"เดฟ"
"เพ็พพี้ ฉันคิดถึงแกเหลือเกิน"
"กล่องเหล็กใบนี้มีของของแกอยู่"
"เราจะฝังมันไว้ที่หลุมศพของแก"
"ฉันเสียใจที่เราไม่อาจกู้ร่างแกได้"
"ของเหล่านี้จะเป็นสัญลักษณ์แทนแก"
"จนกว่าเราจะพบกันอีกครั้ง"
"ปลอกแขน ของเล่น สายจูง"
"ขนมรสตับและแปรงของแก"
"ถ้าเราได้เจอกันอีก"
"เราจะนั่งเล่นกันที่เขาเขียวขจี เหมือนที่เราเคยทำ"
"แกทำในสิ่งที่ฉันทำไม่ได้"
"แกพร้อมเผชิญหน้า กับความกลัว น้ำ"
"เพื่อจัดการภัยคุกคามที่มีต่อเพื่อน"
"แกทำในสิ่งที่กระสุน"
"หรือระเบิดใดๆ ก็ทำไม่ได้"
"แกลากผู้ร้ายออกมาจากหลุม"
"เมื่อแกดันเขาออกมาอีกครั้ง"
"เขาถูกยิงสี่ครั้ง"
"มีคนเห็นศพของเขา ลอยมาตามแม่น้ำในคืนนั้น"
"เราไม่มีทางรู้ว่าเขาเป็นใคร เรารู้แค่ว่า"
"เขาเป็นคนไม่ดี เขาจะมาทำร้ายเรา"
"และไม่มีใคร อยากสู้กับเขา แต่แกสู้"
"แกคือนักรบที่ฉันนับถืออย่างสูงสุด"
"แกพร้อมเสียสละ"
"ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง จนกว่าจะพบกันอีกครั้ง ขอบคุณ"
"หลังเหตุการณ์ 11 กันยายน"
"กองทัพสหรัฐฯ เริ่มทำการคัดเลือก ฝึกฝน"
"และแต่งตั้งเหล่าสุนัขเคไนน์"
"สุนัขเคไนน์ น้อยกว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์"
"ถูกเลือกสำหรับภารกิจพิเศษนี้"
"เลก้า"
เราจะมาวิ่งไล่กันนะ
"ควาพาว, โอคลาโฮม่า ศูนย์ฝึก"
"ห้ามเข้า"
เดี๋ยวก่อน ให้เวลามันก่อน
เด็กดี
ดี
ดีมาก
"การรับมือกับเบลเยี่ยม มาลินัวส์ และสุนัขต่อสู้อื่นๆ"
"สำหรับคนที่ไม่เคยถูกฝึก เป็นเรื่องที่เครียดมาก"
"แต่ถ้าคุณใช้เหตุผล"
"และยุติธรรมกับสัตว์"
"มันจะไม่ใช่เรื่องเครียดเลย"
"มันทำให้ผมผ่อนคลายด้วยซ้ำ"
"เราพาเจ้าหมานั่นไปทุกที่"
"พามันขึ้นเครื่องซี-17"
"รัดมันไว้"
"และก็ไปอัฟกานิสถานด้วยกัน"
"แต่คุณไม่มีทางรู้เลยว่า เจ้าหมานั่นจะได้กลับมาไหม"
"และก็ไม่รู้ว่าตัวเอง จะได้กลับมาไหมเหมือนกัน"
"แต่คุณจะสู้สุดชีวิต เพื่อให้ได้กลับมา"
"อย่างน้อยก็แบบครบ 32"
"ที่จริงที่ผมตัดสินใจอยู่หน่วยนี้ เพื่อฆ่าพวกผู้ก่อการร้าย"
"นั่นแหละเหตุผล"
พวกข้างนอกนั่นฆ่าเพื่อนของคุณ
และคุณก็ออกไปฆ่าพวกมัน
มันก็เป็นแบบนี้แหละ
ไม่ได้สวยเหมือนที่ฝันหรอกนะ รู้ไหม
นี่มันของจริง
"ผมชอบความตื่นเต้นของการล่า"
"ผมชอบที่จะไล่ล่าคุณ"
"เมื่อผมมองไปที่หมา ผมสังเกตได้ว่า"
"เจ้าหมาก็รู้สึกเหมือนผมเช่นกัน"
"ต้องบอกเลยว่า เบ็นโน่ ในแง่ของการทำงานต่างประเทศ"
เบ็นโน่มีประสบการณ์ และได้รับมอบหมายหน้าที่
มากกว่าหน่วยอีซิกส์ และหน่วยจู่โจมส่วนใหญ่
"ลองหยุดและมองดูสักนิด นั่นคือคนที่ประเมินค่าไม่ได้"
"คือทหารที่ประเมินค่าไม่ได้ ทรัพย์สินที่ประเมินค่าไม่ได้"
ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะหาซื้อได้จากร้านค้า
"ตอนนั้นเป็น วันที่ 27 เมษายน ปี 2012"
"ที่จริงมันเป็นวันเกิดของผม"
ถ้าจำไม่ผิดผมอายุครบ 27 ปี
"27 เมษายน ปี 2012 ชาราน่า อัฟกานิสถาน"
"เรากำลังบินไปทำภารกิจ"
"ผมได้รับแจ้งเข้ามา"
"แปลว่ามีคนกำลังหนี ออกจากพื้นที่เป้าหมาย"
ทันทีที่ผมได้ยินแบบนั้น ผมบอกกับตัวเองว่า
คืนนี้จะต้องเป็นคืนที่ดี
"ผมไปที่วิทยุและเริ่มร้องเพลง 'สุขสันต์วันเกิด'"
"ไม่นานก็มีเสียงจ่าดังมาจากวิทยุ"
และบอกให้ผม "หุบปาก"
"ทันทีที่เราลงจอด เกมก็เริ่มขึ้น"
"มีผู้ต้องสงสัยสองคน"
"กำลังวิ่งขึ้นไปบนเขา"
เราตะโกนใส่พวกเขา "พวกนาย นี่เราเอง"
"กรุณามาทางนี้และยกมือขึ้น"
"เราเป็นกองกำลังนานาชาติ"
เราทำแบบนี้มาเป็นสิบปีแล้ว นายก็รู้ว่าเราเป็นใคร
ออกมาจากหลุมบ้าๆ นั่นได้แล้ว
"ชายสองคนนั้นไม่ยอมออกมา ผมเลยส่งเบ็นโน่ไป"
"มันตามรอยเท้าสองคนนั้นไป"
"เบ็นโน่กัดเขา"
"มันงับเข้าที่ กล้ามเนื้อหลังแขนได้เต็มๆ"
"เราเริ่มเข้าไปใกล้ได้มากขึ้น"
"เขาไม่ได้กรีดร้องหรือตะโกน เหมือนที่ควรจะเป็น"
"นั่นเป็นสิ่งแรกเลยที่ผมผิดสังเกต"
และผมก็สังเกตเห็นว่า ที่เขาไม่ได้ส่งเสียงดัง
นั่นเป็นเพราะเขากำลังต่อสู้ กับหมาตัวนั้นอยู่
"และเขาไม่ได้สนใจเลยว่า มีคนล้อมเขาอยู่"
และยังไม่ทันที่ผมจะได้ปลดเซฟปืน
เขาก็ฆ่าหมาผมแล้ว
"เขาตายทันที"
"ผมอุ้มเบ็นโน่"
"ผมไม่รู้ว่ามันรู้ไหมว่าอยู่ที่ไหน"
"หรือรู้ไหมว่ามันเสียเลือดมาก"
"และมันรู้ตัวว่าจะตาย"
"มันไม่พยายามกัดผม หรืออะไรเลย"
มันยังมีชีวิตและกระพริบตา
นิ้วผมอยู่ตรงบาดแผลที่คอของเบ็นโน่
ผมมองไปที่ผู้ช่วยและถามว่า
"นายว่าเราทำอะไรได้บ้าง"
เขามองมาที่ผมและพูดว่า
"เราทำอะไรไม่ได้หรอก"
เขาพูดว่า "เสียใจด้วยนะเพื่อน"
"ตอนที่เราเดินออกมาจากตรงนั้น"
"ตัวผมยังเต็มไปด้วยเลือด"
"ผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา"
"ผมโทรหาแม่และภรรยา"
"และผมก็แค่บอกพวกเขาว่า"
วันนี้วันเกิดผมนะ รู้ไหม
ผมไม่ได้บอกอะไรพวกเขาเลย
ผมแค่อยาก... ผมไม่อยากคุยกับใครเรื่องนี้
ผมแค่อยากให้วันนี้เป็นวันเกิดของผม
"หน่วยจู่โจมทางอากาศ"
"เอ็มพีซี เบ็นโน่ สุนัขสงครามจู่โจม"
"เอ็มพีซี เบ็นโน่ สุนัขสงครามจู่โจม เอสจีที เจ แม็คโดนัลด์"
"ตอนที่มีพิธีเผาเบ็นโน่ที่แคนดาฮาร์"
"ผมมาร่วมงานด้วย"
"และพวกเขาจัดงานให้มันอย่างดี"
"ทหารและทุกคน มารวมตัวกันที่งานนี้"
"พวกเขาให้ป้ายชื่อ และธงชาติอเมริกันกับผม"
