23.976
Spokojnie.
Dobrze.
Spokojnie.
Dobra klacz.
Uparciuch.
No i proszę.
Zuch koń.
CZAS WOJNY
Dobry konik.
Spokojnie.
Właśnie tak.
Dobra robota.
Dobry.
Tu się podpisz.
Powodzenia.
Wyprowadź ogierka.
Spokojnie.
To dopiero okaz.
Zapomnij. Jest półkrwi i nie wie co to praca.
Tam...
To coś dla ciebie.
Patrz no na tę bestię.
Odbiło ci. Nim nie zaorasz ziemi.
On ma coś w sobie.
Proszę o ciszę.
Konie na prawo.
Mężczyźni z pieniędzmi na lewo.
Idealny układ.
Jest Fred Goddard?
- A no pewno. - Dobrze.
Pieniędzy więcej niż rozumu.
- Dave Hill? - Tu!
Zabieraj się, dusigroszu!
20 lat i nawet skwarek nie kupiłeś.
Zaczynamy od młodzieńca
cudnego jak ma żonka w dzień słubu.
Zaczynajmy.
Kto chętny?
Jedna gwinea.
To nie jest koń roboczy.
Kto da więcej?
Dwie gwinee.
Trzy.
Ted, to kompletna strata.
Nie odpuszczę temu draniowi.
Pięć gwinei.
Sześć.
- Na miłość... - Siedem.
Chciwa łajza.
- Myśli, że może mieć wszystko. Osiem! - Odpuść. To twój ziemianin.
Dziesięć gwinei!
Nie stać cię. Chodźmy na piwo.
11 gwinei! Od równego równym męża.
Ktoś da 12?
Tyle jest wart koń roboczy. Zostaw go hrabianom.
Są dni chwały i porażki, jaki dziś mamy?
Ktoś da więcej?
Spasuj, tato. Zbyt wierzga.
Daję 25.
Załatwił cię.
Brawo, panie N. Pokazał mu pan.
30 gwinei!
Po raz pierwszy.
Drugi.
Sprzedane panu Tedowi Narracottowi.
Coś ty narobił...
Niezła bestia.
Co ci po nim na polu?
Obyś miał czynsz, gdy po niego przyjdę.
Głupiec. Rosie ci nie wybaczy.
Coś ty uczynił?
- To ogierek Monneya. - Miałeś kupić pociągowego.
I kupiłeś?
Ile dałeś?
Ile?
Nie skłamię, choć chciałbym.
30 gwinei.
Dziesięciu nie jest wart!
A czynsz?
Ma krzepę. Patrz jak trzyma głowę.
Jak nim zaoramy pole?
Oddaj go. Błagaj na kolanach o zwrot pieniędzy.
Nie. Proszę.
Musi być wpierw ujeżdżony.
Jak to zrobisz z twoją nogą?
Ja go ułożę.
Ty nic nie wiesz o koniach.
Proszę, mamo. Poradzę sobie.
Musi zostać.
Jeśli w miesiąc go nie ujeździcie, oddaję go.
Z jakim cepem licytowałeś się do 30?
Z Lyonsem.
Wszystko stracimy.
Tyle wysiłku na marne.
Nie martw się. Wychowam go.
Obyś. Zaczynajże.
Może syn naprawi ojcowskie błędy.
Dobra.
Do dzieła.
To owies. Smaczny.
Jak dla nas sos i wołowina.
Tęsknisz za matką.
Zuch konik. Pierwszy raz bez mamy.
Z dala od domu.
Nie jesteś tu sam.
Jestem z tobą.
Nic nie bój.
Nazwę cię Joey.
Rozumiesz?
To ty.
Ja jestem Albert.
Jesteś mój.
Dobry konik.
Zostań.
Dobry.
Pojąłeś.
Patrz, Albie. Gra w "Która godzina, panie Wilku?".
Cofnij się.
Właśnie tak.
Wystarczy.
Dobry konik.
Nie ruszaj się, jasne?
Właśnie tak.
Dobry konik.
Pojąłeś.
Dobry konik.
Przywołaj go. Zagwiżdż.
Do mnie.
Możesz przyjść.
Nie lubi twojego puchania.
Czytałem o tym. Tak robili Indianie.
Gdy zagwiżdżę,
musisz podejść.
Tatko miał psa,
który mylił "zostań" z "do nogi".
A jak nie patrzyłeś, to zachodził cię od tyłu...
To nie pies.
Próbuje to rozgryźć.
No proszę. Niesamowite.
Za mało.
Reszta później.
Według zasad mogę już teraz odebrać ci ziemię.
A zasad się trzymam.
Dostaniesz resztę.
Nie trzeba było tracić tyle na konie i piwo.
Spłacę dług.
Musimy wpierw zaorać dolne pole.
Tam są same kamienie.
Zaoramy je.
Do jesieni spłacę co do grosza z odsetkami.
Chcesz orać tym konikiem?
Poradzi sobie.
Uprząży mu nie założysz, nie mówiąc o oraniu.
Choćbyś i był pijany.
Potrzebuję pieniędzy. Wojna idzie.
Pole będzie zaorane. Daję słowo.
