตถุดิบของอาหารแปรรูป
น่าทึ่งที่ทุกอย่างผลิตมาจากข้าวโพด
แถมข้าวโพดยังใช้เลี้ยงสัตว์ได้อีก
ข้าวโพดเป็นส่วนผสมหลัก ของอาหารสัตว์
ไม่ว่าจะอาหารไก่หมูวัว แล้วก็ยังเป็นอาหารปลาด้วย
ไม่ว่าจะเป็นปลานิลหรือปลาแซลมอน
เรากำลังสอนปลาให้กินข้าวโพด
การที่เรามีข้าวโพดถูกๆ อยู่มาก
ทำให้ราคาของเนื้อสัตว์ถูกลง
คนอเมริกาโดยทั่วไป 1 คน กินเนื้อสัตว์มากกว่า 200 ปอนด์ใน 1 ปี
ซึ่งเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลย
หากเราไม่มีธัญพืชถูกๆ ไว้เลี้ยงสัตว์
ในเมื่อเรามีข้าวโพด ที่ขายต่ำกว่าราคาทุน
เจ้าของทุ่งปศุสัตว์สามารถซื้อข้าวโพด ได้ในราคาเพียงเสี้ยวของทุนที่ใช้ปลูก
จากนั้นสัตว์ทั้งหมดก็จะถูกนำตัว ไปจากทุกฟาร์มในมิดเวสต์
มีเครือข่ายของถนนและรางรถไฟ กระจายอยู่ทั่วทั้งประเทศ
ซึ่งเราใช้ในการขนย้ายข้าวโพด จากแหล่งปลูกรางอาหารสัตว์
วัวไม่ได้ถูกสร้างมาให้กินข้าวโพด
จากการวิวัฒนาการวัวเป็นสัตว์กินหญ้า
เหตุผลเดียวที่คนเลี้ยงวัวด้วยข้าวโพด คือเพราะว่าข้าวโพดมันราคาถูกมาก
และข้าวโพดก็ทำให้วัวอ้วนได้เร็ว
มือคุณล้วงอะไรอยู่น่ะ
ผมกำลังล้วงเข้าไปในรูเมน
มันเป็นกระเพาะส่วนแรกของวัว
และมันมองเห็นได้ยาก
เห็นส่วนที่เป็นน้ำมั้ยครับ
- แบบนี้วัวมันเจ็บมั้ย - ไม่หรอก
มันจะมีจุลชีพแบคทีเรีย อยู่ในรูเมนเป็นล้านๆ เลย
สัตว์ชนิดนี้วิวัฒนาการ มาเพื่อเป็นสัตว์กินหญ้า
มีงานวิจัยที่ชี้ให้เห็นว่า การให้วัวกินข้าวโพดในปริมาณมาก
ส่งผลต่อเชื้ออี.โคไล ที่มีความต้านทานต่อกรด
มันจะกลายเป็นเชื้ออี.โคไล ที่มีความอันตรายมากขึ้น
ถ้าเราให้วัวกินข้าวโพด
เชื้ออี.โคไลซึ่งเป็นแบคทีเรียที่มีอยู่ปกติ จะเกิดการวิวัฒนาการขึ้น
มันจะเกิดการกลายพันธุ์
และตอนนี้เชื้อสายพันธุ์ "อี.โคไล 0157 : เอช 7"
ก็เป็นที่พูดถึงกันในเวทีโลก
มันคือผลิตผลที่ได้จากอาหาร ที่เราให้วัวด้วยรางให้อาหาร
มันคือผลผลิตของชีวิตบนรางให้อาหาร
สัตว์จะยืนเท้าจมกองมูลตลอดทั้งวัน
เพราะฉะนั้นถ้าวัวตัวไหนมีเชื้อ วัวตัวอื่นๆ ก็จะติดเชื้อไปด้วย
แล้วพอเขาเอาวัวไปโรงฆ่าสัตว์
ผิวหนังของมันก็จะเปรอะไปด้วยมูล
และถ้าโรงฆ่าสัตว์ต้องฆ่าสัตว์ 400 ตัวใน 1 ชั่วโมง
เราจะป้องกันไม่ให้มูลวัว ไปเปื้อนซากสัตว์ได้ยังไง
มูลก็จะเข้าไปปนเปื้อนในเนื้อสัตว์
สิ่งที่ไม่เคยมีอยู่ในโลกมาก่อน กำลังเข้าไปอยู่ในวงจรอาหาร
"ผลลัพท์ที่ไม่ตั้งใจ"
ฟาสต์ฟู้ดอาจเป็นฝันร้ายได้ยิ่งกว่านั้น วันนี้มีเด็กอายุ 2 ขวบเสียชีวิตในซีแอตเติล
และฆาตกรก็คือเนื้อที่ปนเปื้อน ในแฮมเบอร์เกอร์ของแจ๊คอินเดอะบ็อกซ์
วันนี้ทั่วทั้งประเทศ ได้มีการเรียกคืนเนื้อวัวบดกว่า 140 ตัน
เนื้อวัวบดกว่าครึ่งล้านปอนด์
วันนี้ทั่วทั้งประเทศได้มีการเรียกคืน เนื้อวัวบดของคอนอะกรา
เชื้ออี.โคไลไม่ได้มีในเนื้อวัวบดเท่านั้น
แต่ยังมีการพบในผักโขมน้ำแอปเปิ้ล
ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะสิ่งที่ออกมา จากฟาร์มที่กลายเป็นโรงงาน
พบผู้ได้รับเชื้ออี.โคไล 90 ราย สาเหตุเกิดจากผักโขมบรรจุถุง
นี่เป็นการระบาดของอี.โคไลครั้งที่ 20 ในรอบ 10 ปีที่มาจากผักใบเขียว
ในช่วงรัฐบาลของบุช
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ของUSDA
เป็นอดีตหัวหน้าล็อบบี้ยิสต์ ของอุตสาหกรรมเนื้อวัวในวอชิงตัน
หัวหน้าใหญ่ของF.D.A
คืออดีตรองประธานกรรมการบริหาร ของสมาพันธ์ผู้แปรรูปอาหารแห่งชาติ
หน่วยงานที่มีหน้าที่ควบคุมเหล่านี้
กำลังถูกควบคุมโดยบรรดาบริษัท ที่ควรจะเป็นฝ่ายถูกตรวจสอบ
คอนอะกราซึ่งเพิ่งจะเรียกเก็บเนยถั่ว ที่ปนเปื้อนเชื้อซัลโมเนลล่า
ตระหนักดีถึงปัญหา ที่เกิดในโรงงานเมื่อ 2 ปีก่อน
ปี 1972 FDA ได้ทำการตรวจสอบ ความปลอดภัยในอาหารกว่า 50,000 เคส
ปี 2006 FDA ตรวจสอบเพียง 9,164 เคส
มีเหตุอาหารเป็นพิษเกิดอยู่เรื่อย
ยิ่งมีการใช้เทคโนโลยีมากขึ้น ในการผลิตอาหาร
คนอาจคิดว่ามันน่าจะยิ่งปลอดภัย ปราศจากการปนเปื้อนของเชื้อ
ทว่าโรงงานผลิตกลับใหญ่ขึ้นๆ ซึ่งมันเหมาะมากต่อการปนเปื้อนเชื้อ
และเชื้อที่ปนเปื้อนก็จะกระจายไปได้ไกล
แฮมเบอร์เกอร์แช่แข็งที่ถูกเรียกเก็บ ตอนนี้มีถึง 22 ล้านปอนด์แล้ว
เนื้อจำนวนมากพอที่จะทำแฮมเบอร์เกอร์ ให้ผู้ใหญ่ทุกคนในอเมริกาได้ถูกเรียกเก็บ
ในช่วงทศวรรษที่ 70 มีโรงฆ่าสัตว์นับพันในสหรัฐฯ
มาวันนี้เรามีโรงฆ่าสัตว์แค่ 13 แห่ง
ที่เป็นผู้แปรรูปเนื้อวัวส่วนใหญ่ ที่จำหน่ายอยู่ในสหรัฐอเมริกา
แฮมเบอร์เกอร์ที่กินกันในทุกวันนี้
มาจากชิ้นส่วนของวัวเป็นพันตัว แล้วนำมาบดเป็นแฮมเบอร์เกอร์ 1 ชิ้น
ความน่าจะเป็นที่ 1 ในสัตว์เหล่านี้
จะมีเชื้อโรคที่เป็นอันตรายอยู่ พุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ
น่าทึ่งว่าหน่วยงานตรวจสอบของเรา ไร้ประสิทธิภาพมากแค่ไหน
ฟากอุตสาหกรรมชอบอะไรแบบนี้
ตรงนั้นคืออาคารของUSDA
จอร์ชบอกรึเปล่าว่าเรามีเวลากี่นาที
- 5 นาที - 5 นาที
อย่างมากก็ 15 นาที
เขามีประชุมมันเริ่ม 4 โมง
ถ้าฉันเริ่มเขย่ากระดาษเมื่อไหร่ แปลว่าได้เวลาแล้ว
ขอบคุณค่ะ
ฉันเป็นสมาชิกพรรครีพับลิกัน
ปกติฉันค่อนข้างหัวอนุรักษ์นิยม
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าต้องมาทำแบบนี้ และฉันก็ไม่เคยคิดว่า
ตัวฉันจะมาทำงานกับแม่อย่างใกล้ชิด
- ไปทางนี้ใช่มั้ย - ใช่
ไม่ใช่แล้วต้องไปทางนั้น
ความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับฉัน ได้เปลี่ยนไปสู่อีกมิตินึง
2421
ถึงแล้ว
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
- สบายดีมั้ยคะ - ฉันแพ็ทค่ะ
- สวัสดีค่ะแพ็ท - ฉันบาร์บโควัลซ์
หลังจากที่มีการผลักดันครั้งใหญ่
เพื่อให้เกิดมาตรฐานในการผลิตอาหาร ผู้คนก็เกิดความรู้สึกว่าพอใจ
เราลดการให้เงินกับFDA
ทุกวันนี้เราต้องพึ่งพาตัวเองในการ ตรวจสอบอุตสาหกรรมพวกนี้มากขึ้น
เราได้เสียระบบของเราไปแล้ว
คุณเป็นนักสู้เพื่อความปลอดภัยในอาหาร ซึ่งมันเป็นสิ่งที่สำคัญมาก
มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉันกับครอบครัว
เราเริ่มรณรงค์ความปลอดภัย ในอาหารเมื่อ 6 ปีก่อน
ตอนที่เควินลูกชายวัย 2 ขวบครึ่งของฉัน ได้รับเชื้ออี.โคไล 0157 เอช 7
จากสุขภาพที่เคยแข็งแรง
เป็นเด็กที่น่ารัก
ฉันมีรูปของเขามาด้วย
รูปนี้ถ่ายไว้ 2 อาทิตย์ก่อนเขาป่วย
เขาป่วยได้ 12 วันแล้วก็ตาย
เดือน กรกฎาคม ปี 2001 ครอบครัวของเราไปเที่ยวกัน
ถ้าเรารู้ว่ามีอะไรรอเราอยู่ เราคงจะไม่กลับไปที่บ้าน
เรากินแฮมเบอร์เกอร์ 3 ชิ้น ก่อนที่เขาจะป่วย
เควินท้องเสียและถ่ายเป็นเลือด เราเลยพาเขาไปยังห้องฉุกเฉิน
พวกเขาพูดว่าเราได้นำเอาเชื้อ ในอุจจาระของเควินไปเพาะ
เขามีเชื้ออี.โคไลที่ทำให้ลำไส้อักเสบ
พวกเขามาบอกกับเราว่า ไตของเควินเริ่มที่จะวาย
เควินได้รับการฟอกไตครั้งแรก
เขาไม่ได้รับอนุญาตให้ดื่มน้ำโดยตรง
เราได้รับฟองน้ำชิ้นเล็กๆ มา
เขาให้เราเอาฟองน้ำจุ่มลงไปในแก้ว แล้วก็ให้เอาให้กับเควิน
เขากัดฟองน้ำชิ้นนึงขาดเลย
คุณคงไม่เคยเห็น ภาพของคนที่วิงวอนขอ
เขาวิงวอนขอน้ำเขาพูดอยู่เรื่องเดียว
พวกเขาไม่อนุญาต ให้มีการนำเครื่องดื่มเข้ามาในห้อง
เพราะเรื่องเดียวที่เควินพูดถึง ก็คืออยากดื่มน้ำ
ฉันไม่รู้ว่าเขารู้ตัวรึเปล่า ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขา
และฉันก็หวังว่าไม่รู้สิ...
