Cześć, Amanda.
Dzień dobry.
- Cześć. - Hej, dziecko.
Skarbie, pranie gotowe.
Amanda, nie.
Amanda Grazzini 933 dni Zainteresowana intelektualnie
- Dalej, Amanda. - Hurra!
Tak jest.
1816 dni od wyboru. Nieustraszona i radosna.
Sto lat, Amanda.
Towarzyska
Emocjonalnie silna.
Talent.
Dobrze. Dobra robota.
Do zobaczenia jutro o 17.
Zjedzcie, odpocznijcie.
Ostatnia próba przed koncertem.
Jak ktoś ma jakieś problemy, proszę mi nie mówić.
I to tyle.
ODTWARZANIE NAGRYWANIE
Amanda.
- Było bardzo dobrze. - Dzięki.
- Co tam, Rick? - Przestańcie, chłopaki.
Jak leci, chłopie?
Świetny plecak.
- Przestańcie. - Jakie to ładne.
- Oddajcie plecak. - Całkiem ładny.
Przestańcie, spóźnię się na lekcję.
Rick Virgil. 5122 dni Nadal go gnębią
Przestańcie. Oddajcie to. Proszę.
Luiza Ceolin. 10 292 dni od wyboru Ostania lekcja tańca przed weselem
Fernando Pereira 9679 dni od wyboru
Ćwiczenia na strzelnicy.
- Kochanie, jestem wykończona. - Idę spać.
Ale zadzwoń do niego.
Pa.
Amanda Grazzini. 10 327 dni od wyboru.
Źle sypia przed koncertami.
DZIEŃ KONCERTU AMANDY
Cześć, byłem w pobliżu.
To pomyślałem, że ci przyniosę trochę zapasów.
Przyszedłeś z zakupami
czy oglądać koncert?
Jedno i drugie.
Część jedzenia obchodzi rocznicę.
Mam ci przynieść coś jeszcze?
Nie, mam wszystko, czego potrzebuję.
Miłość.
Co?
Potrzebujesz tylko miłości.
Co nowego? Patrz, jak Rob wychodzi z zawału.
Kate ma nowego chłopaka.
- Nie cierpiałem poprzedniego. - Zostaw mnie.
- Ricka nadal nękają. - Przestańcie.
Przestańcie, proszę.
Zostawcie mnie. Dosyć.
Kiedy ma ślub Luiza?
Will?
Informacje są w szafce.
Wiem, ale kiedy wychodzi za mąż?
Za osiem dni.
Idealnie.
Może pójdziemy?
Dzięki za zaproszenie.
Piękna sukienka.
Fernando zdrowieje.
A ona jedzie na koncert.
O której się zaczyna?
O 18.
Dlaczego tak szybko jedzie?
Nie!
Will.
Co powiedziałeś?
Widziałeś coś takiego?
Nie.
Nie?
Tak.
Tak?
Miała problemy ze spaniem.
Zawsze je miała przed wielkimi koncertami.
No cóż...
Cóż...
Nic nie możemy zrobić ani niczego zmienić.
Słyszałem pisk jej opon.
Spróbuj odpocząć, co?
Masz jutro bardzo dużo pracy.
64 KREDKI
Podobają ci się, Amanda?
Dobrze.
Co narysowałaś?
- Przyjaciela. - Tak?
To ten nieznany nam przyjaciel?
Ten przyjaciel.
Rozmawiasz z nim?
Nie bardzo, ale jest stale ze mną.
Jak on ma na imię?
Will.
Na imię ma Will.
Cześć.
Wejdź, proszę.
Dziękuję.
Mam na imię Will.
Mogę cię nazywać...
Anne?
Jasne.
Mogę ci zrobić zdjęcie?
Bardzo proszę.
A twój wiek, Anne?
Cztery.
Cztery minuty?
Cztery godziny.
I kilka minut.
Kiedy się nauczyłaś mówić?
Nie wiem.
Chyba zawsze umiałam.
Wiesz, dlaczego tu jesteś?
To dziwne, ale tak.
Mogę to powiedzieć na głos, żeby stało się oficjalne?
Dobrze.
Jak wiesz,
jesteś kandydatką do wspaniałej możliwości uzyskania życia.
Jeśli zostaniesz wybrana w tym procesie,
zyskasz szansę na narodziny w przyjaznym środowisku,
gdzie możesz wzrastać,
rozwijać się
i odnosić sukcesy.
Czy chciałbyś być wzięty pod uwagę?
Chciałbym.
Zanim zaczniemy, czy mogę cię nazywać...
Mike?
Tak.
Maria?
Alexander?
Kane?
Tak.
Masz jakieś pytania?
- Nie żyję? - Nie jesteś żywy ani umarły.
Ty tu jesteś szefem?
Raczej trybikiem w maszynie.
Brzmi zabójczo.
Jak długi jest ten proces?
Trudno to dokładnie określić,
ale jak dojdziesz do końca, dziewięć dni.
- Czyli mam dziewięć dni. - Tak.
Lub mniej.
A potem?
Jeśli zostaniesz wybrana,
dostajesz przedłużenie jako nowo narodzona.
Jeśli nie, rzekłbym, że to koniec.
A „przedłużenie” znaczy, że zachowam pamięć o tym wszystkim?
Nie, żadnej pamięci.
Ale nadal będziesz sobą.
Czym się różni
bycie tutaj
od bycia żywym?
Każde odczucie, wrażenie i emocja
są tu mniej wyraziste.
A skąd to wiesz?
Z poprzedniego doświadczenia jako żywa istota.
Zostałeś wybrany.
Siedziałeś, gdzie ja, i cię wybrano.
Tak.
A czego dokonałeś jako żywa istota?
Niestety nie mogę odpowiadać na pytania tego dotyczące.
