No, malutka. Spokojnie.
Będzie dobrze.
- Spokojnie. - Dobra klaczka.
Spokojnie.
Dobrze! Dobrze!
Trafił się nam uparciuch.
Dobra klaczka.
Już dobrze.
Sprytna dziewczynka.
CZAS WOJNY
No, mały, chodź tu.
No, mały...
Chodź.
Spokojnie. Już dobrze. Spokojnie. Chodź!
Spokojnie... Spokój. O tak... I gotowe.
Czołem, dziadku.
Postawcie tu krzyżyk.
Powodzenia.
Wyprowadź ogierka.
Spokojnie.
Ten jest piękny.
Zostaw, Ted. To koń szlachetnej półkrwi. Nie nada się do roboty.
O, tamten...
To coś dla ciebie.
Ale popatrz na niego, Si.
Co za stworzenie.
Nie bądź głupi. Do orki trzeba silnego wałacha.
Wiem... ale to wyjątkowy okaz.
Panie i panowie, proszę o ciszę.
Konie mam po prawej,
ludzi z gotówką w kieszeni po lewej.
Idealny układ.
- Jest tu Fred Goddard? - Tak, jestem!
Świetnie. Więcej forsy niż rozumu.
- Dave Hill! - Tutaj! Tak!
Spadaj stąd, ty kutwo!
Przychodzisz tu od 20 lat i nie kupiłeś nawet kawałka bekonu!
Dziś zaczynamy od wspaniałego ogierka.
Nie widziałem piękniejszej młodej istoty od dnia mego ślubu!
No to zaczynamy. Kto ma ochotę na to cudo?
Dam jedną gwineę!
Jedna gwinea!
Nie szuka pan konia pociągowego?
Jedna gwinea. Kto da więcej niż gwineę?
Dwie gwinee!
Trzy.
Tedzie Narracott, to nie jest koń dla ciebie.
Nie dam się przelicytować temu draniowi.
Pięć gwinei!
- Sześć! - Jak rany...
- Siedem! - Siedem gwinei!
Pazerny dupek. Myśli, że każdego podkupi. Osiem!
Nie szukaj zwady z właścicielem gruntów.
Dziesięć gwinei!
Nie masz tyle. Chodźmy na piwo.
Jedenaście gwinei! Od pełnoprawnego obywatela!
Czy ktoś da dwanaście gwinei?
Tyle bulić za zwierzę robocze? Kup konia rasy shire.
Są dni ważne i nieważne. Który jest dzisiaj?
Kto da więcej?
Daj spokój, tato. Nie chcę go, jest zbyt narowisty.
No to dwadzieścia pięć.
I tu cię ma. Próbowałeś, Ted.
Brawo, panie N. Niech teraz płaci.
Trzydzieści!
Trzydzieści gwinei!
Trzydzieści gwinei.
Trzydzieści gwinei...
po raz pierwszy...
po raz drugi...
i trzeci! Dla pana Teda Narracotta!
Coś ty narobił, Ted?
Proszę, Ted.
Niezły okaz. I co z nim zrobisz na farmie?
Oby ci zostało na czynsz. Upomnę się w terminie.
Dureń z ciebie, Ted. Rosie ci tego nie daruje.
- Coś ty zrobił? - To ogierek Mooneya.
- Poszedłeś po konia do pługa. - Kupiłeś go?
Ile zapłaciłeś?
No ile, Tedzie Narracott?
Nie okłamię cię, choć mam wielką ochotę.
Trzydzieści gwinei.
Ile?
Nie jest wart dziesięciu. Rozum ci odjęło? A czynsz?
Ma w sobie krzepę, Rosie. Patrz, jak trzyma łeb.
Przecież on niczego nie uciągnie.
Masz go oddać! Błagaj na kolanach o zwrot pieniędzy.
Nie! Nie, proszę, nie oddawajcie go.
Nie możemy go oddać, póki nie jest ułożony.
Jak ułożysz konia z taką nogą?
Ja to zrobię.
Cicho, Albert. Co ty wiesz o koniach?
Proszę cię, mamo. Pozwól mi, dam radę.
Musi u nas zostać. Nie mamy wyboru.
Zgoda. Macie miesiąc na jego ułożenie, inaczej sama go oddam.
Jak doszedłeś do trzydziestu? Co za dureń się z tobą licytował?
Lyons.
Wszystko stracimy.
Tyle poświęceń i wszystko przepadnie.
Nie martw się, mamo. Ułożę go. I to jak.
Obyś potrafił. No to do roboty!
Niech dziecko odkręci krzywdę, którą głupi ojciec wyrządził rodzinie.
Spokojnie, malutki. Spokojnie.
No dobrze.
Zacznijmy.
To owies.
Coś pysznego. Jak dla nas pieczeń z sosem.
Chodź.
Pewnie tęsknisz za mamą.
Biedaku.
Pierwszy raz z dala od matki.
Pierwszy raz poza domem.
Ale nie jesteś sam, prawda?
Bo wiesz...
Ja tu jestem.
Już dobrze.
Będę ci mówił Joey. Rozumiesz?
Joey. To ty.
A ja to Albert.
Już dobrze. Teraz jesteś mój.
Jesteś mój.
Dobry konik. Dobry konik.
Grzeczny.
Chcę, żebyś tu został, Joey.
Zostań.
Dobrze.
Grzeczny konik. Zrozumiałeś.
Popatrz, Albie!
Gra z tobą w ślepą babkę!
No dobra, Joey. Wracaj.
Na miejsce. Jest dobrze.
Właśnie tak. Grzeczny koń. O tak.
Musisz tu zostać. Rozumiesz?
Właśnie.
Grzeczny koń.
Mądry koń.
Zrozumiałeś.
Dobry konik.
Dobry koń.
Dobrze.
Zagwiżdż na niego.
Chodź, Joey.
Chodź.
Możesz już podejść.
- Widać nie lubi sów. - Czytałem o tym w książce.
Tak przyzywali swoje konie Indianie.
No, Joey... Kiedy zagwiżdżę,
masz podejść. Jasne?
Mój tata miał psa, który siedział, kiedy go wołałeś,
a potem podbiegał do ciebie od tyłu...
To nie jest pies.
Musi to tylko rozgryźć.
No coś takiego...
Albie!
Tu jest tylko piętnaście.