การที่ต้องเห็นเด็กน่ารักคนนึง
จากเด็กที่มีสุขภาพดีต้องมาตายใน 12 วัน
มันไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ ว่าเรื่องนี้เกิดจากการกินอาหาร
คิดแล้วมันยิ่งเป็นการซ้ำเติม เราใช้เวลาถึงทำใจ 2-3 ปี
ก่อนที่เราจะจ้างทนายส่วนตัว
เพื่อหาความจริงว่าเรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้อง กับการเรียกเก็บเนื้อสัตว์
วันที่ 1 สิงหาคม ลูกชายฉันเข้าโรงพยาบาล
วันนั้นพวกเขาได้ทำการตรวจโรงงาน และพบอี.โคไลในเครื่องผลิต
แต่กว่าพวกเขาจะเรียกเก็บเนื้อคืน
ก็ต้องวันที่ 27 สิงหาคม
16 วันหลังจากที่ลูกฉันตาย
ถ้ามีการพิจารณาคดีเรื่องนี้ ฉันอยากให้คุณมาเป็นพยาน
- สู้ต่อไปนะคะ - เช่นกันขอบคุณค่ะ
ลูกตายทั้งคนใครจะลืมได้
มันทำให้เราแทบบ้า
- ทางนี้เหรอ - ใช่
- เราจะไปทางนี้เหรอ - อื้อ
เราให้ความเชื่อมั่น กับรัฐบาลในการปกป้องเรา
แต่เรากลับไม่ได้รับการปกป้อง แม้ในขั้นพื้นฐานที่สุด
ปี 1998 USDA ออกกฏให้มีการตรวจหา เชื้อซัลโมเนลล่า และอี.โคไล 0157 เอช 7
ถ้าหากโรงงานใดตรวจสอบแล้วไม่ผ่าน USDAจะสั่งปิดโรงงานนั้น
เพราะโรงงานนั้นๆ ยังคงมี ปัญหาการปนเปื้อนของเชื้อโรคอยู่
สมาคมผู้ค้าเนื้อสัตว์ ได้ยื่นฟ้องUSDAทันที
โดยเบื้องต้นศาลกล่าวว่า USDAไม่มีอำนาจในการสั่งปิดโรงงาน
เรื่องนี้หมายความว่า ก็จะยังคงมีเนื้อสัตว์ในตลาดที่มีสภาพ
ไม่ต่างจากจานเพาะเชื้อซัลโมเนลล่า
โดยที่USDAไม่สามารถทำอะไรได้
มีการเสนอกฏหมายใหม่ ขึ้นมาเพื่อตอบโต้
กฎหมายนี้ต่อมาเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "กฎหมายของเควิน"
กฎหมายของเควินจะให้อำนาจ USDA
ในการสั่งปิดโรงงานที่ผลิต เนื้อสัตว์ปนเปื้อนเชื้อออกมาซ้ำๆ ซากๆ
แม้กฎหมายนี้ก็ดูสมเหตุสมผลดี
- คุณเป็นยังไงบ้าง - สบายดีค่ะ
แต่เราผลักดันเรื่องนี้มา 6 ปี
กฎหมายก็ยังไม่ผ่าน
ผมคิดว่าคราวนี้มันมีโอกาสมากขึ้น ที่กฎหมายฉบับนี้จะผ่านออกมา
ผมคิดว่าจากมุมมองของผู้บริโภค
คนจำนวนมากน่าจะสนับสนุนแนวคิด ที่ว่าพวกเขาควรจะจ่ายแพงอีกเล็กน้อย
ถ้าพวกเขาจะมีมาตรฐาน ของความปลอดภัยในอาหารที่มากขึ้น
แต่ผมก็รู้มาว่ามีคนในวงการ ผลิตอาหารที่เริ่มจะกังวลกับเรื่องนั้น
เพราะมันจะเป็นการเพิ่มต้นทุนให้กับเขา
ผมคิดว่าข้อได้เปรียบ...
ในบางครั้งฉันรู้สึกว่าพวกเขาปกป้อง อุตสาหกรรมมากกว่าลูกชายฉัน
เรื่องนี้เป็นแรงกระตุ้น ให้ฉันกลายมาเป็นนักเรียกร้อง
ในปีที่ผ่านมามีเคสของ การติดเชื้อจากอาหารหลายเคสมาก
ซึ่งสร้างความสูญเสียเป็นอย่างมาก
เห็นได้ชัดว่ามาตรการในการ คุ้มครองความปลอดภัยในอาหาร
ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการ ของครอบครัวชาวอเมริกันทั่วไป
ฉันไม่ชอบเล่าเรื่องของเควิน
แต่มันก็เป็นเพียงแค่ทางเดียวที่ฉัน จะป้องกันไม่ให้เรื่องนี้ เกิดกับคนอื่นๆ
ฉันต้องออกไปเล่าเรื่องนี้ ให้ทุกคนรู้
ในวันนั้นมีการระบาด ของเชื้ออี.โคไล 2 เคส
เหยื่อ 6 รายเป็นเด็กประถม 1 รายเป็นพี่น้องของ 1 ในเด็กพวกนั้น
และมีอีก 1 รายที่เค้าน์ตี้อื่นในเคนตักกี้
ลูกชายฉันจะเสียครบ 7 ปีแล้ว
สิ่งที่ฉันต้องการให้บริษัททำ คือให้พวกเขาพูดว่า
"เราขอโทษเราผลิตผลิตภัณฑ์ที่มีปัญหา ที่ได้คร่าชีวิตลูกชายของคุณไป
เราจะหาทางไม่ให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก"
เราต้องการเพียงแค่นี้
แต่พวกเขาก็ให้เราไม่ได้
อุตสาหกรรมอาหารพยายามมองหา วิธีการใหม่ๆ ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น
แต่วิธีการที่ว่าก็มักจะนำไปสู่ปัญหา
ถ้าเราให้อาหารวัวด้วยข้าวโพด ลองให้มันกินหญ้าซัก 5 วัน
มันจะช่วยขับอี.โคไลในท้องได้ 80%
แต่อุตสาหกรรมไม่ได้ต้องการเช่นนั้น
วิธีการของอุตสาหกรรมก็คือ ถ้าหากเกิดปัญหาขึ้นเช่นนั้นกับระบบ
พวกเขาจะไม่กลับไปดูหรอก ว่าระบบมันมีปัญหาอะไร
แต่พวกเขาจะใช้เทคโนโลยีขั้นสูง มาทำให้ระบบสามารถเดินหน้าต่อไปได้
"บริษัทบีฟโปรดัคส์" "เมืองเซ้าท์ซูซ์มลรัฐเนบราสก้า"
เซิร์จแทงค์ 5x5 ระดับต่ำๆ
ที่นี่คือศูนย์ควบคุมการปฏิบัติการ
เราควบคุมเครื่องจักรทุกเครื่องจากที่นี่
ชิคาโก้อยู่ไหนนี่ชิคาโก้
จอร์เจียยูท่าห์แคนซัส
เนบราสก้าเท็กซัสแอลเอโอไฮโอ
เราควบคุมเกียร์บอกซ์ในทุกระดับ คุมสปีดของมอเตอร์
เราเปลี่ยนทุกอย่างได้จากตรงนี้
สิ่งที่เราสร้างขึ้นมา
นั้นก้าวล้ำหน้าไปกว่าใครๆ ในด้านของมาตรฐานอาหารปลอดภัย
ผมว่าเราสามารถลดเหตุการติดเชื้อ อี.โคไล 0157 เอช 7 ลงได้
ผมเพิ่งจะเริ่มใช้แอมโมเนีย และก็แอมโมเนียไฮดรอกไซด์
แอมโมเนียจะฆ่าเชื้อแบคทีเรีย
มันเลยกลายมาเป็น ส่วนหนึ่งของการผลิต
ผมเป็นช่างกลไก
มันเป็นตัวตนของผม
เราออกแบบเครื่องจักรของเราเอง
นี่คือผลิตภัณฑ์ของเรา
"ผลิตภัณฑ์ไส้แฮมเบอร์เกอร์ ที่ผ่านการฆ่าเชื้ออี.โคไลด้วยแอมโมเนีย"
แฮมเบอร์เกอร์ส่วนใหญ่ของประเทศ ใช้เนื้อของโรงงานคุณรึเปล่า
70%
แต่ในอีก 5 ปีน่าจะเป็น 100%
เรามีคู่แข่งอยู่เหมือนกัน
แต่ผมคิดว่าเราจะต้องชนะคู่แข่ง
มันคือการสมรส ระหว่างวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
"ดอลลาร์เมนู"
ผมขอดอลลาร์มีล
โรดีโอ้ชีสเบอร์เกอร์ 5 ชิ้น
ชิคเก้นแซนด์วิช 2
- รับอะไรอีกมั้ยคะ - เครื่องดื่มเล็ก 2
ขอดร.เปปเปอร์ไซส์ใหญ่ด้วย
- 11.48 เหรียญค่ะ - ขอบคุณครับ
รับที่หน้าต่างแรกขอบคุณค่ะ
เราไม่เคยคิดถึงเรื่องการกินเพื่อสุขภาพ เพราะเราเคยคิดว่าทุกอย่างนั้นสดสะอาด
- นี่ค่ะ - ขอบคุณครับ
- โชคดีนะคะ - เช่นกันขอบคุณมาก
ตอนนี้เรารู้แล้วว่าอาหารเหล่านี้ ไม่ดีต่อสุขภาพเอาเสียเลย
ฉันรู้สึกผิดที่ให้ลูกฉันทานของพวกนี้
แต่เราไม่มีเวลาทำอาหาร เพราะเราต้องออกจากบ้านตอน 6 โมง
ตอนกลางคืนเราจะกลับถึงบ้าน 3-4 ทุ่ม
ถ้าเราใช้เงินได้แค่ดอลลาร์เดียว
และมีลูก 2 คนที่ต้องเลี้ยง
ถ้าเราไม่ไปหาอะไรถูกๆ ที่ซุปเปอร์ เราก็ต้องขับรถไปที่ร้านฟาสต์ฟู้ด