Zasadzimy tam rzepę.
Na żniwa dostaniesz pieniądze.
Prosimy.
Niech będzie.
Jak ten kucyk zaora pole,
dam ci czas do października.
A jeśli nie?
Wtedy zabieram konia.
A farmę dam w zarząd komuś bardziej rozsądnemu.
Proszę... Tak nie można.
Ty też jesteś pijany?
Tedzie Narracott.
Mam cię zapisanego.
Nie możesz go zaprząc.
Musi mieć chomąto.
Płoszysz go.
- On nie może orać. - Musi!
Nie da rady.
Jest za młody. Nikt jeszcze na nim nawet nie jeździł.
Już dobrze.
Od początku wiedziałam, że tak będzie.
Ted, nie!
Nie chce chomąta, to nic mi po nim.
- Tato! - Na bok.
Przestań!
Zastrzel, a wszystko stracimy.
Nie!
Mówiłeś prawdę, tato.
Mówiłeś Lyonsowi, że zaora i tak będzie.
Zobaczysz.
Obaj ci to udowodnimy.
Damy radę.
Odpuść.
Wracaj do domu.
Niektóre dni lepiej zapomnieć. Dziś nie taki dzień.
Jak się dziś czujemy?
Niewiele wiem o życiu,
ale wiem, że są dni małe i duże.
Przeważają te małe, które nic nikomu nie znaczą.
Ale dziś...
Dziś dzień jest wielki.
To nasz wielki dzień.
Jest zimno, zdejmę więc to.
By było nam równie ciężko.
Nauczę cię orać.
A ty będziesz się słuchał. Jasne?
Byśmy mogli być razem.
Co, jak wierzę, jest nam przeznaczone.
Spokojnie.
Do dzieła.
Spokojnie.
Patrz na mnie.
Widzisz?
Musisz tylko przełożyć głowę.
Właśnie tak.
Nie takie straszne.
Wielkie, kamieniste, zatrawione pole. Nawet silny koń roboczy sam nie zaora.
Ten da radę.
Ty byś i uwierzył, że zacznie latać, gdyby Albert tak ci powiedział.
Dobrze, że jesteś za kolegą.
Choćby i ten miał nie po kolei.
Dwóch dałoby radę. W miesiąc i przy dobrej pogodzie.
Wrażliwy Ted nie chce pilnować?
Skądże.
Prawdziwy Narracott z niego. Jaki ojciec, taki syn.
Ani krzty zdrowego rozsądku, uparcie dążący ku niemożliwemu.
Jak każdy rolnik w Devon podziwiałem cię,
że opuściłeś braci, gospodarstwo i zamieszkałeś na tej kamiennej ziemi.
Masz zdrowie jak mało kto,
ale z twoją nogą i piciem...
Piciem zabijasz ból, prawda?
Nikt nie spodziewał się takiego zakończenia.
Aż żałuję, że dałem ci tę ziemię. Nie tylko na twój wzgląd,
lecz na twą żonkę, która tak w ciebie wierzyła.
A teraz twój syn tonie z tobą w bagnie.
Widzisz, Joey?
Też mam chomąto.
Idź.
Łatwiej będzie idąc z góry na dół!
Tylko grawitacja ci pomoże.
Idź!
Tylko bat go ruszy.
Brawo!
Dotarłeś na górę, to teraz w dół.
Tam pójdzie jeszcze szybciej.
Jesteśmy z wami!
Ani jednej bruzdy nie zrobili.
Wierzę, że damy radę.
Od początku wiedziałem, że będziesz najlepszy.
Dlatego cię kupił.
Bo masz odwagę, której mu brakowało.
Od początku wiedziałem, że to ty nas uratujesz.
Nie masz szans.
Nie przeora nawet pół akra.
Dobrze się spisałeś.
Okazałeś męstwo większe niż u twego ojca.
Nie przesadza pan?
Zamęczy tego konia.
W czwartek jest termin. Daję ci dzień.
Twoja włóczka.
Przykro mi, Rosie.
Teraz!
Musisz to zrobić!
Możesz nie wiedzieć, ale od tego zależy nasze życie.
Przygotuj się i ciągnij prosto z całych sił.
Teraz! Ciągnij!
Dobry konik.
Idź.
Obejdźcie!
Prr, Joey!
Stój, bo zniszczysz lemiesz!
Patrzcie państwo!
Brawo!
Syn może stracić stopę pod pługiem. Ja bym na coś takiego nie pozwolił.
Prędzej pan straci oko,
jak nie skończy pan z uwagami odnośnie syna, pługa, konia, pola,
czy mojej farmy!
Dalej, pchajcie!
Miejcie to za sobą!
Nic ci nie jest?
Wstawaj.
Moi dwaj mocarni głupcy.
Jesteś równie pokiereszowany co on.
- Gdzie tata? - Na polu.
Wciąż się pewnie potyka.
- To nie wina alkoholu. - On pije!
Też byś pił, gdybyś przez tyle przeszedł.
Nie mówi mi o tym.
Bo nie może. Pewne rzeczy są nie do opisania.
Chodź.
Myszy zostawiły bobki.
Siadaj.
To proporczyk.