Dopłacę.
Prawo pozwala mi od razu przejąć farmę.
A prawo jest dla mnie święte.
Dopłacę.
Gdybyś pił mniej piwa, kupował mniej koni,
mógłbyś teraz spojrzeć mi w oczy.
Powiedziałem, że zapłacę. Obsieję dolne pole.
Przecież tam są same kamienie.
Nie. Zaorzemy je.
Proszę o czas do jesieni. Zwrócę każdego pensa, z odsetkami.
A czym je zaorzesz? Tym fikuśnym konikiem?
Da radę.
Nie da sobie założyć uprzęży, nawet pijany nie pociągnie pługa.
Nie mogę czekać na pieniądze, idzie wojna.
Daję słowo, że zaorzemy pole.
Zasiejemy tam rzepę.
Dostanie pan pieniądze po żniwach.
Proszę pana. Bardzo proszę.
Doskonale.
Jeśli ten konik zaorze wam pole,
przedłużę termin do października.
A jeśli nie zaorze?
Zabiorę bezużyteczne zwierzę,
a farmę powierzę pracowitym ludziom,
którzy potrafią zachować trzeźwość i godność.
Nie, błagam. Nie może pan tego zrobić.
Zaraz, zaraz, chłopcze... Ty też jesteś wstawiony?
Tedzie Narracott...
jesteś w moim terminarzu.
- Nie da się zaprząc. - Musi założyć chomąto.
Straszysz go! Nie nadaje się do pługa!
Musi orać!
Nie poradzi sobie!
Jest za młody!
Spokojnie, Joey.
Już dobrze. Już dobrze.
Od początku wiedziałam, że tak będzie.
Ted, nie.
Ted, nie!
Skoro nie chce założyć chomąta, jest nic nie wart!
- Tato? - Odsuń się!
Tato, przestań...
Zostaniemy z niczym.
Nie!
Miałeś rację w tym, co mówiłeś.
Poradzi sobie.
Powiedziałeś Lyonsowi, że zaorze pole i tak będzie.
Zobaczysz.
Pokaże ci.
Obaj ci pokażemy.
Zaorzemy pole.
Zostaw.
Wracaj do domu.
Niektóre dni lepiej zapomnieć. Ale nie dzisiejszy. Chodź.
Jak się dziś czujesz?
Niewiele wiem o życiu,
ale wiem, że są dni ważne i nieważne.
Większość jest nieważna i bez większego znaczenia.
Ale ten dzień...
jest bardzo ważny.
To nasz wielki dzień!
Zimno dziś, więc zdejmę kurtkę.
Skoro tobie będzie ciężko, to i mnie powinno.
Pokażę ci, jak orać.
A ty masz się pilnie uczyć. Jasne?
Wtedy będziemy razem... I wierzę, że tak jest nam sądzone.
Spokojnie.
Właśnie tak. O tak. No chodź.
No chodź.
Teraz... Spokojnie, spokojnie...
Popatrz na mnie.
Widzisz?
Musisz tylko wsadzić to na nos.
O tak.
Widzisz? Zrozumiałeś. Zrozumiałeś.
Mądry konik.
O tak.
Za duże, kamieniste, poprzerastane chwastami.
Żaden koń w pojedynkę nie poradzi.
Ale jemu się uda.
Uwierzyłbyś Albertowi, że umie fruwać.
Ale chwali ci się, że trzymasz stronę kumpla, nawet stukniętego.
Zaprzęg lub dwa dałyby radę przy pogodzie.
Ted boi się na to patrzeć, co?
Oczywiście, że patrzy.
No chodź.
Chodź.
Wychowałeś prawdziwego Narracotta. Wykapany ojciec.
Ani grama zdrowego rozsądku, tylko tępy upór,
który każe się rzucać z motyką na słońce.
Podziwiał cię każdy rolnik w Devon, ja także:
zostawiłeś braciom kwitnącą farmę, a sam osiadłeś na kamienistym ugorze.
Miałeś w sobie zapału za dwudziestu.
Ale z kulawą nogą i miłością do gorzały...
Pijesz, żeby zagłuszyć ból, co?
Wszyscy spodziewaliśmy się takiego końca.
Wątpię, czy mądrze zrobiłem, kiedy ci z litości wydzierżawiłem te grunty,
patrząc teraz na ciebie i na twoją śliczną żonkę.
Myślała, że złowiła złotą rybkę.
A wasz syn grzęźnie w tym samym bagnie, które zasysa was na dno.
Widzisz, Joey?
Ja też mam chomąto.
No, malutki.
Ruszaj. O tak.
Ruszaj.
Ruszaj, Joey.
No, ruszaj, mały!
Lepiej było stanąć na górze i schodzić w dół!
Bo tylko siła przyciągania dziś ci sprzyja!
Wio, Joey! Ruszaj!
Ruszaj, Joey. Wio!
Ruszaj, mały.
Ruszaj, proszę cię.
Bez bata nie ruszy.
Brawo! Dotarłeś na szczyt! Oby tak dalej!
Jeszcze szybciej pójdzie wam z górki!
Właśnie tak. Równo. Grzeczny konik.
Równo. Dobry konik. Idziemy dalej. Dobrze...
Bardzo dobrze. A teraz głęboko!
Albie, trzymamy kciuki!
Dalej. I równo, mały.
Właśnie tak. Idziemy. Idziemy.
Patrz... ani jednej bruzdy!
Wierzę, że damy sobie radę, Joey.
Jesteś z nas najlepszy.
Dlatego cię kupił.
Bo masz odwagę, której mu brak.
A ja od razu wyczułem, że nas ocalisz.
Już dobrze, mały.
Nie masz szans, chłopcze!
Nie da rady połówce akra. Daj spokój.
Pokazałeś, co umiesz, starałeś się. Masz więcej z faceta niż ojciec.
Dałby pan spokój. Chyba trochę za ostro.
Zmarnuje tylko konia.
Wrócę tu w czwartek.
Daję ci dzień na spakowanie.
Twoja robótka.
Tak mi was żal, Rosie.
Staraj się!
Musisz, Joey!
Nie wiesz jak, więc muszę myśleć za ciebie! Od tego zależy nasze życie!
Więc szykuj się, by ciągnąć. I ciągnij prosto! I równo!
Teraz, mały! Wio!