W porządku.
Mam dla ciebie zadanie.
Nie ma dobrych ani złych odpowiedzi.
Powiedz, co ci przychodzi do głowy.
Usiądziesz tutaj?
Teraz nie jesteś już Anne.
Jesteś jeńcem wojennym w obozie koncentracyjnym.
Wczoraj cię tu przywieźli razem z twoim 11-letnim synem, Nickiem.
Bystrym chłopakiem, ale po trosze buntownikiem.
Dziś rano Nick spróbował ucieczki,
ale złapał go sadystyczny strażnik,
który chce go powiesić.
Nick jest tu obok...
i stoi na krześle
ze sznurem...
wokół szyi.
Jedynie to krzesło pozwala
twemu ukochanemu synowi żyć.
Nagle strażnik mówi: „Usuń krzesło”.
Usuń krzesło.
Wielki Boże.
Jeśli nie usuniesz krzesła,
zabiję nie tylko twego syna,
ale wszystkich pozostałych.
Cholera.
Usuniesz krzesło czy nie?
Nie ma złych ani dobrych odpowiedzi.
Powiedz, co ci przychodzi na myśl.
Anne.
Nie usunęłabym krzesła.
Powiesz, dlaczego?
Jeśli usunę krzesło, mój syn na pewno umrze.
A jeśli nie, jest szansa, że strażnik blefuje.
Usunęłabym krzesło.
Dlaczego?
Bo mi wszystko jedno.
To moja wina, że syn próbował uciec,
więc byłoby nie fair, gdyby przez nas zginęli inni.
A mam inne dziecko?
Zaatakowałbym strażnika.
Nie wiem, czy rozumiesz koncept broni palnej,
ale atak na strażnika to przegrana bitwa.
W jakim sensie?
To jak atak na niedźwiedzia gołymi rękami.
A skąd pewność, że bym tę bitwę przegrał?
Dzięki za twoją szczerość, Anne.
Chyba mam wszystko, czego potrzebuję.
Mam wszystko, czego potrzebuję.
Dziękuję.
Proszę.
Dziękuję.
I ja dziękuję.
- Mam wyjść? - Dziękuję.
No to idę.
Chyba że... Chyba że masz więcej pytań...
Nie? W porządku.
- Te drugie drzwi. - No tak.
Przepraszam.
Brak mi orientacji.
Nie!
COFANIE
ODTWARZANIE
Nie!
Masz jakąś herbatę?
Ledwie wszedłeś.
Herbatka mnie rajcuje.
Herbata jest w kuchni.
Muszę wracać do pracy.
Bardzo proszę.
No tak, Daniel używa sobie z pizzą.
To już jego druga.
Jeannine siedzi w toalecie już 25 minut.
Nie powinna jeść tego kurczaka shoyu.
Otworzysz?
Pozostali byli na czas.
Proszę wejść.
Jestem Kyo.
Miło cię poznać, Kyo.
A to formalne powitanie.
Witam.
Proszę usiąść.
To jest Kyo. Będzie mi dziś pomagał.
Tak, poznaliśmy się już.
Dobrze. Ja jestem Will.
- Czy mogę... - Miło cię poznać, Will.
Mogę cię nazywać Emma?
Jakiś problem?
W zasadzie...
Czy mogę sobie sama wybrać imię?
To tylko na razie. Jeśli zostaniesz wybrana, dostaniesz inne imię.
A jeśli nie, to jedyne imię, które będę nosić.
Wybierz sobie coś.
Co ci się podoba.
Emma mi się podoba.
To będzie Emma.
Emma, mogę ci zrobić zdjęcie?
Tak.
To niekonieczne.
Przepraszam, trochę oślepia.
Dziękuję, Kyo.
Emma, czy wiesz, dlaczego tu jesteś?
Tak.
Zanim zaczniemy, czy masz jakieś pytania?
Czy Kyo jest twoim szefem?
Nigdy o tym nie myślałem. Odpowiedź brzmi nie.
Nie zatrudniłbym Willa.
- Też przeprowadzasz wywiady? - Jemu tego nie wolno.
Dlaczego?
Bo niestety...
nigdy nie żyłem.
No dobrze.
Mam dla ciebie zadanie.
Zacznę pewną historię,
a ty ją dokończysz.
Mów, co ci przychodzi do głowy.
Teraz nie jesteś Emmą.
Jesteś jeńcem wojennym.
- Z jakiej wojny? - Posłuchaj.
Przysłano cię do obozu koncentracyjnego
z twym 11-letnim synem, Nickiem.
Dziś rano Nick spróbował ucieczki,
ale złapał go sadystyczny strażnik, który chce go powiesić.
Nick jest na tym krześle,
ze sznurem na szyi.
Jedynie to krzesło pozwala twemu ukochanemu synowi
nadal żyć,
a wtedy strażnik mówi: „Usuń krzesło”.
Usuń krzesło.
Jeśli nie usuniesz krzesła,
zabiję nie tylko twego syna,
ale i pozostałych jeńców.
Chcesz tego?
Will.
Usuń krzesło.
Co byś zrobiła?
Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie.
Dlaczego nie?
Z tego, co powiedziałeś,
strażnik zabije mojego syna bez względu na to, co zrobię.
- Zgadza się? - Tak.
A dlaczego?
Bo to zły człowiek.
Dlaczego?
Bo tak jest.
Bo taka jest ta historia czy taki jest ten świat?
Usunęłabyś krzesło czy nie?
Chyba nie odpowiem na twoje pytanie, póki nie odpowiesz na moje.
Masz ciekawy sposób przeprowadzania wywiadu.
I co o niej sądzisz?
Nie odpowiedziała mi na pytania.
A to źle?
Pozostali na nie odpowiedzieli.
