NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Niepodległość!
Każdy ma prawo do własnej opinii, ale nie do tworzenia faktów.
Daniel Patrick Moynihan
Niepodległość!
Katalonia, sławny kraj
Pola żyzne, łany hojne
Król jegomość — wielki pan
Wypowiedział nam dziś wojnę
Hej, sierpem raz!
Obrońcy naszej ziemi
Hej, sierpem raz!
Znów nadchodzi wielki czas!
Katalońska bij godzino!
Nowy czerwiec wita nas
Wyostrzyjmy klingę siną!
Hej, sierpem raz!
Podstawowe prawo leżące u podstaw funkcjonowania większości ustrojów
to prawo obywatela do podejmowania decyzji bez obaw o ich legalność.
...to nielegalne, nieprawidłowe i szalone.
Przy większości miejsc i mniejszości głosów
łamiecie prawa większości obywateli reprezentowanych przez opozycję.
WRZESIEŃ 2017
Kataloński parlament popiera referendum niepodległościowe
To referendum, choć zamierzają przeprowadzić je w sposób...
pospieszny, niechlujny i nielegalny...
PREMIER HISZPANII
...się nie odbędzie.
Jesteśmy Hiszpanami!
Hiszpański rząd wysłał 10 000 agentów, by powstrzymać referendum.
Bierzcie ich, olé!
Wychodzą na ulice.
1 PAŹDZIERNIKA 2017 DZIEŃ REFERENDUM NIEPODLEGŁOŚCIOWEGO
Wychodźcie!
Mordercy!
Będziemy głosować!
Dziś hiszpańska policja brutalnie stłumiła
niepodległościowe zapędy Katalończyków.
Hiszpańska policja wkroczyła,
gdy policja katalońska odmówiła interwencji w sprawie głosujących.
Policjanci siłą wyciągali ludzi z lokali wyborczych.
Nawet strzelali gumowymi kulami.
Według katalońskiej policji w starciach ucierpiało ponad 450 osób.
Hiszpańska policja zamknęła 79 z 2300 lokalów wyborczych,
ale katalońscy urzędnicy nazywają to „pogwałceniem praw człowieka”.
POLICJA TŁUMI ROZRUCHY W KATALONII
Oto relacja na żywo z Girony w Hiszpanii,
gdzie szef rządu Katalonii
ma oddać swój głos o 9.30.
Niech żyje Katalonia!
Tchórze! Jesteście tchórzami.
Ustanawiamy Republikę Katalonii niepodległym państwem
o ustroju demokratycznym.
Dziś zachowaliście się jak większość absolutna.
Cztery partie opozycyjne, którym odmówiono prawa do przedstawienia poprawek,
reprezentują więcej Katalończyków niż partie, które je poparły.
DEMONSTRACJA ANTYNIEPODLEGŁOŚCIOWA W BARCELONIE.
Pragnę poinformować was, że dziś...
rozwiązałem kataloński rząd,
a 21 grudnia
odbędą się w tym regionie wybory.
BRUKSELA
BYŁY SZEF RZĄDU KATALONII
KANDYDAT PARTII RAZEM DLA KATALONII
Pamiętasz, jak pierwszy raz tu przyjechaliśmy?
Gdzie to było? W Gandawie?
- W Antwerpii. - Racja.
- Z Bartem De Weverem. - Tak.
Gdy przyjechaliśmy,
z wieży zagrali „Els Segadors”.
- Na placu w Antwerpii. - Było pięknie.
- Z dzwonnicy. - Zebrała się cała rada miasta.
Tak.
Imponujące.
Jest dziennikarzem z Girony.
Był jej burmistrzem.
To dobry człowiek,
który nie miał politycznego powołania,
choć teraz może i ma,
ale sam siebie określa patriotą, urodzonym niepodległościowcem...
który znalazł się w miejscu i czasie
w jego mniemaniu całkowicie wyjątkowych.
Dlatego też tak się temu poświęcił.
Nie nazywa sam siebie liderem partii, ale całego kraju.
Ma wielką odwagę, patriotyzm,
potrafi być niezwykle zacięty i wytrwały.
Przyjmuje ciosy
i wraca jeszcze silniejszy. Potrafi...
projektować strategie.
Nikt o zdrowych zmysłach...
DZIENNIKARZ
...w demokratycznym kraju, jakim jest Hiszpania,
nie przyjąłby tak na siebie trudu zapewnienia Katalonii niepodległości.
Jestem przekonany, że Katalonia zostanie niepodległym krajem...
o ile uda nam się utrzymać demokrację.
Jedyną opcją Hiszpanii, by zapobiec czemuś,
co jest logicznym następstwem takiego rozwoju wypadków,
jest działanie wbrew demokracji...
czego już próbowali,
albo dokonanie czegoś bez precedensu...
uznanie, że zawarcie porozumienia to nie przejaw tchórzostwa.
Ani słabości.
W demokracji najsilniejsi są ci, którzy potrafią się porozumieć
i dogadać.
Narzucanie swojej woli nie ma racji bytu w XXI wieku.
10 STYCZNIA 2016
CARLES PUIGDEMONT ZOSTAJE SZEFEM RZĄDU KATALONII
Puigdemont pochodzi z rodziny zakorzenionej w Karlizmie,
urodził się w czasach, gdy w Katalonii nie było niepodległościowców.
Był jednym z niewielu.
Prawdziwy secesjonista.
Kilka krótkich słów.
Nie będę mówił o polityce. Chcę podziękować
wszystkim tym, którzy na mnie głosowali.
Jest politykiem, któremu udało się
dostać do Generalitatu przypadkiem.
Nie zabiegał o to.
Kiedyś powiedział mi, że czuje się jak na krześle elektrycznym.
Powtórzę to, co niektórym z was już mówiłem.
Mam nadzieję, że spełnię wasze oczekiwania.
Bardzo wam dziękuję. Niech żyje Katalonia!
Albo jest geniuszem strategii,
czego dowiemy się pod koniec wyborów, albo...
albo okaże się to kompletną porażką.
Ktoś powiedział o nim, może nieco kuriozalnie, ale adekwatnie:
„Puigdemont to lewicowy konserwatysta, któremu wydaje się, że jest z CUP”.
- Idziemy prosto tam? - Nie, do radia.
Tak, najpierw radio.
LIDERKA OPOZYCJI W KATALONII, KANDYDATKA PARTII OBYWATELE
Ludzie od dawna nie ufali tu politykom, dopiero dzięki nam
odzyskali wiarę.
Znowu zaczęli ufać. Głosować z nadzieją.
Nie możemy ich zawieść, to ogromna odpowiedzialność.
Wielu z nich
już nigdy nikomu by nie zaufało.
Inés Arrimadas to symbol pokolenia.
Nie jest skażona przeszłością pełną wzlotów i upadków.
Ma jasny cel.
Nie niesie ze sobą ryzyka korupcji,
która naznaczyła rządy Partii Ludowej.
KANDYDAT PARTII WSPÓLNIE MOŻEMY
Odnoszę wrażenie, że jest dobra, to oczywiste.
Pnie się w górę w katalońskiej polityce,
ale zapewne odegra też ważną rolę w polityce kraju.
Przewyższa lidera swojej partii, Alberta Riverę.
Jest lepsza.
W moich oczach partia Obywatele reprezentuje prokuraturę i policję,
biznesmenów i giełdę...
BYŁY RZECZNIK CUP
...reżim i rządy korupcji.
Stała się głosem tych, którzy czuli się pomijani,
ludzi, którym mówiło się,
że jeśli głosujesz inaczej, nie jesteś Katalończykiem.
Mamy nadzieję, doświadczenia i wolę, by zmienić sytuację,
bo męczy nas ten nacjonalizm. To nie do zniesienia.
Nadzieję, że możemy zacząć coś nowego, nową epokę, jakiś rozsądny projekt,
zaproponować coś sensownego. Cały czas ją mam.
Nadzieja jest silniejsza niż strach.
Jestem Carles Puigdemont Premier James Bond
Moją misją jest ratowanie sytuacji W ostatniej chwili
Agent 972, poruszam się Giromobilem
Kolejna misja: Zerwanie z Hiszpanią i ratowanie planety
Jestem Obywatelką Barbie, K w Katalonii
Ale powiem tak By moi kumple zrozumieli
Jestem idealną opozycjonistką Umiem wymówić „Puigdemont”
Według mnie to nazwisko Rymuje się z „korupcją”
Reprezentuję zdrowy rozsądek Oraz lojalność
Wybory z 21 grudnia wyróżniają się elementami,
których nie spotyka się przy takiej okazji.
Zacznijmy od tego, że to wybory regionalne,
ale zwołane przez premiera Mariano Rajoya
po uruchomieniu artykułu 155 i rozwiązaniu katalońskiego parlamentu,
a nie przez szefa rządu Katalonii.
To najważniejsze, jednak co więcej,
jeden z kandydatów przebywa na uchodźstwie w Brukseli.
Puigdemont od ponad miesiąca czeka tam na rozwiązanie kwestii jego ekstradycji.
Stamtąd też będzie prowadził kampanię wyborczą.
Junqueras nie weźmie udziału w wyborach,
ponieważ został zatrzymany pod zarzutem wszczęcia buntu.
Siedem partii katalońskiego parlamentu
wybranych przez pięć milionów uprawnionych do głosowania Katalończyków.
Trzy partie składają się na lobby niepodległościowe,
które doszło do głosu w 2015 roku
po raz pierwszy w naszej 40-letniej demokracji.
Tej większości parlamentarnej, choć mniejszości głosów,
przewodzi szef rządu Carles Puigdemont,
a składają się na nią jego partia, Razem dla Katalonii oraz antysystemowe CUP
i ERC, którym przewodzi Oriol Junqueras
i jego prawa ręka, Marta Rovira.