Idziemy! Idziemy! Właśnie tak!
Dzielny Joey! Dzielny konik!
Idź dalej! Wio!
Idź! Idź, Joey!
Dawaj! Do przodu! Właśnie tak! Idź dalej! Wio!
Obejdź go!
Prr, Joey!
Prr, Joey! Joey!
Joey! Stój, stój!
Stój, bo lemiesz pęknie!
No coś takiego...
Mamo, tato, chodźcie zobaczyć!
Udało mu się!
Zuch chłopak, Albie!
Albert, brawo!
W życiu bym nie uwierzył.
Ja bym nie pozwolił synowi orać w błocie. Łatwo stracić stopę.
To pan straci oko, jak będzie mnie pan pouczać, co mam robić z moim synem,
moim pługiem, moim koniem, moim polem czy moją farmą!
Dawaj, Albie! Wytrwaj do końca!
Dokończ robotę, Albie! Dokończ.
Albie, wszystko dobrze?
Wszystko dobrze?
I do góry.
Moi dwaj durnie. Skończeni durnie.
Jesteś tak samo poharatany jak on.
- Gdzie tata? - Na dolnym polu.
Zatacza się.
- Ale nie dlatego, że wypił. - On pije, mamo.
Też byś pił, gdybyś przeżył tyle co on.
Nic o tym nie mówi.
Bo nie potrafi. Na niektóre rzeczy nie ma słów.
Chodź tu.
Dobrały się do nich myszy.
Usiądź.
Proporczyk z kampanii.
Był sierżantem w 7. batalionie Ochotników Imperium.
A to medal królowej za Afrykę Południową.
Otrzymał go każdy uczestnik wojen burskich.
A to jest...
medal za zasługi na polu bitwy.
- Chyba nie taty? - Przecież nie mój.
Dostał go za walki w Transwalu.
Został wtedy ranny, ratował innych i nie wiem, co jeszcze.
Też mi nie mówił.
Po powrocie wszystkie wyrzucił.
Cisnął je do śmietnika i nie słuchał moich protestów.
Cieszysz się z tego, czego dokonałeś z Joeyem.
I tak trzeba, mój wspaniały chłopcze.
Trzeba być dumnym z dobrej roboty.
Ale to, co tata robił w Afryce, nie jest dla niego powodem do dumy.
Było mu ciężko i wiele wycierpiał,
ale widać nie jest dumny z zabijania.
Ja bym był.
Gdybym ratował na wojnie swoich kolegów.
Niezależnie od tego, co byś sam zrobił, rezygnacja z dumy wymaga odwagi.
Twój tata popełnia błędy i pije, żeby o nich zapomnieć.
Ale nigdy się nie poddał.
I robi to dla nas.
A dziś dowiodłeś przed światem, że warto było.
Dbaj o Joeya, a on zadba o ciebie.
Sierżant 7. batalionu Ochotników Imperium.
Widzisz to, Joey?
Widziało całą wojnę.
To nie kradzież.
Kiedyś mu to oddam.
Jestem jedynym chłopakiem-automobilistą we wsi.
To wóz mojego taty.
Masz szczęście, że w nim siedzisz. Nie wolno mi nim jeździć...
Znasz go?
Szybko, mały! Pokażmy im, jak się lata!
Skoczkiem na pewno nie będziesz.
Sio, Harold!
Posadźmy coś innego.
Albo najmijmy się u wujka Boba.
Jak inaczej zapłacimy Lyonsowi?
I co teraz zrobimy?
Kiedyś wierzyłem...
że Bóg
rozdzielił pecha każdemu po równo.
Ale zmieniłem zdanie. Dostałem więcej niż swoją dolę.
Przestaniesz mnie kochać. I nie będę cię za to winił.
Mogę cię bardziej znienawidzić,
ale nie mogę cię mniej kochać.
Wojna!
Przystąpiliśmy do wojny z Niemcami!
Słyszycie? Anglia wypowiedziała wojnę Niemcom!
O szóstej rozdzwonią się wszystkie dzwony!
A potem zamilkną, aż do końca wojny!
Szykuj się, Joey! Dziś targ w Tavistock!
Co z nim zrobił?
Imiona po nazwisku. Podpis.
Najpierw nazwisko. Imiona na końcu.
Ręczę słowem: najlepszy koń w parafii.
Zrywny, mocny, zacny, przepiękny.
Żadnych opojów ani włogacizny, zdrowe nogi i zęby. Okaz zdrowia.
Ile pan chce...
za to mocne, zacne, przepiękne zwierzę?
Czterdzieści.
Dam dwadzieścia i ani pensa więcej.
Dwadzieścia to za mało. Trzydzieści pięć i jest pański.
Nawet nie wiem, jak chodzi pod wierzchem.
Oj, chodzi. Wspaniale.
Będzie pan zaskoczony.
Najlepszy koń w całym Devon.
Lepszego nie widziałem.
Dziękuję.
Nie wolno ci.
Nie wolno ci. Jest mój.
Układałem go.
Nie może go pan zabrać.
Niestety, za późno. Dałem za niego 30 gwinei.
Proszę... zwrócę pieniądze.
Wszystko oddam. Odpracuję.
Odpracuję.
Słucha tylko mnie.
Nie będzie z niego pożytku. Płoszy go byle hałas.
Przykro mi.
Więc z nim zostanę. Zaciągam się.
- Jak masz na imię? - Albert.
- Wiek? - 19 lat!
Naprawdę?
Nie, ale na tyle wyglądam, jestem krzepki, silny i niczego się nie boję.
Nie wątpię w twoje zalety, ale nie masz przepisowego wieku.
Twój ojciec zrobił to, co musiał zrobić.
Trzydzieści gwinei to niska cena
za tak dobrego konia,
ale więcej nie mam.
Wydzierżawisz mi go, Albercie? Na mojego wierzchowca?
Daję ci słowo honoru, że będę go doglądał równie troskliwie jak ty.
Będę szanował i jego, i pracę, którą w niego włożyłeś.
I jeśli będę mógł, oddam ci go znów pod opiekę.
A teraz go pożegnaj.
Będzie dobrze.
Dobra, przestań. Wystarczy. To koń, nie pies.
A teraz zmykaj. Chodź!
Chciałabyś stracić gospodarstwo? Rose?
Chodzi o to, jak to zrobiłeś.
