"TÍMINN ER DULARFULLUR" ALBUS DUMBLEDORE
Takk.
Já, ég mun horfa...
EMMA WATSON BÓKABÚÐ, LONDON
MATTHEW LEWIS UMFERÐINNI
ROBBIE C. KAFFIHÚSI
SPÁDÓMSTÍÐINDI: SÉRÚTGÁFA ENDURFUNDIR Í HOGWARTS
Hann gat ekki vitað að á þessari stundu
væri fólk út um allt land að hittast í leyni,
lyfta glösum sínum og hvísla
"Skál fyrir Harry Potter - drengnum sem lifði af"
1. KAFLI DRENGURINN SEM LIFÐI AF
HARRY POTTER OG VISKUSTEINNINN HARRY POTTER OG LEYNIKLEFINN
-Dan! -Blessaður.
Gaman að sjá þig!
Hvernig hefurðu það? Mikið er gaman að sjá þig.
-Þetta er frábært. -Þetta er magnað.
Þú varst lágvaxnari síðast.
Bara örlítið lægri. Fallega sagt af þér.
-Hér erum við. -20 árum síðar.
-Já. -Skrítið.
Hvernig kom þetta til? Ég hef aldrei spurt þig.
-Af hverju gerðir þú Harry Potter ? -Dóttir mín hún Eleanor
fékk mig til að lesa bækurnar þegar ég hafði neitað.
-Er Fanginn frá Azkaban kom út... -Takk, Eleanor.
...sagðist ég skyldu lesa þær. Og um leið sá fyrir mér myndirnar.
Ég sá þær ljóslifandi fyrir mér.
Ég varð að fljúga til Edinborgar að hitta Jo Rowling.
Ég sagði: "Svona sé ég þetta fyrir mér".
Hún sagði: "Það er akkúrat eins og ég sé þær fyrir mér."
Þegar bækurnar komu út voru raðir út á götu...
Það voru þúsundir manns að bíða eftir nýjustu bókinni.
Það voru svo margir fallnir fyrir skrifum J.K. Rowling.
Ég hef örugglega verið átta ára.
Þegar fyrsta bókin kom út.
Þetta varð að fjölskylduviðburði.
Pabbi breytti röddinni þegar hann las og við bróðir minn vorum heltekin.
Við suðuðum í honum að halda áfram eftir hvern kafla:
"Einn í viðbót! Gerðu það"
"Gerðu það, einn í viðbót."
Vinur minn í skólanum átti fyrstu tvær.
Ég gisti hjá honum.
Ég sá Viskusteininn á bókahillunni.
Við sátum og lásum allt kvöldið. Sátum í þögn.
Hann las Leyniklefann. Ég las Viskusteininn.
Ég leit ekki við.
Þegar við lásum þær, tengdumst við Fred og George.
Tvíburar eru ekki oft í bókum.
Viskusteinninn var fyrsta bókin sem ég vakti og las alla nóttina.
Skrifin voru svo lífleg. Létt að tengjast persónunum.
Þetta var svo margslunginn, fullkomlega hannaður heimur.
Það er auðvelt að gleyma að þarna var verið að tala um
að lestur væri að deyja út.
Þetta er falleg, skapandi sýn á lífið
þessi trú á óendanlega möguleika.
Ein af ástæðunum af hverju ég dáist að J.K.
er að milljónir manna lásu bækurnar
sem höfðu aldrei haldið á bók í lífi sínu.
Og maður áttar sig á valdi skrifa.
Húrra Harry!
Þegar kom að því að finna leikara, var biluð leit að Harry Potter.
Nýja Harry Potter myndin leitar að börnum
til að leika þrjú aðalhlutverk í margmilljóna punda myndum.
Ég fór í fyrstu áheyrnarprufuna
þar voru hundruð, ef ekki þúsund manns.
Við vorum einu tvíburarnir
sem ekki voru í eins fötum þannig við hlupum yfir götuna
og keyptum eins boli.
Alveg eins.
Þetta dugar - og fórum til baka.
Þeir létu okkur öll vera á iði, og safnast saman.
Létust svo ganga í burtu.
En það varð einn maður eftir með hljóðnema
fyrir ofan okkur.
Lítil stelpa spurði mig, "Hvað er þetta?"
Ég sagði, "Þetta er hljóðnemi."
"Þeir eru að taka upp. Þetta er brella."
Eins og ég hefði gert þetta áður. Ég man það var Emma.
Ég var gripin spennu yfir þessari áheyrnarprufu.
Ég ætlaði mér hlutverk Hermione og það gerði foreldra mína skelkaða.
"Hvað eigum við að gera við hana ef hún fær ekki hlutverkið?"
Ég var mjög spenntur. Hvergi smeykur. Hugsaði ekki um
hvað yrðu gerðar margar myndir. Heldur bara: Þetta verður gaman!
Það lá á að finna þann sem átti að leika Harry.
Við fundum ekki Harry.
Við gátum ekki fundið Harry.
Það var bæði skrítið og stressandi.
Ég var á hótelherberginu mínu í London
að horfa á BBC á David Copperfield.
Það var eins og kviknaði á peru: "Þetta er Harry Potter."
Þetta er sá sem við vorum að leita að.
Ég sagði við aðstoðarleikstjórann: "Fáum hann í áheyrnarprufu."
Hún sagði: "Foreldrar hans vilja ekki blanda honum í þennan heim."
"Ekki í þetta hlutverk."
Hugmyndin var að allar myndirnar yrðu teknar upp í L.A.
"Nei, það er of mikið rask á lífi hans."
Sem betur fer kom David Hayman í leikhúsið nokkrum vikum síðar.
Tveir í röðinni fyrir framan mig snéru sér við.
David er svo frábær framleiðandi og hann
sannfærði föður Dan að koma með hann í áheyrnarprufu.
Og þannig fengum við Harry Potter.
Taka.
-Þetta er drekaegg. -Hvað er þetta?
Drekaegg.
Ég var mjög ánægt barn en leit greinilega illa út.
"Þú ert mjög sætur en þú lítur út fyrir að hafa lent í ýmsu."
Ég varð mjög snortin að sjá strákinn tala.
"Þetta er hann. Guði sé lof, hann er fundinn."
Það var auðvelt að finna Rupert og Emmu. Þau pössuðu í hlutverkin.
Við settum þau í skjápróf til að sjá hvort þau pössuðu saman
sem varð alveg augljóst á fyrsta skjáprófinu.
Strákar, færið ykkur nær henni þegar hún leysir málið.
Og taka.
Ég leitaði aldrei hér.
Ég kíkti á þessa á síðustu önn til að lesa smá.
Er þetta smá?
Þegiðu.
Ef Filch kemur fyrir hornið núna
missir Gryffindor allavega 50 stig.
Ég vissi það!
Hér er þetta.
Nicolas Flamel er sá eini sem hefur gert Viskusteininn.
-Hvað? -Hvað?
Oh, í alvöru, lesið þið ekkert?
Klippa. Vel gert.
-Það er æðislegt að sjá ykkur. -Undarlegt.
Hvernig líður ykkur að vera hér að tala um þetta?
A. Mjög tilfinningaþrungið, augljóslega.
B. Mér líður eins og tíminn hafi staðið í stað og flogið áfram á sama tíma.
Já, samtímis. Mjög óraunverulegt.
Það hefur ekki liðið það langur tími. Eigum við skilið endurfundi?
-Ég veit. -Já.
Tíminn leið, ég eignaðist barn og fékk nýrnasteina.
-Þú nefndir það. -Aldurinn.
Við eigum safn af sameiginlegum minningum.
Um hluti sem við gerðum saman,
það er svo auðvelt að rifja upp hvar við vorum.
Fyrsta áheyrnarprufan, daginn sem við hittumst fyrst.
Ég gekk úr út búningsklefanum
og sá brúnhærðan strák ganga í hina áttina. Sá ekki framan í hann.
Þetta er annar Harry sem er í prufum í dag, hugsaði ég.
Það var verið að prófa okkur með mismunandi Harry, Ron og Hermione.
Ég man að það var ein prufa þar sem við vorum sett saman.
Ég man að þegar við þrjú vorum sett saman
breyttist eitthvað og varð auðvelt og rétt.
Ég man er það small.
Við vorum í myndverinu. Við fengum hlutverkin.
Þeir sögðu: "Þið fenguð hlutverkin."
"Fjölmiðlar eru fyrir utan húsið ykkar, þið komist ekki heim."
Hingað til hefur þetta snúið veröldinni á hvolf.
Ég veit það ekki, það hefur aldrei neitt svona komið fyrir mig áður.
Ég skildi Hermione alveg.
Þetta er ég. Ég er þessi stelpa.
Emma var án efa gáfaðasta manneskjan á setti.
Og þá meina ég gáfaðri en allir. Hún var eldklár krakki.
Ég er skuggalega líkur mínu hlutverki.
Því ég kem úr sjö manna fjölskyldu.
Og ég á rauðhærða systur, og bý í hreysi.
Það var enginn 12 ára eins tilbúinn fyrir myndavélarnar
eins og Rupert. Hann var alveg óttalaus.
Rupert var Ron. Og Dan var Harry.
-Hvernig finnst þér að verða frægur? -Það væri svalt.
Við höfum talað um hversu vel þú lést okkur líða í
áheyrnarprufunum okkar og það hélt svo áfram inn í myndverið.
Þú lést það líta út fyrir að vera létt.
Í fyrstu myndinni var ég alveg að deyja.
En það er ekki hægt að vera svona kvíðinn.
Ég vil að öllum líði vel, öllum finnist þeir tilheyra.
Eins og þau séu heima hjá sér.
FYRSTA ÁRIÐ Í HOGWARTSSKÓLA
Jæja, hlustið á mig. Velkomin í fyrsta flugtímann.
Haldið hendinni yfir kústinum.
Fyrstu vikurnar af tökum, voru krakkarnir hreinlega í sjokki.
Ég er svo hissa á að mér fannst þetta aldrei yfirþyrmandi.
-Tvö pund. -Dan.
Þegar þú snýrð þér frá henni grípurðu í þetta.
Horfðu upp. Þú nærð í hana.
