Nog een paar beelden...
Dit is de kamer van Carey. Haar bed...
Dit is het matras van de jarige job.
Plus de rest. Ze heeft zelfs tv op haar kamer.
De bofferd.
Typisch mijn zus.
En hier is de jarige zelf. Is ze niet mooi?
En dit is haar broer: Nick.
In 1994 verdween de 13-jarige Nicholas Barclay uit San Antonio, Texas.
Te bedenken wat iemand hem aangedaan kan hebben...
daar krijg je nachtmerries van.
Echt.
Z'n verdwijning heeft nooit het nieuws gehaald.
Het was geen nieuws voor anderen.
Het was alleen nieuws voor ons.
Er komt een moment dat je weet dat je hem niet levend zult terugvinden...
maar dat je alleen wilt weten wat er gebeurd is.
Drie jaar en vier maanden...
na zijn verdwijning
Linares, Spanje, 7 oktober 1997
Politie. Zegt u het maar.
Mijn vrouw en ik zijn hier op vakantie.
We hebben een jongen gevonden.
Hij is een jaar of 14, 15.
Hij heeft geen identiteitspapieren bij zich.
We hebben 'm aangesproken, maar hij is heel angstig.
Ze belden me op m'n werk toen ik even weg was.
Er lag een briefje voor me: Nicholas is gevonden in Spanje.
Hij wil naar huis.
M'n moeder belde me op m'n werk.
Ze zei: Zit je? Dit is ongelooflijk.
Natuurlijk was het heel mysterieus, spannend ook.
Zorgwekkend.
Heel gemengde gevoelens.
Door het dolle heen, verbijsterd.
En Spanje ligt nu niet bepaald om de hoek.
Hoe is hij daar terechtgekomen? Tig vragen waarop je meteen antwoord wilt.
Het voelde heerlijk.
Ik was opgetogen.
Je wilt hem zien, aanraken. Snap je?
En wel meteen, nu.
Linares, Spanje, 7 oktober 1997
Politie. Zegt u het maar.
Mijn vrouw en ik zijn hier op vakantie.
We hebben een jongen gevonden.
Hij is een jaar of 14, 15.
Hij heeft geen identiteitspapieren bij zich.
We hebben 'm aangesproken, maar hij is heel angstig.
We wilden hem eten geven, maar hij wil niks aannemen.
Ik denk dat hij hulp nodig heeft.
Er komt een wagen uw kant op.
Weet u hoe lang dat gaat duren? - Een minuut of tien.
Zo lang ik me kan herinneren...
wilde ik iemand anders zijn.
Iemand die geaccepteerd wordt.
Ik had al jong geleerd om geloofwaardig over te komen.
De politie moest meteen denken dat ze met een kind van doen hadden.
Dus ik moest me als kind gedragen.
Ik droeg een dikke jas met jongenskleren eronder.
Ze zagen een knul met een pet over z'n ogen. Ze konden m'n ogen niet zien.
Ze moesten zich schuldig voelen.
Als volwassenen tegenover een kind dat doodsbenauwd is.
Als een kind zo angstig en gespannen is...
dat je het niet kunt benaderen...
dan besef je dat er iets goed fout zit.
Ik heb niet gezegd...
dat ik misbruikt was. Maar ik heb gezorgd dat zij me dat vroegen...
door me te gedragen zoals ik deed. Zo kreeg ik de touwtjes in handen.
Hoe heet je?
Vertel hoe je heet.
Waar woon je?
Woon je bij je ouders?
Ik zei amper iets.
Het is lastig om iets uit een kind te krijgen...
dat niks zegt.
Hoe heet je?
Zeg alleen hoe je heet.
Als de politie niet weet wie een kind is, kunnen ze het niet op het bureau houden.
Ik wist dat ze me uiteindelijk naar een tehuis moesten sturen.
Dat was precies wat ik wilde.
Niemand heeft ooit om mij gegeven. Ik wist dat ik...
onder 'n andere naam ergens ondergebracht kon worden waar ze wel om me gaven.
Shit, ja...
dan zou ik als het ware herboren zijn.
Ik heb nooit een jeugd gehad, want niemand heeft ooit van me gehouden.
Daar voelde ik me thuis.
Ze wisten niet dat ik 23 was.
Ik werd als een van hen beschouwd.
Ik zei: Op tijd thuis voor het eten. Ik gaf 'm vijf dollar mee voor basketbal.
En daar ging hij.
Hij belde om te vragen of iemand hem kon komen halen. Ik denk dat hij...
een paar kilometer van huis was.
Z'n moeder draait nachtdiensten en slaapt overdag.
Z'n oudere broer Jason nam de telefoon op.
Toen ik wakker werd, zei Jason dat Nicholas gebeld had.
Hij wilde gehaald worden. Maar Jason wilde mij niet wakker maken.
Dus hij had gezegd: Ga maar lopen.
En die dag...
hadden we voor het laatst een levensteken van hem.
De eerste 24 uur huil je alleen maar.
Je bent doodongerust.
Daarna word je kwaad, bang... En vervolgens wil je handelen.
Wat gaan we doen? Flyers verspreiden enzovoort.
In plaats van te huilen doe je iets positiefs.
Je gaat bedenken hoe je hem kunt zoeken.
Ik dacht: Misschien heeft hij een lift van iemand gekregen.
Hij kan best ingestapt zijn bij iemand die hij niet kende.
Wat kijk je nou?
Ik zag hoe ongerust en verdrietig ze waren.
Dus ik zei steeds: Hij komt heus wel boven water.
Helaas voor mij...
was het zo'n tehuis, heel uitzonderlijk in Spanje...
waar ze liever geen kinderen zonder identiteitspapieren opnamen.
Ze wilden per se weten wie ik was en waar ik vandaan kwam.
Ze wilden het heel precies weten.
'Als je niet kunt aantonen wie je bent...
laat ik vingerafdrukken en foto's van je maken.'
Dat mocht niet gebeuren. Ik moest iets bedenken.
Er waren nog maar twee mogelijkheden:
Een: ik draaide de bak in. Twee: bewijzen dat ik iemand ben.
Ik zei dat ik uit Amerika kwam...
van huis was weggelopen...
en best contact met m'n familie wilde opnemen. Maar dat ik dat zelf wilde doen.
Ik wilde niet dat m'n familie gebeld werd door de Spaanse politie of een rechter.
Ik wilde zelf contact opnemen.
Maar dan moesten ze me die nacht op kantoor laten.
Want er is een tijdsverschil tussen Spanje en de VS.
'Dus laat me vannacht op kantoor...
dan hebben jullie morgen wat jullie zoeken.'
Niemand kon me daar horen.
Ik wist dat ik mezelf via de telefoon voor wie dan ook kon uitgeven.
Dus ik belde Amerikaanse politiebureaus.
Rechercheur Fowler. - In New York.
Toestel van Kojak. - In allerlei steden in de VS.
Met Dobie. - Met wie?
Ik zei steeds dat ik de Spaanse agent Jonathan Dorian was.
Dat we een jongen gevonden hadden...
die ooit in de VS verdwenen was.