Jesteśmy w stanie wojny.
Prawda?
Joey...
Mówiłem, jazda stąd!
Zostaw go, Perkins!
To jeszcze nie koniec. To nie koniec, braciszku.
Ja, Albert Narracott, przysięgam, że do mnie wrócisz.
Gdziekolwiek będziesz, znajdę cię i przyprowadzę do domu.
Spokój, spokój! Uspokój się już!
Dalej! Idziemy dalej! Wio!
- Zaopiekuj się nim. - Tak jest.
Stój! Spokój! Spokój!
Spokojnie.
Spokojnie. Stój, Joey!
Przestań brykać, dobra? Jesteś w wojsku, synu.
Grzeczny konik. Grzeczny. Spokój.
Spokojnie, spokojnie. Chodź. Spokój.
No już. Dobry konik.
Uspokój się.
Spokojnie, w tył.
Joey, poznaj Topthorna.
Topthorn, to jest Joey.
Ustalcie między sobą, który z was rządzi.
Jak macie się żreć, to teraz,
bo potem musicie oszczędzać siły na fryców.
Delikatnie, Perkins, żeby się nie znarowił.
Na wojnie nie będzie delikatnie. Zresztą i on delikatny nie jest.
Rozumiem, sierżancie, ale ma być zdrowy i lśniący.
To mój koń.
Tak jest.
Spokojnie.
Cholernie się go boję.
- Kogo? - Perkinsa. Dobrze, że to nasz.
Niezły... całkiem niezły.
Ale nie dorówna mojemu Topthornowi.
Nie byłbym pewien. Jest w nim potencjał.
Widać, że można na nim polegać.
Ale mój Blenheim prześcignie każdego.
Spadaj.
Panowie...
Zawsze jest tak samo: od Waterloo do Omdurmanu,
od szarży Picketta po Mars-La-Tour.
Pierwsze uderzenie może i powinno być decydujące.
Każdy koń ma być gotowy do prezentacji.
Jutro przypuszczamy próbny szturm.
Myślałem, że stchórzyliście.
Akurat.
Sprawdźmy, co w was siedzi, dowcipnisie.
Oto cicha pewność siebie.
Czekam w "Księciu Jorku".
Przekazuję ci dowództwo.
Szable - w dłoń!
W przód - kłuj!
Do ataku!
No, Joey, wiem, że potrafisz. Dawaj, mały!
Dawaj!
Miło, że się zjawiłeś.
Szybki jest, to fakt. Ale czy wytrzymały?
Ma same zalety.
Co robisz?
Piszę list.
Z rysunkami?
Do chłopca, który był właścicielem Joeya.
Niech zobaczy, jak świetnie wygląda.
Zanim stanie za kanałem przed milionami niemieckich luf.
Tak, zanim.
Ruszamy jutro o 4.00, z dragonami i Gwardią Królewską.
Do 5.00 mają być na pokładzie gotowi do inspekcji.
Całkowity zakaz polerowania.
Guziki, sprzączki, strzemiona - wszystko ma zmatowieć.
- Żeby nas nie zdradził odblask. - Oczywiście.
- Charlie. - Jamie.
Charlie.
Jak nowa czapka?
Jedwabna podszewka. Podoba mi się.
Niemcom i tak wszystko jedno.
No, nie wiem. Pomyśl.
Jesteś szkopem i główkujesz, którego z dwóch ustrzelić najpierw.
I myślisz: "Wielki Boże, ale facet ma szykowną czapkę".
Więc strzelasz do drugiego.
Albo myślisz: "Chcę ją mieć" i zabijasz tego pierwszego.
O tym nie pomyślałem.
Francja - 1914 Quievrechain
To nasz cel: niemiecka 11. dywizja, 3 mile na wschód od drogi do Menin.
Obserwowaliśmy ich, rozbili na noc obóz.
Zaskoczymy ich, prześlizgniemy się przez linię wroga
i uderzymy od Geluveld.
Znakomicie.
- Liczebność? - Około 600, piechota.
- Dwa razy więcej. - Konie i ludzie dają nam przewagę.
Plus zaskoczenie. Ale lepiej się spieszyć,
bo rano może ich tam już nie być.
Słusznie. Zatem dzisiaj. Charlie, zawiadom ludzi.
- Szyk a la Salisbury? - Tak. Szarża i zabezpieczać tyły.
Trawa wyższa od nas, idealnie.
Czas przeznaczony na zwiad rzadko bywa stracony.
Dzięki, Singh.
Jamie!
Nie spodziewają się nas.
Chyba nie masz skrupułów?
Nie, rozumiem. Zaskoczenie to podstawa.
Skoro musimy, zróbmy to szybko.
Dobrze się czujesz?
Jak nigdy.
Dosłownie. Dobrze jak nigdy.
Do wsiadania... Na koń!
Do wsiadania!
Na koń!
Dzięki, Stanley.
Hej, Joey.
Mój śliczny koniku.
Wszystko dobrze, prawda?
Panowie, to zaszczyt, móc jechać z wami.
Niech kajzer pożałuje, że śmiał skrzyżować z nami miecze.
Niech każdy żołnierz da sobie... królowi... ojczyźnie...
i poległym towarzyszom powód do dumy.
Odwagi!
Boga się bójcie! Czcijcie króla!
Boga się bójcie, czcijcie króla!
Szable - w dłoń!
Powodzenia.
Stępem!
Stępem... marsz!
Luzem, do cwału!
Cwałem... marsz!
Kavallerie!
Do ataku!
Spalić dokumenty!
Ściągnij go z konia!
Co? Spodziewaliście się zastać bezbronny garnizon na otwartym polu?
Spójrz na siebie!
Za kogo ty się uważasz?!
No chodź!
- Co z końmi? - Ranne wystrzelać.
- A resztę? - Zatrzymać do ciągnięcia dział.
- Są na to za delikatne. - No to i te wystrzelać.
Część przydałaby się do zwożenia rannych z pola.
- Dadzą się zaprząc? - Chcę spróbować.
To konie kawaleryjskie.
- Spróbujmy. - Nie założysz.
No, Michael.
Spokojnie. Spokojnie, Angliku. Spokojnie.
Spokojnie, spokojnie.
Spokojnie.
Gunther.
Nic z tego. Nie pomożemy im.
No, no, coś takiego.