Það var held ég vegna
Chris og tökuliðsins. Þau gerðu þetta svo skemmtilegt.
Við vorum auðvitað bara krakkar sem hlökkuðu til að fíflast saman.
Chris Columbus bjó til tívolí-stemningu.
Við vorum bara krakkar sem létu eins og krakkar á setti.
Það sem ég man frá Viskusteininum
að ég lærði krumlu...
Við vorum alltaf í einhverjum slagsmálum.
-Slagur. -Og handasláttur.
-Við vorum öll rauð. Rauðar sárar hendur. -Og við notuðum hnúana.
-Við slóum hvort annað fast. -Og í sköflungana.
-Já. -Ég man eftir því.
Ég er meistarinn!
Það var erfiðara fyrir þá að leyfa okkur að skemmta okkur
við það gleymdum við hvað við áttum að vera að gera.
-Ég tek músagildruna. -Ekki setja hana á nefið á þér, elskan.
Þetta tekur af farðann.
Það var vandamál hvað við urðum oft annars hugar.
Þau brostu í tökuvélina.
Eða voru svo glöð að vera í Harry Potter að þau gátu ekki
hamið sig nógu lengi til að klára atriðið.
Krakkar mínir.
Columbus hafði unnið oft með börnum og var alveg frábær með þeim.
Hann fór niður á hnén að tala við þau og talaði svo enginn heyrði.
Hann var svo mikill pabbi.
Maður fann að maður var hluti af hans fjölskyldu.
Vertu aðeins afslappaðri. Ekki bara tala.
-Skilurðu? -Já.
Þú getur verið alveg frosinn og stífur eða: "Hvað finnst þér?"
"Hann kann á hann."
-Talaðu með hann. -Já.
Flott. Vel gert.
Það þarfnast þolinmæði að vinna með börnum.
Sérstaklega með ofvirkum og spenntum börnum.
GRINGOTT-BANKI
Að líta glæsilega út...
Gaman að sjá ykkur.
Hæ!
-Læddust þið burtu? -Gryffindor að slaka?
-Komdu hérna. -Gaman að sjá þig bróðir.
Chris Columbus var alltaf hress.
Við hlupum um. Við vorum svona 11 ára.
Þrír krakkar stóðu sig í tökum.
En þá voru fimm í bakgrunni ekki að standa sig.
Rupert var miskunnarlaus. Það stoppaði hann ekkert...
En vegna þess þá virkaði það.
-Við fengum að vera börn. -Já, það er satt.
Mér fannst ég ekki vera í vinnunni.
Mjög mikilvæg tilfinning.
Manni líður eins og barni er maður horfir á myndirnar.
Við vorum umkringd öllum úrvals leikurum Bretlands
og við höfðum ekki hugmynd um hver neinn var.
Ég hélt að Richard Harris ynni þarna sem leiðsögumaður.
Ég held að ekkert af krökkunum hafi áttað sig á alvörunni
bak við þessa vinnu.
Það var Snape sem Hagrid hitti í bænum.
Og hann hvernig maður kemst fram hjá Hnoðra.
-Dumbledore er ekki hérna... -Góða kvöldið.
Aðall breskra leikara.
-Hvað hefurðu að segja? -Ég veit ekki hvað kom fyrir.
Þegar ég hugsa um allt fólkið sem ég ólst upp með
og heyri það spjalla og ganga um.
Fullorðnir leikarar voru eins og hinir mestu grallarar.
Það var frábært.
Robbie Coltrane líka.
Hann var óþroskaður eins og krakki og svo skemmtilegur.
Honum fannst gaman að fá okkur til að hlæja.
Ég er búinn að prófa allt. Ég hef prófað krem. Og ég hef prófað gel.
Ég reyndi að raka mig. Er ég fer á fætur, er það...
Maðurinn minn hótar að fara frá mér.
Ef hann elskaði mig, væri honum sama um smá andlitshár.
En hann er mjög, mjög erfiður.
Hlýjan frá þér skipti mig svo miklu máli.
Við vorum svo mikið saman.
Ég eyddi meiri tíma með ykkur en mínum eigin börnum.
Ég veit. Bilun.
Mikið af mínum uppáhalds senum eru með þér
og genginu í kofanum hans Hagrid.
Ég var kölluð blóðníðingur í einu atriðinu.
Þú varst svo góður við mig þann dag.
Vegna þess að þetta var fyrsta alvöru hlutverkið mitt.
Ég er kölluð blóðníðingur.
Ég trúi þér ekki.
Hvað er blóðníðingur?
Að vera með óhreint blóð.
Blóðníðingur er ljótt nafn fyrir þá af muggaætt.
Þann sem á ekki galdraforeldra. Eins og ég.
Þið þrjú eruð orðnir svo góðir leikarar.
Að koma í leikmyndina var eins og að koma í annan heim.
Af öllum Stuart Craig leikmyndunum var þetta flottast.
AÐ SKAPA HIÐ ÓMÖGULEGA
Ég var ákveðinn að Hogwartsskóli ætti að vera
eins og þessi heimur væri til í raunheimi.
Ég hafði frjálsar hendur
þannig við gátum skapað þennan heim frá grunni.
Leikmyndirnar urðu yfirþyrmandi þó ég sé búin að gera þetta í 35 ár.
"Almáttugur!"
Í fyrsta skiptið sem ég kom á settið var mér fylgt í gegnum stóra salinn
sem var stórkostlegur.
Öll gólfin voru úr steinum frá York.
Mörg atriði voru með 250 aukaleikurum sem borðuðu og tröðkuðu um.
Maður notar ekki plastgólf. Það verður að vera ekta.
Öll kertin sem sigu upp og niður.
Eitt uppáhalds atriðið mitt var þegar svífandi kertin
brenndu böndin sem héldu þeim uppi og byrjuðu að detta.
Alvöru kerti sem var kveikt á í hundraða tali fest með girni
upp í loftið.
Ekki tæknibrellur.
Magnað að hafa upplifað þetta.
-Það er svalt. -Takk, Stuart Craig.
-Við elskum þig, Stuart. -Já.
Quidditch var erfitt að taka upp.
Áhorfendur þurftu að skilja reglurnar.
Það er ekki erfitt að læra Quidditch. Hvert lið er með sjö leikmenn.
Þrír sóknarmenn, tveir varnarmenn, einn gæslumaður og leitari. Það ert þú.
Jo Rowling gerði bók með leikreglum handa okkur.
Quidditch leikreglubók sem útskýrði hvert smáatriði af leiknum.
Stuart Craig hönnuður leikmyndarinnar
gerði útlit Quidditch-vallarins
gerði hann völl sem var mjög raunverulegur
fyrir íþrótt sem var óraunhæf.
Ég vil sjá ákafa og áhuga. Tilbúin og byrja!
Hún skorar!
Angelina Johnson skorar! Tíu stig fyrir Gryffindor.
Mig langaði alltaf að segja þér að á degi tvö eða þrjú
ertu í nærmynd og segir "Við erum ekki í alvörunni að fara heim."
Það er skrítið að fara heim finnst þér ekki?
Ég er ekki í alvörunni að fara heim.
Ég fæ enn tár í augun að hugsa um það.
Ég hugsaði: "Þessi strákur... er frábær leikari."
Þetta augnablik opnaði augu okkar allra fyrir galdraheiminum.
Fyrsta myndin var lík sögubók. Velkomin inn.
Hún var "Velkomin í Hogwartsskóla" þar til í endann.
-Þar til ég bræði andlit. -Einmitt!
-Fyrsta myndin sló í gegn. -Já.
Þegar myndin varð fræg tóku áhorfendur myndina og leikarana í sátt.
Ég skemmti mér vel í mynd númer tvö Leyniklefanum.
Ég var svo frjáls.
GILDI WEASLEY-FJÖLSKYLDUNNAR
Allt í lagi, komdu. Uss.
Góðan daginn, fjölskylda!
Daginn, pabbi!
Ég elskaði öll atriðin þar sem Weasley fjölskyldan er saman komin.
Tökurnar í Hreysinu voru með sérstakri orku.
Allir stríddu öllum.
Allir hlutir í Hreysinu voru alltaf að breytast.
Stækkuðu og minnkuðu á víxl.
Eitt skipti var risa arinn með flugdufti og svo minnkaði hann.
Eins og settið væri lifandi. Það breyttist.
Það besta við Harry Potter var að vera Weasley.
Og Hogwarts fjölskyldan.
En mér fannst frábært að eiga aðra fjölskyldu.
Öll atriðin þar sem við fengum að vera hluti af.
Það var frábært að vinna með Julie.
"Hæ, mamma. Hæ, pabbi."
Julie Walters lék móður mína, Frú Weasley
hún var svo yndisleg og frábær.
Hún tók mig undir sinn verndarvæng og var hin fullkomna móðurímynd.
Ég varð mjög náin tvíburunum.
Þeir voru ekta eldri bræður.
Julie Walters og Mark Williams voru eins og önnur fjölskylda.
Þau héldu sér í karakter og svöruðu hvort öðru þannig.
Dumble-dun-dore...
Hver? Hver, elskan mín?
Dumbledore hlýtur að vita af þér.
Klippa.
Stopp, stopp.
Þetta virkar ekki.
Ótrúlegt.
Þið eruð flott. Blessaður.
Hvernig hafið þið það?
-Fínt. En þú? -Gott!
Spennandi. Við vorum hér í Azkaban síðast.
Við vissum ekki að þú kæmir.
Hver voru gildi Weasley fjölskyldunnar? Tillitsemi, umhyggjusemi
og gleði!
Jæja Harry, þú veist allt um mugga.
Geturðu sagt mér hvernig maður notar gúmmíönd?
Allt var eðlilegt er við vorum saman.
Þetta var fjölskylda, sem var ekki skyld.
Skemmtilegast við það var að maður fann
hvað allir voru hluti af heild.
Og svo sástu andstæðuna hjá Malfoy-fjölskyldunni.
Gaman að bera þær fjölskyldur saman.
Alveg svart og hvítt.
Svona, svona, Draco, vertu góður.
Herra Potter.
MALFOY-FJÖLSKYLDAN
Lucius Malfoy.
Loksins hitti ég þig.