Był sierżantem siódmego batalionu Królewskiej Kawalerii.
A to medal za udział w wojnie burskiej.
Za to ten... To Medal za zasługi w polu bitwy.
Taty?
Przecież nie mój.
Dostał go po walce w Transwalu.
Został ranny, uratował kilku kolegów i nie tylko... Sama nie wiem.
Zaraz po powrocie wyrzucił je.
Jak tylko zaczął chodzić, nie bacząc na nic, wyrzucił je.
Pewnie po dzisiejszym jesteście słusznie zasapani.
Można być dumnym po czymś dobrym.
Tata nie był dumny.
Zabijanie sprawiło mu wiele bólu
i nie jest z tego dumny.
Ja będę.
Gdybym ja uratował kogoś na wojnie...
Jakkolwiek by było, skończyłbyś jak on.
To nie lada odwaga, by wyrzekać się dumy.
Tata popełnia błędy i pije, by je zapomnieć.
Ale wciąż walczy.
Dla nas.
Dziś pokazałeś, że nie na marne.
Dbaj o Joeya, a ja będę o ciebie.
Sierżant w siódmym batalionie Królewskiej Kawalerii.
Widzisz?
Tata był na wojnie.
Nie kradnę tego.
Oddam mu kiedyś.
Żaden chłopak poza mną nie jeździ. To taty auto.
Ciesz się, że w nim siedzisz.
Zwykle nie mogę go prowadzić, więc...
Twój kolega?
Dalej, koniku...
pokaż jej, jak się lata!
Skakać to ty nie będziesz.
Harold, sio!
Zasadzimy co innego.
Albo damy w dzierżawę wujkowi Bobowi.
Bo jak spłacimy czynsz?
Co robimy?
Kiedyś wierzyłem, że Bóg
dał pecha każdemu po równo.
Zmieniłem zdanie.
Mi dał więcej.
Przestaniesz mnie kochać. Zrozumiem to.
Mogę cię bardziej nienawidzieć,
ale nie mniej kochać.
Wojna!
Wojna z Niemcami!
Słyszycie? Anglia toczy wojnę z Niemcami!
O szóstej zabiją w dzwony.
Potem nie usłyszymy ich do dnia jej końca.
Dziś kiermasz, Joey!
Co z nim zrobił?
Najpierw nazwisko, potem imiona.
Wierz mi, to najlepszy koń w gminie.
Szybki, mocny, porządny.
Żadnych wędzideł, strychulców.
Kopyta i zęby w porządku.
Zdrów jak ryba.
Ile pan żąda za to piękne zwierzę?
Czterdzieści.
Dam najwyżej 20.
Za mało.
35 i jest pański.
Nawet nie wiem, jak się na nim jeździ.
Jeździ się... wspaniale.
Zapewniam, będzie pan zdumiony.
Najlepszy koń w Devon.
Lepszego nie widziałem.
Dziękuję.
Nie możesz.
Jest mój!
Układałem go.
Nie może pan, on jest mój!
Już zapłaciłem 30 gwinei.
Proszę. Zdobędę pieniądze.
Zarobię.
Nikogo innego nie posłucha.
Nic też po nim też na wojnie.
Jest płochliwy.
Przykro mi.
W takim razie też idę na wojnę.
- Jak ci na imię? - Albert.
- Wiek? - 19.
Czyżby?
Nie. Ale na tyle wyglądam i się czuję. Jestem silny i odważny.
W to nie wątpię, ale prawo to prawo.
Twój ojciec nie miał wyjścia.
Joey jest wart dużo więcej,
ale tylko tyle mogę dać.
Wydzierżawisz mi go na wierzchowca?
Zadbam o niego.
Tak samo jak ty.
Uszanuję jego i wysiłek, jaki w niego włożyłeś.
I jeśli zdołam...
...zwrócę ci go.
Pożegnaj się.
Już dobrze...
Koniec tego. To nie pies.
Uciekaj.
Chcesz stracić farmę?
Ty już straciłeś.
Mamy wojnę.
Pokażę ci wojnę.
Miałeś się odczepić!
Zostaw go, Perkins.
Jeszcze się zobaczymy...
Obiecuję ci to.
Wszędzie cię znajdę.
I zaprowadzę do domu!
Spokój!
Idź!
Spokojnie.
Przestań pajacować.
Jesteś w armii.
Dobry koń.
Spokojnie. Chodź.
Uspokój się.
Do tyłu.
Joey, Topthorn - poznajcie się.
Uzgodnijcie, kto z was dowodzi.
Chcecie walczyć, zróbcie to teraz,
bo potem waszymi przeciwnikami będą fryce!
Delikatniej.
Bo zrobi się szorstki.
Na wojnie nie będzie cackania się.
Z nim też nie ma co się cackać.
Rozumiem, ale ma być zadbany i w formie.
To mój koń.
Spokojnie.
Pietra mam na sam jego widok.
Czyj?
Perkinsa. Dobrze, że jest z nami.
Całkiem nieźle.
Choć do Topthorna się nie umywa.
Zobaczymy. On ma potencjał.
Rwie się do roboty, to trzeba przyznać.
Ale mojego Blenheima nie prześcigną.