Hoe lang geleden? - Een paar jaar terug.
Zijn familie zoekt hem.
De politie zei: We hebben hier honderden posters met vermiste kinderen.
'Die kunnen we niet allemaal natrekken. Wel kunnen we u...
het nummer geven van het Centrum voor Vermiste Kinderen in Arlington.'
Centrum voor Vermiste Kinderen. Met Lorraine. Wat kan ik voor u doen?
We hebben in ons opvanghuis een Amerikaanse jongen van een jaar of 14,15.
We weten niets van hem.
Ik beschreef mezelf. Maar ik gaf alleen details die op mezelf sloegen.
Ik hield het bewust zo vaag mogelijk, zodat er zeker iets uit zou komen.
Ik kijk even. - Misschien heb ik hier iets, zei ze.
Een jongen uit San Antonio, die vermist is sinds 13 juni 1994.
Hij heet Nicholas Barclay.
Dus ik vroeg of ze zijn foto wilde faxen.
Ik voelde me net een agent die met Nicholas Barclay in een kamer zat...
en zijn identiteit wilde natrekken, zoals politie dat nu eenmaal doet.
Benieuwd of hij het is.
Ik dacht: Benieuwd of hij het is.
Ik kijk naar die oude zwart-witfoto...
Maar bij iemand die al zo lang vermist is, weet je één ding zeker:
Die is veranderd.
En dan zijn er twijfels. En bij twijfel maak ik een kans.
Iets in mij zei...
dat het misschien kon, dat ik het moest proberen.
Ik pakte de hoorn op en zei tegen haar...
dat deze Nicholas bij ons zat.
Ongelooflijk, hij is het.
M'n moeder belt: Zit je? Dit is ongelooflijk.
Dus ik zeg: Hoezo? Zegt ze: De politie belde net.
Nicholas is waarschijnlijk gevonden in Linares.
Dus ik weer: Waar ligt Linares in Texas?
Er zijn hier zoveel stadjes. Zegt zij: Nee, in Spanje.
Spanje?
Een scala aan emoties. Die gingen van opgetogen...
via verbijsterd naar 'en wat nu?'
Hoe krijgen we hem hier? Kunnen we hem spreken?
Ik wist dat ze contact zouden opnemen.
Om te checken of ik het was.
Carey en haar familie wilden weten of het klopte.
Toen ik het opvanghuis voor het eerst belde...
werd ik doorverbonden met ene Jonathan Dorren die daar zou werken.
Nicholas had hem verteld wie hij precies was.
Toen ze belde, zei ik dat Nicholas naast me zat.
Maar hij was angstig en getraumatiseerd en wilde niemand spreken.
Hij kwam heel betrokken over.
Hij zegt dat hij misbruikt is...
en dat hij ontvoerd was.
Ik dacht dat hij maatschappelijk werker was of zo.
Heel vertrouwenwekkend.
Zij vroeg: Zegt hij iets over ons? Weet hij nog wie we zijn?
Ik zei: Ik denk dat hij heel veel kwijt is.
Hij herinnert zich u wel, maar niet erg gedetailleerd.
We kregen te horen dat hij vastgehouden was door een soort seksslaven-netwerk.
Dat hij daar ontsnapt was en op straat was gaan zwerven.
Ze was zwaar aangeslagen, maar ook dolblij.
Ik wilde zijn stem horen. - O nee.
Er was geen sprake van dat ik als Nicholas met haar ging praten.
Ik was Nicholas niet, en zij was zijn zus.
Dat was veel te riskant geweest voor mij.
Maar ik heb wel een paar woorden gezegd.
Zij zei: Hallo, Nicholas. Hoor je mij?
Niks.
'Ik hou van je, Nicholas. Ik wil je naar huis halen, lieverd.'
'Ik kom je halen.'
Een eindje van de hoorn mompelde ik: Ik hou van je. Of iets dat daarop leek.
Toen vroeg zij: Was hij dat? 'Ja, hij zei: Ik hou van je.'
Toen barstte ze in tranen uit.
Je barst in tranen uit en zegt: We komen je halen.
'We komen je halen. En ik hou ook van jou.'
Ik... heb haar gehersenspoeld.
Ik ben niet gestopt omdat...
dat geen moment bij me opkwam.
Ik heb niet in de spiegel gekeken en gezegd:
Waar ben je mee bezig? Stop daarmee.
Ik besefte toen...
dat ik niet meer terug kon.
Ik deed niet alsof ik een andere identiteit had aangenomen. Ik werd die ander.
Ik kreeg een telefoontje: of ik ene Carey Gibson wilde bellen.
Ik was verbijsterd door wat Carey zei.
Als een van de eerste dingen zei ik:
Als de FBI en Buitenlandse Zaken meewerken...
om u en uw broer terug te halen, dan wil ik hem meteen ondervragen.
Als het welzijn van een minderjarige op het spel staat...
dan moeten we heel snel handelen.
Het gaat om het belang van het kind en de ouders.
Als een kind al jaren vermist is, dan is het kind óf dood...
óf gewoon onvindbaar. Een kind in het buitenland opsporen...
lukt vrijwel nooit.
Des te belangrijker was het dus dat we ons uiterste best deden...
om vast te stellen wie hij was en hem naar huis te krijgen.
Ik wilde hem zo snel mogelijk terughalen om te kunnen uitzoeken...
wat er met hem gebeurd was. - Ik stuurde er meteen iemand heen.
De volgende dag was het paniek.
Het Centrum voor Vermiste Kinderen stuurde een flyer...
met een foto van Nicholas ten tijde van zijn verdwijning.
Toen zag ik pas, in kleur en al, hoe de echte Nicholas eruitzag.
Hij was heel blond en had blauwe ogen.
Hij leek totaal niet op mij. Totaal niet.
We hadden alleen gemeenschappelijk dat we vijf vingers aan iedere hand hadden.
Toen dacht ik: Shit, ik steek mezelf in de fik. Dus ik verbrandde de flyer.
Liefst had ik alles wat ik de dagen ervoor gezegd had ook in de fik gestoken.
Toen bleek dat iemand van de Amerikaanse ambassade in aantocht was, zei iedereen:
Het gaat allemaal goed komen, Nicholas.
Ik kon geen kant meer op.
Ik dacht alleen maar aan de cel waarin ik zou verdwijnen.
Ik wist me geen raad. Echt niet.
Toen de vice-consul bij het tehuis kwam, bleek Nicholas Barclay verdwenen.
Ik zei: Je móet hem vinden.
Dus hij ging met iemand van het tehuis...
naar Nicholas op zoek.
Onze prioriteit was dat hij gezond en wel naar zijn familie terug kon.
Ik probeerde te verdwijnen, zoals altijd.
Nicholas Barclay?
God had anders beschikt.
Toen ik de vice-consul vroeg hoe Nicholas op hem overkwam, zei hij...
dat Nicholas Engels sprak...
en dat hij er, op dat moment, van overtuigd was dat het een Amerikaan was.
De volgende ochtend was er geen vuiltje aan de lucht.