แล้วซื้อแฮมเบอร์เกอร์ให้ลูกๆ กิน แล้วก็พูดว่า"โอเคกินซะนะ"
มันเป็นอาหารที่กินได้เลย ไม่ใช่วัตถุดิบอย่างนึงจากซุปเปอร์
ดูบร็อคโคลี่สิมันแพงมากเลย
- เราอยากจะกินอะไรล่ะ - แม่คะ
ไหนลองดูซิว่าปอนด์นึงได้กี่ลูก
- ไม่ซื้อดีกว่า - ทำไมล่ะค่ะ
มันจะได้แค่ 2-3 ลูกเท่านั้น
- ไปกันเถอะ - ว้า
เราจะเจอลูกกวาดที่ราคาถูกกว่า
เราจะเจอขนมกรุบกรอบที่ราคาถูกกว่า
น้ำอัดลมราคาถูกมากๆ
บางครั้งเราอาจเห็นผักแล้วพูดว่า "ราคานี้ซื้อแฮมเบอร์เกอร์ได้ 2 ชิ้น"
เพราะอะไรเราถึงสามารถซื้อ ดับเบิ้ลชีสเบอร์เกอร์ของแม็คโดนัลด์
ได้ในราคา 99 เซนต์
แต่เรากลับไม่สามารถใช้เงิน 99 เซนต์ ซื้อบร็อคโคลี 1 หัวได้
เราทำให้วงจรอาหารของเราบิดเบี้ยว กลายเป็นการผลิตอาหารแคลอรี่สูง
เรื่องนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ
เหตุที่อาหารแคลอรี่สูงราคาถูกกว่า
เป็นเพราะพวกมันเป็นอาหาร ที่พวกเราให้การอุดหนุนกันมาก
การผลิตอาหารเหล่านี้ก็ผูกติด อยู่กับระบบการเกษตรกรรมที่เราใช้อยู่
และนโยบายการเกษตรของประเทศเรา
ขนมกรุบกรอบที่แคลอรี่สูง คือผลิตภัณฑ์ที่มาจากพืชผลหลักๆ
มันทำมาจากข้าวสาลี ข้าวโพดและถั่วเหลือง
การที่อาหารแคลอรี่สูงเหล่านี้ราคาถูก
ทำให้แนวโน้มของ ผู้ที่เป็นโรคอ้วนมีจำนวนเพิ่มสูงขึ้น
ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
เราต้องต่อสู้อย่างมาก เพื่อให้มีอาหารและแคลอรี่
เพียงพอต่อจำนวนมนุษย์ที่มีอยู่มาก
แต่มาตอนนี้ปัญหาคือแคลอรี่มากไป
อุตสาหกรรมกล่าวว่าโรคอ้วน เป็นเรื่องที่ตัวบุคคลนั้นต้องรับผิดชอบเอง
แต่ขณะที่คุณกำลังดัดแปลงอาหาร
สิ่งที่คุณทำมีผลต่อวิวัฒนาการของมนุษย์
เราเสพติดกับรสชาติ 3 อย่าง
เค็ม มัน และหวาน
มันเป็นรสที่ไม่ค่อยพบในธรรมชาติ
แต่ตอนนี้น้ำตาลมีขายตลอดเวลา ในปริมาณที่มากมหาศาล
เราบริโภคน้ำตาลปีละเป็นร้อยๆ ปอนด์
คอร์นไซรัปฟรุคโตสสูง และคาร์โบไฮเดรตที่ถูกจัดเรียงใหม่
ทำให้มนุษย์ต้องพึ่งพาอินซูลิน
มันทำให้ระบบการเผาผลาญน้ำตาล ของร่างกายมีประสิทธิภาพลดลง
สามีฉันเป็นโรคเบาหวาน
ตอนนี้ฉันกังวลมากว่าเขาจะตาบอด
บางครั้งเขาก็ตัวสั่น ฉันกลัวว่าวันนึงเขาจะขับรถไม่ไหว
เพราะการขับรถคืออาชีพของเขา
เราต้องคิดถึงเรื่องยาของเขา
มันราคาเท่าไหร่นะ 70 เหรียญ
50 เม็ดก็หมดไป 130 เหรียญ
สามีฉันกินยา 2 ชนิด
ยาเม็ดละร้อยกว่าเหรียญ อีกชนิดก็เม็ดละร้อยกว่าเหรียญ
เราหมดรายได้ที่หามา กับตรงนี้ไปไม่น้อย
จะซื้อยาให้เขากลับมา มีสุขภาพดีมันก็แพง
จะซื้อผักให้เขามีสุขภาพที่ดีมันก็แพง
เราควรทำอย่างไหนดีคะ
ฉันรู้สึกแย่ที่เห็นพ่อ ทรมานกับเบาหวาน
และมันก็น่าเศร้ามากที่ได้รู้ว่า น้องสาวฉันก็อาจป่วยเป็นโรคนี้
มีบางอย่างเข้ามาในวิถีชีวิตของเรา
มันอยู่ในที่ที่เราเล่น อยู่ในที่ที่เราซื้ออาหาร
อยู่ในชนิดของอาหารที่เรามีปัญญาซื้อ
สิ่งที่ว่าก่อให้เกิดโรคระบาดนี้ มันไม่ได้เกิดแค่ในชุมชนของเรา
ไม่ใช่แค่ที่บาลด์วินปาร์ค แต่มันเกิดทุกที่
ในพวกเรามีกี่คนที่มีคนในครอบครัว 1 คนป่วยเป็นเบาหวาน
2 คนล่ะ
3 คนยกมือไว้
ก่อนหน้านี้โรคเบาหวานชนิดที่ 2 จะมีแต่ผู้ใหญ่เท่านั้นที่เป็น
แต่ตอนนี้เด็กๆ ก็เป็นโรคนี้กัน
1 ใน 3 ของคนอเมริกันที่เกิดหลังปี 2000 จะมีการเริ่มต้นของโรคเบาหวาน
ในกลุ่มที่ไม่ใช่คนผิวขาว อัตราเสี่ยงจะเป็น 1 ใน 2
"ในผืนหญ้า"
ทุกอย่างที่เราทำ ในอุตสาหกรรมการเกษตรสมัยใหม่
คือการให้โตเร็วอ้วนใหญ่ถูก
ไม่มีใครคำนึงถึงอี.โคไล โรคเบาหวานชนิดที่ 2
และสุขภาวะทางนิเวศวิทยา ของวงจรอาหารทั้งระบบ
เราว่าจ้างเกษตรกรผลิตให้กับ...
ห้องประชุมบอร์ดของบริษัท ที่อยู่ในเมืองใหญ่ห่างออกไปพันไมล์
ที่นั่นเป็นที่ที่พวกเขาให้การตัดสินใจ โดยที่ไม่คำนึงถึงผลกระทบที่ตามมา
เราเลี้ยงสัตว์ด้วยหญ้า
ที่นี่วัวไม่กินข้าวโพดซากวัว หรือว่าขี้ไก่หรือว่าซากไก่
วัวกินหญ้ากินอาหารของวัว
เช่นใบโคลเวอร์
ถ้าให้วัวกินข้าวโพด เราก็จะต้องปลูกข้าวโพดขนส่งมัน
แล้วก็ต้องเอาขี้วัวไปทิ้ง ซึ่งส่งผลกระทบตามมา
แต่ที่นี่คือวัวนั้นจะให้ปุ๋ย
วัวที่นี่กินหญ้าเราไม่ต้องเอาขี้มันไปทิ้ง
เราไม่ต้องปลูกหญ้าเพราะวัวจะปลูกให้
นี่คือของจริง เป็นเงินที่ได้จากแสงอาทิตย์
อุตสาหกรรมการผลิตอาหาร
กลายเป็นสิ่งที่หนวกหู กลิ่นเหม็นและไม่เป็นมิตร
จนคนที่คุมโรงงาน ไม่ต้องการให้ใครไปที่นั่น
เพราะที่นั่นคนจะได้เห็น ความจริงที่อันอัปลักษณ์
เมื่ออุตสาหกรรมอาหารเป็นเช่นนี้
มันก็ได้สูญเสียจรรยาบรรณ และความรับผิดชอบไป
หากเราใช้หญ้า ในกระบวนการผลิตอาหาร
วงจรอาหารของประเทศนี้ ก็คงจะต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
เราปล่อยให้ตัวของเราเอง
ห่างเหินและเพิกเฉยต่ออาหารที่เรากินทั้งๆ ที่ มันเป็นสิ่งที่เรา ควรคุ้นเคยกับมัน
สิ่งที่แตกต่างออกไปของที่นี่ คือเราอยู่ท่ามกลางอากาศบริสุทธิ์
แสงตะวันเสียงนกร้องบนต้นไม้
แต่ตามกฎของU.S.D.A.
เขาบอกว่าที่นี่ไม่มีความอนามัย เพราะเป็นสถานที่ที่เปิดโล่ง
พวกเขาพยายามจะปิดกิจการของเรา
การเผชิญหน้าครั้งใหญ่ ของเรากับพวกนั้น
คือตอนที่พวกนั้นพยายามปิดกิจการเรา
เพราะเขาหาว่าที่นี่ไม่อนามัย
คุณลองคิดดูสิ
เราส่งผลิตภัณฑ์ของเราไป ตรวจเชื้อที่แล็บแถวๆ นี้
ค่าเฉลี่ยของเราอยู่ที่ 133 ซีเอฟยู
ขณะที่เนื้อสัตว์จากร้านค้า มีค่าเฉลี่ยถึง 3,600
แน่นอนว่าพวกเขาเอามันล้าง ซักประมาณ 40 ล้านล้านครั้งได้
ของเราไม่ต้องใช้คลอรี่
หลายคนสงสัยว่า"จริงหรือนี่" เราผลิตอาหารเลี้ยงคนทั้งโลกได้จริงหรือ
คำถามเหล่านี้ผมว่าไม่น่าถาม เพราะคำตอบคือได้
เรามีประสิทธิภาพในการผลิต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ถ้าเทียบกับระบบอุตสาหกรรมทั้งหมด ที่ด้อยประสิทธิภาพ
เคยมีคนมาที่ตลาด แล้วพูดว่า"ไข่ฟองละ 3 เหรียญ"
ขณะที่พวกเขากำลังดื่มน้ำอัดลม ระป๋องละ 75 เซนต์
ไงเจ้าหมูเจ้าหมู...