Ég tók eftir að fólk var að lesa Harry Potter í lestinni
hvert sem ég fór.
Mig langaði ekki í hlutverk Luciusar.
Ég tók prufu fyrir Lockhart.
"Flott. Viltu prófa annað hlutverk?"
Ég var að leika Krók í Pétur Pan.
"Mig langar ekki að leika tvo skúrka."
Og ég las línurnar gegnum samanbitnar tennur. Virkilega bitur.
Og það var einmitt það sem þurfti.
Þeir buðu mér hlutverk Luciusar, sem betur fer.
Hvernig vogarðu þér?
Tilgangur hans í sögunni er að útskýra hvers vegna Draco
var svona illgjarnt, sálarlaust hrekkjusvín í skólanum.
Rauðhærður og í notaðri skikkju?
Þú hlýtur að vera Weasley.
Draco er afsprengi foreldra sinna.
Hann á virkilega slæma foreldra.
Ef Hagrid elur mann upp eru góðar líkur á að
maður yrði indæll og góður.
Er hann ekki fallegur?
Elsku kallinn! Hann þekkir mömmu sína.
Ef pabbi þinn er siðblindur og notar staf með slönguhaus
verður maður ekki mjög vingjarnlegur.
Taka 37, atriði átta, tilbúin.
Mundu, Tom. Talaðu hægt og illkvittið. Mjúkt.
Tilbúin og byrja.
Ég dýrkaði Tom frá fyrstu stund.
Hann var alltaf svo ljúfur.
Það var gaman að vinna með Jason.
Nei, það var reyndar ekki alltaf gaman.
Hann varð skyndilega óvingjarnlegur og illgjarn einstaklingur.
Ég man ég greip í hann og reyndi að vera eins ónotalegur og ég gat
hann var alltaf að leita að viðurkenningu.
Fyrsta atriðið mitt var reyndar klippt út
og er í aukaefninu.
Draco kom við eitthvað og ég notaði stafinn...
Ekki snerta neitt, Draco.
Ég vissi ekki af beittu tönnunum
sem stungust í Tom.
Hann leit á mig með tárvotum augum.
Já, faðir.
"Fyrirgefðu. Ég áttaði mig ekki á hvað tennurnar væru beittar."
"Þetta er allt í lagi. Passar atriðinu."
Hann var svo vondur faðir, svo var sagt "Klippa."
Hann faðmaði mig og sagði: "Barði ég þig of fast?"
Hann var bæði Jekyll og Hyde.
Harry Potter, þvílíkur heiður.
Ég man ég sagði við vin minn:
"Ég fékk hlutverk. Álfur í Harry Potter ."
Og það ískrar í honum af gleði en hann var svo hneykslaður
yfir ég skildi ekki hvað ég væri að leika mikilvægan karakter.
Hann segir: "Takk Lucius."
Ég sveiflaði fætinum. Steig niður. Sveiflaði stafnum.
"Klippa, þurrkið gólfið þar sem Jason rann."
"Ég rann ekki." "Nú, hvað gerðist?"
"Ég sparkaði Dobby niður stigann."
Ég hugsaði: "Þetta á eftir að verða hrikalega skemmtilegt."
Herra Malfoy.
Ég held þú eigir þetta.
Sokkurinn er svo aumingjalegur en samt skiptir hann öllu máli.
Og það er fegurðin í þessum karakter.
Húsbóndinn gaf Dobby sokk.
Ha? Ég gaf þér ekki...
Húsbóndinn gaf Dobby föt.
Dobby er frjáls.
Uppistaðan eru vinir sem standa saman.
Eitt það fyndnasta sem við upplifðum var atriði með Richard Harris.
Og rafrænu eintaki af fönixnum Fawkes.
Risastór, eldrauður fugl sem er ekki til.
Hann er ekki til. Þetta var samt raunverulegt.
Richard kemur inn og lítur á fönixinn og segir:
"Vá, þessi dýr eru svo vel þjálfuð í dag."
Það voru myndavélar í augunum sem sáu Richard.
Og þeir sögðu: "Við viljum ekki brjóta álögin."
"Látið fuglinn svara og hreyfast."
Richard var farinn að segja: "Fuglinn svarar mér."
Fönixar eru heillandi skepnur.
Þeir geta borið mikla þyngdir. Tár þeirra hafa lækningamátt.
Hann hélt að þetta væri alvöru fugl.
Gaman að vera hluti af þessu.
Það hefði enginn getað byrjað á myndunum betur en þú.
Gott að heyra.
Ég var með samviskubit að hætta.
Þegar ég kvaddi ykkur hugsaði ég:
"Ótrúlegt að ég sé að yfirgefa þau."
Þú átt mikinn heiður skilið
fyrir það sem þú náðir í gegn í fyrstu myndunum.
Takk kærlega fyrir það.
Þetta var mér mikilvæg lífsreynsla.
Það skiptir ekki máli hvar einhver fæddist
heldur hvernig hann ólst upp.
2. KAFLI AÐ ELDAST
HARRY POTTER OG FANGINN FRÁ AZKABAN HARRY POTTER OG ELDBIKARINN
Hæ.
Takk fyrir að koma. Takk fyrir spjallið.
Hver er þetta? Þessi maður.
Hver er þetta?
Þetta er Sirius Black.
Sirius Black er mikilvægur fyrir Harry.
Lærdómur Jo er að ekki dæma fólk af útlitinu.
Sirius Black er kynntur fyrir Harry sem glæpamaður.
Það gengur morðingi laus.
Meinar þú Sirius Black?
Hvað kemur hann mér við?
Svo hittir Harry hann og í framvindu þriðju myndarinnar
kemst hann að því að ekki er allt sem sýnist.
Hann er annar en fólk heldur.
Gary er stórkostlegur leikari.
Hann var valinn því það er auðvelt að trúa að hann sé illmenni
en hann er samt svo ljúfur og hlýr.
Má ég spyrja hvar þú varst kynntur fyrir Siriusi?
Ég vissi af Harry Potter , en það var fyrir börn.
Allir voru að segja mér að lesa bækurnar og ég átti börn
þannig þær tengdust inn í mitt líf.
Svo urðu bækurnar svolítið skuggalegri og þá urðu þær athyglisverðar.
Þegar ég hitti Alfonso var hann aðal aðdráttaraflið.
Krakkar, munið að passa upp á froskana ykkar.
Þau eru að fullorðnast í Azkaban.
Þau eru að fara yfir þröskuldinn milli barnsaldurs og unglingsára.
Í fyrstu tveimur myndunum er Harry barn.
Það er léttara yfir í andrúmsloftinu.
Þegar hann verður 13 ára er samt dimmt
yfir Harry.
Og það þurfti að komast til skila í gegnum myndina.
Hvað var þetta?
Ég veit ekki. Kannski bilaði lestin.
Fanginn frá Azkaban var nýtt tímabil.
Þetta var mun drungalegri saga.
Mikið um fullorðins sögufléttur.
Lýsingar J.K. Rowling á vitsugum eru virkilega hræðilegar.
Ég vildi ná fram áhrifunum sem vitsugur hafa
að þær sjúgi til sín alla gleði.
Að þær væru að sjúga kjarnann úr Harry.
En það sem skipti mestu máli var frammistaða Dan.
Hvenær var Azkaban tekin? Hvað varstu gamall?
Fjórtán.
-Þegar við hittumst fyrst? -Já.
Mér fannst ég hafa eðlilega foreldratilfinningu.
Ætlarðu að drepa mig, Harry?
Ég féll alveg í stafi þegar Gary Oldman kom inn.
-Manstu þegar við töluðum um Gary. -Ég fríkaði út.
Þú sagðir: "Heyrðu Emma, vertu róleg.
Gary Oldman er stórleikari og þú verður að vera róleg."
"Allt í lagi."
Sem speglaði minn eigin ótta.
"Dan, þú verður að vera rólegur. Maðurinn er stórleikari."
Dan var pínu skelkaður en Gary var ótrúlega örlát
manneskja og mótleikari og tók honum opnum örmum
og lék vel á móti honum.
Það var sætt að sjá þá tvo saman.
Það var næstum eins og þeir spegluðu samband sitt
og Harry setti Sirius Black á stall að mörgu leyti.
Að hann væri fálátur og að einhverju leyti ógnvekjandi.
Það var svipað í myndinni.
Þegar þeir uppgötva hverjir þeir eru í rauninni myndast mögnuð tengsl.
Maður gat séð þá milli atriða
sitjandi saman að tala og hlæja.
Maður sá hvernig Dan horfði á Gary
aðdáunina og virðinguna sem hann hafði fyrir honum.
Atburðirnir í Draugakofanum.
Ég, Rupert og Emma sáum ykkur leika.
"Þetta er leiklist, krakkar. Þetta er það sem við viljum geta."
Þarna voru Tim Spall og hinn eini sanni Alan Rickman
David Thewlis, þú, Emma, Rupert.
Fallegt að þú nefnir okkur þrjú í þessum hópi.
Að horfa á ykkur leika, og líka sjá ykkur sem manneskjur
þar sem þið eruð frábærir leikarar, en þið eruð samt bara fólk.
Þið skemmtuð ykkur. Voruð ekki bara alvarleg.
Þetta gat verið erfitt. En það líka verið gaman.
Það er mikilvægt.
-Drepum hann. -Bíddu.
Ég er hættur að bíða!
Tólf ár af bið!
Í Azkaban-fangelsi.
Ég hef aldrei verið í atriði með svona frábæru leikurum.
Þetta er langt atriði og það verður mikil vending á söguþræðinum.
Þetta var svo gaman.
Þetta er tilfinningaþrungið atriði þar sem mikið gerist.
Nei!
Ég treysti þér!
Rupert og Emma og Dan gefa sig öll í atriðið.
Ég elska það! Þetta eru góðar minningar.
Ég sagði Dumbledore að þú værir að hjálpa vini
og hér er sönnun þess.
Frábært, Snape. Enn einu sinni gastu notað höfuðið
og komist að rangri niðurstöðu.
Mér þótti vænt um persónuna Sirius og samband Harry og Siriusar.
Hann er svona svalur frændi en samt eins og stóri bróðir.