"ผมเอาธงชาติ ติดตัวไปทำภารกิจด้วยหกครั้ง"
"และบนป้ายชื่อเขียนว่า 'เจ้าหน้าที่ทหารเบ็นโน่'"
และข้างใต้ก็เขียนว่า "ฮีโร่"
นั่นเป็นตอนที่ผมคิดได้ว่า
คุณเข้าใจที่ผมพูดไหม แบบว่า
มันไม่ใช่แค่ผมหรือแค่หน่วยจู่โจมนี้
แต่คุณมีพวกทหารทั่วไป
คนที่ร้องไห้เพราะมีหมาตาย
เมื่อผมเริ่มคิดเรื่องนี้ และเห็นป้ายชื่อ
ผมก็รู้ว่าพวกเขาไม่ได้ร้องไห้ให้หมา
พวกเขาร้องไห้ให้ทหาร
พวกเขาเสียใจเพราะมีทหารตาย
"ตอนที่ผมกลับไปที่คอก มีหมาชื่อเลก้า"
"ครูฝึกของผมพูดว่า"
"เลก้ายังเด็กมาก และนี่ก็เป็นภารกิจแรกของมันด้วย"
ผมพูดว่า "ใช่ แต่ผมอยากได้มัน"
ผมบอก "ผมคิดว่าผมสามารถฝึกมันได้"
"มันชอบเป็นคนคุมน่ะ"
"มันไม่เข้ากรงหรืออะไรแบบนั้น"
"เลก้า"
"พวกมันก็รู้เหมือนกัน"
"มันทำในสิ่งที่มันทำ เพราะมันเป็นสัตว์สังคม"
"พวกมันพยายามเลื่อนชั้น"
"พยายามที่จะมีตำแหน่งสูงขึ้น"
"หมาทุกตัวที่นี่รู้ว่า เลก้าคือหัวหน้า"
"ผมสามารถเอาตัวไหนออกมาก็ได้"
และเลก้าจะพามันกลับเข้าที่เอง
และมันมีสามขา
พวกลูกหมาไม่ยอมเล่นกับเลก้า เพราะว่ามันจริงจังเกินไป
แต่มันเป็นเหมือนแม่ไก่
ควบคุมทุกคน เข้าใจที่ผมพูดนะ
มันคอยควบคุมทุกคนจริงๆ
ใช่ไหมสาวน้อย
นี่เป็นรูปถ่าย สี่ขารูปเดียวของมันที่ผมมี
ทุกคนชอบขอดูรูปที่มันมีสี่ขา
นี่ไงล่ะสี่ขา อยู่ตรงนั้นเลย
ได้ดูเท่านี้แหละ
เป็นรูปเดียวที่ผมมี
และตัวจริงก็อยู่นั่นไง โทษทีนะ
เลก้า ไม่เอาน่าที่รัก วันนี้พักก่อนนะ
ให้ตายเถอะ อย่าน่า อย่าดื้อเลยนะ
"ยี่สิบสี่ชั่วโมงหลังจากผมได้เลก้า"
"ผมกับมันไล่ล่าเป้าหมายด้วยกัน"
"เป็นภารกิจ การรบครั้งที่แปดของผม"
"ผมเคยเสียหมาไปแล้วก่อนหน้านั้น"
มันไม่สำคัญหรอกว่าคุณไล่ล่าใคร
ตราบใดที่คุณได้กลับบ้าน
"22 พฤษภาคม 2012 ชาราน่า ปากีสถาน"
"มันเป็นภารกิจครั้งที่หกของเลก้า"
"ทุกอย่างดูแปลกใหม่"
"เลก้าตื่นตระหนก กับเสียงดังที่เกิดขึ้น"
ทั้งหมดที่ผมทำก็คือพยายามสงบสติ
"ผมผ่านเรื่องแบบนี้ มามากกว่าเลก้า"
"ผมต้องการให้มันสงบ"
"ผมเลยหยิบลูกบอล ออกมาจากกระเป๋า"
ผมสั่งให้มันนั่ง และลูบหัวเมื่อมันทำตาม
สิ่งที่ผมทำก็คือเปลี่ยนอารมณ์ให้มัน
"เมื่อฝุ่นเริ่มเบาบางลง"
"ด้านหน้าของตึกถล่มลงมาหมด"
"ผมมองผู้นำหน่วยและพูดว่า"
"ฉันรู้สึกดีเรื่องนี้นะ"
เราลุยต่อ และส่งเลก้าเข้าไปเถอะ
"ระหว่างที่ผมกำลังเดินฝ่าฝุ่นหนา"
"ผมเห็นสัญญาณไฟ ของเลก้ากระพริบ"
"ซึ่งจะเห็นได้ผ่าน แว่นมองกลางคืนเท่านั้น"
"ผมรู้ว่านั่นคือเลก้า ผมเลยเดินเข้าไปดู"
"ตอนนั้นเอง ที่ผมเห็นการเคลื่อนไหว"
ของสิ่งที่ดูเหมือนการสังหารศัตรู
ผมพูดว่า "เขาตายแล้วแน่นอน"
"ผมเดินไปหาเลก้า ผมจำได้ว่าหางมันปัดโดนคางผม"
"ผมลูบไปตามเสื้อเกราะของมัน"
ผมจำได้ว่านิ้วโป้งไปโดนกล้อง
แล้วผมก็จับเข้าที่ด้านหลังปลอกคอ
ตอนนั้นเองที่ผู้ชายคนนั้นลุกขึ้นมา
"มันเสียงดังและร้อนมาก"
"ผมไม่เคยอยู่ใกล้ ปลายกระบอกปืนขนาดนั้นมาก่อน"
ผมคิดจริงๆ ว่าผมคงจะตายแล้ว
"ตอนที่ผมลุกขึ้นมา การยิงหยุดลงแล้ว"
"ผมเดินผ่านหน้าต่าง"
"ผู้ชายคนนั้นถูกยิงสองนัด"
"ตอนนั้นเองที่ผมเรียกหาเลก้า"
"ผมมองเห็นว่ามันคาบ"
"สิ่งที่เหมือนจะเป็นขาขวา อยู่ในปาก"
"และมันก็พยายามที่จะดึงขาให้หลุด"
"เราสังเกตเห็นว่า กล้ามเนื้อของมันขาดออกจากกัน"
"โดยปืนเอเค 47"
ผมพูดกับตัวเองว่า "เยี่ยม หมาอีกตัว"
มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดมาก
"ผมจำได้ว่าอยู่ที่ค่าย และคิดกับตัวเองว่า"
"ถ้ามันรอดมาได้"
ถ้ามันรอดมาได้ ผมจะเลี้ยงมัน
"ทุกท่านกรุณามองไปที่ โซนด้านเหนือ"
"เราขอต้อนรับเลก้า เข้าสู่สนามนีย์แลนด์"
"เลก้าเป็นสุนัขสงครามที่กล้าหาญ"
"ที่ช่วยชีวิตกองทัพอเมริกัน ในอัฟกานิสถาน"
"เพื่อเป็นการให้เกียรติ การกระทำที่สูงส่ง"
"เลก้าได้ขึ้นปก เนชั่นแนลจีโอกราฟฟิก"
"ในเดือนมิถุนายน ปี 2014"
"เป็นตัวแทนของสุนัข ที่ต่อสู้เคียงข้างกองทัพอเมริกัน"
"พวกเรามาปรบมือดังๆ"
"ให้กับสุนัขตำรวจและฮีโร่ เลก้า"
"มหาวิทยาลัยเทนเนสซี ศูนย์การแพทย์สัตว์"
"แผนกแรกรับศูนย์การแพทย์สัตว์"
พระเจ้าช่วย
ไง เลก้ามาแล้ว
ไง เลก้า ว่าไงจ๊ะ
ไง สาวน้อย
คุณพระช่วย
ดูสิ มันเข้มแข็งแค่ไหน
ไม่เป็นไรนะที่รัก ไม่เป็นไรเลก้า
แกจำที่นี่ได้ไหม จำได้หรือเปล่า
พ่อแกรู้ดีกว่าฉันว่า ทำยังไงแกถึงยอมนอน
นั่นไง เด็กดี
ผมจับหน้ามันได้
นั่นดูดีขึ้นมากเลย
ใช่ มันดูดีมาก ใจเย็น
มันไม่เคยชอบให้ไปยุ่งกับเท้าเลย
ตอนที่เราเริ่มรักษา เราทำแบบนี้ไม่ได้เลย
ถ้าไม่ได้วางยาสลบมันก่อน
แน่ล่ะ มันเป็นหมาที่โชคดี
บาดแผลของมันรุนแรงมาก
แต่ผมบอกได้เลยว่า มันปรับตัวได้ดีมาก
เพราะตอนที่มันอยู่ที่นี่
เราเอาของเล่นมาเตะเล่นกัน
เราเอาลูกบอลออกมา
มันจะตามไปเอามาจนได้
มันเล็งได้แม่นมาก
มันเป็นนักฟุตบอลที่ยอดเยี่บม
และมันจะโกรธ ถ้าคุณไม่ยอมเตะบอลกลับไปให้
ให้ตาย ฉันชอบมาก เวลามันทำแบบนี้
น่ารักชะมัดเลย
"หลังจากที่ได้เห็นมัน ฉันหยุดยิ้มไม่ได้เลย"
"เพราะมันดูดีมาก และฉันก็ผูกพันกับมันมาก"
"ใครอยู่ใกล้มันก็รู้สึกแบบนี้"
"เป็นหมาที่สามารถทำร้ายคนได้"
"และก็ยังอ่อนโยนและน่ารัก"
และน่าทึ่งมากที่ทำให้คนรู้สึกดีได้
เด็กดี เร็วเข้า
เด็กดี...