คนอเมริกันประสบความสำเร็จมาก
กับการยิงลูกเข้าเป้าที่เป็นเป้าที่ผิดๆ
ที่ผ่านมาสิ่งที่พวกเราได้เรียนรู้
ก็อย่างเช่นเรื่องวัวเราได้เรียนรู้
การปลูกการให้ปุ๋ย และการเก็บเกี่ยวข้าวโพด
โดยใช้เทคโนโลยีดาวเทียมระดับโลก
แต่กลับไม่เคยมีใครตั้งคำถามว่า
"เราควรเลี้ยงวัวด้วยข้าวโพดเหรอ"
วัฒนธรรมของเรากลายเป็น วัฒนธรรมของช่างเทคนิค
เราทุกคนเข้ามาอยู่ในวงจร ของคำว่า"ทำอย่างไร"
แต่ไม่มีใครที่ถอยหลังกลับไป
เพื่อที่จะถามว่า"ทำไปทำไม"
มันเป็นวัฒนธรรมที่มองสุกร เป็นแค่โครงสร้างของโปรโตพลาสซึม
ที่เคลื่อนไหวไม่ได้
ที่มนุษย์ต้องเข้าไปจัดการ ด้วยเครื่องกล ที่ออกแบบขึ้นมา เพื่อการนี้
วัฒนธรรมแบบนี้จะมีมุมมอง ต่อบุคคลหนึ่งคนในชุมชน
และมีมุมมองต่อวัฒนธรรมอื่นๆ ที่อยู่ในประเทศแห่งนี้
ด้วยสายตาที่ดูถูกดูแคลน
ไม่ให้ความเคารพ
และจะต้องเข้าไปควบคุม
"โรงงานแปรรูปสุกรสมิธฟิลด์" "ทาร์ฮีลมลรัฐนอร์ธแคโรไลน่า"
เมืองที่โรงงานนั้นตั้งอยู่ เป็นเมืองเล็กๆ ที่ชื่อทาร์ฮีล
มันอยู่ใจกลางของพื้นที่ที่เศรษฐกิจซบเซา
สมิธฟิลด์มีความชำนาญ
ในการสรรหาและเลือกคนงาน ที่พวกเขาจะเอาเปรียบได้
แรกๆ เขาก็หามาจากคนท้องถิ่น
คนขาวจนๆ คนดำจนๆ
พวกเขาใช้งานคนเหล่านั้นไม่นาน
ตอนนี้พวกเขาต้องรับส่งคนงาน ทั้งจากเดนส์วิลล์เซ้าท์แคโรไลน่า
และคลินตันนอร์ธแคโรไลน่า
เส้นทางวาดได้เป็นวงรัศมี 100 ไมล์เลย
คนงานของโรงงานมาจากที่เหล่านี้
"ถ่ายทำโดยกล้องที่ซ่อนไว้ในตัวคนงาน"
ทัศนคติของพวกเขาที่มีต่อคนงาน
ไม่ต่างจากทัศนคติที่พวกเขามีต่อหมู
หมูเราไม่ต้องไปปรนเปรออะไรมันมาก เพราะมันก็มาอยู่แค่ชั่วคราว
เดี๋ยวมันก็จะถูกนำไปเชือด
พวกเขาก็คิดกับคนงานเหมือนกันนี้
คุณไม่ต้องสนว่าคนงานจะอยู่นานแค่ไหน
สำหรับบริษัททุกอย่างย่อมมีต้องจุดจบ
ห้องเชือด
หมูถูกเชือดที่นี่วันละ 32,000 ตัว
เพราะมีหมูที่เข้ามา ชั่วโมงละ 2 พันตัว จึงทำให้ลูกจ้าง ซึ่งต้องรับภาระมากเกินไป
เกิดการติดเชื้อในเล็บ และที่อื่นๆ เล็บพวกเขาจะหลุดจากนิ้ว
ตัวคุณจะเปื้อนไปด้วยเลือด ขี้หมู ฉี่
และการทำงานที่นี่ก็บาดเจ็บได้ง่าย
คุณต้องขยับร่ายกายในท่าซ้ำๆ กับชิ้นส่วนเดิมๆ แต่ละชิ้นของหมู
ทุกอย่างเป็นไปแบบไม่มีหยุดพัก
คนถูกทำให้เป็นเหมือนเครื่องจักร
คนที่เขาจ้างคือคนจนที่ไปไหนไม่รอด
สมิธฟิลด์รู้เรื่องนี้ดี พวกเขาจึงคุมคนได้เต็มที่
100 ปีก่อน
ตอนที่อัพตันซินแคลร์ เขียนหนังสือเรื่อง"เดอะจังเกิ้ล"
มีกรณีบีฟทรัสต์ซึ่งทรงอิทธิพลมาก
ผู้อพยพจากยุโรปตะวันออกถูกกระทำทารุณ โดยที่รัฐบาลไม่มีกฎใดมาควบคุม
มีคนงานที่ได้รับบาดเจ็บเสียอวัยวะ ไปจนถึงตาย
แต่ทุกอย่างก็ดีขึ้นมันดีขึ้นอย่างช้าๆ
ธีโอดอร์รูสเวลท์ เข้ามาควบคุมบีฟทรัสต์
มีการก่อตั้งสหภาพแรงงานคนชำแหละเนื้อ
และทำให้งานนี้กลายเป็น งานอุตสาหกรรมที่ดีที่สุดงานนึงในอเมริกา
ก่อนทศวรรษที่ 1950 การเป็นคนงานชำแหละเนื้อ
ก็เหมือนเป็นคนงานผลิตรถยนต์ พวกเขามีรายได้ดีสวัสดิการดีมีบำนาญ
แต่หลังจากนั้นมันเกิดอะไรกันขึ้น บริษัทชำแหละเนื้อใหญ่ขึ้น
เพื่อที่จะสนองความต้องการ ของอุตสาหกรรมฟาสต์ฟู้ด
ซึ่งเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่สุด
บริษัทชำแหละเนื้อเช่นไอบีพี
จึงเริ่มใช้วิธีการจัดการกับคนงาน
แบบเดียวกับของอุตสาหกรรมฟาสต์ฟู้ด
ลดค่าแรงไม่ให้มีสหภาพแรงงาน
เพิ่มสปีดการผลิต และให้คนงานทำงานที่ซ้ำๆ กัน
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตอนนี้งานชำแหละเนื้อสัตว์ กลายเป็นงานที่อันตรายที่สุดในอเมริกา
อุตสาหกรรมชำแหละเนื้อสัตว์ ชอบจ้างผู้ที่เพิ่งอพยพเข้าเมืองมา
พวกที่อพยพมาโดยผิดกฏหมาย พวกที่มาจากเม็กซิโก
ผู้อพยพเข้าเมืองเหล่านี้จำนวนมาก เคยเป็นเกษตรกรปลูกข้าวโพด
ข้อตกลงNAFTAทำให้ข้าวโพดอเมริกา ที่มีราคาถูกเข้ามาเต็มตลาดในเม็กซิโก
มันทำให้เกษตรกรเม็กซิโก ล้าน 5 แสนคนต้องตกงาน
เพราะพวกเขาไม่สามารถ แข่งขันกับข้าวโพดถูกๆ จากอเมริกาได้
แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อไป กับเกษตรกรเม็กซิกันล้าน 5 แสนคน
บริษัทชำแหละเนื้อสัตว์อย่างไอบีพี
เนชั่นแนลบีฟและมอนฟอร์ต
ประกาศรับคนงานจากเม็กซิโก
มีการลงโฆษณาทางวิทยุ และทางหนังสือพิมพ์
ไอบีพีจัดให้มีบริการรถบัส รับคนงานจากเม็กซิโกเข้ามาในอเมริกา
เป็นเวลาหลายปี ที่รัฐบาลของเราทำเป็นมองไม่เห็น
การที่อุตสาหกรรมชำแหละเนื้อสัตว์ รับผู้อพยพเข้ามาทำงาน
แต่พอมีการเคลื่อนไหวต่อต้านผู้อพยพ พวกเขาก็เดินหน้ากวาดล้างผู้อพยพ
แต่พวกเขาไม่ได้กวาดล้างบริษัทเหล่านี้
รัฐบาลกวาดล้างแต่คนงาน
เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง บุกจับกุมคนงานของสมิธฟิลด์
ที่บริเวณลานจอดรถเทรลเลอร์แห่งนี้
เรื่องนี้มาจากข้อตกลงระหว่างสมิธฟิลด์ กับกองตรวจคนเข้าเมือง
พวกเขาจะจับคนงานวันละ 15 คน
แต่จะไม่มีการบุกจับครั้งใหญ่
เมื่อเป็นแบบนี้ มันก็จะไม่กระทบการผลิต
อย่าไปให้ข้อมูลกับพวกเขา
- คือเราจะ... - เธอเป็นคนถามคำถาม
เธอเป็นคนถามไม่ใช่คุณ
ผมไม่เห็นมีใครหน้าไหน เข้าไปจับผู้จัดการของสมิธฟิลด์เลย
คนในโรงงานที่มีส่วนเกี่ยวข้อง กับการจ้างงานคนงานเหล่านี้
ไม่มีใครถูกจับซักคน
เราเห็นแต่คนงานที่ถูกจับ คนงานที่ทำงานหนักเพื่อบริษัท
คนเหล่านี้คือคนที่ถูกจับ
เราทุกคนอยากซื้ออาหารถูกๆ
แต่ไม่มีใครเข้าใจว่า มันย่อมมีสิ่งแลกเปลี่ยน
คนงานเหล่านี้อยู่ที่นี่มา 10-15 ปี
พวกเขาผลิตเบคอนแฮม ที่ทุกคนกินในวันหยุด
แต่ตอนนี้พวกเขาถูกจับ ราวกับเป็นอาชญากร
ขณะที่บริษัททำเงินเป็นพันๆ ล้านเหรียญ
สมิธิฟลด์ปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์
"ราคาที่ซ่อนแฝง"
มีแค่ความถูกเท่านั้นเหรอที่สำคัญ
มีใครอยากซื้อรถที่ราคาถูกที่สุดมั้ย
เราทุกคนต่างเต็มใจสนับสนุน
ให้อุตสาหกรรมอาหาร ผลิตอาหารที่ราคาถูกเย้ายวนใจ
ทั้งที่จริงๆ อาหารที่ว่านั้นแพงมาก
หากเราบวกราคาค่าสิ่งแวดล้อม
ราคาทางสังคมราคาค่าสุขภาพเข้าไป
อาหารจากอุตสาหกรรม ไม่ใช่อาหารที่จริงใจ
ราคาที่ตั้งไม่ได้จริงใจ การผลิตไม่ได้จริงใจ
การแปรรูปไม่ได้จริงใจ
ไม่มีอะไรจริงใจเลยแม้แต่อย่างเดียว
กล่องของสมิธฟิลด์เหมาะใช้แบบนี้แล้ว
เราต้องขับรถ 5 ชั่วโมง ระยะทาง 300-400 ไมล์
เพราะฉะนั้นมันคุ้มค่า
ผมไม่คิดจะให้ฟาร์มใหญ่ไปกว่านี้
ความต้องการของผม คือการผลิตอาหารที่ดีที่สุดในโลก
และเยียวยา
และถ้าหากเราทำเช่นนั้นแล้ว
มีคนมาหาเราอยากได้ของจากเรามากขึ้น
ก็คงแปลว่าสวรรค์คงช่วย ให้ผมได้พบกับลูกค้าที่ต้องการสินค้า
โดยที่ผมไม่จำเป็นต้องทิ้งความซื่อสัตย์
นี่คือจุดยืนของผม
ผมไม่มีความต้องการ ที่จะวางสินค้าในวอลมาร์ท
หากเราเติบโตไปจนถึงขั้นนั้น
มุมมองที่เรามีต่อลูกค้าจะเปลี่ยนไป
เราจะมองผลิตภัณฑ์ของเรา ไม่เหมือนเดิม
เราจะมองธุรกิจของเราไม่เหมือนเดิม
เราจะมองทุกสิ่งที่สำคัญเปลี่ยนไป
"งานเอ็กซ์โปผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ" "อานาไฮม์แคลิฟอร์เนีย"