Toen zei de directeur van het opvanghuis:
Wat zul jij blij zijn. Je zus komt eraan.
Ik zei: Hoezo? 'Je weet wel, je zus...
uit San Antonio komt je ophalen.'
Shit, shit, shit.
Ik was het land nog nooit uit geweest. Ik had geen flauw idee.
Ik wist dat mijn moeder de vlucht niet zou trekken. Dus ik moest gaan.
Ik moest hem halen en in veiligheid brengen.
Daar had ik aan moeten denken.
Aan de gevolgen.
Als je een zoon hebt die al drie jaar spoorloos is...
en hij wordt in Colombia gevonden, wat doe je dan als eerste?
Dan stap je verdomme op het vliegtuig.
Ik had twee nachten niet geslapen. Uit angst...
en omdat ik er naar uitkeek.
Je wilt erheen, hem vasthouden, hem ruiken. Zo snel mogelijk.
Je kunt niet iemand spelen van wie je niets weet.
Ik kon Nicholas Barclay niet spelen omdat ik hem niet kende.
Ik wist niet eens of hij links- of rechtshandig was.
Dat was dus een probleem.
Ik stapte in het vliegtuig...
en probeerde te slapen. Wat niet lukte.
Dan de regisseur van de film...
Dit is Nick. Moi.
Hij vond zichzelf heel volwassen. We zeiden: Hij is 13, maar loopt tegen de 30.
Hij kon heel lastig zijn.
Als hij iets in zijn hoofd had, kon je op je kop gaan staan...
Doe die aansteker weg.
Hij was al 's kwaad weggelopen om een nieuwe moeder te gaan zoeken.
We konden allemaal de boom in.
Hij verdween. Maar dan vond ma hem en was hij de volgende dag weer terug.
Hij was geen...
lief, naïef jochie.
Hij was 'street wise', een echt stadskind.
Aangenaam, mensen. Ik ben de regisseur.
Mooi ben ik, hè?
Hij had prachtig blond haar.
Hij had iets van een elfje.
Hij had blond haar, blauwe ogen en een spleetje tussen zijn tanden.
Ik ben geland.
'Naar wie moet ik precies uitkijken? Godzijdank, je mag hier roken.'
Het rook er anders.
Het was er minder druk dan ik had gedacht.
Ik deed alles om mezelf een kans van slagen te geven.
Ik kocht spul om m'n haar blond mee te verven.
Ik werd aangesproken door een man en een vrouw.
We stapten meteen in een auto en reden weg.
In de flyer stond dat Nicholas drie tatoeages had.
In het tehuis zat een meisje dat tattoos zette. Ze was geen professional.
Ik vroeg of ze de tatoeages van de flyer bij mij wilde zetten.
Ik keek stil naar buiten. Toen begon de vrouw tegen me te praten.
Ze leidde me af door te vertellen over wat er onderweg te zien was.
Ik pakte een grote zonnebril, een pet...
een sjaal en handschoenen.
Dan kon ze niet zien dat ik haar broer niet was, dacht ik.
We stopten om wat te drinken. Gelukkig hadden ze er cola.
Ik had geen idee hoe lang we moesten rijden.
Kort voor ze arriveerde, wist ik zeker...
dat het spel uit was. Dat ik opgepakt of geslagen zou worden...
omdat men niet blij zou zijn.
In een soort wachtruimte sprak ik met een paar medewerkers.
Ze zeiden dat hij zich opgesloten had in z'n kamer.
Toen klopte er iemand op de deur die zei:
'Nicholas, je zus is beneden.'
'Ze wacht op je.'
Ik kwam op een soort binnenplaats waar kinderen met een bal speelden.
Ik keek omhoog en riep: Ik ben er, ik wil je omhelzen.
Ik weet nog dat ik hem door het raam zag kijken...
Ik wist zeker dat de zus, zodra ze me zag...
zou zeggen: Wie is dat in godsnaam?
'Dat is Nicholas niet.'
Ik wachtte een minuut of tien.
Het was erop of eronder.
Ik wist dat ik niet langer kon wachten, dat ik niet kon verdwijnen.
Dus ik ging naar beneden.
Wat een enorme opluchting...
om hem te kunnen zien, aanraken, zoenen, omhelzen.
Krijg nou wat.
Ik dacht: Hij is hier, ik heb hem terug.
Ze wachtte nog geen twee tellen.
Ze besprong me, omhelsde me en zei:
'Nicholas, maar natuurlijk herken ik je. Die neus van je...'
Ik weet nog dat ik z'n neus aanraakte...
en zei: Ik herken je neus. Je lijkt een beetje op oom Pat.
Ze zei steeds: Alles komt goed, alles komt helemaal in orde.
'Ik weet dat jij het bent.'
Hij zei min of meer dat hij van me hield.
Verder zei hij niet veel zolang er anderen bij waren.
God alleen weet waarom ze het deed.
Maar één ding weet ik zeker:
Of ik wilde of niet, ze kwam me halen en ik moest mee.
In de bezoekersruimte liet ze me...
stapels foto's zien. Foto's, foto's, foto's.
'Weet je nog? Dit was met ma in het huis waar we toen woonden.'
'Weet je nog? Hier speel je met Scotty.'
'Weet je nog? Hier...'
Dan zei hij: Jason is niet veranderd, Codey is groot geworden.
'Goh, mama is niks veranderd. Is ze dikker geworden?'
Hij vroeg: Is opa nog steeds zo'n eikel?
Hij zei dat hij oma ontzettend miste.
Ik weet nog dat ik het getatoeëerde kruisje op zijn hand zag...
en dacht: Wat lijkt hij toch op oom Pat.
En dat ma zou opkijken dat hij zo lang geworden was.
Ze zei dat hij er heel anders uitzag, dat hij groot geworden was.
En dat hij weinig zei.
Nogal gereserveerd.
Hij had een raar accent.
En hij praatte heel zacht, alsof hij iets te verbergen had.
Maar hij had zoveel meegemaakt. Hij was niet dezelfde Nicholas meer.
Hij was gevangengehouden, gemarteld en god weet wat nog meer.
Hij was niet dezelfde jongen meer.
De rechter in Linares wilde wettelijk bewijs...
dat hij inderdaad Nicholas, het verdwenen broertje van Carey Gibson was.
Het probleem was nu...
dat de zus en de man van de ambassade zwoeren dat ik Nicholas Barclay was...
en dat de politie, het OM en de rechter niet overtuigd waren.
De rechter wilde de diverse partijen los van elkaar horen.
Het draaide daarbij vooral om een fotoalbum van de familie.
De rechter zei: Je kunt bewijzen dat je Nicholas bent...
met deze foto's, die je nooit eerder gezien hebt.
'Je krijgt vijf foto's te zien.'
Foto 1 had ik goed. Foto 2 ook.
Foto 3 was ook goed. Foto 4 ook.
Bij de vijfde zat ik ernaast.
Maar toen was ze al overtuigd dat ik Nicholas was.
Op dat moment moest ik wel aannemen dat hij Amerikaans staatsburger was.
