Baśń na podst. prawdziwej tragedii
WIGILIA
Halo, Trójka? Czysto. Można wnosić.
NIE HAŁASUJ. ONI CIĘ SŁYSZĄ.
Brygado...
"Jeszcze raz do wyłomu."
Tak, szefie!
Gdzie ja, kurwa, jestem?
- Patrz, to Diana. - Przepraszam.
Szukam pewnego miejsca.
A nie wiem, gdzie jestem.
Nigdzie nie ma znaków.
Gdzie jestem?
No, tak.
"Połowa mojej wagi to biżuteria."
Pamiętasz, kiedy to powiedziała?
Nie było mnie tu, ale słyszałem o tym.
Przyjechała już?
Jeszcze nie, proszę pani.
Więc się spóźnia.
A on już jest.
A ona jednak się spóźnia.
Tak, tak, tak.
Przepraszam!
Co pani tu, do cholery, robi, Diano?
To znaczy... Wasza Królewska Wysokość.
Zabłądziłam.
Ale skoro to ty, to pewnie już blisko, nie?
Tak, dom jest niedaleko, ale...
dlaczego sama pani prowadzi?
Auta potrzebują kierowcy.
Tak.
Gdzie pani kierowca? Gdzie ochrona?
Nie wiem.
Byłam w Kensington rozdając prezenty i...
pomyślałam, że po prostu...
pojadę.
Czy oni wiedzą?
Nie.
Po prostu pojechałam.
Cóż, w każdym razie...
Witam ponownie.
Witaj, Darren.
Czy wszyscy już są?
Tak, z wyjątkiem Jej Wysokości.
Doskonale.
Spójrz.
Oczywiście.
Teraz wiem, gdzie jestem.
Nazywaliśmy go Bertie.
Chyba ma kurtkę mojego ojca.
Mieszkaliśmy zaraz za tym wzgórzem.
Tata dawał rolnikowi swoje stare rzeczy.
Jak mogłam zabłądzić w miejscu, gdzie kiedyś się bawiłam?
Powinniśmy już jechać.
Jak myślisz, zabiją mnie?
Sprawdzę.
Co pani sprawdzi?
Za 15 minut podają kanapki.
- To kurtka taty, jestem pewna. - Chwila!
Niech pani powie, że duży traktor się zepsuł, czy coś...
Albo, że pani zabłądziła.
Cokolwiek.
Już za późno, żeby wciskać im kit o traktorze.
Jej Wysokość.
Wasza Królewska Wysokość.
Witam.
Nie.
Gary zwykle mnie przepuszcza.
Gary, Wasza Wysokość?
Zwykły paź. Ten świąteczny paź.
Dogadaliśmy się.
Zwykle nie robię tego całego ważenia.
W połowie to i tak biżuteria.
Zawsze tak mówię.
To nieprawda.
- Tylko taki żart. - Proszę pani.
Sama królowa siedziała tu przed chwilą.
I nalegała, żeby każdy to zrobił.
- Nie widziałam pana tu jeszcze. -To mój pierwszy raz w rezydencji.
Pilnuje pan, by każdy się włączył.
Nikt nie jest ponad tradycją.
Ok, dobrze.
Już i tak mam kłopoty.
Musimy przytyć minimum 1,5 kg przed odjazdem,
żeby Święta były udane, prawda?
Taka jest tradycja.
Książę Albert zaczął ją w 1847.
- To taka zabawa. - Cóż, urocza ta zabawa.
Postaram się. Ale nic nie obiecuję.
Zawsze nadrabiam, zawsze.
- Wszyscy już są, prawda? - Tak.
Co się stało?
Traktor się zepsuł.
Musiałam pomóc naprawić. Moje paznokcie.
- Czy sypialnia jest znów zimna? - Tak.
Zawsze im mówię. Nigdy nie słuchają.
- Proszę pani, jeśli jest zimna... - Sypialnia jest zawsze zimna.
To zabawa. Tradycja.
Każę przynieść więcej kocy.
Dlaczego nie podkręcą ogrzewania,
zamiast zasypywać wszystkich kocami?
- I tak każdego roku. - Mamo?
Co? Niech ci się przyjrzę!
Mamo, zimno mi.
Kto ci dał ten wielki, śmieszny płaszcz?
To z magazynu, proszę pani.
Jego Wysokość mówił, że mu zimno.
Zamiast ogrzewania...
ubrali cię jak Winstona Churchilla.
Wasza Królewska Wysokość.
Rodzina zebrała się w salonie na kanapki.
Czekają.
Kanapki.
Kanapki. Święte kanapki.
Dobrze.
Do kanapek.
Przyjdę za chwilę.
Proszę pani.
Trzy dni.
To wszystko.
Maggie.
O, Boże. Nie powiedzieli ci?
Znowu jesteś u mnie. Pakowałam cię.
Dali mi ciebie, bo nalegałam.
Dobrze.
Mam nadzieję.
To twoje suknie na cały pobyt.
Muszę lecieć. Słuchaj...
Zostawiłam kurtkę w samochodzie.
Chcę, żebyś ją wyczyściła, pozszywała,
wszystko, co trzeba.
Kurtka skąd, proszę pani?
Zamierzchłej historii.
Czyjej zamierzchłej historii?
Spencerów.
Zawsze wracałam ostatnia.
Zawsze spóźniona.