Większość ich liderów została oskarżona przez hiszpański sąd
o zorganizowanie nielegalnego referendum.
Lobby prozjednoczeniowe reprezentuje
nowa partia liberalna Obywatele dowodzona przez Inés Arrimadas,
Katalońska Parta Socjalistyczna Miguela Icety
i konserwatywna Partia Ludowa, której przewodzi Xavi Albiol,
mniej popularna w Katalonii, za to bardzo silna w Hiszpanii.
Siódma partia Wspólnie Możemy dowodzona przez Xaviera Domènecha
jest przeciwna ruchowi niepodległościowemu.
Z jednej strony z 67 miejscami i 46% głosów
mamy niepodległościowców.
Z drugiej z podobną liczbą głosów,
ale z sześcioma miejscami mniej mamy grupę konstytucjonalistów.
Rola sędziego może przypaść partiom Wspólnych.
Barcelona tworzy jedno z najbardziej nowoczesnych, awangardowych
i wolnych społeczeństw w Europie.
Nie mówię tylko o jej wspaniałej kulturze,
życiu nocnym, kuchni i tak dalej.
W Barcelonie wolność czuć w powietrzu.
Hiszpania to błogosławiony kraj.
PISARZ I DZIENNIKARZ
Jedno z najlepszych miejsc do życia w historii ludzkości.
I nagle pojawili się w niej policjanci atakujący staruszki.
W Katalonii pod nazwą „różnica”
kryje się coś, co rozumie każdy z nas.
Duża liczba Katalończyków
nie czuje się Hiszpanami
lub czują się nimi tylko częściowo,
lub wolą o tym nie myśleć.
To ani dobrze, ani źle. Tak po prostu jest.
Potrzeba tu rozwiązania.
Hiszpania nie potrafiła go znaleźć przez ostatnie 20, 25 czy 30 lat.
Z katalońskiego punktu widzenia
hiszpański rząd scentralizował władzę.
Jeśli masz własny język, którego chcesz używać,
i kulturę, którą chcesz zachować,
to oczywiste, że sprzeciwiasz się,
jeśli ktoś zmusza cię do ich porzucenia.
Hiszpania to kraj demokratyczny. Czerpią z tej demokracji
liczne korzyści,
bo za własne zdanie nie można nikogo karać.
Gdy mówią, że tu chodzi o demokrację,
nie zgadzam się z tym, bo oni nie chcą demokracji
a niepodległości.
4 GRUDNIA 2017 PIERWSZY DZIEŃ KAMPANII WYBORCZEJ
Żadnych zdjęć.
Sześciu polityków proniepodległościowych opuszcza więzienie w Estremerze.
Czterech pozostaje w areszcie.
To skomplikowane z emocjonalnego punktu widzenia.
W więzieniu siedzi dwóch przywódców ludowych
i dwóch członków rządu,
pięciu członków przebywa na uchodźstwie, w tym sam szef rządu,
a wszystko to jest częścią naszego codziennego życia.
- Niech żyje Katalonia! - Visca!
Wolność!
Jak się masz?
Bardzo dziękuję.
- Oby nam się poszczęściło. - Bardzo dziękuję.
BYŁY RZECZNIK RZĄDU KATALONII
Za każdą żółtą wstążkę
dziękuję. Nie wiecie, ile to znaczy.
To straszne, że zaczynam się do tego przyzwyczajać.
Parę dni temu zapytałem Josepa: „Jak się korzysta z WhatsApp?”.
Nie mogłem sobie przypomnieć.
Jednym z najtrudniejszych dni w moim życiu
był pierwszy listopada...
BYŁY MINISTER SPRAWIEDLIWOŚCI KATALONII
...przed wyjazdem na przesłuchanie,
gdy musiałem wyjaśniać moim dzieciom w wieku sześciu, ośmiu i 11 lat,
że ich tata jedzie do Madrytu,
bo wzywa go sąd
i pewnie nie wróci do domu, bo zamkną go w więzieniu.
DEMOKRACJA!
Dzień przed wyborami, gdy widziało się banery
z twarzami przywódców niepodległościowych,
którzy albo już byli w więzieniu, albo przed nim uciekali za granicę...
To bez względu na wynik musiało podważyć jego wiarygodność.
Ta kampania wyborcza odbywa się w wyjątkowo niezwykłych warunkach
w bardzo niespokojnym kraju.
RAZEM DLA KATALONII PIERWSZY WIEC WYBORCZY
Jeśli ktoś zapyta was, co robiliście, gdy sześciu polityków wyszło z więzienia,
powiedzcie, że byliście w Barcelonie na rozpoczęciu kampanii
i przygotowywaliście się na wolność dla Katalonii.
- Musisz mówić przez trzy minuty? - Tak.
Idealnie.
Zapamiętamy ten dzień jako dzień, w którym sześć osób opuściło więzienie.
Jeśli ktoś zapyta was, co wtedy robiliście...
Proszę was, abyście w najbliższych dniach nie zwalniali tempa.
PIERWSZY WIEC WYBORCZY PARTII OBYWATELE
Dziękuję za przybycie na rozpoczęcie naszej kampanii.
Za 15 dni będziemy tworzyć historię.
Przyjechałem tu 20 lat temu, by podszlifować hiszpański.
Zakochałem się w Hiszpance, Katalonce.
Mamy dwoje wspaniałych dzieci.
Serce mi pęka.
Bo kiedyś tak nie było.
Nie było. Nie wiem, skąd to się wzięło...
Słyszy się takie rzeczy... jak rok 1714...
Historia pamięta 11 prób...
EKONOMISTA I HISTORYK
...zdobycia niepodległości przez Katalonię.
Zaczęło się od ugody z Caspe z 1412 roku.
Katalonia jako państwo narodziła się
tak jak większość państw europejskich w okolicach XII lub XIII wieku.
Państwo to zniknęło z mapy po roku 1714,
gdy zapanowała monarchia Burbonów.
W 1714 zakończyła się wojna o sukcesję.
To w tym roku wszystko się zaczęło.
Sytuację tę można opisać jako
podbój i okupację wojskową.
W rezultacie Katalonia rozwinęła się jak nigdy wcześniej.
Potwierdzają to historycy.
Katalonię często traktuje się jak hiszpańską kolonię.
Zabroniono nam używać naszego języka, obalono nasze instytucje.
Jeśli porównać ten okres z innymi, nigdy nie wiodło im się lepiej.
Zostaliśmy poniżeni. Traktowano nas jak hiszpańską kolonię.
Mamy do czynienia z dwoma biegunami,
które są sobie przeciwne, a jednocześnie na sobie żerują.
A pośrodku jesteśmy my, przegrane sieroty,
które nie tylko nie wiedzą, na kogo głosować,
ale jak odnieść się do kolejnych rozdziałów tej historii.
Gdy ktoś nie jest pewien, określa się go mianem „równoodległego”.
DZIENNIKARZ
„Oczywiście, że nie będziesz ryzykował”.
To „ryzyko” to opowiedzenie się po stronie wroga
i to dla obu stron.
Ryzykiem jest bycie po drugiej stronie.
Co znaczy „bycie po drugiej stronie”?
Bycie niepewnym.
Próba zrozumienia, co się dzieje.
Chcą cię przeciągnąć na jedną ze stron bez możliwości ucieczki.
Nie godzę się na to. Pośrodku jest mnóstwo opcji.
Pamiętam dawno temu,
tuż przed moją przeprowadzką do Katalonii 20 lat temu,
spotkałem się z trenerem Barcelony,
którym wtedy był Anglik, Bobby Robson.
Był zdumiony odpowiedzialnością,
jaką było trenowanie drużyny Barcelony.
Powiedział: „Jako trener Barcelony
jestem generałem katalońskiej armii”.
Okres, w którym nastroje niepodległościowe
zaczęły się rozwijać to lata 2010, 2011 i 2012.
Wtedy José Mourinho został trenerem Realu Madryt.
Celowo podkręcał tę wzajemną niechęć,
traktując ją jak narzędzie w walce o wygraną
z barcelońską drużyną Pepa Guardioli.
Gdy Mourinho wsadził palec w oko Tita...
Wiecie, kim jest Tito?
Wsadził mu palec w oko... To zło wcielone!
Między Madrytem a Barceloną panuje ciągłe napięcie,
również w polityce i innych sferach życia, ale przede wszystkim w futbolu,
co przenikając do świadomości społeczeństwa,
nasiliło napięcia polityczne,
odwieczne żale
i poczucie ciągłego zagrożenia,
ale wyrażane jest ono w idiotyczny, uproszczony sposób: poprzez piłkę.
Zakorzeniło się przeświadczenie...
BYŁY MINISTER SPRAW ZAGRANICZNYCH
...że problem tkwi w tym, że Katalonia nienawidzi Hiszpanii.
Ludzie pytają: „Czemu nas nienawidzicie?”.
To zmusza do myślenia,
bo jeśli jest jedna rzecz, która w Katalonii nie istnieje...
Powtarzam: jedna rzecz,
której nie ma w Katalonii to nienawiść.
W stosunku do Hiszpanii czy Hiszpanów. Zero nienawiści.
Pytanie, skąd ten pomysł?
Cześć. Jak się masz?
- Dobrze. Rozmawia z sekretarzem. - Dobrze wyglądasz.
W Tarragonie dobrze poszło.
- Wstyd! Politycy w więzieniu! - Proszę się nie przewrócić!
Nie będzie łatwo.
KANDYDAT PARTII LUDOWEJ
Wszystko, co wychodzi ze strony Hiszpanii
jest w Katalonii skazane na marginalizację.
Widać to w mediach, na przykład w telewizji:
wszystko, co nie jest „dobre i katalońskie”, znika.