Ten, co cię tego nauczył, ocalił ci życie.
Czołem, gospodarze!
Witaj, Si Easton.
Byłem na poczcie.
I pani Allen powiedziała, że przyszła paczka do Alberta z...
z tego, no...
stamtąd.
Pomyślałem, że mogę tu do was rano zajść.
Kto mógł mi to stamtąd przysłać?
Rozpakuj i zobacz.
To szkicownik.
Szkicownik kpt. Nichollsa!
Widzisz? Narysował Joeya!
Narysował Joeya.
Coś takiego!
Jest też list.
No, czytaj.
"Drogi Albercie Narracott... Kpt. Nicholls, który poległ..."
"...dziś w walce, zostawił to dla ciebie. Sierż. Sam Perkins".
Nie wiedziałeś, że to zła nowina.
Zginął, jadąc na Joeyu.
- Skąd możesz to wiedzieć? - Napisał: "W walce".
Panowie!
W nocy przemieszczamy się na linię frontu.
Mamy rozkaz wymarszu.
Ruszać się!
Schroeder!
Nie, nie ty. Ty. Podejdź.
Zostaniesz tutaj. Znasz się na koniach, a musimy się szybko ewakuować,
jeśli wróg będzie dalej napierał z zachodu.
- Napiera? - Tak mi mówiono.
Ruszymy po ustaleniu, gdzie będą potrzebne konie.
Tak jest. A brat może zostać? Też ma rękę do koni.
Nie. Nie ma potrzeby. Szykuj się do wymarszu.
Spokojnie, Gunther.
Nie pójdziesz.
Powiem im, że masz 14 lat, że jesteś dzieckiem.
Ojciec mnie zwerbował, wiedział, ile mam lat. Oni też.
Mama cię nie uczyła składać koszul?
Uczyła, ale nie słuchałem.
Ale ty masz teraz słuchać. Obiecałem jej.
Przysiągłem jej, że będziesz przy mnie bezpieczny.
Przy mnie, Michael.
Nie będą liczyć żołnierzy. Jest nas za dużo. Możesz tu zostać.
Schowasz się pod łóżkiem.
I co potem?
Gunther... będzie dobrze.
Kiedy zepsują się pojazdy, ściągną konie.
I spotkamy się na froncie.
Znów będziemy razem.
Gunther.
Weź to. Na szczęście.
Żebyś był bezpieczny.
Wracać do szeregu!
Jestem głodny. Przywiozłeś żarcie?
Przykro mi.
- Ojciec się zgorszy? - Będzie udawał, że tak.
Na początku może się zgorszy.
Ale będzie zadowolony.
A my?
Co będziemy czuli?
Byłem gotów tam iść.
I byłem z tego dumny.
Chciałem iść.
Włosi mają fajne żarcie.
Tak.
A jakie mają kobiety?
Gorsze niż jedzenie.
Ponieważ...
za bardzo się objadały?
Jesteś za młody na wojnę i za młody na kobiety.
Nie czuję się młodo.
- Już nie. - Michael...
Połóż się spać.
Przed nami nocna jazda.
Dobranoc, Michael.
Dobranoc, Gunther.
- Schroeder. - Tak jest.
Pomyłka?
Obietnica.
Dziś jest bliżej.
Wiatr płata figle uszom. Front się odsuwa.
Słyszę go, grand-pere.
I nie ma wiatru.
Nie okłamuj mnie.
Tutaj. Tutaj nie ma.
Ale tam wiatr jest tak silny, że porwałby cię z ziemi.
Wiecznie tylko kłamiesz.
Mówisz, że się nie martwisz, choć się martwisz.
Wiem, że front się zbliża,
ale ty mi wmawiasz, że to wiatr płata figle.
Ja tak mówiłem?
Zacząłeś kłamać, kiedy odeszli rodzice.
Nie żyją.
Ale tego nie mówisz.
Myślisz, że prawda mnie zabije?
Prawda jest taka...
że powinnaś się odnosić z szacunkiem do starszych.
Jeśli powiesz mi prawdę o wojnie,
to ja ci powiem prawdę o wielkich koniach,
które trzymam w młynie.
I kto tu teraz kłamie?
W młynie?
Tak. Stały w młynie i czekały na Don Kichota.
To jest Francois... a to Claude.
Dałam im imiona chłopaków, którzy mi złamali serce.
Muszą mieć właściciela.
Takie konie nie zjawiają się jak w bajce.
Wiem, grand-pere. To nie jednorożce.
Więc uczciwie odczekam
jeden dzień,
i jeśli do wieczora nikt się nie zjawi...
będą należały do mnie.
Emilie... spójrz na mnie.
Nie wolno ci jeździć.
Mama mówiła, że najmniejszy wstrząs połamie mi kości.
Bo tak jest. Więc sprawa załatwiona.
Grzeczna dziewczynka.
Będzie załatwiona, kiedy ustalę, którego dosiąść najpierw.
Po moim trupie!
Nie będę musiała długo czekać!
Kochałam się we Francois, który miał twoje śliczne oczy.
Niestety, był zakochany w Marie, która miała twoje zęby.
A ona wzdychała do Claude'a, który złamał mi serce.
I za którego chcę wyjść za mąż.
Patrz na mnie.
I nic nie gadaj.
Dziś... uczymy się skakać.
Wiesz, że Francja pobiła rekord 185 cm na paryskiej Olimpiadzie
i zdobyła złoty medal? Dziś pobijemy ten rekord.
To twoja przeszkoda.
Na mój znak bardzo dzielnie ją przeskoczysz.
Przeskocz ją!
Patrz na mnie.
A teraz twoja ko...
Nie wierzy, że nam się uda. Ale pokażemy mu, prawda?
Nie ma się czego bać.
Jesteś... bardzo wysoki.
Zabijesz się.
Jeśli staniesz mi na drodze i spadnę.
Proszę cię, zejdź z dra...
Poszukaj im kryjówki.
I to szybko.
Nazywam się Bonnard. To moja ziemia. Czego tu szukacie?
Jedzenia. Dla żołnierzy na froncie. Każdy musi coś oddać.
Zabiorą nam wszystko.
Gdzie są konie?
Jakie konie?
Co to?
Zostaw, jeśli nie wiesz, do czego służy.
Garnek to garnek. Zrobimy z niego użytek.