Wracałam pół godziny po innych i...
wszyscy się śmiali.
Zapomniałam o strachu na wróble aż do dzisiaj.
Nie mogę uwierzyć, że wciąż nas strzeże.
Jak może nas strzec?
Proszę pani, za chwilę otwieranie prezentów.
Tak, już idę.
Mamo,
czemu musimy otwierać prezenty w Wigilię?
Czemu nie w Boże Narodzenie, jak wszyscy?
- W szkole przerabiacie czasy? - Tak.
Czas przeszły, teraźniejszy, przyszły.
Tak.
Tutaj jest tylko jeden czas.
Nie ma przyszłości.
Przeszłość i teraźniejszość są jednym.
Tata mówił Harry'emu, że Święty Mikołaj
przychodzi do królów dzień wcześniej,
żebyśmy dostali najlepsze prezenty.
- To prawda. - On ciągle w to wierzy.
Co?
Tak naprawdę to ja to zmyśliłam.
Ja wierzę mamie.
Ale tata to potwierdził.
O, jeśli tata potwierdził, to na pewno prawda.
Tak, oczywiście, że tak.
Oboje dostaniecie rózgę na Święta.
Czy możemy pójść do domu, w którym mieszkałaś?
Jest zabity deskami.
Podobno jest tam niebezpiecznie.
Powiedzieli: "To niebezpieczne, wiesz?"
Takim głosem, jakby drzwi się zamykały.
Babcia tak kazała?
Proszę pani, wszyscy czekają.
Ok, idźcie. Zaraz przyjdę.
Lubisz, jak się na ciebie złoszczą?
Tak, okropnie.
Mamo,
co się stało?
Są Święta.
Wszystko się dzieje po Świętach.
Idźcie.
Kurwa.
Proszę.
Co o tym myślisz?
Bardzo piękne, Wasza Wysokość.
- Martha, prawda? - Maria, proszę pani.
Mój mąż nie wie, ale...
Widziałam zdjęcie i...
ona miała dokładnie takie same perły.
Kupił dokładnie te same dla niej.
I nawet nie zdaje sobie sprawy.
Właśnie dlatego je zostawiłam.
Na znak.
Są piękne.
To nie wina pereł, prawda?
Nie, proszę pani.
Gdybym ci je dała, wzięłabyś je?
Nie.
Nie, nawet by o tym nie pomyślała, proszę pani.
Powiedziano mi, że jest do nich sukienka.
Powiedziano mi, że wszystko gotowe.
Rozumiecie? Wszystko gotowe.
Jak gdyby wszystko już się zdarzyło.
"Anna Boleyn - życie i śmierć męczennicy"
Tato, mówiłeś, że my Spencerowie jesteśmy spokrewnieni z Anną Boleyn?
Tak, przeczytałam o niej wszystko.
Nawet napisano wiersz.
"Poślubiła króla Anglii
i zapłaciła za to głową,
bo on poznał inną
i chciał, by to ona...
była królową."
"Śniadanie w Boże Narodzenie"
"Lunch w Boże Narodzenie"
"Odjazd"
Kto tam?
Maggie, proszę pani.
Wejdź.
Awaria.
Rany, Bogu dzięki, że to ty.
Spójrz.
Dlaczego awaria? Wygląda pięknie.
- Ale nie pasuje. - Przymierzała pani?
Nie, do mojego humoru.
Nie pasuje do mojego humoru.
Powinna być czarna. Podkreślać perły.
Nie tylko ją uratowałam od stracha na wróble,
ale i z nią rozmawiam.
Potwierdzają się plotki o moim załamaniu.
Wiesz, że w kurzu w tym domu...
na pewno jest naskórek każdego, kto tu był.
Kiedyś to był pokój królowej Wiktorii.
Więc jej skóra jest w powietrzu.
Ubierała się na czarno przez 40 lat po śmierci męża.
To miłość, prawda?
Nie trzeba zakładać czarnego, bo nikt nie umarł.
- Przytyłam. -Nie, schudła pani.
Albo w górę albo w dół. Nie ma co debatować.
Pamięta pani, jak rozmawiałyśmy.
Napełniają twoje jajeczka książętami i odjeżdżają.
Świetnie.
Po prostu świetnie.
Och, pieprzyć to.
Założę tę suknię.
Z perłami.
Dobrze.
Dobry wybór.
Bo jestem za słaba, by nalegać na czarną.
Proszę...
- Będzie dobrze. - Tak, będzie dobrze.
Dobrze.
Ty będziesz gdzieś w pubie. Roześmiana.
A ja na pieprzonym polu minowym.
Więc proszę stać nieruchomo i dużo się uśmiechać.
W tym domu wszyscy wszystko słyszą.
Tak, nawet twoje myśli.
Kim jest ten nowy?
Umie czytać w myślach.
Tak, robią się bardzo poważni.
- Z powodu? - Pani.
To troska.
Tak, troska.
Sugeruje współczucie.
Czemu mieliby się nie przejmować?
Na wpół już odeszłam.
- Dokąd? - Nie wiem.
Dzisiaj prawie...
prawie pojechałam dalej.
W tym roku nalegali na ważenie mnie.
To taka zabawa.
Oni się nie zmienią.
Pani musi się zmienić.
To znaczy, to całe ważenie to po prostu tylko to.
Zabawa.