ใช่เลย ดีขึ้นมาก
สู้เขาที่รัก
เด็กดีๆ
เก่งมากๆ
ไปเอามาๆ เก่งมาก
"โรงพยาบาลสัตว์เล็ก จอห์นและแอนน์ ทิกเคิล"
"เลก้า แกกินของฉันหมดเลยหรอ"
"มันเยี่ยมมากเลย ความสัมพันธ์ที่เราสร้างขึ้นมา"
"ตอนนี้เราเป็นทีมเดียวกัน มากกว่าตอนที่"
"เราเคยเป็นที่อัฟกานิสถานอีก"
"ความสัมพันธ์ และความเป็นทีมของเรา"
"เพิ่มขึ้นตอนเราไปล่า เขากวางด้วยกัน"
"นั่นเป็นสิ่งที่มันชอบทำตอนนี้"
"มันชอบออกไปล่าเขากวาง มันชอบให้คนลูบหัว"
และมันก็ชอบดู "เกรย์ อะนาโตมี่"
รายการโปรดของมันเลยล่ะ "เกรย์ อะนาโตมี่"
ตอนนี้ไม่ฉายแล้ว มันเศร้ามากเลย
แต่นานๆ ที ก็กลับมาฉายใหม่ ซึ่งดีมาก
มันชอบมากเลยล่ะ
"มันไม่ใช่ส่วนใหญ่ ในชีวิตการรบของผม"
"แต่มันผ่านอะไรมา กับผมหลายอย่าง"
"หลังจากถูกระเบิดในปี 2009"
"ผมเสพติดยาแก้ปวด"
"และมันช่วยผมให้ผ่าน การเสพติดนั้นมาได้"
"มันรู้สึกโดดเดี่ยวมากๆ"
"ที่อดีตภรรยาเอาลูกๆ ไป"
"ย้ายกลับไปอยู่ที่ อาร์คันซอ 625 ไมล์"
"ตอนวันสุดท้ายที่ทุกอย่างพังลง"
"สิ่งที่ทำให้ผมผ่านมาได้ก็คือเลก้า"
"มันพูดไม่ได้ มันไม่สามารถบอกผม"
"นี่ จัดการชีวิตให้เข้าที่เข้าทางซะ"
"ไม่ มันทำได้แค่มองผม"
"และปลอบผมในยามที่ผมเจ็บปวด"
"ตอนที่ผมพยายามเลิกยา"
"หรือตอนที่ผมแค่เสียใจ"
"การที่อดีตภรรยาเอาลูกๆ ไป"
"นั่นมันยากมาก"
ไปกัน
ดี
"เลก้าช่วยให้ผมตั้งสติจนผ่านมาได้"
"มันไม่ได้เป็นหมา แต่เป็นตัวของตัวเอง"
"มีสิ่งที่ต้องทำ มีตารางเป็นของตัวเอง"
"ทำสิ่งต่างๆ เอง"
"ผมไม่รู้ว่าแต่ละวัน หรือตารางของมันเป็นยังไง"
แต่ผมทำตัวให้ว่าง เพราะมันงอแงมาก
"พอจบวันผมสามารถนั่งบนโซฟา"
"มองดูมันและเอาหัวมาชนกันได้"
แล้วก็แค่สูดหายใจลึกๆ และปล่อยวาง
และก็อยู่ในโลกที่สงบสุขของตัวเอง
แล้วนั่นมันก็รู้สึกดีมากๆ
"มิก้า"
"วันนี้ สุนัขตำรวจของมิสซิสซิปปี"
"ได้รับรางวัลที่เขตดีโซโต"
"นักข่าวจากมิสซิสซิปปีตอนเหนือ ไมเคิล คลาร์ก รายงานสดเข้ามา"
"ว่าไง ไมเคิล"
"หน่วยเคไนน์ช่วยให้ เจ้าหน้าที่ที่เขตดีโซโตปลอดภัย"
"แต่เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว หน่วยนี้คว้ารางวัลที่หนึ่งกลับบ้าน"
"จากผู้แข่งขันมากกว่า 100 ทีม ในการแข่งขันประจำปีที่อินเดียน่า"
เจ้าหมาสามตัว แซมมี่ มิก้า และแม็กซ์
- "เจ้าหมาสามตัวนี้" - มันอยู่นั่นไง
"คว้าเหรียญทอง จากการแข่งขันโอลิมปิก"
"สุนัขทำงานประจำปีครั้งที่ 13"
"นี่มาจากปี 2012"
"ในนี้มีชื่อผู้ฝึก"
"พอล เลสลี่ ท่านรองพอล เลสลี่ ปี 2012"
"ซึ่งเป็นไปได้มากว่า ยังเป็นผู้ฝึกคนเดิม"
"ที่มันอยู่ด้วยตอนนี้"
"สวัสดีค่ะ สำนักงานนายอำเภอเขตดีโซโต"
"มีอะไรให้ช่วยคะ"
ครับ ผมอยากติดต่อ คนในแผนกเคไนน์
"ต้องการติดต่อกับคน ในแผนกเคไนน์เหรอคะ"
- ครับ - "ฝากข้อความไว้ไหมคะ"
ผมจ่าสิบเอกจอห์น ดิกซัน
มันคือสุนัขตำรวจ ที่ผมเคยทำงานด้วย มิก้า
มาลินัวส์เพศเมียตัวเล็ก
- "มิก้าเหรอคะ" - ใช่
"ฉันว่าฉันรู้แล้วว่าต้องคุยกับใคร"
"ฉันจะให้คนติดต่อคุณกลับไปนะ โอเคไหม"
"คุณเคยเป็นเจ้าของมันเหรอ"
- ใช่ - "โอเค"
- ได้เลย บาย - "บ๊าย บาย"
ยังต้องรอต่อไปก่อน
"มิก้า"
ในปี 2006 ผู้บังคับบัญชาได้ตัดสินใจ
จัดทำโครงการสุนัขจู่โจมของตัวเอง
กับทีมสุนัขจู่โจม
"ผมโชคดีมากที่ได้เป็น หนึ่งในสี่ที่ถูกรับเลือก"
"ผมเริ่มโครงการนี้ขึ้น"
"ผมกลับจากอัฟกานิสถาน ก่อนกำหนดนิดหน่อย"
"และเขาก็ส่งเราไปศูนย์ฝึกสุนัข"
และนั่นทำให้ผมได้เจอมิก้า
ทันทีที่เราไปถึง พวกเขาจับคู่เรา
กับหมาและบอกว่า "นี่หมาของนาย"
ตอนแรกที่ผมเจอมิก้า ผมประหม่าเล็กน้อย
ผมแบบ "ผมไม่รู้ว่า จะเข้าหาเจ้าหมานี้ยังไง"
คำสั่งที่เราได้รับก็คือ
"แค่ถือสายจูงแล้วก็พามันไปเดิน"
"ไม่ว่ามันจะเดินไปที่ไหน ก็แค่เติมตามมันไป"
"มันน่าทึ่งมาก"
"แค่ได้ถือสายจูง ที่หมาผูกอยู่ปลายอีกด้าน"
"วิธีที่พวกมันสามารถ รับรู้คำสั่งของคุณได้"
"แม้กระทั่งตอนที่ เราไม่ได้อยู่ในช่วงฝึก"
"เราก็ฝึกกันเองตลอด"
"ซึ่งสำหรับมันแล้ว มันไม่ใช่การฝึกเลย"
"คือ สำหรับมันแล้ว"
"พ่อ เราได้ใช้เวลาด้วยกัน มันสนุกมากเลย"
"สำหรับผม มันก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนทำงานเช่นกัน"
"พูดตามตรงเลยนะ"
มันสนุก เพลิดเพลิน และผมชอบมาก
"มันเป็นหมาตัวแรกของผม เราทำงานด้วยกันเยอะมาก"
"และผมใช้เวลากับมันนานมาก"
เราสร้างสายสัมพันธ์ที่แนบแน่นมาก
"เมื่อมันต้องไป มีแค่ของไม่กี่อย่าง"
"ที่ผมสามารถเก็บไว้ได้"
ผมอยากเลี้ยงมัน ตลอดไปเลย
แต่มันไม่... มันเป็นไม่ได้
ดังนั้นผมเลยเก็บสิ่งที่ผมเก็บได้
ปลอกคอนี้ เป็นหนึ่งในสิ่งที่ผมเก็บไว้ได้
มันใส่มาตั้งแต่ก่อนเราเจอกัน จนกระทั่งตอนมันจากไป
และอีกอย่างหนึ่ง ที่ผมเก็บไว้คือรูปถ่าย
เรามีรูปของหมาทุกๆ ตัว
เราถ่ายรูปพวกมันและเอามาอัด
แล้วก็เอารูปมาใส่กรอบ
เราแขวนรูปไว้ที่กำแพงของคอก
เพื่อที่เวลาเราเข้ามา
หมาทุกตัวจะเรียงแถวกัน
ผมอยากจะทำความสะอาด
ตอนที่เรากำลังย้าย
มันได้รับความเสียหายนิดหน่อย
แต่มันเป็นรูปเดียว
รูปใหญ่รูปเดียวที่ผมมี
ผมเลยยังเก็บมันไว้
นี่เป็นป้ายชื่อที่ติดไว้ที่เสื้อของมัน
ป้ายชื่อนี้ อยู่ในคืนที่มันได้รับบาดเจ็บ