Mówimy o pewnych deklaracjach,
na przykład wtedy, gdy była przewodnicząca parlamentu
mówi do Inés Arrimadas, że ma wracać do Cádiz,
bo ma czelność mieć inne zdanie.
Wpadli w pułapkę.
Ignorują fakt, że to demokracja
uczyniła z Hiszpanii kraj rozwinięty.
Myślą, że są sami,
że ludzie w innych częściach kraju są głupsi.
Żyją w bańce.
Istnieje potencjalne niebezpieczeństwo
poczucia wykluczenia i wyższości.
W Hiszpanii jest podobnie, nazywa się to katalonofobią.
Ona istnieje, oczywiście. Trzeba to przyznać.
Jest to pogląd transwersalny.
Nie jest zarezerwowany dla faszystów.
To część historii, której aż przykro słuchać.
W Hiszpanii panuje dyktatura tematyczna.
Dziś Hiszpania to dyktatura dla katalońskich niepodległościowców.
Istnieje na to przyzwolenie w hiszpańskiej opinii publicznej
i wszystkich partiach,
które są za utrzymaniem tego stanu. Siedzą cicho i odwracają głowę.
Cofając się w czasie do okresu dzieciństwa,
gdy nie rozumiałem otaczającego mnie świata,
szybko zdaję sobie sprawę...
że coś w nim nie grało. Bycie Katalończykiem...
w hiszpańskiej mentalności.
Słyszało się komentarze: „Miły jak na Katalończyka”
albo „Katalończyk a taki niezaangażowany”.
Dwa czy trzy lata temu
hiszpański minister edukacji
powiedział, że celem rządu jest hispanizacja katalońskich studentów.
Chcemy, by katalońscy studenci czuli się Hiszpanami,
by byli dumni z bycia Hiszpanami i Katalończykami.
Postrzegają nas jako zagrożenie
dla ich obrazu hiszpańskości.
Bo inaczej mówimy.
Pojawiają się nawet opinie, że jesteśmy Francuzami.
„Baskowie to najstarszy lud hiszpański,
Katalończycy to Francuzi”.
W Aragonii mówi się o koegzystencji z Katalończykami,
proszę spojrzeć, jak subtelnie radzi sobie z tym Partia Ludowa.
Przepraszam, gdzie jest Plaza del Pilar?
- W prawo i prosto. - Przepraszam, co pan powiedział?
To nie w porządku. Mówimy „nie” ekspansji Katalonii!
Nie Socjalistycznej Partii Robotniczej.
Partia Ludowa.
Dobra. Ktoś powiedział, że to absurd.
Wytłumaczymy tym, którzy nie znają katalońskiego.
- Uważajcie. - Słuchajcie.
„W prawo i prosto” znaczy „w prawo i prosto”.
- Niemożliwe. - Naprawdę.
W interesie Partii Ludowej i Obywateli jest
wyjaśnianie, że w katalońskich szkołach uczy się dzieci nienawiści,
bo dzięki temu mają pretekst do interwencji.
Chcemy, by prawo rodziców
do wyboru języka, w którym będzie uczyło się ich dziecko,
było zagwarantowane przez konstytucję i sądy.
Naruszają prawa rodziców, którzy nie mogą wybrać
języka używanego w szkole ich dziecka,
choć mamy dwa języki urzędowe.
Byłoby wspaniale,
gdyby Hiszpanie uważali kataloński za swój język.
Sugerowanie, że nauka katalońskiego to pranie mózgu...
POLITOLOG
...to dobry przykład ich myślenia.
Zatem nauka po hiszpańsku,
sam fakt nauki w języku hiszpańskim, jest przykładem
odwrotnego prania mózgu.
Chcemy robić to, co chcemy,
mówić w wybranym przez nas języku.
Najgorsze w tym wszystkim są zasady.
Chcą zrobić z języka narzędzie manipulacji politycznej.
Nauczanie w języku katalońskim to nie pranie mózgu,
a nauczanie języka mieszkańców Katalonii,
by kończąc edukację, byli dwujęzyczni.
Widziałem je i rozmawiałem z innymi rodzicami,
którzy w plecakach swoich dzieci dostali ulotki...
mówiące o niepodległości.
Powiedziałem raz córce:
„Ludzie mówią, że w szkole
wmawiają ci, że Hiszpania cię okrada”.
Zapytała: „W jakiej szkole?”.
Ja na to: „W twojej”. Odparła: „W mojej?
Bzdura”.
Problem tkwi w nieudolnym zarządzaniu
przez państwowe instytucje, partie rządzące,
a zwłaszcza Partię Ludową.
BURMISTRZ BARCELONY
Obawiam się, że ostatnio również Generalitat.
To przez nieudolne zarządzanie znaleźliśmy się w sytuacji,
która w moich oczach wymusza konflikty
i dzieli kraj.
To pierwsze, co musimy zostawić za sobą,
bo to nie jest stanowisko Katalonii.
Ta sytuacja odpowiedzialna jest za rozpad wielu rodzin.
Nie wszystkich, ale tak również się zdarza.
Zerwanie przyjaźni.
Zajmuję się polityką tylko kilka miesięcy,
a przewodniczącym jestem od miesiąca,
a już zostałem ofiarą polowania na czarownice,
co wpłynęło na mnie, moją żonę, córki i całe moje otoczenie.
Odczułem ludzką nienawiść.
Zostałem poddany stygmatyzacji i fałszywym oskarżeniom.
Bardzo mnie to wszystko smuci.
Widzę, jak katalońskie społeczeństwo zostało podzielone.
Długo nam zajmie, nim z tego wyjdziemy.
Kilka razy zdarzało mi się rozpłakać na wizji, bo...
tak już jest. Nic na to nie poradzę.
Gdy o tym mówię,
ściska mnie w gardle, bo kiedyś nie było tego problemu.
Teraz wszystko się zmieniło,
na powierzchnię wypłynęło wiele uczuć.
Złych, toksycznych uczuć,
które zostawią po sobie ślad.
To podzielone katalońskie społeczeństwo.
Rozłam w Katalonii dotyczy klas
oraz podziału między miastem i wsią.
Dochodzi do tego kilka innych podziałów.
W czasach globalizacji
ludzie czują się zagubieni lub nawet porzuceni.
To absurdalne, niesprawiedliwe i niepokojące, że w XXI w.
ludzie muszą szukać schronienia.
Zatracili w tym świecie swoją tożsamość
i próbują ją znów odnaleźć.
Kryzys, który dotknął Hiszpanię,
mocno podkopał wiarę ludzi w system.
PRZYSZŁOŚĆ EUROPY
- Cześć. Co słychać? - Cześć, dzięki za przybycie.
- To zaszczyt pana gościć. - Jak głos?
Średnio.
- Witałam się z ludźmi na zewnątrz. - Sporo ich przyszło.
- Jak się masz? Witaj, Mario. - Cześć.
...jestem podekscytowana, są przekonani, że wygramy.
Posunęli się za daleko
i dali motywację katalońskiej większości.
Tu nie chodzi o miejsca w parlamencie. Chodzi o przyszłość ludzi.
PRZEWODNICZĄCY PARTII OBYWATELE
Ta kampania budzi emocje. Nie pytają o politykę.
Chcą wiedzieć, czy to zakończysz.
- Mario, miło mi cię poznać. - Cała przyjemność po mojej stronie.
- Co słychać, Albercie? - Wszystko dobrze?
- Dobrze cię widzieć. - Jak się masz?
- Dzięki, że jesteś. - Oczywiście.
Porażka niepodległościowców to podstawa.
Dla Hiszpanii i Europy. To najważniejsze.
Grunt to połączyć siły z partiami konstytucyjnymi.
To najważniejsze, ale oprócz tego, jeśli wygramy,
- grupa konstytucyjna... - Opinia publiczna będzie z wami,
więc inne partie was poprą.
- Oczywiście, jeśli nie... - To duża presja.
Raczej nie wyjaśnią,
- sumując miejsca w parlamencie... - Niemożliwe.
To debata o wartościach, nie o ideologii lewicowej czy prawicowej.
Ta sytuacja zdominowała debatę ogólnoeuropejską.
W Niemczech, Austrii, Francji, do pewnego stopnia w Hiszpanii i Grecji
rosną w siłę ruchy populistyczne...
- Tak. - ...należy więc stworzyć grupę...
Nacjonalizm i populizm to według mnie dwie strony tego samego medalu.
Obie sprzeciwiają się jedności w Europie.
Obie mówią o tożsamości zamiast o obywatelstwie.
To nie wolność, a presja.
Równowaga między większością a mniejszością
jest częścią demokratycznego wyniku, o który pytaliście.
To nie tylko wynik wyborów,
ale cały proces, który nas tu sprowadził,
a w tym procesie rola mniejszości jest bardzo...
Szacunek dla roli mniejszości jest bardzo istotny.
Chcą stworzyć homogeniczną przestrzeń
z jednym językiem, religią i tożsamością,
a Europa powinna być tego przeciwieństwem. Ma być różnorodna i mieć szacunek
dla każdej idei, religii i ideologii.
Według mnie Europa straciła szansę na powrót
do historii swoich krajów i ludzi,
którzy tak wiele do niej wnieśli: języki, kulturę, tradycję,
które karmiły Europę i z których wzrastała cywilizacja.
Próba homogenizacji
pod pretekstem służby innym krajom
to zaprzeczanie europejskiej tożsamości.
Jestem przekonany, że populizm i nacjonalizm
idą ze sobą w parze i w przyszłości staną się głównym rywalem.
Myślę, że między liberalną demokracją i liberalizmem
oraz nacjonalizmem i populizmem toczy się walka.
To bardzo ciekawe.