Proszę nie dopatrywać się wszędzie spisku.
Proszę nie być taką, jak o pani mówią.
Ułatwia im to pani.
Co im ułatwiam?
Powiedz.
Po prostu proszę wyglądać bosko.
Wiem o perłach. Wiem, że dał jej te same.
Rozumiem panią.
- Celowo to zrobił. - Nie, nie.
On po prostu zapomina.
Ale proszę je założyć.
A przy pani urodzie na pewno zapamięta.
Nie obchodzi mnie, czy zapamięta.
Więc proszę pamiętać, że jest pani piękna.
I nigdy nie zapomnieć.
Piękno jest bez wartości.
Piękno to szata.
Szykujcie wazy, podgrzejcie misy. Proszę. Sza, sza, bez hałasu.
Nie spać!
Oni nas słyszą.
Tup-tup i łagodne szepty.
Paluchy z półmisków, sukinsyny i sukincórki.
I parzymy pokrzywy zanim ona nas poparzy.
Brygado, staramy się najlepiej, jak umiemy.
Chcę, by nasi książęta Walii
czegoś zapragnęli.
Obsługa.
Proszę pani?
Podają deser.
- Czekają na panią. - Tak, wiem.
Nadal pani głodna?
Kim pan jest...
właściwie?
Jestem u księcia Walii, a tu powołano mnie wyjątkowo.
Jestem koniuszym królowej matki.
A przedtem?
Byłem oficerem. W oddziale Czarnej Straży.
Więc tym się pan zajmuje.
Pilnowaniem.
Jestem tu przede wszystkim z powodu prasy.
Uznano, że trzeba się pilnować z powodu tej niemądrej
wrzawy wokół Waszej Wysokości.
Tak, przyciągam wariactwo.
Wariactwo innych.
Mam doświadczenie wojskowe.
Do moich obowiązków należy ochrona rezydencji.
Trzymanie fotografów na dystans.
Obcych, rozumie pani?
Doniesiono mi dzisiaj, że widziano panią
podczas przebierania się przy otwartych zasłonach.
Gdyby tam był fotograf...
Naprawdę pan pilnuje.
Pilnuję, żeby inni nie widzieli.
Mają potężne aparaty, proszę pani.
Bardziej jak mikroskopy.
A ja jestem muchą w zupie.
Wyrywają mi nóżki i skrzydełka.
Raz za razem. Obserwują, jak reaguję.
"Och, ta to dopiero robi sceny, nie?"
Nie tak jak Anna Boleyn...
która złożyła głowę z wdziękiem.
Chciałem się upewnić, że u pani jest w porządku.
I ostrzec.
Będzie w porządku...
jeśli pan sobie pójdzie. Proszę.
Jak pani sobie życzy.
Ale proszę...
- zasłonić... - Zasłonię.
Tak.
Może.
Nie.
To zależy od wielu rzeczy. Hmm.
Już po północy.
Więc...
Szczęśliwego Bożego Narodzenia.
Kto tam?
Ręce do góry!
Przepraszam.
To ja.
Wasza Wysokość, proszę wybaczyć.
Myśleliśmy, że to...
Czy mogę opuścić ręce?
Oczywiście. Przepraszam panią.
Mieszkałam tam.
Tam się wychowałam.
Chciałam popatrzeć.
Zgodnie z przepisami musimy zgłosić zdarzenie.
Ze mną?
Z każdym.
Wolałabym, żeby tego nie zgłaszać.
Proszę powiedzieć, że...
widział pan ducha.
Czy jest pani ciepło?
Nie bardzo.
Nie chcą podkręcić ogrzewania.
- Wrócę już. - Odprowadzimy panią.
- Czemu? - Z powodu fotografów.
Może chcą zrobić zdjęcia tego, co się naprawdę dzieje.
2323, widzieliście kogoś?
Joe, widzieliście kogoś?
Nie, zupełnie nic.
Nikogo, jest czysto.
Mamo, przemarzłaś.
Próbowałam uciec.
Złapali mnie.
To dla ciebie.
- Co to? - Nie powiem.
Otworzysz rano. W Boże Narodzenie, jak wszyscy.
Nie mów nikomu.
- OK. - Słyszę was, wiecie?
Ciągle mi zimno.
Gdy ci zimno,
rozpal ogień.
Dla ciebie.
Zagrajmy. Chodźcie.
Uwaga.
Będę majorem. A wy żołnierzami.
To głupia gra.
Bo nie umiesz grać.
Żołnierzu Williamie.
Co jest najlepsze w Bożym Narodzeniu?
- Najlepsze... - I to musi być prawda.
Najlepsze w Bożym Narodzeniu jest bycie z rodziną, sir.
Żołnierzu, mówiłam że ma być prawda.
- Żołnierzu. - Przepraszam, sir.
Prezenty, sir.
To jest najlepsze w Boże Narodzenie, sir.
- Nie, jeśli nie można ich otworzyć. - Prawda.
Żołnierzu Harry. Najlepsze w Boże Narodzenie?
Wiem, że powiesz prawdę, sir.
Gdy przyjechałaś, mamo, sir.
- Dziękuję, sir. - Moja kolej.
Major William do żołnierza Diana.
Powiedz majorowi, czemu jesteś taka smutna.
Sir. Nie rozumiem, sir.
Całą prawdę, żołnierzu.
Sir.