Może jest bardziej wyjątkowa niż pozostali.
A może raczej padnie na polu bitwy.
Zawsze mówisz tak, jakbyś wysyłał ich na wojnę.
A ty jakbyś kiedyś żył i cokolwiek wiedział.
Słucham?
Słyszysz.
Posłuchaj, Will, więcej nie będę się z tobą spierał.
Rób sobie, co chcesz.
Utnij sobie kutafona plastykowym nożem, jak chcesz.
Ale przy wyborze mam obowiązek wskazania,
co widziałem, a to było...
Wyjątkowe.
Dzięki za radę.
Dzięki za herbatkę.
- Witam. - Zapraszam, Alex.
Dziękuję.
Cudownie.
Gratulacje. Doszedłeś do drugiego dnia.
Dziękuję. To miła niespodzianka. Dzięki.
- Pokażę ci dom. - Dobra, zostanę oprowadzony.
- Lampa. - Och, lampa. Miło.
Gorąca. No tak.
A to kuchnia.
Rany, patrzcie państwo.
Bardzo ładnie. Lubisz te dwa kolory, co?
Częstuj się wszystkim.
Uważaj, co mówisz.
Patrzcie na to.
Pokażę ci łazienkę.
Jasne. Z radością.
To jest...
łazienka.
Ciepło.
Zimno.
Mogę puścić?
Jasne.
A tu możesz patrzeć oczyma tych,
których wybrano wcześniej.
Co mam robić?
Patrzeć.
Jak ci się coś spodoba, zapisz to.
Cokolwiek?
Cokolwiek ci się podoba.
Megan.
Chodź tu, skarbie.
A ten to co?
Tu chcesz się znaleźć po selekcji.
Jeśli czegoś potrzebujesz,
jestem w pokoju obok.
Will?
Wczoraj powiedziałeś, że mam tylko dziewięć dni.
Zacząłeś liczyć od wczoraj czy dopiero od dzisiaj?
Od wczoraj.
Nie zawracaj sobie tym głowy.
W porządku.
Hej, Rick.
- Przestańcie. - O rany.
Dajcie mi spokój.
Dawaj, chłopie.
Wcale nie tak zimno.
Mój Boże.
To było dobre.
Wszystko w porządku?
Tak.
Co to takiego?
Nic takiego.
Mogę zobaczyć?
To naprawdę nic takiego.
Jak nic, to daj mi zobaczyć.
Jeszcze nie jest dokończone.
Mike.
Ledwie zacząłem. Nie jest gotowe. To nic takiego...
Jest piękne, Mike.
Wcale nie.
Naprawdę piękne.
Dlaczego to ukrywasz?
Nie wiem.
Nie podoba ci się?
Nienawidzę tego.
Nienawidzę.
Mogę to wziąć?
Naprawdę to chcesz?
Dobrze.
Ale nie pokazuj innym, co?
Nie pokażę.
To plaża.
Dokładnie.
Amanda.
- Co ty tam robisz? - Wspinam się.
- Amanda, zejdź na dół. - A po co?
Nawet nie myśl, żeby iść wyżej.
Amanda, jedziemy. Raz, dwa, trzy, już.
Tak jest.
Dobra.
Przepraszam pana.
Skończyłaś?
Jeszcze nie.
No to...
Chcesz trochę?
Nie.
Nie bywasz głodny?
Jestem jak ty.
Nie bywam głodny, ale jadam.
To czemu nie jesz?
Bo nie jestem głodny.
A o to chodzi w jedzeniu?
Dla mnie tak.
W porządku.
Will?
Jak to jest?
Co?
Żyć.
Może się dowiesz.
O mój Boże.
Fernando.
Wszystko w porządku?
Dlaczego jest na wózku?
Czytałem twoje zapiski.
I co sądzisz?
Możesz być bardziej selektywna.
Pamiętasz ich wszystkich?
Mniej więcej.
A czy ktoś pamięta ciebie?
Nie.
Jedna osoba pamiętała mnie w dzieciństwie.
Ale nie trwało to długo.
Dlaczego tak się stało?
Nie mam pojęcia.
I co sądzisz?
Dobre.
Bardzo dobre.
Jest coś, co ci się nie podoba i co mogę poprawić?
Lepiej nie myśl w ten sposób.
W jaki sposób?
Nie myśl, by robić, co mi się spodoba.
Masz robić to, co uważasz za słuszne.
Tak, ale przecież
to ty mnie osądzasz, prawda?
I jak się z tym czujesz?
Jak ja się czuję?
Posłuchaj, Will.
Zostało mi tu siedem dni.
Chciałbym więc, żebyś był ze mną szczery.
Powiedz, jakie są zasady, a ja się dostosuję.
Nie.
Zmieniam zadanie.
Na co?
Chcę, byś wybrał coś, co ci się nie podoba.
Momenty, które mi się nie podobają?
Też mam je zapisać?
Możesz, ale porozmawiamy o nich.
Popracuję nad tym.
Masz jakieś pytania?
Pytania? Tak. Kiedy się razem napijemy piwa?
Piwa?
Masz butelki w lodówce. To musisz mieć i grilla.
Wrzucimy na niego kilka steków, sprowadzimy laski.
Jestem dość zajęty, ale dzięki za zaproszenie.
Ale świetnie nam się gadało.
Halo?
Och, Mike.
Możesz pójść ze mną?
- Zrobiłem coś złego? - Nie.
Nie zrobiłeś nic złego.
Wiedziałem, że...
Wiedziałem...
że nie jestem dość dobry.
Bycie dobrym czy złym nie ma tu nic do rzeczy.
Czyli to dla mnie koniec.
Pewnie nawet nie zaczęliśmy.
Mike.
Nie chodzi tu o czas przebywania.