และทั้งหมดนั่นก็เกิดขึ้น
เราถูกแยกออกจากกัน
สีน้ำตาลแดงที่เห็นนี่
จริงๆ แล้วเป็นเลือดจากภารกิจนั้น
ผมไม่เคยทำความสะอาดมันเลย ผมปล่อยให้มันอยู่สภาพเดิม
ผมเคยคิดเรื่อง ทำความสะอาดหรือเช็ด
แต่ผมก็ปล่อยมันไว้ในสภาพเดิม
ผมแค่ไม่อยาก จะไปเปลี่ยนแปลงอะไร
นี่คือชุดอุปกรณ์ที่ผมใส่ตอนนั้น
ในภารกิจที่ผมถูกยิงกับมิก้า
และมันมีรูที่กระสุนปืนทะลุผ่านตรงนั้น
ในภารกิจครั้งที่แปดของผม
ภารกิจครั้งที่สอง กับมิก้าที่อัฟกานิสถาน
สุดสัปดาห์ที่สาม เราได้เจอการซุ่มโจมตี
เป็นสถานการณ์ที่แย่ที่สุดที่เราประสบ
มีแสงสว่างจ้าเต็มไปหมด
สิ่งที่ผมทำได้ก็คือ ระดมยิงไปที่แสงนั่น
มิก้าเริ่มตื่นตระหนก
ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้น
มันลากผมไปข้างหน้า
ผมพยายามให้มันอยู่ใกล้ๆ เอาไว้
พยายามทำให้มันสงบ
ผมได้ยินเสียงวิทยุ
บอกว่าเราเอาปืนยิงระเบิด และปืนยิงจรวด
"มาจากค่ายที่เราขับผ่านมา"
"เรารู้ตัวเองดีว่า เราจะไม่ฝืนสู้ต่อไปแน่"
"เรารู้ว่า ต้องถอยออกมาก่อน"
"เรามีเครื่อง เอซี-130 กับ เอ-10 พร้อมอยู่แล้ว"
"สลับกันยิงไปที่เป้าหมาย"
"เสียงมันดังมาก และระเบิดก็ดูมหึมา"
ผมคิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะหยุดยิงแล้ว
แต่พวกเขาไม่หยุด
"มีสองสามคน วิ่งหนีไปพร้อมเอเค-47"
"วิ่งลงไปทางด้านหลังเนินเขา"
"และวิ่งอ้อมจนมาโผล่ ที่ด้านซ้ายของเรา"
มือข้างหนึ่งผมจับหมาเอาไว้
พยายามให้มันสงบ
และยกมืออีกข้างหนึ่งขึ้นยิง
ตอนนั้นเองที่ผมรู้สึกถึงแรงกระแทก
ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันใช่... มันรู้สึกเหมือนหิน
มันรู้สึกเหมือนผมโดนค้อนทุบ
ตอนที่ผมล้มลง มิก้าหลุดไปได้
มันเห่าและส่งเสียงอย่างบ้าคลั่ง
และกระโดดไปมาไม่หยุด
ผมพยายามจับมันไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง
และพยายามหยิบอาวุธขึ้นมา
แขนผมใช้ได้แค่ข้างเดียว
อีกข้างหนึ่งใช้ไม่ได้
และก่อนที่ผมจะได้คิดอะไร
เพื่อนในหน่วยคนหนึ่งที่วิ่งมากับผม
คว้าเข้าที่หูจับบนเสื้อเกราะของผม
"และลากผมไปข้างหลัง"
"หมาพยายามวิ่งไปอีกทาง"
"วิ่งไปหาคนที่กำลังยิงใส่เรา"
"มันพยายามหนี เห่าและขืนตัวไปอีกทาง"
"ตอนนั้นเอง ที่เพื่อนในหน่วยปลดสายจูง"
"และพามันออกไปข้างๆ"
หลังจากนั้น ไม่กี่วินาทีก็เกิดการยิงกันอีก
"ตอนนั้นเองที่ผมหามิก้าไม่เจอ"
"ผมเองก็แทบไม่ได้สติ"
พวกเขาสอดนิ้วเข้ามา ใต้เสื้อเกราะของผมด้านหลัง
และก็พูดว่า "สี่นิ้วเลยนะ
มันเข้าไปได้ทั้งสี่นิ้วเลย
พวกเขาดึงมือออกมาและเห็นว่า
มีเลือดจำนวนมากกำลังไหล
พวกเขาพยายามห้ามเลือด
"ผมถูกมัดไว้กับเปล และมีคนแบกผมไป"
"ความทรงจำช่วงนั้น มันขาดๆ หายๆ"
"ผมถามถึงครอบครัว ผมถามถึงมิก้า"
"จากนั้นผมก็ถามถึง ครอบครัวและมิก้า"
"สิ่งที่ผมกังวลเกี่ยวกับ ครอบครัวมากที่สุดก็คือ"
"จะมีต้องมีคนไปคุยกับภรรยาผม"
"เธอจะได้ไม่หัวเสียที่ผมบาดเจ็บ"
"เพราะผมบอกกับทุกคนว่า..."
"ไม่มีใครในครอบครัว รู้ว่าจริงๆ แล้วผมทำอะไร"
ทุกอย่างที่เราบอกพวกเขา
ทำให้พวกเขาสบายใจและรู้สึกดี
เช่น "ผมไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหรอก"
"ผมไม่ได้ทำอะไรมากนักหรอก"
แน่นอนว่ามันยากที่จะปิดบัง หลังจากได้รับบาดเจ็บ
"การเกิดบาดแผล-การรักษา จีเอสดับบลิว"
ผมตื่นขึ้นมาและคิดว่า
"เพื่อนในหน่วย หายไปไหนกันหมดนะ"
"มิก้าอยู่ไหน"
"พวกเขาพูดกับผมและบอกว่า"
"เราแจ้งครอบครัวคุณแล้ว"
"แล้วเราก็พามิก้ามาที่นี่ด้วย คุณอยากเจอมันไหม"
ผมตอบไปว่า " แน่นอน ผมอยากเจอมัน"
ทันทีที่มันเข้ามาและเห็นผม
มันพยายามกระโดดขึ้นมาบนเตียง
และพวกหมอไม่ค่อยพอใจนัก
พวกเขาพูด "โอ้" แต่เราก็ "ไม่สนใจ"
มันมานอนทับผมบนเตียง
แต่แบบขึ้นมาได้แค่ครึ่งตัว
นั่นทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาก
พวกเขาพามันออกไป และบอกกับผมว่า
"มันจะอยู่ที่นี่ต่อ"
ระหว่างที่ผมถูกพากลับสหรัฐฯ
พวกเขารู้สึกว่า มันยังสามารถทำภารกิจต่อได้
ถ้าจับคู่มันเข้ากับเจ้าหน้าที่คนอื่น
"ผู้ดูแลคอกและผู้ฝึกมารับตัวมันไป"
"พามันไปทำงานแต่มันไม่ยอมไป"
"มันจะวิ่งมาหลบข้างหลังทุกคน"
แอบอยู่ด้านหลังขาหรืออะไรก็ตาม
แม้แต่ตอนที่ไม่มีอันตราย
"มันได้รับความบอบช้ำ จากสิ่งที่เกิดขึ้น"
"จากการที่ถูกแยกจากกัน"
ถ้าสิ่งสุดท้ายที่คุณเห็นคือการระเบิด
และอยู่ๆ คุณก็ไม่เจอคู่หูตัวเองอีกแล้ว
มันมีหลายสิ่งหลายอย่างที่คุณรู้สึก
"ตอนนั้นเอง ที่มันกลายเป็นความลำบากใจ"
"ทั้งกับหมาและผู้ฝึก"
"พวกเขารู้ว่า ผมจะหายดีดังเดิม"
"และกลับไปทำงานกับหมา"
"กลับไปทำภารกิจจู่โจม"
พวกเขาตัดสินใจว่า เป็นการดีที่สุดที่จะปลดเกษียณมิก้า
ยกมันให้ตำรวจ
"พวกเขารู้สึกว่า มันยังเด็ก"
"มันจะเป็นประโยชน์ ในการช่วยตำรวจ"
"ครั้งแรกที่พวกเขาบอกผม"
"ทุกคนจะได้หมาตัวเองคืน"
"คุณจะได้หมาตัวนี้คืน"
นั่นเป็นความสบายใจที่ผมได้
นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมสบายใจ
รู้ว่าวันหนึ่งจะมีคนโทรหาผม
"แต่แน่ละ มิก้าไม่รู้ ว่ามันต้องจากไปอยู่ที่อื่น"
"นั่นเป็นสิ่งเดียวที่มันเข้าใจ"
"มิก้า แก..."