Ik was de mist ingegaan als Carey me geen foto's had laten zien.
Ze maakten een foto van me, zonder pet of wat dan ook.
Dus m'n ogen waren nu zichtbaar.
En ik zwoer op de grondwet van de VS dat ik Amerikaans staatsburger was.
Dat was niet zo, maar toch...
We hebben niet veel gezegd de avond voor we terugvlogen.
Dat voelde niet ongemakkelijk, maar stil en vredig.
Ik hoorde hem ademen.
En ik had een heel tevreden gevoel.
Ik had al aan weglopen gedacht voor ik haar ontmoette.
Ik hoefde maar een taxi te nemen naar een station...
en daar een kaartje te kopen, de Spaanse grens over. Dat zou zo gepiept zijn.
Niets wat me tegenhield.
Ik liep de gang een paar keer op en neer...
en vroeg me af of dat verstandig zou zijn of niet.
Doe ik het of doe ik het niet?
Toen ik een baby was...
was er weinig liefde.
Mijn moeder was nog heel jong. Op haar 17de...
had ze een oudere man ontmoet, mijn vader, die uit Algerije kwam.
Mijn opa was erg racistisch.
Toen hij hoorde dat m'n moeder zwanger was van een Algerijn...
stond hij erop dat ze abortus zou laten plegen...
zodat ik niet geboren zou worden.
Arabieren moest je wat hem betreft bombarderen en zwarten vond hij apen.
Al voor m'n geboorte had ik de verkeerde identiteit.
Al heel jong wist ik eigenlijk niet wie ik was.
Een nieuwe identiteit en een echt, Amerikaans paspoort.
Daarmee kon ik in de VS naar school...
en in dat gezin wonen, echt iemand zijn.
Dan hoefde ik nooit meer bang te zijn om door de mand te vallen.
Het was een mooie kans.
Een vrouw die zoveel deed...
om me terug te halen naar dat gezin met nog meer kinderen...
naar een liefhebbend gezin, zo te zien, dat moet een goed mens zijn.
Dat spookte allemaal door mijn hoofd.
Carey wilde dat ik Nicholas was. Maar wilden de anderen dat ook?
Ik snapte niet waarom hij zo...
gespannen was. Snap je? Geen moment...
zat hij stil en hij keek voortdurend om zich heen.
En hij hield mij in de gaten.
Ze keek de hele tijd naar me.
Ik dacht dat hij bang was.
Hij gaat naar huis en we weten niet wat hij meegemaakt heeft...
hoe hij er geestelijk aan toe is.
Misschien was hij wel bang dat ma niet meer van hem zou houden.
Ze zullen me vermoorden. Misschien kunnen we maar beter neerstorten.
Toen er omgeroepen werd dat we moesten boarden...
gaf ik hem een por en zei: Klaar om naar huis te gaan?
'Laten we hier zo snel mogelijk oprotten en naar huis gaan.'
En we gingen aan boord.
Ik was heel zenuwachtig, vol verwachting.
Blij ook. We gingen met de hele familie naar het vliegveld.
Die avond staat me nog helder voor de geest.
Ik ging met m'n oma, m'n zus en m'n vader, meen ik...
in mijn Lincoln mijn moeder en Nicholas ophalen.
Het was afwachten, maar iedereen was opgetogen.
We wisten niet wat we konden verwachten.
Ik wilde het vliegtuig niet uit.
Ik wilde wachten, mezelf voorbereiden.
Ik had geen enkele strategie. Ik wist dat ik niet kon ontsnappen...
dat ik niet terug kon.
We hadden geen flauw idee wat voor iemand we zouden terugkrijgen.
Een omhelzing weerde hij af.
Dus pakte ik zijn hand en zei ik dat ik hem gemist had.
Hij was enorm veranderd. Verbijsterend gewoon.
Maar dan denk je bij jezelf: Hij heeft zulke heftige dingen meegemaakt...
dat hij wel veranderd móet zijn.
Ik herinner me vooral m'n kinderen en m'n moeder en m'n man...
en hoe blij we waren.
Z'n gezicht was helemaal bedekt. Ik werd bang en dacht:
Hij heeft een enorme tik gehad.
Puur op grond van z'n uiterlijk.
Hij was heel stil en...
afwerend.
Ik vond het nooit fijn als mensen me aanraken. Daar kan ik niks aan doen.
Dus toen ze haar armen om me heen sloeg, voelde ze vast...
dat ik dat helemaal niet prettig vond.
Ik was heel koel, heel gesloten. Ik sprak met niemand.
En als ik al blij was...
dan liet ik dat niet zien.
Ik had een muur opgetrokken. Ik wilde het niet verknallen.
Natuurlijk verwelkomden we hem...
met open armen.
'En nu gauw naar huis, jongen.'
'Het praten komt later wel, nu eerst naar huis.'
Op weg naar huis keek ik naar hem. Hij voelde zich duidelijk niet op z'n gemak.
Dus we zetten muziek op om hem op zijn gemak te stellen.
Het was een heel rustig ritje.
Iedereen was stil, maar tegelijk ook blij.
Of ik nou wilde of niet, ik zat de hele tijd te glimlachen.
De hele terugrit zat ik te grijnzen.
Het was één groot gelukzalig gevoel...
dat de verloren zoon Nicholas terug was.
Ik had familie, en meer nog. Dit had ik nooit durven dromen.
Ik had nooit kunnen dromen dat ik...
in een liefhebbende omgeving zou gaan wonen, en zelfs echte familie zou hebben.
Toen ik wakker werd op het platteland van Texas...
was wat ik zag nu niet bepaald wat ik verwacht had.
De VS, dat was voor mij: grote steden, hoge gebouwen...
en veel mensen.
Het eerste wat je denkt als je wakker wordt is:
Ik ben nu Nicholas Patrick Barclay, geboren op 31 december 1980...
en iedereen noemt me Nicholas.
Niet: Maar hoe heet je echt? Nee, ik heet Nicholas.
'We gaan boodschappen doen, Nicholas.'
Ze gingen met me rondrijden.
Ik wist dat ik dingen moest herkennen. Maar ik herkende natuurlijk niks.
Ik was er nog nooit geweest.
Alles goed, Kirk?
Bij mensen die Nicholas gekend hadden, zei ik dat ik me hen niet meer herinnerde.
Vaag, maar niet echt.
Ik zei dat ik m'n geheugen kwijt was.
Hij was getraumatiseerd. Daarom wist hij niks meer.
Hij had vreselijke dingen meegemaakt.
Ik zag op een foto dat Nicholas zo deed met zijn vingers.
Een manier van groeten.
Dat deed ik toen een paar keer.
Een van de weinige dingen die ik kon bedenken.
Ik bedacht ook dat Nicholas zelf ieder moment thuis kon komen.
Daar was ik echt beducht voor.
Steeds dacht ik: Stel je voor dat ie ineens binnenstapt en zegt: Daar ben ik weer.
Wij vonden dat hij maar het beste een gewone dagindeling kon hebben.
Opstaan, ontbijten, wat doen, middageten, avondeten, televisie kijken.