Byłeś tu ledwie kilka dni,
ale przeżyłeś każdą sekundę
w sposób uczciwy i intensywny.
A to żaden wstyd.
Teraz...
pomyśl o tym, co widziałeś na telewizorach
i wybierz moment, który dla ciebie znaczył najwięcej.
Wiem, że to niewiele, ale jeśli pozwolisz,
spróbuję odtworzyć ten moment właśnie dla ciebie.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Jesteś dobry.
Dziękuję.
Kilka tygodni temu pomagałem Joan, która miała pewnego kandydata.
Ten facet był jak ból w zadku.
Stale tylko pytał: „Gdzie? Jak? Dlaczego?”.
Joan wpadła na dobrą odpowiedź, mówiąc:
„Nie wiemy, tak samo jak nie wiedzą ci ludzie w telewizorach”.
Dla mnie to było niesamowite.
Bo może istnieje równoległy wymiar,
gdzie ktoś przeprowadzał ze mną wywiad
i on czy ona tu mnie wysłali, a ja po prostu tego nie pamiętam.
Wyobrażasz to sobie?
Teraz ci ludzie siedzą sobie
i nam kibicują, oceniają nas
i śmieją się z moich żartów,
a tych ludzi oglądają jacyś inni ludzie,
których oglądają jeszcze inni,
których ogląda ktoś inny,
którego ogląda inny.
Głębokie, co nie?
Berek. Teraz ty.
Teraz ty.
Potrzebujesz czegoś?
Co to jest?
Ostatnie życzenie.
Nie rozumiem.
Kandydat został wyeliminowany, no i...
Spytałem, czy chciałby przeżyć jakiś moment.
Ostatnie życzenie.
Tworzymy właśnie ten moment.
Nie widzę tu żadnego momentu.
Ja też nie. Tylko wykonuję rozkazy.
Pozwólcie mi pomóc.
Nie dostaniesz dodatkowego czasu na swoje zadanie.
- Na dzisiaj skończyłam. - Możesz gładzić drewno.
Nie mam czasu uczyć, jak się to robi.
Sama to wymyślę.
Przychodzi jej to naturalnie.
Kyo?
Tak.
Gdybyś miał wybrać jakiś moment,
co byś wybrał?
Jakiś moment?
Taki, który chciałbyś przeżyć.
Dobra, ale się nie śmiej.
Nie będę.
No to...
w filmach,
kiedy wejdą na szczyt góry,
coś tam wrzeszczą, żeby usłyszeć echo.
Tak?
Wziąłbym głęboki oddech i...
Śmiejesz się, Emma.
Nie z ciebie, a z tobą.
Śmiejesz się ze mną.
A ty, Will?
Ja żyłem kiedyś.
Wiem.
A masz moment, który...?
Nie mam.
Ani jednego?
Z całego życia?
Dosyć.
Dlaczego tak mówisz?
Przecież żyłeś. Czemu...?
Dosyć.
Kyo, czy możesz mi pomóc wnieść to do środka?
Każdy wybierający robi coś takiego dla wyeliminowanych?
Nie, tylko on.
Co mu się stało?
Kiedy żył?
Will był...
wyjątkowy.
Jak wyjątkowy?
Zbyt dobry.
Zbyt miły.
Zbyt wrażliwy.
A to niedobrze?
Pierwszy raz zobaczyłem Willa na jednym z telewizorów.
Wielki talent, który całe życie próbował
dopasować się do świata, w którym żył.
Miał w sobie tyle miłości.
Może za dużo.
Za dużo miłości, której nie miał komu dać.
Wiesz,
niewiele możemy stąd zrobić,
ale były takie dni, że chciałem z nim być,
żeby mu powiedzieć, że nie jest taki samotny, za jakiego się uważa.
Depresja maskowana Łyse opony
Zablokowana kierownica Rozlana ropa
Spacer w parku
Siedzenie na trawie
Zdejmowanie butów
Piłka meczowa.
Wszystko w jego rękach.
Jeden do zera, 40-15, jego serwis.
Uderza piłkę.
W siatkę.
Próbuje raz jeszcze, bardziej nerwowo.
Out.
Myślę sobie:
„Robił to tysiące razy, więc da radę”.
Out.
Siatka.
- Siatka. - No dawaj.
Nic mu nie wychodzi.
- Tak blisko wygranej, ale... - A niech to.
Emocje wzięły górę.
Co byś zrobiła w takiej sytuacji?
Walczyłabym.
Dobrze.
Bierze pudełko, wkłada pączki i przesuwa dalej.
Mówiłem, że bierze pudełko, wkłada pączki i przesuwa dalej.
Od kilku dni oglądam
tego dzieciaka, Ricka.
Jak leci, facet?
I za każdym razem
jego koledzy go gnębią.
Biją go i kradną mu rzeczy.
- Aż tak nie uciskamy. No co? - Rick.
Nie podoba mi się, co mu robią,
ale najbardziej mi się nie podoba to,
czego on nie robi.
Nie reaguje. Nie robi nic. Po prostu to przyjmuje.
Co byś zrobił na jego miejscu?
Oddałbym.
Czyli jesteś za przemocą.
To wcale nie...
To nie przemoc, jeśli nie ty zacząłeś.
Czyli co to jest?
Sprawiedliwość.
To jedyny sposób...
Jedyny sposób, żeby przestali.
I co?
Zrobiłam, o co prosiłeś.
Obserwowałam różnych ludzi.
Wybrałam jednego, którego obserwowałam dokładnie.
Co ci się w nim nie podobało?
Nienawidzi samego siebie.
Uważa, że jest beznadziejny
i że wszystko, co robi, jest bezużyteczne i haniebne.
Doświadczył z pewnością tyle bólu,
że teraz już nie chce niczego czuć.