ฉันจะไม่ได้เจอแกอีกนานเลย หรืออาจตลอดไป
- โอเค นั่งลง - นั่ง
- เด็กดี - ขว้างเลย
- ขว้างเลย... - เด็กดี
ไปเอามา
มานี่มา มาเร็ว
ตาพ่อแล้ว
พักเรื่องโยนบอลไว้ก่อน
มันยังเคลื่อนไหวได้ค่อนข้างช้า
- คาบมา - เอาบอลมา
"ผมไม่ได้มีรายละเอียด เกี่ยวกับอดีตของมันมากนัก"
"นอกจากว่ามันมาจากหน่วยจู่โจม"
"และมันเคยผ่านการรบมา"
"ซึ่งส่งผลให้ มันโดนปลดจากการทำงาน"
ผมรู้ว่ามันเคยมีครูฝึกที่ถูกยิง
และมันก็มีปัญหา
เกี่ยวกับการปรับตัว ในการกลับไปทำงาน
มานี่ มาเร็ว
มานี่มา
นายกำลังแพ้แล้ว
"ผมเลี้ยงมันมา ได้สามอาทิตย์ก่อนเริ่มฝึก"
"เราจะกลับบ้านมาเล่นบอลกัน"
"ผมอาบน้ำและแปรงขนให้มัน"
"และเริ่มสร้าง ความผูกพันกันอย่างช้าๆ"
"จนมันเชื่อใจผม พอที่จะมาหาตามผมเรียก"
วันละ 14, 15, 16 ชั่วโมง
คนส่วนมากไม่ได้ ใช้เวลาขนาดนั้นกับภรรยาด้วยซ้ำ
พวกเขาไม่อยากอยู่กับภรรยา นานขนาดนั้นหรอก
มิก้า โดดขึ้นมา
- เร็วเข้า เด็กดี - ดีมาก
"ไม่ใช่แบบว่า เล่นกันไปวันๆ"
"เราตามจับผู้ร้าย"
"เราพยายามกำจัดยาเสพติด และระเบิดออกจากท้องถนน"
"มันเป็นหนึ่งในหมาพวกนั้น เป็นหนึ่งในพัน"
"มันยากมากที่จะหา หมาที่มีนิสัยเหมือนมัน"
"การเข้ากับคนอื่นได้แบบที่มันเป็น"
"การที่มันสามารถเดิน เข้ามาเลียหน้าเด็กๆ"
"กลับหลังหันและเดินออกไป"
และถ้าเราต้องกัดใคร
เราก็พร้อมเสมอ
ผมรักมันเหมือนลูก
มันมากขนาดนั้น
"เวียนนา เวอร์จิเนีย"
ไงครับ
"ผมพอล เลสลี่ สบายดีไหมครับ"
ไงพอล เลสลี่ ผมจ่าสิบเอกดิกซัน
ผมเคยเป็นผู้ฝึกมิก้า ตอนที่มันยังอยู่หน่วยจู่โจม
"ครับ คุณเป็นยังไงบ้าง"
ดีครับ ดี ผมสบายดี
ผมพยายามตามหามันอยู่
อยากรู้ว่า ตอนนี้ มันเป็นยังไงสบายดีไหม
"มันสบายดี"
"แน่นอนว่าตอนนี้มันยัง..."
"เคลื่อนไหวได้ค่อนข้างช้า"
"แต่มันดีขึ้นมากแล้ว"
"มันดีขึ้นมากเลย"
มันเกษียณหรือยัง
- "ใช่" - โอเค
มันเกษียณมานานแค่ไหนแล้ว
"เราเพิ่งปลดเกษียณมัน เมื่อเดือนที่แล้วตามที่เขียนไว้นะ"
- เมื่อเดือนที่แล้วเหรอ - "ใช่"
มีคนบอกผมว่าผมจะได้มีโอกาส ไปรับมันตอนมันเกษียณ
"ผมเข้าใจ"
"เราให้โอกาสผู้ฝึก ได้รับเลี้ยงอยู่แล้ว"
"และผมก็รับมันไปแล้ว"
"แล้วผมก็จะยึดตามนั้น"
ที่ผมเคยเห็นก็คือ
มันเหมือนเป็นการสัญญา
กับสำนักงานนายอำเภอ
แล้วก็คุณก็รู้นะ
โดยเฉพาะตอนนี้
ผมไม่ได้ประจำการหรืออะไรแล้ว
เราก็สามารถกลับมาเจอกันได้
ตอนนี้ผมกำลังพยายามอย่างมาก
"ผมยินดีจะส่งรูปถ่ายมันให้คุณนะ"
"หรืออะไรทำนองนั้น"
"ถ้าคุณเต็มใจให้ถ่ายรูปนะ"
- "ยังอยู่ไหม" - ยังอยู่ โทษที
อย่างที่ผมบอก...
ผมกำลังคิดเรื่องนี้หนักมาก
ผมหมายถึงผมมีรูปถ่ายมันแล้ว
ผมไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอคุณหรอกนะ แค่บอกว่า...
ผมต้องการมากกว่าแค่รูปถ่าย
"ผมเข้าใจ"
"คุณดิกซัน ไว้คุณโทรหาผมพรุ่งนี้นะ"
"ผมต้องขอตัวไปดูแลลูกแล้ว"
"ไว้โทรหาผมพรุ่งนี้นะ"
โอเค ผมจะโทรหาพรุ่งนี้นะ
"ได้เลย คุณดิกซัน"
- โอเค ได้เลยบาย - "ได้เลย บาย"
ถึงผมจะสามารถไปรับมัน
เพื่อไปตั้งแคมป์เป็นครั้งคราวได้
ผมแค่อยากได้ ความสัมพันธ์ของเราคืนมา
ผมอยากเป็นคนดูแลมัน
นั่นจะมีความหมายกับผมมาก ถึงแม้ผมจะแค่...
ถึงแม้ว่าพอลจะไม่ต้องการให้ผมช่วย
ถ้าเขาเพียงแค่ให้ผมดูแลมัน
นั่นจะมีความหมายกับผมมาก
เพราะผมรู้สึกว่าผมติดค้างมันอยู่
และผมอยากดูแลมันจริงๆ
ขอบใจนะ
"จอห์นมีวิธีเป็นของตัวเอง"
"เขาไม่ชอบแสดงออก ว่าเขากำลังเจ็บปวด"
"เขาไม่ชอบแสดงออกว่า มีบางอย่างกวนใจเขาอยู่"
"เขาเก็บทุกอย่างไว้"
"และจัดการกับมันด้วยตัวเอง"
"ดังนั้นภาพภายนอกที่คนเห็น"
คือเขามีความสุข ตลก ใจเย็น
แต่ในตอนหลับ
หรือตอนที่มันท่วมท้นออกมา
คุณจะเห็น
ความเจ็บปวดหรือความรู้สึกผิด ที่เขามีต่อมิก้า
หรือตอนที่เขาย้อนกลับไป ดูรูปถ่ายพวกนั้น
มีรูปหนึ่งเป็นรูปที่ถ่ายไว้ วันที่มันต้องไป
เป็นวันสุดท้ายที่เราได้อยู่กับมัน
และคุณจะเห็นจากสีหน้าเขาได้เลย
เห็นจากหน้ามันได้ด้วย
หูของมันลู่ลงมาอยู่ข้างๆ
และเขาก็อุ้มมันเหมือนเด็กทารก
"ตอนนั้นเอง ที่ความเจ็บปวดจะออกมา"
"ท่วมท้นออกมา"
"ส่วนใหญ่แล้วเขาจะกดมันลงไป"
"เพราะเขาไม่อยากให้คนอื่นเห็น"
เพราะสำหรับเขา มันคือความอ่อนแอ
และชายชาตรีแห่งหน่วยจู่โจม
พวกเขาไม่แสดงออกถึงความอ่อนแอ
พวกเขาไม่อยากให้เรารู้ว่า มีบางอย่างที่เจ็บปวด
ไม่เอาน่า ว่าไง
- ว่าไงพวก เป็นไงบ้าง - ดี
- ไงเพื่อน - ไง
- ไม่ได้เจอนายเป็นชาติแล้ว - ใช่ ฉันรู้น่า
- อยากได้เบียร์ไหม - แน่นอน
ดื่มเบียร์กัน
สมาชิกใหม่อยู่ไหนล่ะ
อยู่สนามหลังบ้านน่ะ
มันเป็นหมาแก่ปลดเกษียณ
แต่มันยังกัดนายได้นะ ยังกัดได้
ออกมาดูมันหน่อยสิ มันเป็นสุดยอดหมา
เยี่ยมไปเลย
ตู้ม จู่โจม
- ดูนั่นสิ - เห็นไหม
มันอาจจะจำนายได้
มาเร็ว
ว่าไงเพื่อนยาก แกไม่ได้กลายเป็นขนม นั่นดีมาก
ฉันพยายาม เอามิก้ากลับมาและมัน...