Proszę pana...
- Gdzie zwierzęta? - Robię dżemy, nie hoduję zwierząt.
W stodole jest świeże siano.
Używamy go... do wypychania materaców.
- Wnuczka? - Tak.
- Gdzie jej rodzice? - Nie żyją.
Umarli.
Co to?
Wiatr. Płata figle na strychu.
Nie ma wiatru.
Stary dom trzeszczy.
Idź zamknąć okiennice.
Chorowita... co?
Jeśli pan, albo któryś z pańskich kolegów zrobi jej krzywdę...
to chociaż jestem stary, zabiję was.
Wie pan...
Zamierzałem oddać panu garnek.
A jednak go zabiorę.
Na zupę.
Wrócimy tu.
Po nowe zbiory.
Powiedz mi, co się z nimi stało.
Z mamą i tatą.
Obiecałeś mi powiedzieć, jak umarli
w moje urodziny.
Jutro są moje urodziny.
Zginęli w walce...
prawda?
Ale gdy przychodzą żołnierze,
ty nic nie robisz.
- Jesteś tchórzem, co? - Tak.
To twoi rodzice byli odważni.
Ja robię dżemy.
Ani razu nie byłeś odważny
w całym swoim życiu?
Może są różne sposoby na to, by być odważnym.
Wiedziałaś, że Francuzi mają najlepsze gołębie pocztowe?
I to może zdecydować o losach wojny.
Przesyłanie wiadomości.
Nie opowiadaj mi o ptakach.
Wypuszczają je na froncie
i każą frunąć do domu.
To cała ich wiedza.
Ale żeby się tam dostać,
muszą lecieć nad polami bitewnymi.
Wyobrażasz to sobie?
Lecisz wysoko w górze
nad zgrozą i cierpieniem i wiesz, że nie wolno ci spojrzeć w dół.
Musisz patrzeć przed siebie, inaczej nie dolecisz do domu.
Powiedz... czy można mówić o większej odwadze?
- Co to? - Prezent.
Mam nadzieję, że mi nie kupiłeś
jakiejś okropnej sukienki jak w zeszłym roku.
- Była okropna? - Tak.
Wyglądałam jak brzydka zakonnica.
Daj rękę.
Grand-pere... nie mamy pieniędzy!
Będziesz mi kupował klejnoty i powozy po wojnie.
Jak sobie życzysz, skarbie. Jak sobie życzysz.
Ty tu rządzisz.
Znalazłem coś starego.
Nie martw się. Zostaw. Odniosę na miejsce.
Należało do twojej mamy.
Schowałem je, żeby cię nie kusiło.
Emilie... masz jeździć powoli. Bardzo ostrożnie.
I obiecaj się nie oddalać.
- Na szczyt wzniesienia i z powrotem. - Obiecuję.
Mój bohaterze!
Powoli! Powoli!
Emilie!
- Puść mnie! Nie! - To moja wnuczka!
- Francois! - Stój! Nie róbcie jej krzywdy!
Nie róbcie jej krzywdy.
Nie potrzebujecie ich! Jest tyle innych!
Błagam... weźcie większego, zostawcie mniejszego.
Złamie pan serce mojej wnuczce.
Wojna odebrała wszystko... wszystkim.
- Co z nimi zrobicie? - Będą ciągnąć działa, póki nie padną.
Albo póki wojna się nie skończy.
Nigdy się nie skończy!
No to masz odpowiedź.
Heiglemann.
- Są twoje. - Tak jest.
Wyglądają na silne. Wytrzymają miesiąc albo dwa.
Jesteś piękny.
Szkoda, że cię znaleźli.
Wielka szkoda.
Ciągnąć równo! Ciągnąć!
Wszyscy razem! Równo! Wytężać grzbiety!
Równo... równo.
- Numer trzy się leni! - Ruszać się!
Halt! Halt!
Przerwa!
Przerwa! Stop! Stop!
Heiglemann! Dajcie następnego!
Heiglemann, dajcie następnego konia!
Tego!
Nie, nie! Tego wielkiego, czarnego!
To dobry koń.
Ale przy ciężkim dziale nie będzie z niego pożytku.
Książę traci kondycję. Jego nogi...
- Nadaliście im imiona? - Tak jest.
Nie dawaj imion niczemu, co na pewno stracisz.
Ma chorą nogę.
Szeregowy... macie wykonać rozkaz.
Zaprząc go!
Nie widzi pan? Ten jest silniejszy.
Zaprzęgać!
Nie lenić się!
Naprężać! Używać bata!
Nie obijać się! Na szczyt!
Halt!
Zabrać konie.
Pocisk!
Ładuj!
Cofnąć się!
Gliza!
Pozycja!
I...
Ognia!
Francja - 1918 Somma
Cenne przedmioty do wiadra! Kto przeżyje, odbierze z powrotem.
Kto przeżyje, odbierze. Powodzenia.
Cenne przedmioty do wiadra.
Krew Chrystusa zapewni ci życie wieczne.
Może to ćwiczenia, Albie. Jak poprzednim razem.
List miłosny?
To moja sprawa.
Słyszałem, że ty i twój kolega znów naśladowaliście ptaki.
Napiszesz list do swojego konia?
Kiedy już go znajdziesz, pomożesz mi szukać igły w stogu siana.
Cenne przedmioty!
Do podziału między tych, co wrócą.
Zostań tu.
Pamiętasz, jak ścigałem się z tobą w aucie?
Pamiętam, jak fiknąłeś na ziemię.
Kim była ta dziewczyna?
Była tam dziewczyna?
Tak. Nie pamiętasz?
Jakaś dziewczyna, nie pamiętam która.
Ale pamiętam, jak spadłeś na tyłek do rowu.
Widzisz?
Umiesz człowieka rozbawić, trzeba ci to przyznać.
Tak było? Zleciałeś na tyłek?
Na stanowiska! Pełna gotowość!
- I kolejny! - Na stanowiska! Szybko!
Przyklej się do niej!
Odwagi, chłopaki! Gotowość! Gotowość!
Panowie, szykować się!
Nerwy na wodzy!
Pamiętajcie, że to niedaleko! Przejdziecie!
Trzymać tempo, mieć oczy otwarte,
a Bóg i król będą was osłaniać.
Kompania, bagnet na broń! Bagnet na broń!