Hann er gerður að svo vondum kalli og svo er eins og öllu sé snúið við:
"Þetta var gildra. Hann er góði gæinn."
-Hann er góður, hlýr og svalur. -Góður og hlýr og smá svalur.
Já!
Ég vildi að ég hefði vitað heildarmyndina.
Við vissum ekkert milli bóka. Vissir þú ekkert þó þú
-værir Harry Potter. -Ég vissi ekkert. Bara Rickman.
-Rickman? -Hann vissi allt.
Hvernig þá?
Hann sagði við Jo: "Ég held ég þurfi að vita hvað gerist."
"Ég verð að vita það."
Gefðu mér ástæðu. Gerðu það.
-Vissi Rickman hvað gerðist? -Já, hann vissi það.
Hann sagði engum. Chris spurði hann:
"Af hverju ertu að þessu?" "Segi þér seinna."
Já, þú kemst að því.
-Það sem þú þarft að vita. -Bíddu í áratug.
Dan var ekki barnastjarna. Hann var mótleikari.
"Þú ert unglingur og ég kem fram við þig eins og ungling."
Hann var fyrstur til að gefa okkur heimavinnu.
Slakaðu á. Slakaðu á.
Hann vildi kynnast okkur og lét okkur gera æfingar
eins og að skrifa ritgerð í karakter.
"Þú þekkir þinn karakter best,
miklu betur en ég og mig langar að skilja hann."
Og eftir hálfa blaðsíðu sagði ég:
"Ég held að ég sé búin."
"Jo skrifaði 500 blaðsíður um þetta.
En mér finnst þetta góður úrdráttur.
Flott. Æðislegt. Stoltur af þessu."
Auðvitað skrifar Emma 12 blaðsíður af stórkostlegum skrifum.
Rupert skilaði aldrei neinu.
Ég gerði ekkert.
"Rupert, hvar er verkefnið þitt?"
"Mér fannst eins og Ron myndi ekki skila neinu."
"Svo ég gerði það ekki."
Sem betur fer fannst Alfonso það hæfa mínum karakter.
Rupert er... Ron.
Hann er 100% Ron.
Emma hefur ekkert fyrir því að leika. Hún undirbýr sig vel.
Þegar hún er í tökum
flæðir allt hjá henni.
Þau eru öll frábærir leikarar.
Sirius Black fær uppreisn æru
þegar Harry skilur hver hann er.
Hann fær endurlausn og algjört frelsi.
Það er svo táknrænt
þegar þeir fljúga saman út í nóttina í tunglskininu.
Þetta var eins og fjölskylda.
-Já. -Meira en nokkuð annað.
Venjulega fær maður ekki þessa upplifun í bíómyndum
maður kynnist fólki og sér það svo aldrei aftur.
En í Potter myndunum, hittirðu alla aftur.
Já. Það, ásamt mörgu öðru gerði þetta svo sérstakt.
Já. Manni leið eins og maður væri hluti af kvikmyndasögunni.
NÝTT TÍMABIL
Hogwartsskóli var valinn til að halda Þrígaldraleikana.
Þrígaldraleikarnir voru haldnir í Eldbikarnum
Það var dásamlegt að vera komið á óvart
af því hversu töfrandi atriðin voru.
Ég man þegar Beauxbatons-stelpurnar koma inn, og Durmstrang-strákarnir.
Það var mjög flott.
Í fjórðu myndina vildum við breskan leikstjóra.
-Við vildum eitthvað listrænt. -Klippa. Takk.
Mike er hávær, stórhuga, ástríðufullur maður.
Hann var fullkominn í þessa mynd.
Þetta var hástemmd, spennandi, frábær, óvenjuleg mynd.
Mike var frábær. Það var eins og hann væri úr bókunum.
Hann var eins og karakter úr Hogwartsskóla.
Fjórða bókin er þykkust. Hún er um 900 bls.
Hún er múrsteinn.
Taka!
Ég hugsaði að þetta ætti eftir að líma krakkana í sætin
og þetta þyrfti að vera kraftmikil mynd.
Hann var svo orkumikill.
Hann varð svo spenntur, það eru svo notalegir
barnslegir mannkostir.
Hann er svo mikill húmoristi
og reyndi að finna húmor í hverri töku.
Þegar við vorum búin að taka upp nokkrar myndir varð ég stressaður.
Það breyttist margt þegar Columbus hætti.
-Stemningin breyttist þar til Mike Newell kom.
Mike talaði við okkur eins og fullorðna.
-Hann gerði það. -Já.
Það var gaman í tökum.
Weasley-tvíburarnir sem mér þótti vænt um, voru að rífast.
Við vorum í tökum þar sem Fred og George er meinað
að taka þátt í Þrígaldraleikunum og eru með hárkollur og skegg.
Við vorum eins og gamlir karlar. "Ég held að þið yrðuð pirraðir
út í hvorn annan og færuð að slást."
Þeir tveir voru ergilegir yfir því.
Klippa!
"Koma svo strákar, þetta er slagur."
Mike kom og sagði.
Hver vill slást?
Ég sagði: "Já allt í lagi", eins og bjáni.
Ég var auðvitað þybbinn sextugur karlmaður þarna.
Og... ég hefði ekki átt að gera þetta.
Svo hann stekkur á mig, og snýr mér á hliðina!
Svo ég gerði bara það sama við hann.
Ég man að ég greip um mittið á honum að reyna tuska hann til.
Og ég braut nokkur rifbein og var sárkvalinn eftir það.
Besta var að ég var auðvitað búinn að gera mig að algjöru fífli.
Og öllum leið mikið betur við það.
Maður á ekki að rifbrjóta leikstjórann.
AÐ ELDAST
Myndin Eldbikarinn er eingöngu um unglinga
sem verða skotnir í einhverjum og bjóða á stefnumót.
Á jólaballið.
Það eru sýnd öll vandræðalegu tímabilin sem þau ganga í gegnum.
Þeim líður þannig líka, því við vorum að upplifa sömu hluti.
Við Emma vorum dugleg að hvetja hvort annað
að senda hinu kyninu skilaboð. Ef við vorum að senda skilaboð.
"Hún sendi svona marga kossa til baka. Hvað á ég að gera?"
Við áttum svona systkinasamband.
Þetta var athyglisverð mynd þar sem hormónarnir voru í botni.
Fólk var skotið, fór á stefnumót og hætti saman.
Eins og ég gerði í skólanum. Þetta var alveg eins nema
þetta var í tíma í vörnum gegn myrku öflunum.
Í þessari mynd var hámark hormóna, allavega hjá mér.
Það mátti búast við því.
Sérlega í fjórðu myndinni þar sem Beauxbatons og Durmstrang voru.
Þannig þarna voru fullt af unglingum fullir af hormónum.
Svo bættust við tveir stórir hópar af nýju fólki.
Sem voru gerð myndarleg fyrir myndina.
Svo, já... Þessi mynd var villt.
Af hverju ferðast þær í hópum?
Hann er pínu vandræðalegur unglingsstrákur
eins og allir aðrir.
Sem er magnað þar sem hann er aðal hetjan í sögunni.
Slæst við dreka en færð ekkert stefnumót?
Ég held ég velji frekar dreka.
Jo skrifaði hann mjög hugljúfan á þessum árum.
Og mér fannst ekki erfitt að leika hann og
stilla inn á vandræðalegu nörda hliðina mína.
-Cho? -Já?
Ég var bara að spá...
Ég var að spá hvort þú vildir koma með mér á ballið?
Fyrirgefðu? Hvað sagðir þú?
Þetta er saga um að eldast.
Ein stærsta lotan var jólaballið.
Jólaballið er fyrst og fremst, dansleikur.
Og atriðið þegar nemendurnir læra að dansa
þetta var týpiskt skólaball á þessum aldri.
Stelpurnar og strákar sitthvoru megin.
Við vorum í stórum sal í Oxford.
Maggie er í miðjunni og segir: "Ég ætla kenna ykkur að dansa."
Auðvitað velur hún Rupert og segir...
-Settu höndina á mittið á mér. -Ha?
Hann veit hvernig á að koma fólki til að hlæja.
Þetta var frábært!
Ég var mjög feiminn. Ég kunni ekki að dansa.
Ég hafði aldrei dansað við dömu áður svo þetta var alveg nýtt.
-Þú leyfir honum aldrei að gleyma þessu? -Aldrei.
Tvíburarnir, James og Oliver voru alltaf eitthvað að stríða mér.
Við vorum búnir að espa hann upp fyrir tökur.
Þeir voru búnir að sannfæra mig
um að dansa dans sem þeir sömdu.
"Kanntu sporin þín?"
"Ha?"
"Sporin, við erum öll búin að læra dans í sex vikur hérna."
Bara reyna byggja upp þrýsting.
Svona.
Nei, þú verður að stjórna á endanum. Skilurðu?
Klippa.
Mest töfrandi dagurinn var þegar ballið var.
Það var svo mikið af ungu fallegu fólki í fullkomnum fötum.
Árinn sjálfur!
-Hvað er þetta? -Spariskikkjur.
Fötin sem við vorum í voru með miklum bryddingum og síðum jökkum.
Manni fannst maður ekkert sérstaklega svalur.
Ég er eins og ömmusystir mín!
Ég lykta eins og ömmusystir mín!
Ég man eftir virkilega stórum sex laga kraga bryddingum á fötunum þínum.
Já pífurnar. Mér fannst þær flottar.
Þetta var líkt Weasley-fjölskyldunni.
Fullkomið.
Mér fannst þetta fara mér vel.
Emma var auðvitað glæsileg og í stórkostlegum kjól.
Og við Rupert vorum eins og klipptir út úr Austin Powers
að hanga.
Hún er svo falleg.
Þarna sjá Harry og Ron, sérstaklega Ron
Hermione í fyrsta skiptið sem unga konu.
Ekki bara hluta af vinahópnum.
Er þetta Hermione Granger með Viktor Krum?
Nei, auðvitað ekki.
Allir geta tengt við þetta. Svona er ást í svona sögum.
Þetta er eins og í raunveruleikanum.
Eins og fyrsta skólaballið.
Og þessar tilfinningar, svona kvíði og óöryggi.