Nacjonalista uważa, że nacjonalista to ten drugi,
że sam nim nie jest.
Doszedłem do bardzo prostego wniosku.
Państwa to najwyższy wyraz nacjonalizmu:
granice, wojsko, hymn, flaga...
Ale nikt tak tego nie postrzega, bo to przecież państwo.
Nacjonalizmu nie wolno bagatelizować,
bo to zawsze kończy się tak samo.
On jest jak ziarno.
Jeśli je posiejesz, wyrośnie.
Zawsze w ten sam sposób.
Nie będzie wydawał nowych owoców, zawsze takie same.
Hiszpania to państwo wielokulturowe.
Ludziom obserwującym nas z innych krajów
musimy przypomnieć, że nawet nasza konstytucja z 1978 roku
wynegocjowana w atmosferze dyktatury,
uwzględnia, że w Hiszpanii istnieją różne regiony
i żyją ludzie różnych narodowości.
Może istnieć reakcyjny nacjonalizm, skrajna prawica, szowinizm,
a może istnieć też nacjonalizm uwzględniający międzynarodowość.
BRUKSELA
- To inny tekst. - Nie.
Po tym musimy nagrać wideo na temat pomocy społecznej.
- Delikatny temat. - Porozmawiamy później.
W porządku.
Joan, ile było po amnestii podatkowej?
- 60 miliardów... - 60 miliardów? W podatkach?
Nie, w pakietach ratunkowych dla banków.
Pakiety ratunkowe.
Chyba 40 czy 50 miliardów euro.
12 GRUDNIA 2017 PRZEMOWA PARTII RAZEM DLA KATALONII
Ana przedstawi Núrię jako kandydatkę partii Razem dla Tak.
- Nie, Razem dla Katalonii. - Przepraszam.
Zasmuciła mnie nawet wizyta mojej żony i córki.
Myślałem, że wszystko poszło dobrze. Wyszedłem,
a strażnik mówi: „Cholera,
widziałem twoją córkę, jak tak na ciebie czeka i...”.
- Cholera. - Drań!
„Mówisz, że wizyta się nie udała?”
Potem zadzwoniłem i zapytałem, czy na pewno wszystko w porządku.
Nie mówił, że płakała, ale była bardzo smutna.
Jesteśmy gotowi.
Na znak podejdziemy do drzwi i włączymy muzykę.
Czterdzieści miliardów.
Nie chcemy dłużej oglądać premiera tylko na ekranie,
nawet w programie na żywo.
Jak mówił na wiecu,
każdy głos na premiera Puigdemonta przybliża go tu o kilometr.
A zatem 21. musimy iść do urn wyborczych,
by znalazł się w Generalitat.
Przed państwem szef rządu, pan Puigdemont.
Prezydent!
Bardzo dziękuję.
Przyjaciele... Dziękuję ci, Jordi, za te słowa, wiele dla mnie znaczą...
Bardzo wiele...
Muszę wziąć udział w tej kampanii.
Nie mam innego wyjścia.
To partyzancka kampania.
Owszem, ale...
to dziwne,
ciężko nawiązać z nimi kontakt i jest małe opóźnienie...
Czasem zagadam do kogoś, bo widzę znajomego,
witam się
i przełamuję barierę,
którą tworzy technologia stojąca za rozmowami wideo
czy streamingiem na żywo. To mnie trochę do nich przybliża
i pomaga mi w tej sytuacji,
bo ludzie pracujący w tym miejscu...
To skomplikowane.
Co słychać?
Jak leci? Tak.
Co porabiasz?
Jestem przeziębiony i walczę z alergią, ale w porządku.
Panuje świetna atmosfera.
No jasne.
Mówimy, że wszystko gra. Wszystko jest OK.
Tak.
Pniemy się w górę, prawda? Dlatego reszta tak się denerwuje.
Ci popierający artykuł 155.
Widziałeś wczorajszy artykuł Pedra J.?
- To już desperacja. - Tak.
Zaczynają się poddawać.
- Tak sądzę. - Ostatecznie, Jordi,
jeśli po tym, co zrobili tobie i nam,
nic się nie zmieni, pan Rajoy będzie musiał się tłumaczyć.
Do cholery, narobił bałaganu.
Przyczepił się do nas, skrzywdził tylu ludzi,
a nic się nie zmieniło...
Wreszcie zobaczy, że to nie jest rozwiązanie.
- Nie wiem, ile jeszcze do więzienia. - Siedemdziesiąt kilometrów.
Jakaś godzina.
Wsiedliśmy do samochodu,
poszliśmy zeznawać
i wyszliśmy w nocy. Nie widziałem otoczenia.
Nic nie widziałeś.
- Nie miałem pojęcia... - Wiele cię nie ominęło.
- To pustynia. - Tak słyszałem.
ZAKŁAD KARNY
19 GRUDNIA 2017 WIEC ERC PRZED WIĘZIENIEM ESTREMERA
Oriol Junqueras siedzi w więzieniu, bo jego poglądy nie są akceptowane
i jest za to karany.
Puigdemont do pudła!
Wynocha!
To wasza flaga!
Jakiś dzisiaj małomówny.
Gdy przyjechałem do Katalonii w 1998,
na ruch niepodległościowy w Barcelonie
składało się trzech facetów z psem.
Na głównej ulicy miasta La Rambli
stał stolik owinięty katalońską flagą.
Nikt nie zwracał na nich uwagi.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat coś się zmieniło.
Chęć do głosowania za niepodległością
potroiła się z 13-15%
do 45-50%.
I to mnie właśnie zastanawia.
WOLNOŚĆ DLA WIĘŹNIÓW POLITYCZNYCH
Nie chcemy być niezależni od Hiszpanii,
a od jej rządu.
Nie chcemy niepodległości,
tylko zmiany rządu Hiszpanii.
Nie może być tak jak jest.
Postrzeganie tego jedynie jako ruchu niepodległościowego to błąd.
Chodzi o coś więcej.
Zawsze nam wszystkiego odmawiano i w tym tkwi sekret.
Ten ruch poszedł o krok dalej,
to ruch sprzeciwiający się rządowi Partii Ludowej.
To bardzo proste.
SOCJOLOG I POLITOLOG
Kiedy rząd Rajoya doszedł do władzy,
poparcie dla ruchu niepodległościowego wynosiło 17%.
Dziś wynosi 48%.
To Mariano Rajoy kultywuje ruch niepodległościowy.
To nie deszcz, ale ulewa,
a on się w niej topi.
Jest niewzruszony, jeśli chodzi o sprawę Katalonii,
nie idzie na żadne ustępstwa, bo to oznacza
jego upadek w Katalonii,
ale sukces w reszcie kraju.
Trwa w wiecznej konfrontacji.
I jak mówiłem, częściowo wynika to z zupełnie cynicznych powodów.
Pójdzie na dno. Historia go osądzi.
Jeśli zrobi to sprawiedliwie, to będzie bardzo ostry osąd,
bo jest niewrażliwym i nieustępliwym człowiekiem
lekceważącym bardzo ważne zjawisko,
którego nie potrafił odczytać ani ocenić.
Brak dialogu? Nieprawda.
Nie było w historii rządu Hiszpanii...
premiera, który spotkałby się więcej razy,
w sekrecie, oficjalnie, nieoficjalnie,
z premierem Katalonii.
Dialogu było bardzo dużo.
Lubię Katalonię. Ludzi, ich otwartość i etykę pracy.
To ludzie biznesu. Oni działają.
11 WRZEŚNIA ŚWIĘTO NARODOWE W KATALONII
Trudno mi nie dostrzec ironii, w tym, że Rajoy...
w sprawie Katalonii jest jak zacięta płyta,
wciąż powtarza to samo.
„Musimy bronić prawa”.
A tkwi w swojej Partii Ludowej, która to prawo złamała
na wszelkie możliwe sposoby.
Chodziło o odwrócenie uwagi od Partii Ludowej
i ogromnego stopnia korupcji w ich szeregach.
To samo tyczy się partii Konwergencja.
Idea, jakoby Katalonia była oazą
wolną od korupcji i fałszerstw,
których winne są partie w reszcie kraju...
Sami widzicie,
że okazała się ona nieprawdą.
Katalonia to nie oaza a bagno.
Rząd nacjonalistów
szuka sposobów na uniknięcie odpowiedzialności
i przerzucenie jej na innych.
A kto nada się lepiej niż Madryt i rząd Hiszpanii?
Jestem przekonany, że niepodległościowcy świetnie się do tego przygotowali.
Poradzili sobie szczególnie dobrze przede wszystkim w dwóch kwestiach.
Najważniejszą z nich
było dotarcie do wszystkich organizacji lokalnych
i prowadzenie pewnego rodzaju działalności misjonarskiej w Katalonii.
Organizowanie debat o zaletach niepodległości,
posługiwanie się osobami starszymi,
przekształcanie niepodległości w główny nurt oddolnie
wraz z Òmnium i Katalońskim Zgromadzeniem Narodowym,
które odegrały w tym procesie fundamentalną rolę.
Òmnium powstało za czasów Franca i jest organizacją kulturalną,
która broniła Katalonii
i nauki katalońskiego w czasach prześladowań.
Dopiero niedawno
na skutek wyroku sądu w sprawie statutu
organizacja zaczęła popierać
między innymi ruch niepodległościowy.
Zgromadzenie to inna historia.
Jest wynikiem konfliktu między Katalonią a Hiszpanią,
który swe źródło ma w przyjęciu statutu
i demonstracjach podczas święta La Diada, które ze sporych wieców przerodziły się
w jedne z największych demonstracji w Europie.
Przekształcili debatę o niepodległości i nacjonalizmie
w debatę o tym, czy demokracja jest dobra czy zła.