Chodzi o przeszłość, sir.
Chyba o teraźniejszość, żołnierzu.
Chyba o przyszłość.
Mamo, muszę otworzyć, albo się rozchoruję.
Na litość boską, otwórz.
Major William do żołnierza Diana.
Twój ulubiony kolor?
- Jaki jest twój ulubiony... - Sir, różowy.
Teraz, hm... Ulubione jedzenie?
Różowy, różowy..., ciasto z hipopotama, wydało się.
Ulubione zwierzę, żołnierzu?
Homar!
Czemu dałaś mi homara?
Bo jest czerwony jak twoje policzki, sir.
I przyleciał z...
Przyleciał prosto z domu Świętego Mikołaja...
To... To homar... Świętego Mikołaja.
To homar Świętego Mikołaja, sir.
Miała być prawda!
Prosto z bieguna północnego. Tu przyleciał.
- Masz skrzydła? - A pewnie.
Żołnierzu Williamie.
Twoje super, super Święta.
Opowiedz mi o nich.
Moje super, super Święta, sir,
nie mają żadnych reguł i można robić, co się chce.
- Jeść rękami. - Nie przychodzić.
Jak by to było?
To byłby cud.
Jeszcze nie mieliśmy cudu.
Nie wiem, jak to jest.
Żołnierzu, czy chcesz być królem?
Nie mam wyboru.
Czy chcesz być królową, żołnierzu?
Będę twoją mamą.
To moja praca.
Płacą ci?
Słabo.
Jeśli będę niemądra w najbliższych dniach,
powiedzcie mi o tym.
Uwierzę tylko wam.
Ok, mamo.
Jasne.
BOŻE NARODZENIE
Kto tam?
Garderobiana, Wasza Wysokość.
Gdzie jest Maggie?
Już panią obsługiwałam, proszę pani.
Tak, wiem.
Mogę wejść?
Gdzie jest Maggie?
Chyba major Gregory odesłał ją do Londynu.
Tego ranka jest bardzo zimno.
To na śniadanie.
Do kreacji, którą założy pani do kościoła...
proponuję dobrać długi, ciepły płaszcz wełniany.
Jak wyglądam?
To znaczy?
W tej chwili, jak wyglądam?
Bardzo ładnie.
Wesołych Świąt.
- Wesołych... - "... Świąt, pszepani", "Bardzo ładnie."
Wolałabym kogoś, z kim można normalnie pogadać.
Kiedy wróci Maggie?
- Naprawdę nie wiem, proszę pani. - To wszystko. Dziękuję.
Słucham?
Do śniadania jest już wybrana sukienka.
Sama ją założę.
Jest pani nieuczesana, proszę pani.
Powiedz im, że chcę Maggie.
Powiedz majorowi, który wszystko słyszy, że nalegam na Maggie.
To nie major o tym decyduje.
Nie, nie decyduje. Nigdy nie ma decyzji.
Jest tylko to, co się musi stać.
Ale nawet wtedy...
Powiedz im, że nalegam na Maggie.
Albo potnę sukienki nożem kuchennym.
Tak, proszę pani.
Czekaj, nie mów tego.
Nie, nie mówiłam na serio.
Nie mów tego.
Powiedz tylko, że chcę Maggie.
Mimo, że jesteś dobra,
wolałabym...
wolałabym Maggie.
- Tak, proszę pani. - Dziękuję.
Wasza Wysokość, Wasza Królewska Mość, proszę o uśmiech.
Po tym podamy jajka na miękko w sosie śmietanowym,
szkockie śledzie, tosty z białego i razowego chleba.
Do tego duszona ikra śledzia,
pieczone babeczki, galaretka z pigwy. Następnie świeżo...
Następnie świeżo parzona kawa
oraz asortyment ekologicznych wypieków i ciast
z rezydencji księcia Walii,
wybór ekologicznych dżemów z miodem od pszczół
z rezydencji księcia Walii.
Potem, dokładnie o 10.00,
samochody zawiozą wszystkich
do kościoła Św. Marii Magdaleny na tradycyjną poranną mszę.
A teraz,
życzę smacznego, Wasza Wysokość.
Jak wyglądam?
Świetnie.
Jeszcze... jedna sprawa.
Kury złożyły jajka,
rybacy złowili ryby,
pszczoły zrobiły miód...
Wszyscy dołożyli starań, by zrobić ci śniadanie.
Proszę,
wyświadcz im tę uprzejmość i nie zwymiotuj je
do toalety przed pójściem do kościoła.
A pokój Boży, który przekracza wszelkie pojęcie,
niech wypełni wasze serca wiedzą i miłością Bożą
i jego Syna, Jezusa Chrystusa, Pana naszego.
A Bóg Wszechmogący, Ojciec, Syn i Duch Święty, niech będą z wami
teraz i na wieki wieków.
- Amen. - Amen.
Chodź do mnie.
Dzięki za kraba.
Jest straszny.
Kupiłam na stacji benzynowej.
Są Święta.
Liczą się intencje.
Powiedziałeś komuś? Hm?
Nie.
Powiedziałem Harry'emu, żeby schował homara.
Ale i tak go zgubił.
Oczywiście.
Cóż, w porządku.
Na stacji jest dużo skorupiaków.
- Hm? - Tak.
- Zimno ci? - Mm-hmm.
- Tak. - Już prawie koniec.