Cicho!
Słuchajcie, panowie.
Bitwy pod Waterloo, Omdurmanem, szarża Picketta i Mars-la-Tour udowodniły,
że pierwszy atak musi być decydujący.
- Perkins... - Tak?
Dopilnuj, by każdy koń był gotów na prezentację.
Jutro chcę widzieć próbną szarżę.
Jednak strach was nie obleciał.
Tak jakby.
Zobaczmy, który z was jest mniejszym pajacem.
To właśnie cicha naiwność.
Będę czekał przy Księciu.
Twój ruch, kapitanie Nicholls.
Szable w dłoń!
Cel!
Szarżuj!
Stać cię na to!
Miło, że się pojawiłeś.
Szybki jest, przyznaję. Ale czy wytrzymały?
Niczego mu nie brak.
Co robisz?
Piszę list.
Z rysunkiem?
Do właściciela Joeya.
By widział, jak pięknie wygląda.
Zanim stanie naprzeciw milionom Niemców.
Właśnie...
Jutro o czwartej rano wyruszamy z pułkiem dragonów i królewskim.
Hufiec transportowy ma być w dokach o piątej.
Sprawdzić plecaki. Rozkaz.
Nie polerować guzików, klamer, strzemion... Niech zmatowieją.
Nie chcę, by blask nas wydał.
Oczywiście.
Podoba się nowa czapka?
Lniana podszewka.
Na Niemcach nie zrobi to wrażenia.
No nie wiem.
Może dobierając ofiarę do strzału
będą kierować się wyglądem czapki.
I zastrzelą tego z brzydką.
Albo spodoba im się ona
i polegniesz pierwszy.
Nie pomyślałem.
QUIÉVRECHAIN, FRANCJA ROK 1914
To nasz cel, niemiecki 11 dywizjon,
obecnie stacjonujący pięć kilometrów na wschód od drogi z Menin.
Zwiad mówi, że rozbili namioty i rozpalili ogniska.
Wybijmy ich, a prześliźniemy się przez niemiecką linię
i zakradniemy się od Geluveld.
Wspaniale.
- Ilu? - Około 600 piechurów.
Dwa razy co nas...
Ale my mamy konie.
I element zaskoczenia.
Lepiej wyruszmy zawczasu,
jutro może ich tam już nie być.
Tak więc dziś. Charlie, rozgłoś wszystkim.
- Formacja Salisbury'ego? - Zgadza się.
Zrobimy szarżę i zabezpieczymy tyły.
Wysokie zarośla na lewo idealnie nas osłonią.
Świetnie, chorąży.
Zawsze warto zrobić rozeznanie.
Dziękuję, Singh.
Nie spodziewają się nas.
Wahasz się?
Nie. Rozumiem wagę zaskoczenia.
Ale zróbmy to szybko.
Wszystko gra?
Jak nigdy.
Dosłownie.
Gotów na koń!
Na koń!
Dziękuję.
Cześć, Joey.
Mój piękny konik.
Wszystko gra?
To zaszczyt jechać u waszego boku.
Niech cesarz pożałuje, że śmiał podnieść na nas szablę.
Niech każdy uczyni siebie, swego króla, ojczyznę
i poległego kolegę dumnym!
Bądźcie odważni.
Boga się bójcie, króla chwalcie!
Szable w dłoń!
Powodzenia.
Naprzód marsz!
Marsz!
Naprzód kłus!
Kłusować!
Kawaleria!
Szarżować!
Myślałeś, że garnizon na otwartym polu ot tak się podda?
Spójrz na siebie!
Za kogo się masz?!
Co z końmi?
Ranne zabić.
A resztę?
Resztę do obozu. Będą ciągnąć działa.
Te ugłaskane konie nie poradzą sobie.
- To je też zastrzelić. - Rozkaz.
Część z nich przyda się do zwożenia rannych.
- Będą nosić uprząż? - Chętnie sprawdzę.
One się nie nadają.
- Spróbujmy. - Nie założysz mu.
Spokojnie, panie angol.
Gunther!
To bez sensu. Nie możemy im pomóc.
Patrzcie państwo.
Ten, kto cię tego nauczył właśnie cię uratował.
Witam farmerów!
Witaj, Si.
Byłem na poczcie...
...gdzie pani Allen powiedziała,
że jest przesyłka dla Alberta z...
No stamtąd i pomyślałem,
że z rana wam ją podrzucę.
Od kogo to może być?
Otwórz i zobacz.
To szkicownik.
Od kapitana Nichollsa!
Rysunek Joeya!
Faktycznie.
Kto by pomyślał!
Jest list...
Czytaj.
"Drogi Albercie Narracott,
kapitan Nicholls, który poległ...
który poległ dziś w boju zostawia ci to. Sierżant Sam Perkins."
Nie wiedziałeś, że to złe wieści?
Zginął na grzbiecie Joeya.
Tego nie wiesz...
Poległ w boju.
Żołnierze!
Dziś w nocy ruszamy ku linii frontu.
W pełnym szyku!
Ruchy!
Schroeder!
Nie ty. Ty!