มาดูกันว่าจะเป็นยังไง
"ดิกซัน เขาสร้างทุกอย่างด้วยตัวเอง"
"ผมว่าเขามีนิสัยที่ต้องใช้การรับมือ"
"คุณไม่อาจหงุดหงิด หลังจากยิงคนได้"
เขามีจิตใจดี อดทน
เป็นคนเงียบๆ
ซึ่งมันดีมากเลย
นั่ง
เด็กดี
เด็กดี หมอบ
เด็กดี ใช่เลย
เห่า...
เก่งมาก
- แกเป็นเด็กดีมาก - ยังเก่งเหมือนเดิม...
มันคงคิดว่า "มาตอกย้ำกันทำไม"
- "ว่าฉันเป็นสุนัขสงคราม" - ใช่
เรามีปลอกแขนน่าเบื่อๆ
ปลอกแขน "ไม่อยากให้แขนมีรอยช้ำ"
ใช่
และเราก็มีปลอกแขนสนุกๆ
ปลอกแขน "แขนฉันต้องช้ำแน่ๆ"
อย่างใดอย่างหนึ่ง เลือกเอาเองแล้วกัน
- ดีมาก ฉันว่ามันยังจำกลิ่นได้ - มันน่าจะอยู่ตรงนั้น
- มันอยู่ไหน นายบอกว่าอยู่นี่ - ใช่
มันอยู่นี่ไง
"นั่นเขาทำอะไรน่ะ"
- พร้อมนะ - พร้อม
เก่งมาก
เด็กดี...
อย่างนั้นแหละ...
เด็กดี
มันกัดไม่ปล่อยเลยจริงๆ
ใช่นั่นดีมาก
มันยังมีแรงกัดที่ดีอยู่
ยังงับได้อยู่ใช่ไหม ดีมาก
ตอนที่มันงับเข้าไปได้เต็มๆ
นั่นดีมากเลย
มันคงแบบ "เอามาอีก"
"มันยังมีอีก ฉันยังแขนปลอกแขนอยู่เลย"
เด็กดีๆ
"ผมคิดว่าดิกซันอยู่ในจุดที่ผมเคยอยู่"
"ยังรอคำสัญญา"
เขาอยู่ในขั้นการรอคอย
"การได้นู้คกลับมา"
"มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่สามารถเชื่อม สิ่งที่ผมเคยทำกับความเป็นจริง"
"และมันก็อยู่ที่หลังบ้านผมนี่เอง"
ผมสามารถเจอมันได้ทุกวัน
และนึกถึงทุกอย่างนั่นได้ ทุกอย่างที่เราเคยทำ
"ตอนที่ผมมองไปที่มัน"
"และรู้ว่า มันเคยทำทุกอย่างที่ผมเคยทำ"
"ตลอดสามปีของการเป็นทหาร"
"มันกล้าหาญมากเหมือนกับคนอื่นๆ"
"ในระหว่างการเปลี่ยนถ่าย มันไม่ได้สนใจเลย"
มันเป็นหมา มันไม่ต้องคิดมาก
ถ้ามันไม่คิดมาก
ผมก็ไม่ต้องคิดมาก
"มันเยี่ยมมาก ที่ได้เห็นนู้คอยู่กับโดโนแวน"
"มันทำให้ผมรู้สึกว่า"
"นี่มันเป็นสิ่งที่ควรจะเป็น"
มันควรเป็นแบบนี้ สำหรับหมาทุกตัวที่รับใช้ชาติ
"มันควรเป็นพวกเรา ที่ต้องออกไปลำบาก"
"แทนมิก้าและนู้ค"
แต่มิก้าไม่ได้อยู่ในสมการนี้
และผมเชื่อว่ามันควรอยู่กับเราที่นี่
เข้ามาหมดหรือยัง
รอก่อน...
รอก่อน อาหารของแกมันหกน่ะ
โอเค
ไม่ โรลโล่ ไปที่ประจำแกเลย
"ตอนแรกผมตกใจมาก"
เราเลี้ยงมันมาตั้งนาน
และผมไม่รู้เรื่องจอห์นเลย
และเขาก็บอกเราว่า
"มีคนสัญญาจะให้มันกับผม ผมอยากได้มัน"
นั่นเป็นครั้งแรกเลยที่เรารู้
นั่นมันเป็นสัญญาที่เราไม่เคยให้
ผมไม่เคยคุยกับจอห์น ดิกซัน
จนกระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้ทางโทรศัพท์
ผมไม่ได้มองว่า มันเป็นภาระของเรา
ไม่เลย ผมไม่ได้คิดแบบนั้น
เราได้เปรียบในการเจรจาครั้งนี้
มาเร็ว
เลิกทะเลาะกันได้แล้ว
เราไม่ได้มองว่า มันเป็นแค่หมาด้วยซ้ำ
เราไม่ได้คิดว่ามันเป็นหมา
สำหรับเรามันคือมนุษย์คนหนึ่ง
"และพอมีคนมาพูดว่าอยากได้มัน"
"มีคนสัญญาไว้แล้ว" นั่นมัน
"พูดจริงๆ เลยนะ ฉันร้องไห้ ฉันเสียใจมาก"
"ฉันรู้สึกว่า 'นั่นจริงเหรอ'"
เราจะเสียมันไปจริงๆ เหรอ
ฉันจะไม่ยอมเสียมันไป
เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว
มันเหมือนกับ การที่ลูกของฉันต้องจากไป
"ส่วนมากตอนกลางคืน บอกได้เลยว่า"
"เขากำลังฝันถึงบางสิ่ง"
"ไม่ว่าเขาจะฝันถึงการยิงปืน"
และถ้าเขาเอาแขนมาทับฉัน
ฉันจะรู้สึกได้ถึง นิ้วเขาที่กำลังเหนี่ยวไก
"มีหลายคืนมาก ที่เขายังละเมอชื่อมิก้าออกมา"
"ซึ่งในความฝันนั้น เป็นคืนที่พวกเขาถูกยิง"
"ซ้ำไปซ้ำมา"
เขาจะพูด "มิก้าๆ"
"หรือจะตะโกนออกมาว่า 'มิก้า'"
มันมีหลายอย่างที่
ผมไม่อยากลืม
และในเวลาเดียวกัน ผมก็ไม่อยากคิดถึงมันด้วย
และความทรงจำบางอย่าง มันไม่ยอมหายไปง่ายๆ
มันไม่ใช่ว่าผมอยากจะทำ เหมือน
ทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น
ผมยังอยากจำได้ แต่นั่นมันเป็นไปไม่ได้
แต่สิ่งที่ทำได้ก็คือต้องคิดเรื่องอื่น
โดยการหาอะไรทำ
ผมใช้เวลาส่วนมากในการทำภารกิจ
ใช้เวลามากในการทำสิ่งที่
ไม่ปกติ
และนี่มันปกติ เรียบง่าย ปกติมาก
ผมไม่ได้พยายาม วิ่งหนีความรู้สึกตัวเองนะ
หรืออะไรแบบนั้นหรอก อย่างที่ผมบอก
คุณต้องหาเวลาออกห่างจากมันบ้าง
อย่างการเก็บกดเรื่องมิก้า
ผมทนเห็นตัวเองยอมแพ้ไม่ได้
ผมพยายามเอาชนะตลอด
ไม้ท่อนนี้มันใหญ่มากจริงๆ
"หนึ่งในสิ่งที่ฉันกลัวมากที่สุด"
"และเป็นหนึ่งในสิ่งที่ เขากลัวมากที่สุดคือเมื่อมันแก่ตัวลง"
ความคิดที่ว่ามันจะตาย ก่อนที่เขาได้เจอมัน
และได้มีโอกาสลบล้างความรู้สึกผิด
และรู้สึกโล่งอกที่ได้เห็นว่ามันสบายดี
มันมีความสุขและแข็งแรง
และมันก็...