Ich strategia pokazuje,
że w tej kwestii są bardzo przebiegli.
O całe lata wyprzedzają
organizacje popierające zjednoczenie z Hiszpanią
jak również hiszpański rząd.
16 PAŹDZIERNIKA 2017
Sąd Najwyższy tymczasowo aresztuje
Jordiego Sàncheza i Jordiego Cuixarta, przywódców Zgromadzenia i Òmnium Cultural,
pod zarzutem podżegania do buntu.
Sànchez i Cuixart, przewodniczący Zgromadzenia Narodowego i Òmnium Cultural
zostali aresztowani bez możliwości wyjścia za kaucją.
Sąd Najwyższy uznał ich odpowiedzialnymi
za demonstracje, które odbyły się 20 i 21 września w Barcelonie.
Wskakują na samochód żandarma!
Chwila.
PRZEWODNICZĄCY KATALOŃSKIEGO ZGROMADZENIA NARODOWEGO
Prosimy o działania pokojowe.
EUROPO, POMÓŻ KATALOŃCZYKOM!
Sądzę, że aresztowanie bez możliwości wyjścia za kaucją było zbyt ostre.
Należy pamiętać o domniemaniu niewinności.
...spokojnie i cicho.
Dziś przerwiemy demonstrację.
Nie!
Wdarli się na samochód żandarma za ich pozwoleniem,
by poprosić demonstrantów o spokój.
Nie ma tu żadnych znamion buntu czy podżegania.
Przemoc dotyczy ludzi, nie radiowozów.
To zbyt mocne słowa, by opisać to zdarzenie.
UWOLNIĆ JORDICH!
WIĘŹNIÓW POLITYCZNYCH HISZPANII
WIEC WYBORCZY ERC
Dziś zobaczymy kolumnę złożoną z czterech osób. To podstawa
stworzona z jak największej liczby ludzi,
kolumna będzie miała cztery poziomy.
Będą stali na sobie.
Katalońskie castells, czyli wieże z ludzi
reprezentują pewne wartości:
siłę, równowagę, odwagę i rozsądek.
To inicjatywa organizacji lokalnych.
One są podstawą. To dzięki nim wieża stoi,
bez względu na to, ilu usuną ze szczytu, nawet jeśli zabiorą nam liderów,
podstawa wciąż rośnie, a z niej wyłaniają się nowi liderzy.
Dla dziennikarzy zza granicy, którzy nie żyją tu na stałe
i którzy nie znają całej historii,
wątek niepodległości brzmi dobrze.
Debata przyjmuje wymiar romantyczny,
gdy padają hasła „wolność” i „walka o demokrację”.
Katalońskie media, TV3 i inni producenci
idą w tę stronę,
to szlachetne idee.
Oburzenie Partii Ludowej na TV3 to totalna hipokryzja,
bo sami rządzą najbardziej stronniczą telewizją publiczną w historii.
TVE wkracza w sferę wolności słowa.
Jak wczoraj mówiłem senatorowi z partii socjalistycznej:
„Jeśli nie podoba ci się program, zmień kanał”.
W Hiszpanii jesteśmy wolni.
Nastał czas, w którym ludzie czerpią informacje
z jednej strony
z mediów, które mówią im to, co chcą usłyszeć,
a z drugiej dzieje się dokładnie to samo.
To „ideologiczne strefy komfortu”.
Oglądam tylko kanały, które mnie szanują,
z którymi nie mam problemu,
w których świat wygląda tak jak mój.
W tej kwestii zadziwia alarmujący...
PISARZ
...brak samokrytycyzmu.
Argumenty drugiej strony nie są zrozumiane.
Gdy mówimy o stronniczości...
DZIENNIKARZ I PRAWNIK
...należy mieć na uwadze, że nie dotyczy to tylko jednej ze stron,
a obu.
„Fałszywe newsy” to elementy propagandy
wykorzystywane do celów politycznych
i usprawiedliwiane
niemal paradygmatycznym zwrotem: „To jest moja prawda”.
Gdy ktoś sądzi, że prawda należy do niego, dyskurs jest niemożliwy.
Poruszam główne punkty i kontynuuję,
ale najważniejsze informacje mam zapisane.
Upewniam się, że moje przesłanie...
To pierwszy wiec z Pedrem.
Muszę zobaczyć, co mu powiem.
Cześć.
Co słychać?
- Jak leci? - Świetnie.
- Tak? - Mam krawat...
W zeszłym tygodniu nie poruszono żadnych kwestii...
SEKRETARZ GENERALNY PSOE
- To... - Spójrzcie na Rajoya.
Narozrabiał i zwiał.
Żadnych.
Próbowaliśmy poruszyć jakiś nowy temat, ale...
są tylko więźniowie, artykuł 155 i tyle.
Państwo to nasz jedyny wróg. Nasz jedyny przeciwnik.
ORĘDZIE PARTII CUP
Antydemokratyczne państwo, które nas gnębi,
neoliberalny reżim, który nas zubaża,
i niedoskonała, skorumpowana monarchia, która krzyczy: „Bierzcie ich!”.
- Wystarczy. - Będzie Albiol, Arrimadas,
Domènech.
To ważna sprawa,
nie rozumiem, czemu nie chcesz nic powiedzieć.
- To jest to. Widziałeś? - Nie.
To zobacz.
To najbardziej fascynująca informacja.
Najwolniej rozwijająca się gospodarka.
Gospodarka, która osiągnie najwolniejszy rozwój...
- Pierwsze miejsce w 2015. - 2018...
W 2018 będzie na ostatnim.
Możesz się do niego zbliżyć?
- Jak leci? - Patrzcie, kto przyszedł!
- ...Partia Ludowa to problem Hiszpanii. - Owszem.
Tak, ale według niego... Nie jest lewicowym radykałem,
ale w tej kwestii...
- Tardà wysłał mi wiadomość. - Tardà?
Chce się spotkać.
Wiesz, kto jeszcze?
- Kto? - David Fernández.
- I co? - Bardzo się ucieszył.
Gdy mówi się o postępowym rządzie, siedzą cicho,
ale rzuć kilka nazwisk, jak Núria Parlón czy Tardà
i pokazują swoje prawdziwe oblicze.
Fernández od razu do mnie napisał.
Tardà tak samo.
- Niesamowite. - Co sądzisz?
- ...zapraszamy na scenę. - Chodź.
- Podgłośnijcie. - Xavier, tędy.
Do góry.
Wśród katalońskiego społeczeństwa
zawsze istniał ruch niepodległościowy,
ale po transformacji ustrojowej
chyba każdy chciał powiedzieć:
„Zobaczmy, czy uda się
przekształcić cały półwysep w miejsce pokojowej koegzystencji,
czy uda się nawiązać dialog”.
Przez kilka lat
wszyscy do tego mocno dążyli.
To był czas, gdy Hiszpania
wprowadziła nowoczesną demokrację
w ramach konstytucji, co doprowadziło
do powstania niedoskonałego, dwupartyjnego systemu parlamentarnego.
Zawsze mieliśmy dwie główne partie,
a jedynymi partiami, które mogły wejść w koalicje,
gdy brakowało większości,
były partie regionalne.
Trwały niekończące się negocjacje.
Kolejne rządy powstawały
w przypadku braku większości
na drodze wymuszonych negocjacji i porozumień.
W pewnym sensie niepodległe państwo zostało stworzone
z tymczasowych porozumień.
„Jeśli wesprzesz mój budżet...
Co chcesz w zamian? Drogówkę?
Masz drogówkę.
Więcej ulg podatkowych?
Kontrolę portów?”
Proces przekazywania sobie władzy trwa nieustannie.
Będzie trwał, dopóki nic już nie zostanie,
bo państwo odda praktycznie wszystko.
Różnica między tym, co Katalonia oddaje, a otrzymuje,
wynosi minus 16 i pół miliona euro.
Takie pieniądze pokryłyby dwa roczne budżety na służbę zdrowia.
Trzeba poprawić system dotacji państwowych?
CZŁONEK PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO Z RAMIENIA PARTII OBYWATELE
Całkowicie się z tym zgadzam.
Powinny mieć sens dla całego kraju.
Ale przedstawione argumenty
są całkowicie niezgodne z gospodarką i nauką.
Ludzie mówią, że Hiszpania ich okrada.
Katalonia, zawsze będąca siłą napędową
hiszpańskiej polityki i gospodarki, nigdy nie miała swojego człowieka
w rządzie Hiszpanii.
Nie miała w Madrycie żadnej wagi politycznej.
Ostatnia próba ze strony Katalonii
została podjęta dziesięć lat temu przez szefa rządu Pasquala Maragalla,
który wysunął interesującą propozycję.
Popieram unieważnienie statutu Katalonii
przyjętego przez kataloński rząd.
Powiedział: „Sposobem na rozwiązanie tego historycznego konfliktu
jest stworzenie nowego statutu,
który odniósłby się do aspiracji Katalonii,
a jednocześnie
definitywnie połączył Katalonię i Hiszpanię”.
Tekst został przedstawiony hiszpańskiemu rządowi
zgodnie z prawem i ponownie zaczęły się negocjacje,
został lekko zmieniony,
ale ostatecznie zatwierdzony.
Wtedy postrzegano to jako szansę na zażegnanie
na jakiś czas konfliktu, który trwał od dawna.
Po zatwierdzeniu przez parlament,
również zgodnie z prawem statut poddano referendum...
po którym również został przyjęty.
A potem...
wynik referendum nie został podtrzymany przez Sąd Konstytucyjny.
Partia Ludowa poszła ze statutem do Sądu Konstytucyjnego
i za zamkniętymi drzwiami wycięli część tekstu.