Þetta var stórmál og mér leið hræðilega.
Ég vissi að þetta væri ljóti andarunginn sem væri orðin að svani.
Mér fannst þetta mikil pressa.
Ekki sveifla höndunum.
Mike Newell sagði mér hvernig ég ætti að ganga í kjól.
"Þú sveiflar handleggjunum."
"Þú gengur of hratt. Þú verður að hægja á."
Hann er að leiðbeina mér að fara niður stigann
Og auðvitað, dett ég niður stigann.
Við vorum öll óframfærnir unglingar.
"Þú lærir einhverja dansa fyrir þetta atriði."
Þú treystir mér, er það ekki?
Ég dansa ekki. Ég kann ekki að dansa.
Já. Mér fannst ég stífur í þessum dansatriðum.
Sjáðu. Sjáðu þetta.
Glæsilegt. Heppinn maður.
Við Emma höfum alltaf...
...elskað hvort annað.
Ég kom inn í kennslustofuna.
Verkefnið var að teikna Guð eins og þú hélst að hann liti út.
Tom teiknaði stelpu á hjólabretti með derhúfuna öfugt.
Og ég bara kolféll fyrir honum.
Ég var í förðunarstólnum.
Einhver sagði við mig: "Hún er skotin í þér."
Þegar ég mætti leitaði ég að númerinu hans á dagskránni.
Hann var nr. sjö.
Og ef númerið hans var á dagskrá þá yrði þetta extra skemmtilegur dagur.
Hann var þremur árum eldri.
Svo honum fannst ég eins og litla systir sín.
Mér fannst ég þurfa að passa hana.
Já mér þótti voða vænt um hana.
og þykir enn í dag.
Sannleikurinn var sá að ég gat verið viðkvæm
í kringum Tom.
Við höfum alltaf verið eins og frændsystkin.
Það hefur aldrei gerst neitt rómantískt okkar á milli.
Við elskum hvort annað.
Nóg um það.
-Saman nú! Einn. Tveir. Þrír. -Tveir. Þrír.
í Eldbikarnum fara þeir í annan heim og Voldemort birtist.
HANN SEM EKKI MÁ NEFNA
Ég réði Ralph Fiennes því hann er einn sterkasti leikari sinnar kynslóðar.
Og ég vissi að hann væri öflugur.
Öflugan persónuleika sem er samt svo fágaður.
Börn systur minnar sem voru þá 10,11 og 12 ára.
"Martha, ég veit ekki neitt um Harry Potter ."
"Hvað er Voldemort?"
"Ha? er búið að bjóða þér hlutverk Voldemorts?"
"Þú verður að taka það!"
Svo voru mér sýndar teikningar og hugmyndir fyrir útlitið.
Ég bjóst ekki við þessu.
"Vá hann lítur út fyrir að vera voldugur."
Mér fannst Voldemort ekki mannlegur. Hann var kjarni illskunnar.
Ég veit að hann var mennskur en hann er orðinn slöngulegur.
Svo var röddin eins og slöngulegt hvæs.
Rám. Einhvers konar hvíslandi rödd.
Hvíslandi.
"Harry Potter."
Kominn til að deyja.
Ralph vildi vera virkilega vondur og eins og af öðrum heimi.
Og besta leiðin til að gera það var að taka af honum nefið.
Hann er með nef.
Hann var þakinn límmiðum svo hann var ekki mjög ógnvekjandi.
Nema þegar tökur hófust.
Þá varð ég skíthræddur við hann.
Ég get komið við þig.
Ég var þrjá tíma í sminki.
Að sminka hendur, neglur, tennur.
Þó ég væri með nefið, leið mér...
...sterkum. Mér leið voldugum.
Mér leið illum.
Það var merkilegt að ein af persónunum sem maður
hélt að væri mikilvæg í sögunni, væri Cadric Diggory.
í átökunum er Cedric drepinn.
-Dreptu hinn. -Avada Kedavra!
Cedric!
Harry tekst að taka líkið af honum með sér þegar
hann hendist aftur í keppnina.
Faðir Cedric Diggory heldur að sonur sinn hafi unnið.
En áttar sig svo á því að sonurinn er látinn og vælir eins og hundur.
Sonur minn!
Eitthvað algjörlega óvænt og mjög alvarlegt gerist.
Og maður áttar sig á að myndin er ekki um lífið, heldur dauðann.
Þetta var átakanlegt atriði, í fyrsta skiptið
finnur Harry fyrir dauða ungrar manneskju sem er náin honum.
Ég man þetta atriði í smáatriðum.
"Þetta eru barnamyndir en það er átakanlegt efni í þeim."
Hann er kominn aftur!
Voldemort er kominn!
Þegar Cedric Diggory deyr fullorðnast þessi myndaröð
og börnin skilja við bernskuárin og verða að takast á
við fullorðinshluti og það gerist með dauða Cedric.
Cedric Diggory var drepinn af Voldemort.
Öll þrjú standa í mótbyr.
Við vitum að það mótar vinskap.
"Í stuttu máli ertu verndaður af hæfni þinni til að elska!"
sagði Dumbledore hátt.
"Eina vörnin sem hugsanlega virkar
gegn lokkandi krafti eins og Voldemorts.
Þrátt fyrir allar freistingarnar sem þú hefur staðist,
allar þínar þjáningar, ertu hjartahreinn."
3. KAFLI LJÓSIÐ OG MYRKRIÐ
HARRY POTTER OG FÖNIXREGLAN HARRY POTTER OG BLENDINGSPRINSINN
GRINGOTTS-BANKI
Fallegt af þér að bjóða heim til þín.
Svo fallegt.
Mér hefur alltaf langað eitt. Sjáum hvort við komumst hér upp.
Ó, sjáðu, þeir líta ekki vel út.
-Þeir eru ennþá hérna. -Þeir eru hér enn.
Hefur einhver gefið þeim að borða? En sorglegt.
-Þú mátt vera Harry Potter. -Þakka þér fyrir.
-Ég fer til hægri, þú til vinstri. -Förum í keppni.
-Tilbúin, viðbúin, nú! -Jeminn!
Við erum að kela.
Hættu þessu!
Ég ætla sýna þér ljósmynd sem ég tók.
Í gærkvöldi ákvað ég að grafa þetta upp.
Ég bað þig um eiginhandaráritun.
-Ó nei, hvað skrifaði ég? -Lestu upphátt. Svo gaman að sjá þig!
-Úff. -Hvað stendur?
"Elsku H.B.C, það var heiður að vera mótleikari og glasastandur."
Vá! Sniðugur orðaleikur.
-Ég er ánægður með þetta. -Þú varst ljóðrænn.
"Þó ég þyrfti alltaf að halda á kaffinu þínu þá elska ég þig."
Hvað stendur svo?
-Það má deila! -Við getum deilt því.
"Ég vildi að ég hefði fæðst tíu árum fyrr.
-Þá hefði ég komist á sjens." -Allt í lagi.
-"Fullt af ást. Þú ert svöl." -Svo sætt.
-Ég mun alltaf geyma þetta. -Takk.
Þetta er inni á baði, Dan.
Harry, það er að koma stormur. Gott að vera tilbúinn.
Ég var í fimmtu myndinni, Fönixreglunni.
Ég tók með góminn.
Helena tók með sér tennur. Fullvissaði mig um að
-ekkert hafi verið hreinsað af þeim. -Minjagripur.
Það eru 11 ár síðan...
Lykta pínu undarlega.
Þú ætlar að setja þær upp í þig.
-Jæja, inn með þær. -Hvað finnst þér?
Ég gleymdi þessu.
-Manstu eftir mér? -Ég man, þetta er...
-Tennurnar hjálpuðu. -Karakternum?
Ég vildi vera í gervi. Mér var boðið hlutverkið,
sendi Jo mér skilaboð:
"Það er kannski ekki mikið á blaði en hún gerir mikilvæga hluti."
Bellatrix var svo skemmtileg því hún var gerð barnsleg og óþekk.
-Og alveg stjórnlaus. -Og alveg siðblind.
Hún er svo gáskafull sem gerir hana enn óhugnanlegri.
Bellatrix finnst hún ekki vond. Alveg andstæðan.
Ég þurfti að finna ástæðu fyrir því að hún særði fólk
og af hverju hún væri svona trufluð.
Henni líður voldugri.
Pínulitli Potter.
Bellatrix er algjör villingur og alveg stjórnlaus.
Maður veit aldrei hvað hún segir næst.
Mjög spennandi því hvað sem hún gerði
í einni töku gerði hún kannski ekki í næstu töku.
Ég var að reyna stjórna einu atriði
og hún skemmti sér svo vel.
Hún fékk bara að gera allt. Gagga og hoppa um.
Róaðu þig.
Segja hvað sem er.
Maður vissi ekkert. Reyndi bara að hafa stjórn á henni.
Óhreini blóðníðingur.
Þetta er í lagi. Hann er bara forvitinn.
Ég hugsaði: "Þegiðu!"
Draco.
-Ég drap þig, fyrirgefðu. -Þú drapst mig, en...
Það varð að gerast.
Við æfðum töfraþulur.
Þú varst góður galdramaður. Ég var góð norn.
Það var klippt mjög mikið út.
Það var sorglegt. "Ég var að læra á sprota vikum saman."
-Við vorum í tökum dögum saman. -Dögum saman.
Fyrst atriðið mitt var þegar þú féllst í blæjuna.
-Var það ekki blæjan? -Jú, gegnum blæjuna.
Svo voru vangaveltur um hvort hann kæmi aftur.
Kemst maður aftur úr blæjunni?
Nei, það er ekki hægt.
Avada Kedavra!
Þetta var svo athyglisvert fyrir okkur yngri leikarana.
Það var kjarni eins og Maggie, David Bradley og Alan.
Þau þekktu okkur er við vorum börn.
Ég var 15 eða 16 ára þegar þú komst.
Þú, Gary og David komuð fram við okkur eins og fullorðna.
Það var æði. Þú sást að við vorum tilbúin
að sanna okkur sem leikarar.
AÐ VAXA ÚR GRASI
Umhverfið í Fönixreglunni varð pólitískara en áður.