Een gewoon gezinsleven.
We gingen de hort op.
Ik ging een eindje met 'm rijden, kletsen en naar muziek luisteren.
Hij ging met Codey en z'n vrienden om.
Na school ging hij spelen in het park. Gewoon, zoals pubers dat doen.
Hij raakte verkikkerd op een meisje uit de buurt, ene Amy.
Ze telefoneerden veel en hij bloosde als haar naam viel.
Het enige familielid dat ik nog niet ontmoet had...
was Jason, Nicholas' halfbroer en de broer van Carey.
Toen hij eindelijk langskwam, behandelde hij me niet als Nicholas.
Hij deed niet eens alsof.
Hij zei 'succes ermee', en hij vertrok weer.
We vroegen niet naar wat hij had meegemaakt.
We dachten: Als hij eraan toe is, komt hij er wel mee voor de dag.
De familie heeft me nooit gebeld om te zeggen:
Nicholas is terug. Komt u ons alstublieft helpen.
Het leek mij nodig om hem snel te ondervragen.
Dus ik sprak met hem af in het Centrum voor Vermiste Kinderen...
om een eerste verhoor af te nemen.
Ik stelde me voor en legde uit wat ik ging doen.
Ik wilde zijn verhaal over de ontvoering horen...
zodat we zijn ontvoerders konden traceren.
Ik wist alleen wat ik op de posters gezien had.
Mensen kunnen natuurlijk veranderen. Maar dit leek geen 16-jarige jongen.
Hij had vage, donkere baardgroei.
Het lag niet voor de hand dat de blonde Nicholas...
met 16 jaar een donkere baard zou hebben.
Hij maakte een gespannen indruk. Hij was duidelijk niet op zijn gemak.
Ik vertelde dat ik door militairen het land uit gesmokkeld was.
Dat ik in een busje en per vliegtuig naar onbekende oorden gebracht was.
Dat ik samen met andere kinderen in een kamer vastgehouden werd.
Ze werden bedwelmd.
En toen ze bijkwamen, hadden ze geen flauw idee waar ze waren.
Ze werden door hoge militairen...
seksueel misbruikt.
Iedere nacht werden we misbruikt door mannen...
Amerikanen, Mexicanen en Europeanen.
Ze hebben m'n handen, met name rechts, gebroken met een honkbalknuppel.
Hij moest insecten eten.
Marteling. - Gebroken vingers.
Voet met koevoet gebroken. - Verkracht.
Ze hielden de kinderen onder de duim door ze angst aan te jagen.
Experimenten. - Naalden in z'n ogen.
Koptelefoons met geschreeuw en gebrul in allerlei talen.
Een Spaanse stem zei steeds: Je bent niet wie je bent.
Slaag als hij Engels sprak.
Ze verplaatsten de kinderen in militaire vliegtuigen.
Geen idee waarheen.
Ze kregen een andere identiteit met anderkleurig haar, of anderkleurige ogen.
Ze waren geüniformeerd. - Door een stof in z'n ogen...
Hij moest zich prostitueren. ...werden z'n blauwe ogen bruin.
Toen de deur niet dicht was, kon ik vluchten.
Op de hal kwam nog een deur uit.
Zo kon ik ontsnappen. Ik zette het op een lopen.
Uren later ontdekte ik dat ik in Spanje was.
Politie. Zegt u het maar.
Mijn vrouw en ik zijn hier op vakantie.
We hebben een kind gevonden. Hij is een jaar of 14, 15.
Hij heeft geen papieren bij zich. Maar hij is duidelijk nog jong.
Hij is heel angstig.
Ze is professioneel, maar je kon zien dat ze enorm geschokt was.
Na dat afschuwelijke verhoor was ik kapot.
Zo'n verhaal doet een mens emotioneel nogal wat.
Hij moet geweten hebben van zulke wantoestanden.
Een normaal mens verzint dit soort afgrijselijke verhalen niet.
Daar lieg je niet over.
Een normaal mens kan niet zo in detail vertellen over martelen of kindermoord.
Hij was gemarteld, dat was heel duidelijk.
Hij had een gebroken hand, waar nooit een arts naar gekeken had.
Hij liep mank.
Hij had afdrukken van sigaretten van z'n achterhoofd tot z'n voeten.
Deze jongen was óf...
was óf slachtoffer óf een geweldige acteur.
Ik wist niet wat op hem van toepassing was.
Ik zei tegen de familie dat ik het vreselijk vond.
Dat we de daders gingen opsporen, zodat hij het achter zich kon laten.
Dat was de laatste 'grens'.
Alsof ik...
gewonnen had. Het spel was uit.
Ik had een paspoort. Iedereen noemde me Nicholas Barclay.
Niemand stelde verder nog vragen.
Niemand, voor zover ik weet, was achterdochtig,
Shit, ik was blij. Ik kon mijn geluk niet op.
Ik ben Charlie Parker, privé-detective.
Hoe maakt u het? Zou u iets voor mij willen doen?
In november werd ik gebeld...
door een producent van het tv-programma Hard Copy.
Hij zei dat een al vier jaar vermiste jongen ineens weer boven water was.
Of ik hem kon traceren, zodat zij 'm konden interviewen.
Ik achterhaalde waar z'n moeder woonde...
waarna we naar het noorden van San Antonio reden voor een interview.
Ik had steeds gevraagd: Neem geen contact op met de media.
Als er ook maar iets waar was van wat Nicholas verteld had...
als er hoge militairen bij betrokken waren...
dan wilden we het verhaal vooral niet in de krant of op de tv hebben.
De daders mochten niet van ons onderzoek weten.
Dit is Eyewitness News.
Drie jaar was hij spoorloos, nu is hij weer thuis in San Antonio.
De nu 16-jarige Nicholas Barclay verdween op zijn 13de.
Hij zou ontvoerd zijn naar Spanje...
en drie jaar lang gedrogeerd en misbruikt zijn...
samen met tientallen andere kinderen.
De FBI zit boven op de zaak.
Een 13-jarige Amerikaanse jongen die zonder paspoort in Spanje terechtkomt.
19 juni 1994. Nicholas heeft ruzie thuis en gaat in Ford San Houston basketballen.
Twee jongens spreken hem aan.
Dan krijgt hij een doek over zijn mond en raakt hij buiten bewustzijn.
Zijn ontvoerders veranderen zijn uiterlijk en hij mocht geen Engels spreken.
Werden jullie iedere nacht verkracht?
Ik niet, want ik... Nee, ik werd niet iedere nacht verkracht.
Ze hadden een voorkeur voor bepaalde jongens.
En die werden doorgaans twee, drie keer per week misbruikt.
Ik wilde aandacht in de media, zodat Nicholas nog echter werd...
en dat mensen echt zouden geloven dat ik Nicholas was...
en ze daarom nog meer van me zouden houden.
Hij kreeg een microfoontje op, de camera's gingen aan.
Ik ging achter die box zitten. Het leek wel voorbestemd.
Achter die box hing een foto van de echte Nicholas Barclay.