Po zaprzepaszczeniu tego procesu
przez sędziów i upolityczniony sąd,
nić porozumienia między Hiszpanią a Katalonią została zerwana.
Statut nie został wycofany, poza kilkoma artykułami.
Nie trzeba było być ekspertem,
by dostrzec, że były podejrzane.
To bardzo proste. Statut głosił: „Katalonia jest narodem”.
To była podstawa. Postrzeganie Katalonii jako narodu
nie dotyczy wyłącznie niepodległościowców.
To jest podstawa.
Katalonia jest narodem.
I dąży do tego, by być tak postrzegana
w ramach konstytucji.
Dlaczego?
Wy, zwłaszcza wy,
pewnie tego nie uczynicie, bo to wy ją złamaliście.
Decyzja o obaleniu statutu
oburzyła wielu mieszkańców Katalonii.
Problem w tym, że w ciągu ostatnich 40 lat
Hiszpania nie zaproponowała Katalonii nic.
Zupełnie nic.
To raczej kwestia serca niż rozumu.
Jedyne, co nam zostało, to utworzenie własnego państwa.
WYPUŚĆCIE WIĘŹNIÓW POLITYCZNYCH
Tak stało się ze Szkocją i Wielką Brytanią.
Nie było w tym nic nielegalnego. Uzgodniono, że odbędzie się referendum.
Według hiszpańskiej konstytucji mamy pełne prawo
do zorganizowania referendum w sprawie naszej przynależności do Hiszpanii.
Dużo poważniejszym problemem
byłoby wyegzekwowanie jego wyniku. Referendum można przeprowadzić.
Po jego zakończeniu można podjąć decyzję.
Nasza konstytucja jest podobna do niemieckiej,
włoskiej, francuskiej...
i amerykańskiej.
To nie tego typu kraje.
To nie Botswana, z całym szacunkiem do Botswany.
To kraje demokratyczne.
Konstytucja żadnego z nich
nie mówi nic o mocy samostanowienia.
Niemiecki sąd konstytucyjny właśnie wydał taki wyrok.
Bawaria złożyła wniosek o referendum w tej sprawie
i jej odmówiono.
Tak się nie stanie,
bo należy do Niemiec jako całości.
6 WRZEŚNIA 2017
Kataloński parlament głosuje za zorganizowaniem referendum
Niepodległościowcy mają większość 72 do 63
Sytuacje z szóstego i siódmego września
były pierwszymi uznanymi za niezgodne z prawem krajowym.
Gwałcicie nasze prawa. Mamy prawo wiedzieć...
- Tak. - To...
Znowu naruszono nasze prawa.
- Co z gwarancjami parlamentarnymi? - Dość przemówień.
Za chwilę zagłosujemy.
- Pan González pragnie zainterweniować... - Nie, będziemy głosować.
Głosowanie się zaczęło.
Gwałcicie nasze prawa.
Robicie, co wam się podoba
- z najwyższą instytucją... - Głosy za.
Panie Puigdemont, pana zachowanie i słowa
są kompletnie nieodpowiedzialne.
Jedno z podstawowych praw ludzkich to prawo do samostanowienia.
Katalończycy mają to prawo.
Próbujecie naruszyć prawa Katalończyków,
których reprezentuję w tym parlamencie
jak i poza nim.
Organizacja referendum to nie zbrodnia. Tak mówi hiszpańskie prawo.
Kataloński parlament postanowił nagiąć reguły,
zignorować statut i konstytucję,
porady prawników,
gwarancje parlamentarne...
Wtedy wszystko przepadło.
Robi pan największy demokratyczny błąd
w historii kraju i wszystko, co się od tej pory wydarzy,
panie Puigdemont, będzie pana winą.
Bardzo dziękuję.
Ten rząd uprawia demokrację.
Wbrew waszym groźbom,
wbrew „groźbokracji”, którą reprezentuje wasz reżim,
my reprezentujemy demokrację.
Przejdziemy do głosowania w sprawie propozycji ustawy
o referendum w sprawie samostanowienia.
Chcę, by jasne było, że nie weźmiemy udziału w głosowaniu,
które oznacza utratę naszych praw jako członkowie opozycji.
Połowa parlamentu była pusta,
ponieważ opozycja wyszła,
a ich ustawy zajęły miejsce konstytucji i statutu.
Zmiana statutu
może przejść dwiema trzecimi głosów.
Czyli musi poprzeć ją 90 reprezentantów.
Mieli ich tylko 72.
Propozycja ustawy
o referendum o samostanowieniu zdobyła 72 głosy za,
żadnego przeciw, a 11 osób się wstrzymało.
Prawnicy parlamentarni...
ostrzegali szefa rządu, że jego poczynania
naruszają konstytucję, statut i prawa członków parlamentu.
Prawa są użyteczne, ale nie obejmują wszystkiego.
Konstytucja niektórych rzeczy nie przewiduje,
co nie znaczy, że są one sprzeczne
z nią samą czy demokracją ogólnie.
Mogą przecież reprezentować poglądy nowego pokolenia,
którego tekst konstytucji jego dziadków
nie wziął pod uwagę.
Mimo tego zdecydowali się na ten krok,
który dziś stawia nas w takiej sytuacji.
Nie będzie referendum o samostanowieniu,
bo to pozbawi obywateli Hiszpanii
prawa do decydowania o własnej przyszłości.
Sami rozumiecie,
że ani rząd, ani sądy nie mogą tolerować takiego zachowania.
KATALONIA, 1 PAŹDZIERNIKA 2017 DZIEŃ REFERENDUM
Referendum odbyło się nielegalnie
i takim zostało uznane przez Sąd Konstytucyjny.
SEKRETARZ STANU W UNII EUROPEJSKIEJ
A siły bezpieczeństwa muszą przecież
przestrzegać wyroku sądu.
Dziś jest dzień demokracji
i chcemy głosować.
Przyszły tu tysiące ludzi, którzy chcą głosować
i zamierzamy dopiąć swego.
- Nie pozwolicie nam działać? - Nie.
- W porządku. - Dziękuję.
Nie boimy się!
Nie przejdą!
Nie skomentuję szczegółów operacji z pierwszego października,
bo to nie moja rola, poza tym nie mam takich informacji.
Ale...
pierwszego października nie odbyło się referendum.
Wicepremier wciąż powtarzał,
że nie będzie tego dnia,
że nie będzie urn do głosowania.
Pierwszego października pojawiły się urny, a ludzie poszli głosować.
To tłumaczy zaciekłość działań policji,
które miały miejsce tego dnia.
Były wyrazem porażki.
Sądzę, że praworządność,
co zostało w tym wypadku zademonstrowane,
ma swoje mechanizmy
i sposoby na wzbudzenie szacunku.
To najważniejsze, co rząd powinien zrobić...
dla swojego kraju.
W niesprzyjających okolicznościach, wśród zakazów i obostrzeń
tysiące ludzi zorganizowały się,
otworzyły setki lokali wyborczych,
zadbały o obecność urn wyborczych
i umożliwiły odbycie się referendum w pokojowej atmosferze.
To pokazało siłę ludzi,
która bez względu na opinię
co do niepodległości Katalonii
sama w sobie ma ogromną wartość polityczną.
Pierwszego października...
organizatorzy wykazali się wielkim brakiem odpowiedzialności.
Rząd proniepodległościowy
jak i inne ugrupowania
walczyły o interwencję międzynarodową po ewentualnym referendum.
To wszystko było częścią planu
i mam na myśli naprawdę wszystko.
To zdjęcie było prezentem od rządu,
bo naprawdę nie powinni byli używać siły.
Pierwszego października
w hiszpańskim rządzie pojawiło się kilka głosów.
Jeden mówił o zignorowaniu sytuacji. „Niech sobie głosują.
Wynik jest nieprawomocny”.
Inni radzili wziąć udział w kampanii.
„Lepiej trzymać się razem”.
To zrobił Cameron w Szkocji i Kanadyjczycy w Quebecu.
Tak zrobiłby każdy demokrata. „Pójdę tam,
wygram debatę, zdobędę ich głosy,
wygram referendum i wrócę do domu. Problem rozwiązany”.
Ale tego nie zrobili.
Wchodzimy tam.
- Do środka. - Wchodźcie.
Otoczyć ich z obu stron.
Znajomy powiedział mi kiedyś, że polityka
to bardziej Flip i Flap niż Prezydencki poker.
Zgadzam się z nim w 100%.
Będziemy głosować!
To, że rząd nie spodziewał się, że sytuacja tak bardzo ich przerośnie,
widać w poleceniu o zakończeniu interwencji
wydanemu policji.
Wtedy zrozumieli,
że ich poczynania budzą wątpliwości
i nie przynoszą spodziewanych rezultatów.
Wynocha!
Mordercy!
W Hiszpanii czy poza nią nie można wychodzić
z policyjnymi pałkami na ludzi, którzy głosują.
To nie podlega dyskusji, nie da się obronić tego stanowiska.
Ludzie przyszli głosować. Było tam wielu starszych i dzieci,
a faceci z pałkami ubrani niczym Darth Vader
zaczęli ich popychać. Katastrofa.
To był tragiczny dzień dla rządu,
bo nie byli w stanie zapobiec ukazaniu się dwóch zdjęć.
Jedno przedstawia ludzi głosujących
w normalnych warunkach,
a drugie policjantów powstrzymujących ich od głosowania.
Obie sytuacje miały miejsce.
Hiszpania się z tym ludziom nie kojarzy.
Większość była w szoku. „Co się dzieje? To w Hiszpanii?”.
Może to były pojedyncze przypadki. Pech.
Tak działają międzynarodowe media.
I taki obraz pokazują.
Ludzie byli zdumieni.
Mówimy o Hiszpanii.