Zostajesz tu. Radzisz sobie z końmi,
a my musimy szybko dotrzeć do obozu.
Wróg napiera z zachodu.
- Naprawdę? - Podobno.
Wyruszymy gdy dowiemy się, gdzie potrzeba tych koni.
Rozkaz.
Brat też radzi sobie z końmi, mógłby zostać.
Nie ma potrzeby.
Do roboty. Dziś wymarsz.
W porządku, Gunther.
Nie idziesz. Powiem, że masz 14 lat,
- że jesteś chłopcem. - Ojciec mnie zapisał.
Znał mój wiek, oni też.
Matka chyba nie nauczyła cię składania.
Uczyła. Ale nie słuchałem.
Słuchaj mnie! Obiecałem jej,
że zadbam o ciebie. Ja, Michael!
Oni nigdy nie liczą.
Za wielu nas. Możesz zostać.
Wejdź pod łóżko zanim wyruszą.
A potem?
Będzie dobrze.
Gdy maszyny zawiodą i zechcą koni
zobaczymy się na froncie.
Będziemy razem.
Weź. Na szczęście.
Dla ochrony.
Szybkim krokiem!
Marsz. Lewa!
Dwa, trzy, cztery! Lewa!
Dwa, trzy, cztery!
Do szeregu!
Jestem głodny.
- Masz jedzenie? - Przykro mi.
Będzie ojcu wstyd?
Takiego uda.
Z początku może być.
Ale potem ucieszy się.
A my?
Co "my"?
Byłem gotów iść.
Cieszyłem się.
Chciałem iść.
Włosi mają dobrą kuchnię?
Tak.
A dziewczyny?
Gorsze.
Bo...
za dużo jedzą?
Jesteś za młody na wojnę.
- Na kobiety też! - Nie czuję się młodo.
- Już nie. - Michael.
- Co? - Śpij.
Przed nami długa jazda.
Dobranoc.
Karaluchy.
We młynie!
Idź.
- Schroeder. - Tak?
Pomyłka?
Obietnica.
Tak...
Dziadku.
Dziś głośniej.
Przeciwnie, to przez wiatr.
Przecież słyszę. Dziś nie wieje.
Nie kłam.
Tu nie. Ale tam
wiatr by cię porwał...
Wciąż kłamiesz.
Choć udajesz widzę, że się boisz.
Idzie wojna, a ty mówisz, że wiatr płata figle.
Tak mówiłem?
Kłamiesz od odejścia rodziców.
Nie żyją.
Ale ty zaprzeczasz.
Prawda mnie nie zabije.
Prawda jest taka,
że starszym należy się szacunek.
Powiedz prawdę o wojnie,
a ja powiem ci o dużych koniach,
które trzymam we młynie.
I kto tu kłamie?
- We młynie? - Tak.
Czekały tam na Don Kichota.
To François i Claude.
Jak chłopcy, co złamali mi serce latem.
Muszą być czyjeś.
Z bajki się nie wzięły.
Wiem. To nie jednorożce.
Uczciwie poczekam jakiś czas...
Jeśli nocą nikt ich nie zabierze,
staną się moje.
Spójrz na mnie.
Nie możesz jeździć.
Mama powtarzała, jak to mi kości popękają
- Właśnie. - przy byle obiciu czy upadku.
Rozumiemy się więc?
Świetnie.
Ale dopiero gdy zadecyduję, którego wpierw dosiąść.
Po moim trupie!
Czyli niedługo.
Kochałam kiedyś pięknookiego Françoisa.
Ale on kochał Marie, co miała zęby jak ty.
Ona pokochała Claude'a, który złamał mi serce.
I którego chcę poślubić.
Oczy na mnie.
Nie gadać.
Dziś uczymy się skakać.
Wiecie, że musieliśmy skoczyć 1,85 metra,
by zdobyć medal olimpijski?
Dziś skoczymy wyżej.
Twoja przeszkoda.
Zawołam cię i skoczysz z odwagą.
Przeskakuj! Patrz.
Teraz twoja...
Nie wierzy w nas.
Pokażemy mu, nie?
Bez obaw.
Wysoki jesteś.
Zabijesz się.
Nie, jeśli nas zostawisz.
Proszę, zejdź z...
Ukryj je.
Szybko!
Stop! I wysiadać!
Nazywam się Bonnard. To moja ziemia. Co tu robicie?
Żywność dla armii.
Każdy musi coś dać.
Biorą wszystko.
Gdzie konie?
Konie?
- Co to? - Zostaw,
jak nie wiesz co to.
Garnek to garnek. Na coś się przyda.
Gdzie zwierzęta?
Robię dżem. Nie mamy zwierząt.
Ale w stodole masz siano.
Do materacy.
- Twoja wnuczka? - Tak.
- Gdzie ma rodziców? - Zginęli.
Nie żyją.
Co to?
Wiatr gwiżdże na poddaszu.
Nie ma wiatru.
Stare domy skrzypią.
Zamknij okiennice.
Chorowita.
Ktokolwiek ją tknie,
choć stary, pozabijam.
Wiesz,
chciałem ci oddać garnek.
Zmieniłem zdanie.
Na zupę.
Wrócimy za kwartał.