To odrętwienie pozwala mu czuć się bezpiecznym.
Ale ja wiem, że...
Zatruwa tylko to, co z niego zostało.
I gdzieś tam w środku on też o tym wie.
Ten człowiek...
Tego się nie da odwrócić.
On tak uważa.
Ale wiem, że coś tam zostało.
Will.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale przyszedł Mike.
Możesz spędzić resztę dnia w pokoju telewizyjnym.
No dobra, wchodź.
Zostań tu i przede wszystkim
nie daj mu się zobaczyć.
Dziękuję za pomoc.
Kandydat bardzo się ucieszył swoim momentem.
Miło słyszeć.
A ten człowiek, o którym dziś mówiłaś...
W liceum należał do kółka teatralnego.
Nie bardzo je lubił. I jego nie bardzo lubili.
Mimo wszystko...
Dwa dni przed premierą
główny aktor, Sam,
poważnie zachorował.
Nie był najlepszym zastępcą,
ale miał w grupie najlepszą pamięć.
Monologi Sama były długie i trudno było ich się nauczyć w krótkim czasie.
Więc przez dwie kolejne doby
biedny dzieciak powtarzał te monologi
setki razy, praktycznie do czasu,
gdy kurtyna poszła w górę.
Pocił się cały
i dygotał.
Ale kiedy stanął na scenie, stało się coś dziwnego.
Zrobiło mu się tak błogo, bo nagle jakby...
przestał być niewidzialny.
Królował na scenie, stał się jednością z widzami,
a słowa wibrowały wszędzie,
tyle że pochodziły nie od niego,
lecz przez niego, jakby był ich ucieleśnieniem.
Dotąd nie potrafi tego wytłumaczyć.
To coś, co mu się nigdy nie zdarzyło...
i pewnie nigdy się nie zdarzy.
Chciałbyś doświadczyć takiego doznania?
Nie.
Zupełnie nie.
Dlaczego?
Ponieważ...
znowu by poczuł, że żyje.
Mówię ci to dlatego, iż moim zdaniem masz talent.
Ale jak chcesz przeżyć,
musisz stać się twardsza.
Twardsza od tego człowieka.
A skąd wiem,
że ten człowiek mówi prawdę,
skoro był kiedyś świetnym aktorem?
Przejrzałem całe jej dorosłe życie i niczego nie znalazłem.
Miewała złe chwile, ale zawsze z nich jakoś wychodziła.
Spójrz na to.
Bierze skrzypce do samochodu.
Jak nie jechała wtedy na koncert,
po co by brała ze sobą skrzypce?
Jedna rzecz mnie uderzyła.
Pewnie pamiętasz, że rzadko płakała.
Żadnych łez, nic takiego.
Nie wyrzucała nic z siebie.
Robiła to jedynie wtedy...
gdy grała na skrzypcach.
Zastanawia mnie, czy miała w sobie coś,
co zawsze ukrywała.
I nigdy tego nie ujawniała.
Może to przeoczyliśmy, ponieważ...
Po co to robisz, Will?
- Próbuję ustalić, co się stało. - Nie da się ustalić, co się stało.
Ja muszę wiedzieć.
Dlaczego?
Bo poznanie faktów to mój obowiązek.
Twoim obowiązkiem jest wybranie kogoś,
a moim sprawdzenie, że dokonałeś właściwego wyboru, moim zdaniem.
I moim zdaniem
ona stanowiła najlepszy wybór.
Nieważne, czy to zrobiła celowo, czy nie.
Też tak uważasz?
Will.
Do jutra.
Puszczajcie mnie.
Puśćcie mnie.
Co byś zrobiła?
Dajcie spokój.
Porozmawiałabym z nimi.
Puszczajcie. Dajcie spokój.
To bezskuteczne.
No już.
Spróbowałabym raz jeszcze.
Znajdujesz portfel na ulicy z 500 dolarami w środku.
Co zrobisz?
Wezmę pieniądze, ale połowę oddam na cele charytatywne.
Czemu?
Żebyś mnie nie pytał, czemu wziąłem tę forsę.
Twoja matka piecze ciastka dla brata, ale nie dla ciebie.
Co byś zrobił?
Zdradzę ci, że miałyby przepyszny lukier z mojej śliny.
Boże, to zaraz ugryzie.
Hej.
Właśnie o to chodzi.
Patrz, co znalazłem w lodówce.
Ale super.
No dobrze.
Hej.
Za naszą sześciodniową przyjaźń.
Zostały tylko trzy dni.
Jak miło.
Dowiadujesz się, że zostało ci pół roku życia. Co robisz?
Objeżdżam cały świat.
Co robisz?
Wyczyszczam wspólne konta i wzywam prawnika rozwodowego.
- Co robisz? - Idę do łóżka z kolegą z pracy.
Co robisz?
Truję go.
Tu jest reszta testów.
Dziękuję.
Will.
Tak?
Tak, Maria?
Ja...
Chyba zapomniałam.
Jak sobie przypomnisz, jestem obok.
Dziękuję.
Położyłam zadanie na biurku.
Dziękuję, Maria.
Dla Willa
Cześć, Will. To jest Colleen. Colleen, to jest Will.
Miło cię poznać, Will. Kyo dużo mi o tobie mówił.
Niestety bez wzajemności.
Możemy wejść?
Kim ona jest?
Colleen też robi wywiady.
Jest świetna, jak ty.
To teraz przyprowadzasz ich wszystkich do domu?
Tak się składa, że wybrała kogoś, kto znał osobę wybraną przez ciebie.
Znaczy, że znały się w prawdziwym świecie?
Tak.
Mały ten prawdziwy świat, co?
Kogo wybrałaś?
Cecily.
Kuzynkę Amandy.