Ik kon zowel die foto als hem zien.
De jongen op de foto, zag ik, had grijsblauwe ogen.
En deze knaap had bruine ogen.
M'n nekhaar ging recht overeind staan:
Hier klopte iets niet.
Er klopte iets niet. Ik vroeg om een foto van de oren van die knaap.
Ik had gelezen dat Scotland Yard met behulp van die methode...
James Earl Ray had opgespoord, de moordenaar van Martin Luther King.
Ze hadden hem opgepakt aan de hand van z'n oren.
Ik wist dat oorafdrukken net als vinger- afdrukken ter identificatie kunnen dienen.
Ik stopte de foto in mijn zak.
Op kantoor opende ik de foto's in Adobe Photoshop.
Twee verschillende oren. Dus ik wist meteen...
dat hij absoluut Nicholas Barclay niet was.
Ik dacht dat ik te doen had met een spion, een heuse spion.
Waarom zou iemand zich anders voor een ander uitgeven? Waarom?
Ik belde Nancy Fisher.
Ik zei: Dat is Nicholas niet. De oren kloppen niet.
Mijn reactie was:
Kijk uit dat je de FBI niet voor de voeten loopt.
Dat orenverhaal is niet zo bekend.
Volgens mij had ze geen idee waar ik het over had.
Ik kon moeilijk twijfelen aan de verklaring van de familie dat het Nicholas was.
Hoe konden ze daar nu naast zitten? Je herkent je familie toch?
Wat wilde de FBI nog meer? De oren zeiden genoeg.
Waarom zou je een onbekende in huis nemen?
En dan ook nog een buitenlander die Engels spreekt met een Frans accent?
Dit móest Nicholas Barclay zijn.
Het was echt te gek voor woorden.
Geen hond die hierover gelezen heeft...
die niet zegt: Ho even, je kent je eigen kind, je eigen zoon toch wel?
'Je hoeft z'n ogen maar te zien.' Net als wanneer je op een schoolreünie...
je klasgenootjes terugziet...
De Amerikaanse droom begon pas echt...
toen ik met andere leerlingen met zo'n gele bus naar school ging.
Hoeveel Franse volwassenen gaan met zo'n bus naar een Amerikaanse school?
Ongelooflijk toch? Zoiets kan alleen in de film, maar niet in het echt.
Eindelijk slaagde ik erin om weer kind te worden, met papieren.
Een tweede kans: ik kon naar school en iets van m'n leven maken.
Dat hij naar school ging zat me niet lekker.
Wat voerde hij in z'n schild?
Voor mij was hij een serieus geval.
Die knaap loog over zijn identiteit en die familie pikte dat.
Ik was bang dat hij iets zou opblazen, een aanslag zou plegen op een legerbasis.
Ik zette alles op alles om uit te vinden wie hem waar en wanneer ontvoerd had.
We hadden weinig. De informatie die hij gaf was nogal vaag.
Hij wist geen namen, plaatsnamen, tijden. Helemaal niks.
Tegen de familie zeiden we dat hij naar Houston moest vanwege z'n trauma.
Dat hij daar hulp zou krijgen voor het verwerken ervan.
Aanvankelijk dacht ik dat ik hem moest horen...
om meer te weten te komen over de mensen die hem ontvoerd hadden.
Er kwam een bleek joch binnen.
Ik stelde mezelf voor. Toen hij iets tegen mij zei...
voelde ik meteen: Hier is iets niet in de haak.
Ik heb heel lang met hem gesproken. Ik moest alles opnieuw vertellen.
Ik weet nog dat ik het busje in geduwd werd.
Ik werd wakker in een kamer...
Ik zag niet de fysiologische veranderingen qua lichaamshouding...
qua pupilgrootte, qua hartslag...
die je normaal ziet bij mensen die iets traumatisch hebben meegemaakt.
Hij kon geen accentloos Engels spreken.
Dat zei iets over de ontwikkeling van zijn hersenen, van zijn taalgebruik.
Het bestaat niet dat je de eerste zes, zeven jaar van je leven opgroeit...
in een Engelstalige omgeving...
en dat je dan acht, negen, zelfs tien jaar later...
geen accentloos Engels meer kunt spreken.
Deze jongen was duidelijk niet in een Engelstalige omgeving opgegroeid.
Wie hij wel was wist ik niet. Maar...
het was uitgesloten dat hij Nicholas Barclay was.
Dat ging helemaal de verkeerde kant op.
Het onderzoek kantelde negentig graden. Het werd een totaal ander verhaal.
Meteen belde ik Carey Gibson:
'Dr. Perry zegt dat de jongen je broer niet kan zijn.'
'Want het is geen Amerikaan.'
'Het kan een heel gevaarlijke figuur zijn.'
Ze slaakte een gil en riep: Mijn hemel.
Ik zei dat ze niet naar het vliegveld moest komen. Ik zou alles regelen.
Ze hoefde hem niet mee terug naar huis te nemen.
Ze zei: Oké.
We komen aan op het vliegveld van San Antonio.
En daar staat Carey te wachten.
Alsof we dat gesprek niet gehad hadden.
Ze reageerde blij en vroeg hoe de reis was geweest.
Ik heb nog even omgekeken...
en heb toen meteen het OM gebeld en gevraagd wat ik moest doen.
Daar zeiden ze: Laat hem voorlopig maar naar huis gaan.
Ze begroette hem alsof het haar broer was.
Ik had geen flauw idee waarom ze zich zo opstelde.
Want ik had tegen haar gezegd: Deze figuur is je broer niet.
Ik kan me niet herinneren dat ze het zo duidelijk stelde.
Misschien wilden ze hem zo graag als hun zoon zien, dat ze erin geloofden.
Maar dit werd al te absurd.
Ik kon het er niet bij laten zitten. Geen sprake van.
Ik ging in hun buurt onderzoek doen naar de echte Nicholas.
Ik sprak met buren, probeerde meer te weten te komen over de jongen...
en het gezin.
Waarom kon Nicholas verdwenen zijn?
De politie kwam doorgaans...
zo'n twee, drie keer per maand bij het gezin aan de deur.
Dan was er heibel met de kinderen, vriendjes of de andere zoon.
Iedereen zei...
dat Nicholas een lastige jongen was die 's avonds vaak laat thuiskwam.
Overal is wel 's ruzie. Zelden loopt dat zo uit de hand dat de politie moet komen.
Ik vermoedde dat er meer achter zat. Dat móest wel.
Met een DNA-test konden we aantonen dat hij Nicholas Barclay niet was.
Maar Mrs Dollarhide zei: Het is mijn zoon, ik werk niet mee aan bloedonderzoek.
Ze ging letterlijk op de grond liggen...
en zei: Jullie mogen me niet dwingen.
Ik werkte liever niet mee met de FBI. Maar ik heb niet echt geweigerd.
Ik was verbijsterd.
Ze stelde zich ronduit vijandig op.
Eerlijk gezegd heb ik geen idee wat ik toen dacht.
Ik was maar met één ding bezig: niet hoeven nadenken.