Co im się stało?
Moim rodzicom?
Miałeś mi powiedzieć.
Na urodziny.
Czyli jutro!
Zginęli w walce, prawda?
A gdy przychodzą żołnierze,
ty nie reagujesz.
- Boisz się? - Tak.
To twoi rodzice mieli odwagę.
Ja robię dżem.
Nigdy nie popisałeś się odwagą?
Zależy co przez to rozumiesz.
Wiesz, że Francuzi mają najlepsze gołębie pocztowe?
Mogą się przydać na wojnie do komunikacji.
Ptaki mnie nie obchodzą.
Wysyłasz je na front, a potem wracają.
Tylko to umieją.
A pod ich skrzydłami wojna.
Wyobrażasz sobie?
Lecisz ponad bólem i strachem,
nie mogąc spojrzeć w dół.
Patrzysz prosto, inaczej nie wrócisz.
Czy istnieje większa odwaga?
- Co to? - Prezent.
Oby nie jakaś obrzydliwa sukienka
jak ta, którą musiałam nosić rok temu.
- Była brzydka? - Tak.
Wyglądałam jak szpetna zakonnica.
Daj rękę.
Nie mamy pieniędzy.
Po wojnie możesz mi kupować kosztowności.
Dobrze, słońce, dobrze!
Ty tu rządzisz.
To staroć, którą znalazłem.
Nieważne. Zostaw, odłożę to.
To po twej matce.
Schowałem, by cię nie korciło.
Jeźdź powoli i ostrożnie.
- I trzymaj się blisko. - Pewnie.
Na wzgórze i z powrotem.
Słowo.
Mój bohaterze.
Powoli...
Nie!
- Puść! - To moja wnuczka!
Emily, stój! Nie krzywdźcie jej!
Nic wam po nich. Są inne!
Zostawcie tego mniejszego.
Łamiecie wnuczce serce.
Wojna nikogo nie szczędzi.
Co będzie z nimi?
Będą dźwigać działa do upadłego.
- François! - Lub do kresu wojny.
Kres nie nadejdzie!
Sam więc sobie odpowiedziałeś.
Heiglemann...
- Są twoje. - Rozkaz.
Może ze dwa miesiące uciągną.
Piękny jesteś.
Szkoda, że was znaleźli.
Wielka...
Wszyscy pchać!
Stać!
Stop!
Heiglemann, daj następnego!
Następnego konia!
Tego!
Nie! Tego czarnego!
To dobry koń.
Ale przy ciężkim dziale będzie bezużyteczny.
Prince traci siłę.
Kuleje.
- Nazwałeś je? - Tak.
Nie rób tego gdy wiesz, że to stracisz.
Ma za słabą nogę.
Rób co każę.
Zaprzęgnij go.
Ten jest mocniejszy.
Zaprząc go.
Idziemy.
Stać!
Odpiąć konie!
Pocisk!
Ładować!
Do tyłu! Zamknąć!
Cel!
Pal!
Kosztowności do wiadra. SOMMA WE FRANCJI, 1918 ROK
Odzyskacie, jak przeżyjecie. SOMMA WE FRANCJI, 1918 ROK
Kosztowności do wiadra.
Może to ćwiczenia, jak ostatnio.
List miłosny?
Moja sprawa.
Słyszałem, że znów ćwierkaliście z kolegą.
Napiszesz list do konia?
Jak go znajdziesz,
pomożecie mi znaleźć igłę w stogu siana.
Wszelkie kosztowności. Ci co wrócą dostaną swoją dolę.
Zostań.
Pamiętasz, jak ścigaliśmy się z twoim autem?
Pamiętam, jak robiłeś salto w powietrzu.
Co to była za dziewczyna?
Była jakaś?
Nie pamiętasz?
Jakaś tam. Zapomniałem.
Ale pamiętam, jak lądujesz tyłkiem w rowie.
Widzisz?
Przyznaję, dostarczasz wiele śmiechu.
Serio upadłeś na tyłek?
Na pozycje.
Gotów.
Przygotować się!
Odwagi. To niedaleko. Jest przejście.
Biegnijcie ile sił, patrzcie uważnie, zachowajcie zimną krew,
a Bóg i król was ustrzeże.
Bagnet na broń!
- Wiesz, co mi to przypomina? - Co?
Ten dzień, gdy Joey zaorał pole.
Najlepszy dzień i ty tam byłeś.
A oto zaczyna się mój najgorszy dzień,
a ty dodajesz mi otuchy. Nawzajem, zawsze.
I on.
Będąc na ziemi niczyjej, idź na flankę.
- I tam zostań. - Rozkaz.
Ruchy! Na drabinę!
Trzymać się szlachty. To nasza dywiza.
My mamy odwagę, oni szczęście.
Ruchy, panowie.
Andrew.
Ty też, Narracott. I ty.
Na drabiny.
Na górę.
Słuchać sierżanta!
Gdy ktoś nawróci,
gdy ktokolwiek
zacznie biec ku wam, bierzecie strzelbę
i zabijacie go.
- Zrozumiano? - Rozkaz!
Rozumiesz?
Rozumiesz, co ci mówię?