Mér fannst við þurfa leikstjóra sem gæti gert það áhugavert.
David Yates vinnur vel með leikurum og ýtir þeim í rétta átt.
Það verður að stöðva tilgangslausar framfarir.
David var notalegur og mildur maður
sem þótti vænt um allar þessar persónur.
David Yates leiðbeindi okkur vel.
Þegar ég byrjaði á Fönixreglunni reyndi ég að
gera þessa ungu leikara aðeins meira fullorðins
gera myndina meira fullorðins og aðeins skuggalegri.
Hún þurfti að verða stærri og hræðilegri.
Það var aukið á íburð og flækjustig.
Frá því að vera barnaleg í að vera hluti af hinum stóra heimi.
Hann er bara strákur! Ef þið segið meira þurfið þið að sverja hann í Regluna.
Flott! Mig langar að vera með. Ef Voldemort er að safna í her.
Þegar ég byrjaði, talaði David og myndverið við mig
því Emma var ekki viss hvort hún myndi vilja vera í annarri Potter mynd.
Harry!
Fólk gleymdi oft hvað hún hafði erfitt hlutverk og hvað hún gerði það vel.
Dan og Rupert höfðu hvorn annan.
Ég hafði fylgisveinana mína.
En Emma var ekki bara yngri, heldur líka ein.
Emma!
Ég fann dagbók þar sem ég sá
að ég var einmana á köflum.
Við töluðum aldrei um það því við vorum bara börn.
Þegar ég var 14 ára snéri ég mér aldrei að öðrum:
"Hvernig hefurðu það? Gengur vel?"
Fönixreglan.
Þá fór allt að verða pínulítið flókið.
Þig langaði að hætta. Við töluðum aldrei um það.
Nei, ég var hrædd.
Fannst þér einhvern tíma að það kæmi að vendipunkti
og þú hugsaðir: "Þetta verður alltaf svona."
Já, mér leið þannig alltaf annars lagið.
Mér leið svipað og Emmu.
Þar sem ég spáði í hvernig lífið yrði ef ég hætti.
En við töluðum aldrei um það.
Gengum í gegnum þetta í sitthvoru lagi
og vorum að einbeita okkur að öðru.
Okkur datt ekki í hug að við værum að upplifa það sama.
Já...
Frægðin var komin til að vera.
Enginn fékk mig til að reyna.
Aðdáendur vildu að okkur gengi vel
og við stóðum þétt saman.
Það er æðislegt.
Myndirnar eru mikilvægar fyrir svo marga.
Við ólumst upp saman
og myndirnar hjálpuðu þeim í gegnum erfiðleika.
Ég er mjög stoltur að vera hluti af einhverju
sem skiptir svona marga máli.
Dumbledore sagði svolítið við mig.
Hvað sagði hann?
Jafnvel þó við séum að fara í bardaga
eigum við svolítið sem Voldemort á ekki.
Hvað?
Svolítið sem er bardagans virði.
Billy sonur minn horfði oft á myndirnar.
Og ef hann var leiður þá horfði hann á Potter mynd.
Þar fann hann öryggi.
Ég hlakka til að horfa á þær einn daginn með mínum börnum.
-Þær hafa svo mikil áhrif. -Alveg ótrúlega.
UTANGARÐSMENN
Ég skrifaði J.K. Rowling
þegar ég var 11 ára til að þakka henni.
Hvað lífið væri vonlaust án Harry Potter .
Sem betur fer þá las hún bréfið og svaraði mér.
Svo ég er ein af þeim heppnu
sem geta sagt að J.K. Rowling var pennavinur minn.
VILTU LEIKA Í BÍÓMYND? HLUTVERK LUNA LOVEGOOD
Í fyrsta áheyrnarprófinu mega allir koma.
Bókstaflega allir geta mætt.
ENGIN REYNSLA NAUÐSYNLEG
"Þetta er tækifærið."
Við fljúgum.
Það voru þúsund manns í röð.
Ég man óljóst eftir Dan.
Á skjáprófinu mínu.
Mistilteinn.
Hann talaði við mig og ég gleymdi að ég ætti að svara
ég var vön að horfa á hann á skjánum.
Þannig ég bara starði...
Ég held að það hafi gert mig líkari Luna Lovegood.
Því hún var utan við sig.
Hæ, allir.
Þú lítur illa út.
Svo fann hann leyndan heim af furðufuglum og utangarðsmönnum
fólki sem hafði ýmsa krafta
en var líka mannlegt flókið og viðkvæmt.
Myndirnar leyfðu fólki að samþykkja sig eins og það var.
Það var frelsandi að sjá skringilegheitin
kynnta til leiks sem ofurkrafta.
Ég man þegar ég hitti ykkur.
Stærsti hópur utangarðsmanna sem ég séð.
-Hér erum við enn. -Enn utangarðsmenn.
Já kannski, en við erum saman.
Mér gekk illa í skóla.
Lestu frekar Grasalækningar Goshawks.
Ég átti ekki marga vini.
Passaðu hvar þú stígur, Longbottom.
Mér finnst frábært að vera utangarðs, það er svo vinsælt.
Allir vilja vita að þeir tilheyra.
Það léttir á einmanaleika, held ég.
Ég var mjög feimið barn. Ég gat tengt við tilfinninguna
um að vita ekki hvar þinn staður er.
Það þarf að leggja sig fram.
En það er annað sem er mikilvægara.
Að trúa á sjálfan sig.
Öllum fannst þeir tilheyra
þegar þeir sáu þessar persónur sem tilheyrðu ekki.
ÞEGAR HARRY HITTIR GINNY
Bonnie var bara níu ára þegar hún kom.
-Mamma, veistu um peysuna mína? -Já, hún er á kettinum.
Hæ.
Mér fannst samband Ginny og Harrys
þróast hægt og fléttaðist við Weasley-fjölskylduna
og á endanum varð Harry sjálfur Weasley.
Mér grunaði það ekki þegar ég las bækurnar.
Bonnie var yngst
svo þetta var svolítið skrítið.
Lokaðu augunum.
Og það varð pressa.
Þetta var ástsæl söguhetja.
Allir í tökuliðinu hafa þekkt þig í 6-7 ár.
Þeir hafa séð þig vaxa úr grasi ætla núna að horfa á þig kyssa.
Gaman?
Jo skrifaði svo marga frábæra kvenpersónur. Það er mikilvægt.
Ég er ánægð með hvað hefur orðið úr Bonnie og Evanna og Katie.
Þær eru orðnar aðgerðarsinnar.
Hver ein og einasta eru frábærar manneskjur.
-Ég saknaði þín. -Er það? Takk fyrir.
Fékkstu eitthvað? Ég stal fullt...
-Það vissi ég ekki. -Ég hefði átt að segja þér.
Ég reyndi að stela sprotanum mínum.
Hann er örugglega týndur einhvers staðar í dag.
Þeir virka ekki.
Mér hefur verið sagt...
-Að með nægri æfingu... -...æfingu, myndu þeir virka.
Fyndið að líta til baka.
Við vorum að sveifla sprotunum og ekkert gerðist.
Ekkert. Nema einu sinni gerðist eitthvað.
"Nú ætlum við að sprengja kofan hans Hagrids..."
Já! Þú fékkst að gera það.
"Þegar þú ferð með þuluna þína, þá springur hann."
Viðbrögðin mín komu mér á óvart og hræddu mig svolítið.
Því ég hugsaði: "Vá."
Þetta vald var skemmtilegt.
"Ég benti sprotanum mínum bara í áttina að honum.
Og hann sprakk."
Það var mun ánægjulegra en að láta fjöður svífa.
Já.
Hvað var Draco að gera með skrítna skápinn?
Hvaða fólk var þetta?
Skilurðu ekki? Þetta var athöfn, innvígsla.
Hættu, Harry.
-Ég veit hvað þú meinar. -Hann er orðinn einn af þeim.
Einn af hverjum?
Harry heldur að Draco Malfoy sé orðinn Drápari.
Barn sem hefur ekki fengið ástúð og skortir ást foreldra
getur þróað með sér reiði og hatur og gengur til liðs við hið illa.
Að þú talir svona við mig í mínu húsi!
Mikið af vegferð Draco hefur að gera með hvort hann
sé að þóknast föður sínum.
Í sjöttu myndinni á hann að gera slæma hluti
eða reyna að drepa Dumbledore.
Við sjáum hann brotna saman.
Draco.
Einu sinni var strákur sem tók alltaf rangar ákvarðanir.
-Má ég hjálpa þér? -Ég vill ekki þína hjálp!
Þú skilur ekki.
Ég verð að gera þetta.
Ég verð að drepa þig, eða hann drepur mig.
í Blendingsprinsinum var Tom allt í einu
orðinn vondi karlinn en hann hafði alltaf notið vafans
og allt í einu gátum við
veitt honum tækifæri í athyglisverðri vegferð.
Við settumst niður með honum: "Tom, þetta er þitt tækifæri."
David Yates sagði: "Ef við fáum eitt prósent
samúð eða samkennd með honum, höfum við gert þetta rétt."
Gerðu það.
Mér finnst Draco hetja.
Harry gerði allt rétt, tók réttar ákvarðanir.
Hann lendir aldrei í klípu. Draco streitist á móti
fjölskyldu sinni og þess sem hann ber
ábyrgð á og á að gera.
Að sjá Tom leika þessa togstreitu
sýndi vel alla erfiðleikana og hversu flókið það
var að vera í svona siðferðislegri klemmu
það var magnað.
Nei.
Severus.
Gerðu það.
Avada Kedavra!
Frábært að vera kominn aftur en það er svo...
...leiðinlegt að hugsa til allra sem maður hélt að myndi lifa
mikið lengur en þau gerðu.
Eins og Helen og Alan og Richard og...
Já.
Hluti af fjölskyldunni.
-Maður syrgir þau eins. -Já.
-Þau fóru of snemma. -Já.
Ekki vorkenna þeim látnu.
Bara þeim lifandi.
Umfram allt, vorkenndu þeim ástlausu.
Það má ekki hanga á draumum, Harry og gleyma að lifa.
Richard Harris var svo hlý og góð persóna.