Były sobie tak bliskie.
Zawsze pamiętam Amandę i Cecily
oglądające kreskówkę po szkole.
Tę z gadającym, fioletowym konikiem.
Jak ona się nazywała? Coś tam „fire”.
Wildfire.
Tak, Wildfire. Cecily ją uwielbiała.
Miała z pięć pudełek wypełnionych zabawkami.
Wiesz, koniki, dziewczynka, król, królowa.
Z wyjątkiem...
Lady Diabolyn.
Tak.
Tylko Amanda ją miała.
Tylko Amanda.
Nie pamiętam, jak ją zdobyła.
Grała dla jednego z kompozytorów tej kreskówki.
Co za dzieciak.
Musisz być z niej dumny.
Wiesz, jak i ty, kiedyś żyłam i to...
Nie rozmawiajmy o tym.
Po śmierci Amandy znaleziono to.
Nie widziałem, jak to pisała.
Czasami trudno śledzić wszystko.
Nie da się nagrać wszystkiego.
Idź sobie.
Proszę...
Idźcie.
Przykro mi bardzo, ale chciałem, żebyś zapomniał.
Wynocha.
Daj mu trochę czasu.
Wiesz, jak mi trudno patrzeć, gdy ty...
Wynocha.
Nie zrobiła tego.
Nie.
Diego.
To Fernando?
Tak.
Gdybyś była w takiej sytuacji, co byś zrobiła?
Emma?
Chcę odpowiedzi.
Nie mam odpowiedzi.
Skąd mogłabyś wiedzieć?
- Gdybym znalazła się w takiej sytuacji... - To niemożliwe.
Wiem i dlatego nie mogę ci odpowiedzieć.
Zapytam jeszcze raz.
Co byś zrobiła?
Nie wiem.
Wszystko w porządku?
Co byś zrobił?
Nie zastanawiałbym się. Jak by się ruszył, zabiłbym go.
No to...
co byś zrobił?
Nie wiem.
Nawet nie rozumiem, co mówią.
- To śmieszne? - Nie, taki żart. To tylko żart.
- Dla ciebie to żart? - Nie, ale...
Daj spokój, sprawa jest mocno gówniana,
potężnie gówniana,
i nie rozumiem, dlaczego nie wyluzujesz.
Dużo tu napięcia.
Dziękuję.
Przestań.
Co byś zrobił w takiej sytuacji?
Nie rozumiem, dlaczego to konieczne.
Oto ból.
Odczuwasz teraz coś, czego nie da się porównać z uczuciem ludzi żyjących.
Przestań.
Czy to...
Czy to dlatego, że ci coś napisałam?
Nie.
Wcale nie.
Wiedziałam, że nie powinnam ci tego pisać.
Ale coś wewnątrz...
Nie mogłam się powstrzymać.
Więc pomyślałam...
że może to coś znaczy.
Że może czujesz...
coś podobnego.
Przykro mi, ale to nieporozumienie.
Chciałbym, byś wybrała moment, który dla ciebie znaczył najwięcej.
Miałam szansę.
Miałam szansę, ale ją zmarnowałam.
Nie wystroisz się?
Jest dobrze.
W porządku.
Gratulacje, Will.
Wygląda na szczęśliwą.
Muszę wracać do pracy.
Przepraszam, że czekałeś, Alex.
Nie ma sprawy.
Chciałbym cię przeprosić za wczoraj.
Co ty, Will? To też moja wina.
Powinienem był poważniej podejść do twojego pytania.
Chcę też podziękować ci
za wszystko, co tu zrobiłeś.
Miło to słyszeć. Cała przyjemność po mojej.
Znaczy, stronie.
Ale muszę ci oznajmić, że...
Co takiego musisz?
Muszę powiedzieć, że nie pasujesz do pozycji, o którą się ubiegasz.
A to znaczy?
Nie ciebie wybieram, Alex.
Ale dziękuję za twą ciężką pracę i oddanie w tych ośmiu dniach.
Daleko doszedłeś.
Proszę, czy... Gdybyś mi dał jeszcze jedną szansę.
Chcę tylko jedną szansę. Tylko tyle. Tyle mi trzeba.
- Nic z tym nie mogę zrobić. - Tylko jeszcze jedną szansę.
Wiem, że cię wczoraj wkurzyłem,
i obiecuję, że to się więcej nie powtórzy.
- Nie o to chodzi. - Ale to ci mówię.
Nie o to chodzi.
No to o co?
O co chodzi?
Proszę o jeszcze jedną szansę.
Dlaczego jej odmawiasz przyjacielowi?
Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi.
Skoro cię nie wybieram...
chciałbym, byś zapisał moment, który dla ciebie znaczył najwięcej.
- Spróbuję ci odtworzyć ten moment. - Proszę.
Proszę, Will. Błagam.
Podjąłem już decyzję.
Przykro mi.
Boże, jesteś żałosny.
Siedzisz tu sobie i oceniasz każdego,
i tak dalej,
ale co ty zrobiłeś, co?
Czego dokonałeś? Kim, kurwa, jesteś, żeby nas oceniać?
Boisz się.
Ty się boisz.
I chcesz, żeby wszyscy się bali.
O to ci chodzi, nie?
Ale nie ja.
Mnie w to nie wrobisz.
Dzięki za przybycie.
Will.
Już dobrze.
Proszę.
- Nie każ mi odchodzić. Proszę. - Już dobrze.
- Nie każ mi odejść. - Już dobrze.
- Proszę, błagam cię. - Już dobrze.
- Ja tego nie chcę. - Już dobrze.
Nie chcę odchodzić.
Chyba mówiłem, żebyś ją odprawił na dziś.
Przepraszam, zapomniałem.
Ona nie pasuje.
To po co ją trzymasz w domu, co?