Diana!
Proszę tu spojrzeć. Uśmiech, proszę.
I William! Will!
Proszę tu spojrzeć. Właśnie tak.
Diana!
Tłumy zaczęły gromadzić się wczesnym rankiem...
Patrz, założyła tę niewłaściwą.
Ma tę na lunch w 1. dzień Świąt, a powinna mieć tę do kościoła.
Czy to ważne, że je zamieniła?
A te tłumy...
Myślisz, że powinnam komuś powiedzieć?
Mogą pomyśleć, że się pomyliłam.
Nie. Nie martw się.
... gdy pojawiła się rodzina królewska...
Będą wiedzieli, że to nie ty się mylisz.
... książę Edynburga.
"O śmierci, ukołysz mnie do snu
Daj mi ukojenia niemało
Niech ma znużona, niewinna dusza
Opuści to zatroskane ciało."
Diano
O śmierci, ukołysz mnie do snu.
Pull!
Musisz powiedzieć "pull."
- Pull. - Nie szeptem. Głośniej.
Pull!
Jeszcze raz.
Pull!
Masz 24 godziny. Naucz go.
Śledzisz ptaka, celujesz w dziób.
OK.
Jeden na trzy będzie dobrze.
William powiedział mi, że nie chce strzelać.
Chcę porozmawiać, bo ktoś powiedział coś o ubraniach.
- Nic mu się nie stanie? - Nie, nic mu nie będzie.
Twoja garderobiana powiedziała coś o ubraniach.
Będzie bezpiecznie?
Jest bezpiecznie, są okulary ochronne.
Jak może być bezpiecznie
jeśli trzeba mieć okulary ochronne?
Wczoraj przyjechałaś po królowej.
- Zgubiłam się. - Jak mogłaś się zgubić?
Całe lata mieszkałaś za wzgórzem.
Teraz wygląda inaczej.
Wszystko wygląda inaczej.
Z wyjątkiem stracha na wróble.
Tak, ona mówi, że zdjęłaś z niego kurtkę.
Dla zabawy.
Czy nie spóźniłaś się wczoraj, bo ktoś cię zatrzymał?
Ktoś?
Pomyślałem sobie, że ktoś mógł cię zatrzymać.
Nie.
Czasami to ciebie ktoś zatrzymuje.
Ale nikt ci nie robi wymówek.
Dla ciebie to zupełnie normalne, że ktoś cię zatrzymuje.
Jak możesz pytać, czy to bezpieczne? To tradycja.
Dlaczego odesłałeś Maggie?
Powiedzieli, że zostawia odsunięte zasłony.
Ja je odsuwam.
Oni krążą wokół. Nie wiedziałaś? Nie czytasz?
Rzucą się na cokolwiek. Czemu ciągle zamieniasz suknie?
Czemu pomyślałeś, że ktoś mnie zatrzymał?
O, daj spokój.
- Mówi, że jeszcze nie chce strzelać. - Jest już duży.
A ty chcesz, żeby jutro strzelał do ptaków?
Na litość boską.
Do tego...
ktoś z ludzi majora mówi, że widział,
jak chodzisz wieczorem wokół rezydencji.
Chciałam zobaczyć mój dom.
Policja cię złapała, ale nie zgłaszali tego.
Ludzie majora też cię widzieli.
- Są lepsi niż policja. - Chciałam do domu.
- Jest zabity deskami. - Tak, ale chcę, żeby nie był.
Ale jeśli powiem to głośno, to taki pozostanie.
Mówisz jak dziecko, które chce więcej i więcej.
Chciałabym, żebyś
nie kazał mu strzelać jutro do ptaków.
I chciałabym, żebyś
nie kupował mi pereł, bo kupiłeś nam te same.
A skoro oni krążą...
zdaje się, że tylko wokół mnie.
Nie wokół ciebie.
Tylko mnie.
Może dlatego, że ja zasłaniam okna.
Posłuchaj...
Rzecz w tym, Diano, że musi być cię dwoje.
Jest dwoje mnie, dwoje ojca, dwoje każdego.
Jest ten prawdziwy,
i ten ze zdjęć.
Mamy obowiązki.
Wiesz, na początku też nie chciałem strzelać.
Oddałem strzelbę temu obok, ale...
Ale musisz umieć się zmusić...
do rzeczy, których...
nie znosisz.
Których nie znosisz?
- Których nie znosisz. - Których nie znosisz?
Tak.
Dla dobra kraju.
- Kraju? - Tak, ludzi.
Bo oni nie chcą, żebyśmy byli zwykłymi ludźmi.
Tak to jest.
Wybacz, myślałem, że wiesz.
Więc proszę, trzymaj się planu,
tak, jak został spisany.
- Garderobiana się gniewa. - Chcę znowu Maggie.
Ktoś słyszał, jak mówiła, że ci odbija.
Co takiego?
Tak, tu każdy wszystko słyszy.
Tylko nie zawsze ci mówią, co słyszeli.
To dobra okazja do refleksji, jakie mamy szczęście
i czy możemy
dać przykład tym,
którzy niedawno zrzucili jarzmo dyktatury.
My, w wolnym świecie, powinniśmy
zbadać, co tak naprawdę znaczy wolność.
I jak możemy pomóc,
by została już na zawsze.
Na wolne społeczeństwo składa się wiele czynników.