Silnej europejskiej demokracji, wolnym kraju,
który wysłał oddziały policji na mężczyzn, kobiety i dzieci,
którzy przyszli zagłosować.
Mówi pan, że zdjęcia hiszpańskiej policji
brutalnie przerywającej głosowanie są fałszywe?
Że to nie miało miejsca?
Nie mówię, że wszystkie są fałszywe.
Tylko niektóre.
Wokół tej sprawy krąży mnóstwo fałszywych informacji.
To się wydarzyło.
Osiemset czy dziewięćset osób zostało rannych,
teoretycznie, ale jedno mnie zastanawia.
Ani przewodniczący Generalitatu, ani nikt inny nie odwiedził tych ludzi.
Gdzie są ci ranni?
Wstyd!
Pierwszego października czułam przede wszystkim niedowierzanie.
Nie mogłam...
uwierzyć w to, co widzę.
Nie wierzyłam, że to, co widzę w telewizji, dzieje się
dziesięć minut od mojego domu.
Czułam wściekłość i bezsilność. Płakałam.
Oglądałam nagrania i nie mogłam przestać płakać,
bo czułam się, jakby bili moją rodzinę,
ludzi, których kocham.
Tam była moja rodzina, bliscy przyjaciele...
Zapamiętam to jako bardzo przykry dzień.
To niesamowite, że w XXI wieku
ludzi bije się za to, że poszli głosować. Gdzie my jesteśmy?
To kompletna hańba. Oglądałam to i...
Było mi wstyd i żal moich dziadków,
mojej rodziny... Sama mam mieszaną krew.
Mam rodzinę w Galicji, Madrycie, w całym kraju, ale mieszkam tu.
Zamierzam tu pracować i mieszkać,
a tak to wygląda. Zobaczyłam, co się dzieje,
wzięłam swoje rzeczy i wybiegłam na ulicę.
Tego dnia dużo ludzi zmieniło zdanie.
Moja mama była na nie, ale po tym
zagłosowała na tak. Tak to działa.
Nie byłem za niepodległością, ale te wydarzenia,
zwłaszcza represje ze strony policji, zmieniły moje poglądy.
Teraz wydaje mi się to najlepszą opcją.
Wiele osób, które nie zamierzały głosować, zagłosowały w ramach sprzeciwu.
To było bardzo brutalne.
Widziałem, jak biją mężczyznę przede mną.
Miał rozcięte ucho i krwawił.
Widziałem też, jak policjant się śmiał.
Byłem zszokowany, wracając do domu,
zobaczyłem na rogu jakiegoś zapłakanego człowieka.
Kompletna ruina.
Według katalońskiego rządu
frekwencja podczas referendum wyniosła 42%.
Z 5 300 000 Katalończyków uprawnionych do głosowania
dwa miliony zagłosowały za niepodległością.
Dwa miliony, dziesięć tysięcy, 144 osoby, 90% wszystkich oddanych głosów
za niepodległością Katalonii.
Katalońskie instytucje
mają obowiązek uszanować i wprowadzić zmiany,
za jakimi opowiedzieli się dziś nasi obywatele.
Uhonorować je, obiecując,
że razem zbudujemy godny,
wolny kraj, w którym panować będzie pokój i demokracja.
Katalońskie społeczeństwo zostało oszukane,
wciąż wmawiano nam, że to możliwe
dzięki referendum czy głosowaniom,
podczas gdy nikt nie dał nam żadnej gwarancji.
Nie było żadnego cenzusu. Nikt nie wiedział, jak zliczyć głosy.
Towarzyszyliśmy wyborczyni w różowej bluzie i dżinsach,
która zagłosowała w dwóch lokalach w Barcelonie.
Ten wyborca zrobił to samo.
Raz w Cornelli, drugi raz w Hospitalet.
Mogę z całą pewnością przyznać to,
co i tak już wszyscy wiecie
i co udało nam się zaobserwować w ciągu dnia.
Dziś nie odbyło się
w Katalonii żadne referendum.
Le Monde, the Economist...
nawet Times radził Rajoyowi, by nie zachowywał się jak Putin.
New York Times, Washington Post...
sugerowały, że referendum powinno się odbyć,
choć wolały, by Katalonia pozostała częścią Hiszpanii.
W Katalonii większość była za referendum.
Statystyki wahały się między 70 a 60% zależnie od sondażu
na korzyść referendum.
Gdyby odbyło się prawomocne referendum,
a tym samym zmieniłyby się nastroje
i całe podłoże polityczne,
jasne jest, że przeważałyby głosy na nie.
„Nie proś o coś, czego nie mogę ci dać.
Inaczej przestanę istnieć.
Nie zgadzam się z tobą.
A nawet gdybym chciał,
nie mogę ci tego dać, bo hiszpańska demokracja zakorzeniona jest
w pewnych zasadach...
nazywanych praworządnością.
Oznacza to, że sami decydujemy, czym chcemy być”.
Dobry wieczór.
Nadeszły trudne czasy dla naszej demokracji...
3 PAŹDZIERNIKA 2017 ORĘDZIE KRÓLA FILIPA VI
...i w tej chwili przemawiam do wszystkich obywateli Hiszpanii.
Trzeciego października...
po nielegalnym referendum,
które odbyło się pierwszego,
król postanowił
wygłosić przemowę.
Od jakiegoś czasu
pewne katalońskie władze
nieustannie, świadomie i celowo
łamią zasady
zapisane w konstytucji i Statucie Autonomii Katalonii.
Od tej chwili,
w następstwie ostrej przemowy króla,
w regionie zaczęły zachodzić poważne zmiany.
Z Katalonii wycofało się wiele dużych firm,
w tym dwa banki, które miały w niej swoje siedziby.
Firmy się wycofują.
„Żadna firma stąd nie odejdzie. Żadna”.
Cóż, 3000 to trochę więcej niż nic.
Tak zareagowała partia socjalistyczna,
która, można by rzec, popiera rząd.
Zdyscyplinował partię socjalistyczną,
a Unii Europejskiej wysłał bardzo jasną wiadomość.
Od tej pory drzwi się zamknęły.
W wyniku braku inicjatywy ze strony hiszpańskiego rządu,
król postanowił ją przejąć.
To był ten moment. W obliczu braku jasnego przekazu,
nadziei, stanowczości czy przekonania
ze strony rządu,
jako głowa państwa powiedział: „Czas się tym zająć”.
Przemowa króla nawoływała: „Bierzcie ich, olé.”
To nie do pomyślenia.
Gdyby próbować wyjaśnić to w innym kraju w Europie
czy na świecie, gdyby wyjaśnić im, co zrobiła głowa państwa,
nie uwierzyliby w tę...
normalizację przemocy w obliczu politycznych konfliktów.
W tym orędziu...
chciał wytyczyć granice...
szacunku do konstytucji, które zignorowano...
i jako głowa państwa przywołać do porządku.
Sądzę...
że zabrakło mu pewnej dozy empatii.
Ja pięć minut po tej przemowie proklamowałbym republikę.
Bardzo się rozczarowałem.
Zraniło mnie to.
Nie spodziewałem się tego,
bo każdy wie, że król nie ma mocy wykonawczej.
Tylko stoi na czele państwa.
Reprezentuje je właśnie dzięki temu.
Z punktu widzenia korony konieczne było zrobienie tego,
do czego zobowiązuje go konstytucja,
czyli obrona jedności Hiszpanii.
W rezultacie Hiszpania pokryła się flagami.
BARCELONA, 8 PAŹDZIERNIKA 2017
DEMONSTRACJA W OBRONIE JEDNOŚCI HISZPANII
W październiku
setki tysięcy ludzi wyszło na ulice,
krzycząc, że są Katalończykami, ale nie niepodległościowcami.
Nie nazwałbym tego „cichą większością”,
ale znaczną częścią społeczeństwa, która poczuła się wykluczona.
Jednym z niewielu pozytywów tego procesu było to,
że ta cicha większość się w końcu obudziła
i powiedziała: „Dość.
Będziemy demonstrować i głosować jak nigdy przedtem”.
Drugim pozytywem był fakt,
że obudziła się w nich wreszcie duma z bycia Hiszpanem.
Ale rodzi się pytanie.
Nagle racjonalizm poszedł w odstawkę,
a w ich głowach coś się poprzestawiało.
Ludzie zaczęli odwoływać się do swojej narodowości
z niemal fanatycznym zacięciem.
- Niech żyje Hiszpania! - Viva!
Niech żyje Guardia Civil!
Puigdemont do pudła!
Mariano Rajoy potwierdził, że rząd doszedł do porozumienia
z partią socjalistyczną w sprawie uaktywnienia artykułu 155 w Katalonii.
Co to oznacza?
Polityczną kontrolę autonomii przez państwo.
„Jeśli autonomia nie wypełnia obowiązków przedstawionych w konstytucji,
zostanie do tego zmuszona siłą”.
Szef rządu autonomii,
w tym wypadku Puigdemont, jest zobowiązany do zaprzestania swoich działań.
Decyzja o jednostronnym ogłoszeniu niepodległości
naturalnie nie należy do mnie.
Tym będzie musiał zająć się kataloński parlament.
25 PAŹDZIERNIKA 2017 Puigdemont musi zdecydować,
czy chce ogłosić niepodległość czy zwołać wybory.
Środa, czwartek...
i piątek, 25, 26 i 27 października
pogrążyły Katalonię w chaosie.
Były dwie możliwe drogi: wcześniejsze wybory
albo deklaracja niepodległości Katalonii.
Katalończykom powiedziano, że wszystko jest gotowe
i że po proklamacji republiki wszystko wróci do normy.
W Katalonii wielokrotnie wcześniej podgrzewano atmosferę,
wszystko po to,
by przygotować ludzi na to, co ma nadejść.