Dobrze.
Dzisiaj ją odrzucę.
Co? Dlaczego?
Nie przekonała mnie do siebie.
Niech zgadnę. Miała być twarda? Może kogoś zabić?
Chcesz, bym wybrał znów ofiarę, jak poprzednio.
Ofiarę?
Ofiarę? Co ty, kurwa, wygadujesz?
Tydzień temu Amanda była twoją chwałą i dumą. Teraz jest porażką?
Nie jest porażką.
Nie zrozumiesz tego, bo...
- Bo nigdy nie żyłem? - Tak.
- Tak twierdzisz? - Tak, tak twierdzę.
Wiesz, najbardziej nienawidzę tego twojego wyrazu oczu.
Jakbyś wtedy wszystko wiedział i schrzanił okazję, którą miałeś.
„Okazję”.
Obyś i ty ją miał.
- I przestał z tą bezsensowną zazdrością. - Nie jestem zazdrosny.
Nawet jej nie dostrzeżesz.
Tu nie chodzi o ciebie czy mnie. Chodzi o danie jej szansy.
Wspaniale.
To wspaniały pomysł.
Ja posyłam kwiaty, a inni świniaki do jedzenia.
To Rick.
Wal się, stary.
Co się stało?
Zareagował.
- Zaraz cię, kurwa, zabiję. - Kurwa.
Uderzysz mnie i uciekniesz?
Jak myślisz?
No dobrze.
Jak sądzisz, czemu to zrobiła?
Ona nie żyje, Will. Po co to roztrząsać?
Obserwowałem ją 28 lat i nie widziałem
znaków ostrzegawczych.
A nawet jakbyś je zauważył, stąd nie mógłbyś nic zrobić.
Nic.
Nie mógłbym nic zrobić.
Mogę ich tylko wysłać na ten gówniany świat i mówić: „Przeżyjcie”.
- A jest gówniany? - Jest gówniany.
- Pełen gówna. - Tak.
Łapię tę metaforę.
Bo jesteś bystry.
Bardzo bystry, Kyo. A ja głupi.
Bardzo. Nie zauważyłem tego, gdy ją wybierałem.
Czego?
Że jest jak ja.
Miałeś w sobie potencjał, Will. Przecież wiesz.
Potencjał do czego?
Do porażki?
Do poddania się?
A co z dobrymi wspomnieniami?
Te dobre i te złe są obecnie dokładnie takie same.
Ale to nadal boli...
I to tak, że nikt tego nie widzi, a tylko ja czuję.
Teraz...
Teraz co?
Teraz wiem, że czuła to samo.
- Witam panią. - Cześć. Dobry wieczór.
- Proszę tędy. - Ślicznie tu.
Tak to urządziliśmy.
- Kane? - Tak?
To jest Emma.
Witam.
Witam. Miło cię poznać.
To moja przyjemność.
Muszę iść. Proszę, siadajcie.
- Zaserwujemy pyszną kolację. - Dziękujemy.
To ostatni dzień.
Tak.
Boisz się?
Czego?
Co może się stać.
Nie.
A ty?
Chyba tak.
Widziałem to kilka lat temu i nadal...
Mam dreszcze.
Patrzę na tę dziewczynę, która jedzie autem do domu,
pijana jak bela.
A koleś siedzi z tyłu, nawalony jak stodoła.
Nagle wóz wpada na nierówność.
Koleś się budzi, chce puścić pawia.
Okna się nie otwierają.
„Zatrzymaj wóz”.
A ona jedzie dalej.
To co on robi?
Rzyga, ale w usta.
Próbuje nie zabrudzić wozu jej matki,
więc bohatersko łyka wszystko z powrotem.
Smak jest niewyobrażalny.
I kiedy rzygowiny lecą w dół,
natychmiast wracają.
Więc je połyka.
- Rzyga i połyka. - Nie.
Ona jedzie do domu. On otwiera drzwi.
Twoja kolej.
Na co?
Na opowieść paskudniejszą od mojej.
Nie znam takiej historii.
No dobrze.
Nie jest o wymiotowaniu, ale...
Kilka dni temu oglądałem wiadomości.
Zaginęły dwie dziewczyny z liceum.
Wszyscy ich poszukiwali.
Na początku ich rodzice sądzili,
że to tylko jakiś żart czy coś takiego.
Dwa dni później
władze ustaliły, że dziewczyny nie żyją.
Okazało się,
że zgwałcił je i zamordował ich 60-letni nauczyciel angielskiego,
a następnie zakopał w swoim ogródku.
Kiedy policja spytała go, dlaczego to zrobił,
powiedział,
że dlatego, iż je kochał.
A to było zajebiście paskudne.
Chyba nie o takie paskudy mu chodziło.
Nie, ale dla mnie to paskudne.
No dobrze.
Ciekawe, dlaczego wybrałeś ten rzadki przypadek...
Rzadki? Jak to? To się ciągle zdarza.
- Ciągle? - Tak jest.
Sądzę, że to raczej wyjątek.
Wyjątek? Chyba żartujesz. Jaki ty świat oglądałaś?
Ten sam, który ty oglądałeś.
Chyba nie.
Każdego dnia jedni krzywdzą drugich.
Każdego dnia komuś zabierają życie.
Albo ktoś odbiera je sobie.
Dlaczego na tym się skupiasz?
A dlaczego ty nie?
Emma, może ty nam opowiesz jakąś paskudną historię?
Zgoda.
Dwa dni temu oglądałam młodą kobietę,
której toaletę zapchała wielka kupa.
Już mi się podoba. Jedź dalej.
Próbowała ją spuścić,
ale po prostu się nie dało.
Zaprosiła do siebie faceta.
A ten od razu chciał skorzystać z łazienki.