Wiesz, co mi to przypomina?
Cholerne dolne pole, które oraliśmy z Joeyem.
Najlepszy dzień mojego życia, byłeś tam.
A teraz zaczyna się najgorszy dzień mojego,
a ty mi dodajesz otuchy. Zawsze we dwóch!
Plus on.
Na ziemi niczyjej trzymać się flanki.
- Chłopaki do drabin! - Trzymać się szlachty.
My mamy zapał, oni mają szczęście.
Dalej, naprzód.
Andrew...
Ty też, Narracott.
I ty.
Na drabiny, chłopaki!
Ruszać się, właśnie tak, właśnie tak!
Słuchajcie sierżanta!
Jeśli któryś zawróci,
jeśli któryś z naszych zacznie biec w twoją stronę,
macie chwycić ten karabin i go zastrzelić!
- Zrozumiano? - Tak jest!
Rozumiesz, co ci mówię, synu?
Masz chwycić karabin i go zastrzelić.
Jasne?
Na drabinę! Wyłaź i bierz się do roboty!
Będzie dobrze, Andrew.
Andrew!
Nikt dziś nie zrejteruje.
Andrew! Andrew, nikt nie zrejteruje!
Gotowi do wyjścia na górę!
Zostaw mnie!
Tu będziesz bezpieczny. Ktoś po ciebie przyjdzie.
Albert.
- Słuchaj... - To drobiazg.
Drobiazg. Jesteśmy chłopakami z Devon, nie?
Właśnie.
Padnij!
Nie!
Albie.
Przetrwaliśmy.
Andrew! Tędy!
Gaz, gaz, gaz!
Albie...
Nie przystawać! Naprzód!
Ale coś jest z nim nie tak. Musi odpocząć.
Nie ma dla nich odpoczynku. Poganiać je! Poganiać!
Proszę cię, proszę, proszę. Nie upadaj. Nie, błagam!
Nie, nie, nie.
Nie, proszę cię.
Proszę... ustań na nogach.
Nie... Proszę cię.
Ustań na nogach.
Nadchodzą! Zostaw go! Zostaw!
Chodź ze mną.
Idź do diabła!
Uciekaj!
Uwaga, uwaga.
Coś się rusza.
Co u licha?
Wygląda jak krowa.
A co by tu mogła robić krowa?
To na pewno nie krowa.
A co?
Przecież nie koń. Tu by nic nie przeżyło.
To nie koń! To nie koń!
A jednak koń.
- To koń. - Tak, to koń.
A niech mnie.
To koń!
Chłopaki, trzeba go zawołać.
A jak się woła konia?
Zaplątał się w drut.
Chrzanić to.
Co ty wyprawiasz?
Wracaj, słyszysz?
Kapralu, to rozkaz! Wracaj!
Nie możemy go tam zostawić.
Co on robi?
To podstęp.
Nie sądzę. Chce pomóc.
Postrasz go.
To biała flaga, nie?
Widzicie ją?
Chcę tylko pomóc temu koniowi!
Wracaj, durniu!
"Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego.
Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć".
Biedne bydlątko.
Biedny mały.
Spokojnie.
Przestań się szarpać.
Tylko się pokaleczysz.
Stracisz wzrok.
Idiota, nie wziąłem rękawiczek ani czegoś do przecięcia...
Może ci się przydadzą...
Do drutu.
Tak.
Tak, ja...
Dziękuję.
Świetnie.
Dziękuję.
To bardzo długi kawałek.
Jak go przetniesz, odblokujesz
ten... ten... i ten.
A one się gwałtownie zwiną i jeszcze bardziej go poranią.
Masz dobry angielski.
Dobrze mówię po angielsku.
Mogę?
Najpierw oswobodźmy mu głowę, żeby nie wstał i się nie oślepił.
- A potem... - Szkoda, że nie masz drugich.
...przeciąłbym tutaj.
Dajcie więcej szczypców!
Tu nie zobaczy.
Nie przestraszy się szczypców.
Jeśli przetniesz tutaj, przytrzymując drut,
- mógłbym... - Nie kończ. Rozumiem.
Ty też rozumiesz, co się dzieje, najmilszy?
Więc leż spokojnie i w bezruchu.
Zuch chłopak.
Wspaniały z ciebie koń, że dajesz nam sobie pomóc.
Zuch.
Zuch chłopak.
Jak sprawy w waszym okopie?
Bosko.
Czytamy, dziergamy swetry, uczymy szczury cyrkowych sztuczek.
Możemy wam podesłać parę naszych, bo mamy więcej, niż potrzebujemy.
Odstraszają ładne dziewczyny.
Nasze nie boją się szczurów.
Duże, dorodne Niemki, co?
Potrafią solidnie wymasować?
W każdy czwartek.
I ciasto ponczowe na urodziny.
Popatrz na niego!
Na te mięśnie. I długie nogi.
Są stworzone do biegania. Do uciekania przed zagrożeniem.
Mogą tylko uciekać.
A my je uczymy na odwrót.
Jazdy w środek bitwy.
Koń bojowy.
Oto i on.
Niezwykłe z ciebie zwierzę.
Co teraz?
Zabieram go z sobą.
Moje szczypce, mój koń. To chyba fair?
Akurat. Jest z Anglii, to widać.
- Bo jest taki brudny? - Bo jest taki mądry.
Sam nie grzeszysz czystością.
Możemy stoczyć o niego walkę bokserską.
Nie, dzięki, kotku.
Nie chcę wywołać wojny.
Masz jakąś monetę?
- Rzucamy? - Tak.
- Dobra, frycu. - Nie mam na imię Fritz.
Jestem Peter.
Peter. A ja - Colin.
- Obstawiaj, Colin. - Orzeł.
Twarz mojego kajzera. Nie ma zadowolonej miny.
Koń jest twój.
Cicho się zrobiło.
Fakt.
Za pół godziny znów zaczną strzelać.
Wiecznie pudłuję. Chyba nigdy nie trafię do celu.
Dzięki.
Trzymaj się.
- Dbaj o niego, dobra? - Jasne.
Nasz dziwny zwierzak.
A ty dbaj o siebie, dziwaku.
Colin!
Niemieckie szczypce, na pamiątkę od przystojniaka z Dusseldorfu.
Dzięki. Przydadzą się w ogródku w South Shields.