Ale wierzę, że najważniejszym
jest gotowość zwykłych mężczyzn i kobiet...
Dobry piesek.
Wasza Wysokość.
Bardzo podoba mi się pani sukienka w telewizji.
Inna niż mi zaproponowano.
Robią ci dużo zdjęć, prawda?
Liczy się tylko to, które użyją na banknocie 10-funtowym.
Gdy to zrobią, zaczynasz pojmować,
że jesteś tylko walutą, moja droga.
No, chodźcie.
Indyka i gęsinę podamy z:
sosem śliwkowym, chlebowym, żurawinowym, moroszkowym,
ziemniakami, marchewką i szpinakiem.
Trzy śliwki dla księcia Walii.
Organiczne marchewki.
Sprawdzajcie, skąd bierzecie marchewki,
bo on na pewno sprawdzi.
Pasternak, też ekologiczny.
Ok, teraz desery.
Suflet z morelami, pudding chlebowy,
pudding świąteczny, sękacz czekoladowy, pudding śliwkowy,
ciasta z bakaliami, kuleczki malinowe,
wypieki, kremówki, musy czekoladowe,
musy z białej czekolady, crème brûlée.
Na koniec wybór słodkich i pikantnych ekologicznych ciasteczek.
Ekologicznych ciasteczek skąd?
Z rezydencji księcia Walii!
Tak,
tak, z cholernej Walii.
Dobrze. Jest teraz dziesięć po trzeciej...
Kolację podamy dokładnie o ósmej...
Co się stanie z bażantami?
Z bażantami, które mój syn zastrzeli?
Po polowaniu...
oporządzimy je, oskubiemy i...
każdy weźmie parkę ze sobą do domu.
Dużo jeszcze zostanie.
Służba weźmie, psy dostaną, a resztę się wyrzuci.
Wyrzuci...
Bażanty hoduje się do odstrzału, proszę pani. To jedyny powód.
A te nietrafione wpadają pod koła.
To nie są zbyt bystre ptaki.
Piękne, ale niezbyt bystre.
Czytał pan artykuł w "Vogue" o mnie?
Wstawiłem pani ulubiony suflet z morelami do menu.
Osobiście go przyrządzę.
Świetnie.
Mogę?
Czytałam o Annie Boleyn.
Ach, tak.
Nigdy nie pamiętam, która to.
To ta, którą król Henryk VIII kazał ściąć.
Bo powiedział, że ona ma romans.
A tak naprawdę to on miał romans.
Chyba ją widziałam.
Jej ducha.
Wszystko, co pani mówi służbie, krąży tu jak pieniądz.
Rozumie pani? To tutaj waluta.
Dobrze.
Doskonale.
Jestem gotowa stać się
twarzą na monecie, wędrować z ręki do ręki.
Nie.
Nie myśli tak pani.
Czy Maggie powiedziała, że mi odbija?
Która to Maggie?
Myślałam, że jesteśmy przyjaciółkami.
Powiedziała to?
Nie przysłuchuję się.
Ja tylko gotuję.
Pewnych rzeczy lepiej nie mówić głośno.
Historie o duchach,
odciętych głowach i inne dziwne opowieści
są tu potem powtarzane.
Ale jeśli nie powiem tego głośno, odczytają to z mojej miny.
- Przejrzeli mnie. - Proszę pani.
Gdy tu siedzą przy stole i rozmawiają,
to najczęściej się śmieją.
Z dziwactw i skandali.
Ale z pani się nie śmieją.
Wobec pani są delikatni.
I uprzejmi.
I martwią się.
Chcą, żeby pani przetrwała.
I była taka sama, jak na początku, 10 lat temu.
Możesz załatwić nożyce do drutu?
Po co pani nożyce do drutu, Diano?
By przeciąć druty.
O, bez żartów.
Odleć stąd.
Zanim będzie za późno.
Jeśli chcesz gdzieś lecieć, to polecam Kensington.
Tam cię nie zastrzelą.
Zachwycaliby się twoimi pięknymi piórami.
"Popatrzcie tylko na te barwy".
I każdy by zaczął nosić takie pióra, jak twoje.
Szczęściarz z ciebie, bo możesz nosić tę samą kreację.
Proszę mi wybaczyć,
ale musi się pani przygotować do kolacji.
Już prawie piąta.
Kolacja jest o ósmej.
Garderobiana musi panią ubrać. Chodźmy.
Za chwilę przyjdę.
Czy mogę?
Kilka lat temu byłem w Belfaście.
Na pierwszej linii frontu.
To były niespokojne czasy.
Byliśmy w zaułku.
Chcieliśmy przejść...
Byłem z dobrym przyjacielem.
Naprawdę dobrym.
Żołnierze są kimś więcej, niż przyjaciółmi, wie pani?
No, więc dla otuchy opowiedział mi historię.
Wychował się na farmie w Szkocji...
Opowiedział mi o koniu,
którego jego ojciec kupił na targu i nie mógł oswoić.
Opowiadał zabawne historyjki,
jak ten dziki koń zrzucał jego braci i takie tam...
Nagle powiedział...
"Ale wtedy,
pewnego ranka..."
W tym momencie trafiła go kula.
W tył głowy, wyszła nosem. Upadł na mnie...
A ja go objąłem.
Mocno.
Uratowałem się przed następną kulą.