Hann var svo bjartsýnn.
Richard var sígildur.
Einn af fyndnustu mönnum sem ég hef hitt.
Hann var 11 ára prakkari fastur í líkama 70 ára manns.
Gætirðu snúið þér aftur í hring?
Það var með blik í augunum
sem gerði hann að fullkomnum Dumbledore.
Eyrnamergur.
Richard Griffiths var dásamlegur herra Dursley.
Galdrar eru ekki til.
Hann var svo góður í að vera illgjarn.
Ég tók lát hans mjög nærri mér.
Hann kunni svo margt sem hann vildi deila með manni.
Ég velti fyrir mér hvenær ég myndi hitta þig, herra Potter.
Mér finnst ég heppinn að hafa fengið að
kynnast öllum þessu frábæra fólki sem er látið.
Þegar ég er orðinn gamall get ég sagt: "Ég þekkti þessa goðsögn."
Ég á ekki að vera hérna.
Hinn myrki herra bannaði mér að tala um þetta.
Helen McCrory lék konuna mína.
"Ég held að hún sé ein besta leikkona sem ég hef séð."
Komdu.
Ég var heppinn að fá að vinna náið með henni
og skellihlegið með henni í tökum.
Hún kenndi mér margt.
Ég get ekki talað.
En...
Hún hafði hæfileika til að...
...sýna umhyggju með augunum.
Það var dásamlegt að vinna með henni.
Ég get kennt ykkur að leggja álög á hugann og slæva dómgreindina.
Alan talaði við mig eins og jafningja.
Hann tók skoðanir mínar mjög alvarlega.
Það snerti mig djúpt.
Alan var mjög góður vinur.
Við vorum í lokasenunni hans saman.
Hann hlýðir eingöngu þér.
Er það?
Mér fannst hann pínu ógnandi.
Hann var nákvæmur, fór fagmannlega með textann.
Við stóðum alltaf yfir hvor öðrum.
Snape og Voldemort.
Leikarar geta verið myndrænir við hvorn annan.
Alan var svo magnaður leikari.
Þeir sem elska okkur fara ekki frá okkur.
Þú getur alltaf fundið þá...
...hérna inni.
Í MINNINGU
Mundu að þú ert ekki einn.
Yllisprotinn.
Kraftmesti sproti sem gerður hefur verið.
Upprisusteinninn.
Huliðsskikkjan.
Saman mynda þau Dauðadjásnin.
Saman gera þau mann að húsbónda dauðans.
Drengurinn sem lifði af.
Harry!
Komdu að deyja.
Avada Kedavra!
Allt sem þau lögðu á sig til að vernda fjölskyldur sínar
fékk hann til að skilja enn betur
að þau ætluðu í alvöru að fara með honum
og þau vissu nákvæmlega hversu hættulegt það yrði.
Honum langaði að segja þeim að hann mæti það
við þau en hann fann ekki orðin.
4. KAFLI BARÁTTUNNAR VIRÐI
HARRY POTTER OG DAUÐADJÁSNIN 1 HARRY POTTER OG DAUÐADJÁSNIN 2
Það er bæði töff og undarlegt að ganga um leikmyndir
þar sem við vorum að leika sem börn
og bárum jafn mikla virðingu fyrir hlutum og venjuleg börn.
Ég á ljúfsárar minningar.
Munið eftir hamstrinum mínum?
-Já! -Millie.
-Ég mundi ekki nafnið samt. -Það má. Blessuð sé minning Millie.
Ég man að þú áttir hamstur og áttir gæludýr í tökum.
Leikmyndasmiðirnir gerðu líkkistu.
Þegar Millie dó smíðuðu þeir líkkistu
handgerð líkkista úr við sem var fóðruð með flaueli.
-Gullfalleg. -Nafnið var útskorið á kistuna.
Því ég var frávita af sorg.
Var útför? Mér minnir það.
Mig langaði að taka dauðu Millie upp og strjúka henni.
"Emma, Millie verður að vera í kistunni héðan í frá."
Ég var búin að gleyma þessu.
En mér finnst ekkert svo langt síðan.
Ég veit!
Við lítum samt betur út en í lokasenunnni.
Það er sigur.
-Taska? -Já.
Peysa?
Já. Ég var ekkert nema enni.
Og bólstraður.
Já. Það var mjög...
-Ég held að... -Þú lagðir þig fram.
"Komdu með gallann." "Komdu með allt."
-Já. -Ég var stolt af þér.
Enginn gæti skilið allt það sem við upplifðum.
Þetta var einstakt.
David Yates líkti okkur við geimfara
því enginn annar hafði gert neitt á þessari stærðargráðu
það mun alltaf tengja okkur saman.
Mér fannst svo fallegt að við þrjú vissum að
við þyrftum að passa upp á hvert annað.
Eins og: "Það er rosalega kalt." Eða: "Við stöndum þétt saman."
"Ég er uppgefin."
"Er allt í lagi, Dan, ef ég sofni á þér
milli taka því ég er svo þreytt."
Við höfum öll sofnað ofan á hvert öðru
í öllum stórkostlegustu dómkirkjum Bretlands.
Við byggðum upp mikið traust á þessum tíu árum.
Í áhættuatriðum treysti ég alveg á að þið mynduð grípa mig.
Svona traust er ekki byggt á einum degi...
Það er sjaldgæft að maður hafi nægan tíma.
Við þurftum ekkert að segja. Við þrjú gátum tjáð okkur
án þess að þurfa segja neitt. Við vissum hvað átti að gera.
Við vorum sterk fyrir hvort annað.
Skiptum um föt.
-Hvernig í heitasta... -Einfaldur stækkunargaldur.
Þú ert frábær.
Þú ert alltaf pínu hissa.
Þessar myndir voru öðruvísi.
Við vorum ekki alltaf í Hogwartsskóla
tjölduðum á mörgum stöðum.
Það var myrkari undirtónn. Eins og önnur mynd.
Dumbledore kennir þér að finna helkrossa en ekki eyða þeim
Þetta var hressandi, því við fengum að gera alvarlegri hluti
og fengum tækifæri til að dýpka persónurnar okkar.
Ætlarðu að koma eða vera?
Ég sá ykkur þetta kvöld.
Ron, það gerðist ekkert!
Ron!
Takan sem ég hélt að yrði vandræðaleg
og var ekki örugg með var þegar við dönsuðum.
-En núna... -Já.
Núna er þetta eitt af uppáhalds atriðunum mínum úr myndunum.
Því við þekktumst svo vel á þessum tímapunkti.
Ég hefði aldrei getað gert svona atriði með neinum öðrum.
Það var athyglisvert að gera þetta í síðustu myndinni
sagði leikstjórinn: "Hvað um vangadans við Nick Cave lag?"
"Hvaða mynd erum við aftur að leika í?"
En þetta atriði segir svo margt. Ósagða hluti.
Og persónurnar fengu að skemmta sér smá.
Við fengum að skemmta okkur smá.
-Sem var nauðsynlegt á þessum tímapunkti. -Já, heldur betur.
Meiri kjaftatífan. Getum við ekki treyst neinum?
Í síðustu myndinni erum við að hlaupa um í skóginum.
Við hlupum í skóginum að forðast fangarana.
Taka.
Eftir hverju ertu að bíða? Taktu þau!
Við Emma fórum í keppni
um hver hlypi hraðar.
-Fimma. Þetta var æði! -Klippa.
Rupert sagði: "Gerið þið það sem þið viljið."
"Þið hlaupið bara."
Að hlaupa er áhættuatriði.
Og ganga líka.
Mér finnst óþægilegt að horfa á mig þarna.
En þið voruð æðisleg.
Þetta var svo krúttlegt. Við þrjú
hrósuðum hvort öðru fyrir frammistöðuna.
Við byrjuðum ung og vissum ekkert hvað við vorum að gera
og þegar við sáum að við vorum farin að leika fyrir alvöru vorum við stolt.
-Við erum að verða betri! -Negla!
Kossinn okkar
-var það hræðilegasta. -Ó já.
-sem við... -Af hverju?
-...höfum þurft að gera. -Já.
EFTIRVÆNTING
Ég heiti Hermione.
Hvað heitir þú?
Ron Weasley.
En gaman.
"Það er Leviosa, ekki Leviosa!"
Hún er martröð.
Í alvöru, engin furða að hún eigi enga vini.
Hún heyrði í þér.
-Það var byggt upp í öllum myndunum. -Átta myndir.
Ron og Hermione eru æðisleg
saman og það kraumar undir niðri alla söguna.
Sambandið var heft svo lengi.
Smá... tannkrem.
Slughorn býður í jólaboð.
-Við eigum að bjóða einhverjum. -Og þú býður McClaggen.
Áhorfendur bíða spenntir eftir kossi.
-Ég ætlaði reyndar að bjóða þér. -Er það?
Við ættum að tala um atriði í handritinu.
Ron og Hermione eiga að kyssast.
-Ha? -Ron og Hermione kyssast.
-Í vikunni? -í leyniklefanum.
Þau eru í mikilli hættu
snúa sér að hvort öðru og kyssast.
Við biðum í sjö myndir eftir þessu.
Ég talaði við þau í búningsklefanum. Passaði að þeim liði vel.
Þetta var eins og að hvetja þau í íþróttum.
"Allt í lagi, þið getið þetta. Þetta verður frábært."
Þetta átti að vera dramatískt atriði.
En við sprungum alltaf úr hlátri.
Ég var viss um að þetta væri ekki hægt.
Við gátum ekki verið alvarleg.
Ég hjálpaði víst ekki til, var mér sagt.
Ég var víst algjör bjáni
og mætti bara til að glápa á ykkur kyssast.
Allir vildu vera í þessum tökum! "Þetta verður gaman."
-Við verðum... -Fyrirgefið.
Ég vissi að ég þyrfti að vera sú sem
léti eitthvað gerast því Rupert myndi ekki gera það.
Ég lét í slag standa.
Tökum enga fanga!
Ég þurfti ýta mér í þennan koss svo hann heppnaðist.
Frá fyrstu töku sá ég andlitið á Rupert fyllast af undrun.
"Þetta er fyrsta takan."
Ég man ekkert.