We hoefden geen bewijs. We wisten wie hij was.
Ik zag ze niet langer als slachtoffers, als een in rouw gedompeld gezin.
Ik begon sterke twijfels te krijgen.
Want de enige reden om een onbekende als familielid te accepteren...
is dat er iets te verbergen valt. Iets anders kon ik niet bedenken.
Ze verborgen iets. En ik wist niet wat.
Toen Beverly weigerde om bloed te laten afnemen...
werd ik achterdochtig.
Ze wisten dat ik Nicholas niet was.
Wat voor verhalen ik ook vertelde...
ze geloofden er niks van. Maar dat toonden ze niet.
Ik bedoel maar...
Het was toch zo duidelijk als wat?
Deze is van vier, vijf jaar geleden.
Ik weet nog dat Carey me in Spanje overal mee hielp.
Als ik iets niet wist, vertelde ze het.
'Je bent alles vergeten, maar nu weet je het weer.'
'Dit is mama in het huis waar we toen woonden.'
'En dit is Chantel, jouw nichtje en mijn dochtertje.'
'Weet je nog? Weet je nog?' Keer op keer op keer.
Ze wilde me alles goed inprenten...
zodat ik het nooit meer zou vergeten.
Ze kon niet zeggen: Het is Nicholas niet. Heeft ze het ooit geloofd?
Volgens mij heeft ze geen moment geloofd dat ik haar broer was.
Ze had besloten dat ik haar broer was.
Alsof ik ergens wakker werd...
waar de leugens nog groter waren dan die van mij.
Ze speelden toneel, net als ik. En ze gingen zelfs verder.
Ik moest steeds aan de echte Nicholas Barclay denken.
Ten tijde van zijn verdwijning woonde hij bij Beverly in Swallow Street.
Zijn broer Jason woonde daar toen ook.
Toen Nicks oudere broer Jason er introk, veranderde de sfeer.
Voordien hadden Nick en z'n moeder een hechte band.
Ze hield zielsveel van hem. Ik bedoel, je kon zien...
dat hij het licht in haar leven was.
Maar die Jason was een verslaafde klaploper, een egoïst.
Toen hij thuis kwam wonen, ging het bergafwaarts.
Volgens mij heeft hij z'n moeder zelfs aan de drugs geholpen.
Het werd een linke toestand.
Ik ontdekte dat Jason een paar maanden na Nicholas' verdwijning...
bij de politie gemeld had...
dat z'n broer geprobeerd had om thuis in te breken.
Zoiets zie je heel vaak.
Mensen doen zoiets om anderen te laten denken dat iemand nog leeft.
Een plus een is twee: er was in dat huis iets met Nicholas gebeurd.
Je hoeft geen Columbo te zijn om het te doorzien:
Ze hebben 'm vermoord.
Er zijn daders, familieleden die het weten en anderen die doen alsof hun neus bloedt.
Ik hoefde niet meer bang te zijn dat Nicholas terugkwam.
Omdat Nicholas en z'n moeder niet meewerkten...
moesten we met een gerechtelijk bevel aan bloedmonsters zien te komen.
Ik kon niet meer doen alsof ik Nicholas was.
Samen met een paar collega's gingen we hem halen.
Van binnen voelde ik me...
hoe langer hoe agressiever en vreemder.
Het moest stoppen.
We hadden vinger- en palmafdrukken.
Die zouden een tijdje later naar Interpol en ambassades gaan om te zien...
of er een match was.
Ik zocht naar een uitweg.
Ik wilde weg uit San Antonio en weg uit m'n hoofd.
Nicholas deed steeds geagiteerder en bozer.
Ik was bang dat hij zou vluchten. Dan zouden we hem niet snel terugvinden.
Ik begon hem te volgen.
Ik zat voor het huis van Beverly...
en schreef alle kentekennummers op van bezoekers.
Met een scheermesje kraste ik in mijn gezicht.
Toen ging alles razendsnel.
Zo liet ik zien dat ik...
heel gestresst was.
Op 3 maart 1998 werd ik gebeld door onze juridisch attaché in Madrid:
'We hebben hem geïdentificeerd.' Ik geloofde m'n oren niet.
Ik wist dat het spel uit was en dat het nog een kwestie van weken was.
Alle informatie die hij had zou hij me meteen faxen.
Hij was bereid om te praten. We bestelden pannenkoeken.
We begonnen te eten en hij zei... Ik zei: Je moeder is kwaad op je.
Waarop hij zei: Ze is mijn moeder niet, en dat weet u.
Ik dacht: Krijg nou wat.
Ik stond bij het faxapparaat...
te wachten op de informatie. Ik was door het dolle heen.
Ik zei: En nu ga je eindelijk vertellen wie je wel bent.
Ik maakte bijna een dansje. Iedereen was opgetogen.
Nog even en we wisten wie het was.
Mijn hart ging tekeer, zelfs nu nog als ik eraan denk.
Ik vroeg: Wie ben je?
Hij zei: Ik ben Frédéric Bourdin en ik word gezocht door Interpol.
Uit de binnenkomende gegevens bleek dat hij geen 16 was, maar 23...
en dat hij geen Amerikaan, maar Fransman was en dat hij Frédéric Bourdin heette.
In Amerika groeien we op met het idee dan Interpol de god van de politie is.
Het allerhoogste in politieland.
Ik dacht: Jezus, als hij door Interpol gezocht wordt, wat heeft ie dan gedaan?
Dat moet enorm zijn. Toen begon hij te praten.
Frédéric Bourdin, delinquent... - Vergrijpen en modus operandi.
terugkerend patroon: neemt steeds een andere identiteit aan
geeft zichzelf voor jonger uit
Reist door Europa en verblijft onder valse naam in jeugdtehuizen.
Frederick Beard, Spanje, 1992.
Benjamin Dianason, Spanje, september 1993.
Jimmy Peter Manfred, Luxemburg, 1992.
Hurny Wrght, Barcelona, 1994.
Thomas Wilson, Brussel, 1995.
Marco Fernandez Fernandez, Pyreneeën.
Alex Ross, Milaan, 1993.
Benjamin Kent, Glasgow.
Ik kreeg amper een hap naar binnen.
Robin Morins, Arnaud Orions.
Shadjan Raskovic, Marc Selopin.
Giovanni Petrullo. - Michelangelo Martini.
Alex Dole. - Donovan MacNeph.
Thomas Wilson. - Peter Samson.
Jimmy Sale, Peter Robin.
James Markey, Frédéric Cassis.
Jonathan Dorren, Francisco Hernandez Fernandez.
Joaquín Gutiérrez, Spanje.
Heeft mogelijk psychiatrische hulp nodig.
Vanavond een verhaal dat zo bizar is dat het amper te geloven is.
Het gaat over een meesterbedrieger die zich de VS in gelogen heeft...
over de rug van kwetsbare mensen.
Nooit eerder heeft iemand zich in de VS voor een vermist kind uitgegeven.
Zelfs de moeder trapte erin. Het gaat je voorstellingsvermogen te boven.
We wisten dat het hartverscheurend zou zijn.