ความเจ็บปวดนั้น จะอยู่กับเขาตลอดไป
"เหมือนตกนรก"
"เพราะถ้าเขาหาทาง ปล่อยวางไม่ได้"
"เขาจะรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น"
"เหมือนอยู่ในหลุมนั้นตลอดไป"
มันไม่สำคัญหรอกว่า จะมีหมาตัวใหม่เข้ามามากแค่ไหน
มันยังคงอยู่
และถ้าเขาไม่สามารถ รู้ได้ว่ามันโอเคไหม
ถ้างั้น
เขาก็จะไม่โอเค
"หลังจากความพยายาม หลายครั้งในการเจอมิก้า"
"พอล เลสลี่ตัดขาด การติดต่อกับจอห์น"
"ในที่สุดผมหามันเจอ หาตัวมันเจอ"
"มันอยู่ที่นี่แหละ"
"แล้วผมก็ผิดหวัง ถูกปฏิเสธอีก"
สิ่งที่ทำให้ผมสบายใจก็หายไป
ก่อนหน้านี้ผมยังยึดติดอยู่กับ ความหวังเล็กๆ
"แต่มันก็ยากขึ้นทุกทีๆ"
ผมพยายามไม่ให้มันมาทำลายผมได้
แต่ก็อย่างว่านะ
ผมก็ยังคงหวังอยู่
มันจะต้องเกิดขึ้น
ลูกขอพรจากพระเจ้า ให้ดวงวิญญาณ
ให้เหล่านางฟ้าช่วยดูแลในยามหลับ
ให้ลูกปลอดภัย จนกว่าจะถึงแสงวันใหม่ เอเมน
ขอหอมหน่อย ฝันดี รักลูกนะ
"มิก้าเสียชีวิต ในเดือนตุลาคม ปี 2017"
"โดยที่จอห์นไม่มีโอกาสได้เจอมัน"
"เพ็พเพอร์"
"เซาท์เทิร์นไพน์ แคลิฟอร์เนียตอนเหนือ"
"มีสงครามเกิดขึ้นเรื่อยๆ"
"สงครามที่คุณไม่รู้ด้วยซ้ำ"
"คุณอาจเคยได้ยิน"
"ผมได้ยินมาจาก เพื่อนชาวเวียดนาม"
"แต่คุณไม่รู้ว่ามันกำลังมา จนกระทั่งมันมาถึงแล้ว"
"หลายปีที่ผ่านมา ผมโกรธตัวเอง"
"ในหลายเรื่องและรู้สึกสับสน"
มันอาจเป็นแค่หมา
แต่มันเป็นเพื่อนผมด้วย
"หลังจากเพ็พเพอร์ตาย"
"คุณต้องคิดให้ได้ว่า ชีวิตต้องเดินหน้าต่อไป"
"และก็ทำตามนั้น"
เป็นเรื่องที่ต้องคิดให้ออก
และในตอนนี้ สิบปีต่อมา
ผมอยากพูดถึงเรื่องนี้
"ผมกลับมาบ้าน หลังจากภารกิจสุดท้าย"
"ผมเอาทุกอย่างใส่กล่องไว้ และไม่เคยกลับไปดูอีกเลย"
นี่เป็นรูปถ่ายแรกของมัน
หลังจากมันเข้ามาในหน่วย
นี่เป็นแผนที่ที่บอกว่ามันตายตรงไหน
ผมว่าผมเคยให้อาหารมันจากผ้านี้นะ
ผมเอาสเต็กจากโรงอาหารมาให้มัน
คืนก่อนหน้าที่มันจะตาย
มันยังอยู่ในคอก
ผมเลยเขียนชื่อมันลงไป และเอาไปแขวนไว้
นี่เป็นจดหมายที่ผมเขียนถึงเพ็พเพอร์
ที่ผมลืมไปแล้วจนเมื่อกี้
มันเขียนว่า "เพื่อนยาก ฉันคิดถึงแกเหลือเกิน"
"กล่องเหล็กใบนี้มีของของแกอยู่"
"เราจะฝังมันไว้ที่หลุมศพของแก"
"ฉันเสียใจ ที่เราไม่สามารถกู้ร่างแกได้"
"ของเหล่านี้จะเป็นสัญลักษณ์แทนแก"
"จนกว่าเราจะพบกันอีก"
"ปลอกแขน ของเล่น สายจูง"
ผมบอกไม่ได้หรอกว่าหน่วยนี้คืออะไร
"ผมบอกได้แค่ว่า ผมพยายามและรอดมาได้"
"วันที่ผมทำได้คือ วันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตอ
ตอนนั้นลูกสาวผมยังไม่เกิด
และการถูกเลือก ถึงสองรอบมันเยี่ยมมาก
"ผมถามว่าผมเป็นผู้ฝึกหมาได้ไหม"
"ผมไปที่คอก มีคนพาผมเดินดู"
ผมได้เห็นหมาทุกตัว
"ทุกตัวเป็นตัวผู้ ยกเว้นเพ็พเพอร์"
"เบลเยี่ยมมาลินัวส์นั่งอยู่ในคอก"
"มองมาที่ผม"
ผมมองลงไปและเห็นมัน
มันก็มองกลับมา มันเป็นหมาน้อยน่ารัก
ผมถาม "ทำไมมันถึงอยู่ที่นี่"
"มันเป็นสัตว์เลี้ยงของใครเหรอ"
"ไม่ มันเป็นหมาทำงาน มันจะทำงานได้ดีเลยล่ะ"
"ไม่ต้องห่วง เราเคยเห็นมันกัดมาแล้ว"
"ตอนนั้นผมยังไม่เชื่อ"
มันตัวเล็ก มันหนักสัก 50 ปอนด์ได้
"มันมีแววตาที่ดูกระตือรือร้น"
มันจะเอียงหัวไปมาและมองคุณ
ผมดูออกเลยว่า มันกำลังคิดหรือรู้สึกอยู่
"ผมไม่รู้ว่า ทำไมผมถึงหลงรักมันในทันที"
"แต่ผมรักไปแล้ว"
เราถูกสอนในการอบรบผู้ฝึกว่า
อย่าทำให้มันกลายเป็นคน
"แต่มันยากมาก"
หมากอดผม มันกอดผม
มันยืนขึ้นมา เอาขาเกาะผมไว้
และเอาหัวมาซุกที่คอผม
ผมไม่รู้ว่าพวกหมามันทำได้ยังไง แต่มันทำได้
มันเป็นหมาที่ตลกมาก
ผมเอานิ้วมาเคาะที่ไหล่ตรงนี้ แล้วมันจะกระโดดขึ้นมา
"กระเด้งขึ้นมาใส่แขนผมเลย"
"และก็จะนั่งอยู่ตรงนั้น และมองทุกคน"
"มันเหมือนอยาก ทำให้ทุกคนหัวเราะ"
มันเป็นหมาที่ชอบนั่งตัก ตัวใหญ่ขนฟูมองเห็นได้ง่าย
ผมอยากสร้าง สายสัมพันธ์ระหว่างเรา
เพราะผมรู้ว่า เราต้องเตรียมตัวไปรบ
เรามีเวลาไม่กี่เดือน
"ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรอยู่ หรือต้องเริ่มยังไง"
"เริ่มงานใหม่ไม่มีใครรู้หรอก"
เราเรียนรู้การเคลื่อนไหว และเสียงของกันและกัน
และเรียนรู้ สัญญาณเล็กๆ ของกันและกัน
"ผมเรียนรู้มัน มันเรียนรู้ผม"
"ถ้าผมเลี้ยวซ้าย มันจะย้อนมาทางซ้าย"
"แบบว่า ยิ่งเราทำงานด้วยกันมากเท่าไหร่"
"เรายิ่งเข้ากันได้มากเท่านั้น"
"ผมสอนให้มันเห่า"
"มีคำสั่งให้เห่าในภาษาดัตช์"
คนส่วนใหญ่ไม่สอนกันหรอก
ทำไมถึงอยากให้หมาเห่า ตอนกำลังล่าเป้าหมาย
และเราต้องเงียบมากๆ
"ผมสอนให้มันเห่า เพราะผมอยากสั่งให้มันเงียบ"
"สติล" หมายถึงห้ามพูด เงียบไว้
"บ่ายวันเสาร์มันเดินมาหาผม"
เอาหัวมาวางบนหน้าอกผม
"ผมนอนอยู่ เรา... มันหลับไป"
"ผมปล่อยให้มันหลับ"
มันจะเลียหน้า หรือเอาจมูกมาซุกที่หูผม
และนั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ
สายสัมพันธ์ที่ขาดจากกันไม่ได้
"มันเหมือนการมีน้องสาว"
"หรือเพื่อนที่ดีที่อยู่ข้างผม"
ตลอดเวลาในสงคราม
สายสัมพันธ์ของเราพิเศษมาก
"ตอนเราเสียใครไป ตอนที่มีคนถูกฆ่า"
ในค่ายจะเงียบมากๆ ไม่มีใครอยากพูดถึงมัน
พวกเขาจะนอนไม่หลับ ทุกคนรู้สึกเศร้า
"เพ็พเพอร์จะเดินออกมา และนั่งบนตัก"
"นั่นช่วยทำให้มันง่ายขึ้น"
"ผมจะได้ยินเสียงหัวเราะ ลอยมาจากทางเดิน"
"มันกำลังทำหน้าที่ มันจะเดินไปหาทุกคน"
"มันจะไปหาคนในหน่วย"
ชั่วโมงละครั้งมันจะเดินมาหาผม
ผมจะสัมผัสได้ถึงจมูกของมันที่มือ
มันจะมาเอาจมูกดุนผม
ผมจะลูบหัวมัน มันก็จะนอนลง
"มันทำงานเกินหน้าที่ไปมาก"
"เกินกว่าแค่ไล่ล่าผู้ร้าย"
"หรือดมหาระเบิด"