Man eftir andlitinu á þér koma nær mínu.
Þegar þú segir frá þessu
læturðu þetta hljóma eins og verstu martröð.
-Þetta var ekki svo slæmt. -Sem er...
Að kyssa Rupert var það erfiðasta sem ég hef gert.
Mér fannst það svo rangt.
Við Dan og Rupert vorum eins og systkini.
Sjáumst.
Harry!
Það skipti okkur öll jafn miklu máli.
Ég man eftir atriði:
"Nei krakkar, ég verð að gera þetta einn."
Ég knúsaði ykkur bless.
-Ég fer með. -Nei, drepið snákinn.
Ég vissi að ég væri að kveðja myndirnar. Ég var að kveðja ykkur.
Ég varð að koma frá mér
hvernig mér leið yfir að þessu væri að ljúka.
Já.
LOKABARDAGINN
Það var eitthvað heilagt við að bera Harry yfir brúna.
Ef þú spyrð Jo eða einhvern sem var þarna
þá segðu þau að þetta væri barátta góðs og ills.
Ég á Neville svo mikið að þakka.
Ég var mjög feiminn. Spurði aldrei í tíma.
Rétti aldrei upp hönd ég var alveg eins og hann.
Neville er hetjan.
Dásamlegur endir.
Ræðan hans Matthews.
Það góða þarf að sigra.
-Þó að Harry sé dáinn. -Hörfaðu, Neville.
Fólk deyr!
Við misstum Harry.
En hann er enn innra með okkur.
Hann dó fyrir málstaðinn.
Það sem Harry Potter gerði fyrir mig sem leikara...
En ekki þú.
...var að ég fann hver ég var ekki.
Harry barðist fyrir okkur!
Okkur öll!
...sem leiddi til þess að ég fann sjálfan mig.
Confringo!
Í bókinni
berst Harry við Voldemort
í Stóra salnum og allir horfa á.
En mig langaði í eitthvað
magnþrungið og mikið sjónarspil.
Þeir voru andstæður en svo nátengdir
því Harry var helkross.
"Það væri flott ef Dan gripi í Ralph
og togaði hann niður af stallinum."
Svona Tom. Klárum það sem við byrjuðum á.
Saman!
Þar sem þeir sameinast í eitt.
Maður finnur þessa tengingu
í gegnum allar myndirnar og sér fyrir sér augnablikið
er þeir detta í garðinn.
Ég var svo líkamlega þreyttur. Lagði allt í þetta.
Við vorum uppgefnir.
Við vorum að taka upp yfir köldustu mánuðina.
Ég var svo stífur í framhandleggnum eftir að spenna
á móti honum.
Og líkamlega erfiðið við að gera myndirnar
það var einhver pressa við að vera sá sem kláraði þær.
Þetta varð að enda í spennu og vera táknrænt.
Varð að ná heildarmynd.
NÝTT UPPHAF
Hver ert þú?
Hæ, ég er Emma Watson og ég leik Hermione Granger.
Ég er feimin. Mig langar ekki að sjást svona.
-Ha? -Skiptir engu.
-Viltu ekki sjást svona? -Nei.
Af hverju?
Því honum er illa við spennuna.
-Herra Radcliffe. -Já.
Myndavél! Þú ert fréttamaður.
Já einmitt. Hvernig vissirðu?
Hvernig líður þér fyrsta daginn?
-Mér líður æðislega. -Ertu spennt?
Mjög. Ég get ekki beðið.
Allur þessi undirbúningur. Nú gerist það.
Farðu að vinna. Það þarf að farða þig.
-Já. -Heyrðu.
Hvað finnst þér um þetta núna Rupe?
Mér finnst þetta góðar minningar. En þér?
Ég er stoltur að hafa verið með.
Undir lokin var þetta svolítið skrítið. Sérlega endirinn.
Ég missti sjónar af hvar ég byrjaði
og hvar karakterinn endaði.
Stundum hugsaði maður: "Hver er ég?
Hvað finnst mér skemmtilegt?"
Mér fannst nafnið mitt ókunnugt.
Mér fannst ég bara kunna að gera eitt.
Að leika Ron.
Ron var uppáhálds karakterinn minn gaman að fá það hlutverk.
Við héldum okkur í karakter.
Það hlaut að klárast.
Við gátum ekki gert þetta að eilífu.
Að horfa til baka eftir allan þennan tíma...
Ég þarf að hafa hemil á mér.
Þetta var svo stór hluti af lífi mínu.
Ég fylgdist með ykkur alast upp.
Við ólumst upp saman.
Við verðum alltaf fjölskylda.
Þó við hittumst ekki... Jeminn.
Þó við séum ekki alltaf að hittast.
Böndin eru sterk...
Við verðum alltaf tengd
og alltaf hluti af lífi hvors annars.
Það er gott að sjá þig.
Gaman að sjá þig.
Ég elska þig.
Sem vin.
Bara til að hafa það á hreinu.
En það er satt. Mikil ást.
Takk, Rupes.
Tökum æfingu og svo leikum við senuna aftur.
Þegar þú ert tilbúinn. Taka.
Við vorum að klára síðustu tökurnar,
og vorum í allra síðustu tökunni.
Við skutluðumst fram hjá myndavélunum og lentum á dýnu.
Það var það síðasta sem við gerðum, hoppuðum inn í arininn.
Flott myndlíking á því sem var að gerast.
Við hoppuðum á dýnu, og ferðuðumst í annan heim.
Þetta var sameiginleg áþreifanleg tilfinning.
Líka hjá fólkinu sem var að horfa á og studdi leikarana.
Alla sem höfðu fylgst með þeim.
Allt í lagi vinur.
Síðasta daginn missti ég mig alveg.
Við héldum utan um hvort annað.
Við vorum í rusli öll þrjú.
Þetta var í fyrsta skiptið sem við leyfðum okkur að meðtaka
eða átta okkur á að við vorum búin.
Við vorum búin.
Þær voru samgrónar mér.
Ég miða líf mitt við þessar myndir.
"Hvenær fékkstu bílprófið?" "Þegar ég lék í Fönixreglunni ."
Allt líf mitt er tengt myndunum.
Ég hef hitt aðdáendur
sem finnst bækurnar eða myndirnar hluti af þeim sjálfum.
Það gerir mig stoltan.
Það er eitthvað við Harry Potter sem gerir lífið betra.
Þegar lífið verður erfitt og allt er svart
gera sögur manni kleift að ferðast og hvílast.
Við kunnum ekki að meta þunga myndanna þegar við leikum í þeim.
Margir segja: "Þetta eru einu myndirnar
sem við pabbi horfum á. Við getum ekki talað saman.
Við horfum á Harry Potter saman."
Það er frábært að vera lítill hluti af því.
Og sjá myndirnar lifa áfram.
Finna nýja fleti eins í leikhúsi og Galdraskepnurnar.
Þessi heimur lifir að eilífu og það er gaman að fylgjast með.
Harry Potter. Harry Potter.
Það er ekkert í líkingu við Harry Potter sögurnar.
Allar sögurnar í myndunum, hver og ein persóna hefur sögu.
Það hefur svo góð áhrif á fólk.
Það er töfrandi.
Hér er fallegt.
Öll börn langar að passa í hópinn.
Og öll börn ferðast með sögununum.
Dobby passar upp á Harry Potter.
Það er hvetjandi að hugsa:
"Þetta gæti verið ég að efast um mig,
að rífast við foreldra mína eða hrasa."
Vertu hjá mér.
Þar til yfir lýkur.
Mér finnst þetta magnaður heimur að vera í
og hann er fallegur.
Harry.
Það er eitthvað gott og læknandi við hann
hann er saman settur úr fólki sem er annars út undan.
Ekki láta hana fá hann!
Flestir aðdáendurnir sem heilsa mér
voru ekki fæddir þegar myndirnar komu út.
Manni finnst maður gamall og verður þakklátur
að myndirnar ganga í kynslóðir.
Æfir þú ballett, Potter?
Það sem var einstakt við Harry Potter
fyrir utan heiminn og persónurnar
sem Jo Rowling gerði
var að við fengum að fylgjast með börnum verða fullorðin.
Að sjá það í kvikmyndum.
Það hefur enginn gert það áður. Og verður kannski aldrei gert aftur.
Ég er svo heppin að hafa fengið að vera með
í heimi sem skiptir svona marga máli og veitir gleði.
Það er gott að geta flúið raunveruleikann.
Á heilbrigðan hátt.
Harry Potter leyfir það.
Það er tilgangur sögunnar.
Þær eru leiðarvísir á lífið.
Þetta er endir á tímabili. tíu ár af ævi minni.
Börnin mín hafa vaxið úr grasi.
Síðasti dagur Robbie Coltrane í tökum fyrir Harry Potter .
Arfleifð myndanna gengur frá kynslóð barnanna minna sem
svo kynnir sín börn fyrir þeim.
Það verður einhver að horfa eftir 50 ár.
Ég verð ekki hér...
Ekki hugsa um það eina mínútu.
En Hagrid verður hér.
Já.
Að horfa til baka, virkilega góðar minningar.
Ég hugsa oft um það.
Þetta var svo skemmtilegur tími.
Þetta var... Alveg frábært.
Þetta var best, alveg frábær upplifun.
Ég get ekki útskýrt það fyrir ykkur.
Þeir eru svo gott fólk.
Þeir voru svo góðir...
Þeir tóku ábyrgðina mjög alvarlega.
Og mér þykir svo vænt um það.
Við erum fjölskylda.
Við tengdumst órjúfanlegum böndum.
Þau voru mér mjög mikilvæg.
Tökuliðið myndarinnar var ótrúlegt.
Fólkið í þessum myndum...
...er...
...undirstaðan að hver ég er.
Sem persóna og leikari.
Mér finnst ég heppinn að vera þar sem ég er og eiga lífið sem ég á
og að geta unnið með fólkinu sem ég vinn með.
En ekkert af þessu væri mögulegt án þessa.
Svo, já. Þetta voru...
Þetta voru mjög...
Þessi tíu ár voru mjög góð.
Expecto Patronum!
Eftir allan þennan tíma.
Alltaf.
Texti: Bjarkey Björnsdóttir