Bierzesz strzelbę i zabijasz.
Jasne?
Na drabinę i do roboty.
Nie przejmuj się.
Dziś żaden się nie wycofuje.
Żaden się nie wycofa!
Zostaw mnie!
Nic ci nie będzie.
Będziesz bezpieczny, ktoś cię zabierze.
Albercie, słuchaj...
W porządku. Obaj jesteśmy z Devon.
Padnij!
Nie!
Udało się.
Andrew, tędy!
Gaz!
Żadnych przerw. Rusz je.
Coś się dzieje. Ten musi odpocząć.
Odpada. Pogoń je.
Proszę.
Stój. Nie, proszę.
Wstań.
No już.
Wstań.
Nadchodzą! Zostaw go!
Zostaw i za mną!
Idź do diabła!
Uciekaj!
Na pozycje.
Coś się rusza.
Co to?
Jakby krowa.
Skąd by tam krowa?
To żadna krowa.
To co?
Koń by tam nie przeżył.
To nie koń.
Tak, koń.
Tak, to koń.
A niech mnie.
To koń.
Zawołajmy go.
Jak się woła konia?
Wszedł w zasieki.
Chrzanię...
Co ty wyprawiasz?
Wracaj, słyszysz?
Kapralu, to rozkaz!
Niech pan posłucha. Musimy mu pomóc.
- Co on robi? - To pułapka.
Nie sądzę.
- Chce pomóc. - Zrób coś, by wrócił.
To biała flaga?
Widzicie?!
Chcę tylko pomóc koniowi.
Wracaj, durniu!
Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego.
Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć.
Biedny zwierzak.
Biedaczysko.
Już dobrze.
Leż spokojnie,
bo się bardziej poranisz.
Oślepisz się.
Ależ ja gamoń. Nie mam nic do rozcięcia.
Tego szukasz?
Do drutu?
Tak... Dzięki.
Dzięki.
Dziękuję.
To długi kawałek.
Gdy przetniesz,
poluźni się to,
to
i te dwa,
i znów zwiną się boleśnie,
co jeszcze bardziej go zrani.
Dobrze znasz angielski.
Wiem.
Mogę?
Uwolnijmy wpierw głowę.
By nie oślepił się wstając.
- A potem... - Szkoda, że nie masz drugich.
Wtedy tu bym przeciął.
Potrzebne nożyce!
Tu nie widzi.
Nie wystraszy się nożyc.
Gdybyś przeciął tu trzymając drut,
- ja bym... - Dobra, zaczynaj.
Rozumiesz co się dzieje, kochanieńki?
Leż spokojnie.
Pięknie,
jaki wspaniały koń,
pomaga nam, my jemu.
Dzielny.
Niesamowity koń.
Jak w waszym okopie?
Wspaniale. Czytamy, robimy na drutach
i uczymy szczury sztuczek.
Jakby im wam zabrakło, oddamy nasze.
Mamy pod dostatkiem.
- Tylko panny nam straszą. - Nasze się nie boją.
Rosłe Niemki, co?
Te, co ślą pokrzepiające listy?
Co czwartek!
I ciasto rumowe na urodziny.
Co za koń!
Ale ma mięśnie.
I te nogi. Idealne do biegania. Uciekające od niebezpieczeństwa.
Tylko to im zostało.
Choć my uczymy je co innego.
By biegły w bój.
Koń bojowy.
I oto on.
Co z ciebie wyrosło.
Co teraz?
Zabieram go.
Nożyce są moje, idzie więc ze mną.
To chyba uczciwe.
Gówno prawda. To angielski koń.
- Bo zaniedbany? - Bo mądry.
Ty sam za czysty nie jesteś.
Bijmy się.
Zwycięzca bierze konia.
Nie, dzięki.
Nie chcę rozpętać wojny.
Masz monetę?
Rzucamy?
- Rzucasz, panie fryc. - Nie tak mi na imię.
Tylko Peter.
A mnie Colin.
- Wybieraj. - Reszka.
To twarz mego cesarza. Rozczarowałem go.
Koń jest twój.
Poszło bez hałasu.
Tak.
Niedługo to się zmieni.
Marny ze mnie strzelec. Wciąż pudłuję.
Dzięki.
Na razie.
- Dbaj o niego. - Będę.
Nasza osobliwa bestia.
A ty dbaj o siebie.
Niemieckie nożyce na pamiątkę od kolegi z Dusseldorfu.
Dzięki.
Przydadzą się w ogrodzie w South Shields.
Pilnuj się.
Niesamowity koń!
Mamy komplet. Idźcie dalej.
Gaz go dopadł, musieliśmy czekać do rana.
To nie mogą być wszyscy.
Uwierz.
Ranni, co mogą iść
do punktu opatrunkowego!
- Co to tu robi? - Potrzebuje weterynarza.
Nie mamy. Koni też prawie żadnych.
Jest poraniony, ale najgorzej z nogą.
- Wygląda na tężec. Niedobrze. - Proszę.
Widzisz ilu mam rannych?
Proszę, jemu nie straszna żadna choroba.
Co się dzieje?
Znaleźli konia na ziemi niczyjej.
- Idźże. - Jakiego konia?