Nie dowiedziałem się, co się stało z tym dzikim koniem.
Zapytałem siebie, za kogo my, żołnierze, umieramy?
Wtedy przypomniałem sobie przysięgę.
Wszyscy składamy przysięgę na wierność Koronie.
Nie chodzi o ludzi, rozumie pani?
Wierzy się przysiędze.
Ich wady, ich słabości: to nie o tym się myśli
w zaułku, na pierwszej linii frontu.
Myśli się tylko o swojej przysiędze.
O tym, co ona znaczy.
Nie chcę, żeby ktoś za mnie umierał.
I mam nadzieję, że ten dziki koń
nigdy nie został oswojony.
Proszę pani,
polecono mi, żebym dopilnował,
aby tym razem,
inaczej niż w dniu pani przyjazdu,
przyszła pani na kolację punktualnie.
Przysięgałem służyć Jej Wysokości i rodzinie królewskiej.
I mówię ich głosem.
Naprawdę nie ma już czasu na pobłażliwość, proszę pani.
To pan położył mi tę książkę na łóżku.
Jaką książkę?
Położył ją pan jako ostrzeżenie.
Naprawdę nie wiem, o czym pani mówi.
Proszę pani, chyba była jakaś pomyłka,
którą sukienkę kiedy założyć.
Tak, wiernie zgłosiłaś moją pomyłkę.
Może składałaś przysięgę.
Zasłony zostały zszyte, proszę pani.
To znaczy, Jego Wysokość kazał mi je zszyć.
Widziano ludzi wokół rezydencji.
Zdaje się, że fotografów.
Pomyśleliśmy, że to dobry pomysł.
Tak, dobry.
- To na kolację. - Bardzo dobry...
Zwęziłam ją.
Schudła pani.
Przymierzymy?
Pomogę pani.
Jak możesz mi pomóc?
Z początku myślałam, że nie pasuje.
Ale nie.
Ma nawet trochę miejsca, by zmieścić kolację.
Proszę.
Założy ją pani?
Oczywiście, że założę.
Na metce napisano "Kolacja w Boże Narodzenie,"
a dziś jest kolacja w Boże Narodzenie.
Co innego miałabym założyć?
A teraz odejdź.
Chcę się onanizować.
Proszę pani.
Możesz wszystkim powtórzyć moje słowa.
Proszę pani.
- Kolacja jest za pół godziny. - O, Boże.
Tak, idę!
Mamo?
Mamo,
mówiłaś, żeby ci powiedzieć, jeśli będziesz niemądra.
Mamo, jesteś teraz naprawdę niemądra.
Proszę.
Mamo, musimy usiąść przed babcią.
Proszę pani, kolacja za 10 minut.
Tak, my już...
Mamo, po prostu się wyłącz.
Nie myśl o niczym podczas kolacji.
Dla dobra wszystkich.
Szef kuchni zrobił suflet z morelami.
Tylko dla mnie.
Nie dla nich. Dla mnie.
Masz minutę, żeby się ubrać.
Dasz radę.
W porządku, bo...
potrzebuję tylko minuty.
I tak dobrze wyglądam.
Widziałeś ją w kościele?
Kogo?
Jane Seymour, oczywiście.
Mamo...
- Minutkę. - Ok.
Ok... minutkę.
Tylko minutkę.
- Tylko minutkę. Przepraszam. - Nie, nie!
- Już dobrze! - Nie, proszę, mamo.
Proszę pani?
Zaraz podadzą deser.
Suflet z morelami jest tylko dla mnie.
Proszę pani, mam na panią czekać.
To miło z twojej strony.
Bardzo miło...
Proszę pani?
Diano.
Wejdź.
Awaria!
Trzymaj się.
Daj im odpór.
Bądź piękna.
Jesteś swoją własną bronią.
Nie tnij jej na strzępy.
Ok, ale musisz ze mną zostać.
Nie możesz mnie zostawić.
- Nie zostawię. - Zostań ze mną.
Oczywiście.
Gdzie ona jest?
Proszę pani?
Proszę pani, wszyscy czekają.
Proszę pani.
Powiedz im, że mi niedobrze.
Powiedz im, że mi bardzo niedobrze!
Powiedz im, że mi niedobrze.
Powiedz im, że mi niedobrze!
Proszę pani.
Potrzebuję parę kaloszy. I latarkę.
Dziękuję.
Dokąd pani idzie?
Do domu.
Sir.
Księżna Walii wyszła z budynku.
Powiedziała, że idzie do domu.
Naprawdę? To dziwne.
To chyba znaczy, że idzie do Park House.
To niebezpieczne, sir.
Schody i podłogi są przegniłe.
Jeśli księżna chce iść do domu, jak możemy jej zabronić?
Jeśli policjanci coś zgłoszą,
powiedz im, żeby dali jej spokój.
Ona tego właśnie chce.
Żebyśmy wszyscy...
dali jej spokój.
Tak jest.
Gotowe.
Diana! Chłopcy! Do domu!
Diano.
Dał jej swój portret.
Miniaturowy obrazek.
Nosiła go na szyi.
Taki sam, jak ten...
który ja nosiłam.
Więc go zerwałam.
Idź.
Uciekaj.
2. DZIEŃ ŚWIĄT
Jesteś prawdziwa?
Tak.
Hej.
Poprosili, żebym wróciła.