นี่เป็นป๊อปคอร์นออร์แกนิคแบบใหม่
นี่คือนมถั่วเหลืองไวตาซอย นมถั่วเหลืองที่ดีที่สุดในโลก
งานนี้ตอนจัดครั้งแรก พื้นที่จัดงานมีขนาดแค่แถวตรงนี้
พวกเรามีบางคนที่นอนในบูธ เพราะเราไม่มีเงินเช่าโรงแรมนอน
สินค้าออร์แกนิคเติบโตปีละ 20%
มันเป็นหนึ่งในธุรกิจ ที่เติบโตเร็วที่สุด ในอุตสาหกรรมอาหารทั้งหมด
เราไม่ได้จะกำจัดทุนนิยม
เราไม่ได้คิดจะกำจัดมัน
ในเวลาที่เราต้องจัดการ กับปัญหาโลกร้อน
แก้ปัญหามลพิษในอากาศอาหารและน้ำ
ปัญหาเหล่านี้เป็นเรื่องที่เร่งด่วน
ถ้าเราคิดจะสร้างศัตรู ที่อยู่ตรงข้ามความดี
แล้วก็พูดว่าเราจะซื้อแต่อาหาร จากระบบที่สมบูรณ์แบบที่สุด
ที่อยู่ในรัศมีจากเรา 100 ไมล์
ผมว่ามันคงไม่มีทางเป็นไปได้
ในฐานะนักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม
ผมมองว่าธุรกิจคือต้นตอของมลพิษ
ธุรกิจคือต้นตอของหลายสิ่งหลายอย่าง ที่กำลังทำลายโลกใบนี้
ตอนเรียนมหาลัยผมได้พบกับสถาบันนี้ ที่ชื่อว่าสถาบันรสายนเวทยุคใหม่
มันเป็นการรวมตัวของนักชีววิทยา ที่ละทิ้งศาสตร์ของตัวเอง
- ผมมีความหวังที่จะให้... - สิ่งที่เราสอนเหมือนกับศาสนาใหม่
เราพยายามที่จะพัฒนาอาหาร และหาทางเลือกในการบำบัดของเสีย
แต่เราสอนได้แต่กับคนที่เชื่อเรา
การสนับสนุนที่เราต้องการแทบไม่มี เสียงของเราไปไม่ถึงผู้คน
ที่ต้องการข้อความเหล่านี้อย่างแท้จริง
ผมคิดว่าเราไม่ควรทำตัวเป็น เดวิดที่หาญกล้าสู้กับโกไลแอธ
เราต้องเป็นโกไลแอธต่างหาก
ตอนเริ่มแรกเราเป็นฟาร์มที่มีวัว 7 ตัว
เราอยากจะพิสูจน์ให้เห็นว่า
ธุรกิจก็สามารถมีส่วนช่วยแก้ปัญหา สิ่งแวดล้อมที่โลกของเรากำลังเผชิญอยู่ได้
ในขณะเดียวกัน
เราต้องพิสูจน์ให้เห็นว่า เราสามารถทำกำไรได้
วันนี้ในปี 2008
นอกจากเราจะเป็น แบรนด์โยเกิร์ตอันดับ 3 ในอเมริกา
เรายังเป็น 1 ในแบรนด์ที่ทำกำไรมากสุด
สโตนี่ฟิลด์ ถูกซื้อกิจการโดยดาน่อน
กลุ่มบริษัทขนาดใหญ่ที่มีมูลค่ากว่า 2 หมื่น 3 พันล้านเหรียญสหรัฐ
แกรี่ยังคงบริหาร สโตนี่ฟิลด์ต่อไป
มันน่าสนใจใช่มั้ยล่ะครับ บริษัทเล็กๆ อย่างนี้ตอนนี้เป็นของคราฟท์
ถ้าคุณคาดไม่ถึงว่ามันเป็นของคราฟท์
เจ้านี้ตอนนี้ก็เป็นของเป๊ปซี่ เจ้านี้ตอนนี้ก็เป็นของเคลล็อก
- คาชิเป็นของเคลล็อกเหรอ - ใช่
- นี่ก็เป็นของคอลเกตแล้ว - เหรอครับ
เขาก็เป็นหนึ่งในบริษัท ที่เริ่มต้นเหมือนเรา
มันจะทำให้พวกเขา ต่างจากเดิมรึเปล่า
มันทำให้พวกเขาประสบความสำเร็จ
จริงๆ แล้วมันยังบอกไม่ได้หรอก
บริษัทใหญ่ๆ ไม่ได้โตแบบ ออร์แกนิค พวกเขาโตโดยการซื้อกิจการคนอื่น
โค้กเป๊ปซี่เคลล็อกเจเนอรัลมิลส์
ตอนนี้ทุกบริษัทกำลังวิ่งเข้าหา ธุรกิจอาหารออร์แกนิค
"ไลแลคริดจ์ฟาร์ม" "ซัพพลายเออร์ของสโตนี่ฟิลด์"
"แบรทเทิลโบโรมลรัฐเวอร์มอนต์"
สำหรับผมตอนที่เห็นวอลมาร์ท เริ่มหันมาจับด้านอาหารออร์แกนิค
ผมรู้สึกดีใจมาก
มันเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นที่สุด
ผมฝันว่าอยากเห็นซักวันนึง ที่ผมจะได้ร่วมโต๊ะกับพวกบริษัทยักษ์ใหญ่
และได้นั่งพูดคุยกัน ถึงเรื่องของออร์แกนิคและความยั่งยืน
- สวัสดีอแมนด้าผมแรนด์นะ - ยินดีที่ได้รู้จักค่ะแรนด์
- สวัสดีค่ะโทนี่ - ยินดีที่ได้รู้จัก
โอเคช่วยบอกฉันทีว่า...
เราทำงานให้วอลมาร์ททั้งคู่
คุณทำงานให้วอลมาร์ท
รู้มั้ยว่าเราไม่เข้าร้านวอลมาร์ท
- เราไม่เคยเข้า - เหรอครับ
- น่าประหลาดใช่มั้ย - เราถึงมาหาคุณไง
เราไม่เคยเข้าวอลมาร์ทเลย
เราบอยคอตร้านนี้มานานแล้ว และเราก็จะบอยคอตต่อไป
วอลมาร์ทเป็นบริษัท ที่เซนซิทีฟมากต่อชื่อเสียงของบริษัท
พวกเขาถูกกล่าวถึงในแง่ร้าย มากกว่าร้านค้าปลีกร้านไหนๆ
ที่อยู่ในระบบเศรษฐกิจทุกวันนี้
ที่จริงมันตัดสินใจได้ง่ายมากครับ
ในการที่เราจะลองมา สนับสนุนออร์แกนิค
หรืออะไรก็ตามแต่ที่ลูกค้าต้องการ
เราเห็นและสนองตอบความต้องการนั้น
ถ้าลูกค้าต้องการอะไรมันก็ไม่ยาก ที่เราจะเข้ามาช่วยผลักดันสิ่งนั้น
และพยายามทำให้มันเกิดขึ้น
ตอนที่ผมเจอเพื่อนเก่า ในแวดวงสิ่งแวดล้อม
หลายคนตอนแรกก็กลัว
บริษัทอย่างที่ผมทำอยู่ทุกวันนี้
แต่พอผมอธิบายให้เขาเข้าใจ
ถึงผลจากการที่วอลมาร์ท สั่งซื้อสินค้าของเรา
ผลนั้นไม่ใช่เรื่องของเงิน แต่เป็นเรื่องของยาฆ่าแมลง
เรื่องของยาฆ่าหญ้าเรื่องของปุ๋ยเคมี
พอเราคุยกันโดยไม่ใช้อารมณ์ เราก็จะได้ข้อเท็จจริง
เหล่านี้ล่ะคือกุญแจที่จะนำไปสู่ สิ่งที่พวกคุณกำลังทำอยู่
ผมมองเห็นมันอย่างชัดแจ้ง ผมไม่เชื่อว่าวอลมาร์ทจะมาที่นี่
เพราะเขาเกิดดวงตาเห็นธรรมขึ้นมา
มันเป็นเพราะเรื่องเศรษฐกิจ
ผมนั่งดีเบตกับเพื่อนที่หัวรุนแรงทั้งวัน
แต่ไม่มีใครเลยที่จะแย้งเรื่องที่ว่า
การขายสินค้านี้มูลค่าเป็นล้านดอลลาร์ ให้กับวอลมาร์ทสามารถช่วยโลกเราได้
ย้อนกลับไปในศตวรรษที่ผ่านมา
เกษตรกรผลิตอาหารเลี้ยงคนได้ 6-8 คน
มาตอนนี้เกษตรกรของอเมริกา ผลิตอาหารเลี้ยงคนได้เฉลี่ย 126 คน
พวกเขาเป็นมนุษย์ที่ทำผลผลิตได้มากสุด เท่าที่เคยมีมนุษย์มาบนโลก
การทำฟาร์มได้เปลี่ยนแปลง ไปอย่างมากมายและใหญ่หลวง
แต่พวกเราส่วนใหญ่กลับมองไม่เห็น เพราะยุคนี้มีใครรู้จักชาวนาบ้าง
วิถีชีวิตของเกษตรกรเอง ก็ได้มีการปฏิวัติไปจากเดิมด้วยเช่นกัน
"จากเมล็ดพันธุ์ถึงซุปเปอร์มาร์เก็ต"
10,000 ปีก่อนชาวนาจะเก็บเมล็ดพันธุ์ ที่ดีที่สุดเพื่อนำไปปลูกในปีต่อไป
เมล็ดพันธุ์มีการพัฒนามาแบบนั้น
พันธุ์ข้าวโพดมีการพัฒนามาแบบนั้น
จากต้นหญ้าไร้ค่าที่งอกอยู่ทั่วไป
กลายเป็นพืชที่ให้ผลผลิต อย่างมหาศาลในยุคปัจจุบัน
ความคิดที่ว่าบริษัทบริษัทหนึ่ง สามารถเป็นเจ้าของพันธุ์พืชได้
เป็นความคิดที่เกิดขึ้นมาใหม่
มันเริ่มต้นขึ้นในทศวรรษที่ 1980
ในตอนที่ศาลสูงชี้ว่า เราสามารถจดลิขสิทธิ์ชีวิตได้
และนั่นก็เป็นการเปิดช่องให้มีการ จดลิขสิทธิ์ของส่วนที่สำคัญที่สุดของชีวิต
ซึ่งนั่นก็คือพืชที่เราต้องพึ่งพา
มอนซานโต้เป็นบริษัทผลิตสารเคมี พวกเขาเป็นผู้ผลิตดีดีที
ฝนเหลืองที่ใช้ในสงครามเวียดนาม
และพวกเขาก็ได้พัฒนาผลิตภัณฑ์ ที่มีชื่อว่า"ราวด์อั้พ"
เราคงเคยได้ยินเสียงร่ำลือ ถึงถั่วเหลืองที่ถูกตัดต่อทางพันธุกรรม
ซึ่งถั่วเหลืองที่ว่าสามารถ ต้านทานต่อการใช้สารราวด์อั้พได้
เมื่อเราฉีดสารราวด์อั้พ วัชพืชทุกต้นจะตายหมด
เว้นแต่ต้นถั่วเหลืองพันธุ์ราวด์อั้พเรดี้
ในปี 1996 มอนซานโต้ เริ่มขายเมล็ดถั่วเหลืองพันธุ์ราวด์อั้พเรดี้
มีเมล็ดถั่วเหลืองในสหรัฐฯเพียง 2% ที่มียีนที่ถูกจดสิทธิบัตรดังกล่าว
ปี 2008 ถั่วเหลืองกว่า 90% ในสหรัฐ มียีนที่เป็นลิขสิทธิ์ของมอนซานโต้
ผมยังจำได้ถึงตอนที่ มีการออกคำสั่ง ห้ามเก็บเมล็ดพันธุ์เป็นครั้งแรก
เกษตรกรส่วนใหญ่ รู้สึกขยะแขยง กับแนวคิดเช่นนี้
น่าสนใจว่าตลอดระยะเวลา 11 ปี ผมเห็นพวกเราโจมตีแนวคิดนี้
ที่เขาไม่ให้เราเก็บเมล็ดพันธุ์ของเราเอง แต่แนวคิดนี้กลับได้รับการยอมรับ
จะเกิดอะไรขึ้นคะถ้าเกษตรกร ไม่สามารถเก็บเมล็ดพันธุ์ได้
มีแค่บริษัทเดียวที่มีเอี่ยวกับเรื่องนี้ บริษัทมอนซานโต้
มอนซานโต้คือ...