Wystraszyła się i poprosiła, żeby chwilę poczekał.
Wbiegła tam i zamknęła drzwi. Wzięła nową szczoteczkę do zębów
i zaczęła trzeć tę wielką kupę.
Tarła i tarła,
aż muszla zalśniła czystością.
Później, gdy byli przytuleni do siebie, on szepnął jej do ucha:
„Skarbie, dzięki za tę szczoteczkę.
Uwielbiam takie mięciutkie”.
Rany.
To koniec?
Nie, bo pięć minut wcześniej, nim jej powiedział,
całowali się z pasją.
Mieliście okazję się poznać i być może...
zauważyć coś, co ja przeoczyłem,
więc mam prośbę.
Powiedzcie mi, proszę, dlaczego osoba siedząca obok
nie zasługuje na życie.
Kto chce zacząć?
Muszę powiedzieć, że nie pasujesz do pozycji, o którą się ubiegasz.
Wiem, że niełatwo przyjąć taką wiadomość,
ale chciałbym, byś skorzystała z czasu, który pozostał,
i zapisała mi moment, który dla ciebie znaczył najwięcej.
Wiem, że to niewiele.
Ale jeśli pozwolisz, spróbuję odtworzyć
ten moment właśnie dla ciebie.
Nie śpiesz się.
Musisz wybrać coś innego.
Ale nic innego nie przychodzi mi na myśl.
Przykro mi.
W kilka godzin po wyjściu z tego domu
odczujesz, że jakby nigdy tu nie byłeś,
a twoje zmysły niesłychanie się wyostrzą
i będą mocniejsze.
To twój nowy początek.
Nie zapamiętasz mnie...
ani niczego, co tu się zdarzyło,
ale jak mówiłem wcześniej, będziesz nadal sobą.
Dziękuję.
Nie masz mi za co dziękować.
Przykro mi z powodu Emmy.
Emma przyszła się pożegnać.
Jest teraz bardzo zajęty.
Rozumiem.
Zostało ci jeszcze trochę czasu. Mam zaczekać z tobą?
Nie, dziękuję.
Wolałabym zostać sama.
Rozumiem.
Daleko zaszliśmy.
Dziewięć dni.
Emma.
Zaszczytem było cię znać.
Dla mnie to była przyjemność.
Odeszła.
Will...
Kiedy to przeczytasz, ja już pewnie nie będę istnieć.
Przykro mi, że życie nie potoczyło się, jak chciałeś,
i że ból, jakiego doznałeś,
nie pozwala ci widzieć i zrozumieć tego, co ja widzę i rozumiem.
Pozwoliłam sobie zapisać piękne chwile,
które przeżyłam w tym domu.
Jak się postarasz, na pewno je odnajdziesz.
Doceń je,
jak je doceniłam w czasie tych dziewięciu dni tutaj.
Emma.
DZIEŃ NA PLAŻY
KYO KRZYCZĄCY NA SZCZYCIE
PRZEJAŻDŻKA ROWEREM
ŚMIECH Z KANE'EM
ŚMIEJĄCE SIĘ DZIECI
HERBATKA Z KYO
Hej!
Emma!
Czy uważasz, że ziemia to dużo?
Spędź ten dzień
I tę noc ze mną
A pojmiesz, skąd biorą się
Wszystkie wiersze
Ja...
Siebie czczę
I siebie wysławiam
I cokolwiek przyjmę, wy przyjmiecie także
Albowiem każdy mój atom jest również
Waszym atomem
Włóczę się i zachęcam moją duszę
Włóczę się swobodny
Nachylam i oglądam
Ostrze letniej trawy
Mój język
I każdą krwinkę
Tu urodzony
Z rodziców tu urodzonych
Z takich samych rodziców
A ich rodzice tacy sami
Ja, trzydziestosiedmioletni Zdrów jak ryba, zaczynam
I mam nadzieję Nie spocząć do śmierci
Para mojego oddechu Echa
Drobne fale
Bzykliwe szepty
Korzeń miłości
Jedwabna nić
Winograd i rozwidlona gałązka
Mój oddech i wdychanie
Bicie serca, krew i powietrze
Przepływające przez płuca
Dźwięk słów, które wyrzucam z siebie
Na wiry wiatru
Kilka leciutkich całusów
Kilka uścisków
Obejmujące ramiona
Gra świateł
I cieni na drzewach
Machających giętkimi gałęziami
Radość samotności
I radość ruchliwej ulicy
Radość wędrówki po pagórkach i polach
Uczucie zdrowia
Trele w samo południe
To pieśń o mnie
Którą witam słońce Gdy wstaję o świcie
Witaj, słońce
Słońce
Słońce, słońce, słońce
Słońce, słońce
Ostatnia chmura dnia zatrzymuje się Czeka na mnie
Ciska mym wizerunkiem za innymi
Wizerunkiem wiernym jak wszystko Na tej ocienionej pustyni
Wabi mnie w mgłę i mrok
Odchodzę jak powietrze
Powierzam moje ciało wirom
I płynę koronkowymi strzępami
A umrzeć
Jest czymś innym
Niż można by sadzić I lepszym
Zapisuję się w spadku ziemi
By wyrosnąć z trawy, którą kocham
Jeśli zatęsknicie za mną
Szukajcie mnie pod podeszwą buta
Ledwie będziecie wiedzieć, kim jestem I co oznaczam
Ale i tak będę wam niósł zdrowie
Nie uda się mnie chwycić Za pierwszym razem
Nie traćcie otuchy
Nie znajdziecie mnie w jednym miejscu
Szukajcie w innym
Gdzieś się w końcu zatrzymam
Czekając na was
Dziękuję.
PAMIĘCI ANTONIA KATSUJI
Tłumaczenie napisów: Roman S. Czarny