Potrzebowali kogoś, żeby z tobą porozmawiał.
"Oni", czyli kto?
Książę Walii.
Jak to miło z jego strony.
Nie jest taki zły.
Nikt z nich nie jest.
Prawda.
Chcą, żebyś poszła do lekarza.
Mówią, że...
znowu się tniesz.
Skąd to wiedzą?
- Wiedzą o wszystkim. - Wcale nie.
Nie wiedzą, że Anna Boleyn uratowała mnie wczoraj.
Wyobrażałam sobie, co o mnie napiszą za 1000 lat.
W rodzinie królewskiej,
im więcej czasu minęło, tym mniej słów potrzeba.
Wilhelm: "zdobywca."
Elżbieta: "dziewica." Diana...
Jeśli zostanę królową,
jaka będę?
Szalona?
On powiedział, że mówiłaś komuś...
że mi odbija.
W porządku.
Ale mówiłaś tak?
Zanim odpowiem,
proszę pani...
O ile to ma znaczenie...
Nigdy tego pani nie mówiłam i pewnie zwolni mnie pani, ale...
cóż, kocham panią.
Tak, właśnie...
Właśnie w tym sensie.
Całkowicie.
Więc do opisu pani użyłabym słowa
"zszokowana".
Diana: "zszokowana".
- O, rety. - Tak, wiem.
I co pani na to?
- Ja... - Szok podobno działa cuda.
I wiem... Wiem, że pani nie czuje tego samego.
- Nie, ja... - Nie ma sprawy. Jestem dorosła.
Chciałam tylko rozluźnić nastrój wrzucając bombę.
Bum.
Tyle razy widziałam panią nago.
Jestem zaskoczona, ale...
całkowicie...
Jestem dorosła... w tych sprawach.
Nie, wcale nie.
Chichocze pani jak dziecko, a ja to uwielbiam.
Chrzanić lekarzy. Pani potrzebuje miłości.
Miłości, szoków i śmiechu.
Jak najwięcej.
- Ja... - Gotowa na spacer?
Odpływa. Dalej i dalej.
Za godzinę polowanie.
Pakujcie prowiant.
Jajka, nabiał i sery wolno. Mięso i oleje nie.
Pamiętajcie: solniczki razem z przyprawami
na muślinowych serwetach.
- Postaraj się, ok? - Tak.
Postaw auto na parkingu służbowym
i zostaw kluczyki w schowku.
Dlaczego? Co pani zamierza?
Zajmę miejsce wśród bażantów.
Nie...
Na serio. Co?
Naprawdę, serio.
Och, Maggie, to tylko zabawa, prawda?
Faceci.
Mężowie, seks.
Kochanki.
Zdrada.
Dziedziczenie.
To waluta.
Tylko tym jesteśmy.
Lubię ładne rzeczy,
proste, zwyczajne.
Prawdziwe.
Wiesz, lubię rzeczy
dla klasy średniej, niemodne.
Uwielbiam "Nędzników" i...
"Upiora w operze".
Fast food.
Szkoda mi bażantów.
Nie mam szans.
Nie z nimi.
Zobaczymy się w Kensington.
Nie mogę się doczekać.
- Włożę bażancie pióro w kapelusz. - OK.
Intruz!
Wstrzymać ogień!
Chłopcy!
Zabieram was do domu.
Nie ruszam się stąd,
dopóki nie podejdą do mnie!
Musielibyście mnie zastrzelić!
Idź.
Spróbuj... jej pomóc.
Wasza Wysokość, czy mam się włączyć?
Moi synowie...
pójdą ze swoją matką.
Więc wstrzymać ogień.
Idź.
Tak.
OK.
Szybciej!
- Guzdrała! Guzdrała! - Szybciej!
- Dalej! - Chcesz być pierwszy?
Biegiem, mamo.
Czekajcie. Chłopcy.
Chodźcie tu. Razem, razem.
Nogi do góry.
Ile ważymy?
111 kg.
- Tyle. - Chodź, mamo.
Tyle się ubawiłam.
- Czy podstawić auto, proszę pani? - Powiedz majorowi Gregory:
111 kg.
Zapisz to.
Tutaj, mamo?
Odjeżdża pani?
Tak! Straszne, prawda?
Tak. Przygotować coś na drogę?
Dużo zostało.
Nie, obiecałam im coś specjalnego.
Ominął mnie twój suflet.
Ale i tak by się zmarnował.
Kluczyki.
Jest też kartka.
Nie tylko ja panią kocham! Maggie
Pa!
Dokąd jedziemy?
Do domu.
- Zimno mi. - Głodny jestem.
Włącz ogrzewanie! Zjemy coś.
Gdzie coś zjemy?
Gdzieś!
- Wiesz gdzie? - Zaufajcie mi!
- Wiesz gdzie? - Wymyślimy coś!
Potrzeba mi tylko cudu
Potrzeba mi tylko ciebie
Potrzeba mi tylko cudu
Potrzeba mi tylko ciebie
Potrzeba mi tylko cudu
Potrzeba mi tylko ciebie
Uwielbiam to auto.
Uwielbiam tę piosenkę!
Będę cię kochał do końca życia
Jazda!
Czy mogę przyjąć zamówienie?
Trzy porcje kurczaka.
Trzy razy frytki. Dwie cole i sok pomarańczowy.
Na jakie nazwisko?
Spencer.