พวกเขามีทีมสืบสวน ที่ออกเดินทางไปทั่วประเทศ
และพวกเขาก็มีฮ็อตไลน์ 1-800
หากมีคนโทรไปฟ้องพวกเขาว่า มีคนแอบเก็บเมล็ดพันธุ์
พวกเขาก็จะส่งทีมสืบสวนมาตรวจ
เราเก็บเมล็ดพันธุ์ของเราเองแท้ๆ
แต่ถ้าเราทำเช่นนั้น เราจะได้รับโทรศัพท์จากมอนซานโต้
ผู้ชาย 2 คน ขับรถเข้ามาตามถนน ตอนราวทุ่มนึงถึงทุ่มครึ่ง
เขาโชว์บัตรสีดำให้ผมดู
พวกเขาไม่มีวันบอกผมว่า พวกเขามาจากมอนซานโต้
พวกเขาบอกว่าทีมตรวจสอบ เห็นผมกำลังทำความสะอาดเมล็ดพันธุ์
ผมจำเป็นต้องตื่นตอนตี 3 - ตี 4 ก่อนที่ทีมสืบสวนจะขับรถตามผมมา
คนพวกนี้อาจจะเป็น พวกทหารหรือตำรวจเก่า
พวกนี้มีเยอะและชอบใช้วิธีข่มขู่
ผมไม่รู้ว่าเขามีทีมตรวจสอบจริงๆ หรือเป็นเพื่อนบ้านผมที่คาบไปฟ้องเขา
พอผมหันหลังจะเดินกลับเข้าบ้าน ก็มีคนนึงพูดขึ้นว่า"มันยอมรับผิดแล้ว"
เครื่องจักรของโมจะล้าง ฝุ่นละอองออกจากเมล็ดพันธุ์
เพื่อจะได้เก็บเมล็ดไว้เพาะปลูกในีปต่อไป
มันเป็นเครื่องจักรที่ประดิษฐ์ มาอย่างชาญฉลาดตั้งแต่ศตวรรษที่ 19
มอนซานโต้พยายาม กำจัดเครื่องลักษณะนี้
มีนักทำความสะอาดเมล็ดพันธุ์ อยู่ในสหรัฐฯซักกี่คนครับ
ที่รัฐอินเดียนาน่าจะมี 6 คน
น่าจะนะครับ...
แล้วเคยมีอยู่กี่คนครับ
ทุกเค้าน์ตี้จะต้องมี 3 คน
แล้วทุกคนเลิกทำงานนี้ไปแล้วเหรอ
ไม่มีใครทำแล้ว
ถึงจะมีถั่วเหลืองของมอนซานโต้ออกมา ผมก็ไม่เคยเปลี่ยนวิธีการทำงาน
ด้วยถั่วเหลืองธรรมดาที่ผมใช้อยู่ มันก็ให้ผลผลิตได้ดีอยู่แล้ว
ผมเลยคิดว่า "เอาล่ะผมจะขอทำแบบนี้แหละ"
เดวิดไม่ได้ใช้ปลูกพืชพันธุ์ของมอนซานโต้
ทว่าไร่ของเขาก็ยังถูกปนเืป้อน โดยเมล็ดพันธุ์จีเอ็มโอ
เพื่อนบ้านผมใช้ถั่วเหลืองจีเอ็มโอกันหมด
ถ้าเกสรตัวผู้มาผสม หรือถ้าเมล็ดเขาหลุดเข้ามา
ผมก็ยังต้องรับผิดชอบอยู่ดี
หากมอนซานโต้ พบการปนเปื้อน
เกษตรกรจะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่า เขาไม่ได้ละเมิดลิขสิทธิ์ของมอนซานโต้
ถ้าคุณเอาพืชใดๆ ไปดัดแปลงพันธุกรรม
คุณก็จะเป็นเจ้าของมัน
ในการทำการเกษตร มันไม่เคยมีสิ่งเหล่านี้มาก่อน
มหาวิทยาลัยของรัฐบาล เคยทำการพัฒนาเมล็ดพันธุ์
ที่เรียกกันว่าเมล็ดพันธุ์สาธารณะ
การผสมพันธุ์พืชส่วนใหญ่
ทำกันในสถาบันสาธารณะเหล่านี้
มอนซานโต้ก็เหมือนกับไมโครซอฟท์
เช่นเดียวกับที่ไมโครซอฟท์ มีสิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญา
เหนือคอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่ในอเมริกา
มอนซานโต้ก็เข้าไปมีสิทธิ์ ในทรัพย์สินทางปัญญา
เหนืออาหารส่วนใหญ่ในอเมริกา
เมล็ดพันธุ์สาธารณะกลายเป็นอดีต
ไม่มีเมล็ดพันธุ์สาธารณะอีกแล้ว
มีเมล็ดพันธุ์เพียง 4-5 พันธุ์ ที่ผมสามารถจะใช้ปลูกได้
ผมมีเมล็ดถั่วเหลืองชุดสุดท้าย จากรัฐอิลลินอยส์
- ที่ไม่ใช่จีเอ็มโอ - ชุดเมล็ดพันธุ์สาธารณะ
แต่ถ้าวันนึงผมเกิดไม่สามารถซื้อ เมล็ดพันธุ์ที่เขาอนุญาตให้ผมปลูกได้ล่ะ
ผมจะทำยังไงผมมีทางเลือกยังไง
มีคนส่งรายชื่อนี่มาให้ผม
นี่เป็นแบล็คลิสต์ของผู้ที่เอาเมล็ดพันธุ์ ของมอนซานโต้ไปปลูกโดยไม่ได้รับอนุญาต
เกษตรกรคนไหนที่ต่อต้านพวกเขา หรือธุรกิจของพวกเขา
หรือคนไหนไม่ยอมยื่นเอกสาร ไม่ยอมยื่นข้อมูลการทำการเกษตร
ซึ่งที่มันมีชื่อของผมอยู่ตรงนี้
ก็เพราะว่าผมไม่มีทางที่จะยื่น ข้อมูลการทำการเกษตร ของผมให้เขา
- ผมมีชื่ออยู่ในลิสต์นี้มั้ย - มีสิ
ผมเจอชื่อของเกษตรกร 2 คน ที่ผมทำความสะอาดเมล็ดพันธุ์ให้ด้วย
ทีนี้มันก็เกิดคำถามขึ้นล่ะว่า
"มีที่ไหนบ้างที่ไม่มี ผลิตภัณฑ์ของมอนซานโต้ขาย"
"ผมปลูกอะไรได้บ้าง"
มอนซานโต้กำลังฟ้องร้องผม
ข้อหาว่าผมยุยงให้เกษตรกร ทำการละเมิดต่อกฎหมาย
ด้วยการทำความสะอาด เมล็ดพันธุ์ที่เก็บเอง
ผมยังไม่ได้ไปขึ้นศาล แต่เงินหมดไป 25,000 เหรียญแล้ว
คนที่เคยเป็นเพื่อนกับผม
ตอนนี้ต้องระวังตัวในการที่จะคุยกับผม
เราเป็นเพื่อนกันมา 50 ปี
แต่ตอนนี้จะให้ใครเห็นเราคุยกันไม่ได้
ใช่แล้ว
"ตามเงื่อนไขที่ทำไว้เกษตรกรรายนี้ ไม่สามารถพูดถึงคดีของเขาผ่านสื่อได้"
ผมไม่คิดว่าผมผิด
แต่การยอมจ่ายค่าปรับ มันถูกกว่าที่เราจะไปสู้ในศาล
เราจะต้องหมดตัว เพียงเพราะเราคิดว่าเราทำถูกต้อง
แต่สุดท้ายเราก็ต้องยอมรับว่าเราผิด
มอนซานโต้กล่าวหาเรา ว่าเราละเมิดลิขสิทธิ์ของเขา
ทั้งยังละเมิดต่อสัญญา
ข้อกล่าวหานั่นไม่จริงสักเรื่อง
เราหาตัวเกษตรกรที่เป็นแกนนำให้เจอ
ถ้าเราสามารถทำลายเขาได้ คนอื่นๆ ก็จะกลัว และยอมทำตาม
ครอบครัวผมหมดเงินไป 4 แสนเหรียญ ในการสู้คดี ช่วงก่อนการพิจารณาคดี
เขาบอกเราว่าต้องใช้เงินอีกล้านเหรียญ เพื่อที่จะนำเรื่องขึ้นศาล
เราตัดสินใจขอยอมความ
สำหรับผมแล้วผมมองกระบวนการนี้ว่า เทพียุติธรรมยืนถือตาชั่ง
และเราก็ต้องเอาเงินไปกองบนตาชั่ง
ฝ่ายที่เอาเงินไปกองบนตาชั่งมากสุด
จ้างคนที่เชี่ยวชาญมากที่สุด พูดโกหกมากที่สุด
ฝ่ายนั้นจะเป็นฝ่ายชนะ
นี่ล่ะ คือกระบวนการยุติธรรมของเรา มันเลวร้ายมาก
เกษตรกรตาดำๆ จะป้องกันตัวเอง
จากบรรษัทข้ามชาติ อย่างมอนซานโต้ได้ไง
เมื่อ 3 วันก่อนผมคุยกับเด็กหนุ่มคนนึง
พวกนั้นไปที่ฟาร์มของเขา แล้วเด็กหนุ่มคนนี้ก็เพิ่งจะเริ่มทำฟาร์ม
คู่หมั้นของเขาก็อยู่ที่นั่น
ผมไปคุยกับเธอ
ผมพยายามให้คำแนะนำที่ดีที่สุด แต่โชคร้ายที่คำแนะนำที่ผมให้ได้คือ
"หนีออกมาจากเรื่องนี้ให้ได้ โดยที่ไม่ถูกพวกมันจับถลกหนัง
อย่าไปสู้กับพวกมันเราต้องดิ้นหนี
พวกมันอยากได้อะไรก็ให้พวกมันไป เพราะเราไม่สามารถป้องกันตัวเองได้"
มอนซานโต้คุมเกษตรกรได้เบ็ดเสร็จ
ถ้าคุณอยากทำการผลิตทางการเกษตร
คุณก็ต้องขึ้นเตียงกับมอนซานโต้
พวกเขามีเมล็ดถั่วเหลือง พวกเขาจะควบคุมผลิตภัณฑ์
นับตั้งแต่เป็นเมล็ดไปถึงในซุปเปอร์
พวกเขากำลังเข้ามาควบคุมอาหาร
มอนซานโต้ปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์ กับภาพยนตร์สารคดีเรื่องนี้
"ผ้าคลุม"
มีคนที่ทำตัวเป็น"ประตูเชื่อม"
ระหว่างสำนักงานของมอนซานโต้ กับหน่วยงานที่มีหน้าที่ควบคุม
และองค์กรตุลาการ ที่มีอำนาจตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆ
ผู้พิพากษาคลาเรนซ์โธมัส เคยเป็นทนายให้กับมอนซานโต้
มันอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่