A ty się nie wychylaj, Pete.
Niesamowity. Niesamowity koń!
Nie mamy miejsc.
Porażony gazem. Musieliśmy czekać do rana.
- To chyba nie wszyscy? - Wszyscy.
Ranni, którzy mogą chodzić,
przejść do punktu opatrunkowego!
Przejść do punktu opatrunkowego!
Nie ruszaj się.
Będzie dobrze.
- Co on tu robi? - Potrzebujemy weterynarza.
Nie mamy. Wybili nam konie.
Cały poharatany, najgorzej w nogę.
To pewnie tężec. Już po nim.
Błagam!
Mam masę rannych, nie widzisz?
Błagam, to twarda sztuka.
Co to?
Koń zabłąkany na ziemi niczyjej. Połóż się.
- Jaki to koń? - O cudownych właściwościach.
Skoro przeżył na ziemi niczyjej.
Koński cud.
Przeżył, choć nie powinien.
Więc ja i moi koledzy... wiążemy z nim wielkie nadzieje.
Lepiej go zastrzel.
- Nie mogę. - To będzie akt miłosierdzia.
Ta noga się nie zagoi.
Sierżancie.
Skróćcie mu mękę.
Chyba tu go nie zabije?
- Co się dzieje? - Zastrzelą konia.
Panie... bardzo proszę.
Chodźcie.
Dobra! Rozejść się! Rozejść!
Zrób tak jeszcze raz.
No już.
Joey?
Cześć, Joey.
Gdzie się podziewałeś?
Znacie go?
- Nazwisko? - Narracott.
Szer. A. Narracott.
To jakiś zabłąkany koń. I to ciężko ranny.
- Wasz pacjent? - Tak.
To nie jest "jakiś" koń! Jest mój. Wychowałem go w Devon.
Proszę spojrzeć na nogi.
Cztery białe skarpetki, kasztan,
biała łata na czole.
- Zabierzcie go. - Chodź, synu.
Zaraz! Nie widać, bo jest ubłocony!
Cztery białe skarpetki.
Dobra, rozejść się! Wynocha mi stąd!
Widzi pan?
To nie "jakiś" koń.
Zajmiemy się nim.
Opatrzymy.
Potraktujemy jak żołnierza.
Dziękuję.
Panowie!
Mam wam przekazać ważny komunikat.
Dziś o jedenastej, czyli za dwie minuty,
nastąpi koniec wojny.
Król i królowa dziękują wam za służbę.
Odnieśliśmy zwycięstwo,
choć cena, którą za nie płacimy, jest niewyobrażalnie wysoka.
Kiedy rozdzwonią się dzwony,
za chwilę, pierwszy raz po czterech latach,
wspomnijmy naszych poległych braci
i podziękujmy Bogu za koniec walki
i zwycięstwo.
Nie rozumiem.
Tylko konie oficerów. Reszta zostanie zlicytowana.
Wstyd i hańba! To koń tego chłopaka. Z Devon!
Wychował go od małego. Układał do chwili, gdy przyszło wojsko.
To nie są moje rozkazy, sierżancie.
Jutro ma trafić na plac targowy.
To wszystko.
Zrobiliśmy zrzutkę.
To wszystko, co mamy.
Jest tam dwadzieścia dziewięć funtów.
Major wie?
Major dał dychę. Tylko nikomu ani słowa.
Twój kolega, ten o kulach,
poprosił go, żeby mówił, że to jego koń,
żeby mógł wrócić z innymi.
No, Narracott, ruszaj się, bo ominie nas zabawa.
Siedem funtów! Mam siedem funtów!
Siedem funtów!
Osiem funtów! Osiem funtów!
Dziesięć! Kto da więcej? Sprzedany!
Spokojnie, nikt nie da więcej niż 15, potrzebują koni pociągowych.
Następny!
Cena wywoławcza: cztery!
Cztery funty!
- Pięć funtów! - Mam pięć funtów!
- Kto da więcej? - Siedem!
- Osiem! - Dziewięć funtów!
Dziesięć!
Jedenaście!
To rzeźnik z Cambrai. Od rana skupuje najlepsze sztuki.
Ja to zrobię, szeregowcu. Piętnaście!
I kończymy!
Piętnaście!
Szesnaście!
Siedemnaście!
Dwadzieścia waszych funtów. I kończymy, przyjacielu.
Dwadzieścia!
Dwadzieścia pięć!
Dwadzieścia sześć!
- Dwadzieścia siedem! - Dwadzieścia osiem!
Dwadzieścia osiem!
Dwadzieścia dziewięć!
I trzydzieści!!
Kto da więcej?
Sto funtów!
A jeśli pan mnie przebije,
sprzedam płaszcz i przebiję do stu dziesięciu.
A jeśli i to pan przebije, sprzedam gospodarstwo
i dam za niego tysiąc!
Sto funtów!
Po raz pierwszy, drugi
i trzeci!
Proszę pana...
Oddam panu całą sumę, kiedy wrócimy do Anglii.
- Dwa razy tyle... - Nic o nim nie wiesz.
Przeciwnie, wiem wszystko.
Tak, znalazłeś go. Słyszałem, że znaleźliście konia w zasiekach.
Ja go znalazłem, on go wychował.
Kiedy usłyszałem o cudzie z koniem, jechałem tu trzy dni,
bo wiedziałem, czyj to koń.
Mojej wnuczki.
Uratowała mu życie. Był dla niej wszystkim.
A gdzie jest pańska wnuczka?
Wojna odebrała wszystko wszystkim.
Tylko on mi po niej został.
Nie martw się, kiedy odejdę.
Nie chcę, żebyś się martwił.
Znalazłem cię, prawda?
A ty mnie.
I obaj...
Obaj wiemy, że przetrwaliśmy.
A teraz chodź.
Szczęście nam sprzyja. Od zawsze.
Od dnia, w którym cię poznałem.
Bóg z panem.
Wiesz, co to jest?
To mojego ojca...
Proporczyk jego pułku.
Jak się u pana znalazł?
Oddaję ci to.
Bardzo panu dziękuję.
I to.
- Ja... - Nie, nie.
Nie trzeba. Należy do ciebie.
Tak by postanowiła moja wnuczka.
To ona rządziła w domu.
Jak miała na imię?
Emilie.
Ma na imię Emilie.
CZAS WOJNY