Wielkiego farciarza.
Nic nie przeżyje na ziemi niczyjej.
Farciarz...
Przeżył, gdzie wszystko ginie,
więc dla nas,
żołnierzy, to on
- daje nam nadzieję. - Trzeba go uśpić.
- Nie mogę. - Zrobisz mu przysługę,
ta noga się nie zagoi.
Sierżancie.
Oszczędź mu bólu.
Panie odejdą.
Odsunąć się.
Zagwiżdż jeszcze.
Joey?
Cześć.
Gdzieś ty był?
Gdzieś, do diaska, był?
Znasz go?
- Nazwisko. - Narracott.
- Szeregowy Albert Narracott. - To zwykły koń
i to ciężko ranny.
- Jesteś jego dowódcą? - Tak.
On nie jest zwykły.
To mój koń,
hodowałem go w Devon.
Pan spojrzy na jego nogi.
Ma cztery białe skarpety,
ma brązową maść i biały znak tego kształtu.
Zabrać go.
- Chodź. - Moment! Nie widać od błota.
Białe skarpety!
Koniec, rozejść się.
Widzi pan?
To nie byle koń.
Zajmiemy się nim.
Opatrzymy jak się da.
Jakby był żołnierzem.
Dziękuję.
Panowie!
Mam dla was ważne wieści.
Dziś o 11,
za dwie minuty
wojna dobiegnie końca.
Para królewska dziękuje za waszą służbę.
Zwyciężyliśmy,
co zostało okupione ceną większą, niż wielu się wydawało.
Gdy zabiją dzwony,
co zaraz się stanie po czterech latach ciszy,
pamiętajmy o braciach poległych w boju.
I dziękujmy Bogu za koniec tego znoju i za zwycięstwo.
Nie rozumiem.
Tylko konie oficerskie.
Reszta idzie na aukcję.
To nie do pomyślenia.
To jego koń. Z Devon.
Wychował go od małego.
Układał do dnia, gdy przyszło wojsko.
To nie mój rozkaz.
Zabierz go na rynek.
Koniec.
Zrobiliśmy zrzutkę.
Oto wszystko, co mamy.
29 funtów. Odkup go.
- Major wie? - Sam dał dziesięć.
Dobrze, kiedy on się angażuje. Tamten kolega o kulach
był skłonny skłamać, że to jego oficerski koń,
by ten mógł wracać z resztą.
Dalej, Narracott! Chcemy to zobaczyć.
Siedem funtów!
Siedem funtów! Osiem!
Osiem funtów! Dziesięć!
Kto da więcej? Sprzedany!
Spokojnie. Więcej niż 15 za półkrwi nie dadzą.
Chcą koni roboczych.
Następny.
Cena wywoławcza: cztery funty.
Cztery.
- Pięć. - Mamy pięć.
- Kto da więcej? - Siedem!
- Słyszę osiem? - Osiem!
- Dziewięć? - Dziesięć!
Dziesięć funtów!
Jedenaście.
To ten rzeźnik z Cambrai.
Od rana licytował najlepsze.
Jedenaście funtów.
Zajmę się tym.
Piętnaście
i kończmy z tym.
15 funtów.
Szesnaście.
Siedemnaście.
Dwadzieścia waszych funtów. Teraz można kończyć.
20 funtów.
Dwadzieścia pięć.
Dwadzieścia sześć.
Dwadzieścia siedem.
Dwadzieścia osiem.
Dwadzieścia dziewięć.
Trzydzieści.
Kto da więcej?
Sto funtów.
Jeśli kto mnie przelicytuje,
sprzedam swój płaszcz
i zaoferuję 110.
A jeśli znów zostanę przelicytowany, sprzedam farmę
i zaoferuję tysiąc.
Sto funtów.
Po raz pierwszy, drugi, sprzedany.
Oddam panu całą kwotę.
Oddam całość, gdy wrócimy do Anglii. Oddam dwukrotność.
Nic o nim nie wiesz.
Wręcz przeciwnie!
Znalazłeś go! Podobno zaplątał się w drut między okopami.
Ja go znalazłem, on wychował.
Gdy usłyszałem o tym koniu, jechałem trzy dni
bo wiedziałem, czyj to koń.
Mej wnuczki.
Uratowała go!
Był dla niej wszystkim.
Gdzie ona jest?
Wojna nic nie szczędzi.
Tylko on mi po niej pozostał.
Nie martw się, gdy odejdę.
Ja o ciebie też nie będę.
Znalazłem cię,
a ty mnie.
Obaj wiemy,
że przetrwaliśmy to.
Idź już.
Mamy szczęście.
Zawsze mieliśmy.
Odkąd cię poznałem.
Bóg z tobą.
Wiesz, co to?
To mego ojca.
Jego proporczyk.
Skąd pan to ma?
Możesz zatrzymać.
Dziękuję bardzo.
Jego też.
Nie musisz.
Jest twój.
Tego by sobie życzyła wnuczka.
Ona mną rządziła.
Jak miała na imię?
Emilie.
Na imię ma Emilie.
CZAS WOJNY
tłumaczenie: zacharLecter >
Odwiedź www.NAPISY.info