หากในการตัดสินคดีคดีนึง ที่จะชี้เป็นชี้ตายเรื่องการเก็บเมล็ดพันธุ์
ผู้พิพากษาคลาเรนซ์โธมัสเป็นผู้เขียน มติของเสียงส่วนใหญ่ของคณะตัดสิน
ที่ตัดสินให้บริษัทเหล่านี้ กีดกันชาวนาจากการเก็บเมล็ดพันธุ์
มอนซานโต้มีสายสัมพันธ์ใกล้ชิด กับรัฐบาลของจอร์จดับเบิ้ลยูบุช
และรัฐบาลของบิลคลินตัน
นี่เป็นสาเหตุว่าทำไมเรา ถึงไม่เคยเห็นการดีเบตทางการเมือง
ถึงเรื่องที่มีการเปลี่ยนแปลง ในวงจรการผลิตอาหารเลย
ตลอด 25 ปีที่ผ่านมารัฐบาลของเรา
ถูกครอบงำโดยอุตสาหกรรม ที่ควรจะเป็นฝ่ายถูกควบคุม
ความท้าทายมันอยู่ตรงที่ว่าถ้ามีคน ที่มีความสามารถก้าวเข้ามาสู่อุตสาหกรรม
พวกเขาอาจกลายมาเป็น คนขององค์กรควบคุมที่ทำหน้าที่ได้ดีก็ได้
เรากำลังพูดถึงอำนาจ
อำนาจที่รวมเข้าสู่ศูนย์กลาง
และพวกเขาก็กำลังใช้อำนาจที่ว่า
กับผู้คนที่ผลิตอาหารที่แท้จริง อย่างเช่นเกษตรกร
ใช้กับคนงานที่ทำงานให้กับบริษัทเหล่านี้ และใช้กับผู้บริโภค
ที่ถูกปิดหูปิดตาไม่ให้รู้ว่า สิ่งที่พวกเขากำลังกินนั้นมาจากไหน
และมันจะส่งผลยังไงต่อร่างกายพวกเขา
"สภานิติบัญญัติแห่งรัฐแคลิฟอร์เนีย"
สวัสดีค่ะท่านประธานที่เคารพ และสมาชิกสภาทุกท่าน
เอสบี-63 เป็นเครื่องมือ ที่จะช่วยให้ผู้บริโภคได้สิทธิในการรับรู้
กฎหมายนี้ระบุให้อาหาร ที่ผลิตจากวัตถุดิบที่มาจากการโคลนนิ่ง
จะต้องระบุไว้บนฉลาก ว่าผลิตจากวัตถุดิบที่มาจากการโคลนนิ่ง
การโคลนนิ่งสัตว์ถือเป็นเรื่องใหม่
แต่ผมรู้สึกแปลกใจมากที่นอกจากFDA
จะมีแนวคิดที่จะอนุญาต ให้มีการขายเนื้อสัตว์ที่มาจากการโคลนนิ่ง
โดยที่ยังไม่มีการวิจัยเพิ่มเติมแล้ว
ก็ยังมีแนวคิดที่จะอนุญาต ให้จำหน่ายเนื้อสัตว์ลักษณะนี้ได้
โดยที่ไม่ต้องการแจ้งบนฉลาก
มีใครมีความเห็นค้านไหมคะ
ดิฉันโนเอลล์ครีเมอร์ส จากสมาพันธ์ชาวไร่แคลิฟอร์เนีย
ดิฉันอยากจะชี้แจงถึงเหตุผล ที่พวกเรากังวลกับข้อมูลบนฉลาก
ข้อมูลพวกนี้อาจทำให้ผู้บริโภค เกิดความกลัวขึ้นมาโดยไม่จำเป็น
ถ้าหากฟากอุตสาหกรรมยังไม่มีโอกาส
ได้ให้ความรู้ว่าทำไม เราถึงต้องการใช้เทคโนโลยีนี้
และเทคโนโลยีนี้มีคุณค่าอย่างไร
เราคิดว่าการมีฉลากเตือนถึงเรื่องนี้ มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรผู้บริโภคเท่าไหร่
SB-63 ผ่านการพิจารณาจากสภา
แต่ผู้ว่าฯอาร์โนลด์ชวาร์เซเน็กเกอร์ ใช้สิทธิ์วีโต้คว่ำกฎหมายนี้
บริษัทพวกนี้สู้ยิบตา เพื่อต่อต้านการระบุบนฉลาก
อุตสาหกรรมฟาสต์ฟู้ดต่อต้านการที่คุณ จะได้รับรู้ข้อมูลปริมาณแคลอรี่
พวกเขาต่อต้านการแจ้งให้ผู้บริโภค ทราบว่าในอาหารมีไขมันทรานส์
อุตสาหกรรมชำแหละเนื้อหลีกเลี่ยงการ แจ้งแหล่งกำเนิดสินค้าบนฉลากมาตลอด
พวกเขาค้านไม่ให้มีการระบุบนฉลาก ว่าเป็นอาหารจีเอ็มโอ
ในปัจจุบัน 78% ของอาหารแปรรูป ในซุปเปอร์มาร์เก็ต
มีวัตถุดิบที่ผ่านการดัดแปลงทางพันธุกรรม
ผมคิดว่ามันเป็นการต่อสู้ที่สำคัญ
ที่ผู้บริโภคจะต้องสู้ เพื่อให้ได้มาซึ่งสิทธิในการรับรู้
ว่าอะไรอยู่ในอาหารของพวกเขา และมันถูกเพาะปลูกมาอย่างไร
พวกเขาไม่เพียงแค่ต้องการที่จะกีดกัน ไม่ให้คุณรู้ว่ามีอะไรในอาหาร
แต่พวกเขายังพยายามทำให้ การวิจารณ์ผลิตภัณฑ์ของพวกเขา
เป็นเรื่องที่ผิดกฎหมาย
คุณเปลี่ยนวิธีการกินอาหารไปยังไงบ้าง
เรา...
คุณควรจะคุยกับทนายความ ก่อนที่คุณจะเอาเรื่องนี้ใส่ในหนัง
คือว่าเราหยุด...
ฉันรู้ค่ะแต่ว่า...
มันอาจทำให้ฉันถูก อุตสาหกรรมเนื้อสัตว์ตามเล่นงานได้
และฉันก็....
นี่คุณซีเรียสเหรอถ้างั้นมันก็...
- มันขึ้นอยู่กับบริบท - คุณจะไม่พูดว่า"ทุกคนอย่าไปกิน"
ค่ะฉันขอโทษนะร็อบบี้
แต่ฉันถูกถามคำถามนี้ตลอด
ในตอนแรกๆ ฉันก็ตอบเขาไปว่า "ฉันไม่แคร์ให้เขามาฟ้องฉันเลย
ให้เขามาฟ้องแม่ที่สูญเสียลูกคนนี้ดูสิ แล้วจะได้เห็นดีกัน"
น่าตกใจมากที่คุณพูดไม่ได้ ว่าคุณกับครอบครัวเปลี่ยนไปยังไง
แต่กฎหมายหมิ่นประมาท ผลิตภัณฑ์อาหารไม่ได้คิดแบบนั้น
อุตสาหกรรมอาการได้รับการคุ้มกัน ด้วยวิธีการหลากหลาย
มากกว่าอุตสาหกรรมอื่นๆ
เรามีคำถามมากมายต่อเรื่องโรควัวบ้า
คุณคงยังจำตอนที่โอปราห์วินฟรีย์ ถูกอุตสาหกรรมเนื้อสัตว์ฟ้องร้อง
เพราะสิ่งที่เธอพูดออกมาในรายการได้
เรื่องนี้ทำให้ฉันเลิกกิน แฮมเบอร์เกอร์ไปเลยค่ะ
กลุ่มผู้เลี้ยงวัวในเท็กซัสฟ้องร้องโอปราห์
ข้อหาหมิ่นประมาทอาหาร และทำให้สูญเสียผลกำไร
หลังการดำเนินการฟ้องร้อง 6 ปี
ที่ทำให้หมดค่าทนายไป 1 ล้านเหรียญ โอปราห์ชนะคดีนี้ในที่สุด
ในโคโลราโดการหมิ่นประมาทอาหาร เป็นอาชญากรรมร้ายแรง
คุณอาจติดคุกจากการวิจารณ์เนื้อบด ที่ผลิตในรัฐโคโลราโดได้
มีความพยายามในรัฐเกษตรกรรม 2-3 รัฐ
ที่จะผลักดันให้การเผยแพร่ภาพถ่าย ของกระบวนการผลิตอาหาร
และการให้อาหารสัตว์ด้วยรางเลี้ยง เป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย
ในขณะเดียวกันก็ผลักดันกฎหมาย ชีสเบอร์เกอร์ให้ผ่านการพิจารณาของสภา
กฎหมายนี้จะทำให้เราฟ้องร้อง อุตสาหกรรมฟาสต์ฟู๊ดได้ยากขึ้น
บริษัทเหล่านี้จ้างทนายจำนวนมาก
ถึงแม้พวกเขาจะรู้ว่าฟ้องไปก็ไม่ชนะ พวกเขาก็ยังอาจฟ้องคุณได้อยู่ดี
มอนซานโต้ฟ้องร้องโมพารร์ด้วยข้อหา ยุยงเกษตรกรให้ฝ่าืฝนกฎหมายลิขสิทธิ์
ด้วยธุรกิจทำความสะอาดเมล็ดพันธุ์
เรากำลังบันทึกการให้การ ของนายมอริสพารร์
ในเคสที่บริษัทมอนซานโต้
และมอนซานโต้เทคโนโลยี ได้ยื่นฟ้องนายมอริสพารร์
คุณพารร์เราได้ให้ศาลออกหมาย ขอเรียกดูบัญชีธนาคารของคุณ
คุณทราบเรื่องนี้หรือเปล่า
สิ่งที่ผมกลัวที่สุดในทุกวันนี้
คือการที่พวกเขามีเช็คทุกใบที่ผมเซ็น
จากทุกบัญชีธนาคาร ที่ผมเคยใช้ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา
คุณมีที่ดินหรือเปล่าคุณพารร์
- มีครับ - คุณมีที่ดินกี่เอเคอร์
3
คุณซื้อคอมพิวเตอร์ของเดลล์ตัวนี้เมื่อไหร่
คนไหนเป็นลูกค้าที่รับบริการ ทำความสะอาดเมล็ดถั่วเหลืองจากคุณ
เฉพาะถั่ว
คนพวกนี้ไม่ใช่แค่ลูกค้า แต่พวกเขาเป็นเพื่อนผม
มันบีบหัวใจผมมากจริงๆ
ที่ได้รู้ว่ารายชื่อของพวกเขา อยู่ในมือของมอนซานโต้
แฮโรลด์ซินน์
เฉพาะถั่ว
นี่เป็นคดีแรก ที่บริษัทค้าเมล็ดพันธุ์ ฟ้องร้องคนที่ทำความสะอาดเมล็ดพันธุ์
หากศาลเห็นด้วย กับมอนซานโต้ในคดีนี้
นอกจากโมจะต้องเลิกกิจการแล้ว