"ผู้ระวังภัยที่ซื่อสัตย์ สายสัมพันธ์ ระหว่างผู้ฝึกกับสุนัขเป็นนิรันดร์"
"เชื่อใจซึ่งกันและกัน ในภาษาที่ไม่มีชื่อ"
"เราขอยกย่องเหล่าเคไนน์ ที่ได้เสียสละอย่างสูงสุด"
"นิรันดร์" คำนี้ลึกซึ้งมากนะ
ว่าไง เพ็พเพ็พ
ยิ่งผมคิดถึงมันเท่าไหร่
ผมยิ่งรู้สึกว่า
มันมีองค์ประกอบ ที่ผมไม่สามารถอธิบายได้
มันคือความสัมพันธ์ ระหว่างคนและสุนัข
ที่โชคไม่เข้าข้างเอาซะเลย
มันเป็นเรื่องลึกซึ้ง ระหว่างผู้ฝึกกับสุนัข
มันเกือบเป็นไปไม่ได้ที่จะอธิบาย
"เพ็พเพอร์"
"วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2006 มูฮัมหมัด ซาลีห์ อิรัก"
มันเป็นคืนที่โหดมากเพราะ เพื่อนผมเพิ่งตายเมื่อคืนก่อน
ผมตื่นแต่เช้า
เพื่อมาวางแผนการใหญ่นี้
เราไม่ได้นอนมากนัก เราทั้งคู่
เราลงจอด เพ็พเพอร์และผมออกไป
มันเป็นบริเวณโค้งแม่น้ำไทกริส
มันสูงชันมาก
พื้นเป็นโคลน มีพุ่มไม้หนา
มีคนแอบอยู่ตรงนั้น
มีบ้านอยู่แถวนั้น
มีเด็กๆ อยู่ในบ้าน
มันใกล้เกินไปที่จะปะทะ
เราพยายามอยู่หลายชั่วโมง
ผมเข้าไปใกล้ได้
ผมอยากยิงชายคนนั้นอย่างที่สุด
และไม่ต้องส่งเพ็พเพอร์เข้าไป
คืนนั้นมันมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย
มันวิ่งไปหาเพื่อนร่วมทีม ทีมของมัน
มันรู้ว่าได้เวลาแล้ว
มันวิ่งไปหาพวกเขา เพื่อขออนุญาตไปจัดการผู้ร้าย
มันวิ่งไล่ตามทุกคน
ผมเคยส่งเพ็พเพอร์ไปแล้วครั้งหนึ่ง
"มันไล่ตามชายคนนี้ไป หายไปในพุ่มไม้"
"สิบนาที สิบห้านาทีต่อมา มันกลับออกมาหาผม บนเนินเขา"
ดูเหนื่อยและเปียกปอนไปหมด
"มันไม่ชอบว่ายน้ำ มันไม่ชอบน้ำ"
"ผมเลยรู้ว่ามันต้องไปลงน้ำมาแน่"
"ผมตรวจดูมันตามที่ได้เรียนมา"
"เพื่อตรวจหาปัญหาต่างๆ"
มันดูจะสดชื่นขึ้น
มันได้พลังกลับมาและมันโอเคแล้ว
ผมพยายามจะให้กำลังใจมัน แต่มันไม่ยอม
มันอยากกลับไปทำงาน
"มันรู้ว่าพวกนั้นอยู่ไหน"
"ผมรู้ว่ามันรู้เพราะ มันพยายามลากผมไป"
"และมันจะไปให้ได้"
"มันอยากจะกัดพวกนั้นมาก"
"หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง"
"ผมตัดสินใจส่งมันไปอีกครั้ง"
"เหมือนมันจะสะดุ้งเล็กน้อย"
"มันหันกลับมามองผม"
"ซึ่งมันไม่เคยทำ"
ผมไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนี้มาก่อน
มันกำลังคิดอะไรอยู่
มันมองผมและกำลังคิดบางอย่าง
และกำลังรู้สึกอะไรบางอย่างด้วย
"ผมมองไปที่มัน ผ่านกล้องมองกลางคืน"
และมันคือ
"ฉันรักเธอและฉันทำเพื่อเธอ"
"ไว้เจอกันนะ"
"มันวิ่งหายเข้าไปในพุ่มไม้"
"ไปที่พุ่มไม้หนาทึบ ที่คนร้ายซ่อนตัวอยู่"
หลังจากที่มันดันเขาออกมา
และเขาไปที่ด้านขวา
"ลงไปยังโค้งแม่น้ำ"
"ทีมตามเขาไป"
ไม่มีเวลาให้ตามหาเพ็พเพอร์
และมันก็ไม่ได้วิ่งกลับมาหาผม
"ผมบอกให้ทีมภาคพื้นดิน ช่วยกันตามหามัน"
"คืนนั้นมีพวกเราเยอะมาก"
"ทุกคนช่วยกันหา"
หลังจากนั้นห้านาทีมีคนพูดว่า "เราเจอมันแล้ว"
ผมโล่งอกมาก
"จากนั้นพวกเขาก็พูดว่า"
"โทษที มันแค่เครื่องหมายติดตามตัว ไฟ"
"มันหลุดออกมาและมันพันกันยุ่ง"
"เพราะมันถูกติดไว้กับเสื้อเกราะ"
เรารู้เลยว่ามีการต่อสู้เกิดขึ้น
"สมาชิกในทีมและน้องชายของผม"
"และเป็นลุงของเพ็พเพอร์"
"ต่างหนาวและเปียกปอน"
"แต่พวกเขาหนาวและเปียกขึ้นอีก เพราะการค้นหา"
"มันเป็นหนองน้ำ ที่โสโครกและเปียก"
"ที่คงไม่มีใครอยากลงไป"
"ครอบครัวของมัน ครอบครัวของมันกำลังตามหามันอยู่"
"พวกพี่ชายของมัน จะทำทุกอย่างที่ทำได้"
"เพื่อหา กู้ร่าง และช่วยมัน เหมือนกับที่มันเคยทำให้เรา"
ความเศร้าปกคลุมทุกคน
ผมรู้สึกได้เลย
"ตอนนั้นผมขึ้นเฮลิคอปเตอร์ กับเพื่อนอีกคน"
"เราบินสำรวจ"
"หามันบริเวณโค้งแม่น้ำ"
"เราทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อตามหามัน"
ไม่มีใครยอมแพ้
เราถูกสั่งมากกว่าหนึ่งครั้ง
"ให้ยกเลิกการค้นหา"
"แต่ที่ต้องเลิกเพราะพระอาทิตย์ขึ้น มันสว่างแล้ว"
"เราจะโดนฆ่าถ้าเราอยู่ที่นี่ต่อ"
และผมเริ่มทำใจว่า ผมคงหามันไม่เจอ
"เฮลิคอปเตอร์มารับเรากลับ"
"เราใช้เวลาห้านาที บินกลับไปที่ค่าย"
เราลงจากเครื่อง
ตอนนั้นพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว
ผมรู้เลยว่ามันจบแล้ว
"ผมยังมีคอก คอกที่ว่างเปล่าของมัน"
"ผมเอาออกไปโยนทิ้ง"
"และเดินกลับมาที่ค่าย"
"เพ็พเพอร์"
"คืนนั้นผมฝัน"
"หลายคืนต่อมาผมก็ยังฝัน"
ว่าผมมองลงไป
เห็นมันวิ่งไปมา
ในจุดที่เราควรไปรับมัน
จุดที่เฮลิคอปเตอร์ลงมารับพวกเรา
มันมองมาที่ผม
และผมไม่ ผมไปที่นั่นไม่ได้
"ผมสงสัยว่าเรารักกันมาก เท่าที่พวกเขารักเราไหม"
"นี่คือไฟฉาย"
ดังนั้น "เราเจอไฟฉาย เราเจอหมาแล้ว"
มันหลุดออกมาจากตรงนี้
มันกระพริบ พวกเขาเลยคิดว่าเจอมันแล้ว
และสายตาที่มันมองกลับมาหาผม
ทำให้ผมตั้งคำถามกับทุกอย่าง
ผมยังคิดเรื่องนั้นอยู่
สิ่งที่ผมตัดสินใจนั้น ยังกวนใจและทำร้ายจิตใจผมอยู่
ผมไม่คิดว่าถ้าไม่มีความสนิทใจ
ไม่มีความสัมพันธ์แบบที่เราเคยมี
ผมว่ามันคงไม่ทำแบบนั้น
มันอยู่นั่นไง
มันชัดเจนสำหรับผมว่า
ลูกสาวผมมีพ่ออยู่ได้ ก็เพราะเพ็พเพอร์
นี่แหละเหตุผล
"สีเหลืองแปลว่าอะไร"
"ลดความเร็ว"
"ลดความเร็ว ถูกต้อง"
"ลูกเกือบถึงแล้ว หยุดที่ต้นไม้ ขึ้นบันไดไปปาร์ตี้หมาเลย"
"ดูปาร์ตี้เจ้าหมาสิ มีเค้กด้วย"
"ผมยอมเสี่ยงชีวิตตัวเอง"
"หรือเสียสละอย่างที่ผมจะทำให้ มนุษย์คนหนึ่งเพื่อเพ็พเพอร์"
เราไม่ได้ต่อสู้ เพราะเราเกลียดผู้ร้าย
เราต่อสู้เพราะ เรารักคนและสิ่งที่เรารัก
"และมันก็เป็นแบบนั้น"
"หยุด..."
"กลับมาเถอะ"
"วันที่ 4 กรกฎาคม"
"ผมมีความเชื่อส่วนตัวเรื่องวิญญาณ"
"ผมคิดว่าผมจะได้เจอมันอีก"
"ดังนั้นผมรู้ว่า วันหนึ่งเราจะได้เจอกันอีก"
และผมอยากขอบคุณมัน
ลูกสาวผมก็ด้วย