Maar we hebben geen moment gedacht dat hij het niet was. Waarom zou je?
Eerst waren we heel verdrietig omdat het Nicholas niet was.
Daarna moesten we terug naar af: waar is Nicholas?
Dat was het eerste gevoel.
Het tweede gevoel was...
Hoe kon ik zo allejezus stom zijn? Ongelooflijk.
Ik nam contact op met de politie in San Antonio...
en zei dat zij hem vermoord hadden.
Naar aanleiding van Bourdins aantijgingen...
werd een moordonderzoek geopend.
Bourdin stelde dat de familie meer wist van Nicholas' verdwijning.
Frédéric had in de gevangenis gezegd...
dat ma hem had opgebiecht dat Jason en zij Nicholas vermoord en begraven hadden.
Eerst werd ik aangeklaagd.
Ik dacht dat ik gek werd.
Want ik...
ben soms maf, maar niet gewelddadig.
In deze straat woonde de jongen voor zijn verdwijning.
In dit huis.
Ik denk dat de jongen hier begraven is.
Ik ga even met Darryl praten. Van hem mag ik in zijn tuin graven...
om te zien of Nicholas Barclay ergens ligt.
Als Beverly wist dat hij Nicholas niet was, moet ze een reden gehad hebben.
Kennelijk was ze zo doodsbenauwd...
dat ze bereid was een onbekende in huis te nemen die zich voor haar zoon uitgaf.
Ik onderging een leugendetectortest.
En daar kwam ze goed doorheen.
Ik zei tegen de man die de test had afgenomen:
Ik snap er helemaal niets van. Wil je de test nog een keer afnemen?
Hij nam de test nog een keer af, weer niks.
Ik zei: Nee, er klopt hier iets niet.
Bij de derde keer...
ging ze bij iedere vraag de mist in.
De tester zei dat het apparaat bijna van de tafel stuiterde.
Bij iedere vraag leek ze te liegen.
Toen zei hij tegen haar: Mrs Dollarhide...
Ik denk dat u weet waar uw zoon is en wat er met hem gebeurd is.
Ze reageerde razend. Ze stond op en ging scheldend de deur uit.
Ik loog toen ik zei dat ik nog nooit gestolen had.
Daarom kwam ik niet door de test.
Maar ik heb niet gelogen over Nicholas. Het kwam door de andere vragen.
Darryl? Charlie Parker. Alles goed?
Dus dit is het huis?
Uit de leugendetectortest konden we afleiden dat ze iets wist...
wat ze niet wilde vertellen. En ook Jason wist meer, dachten we.
Als Jason Nicholas al iets heeft aangedaan, dan weet ik daar niets van.
En ik kan me niet voorstellen dat Jason zoiets gedaan zou hebben.
Zo zit hij niet in elkaar.
Maar ik weet het gewoon niet...
Ik weet dat mijn broer en mijn moeder Nicholas niet vermoord hebben.
Per ongeluk, noch met opzet. Wat Frédéric ook zegt.
Toen we de hond net hadden, was hij altijd aan het graven, achterin bij de boom.
En toen ik eens aan het maaien was, zag ik stukjes plastic, een soort tentzeil.
Ik probeerde ze los te rukken, maar ik kreeg ze niet uit de grond.
Ik heb me er verder niet in verdiept, tot u gisteravond belde.
En die struik staat daar al lang?
Vóór Frédérics arrestatie had ik Jason nog niet kunnen spreken.
Toen dat wel lukte en ik hem naar de verdwijning van z'n broer vroeg...
reageerde hij heel onverschillig op het lot van z'n broertje.
Totaal onverschillig.
Hij had wel gezien dat die andere jongen z'n broer niet was.
Maar hij had het niet nodig gevonden om dat tegen z'n moeder en zus te zeggen.
Als die dat nou zelf wilden geloven...
Dit is een goeie plek. Stel dat hij het lichaam hier dumpte...
en toen omhoog kwam...
'Ja, dit is een prima plek.'
Hij reageerde heel vijandig en weigerde alle medewerking.
En na een verblijf in een afkickcentrum is hij ergens dood aangetroffen. Overdosis.
Jason is de perfecte zondebok. Want hij leeft niet meer.
Hij is dood.
Hij kan niet meer ondervraagd worden, helemaal niks.
Hij kan zichzelf niet eens verdedigen.
Het is een soort nachtmerrie.
Er wordt allerlei onzin over je beweerd. Maar niemand gelooft je.
Ze denken dat wij erachter zitten.
Zo kom je in de ellende vanwege iets wat je niet gedaan hebt.
Zoals bij stoute kinderen die zeggen dat ze niks gedaan hebben. Dat je denkt: Ja, doei.
Maar ik heb het echt niet gedaan.
Ik vermoed dat de familie weet waar Nicholas is.
Ik denk dat Beverly en Jason Dollarhide...
wisten wat er met Nicholas Barclay gebeurd was.
Toon me bewijs op grond waarvan iemand van ons opgepakt kan worden.
Eén flard keihard bewijs.
Hier. Ik kijk hier even.
De grappigste theorie, echt een giller...
is dat we een onbekende in huis namen om te verdoezelen...
dat wij of iemand van ons Nicholas vermoord heeft.
Vier jaar lang waren wij de enigen die naar hem zochten.
Waarom zouden we iets willen verdoezelen dat niet verdoezeld hoeft te worden?
Een van zijn vele leugens.
Zelfs vanuit de cel loog hij tegen de familie van andere vermiste kinderen.
Hiervandaan pleegde Bourdin honderden telefoontjes...
en zei hij informatie te hebben over vermiste kinderen.
Hij zei te kunnen helpen om Sabrina Aisenberg terug te vinden...
een baby die vorig jaar in Tampa ontvoerd is.
Waarom? Je had totaal geen informatie.
Nee.
Maar je pakt de telefoon en belt de hele wereld af.
Waarom?
Het is een pathologische leugenaar. Onvoorstelbaar...
dat mensen ook maar een woord dat hij zegt geloven.
Eerst geeft hij zich voor Nicholas uit en vervolgens zegt hij...
dat de familie Nicholas vermoord heeft.
Heel sterk.
Hij heeft ons genoeg verdriet aangedaan. En nu flikt hij het om vanuit de cel...
ons nog meer ellende te bezorgen. Hij kan doodvallen.
bij gebrek aan bewijs is het onderzoek naar Nicholas' verdwijning gesloten
voor meineed en frauduleus verkrijgen van een paspoort...
kreeg Bourdin zes jaar gevangenisstraf
Het kon me geen moer schelen wat anderen dachten of voelden.
Ik denk alleen aan mezelf.
De rest zal me aan m'n reet roesten.
Bourdin werd in 2003 naar Frankrijk uitgewezen
al snel probeerde hij zich uit te geven voor een 14-jarige jongen
hij woont nu in Frankrijk, heeft een vrouw en drie kinderen
Nicholas Barclay wordt nog steeds vermist
vertaling: Jolijn Tevel Ripped en bewerkt door relentless Gedownload van www.nlondertitels.com