ชาวนาคนอื่นๆ ในประเทศนี้ ก็จะถูกห้าม ไม่ให้ทำในสิ่งที่โมทำ
โดยมีคดีของโมเป็นตัวอย่าง
มีลูกค้าของคุณคนไหนบอกคุณว่า เขาจะเลิกใช้บริการของคุณบ้างมั้ย
รอนเมอร์ริลล์
เรื่องนี้ทำให้ผมต้องเลิกกิจการ
มันจบแล้วสำหรับผม
เจอร์รี่คอฟแมน...บิลเซียร์ริ่ง
โรเบิร์ตดูวัลล์
"ช็อกทั้งระบบ"
ระบบการผลิตอาหารของเรา หวังแต่เรื่องประสิทธิภาพอย่างเดียว
เราจึงปลูกพืชกันเพียงไม่กี่ชนิด ไม่มีความหลากหลาย
มีไม่กี่บริษัทที่มีเอี่ยว
และแม้ว่าเราจะได้มาซึ่งประสิทธิภาพ
แต่ระบบนี้กลับมีความไม่แน่นอนเพิ่มขึ้น
เมื่อถึงที่สุดมันก็จะล้มเหลว
และเราไม่มีทางรู้ได้เลย ว่าระบบจะล้มเหลวตรงไหน
การทำการเกษตรในยุคใหม่ต้องพึ่งพา น้ำมันในปริมาณมาก
ที่ฟาร์มของเราใช้ น้ำมันดีเซลปีละ 40,000 แกลลอน
เราบริโภคน้ำมันไปมากโดยไม่รู้ตัว
การจะพาวัวตอนสักตัวไปเชือด ต้องใช้น้ำมัน 75 แกลลอน
สิ่งที่เราคาดการณ์ได้เลย คือเครื่องจักรที่ทรงประสิทธิภาพพวกนี้
จะไม่สามารถรับมือได้ หากเกิดเรื่องไม่คาดฝัน
เช่นราคาน้ำมันพุ่งพรวด
ราคาอาหารเดือนที่ผ่านมาสูงขึ้น 3.9% เมื่อเทียบกับราคาเมื่อ 11 ปีก่อน
ข้าวโพดซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักของอาหาร ราคาพุ่งสูงเป็นประวัติการณ์ในรอบ 12 ปี
เราขายเมล็ดพันธุ์พืช ในราคาที่ถูกมากไปทั่วโลก
เกษตรกรในประเทศอื่นๆ ที่ไม่ได้รับเงินสนับสนุนจากภาครัฐ
ไม่สามารถแข่งขันกับเราได้
กำลังในการปลูกพืช ที่เป็นอาหารสำหรับบริโภคเองจึงลดลง
อาหารบนโลกกำลังจะหมดไป ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้เลย
เราไม่มีการสำรองอาหาร
ทั่วโลกมีการชุมนุมประท้วง
วิกฤติการณ์อาหาร ทำให้รัฐบาล ของประเทศแห่งหนึ่ง ถึงกับล้ม
ข่าวที่เป็นการกระชากหน้ากาก
อุตสาหกรรมอาหาร ว่าอุตสาหกรรมนี้ ผลิตอาหารกันอย่างไร
มีให้เห็นอยู่ทุกๆ เดือน
วัวดาวเนอร์มันป่วย หรือขี้เกียจเกินกว่าจะเดิน
พวกมันถูกทารุณ เพื่อให้ตัวมันยอมเดินไปเข้าโรงเชือด
มูลสุกรเข้มข้นปริมาณ นับล้านๆ แกลลอน ได้รั่วไหลลงสู่แม่น้ำ
ที่ปรึกษาอาวุโสของFDAกล่าวว่า ยังไม่มีเครื่องมือที่สามารถใช้แกะรอย
ที่มาของการระบาดของเชื้อ ซัลโมเนลล่าครั้งล่าสุดได้
ทุกๆ ครั้งที่มีข่าวแบบนี้ออกมา ชาวอเมริกันก็ได้เรียนรู้เพิ่มเล็กน้อย
ว่ามันกำลังเกิดอะไรกันขึ้น ในครัวที่พวกเขากำลังเตรียมอาหาร
ทุกๆ ครั้งพวกเขาจะถอย ออกห่างสิ่งเหล่านี้ด้วยความขยะแขยง
และเริ่มมองหาทางเลือกใหม่ๆ
เรื่องตลกก็คือผู้บริโภคโดยทั่วไป มักไม่รู้สึกว่าตัวเองมีอำนาจ
พวกเขาคิดว่าพวกเขาเป็นแค่ผู้รับ
ที่ยอมรับทุกสิ่งที่อุตสาหกรรม นำมาป้อนให้บริโภค
แต่เชื่อผมความจริงมันตรงกันข้าม
ทุกครั้งที่เราเอาสินค้า ผ่านเครื่องสแกนในซุปเปอร์มาร์เก็ต
นั่นเท่ากับเรากำลังโหวตว่า เราเลือกเอาสินค้าออร์แกนิคหรือไม่ใช่
ที่วอลมาร์ท เราได้ตัดสินใจกันตั้งแต่ปีที่แล้ว
ว่าเราจะเข้ากระบวนการ
เพื่อให้ผลิตภัณฑ์นมในร้านของเรา มาจากวัวที่ปราศจากฮอร์โมนเร่งโต
การตัดสินใจของเรา มาจากความต้องการของลูกค้า
ผู้บริโภค 1 คน สามารถเปลี่ยน บริษัทที่ใหญ่ที่สุดในโลกได้
และถ้าจะเปลี่ยนให้ได้ เราจะต้องตอกตะปูฝาโลง
การใช้ฮอร์โมนเร่งการเจริญเติบโต
การจะกินของดีๆ ในประเทศนี้ คุณต้องจ่ายแพงกว่าการกินของไม่ดี
มันต้องใช้เงินมากขึ้น แต่บางคนก็ไม่มีให้ใช้
นั่นคือเหตุผลหนึ่ง ในหลายๆ เหตุผล
ที่ทำให้เราต้องหาทางให้เกิด การเปลี่ยนแปลงในระดับนโยบาย
เพื่อที่แครอทจะได้ถูกกว่ามันฝรั่งทอด
คนมักคิดว่าบริษัทพวกนี้ใหญ่โต และมีอำนาจมาก
เราจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ยังไง
แต่ดูอุตสาหกรรมยาสูบสิครับ
มันเคยมีบทบาทควบคุมนโยบายรัฐ แต่ตอนนี้บทบาทที่ว่าไม่มีแล้ว
การต่อสู้กับยาสูบเป็นตัวอย่างที่ดี
ว่าเราสามารถเปลี่ยนพฤติกรรม ที่ไร้ความรับผิดชอบของอุตสาหกรรมได้
ลองคิดดูสิว่าถ้าเรามีนโยบายระดับชาติ ที่บอกว่าเราจะประสบความสำเร็จ
ถ้าในปีหน้ามีคนเข้า โรงพยาบาลน้อยกว่าในปีที่ผ่านมา
เราควรหันหาความสำเร็จทางด้านนี้
ซึ่งการจะทำให้ได้ก็ต้องเริ่มจาก การทานอาหารที่อุดมไปด้วยคุณค่า
ซึ่งใครก็ตามที่ได้ทานมัน ก็จะรู้สึกดีมีพลังและไม่ป่วยบ่อยๆ
มันเป็นเป้าหมายในอุดมคติ
ฉันปลุกเควินให้ฟื้นขึ้นมาไม่ได้
ฉันไม่ชอบเวลาที่ต้องเที่ยวบอกใคร ว่าฉันสูญเสียลูกของฉันไป
ฉันไม่ชอบสายตาของผู้คน ที่มองฉันด้วยความเวทนา
ด้วยความรู้สึกว่าสงสารฉัน
ฉันขอสงสารตัวฉันเองคนเดียวก็พอ ขอบคุณนะคะ
คุณไม่ต้องมาสงสารฉัน
สิ่งที่ฉันต้องการคืออยากให้ทุกคนฟัง และช่วยฉันให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
คุณต้องเข้าใจว่าเกษตรกรอย่างเรา
เราผลิตสินค้าไปส่งที่ตลาด ตามความต้องการของตลาด
ถ้าคุณต้องการซื้อนมในราคา 2 เหรียญ
คุณก็ต้องเลี้ยงวัวด้วยรางเลี้ยง
มันก็แค่นั้น
ตอนนี้ผู้คนเริ่มต้องการที่จะบริโภค อาหารที่ดีและสมบูรณ์ของเรา
เราจะจัดให้คุณเราสัญญา
เรามีความชำนาญเราจะจัดให้
ผมมีเรื่องที่อยากจะพูดแค่นั้น
คุณสามารถโหวต เลือกระบบนี้ได้วันละ 3 เวลา
ซื้อของจากบริษัทที่ปฏิบัติต่อคนงาน สัตว์และสิ่งแวดล้อมด้วยความเคารพ
ถ้าไปซุปเปอร์มาร์เก็ต เลือกซื้ออาหารตามฤดูกาล
ซื้ออาหารที่เป็นออร์แกนิค
หาความรู้ว่าในอาหารมีอะไร อ่านฉลากผลิตภัณฑ์อาหาร
เดินทาง 1,500 ไมล์จากฟาร์ม กว่าจะถึงซุปเปอร์มาร์เก็ต
ซื้ออาหารที่ผลิตในท้องถิ่น
ซื้อที่ตลาดของเกษตรกร
ปลูกผักสวนครัว
ทำอาหารกับครอบครัวและกินด้วยกัน
ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะรับประทานอาหาร ที่ดีต่อสุขภาพ
ตรวจสอบให้แน่ใจว่า ตลาดที่คุณซื้อของรับแสตมป์อาหาร
ขอผู้บริหารของโรงเรียน ให้จัดเมนูอาหารกลางวัน ที่ดีต่อสุขภาพ
FDA และ USDA มีหน้าที่ในการ ปกป้องคุณ และคนในครอบครัว
บอกสภาคองเกรส ให้บังคับใช้ มาตรฐานอาหารปลอดภัย
และนำกฎหมายของเควิน มาพิจารณาใหม่
หากสวดมนต์ก่อนกินข้าว จงขอให้เราได้รับอาหาร
ที่จะทำให้เรา และโลกของเรา มีสุขภาพที่ดี
คุณสามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้ ด้วยอาหารทุกๆ คำ
กระหายความเปลี่ยนแปลงแล้วหรือยัง เชิญที่เว็บไซต์ takepart/foodinc
[THAI]