Mamy nadzieję, że niczego jutro nie proklamują,
bo ktokolwiek się na to zdecyduje,
skończy jak człowiek, który spróbował tego 83 lata temu.
Chodzi panu o to, że obecna sytuacja
również skończy się zamachem ze strony dyktatury?
Co chciał pan powiedzieć?
Odnoszę się do tego...
że przełomowa dla nas data, data uzyskania niepodległości,
miała swoje konsekwencje.
Nie jestem historykiem ani jasnowidzem.
Wiedziałem, że konsekwencje będą poważne...
i że muszę uniknąć aktywacji artykułu 155.
Wtedy jedyną moją bronią
było natychmiastowe zwołanie wyborów.
To prawda, że istniała...
pewna forma komunikacji, jako że
poproszono na piśmie o gwarancję,
że państwo nie uruchomi...
zasady praworządności.
Jeśli wycofają się z artykułu 155,
jeśli wrócimy do normalności,
dwaj Jordi zostaną uwolnieni,
wycofa się 15 000 policjantów
przysłanych do Katalonii, by terroryzować ludzi,
a finanse Generalitatu zostaną uregulowane,
zwołam wybory.
Tak.
Ale niemożliwe jest żądanie od państwa gwarancji,
że nie zastosuje danego prawa. To polityka.
Najważniejszy moment przyszedł w nocy.
Ta noc była niczym noc długich noży.
Dwie, a właściwie trzy partie: jedna na zewnątrz, dwie wewnątrz,
siedziały naprzeciwko siebie i czekały, kto pierwszy się wycofa.
Wiedzieli, że ten, kto to zrobi, zapłaci wysoką cenę podczas wyborów.
Artykuł 155
był i nadal jest dla mnie antykonstytucyjnym zamachem stanu,
który łamie wszystkie zasady demokracji,
bo znosi demokratycznie wybrany parlament
i prawomocny rząd.
Podjęto decyzję o zwołaniu wyborów.
ERC robili, co mogli,
by go powstrzymać, rzucali mu kłody pod nogi,
a ostatecznie oskarżyli zdradę.
Marta Rovira usiłuje wzbudzać litość, używając argumentów typu:
„Nie możemy wrócić do naszych...
miast. Wyrzucą nas.
Nazywają nas zdrajcami, botiflerami...”.
Botifler? To po katalońsku zdrajca.
- Jesteśmy nimi, prawda? - Tak.
To obraźliwy termin na określenie złego Katalończyka.
Czyli takiego, który nie jest za niepodległością.
Jesteśmy botiflerami, zdrajcami, wciąż obrzucają nas takimi inwektywami.
Każdy, kto w Katalonii mówi po hiszpańsku, jest botiflerem.
Nie powinniśmy zapominać,
że to tak naprawdę walka pomiędzy dwoma partiami
o polityczną przewagę w Katalonii.
Na placu św. Jakuba odbywają się demonstracje.
Wszędzie „zdrajcy”, „botiflerzy”, groźby rezygnacji.
Gabriel Rufián wstawił bardzo ważnego tweeta.
„Sto pięćdziesiąt pięć srebrników”.
Nazywa Puigdemonta Judaszem Iskariotą.
Jego właśni ludzie zjedli go żywcem,
nazywając zdrajcą, botiflerem...
W końcu się poddał.
Przyjmujemy wolę obywateli Katalonii
wyrażoną podczas referendum pierwszego października
i ogłaszamy, że Katalonia będzie niepodległą republiką.
Tak.
Nie.
Tak.
Wynik referendum został przegłosowany
większością głosów w liczbie 70 za,
dziesięć przeciw, dwa głosy nieważne.
Ogłoszenie powstania republiki odbyło się bardzo formalnie,
trochę oficjalnie, trochę potajemnie, a trochę posępnie,
bo nikt się nie cieszył.
Odśpiewali hymn narodowy „Els Segadors”,
ale równie dobrze mogli zagrać „Requiem” Verdiego.
Katalońska bij godzino!
Nowy czerwiec wita nas
Wyostrzyjmy klingę siną!
Hej, sierpem raz!
- Niech żyje Katalonia! - Visca!
Wolność!
Tak, niepodległość przegłosowano, uroczyście ogłoszono,
warto dodać, że w sekrecie.
Wylewne uściski, łzy, emocje...
Kataloński hymn...
i wyjazdy na weekend.
Wszyscy wyjechali i wrócili w poniedziałek.
MSW potwierdziło,
że odwołany szef Generalitatu
opuścił Hiszpanię i przebywa w Belgii.
Puigdemont
Proces
Niepodległość
Wielu ludzi na mnie głosowało
Wybaczcie, ludzie Rajoya
Zacząłem ten proces
Żeby pić szampana
Niepodległość
Chcę nowego kraju
Żadnych szczających turystów
Franco, spoczywaj w pokoju
Witajcie, uchodźcy
Hiszpania mnie atakuje
Żryjcie chleb z pomidorami, skurwiele
Chcę nowego kraju
By pić szampana w strefie dla VIP-ów
Niepodległość
PRZYSZŁOŚĆ TO EUROPA
Decyzja Puigdemonta o wyjeździe do Belgii była częścią jego strategii
mającej na celu rzucenie wyzwania hiszpańskiemu wymiarowi sprawiedliwości.
Uznaliśmy, że najlepszym sposobem będzie
ucieczka od hiszpańskiego wymiaru sprawiedliwości, który nie gwarantuje nam
sprawiedliwej obrony i poszanowania naszych praw,
i obrona z innego kraju Unii Europejskiej,
mierząc się z konsekwencjami tej decyzji.
Wszyscy zastanawialiśmy się,
czy na jego miejscu byśmy wyjechali czy zostali,
i jaka czekałaby nas przyszłość.
Nie wykonano żadnego gestu, nie podjęto żadnego działania...
w kwestii tej tak zwanej Republiki.
To niemal komiczne.
A potem stało się to, co musiało się stać.
PROKURATOR GENERALNY
Prokuratura postawiła zarzuty rebelii,
podżegania do buntu, defraudacji i kilku innych przestępstw
wobec najwyższych członków katalońskiego Generalitatu,
których decyzje i działania odpowiadają za kryzys instytucjonalny,
którego kulminacją była jednostronnie podjęta decyzja o niepodległości
ogłoszona z całkowitym brakiem poszanowania dla naszej konstytucji
w dniu 27 października.
MADRYT, 1 LISTOPADA 2017
LIDERZY RUCHU NIEPODLEGŁOŚCIOWEGO TYMCZASOWO ARESZTOWANI
Przed wyborami kandydaci nie mogą siedzieć w więzieniu.
Jeśli odbędzie się proces i zostanie ogłoszony wyrok,
będzie można mówić o wyborach.
Ale areszt
w atmosferze politycznej wojny jest nie w porządku.
Ja widzę to inaczej.
Według mnie podział władzy w Hiszpanii funkcjonuje bez zarzutu.
Wierzę również, że sąd podjął decyzje,
na które nie odważyłby się rząd,
gdyby należały do niego.
Ale rząd uszanował pełną niezależność sądu.
Tak powinno być w Unii Europejskiej: pełen podział władzy.
Oczywiście, gdy sędziowie mianowani są przez większości parlamentarne,
można odczuć ich wpływ na sądy.
I ta ręka polityki,
w żadnym wypadku nie niewidzialna, jest zawsze obecna w hiszpańskich sądach.
Nie zrozumieli, czym jest lojalność instytucyjna.
Partie polityczne to jedno, a instytucje to drugie.
Należy je szanować, bo są mechanizmem kontrolnym,
dzięki któremu państwo poprawnie funkcjonuje.
Kto odpowiada za fakt, że w obecnej chwili
Razem dla Katalonii i inne partie niepodległościowe
nie mają liderów, bo odcięto im głowy?
Mariano Rajoy i Partia Ludowa.
UWOLNIĆ WIĘŹNIÓW POLITYCZNYCH
Możliwe, że katalońscy politycy nawet teraz nie rozumieją,
na jaką przemoc narazili lud.
Państwo wysłało statek z dziesięcioma tysiącami policjantów.
Długi czas wisiało nad nami widmo tragedii.
Oczywiście nie mieli pojęcia, że mogą trafić do więzienia.
Nie wiedzieli, że prawo może być takie wredne.
Europejski nakaz aresztowania. Mnie.
Jak sobie z tym poradzić?
Nigdy nie miałem problemów z prawem, nigdy nawet nie dostałem mandatu.
Nigdy.
Nie wiem, jak mam to odbierać.
Teraz widzę europejski nakaz aresztowania za zbrodnię, za którą grozi 30 lat.
To mocno mnie dotknęło.
Po tym wszystkim, co zrobili, trwonieniu pieniędzy podatników,
zniszczeniu statutu,
nielegalnym wykorzystywaniu danych Katalończyków, bo to też robili,
korzystali z naszych dokumentów, by przeprowadzić nielegalny cenzus
bez żadnych gwarancji prawnych.
Po tym wszystkim i zignorowaniu wyroku sądowego,
naprawdę myślał, że mu się upiecze?
Wyroki sądowe trochę podreperują sprawę,
ale konflikt nadal będzie istniał.
I trzeba go rozwiązać.
Uruchomienie artykułu 155 też go nie rozwiązało.
WOLNOŚĆ DLA WIĘŹNIÓW POLITYCZNYCH I BANITÓW
Wygląda na Vodafone.
Halo?
Halo, przepraszam.
- Tak. - Nie mogę teraz rozmawiać.
Przepraszam, dziękuję.
Jadę na ważne spotkanie i nie mogę teraz rozmawiać.
BARCELONA, 16 GRUDNIA 2017 DEBATA WYBORCZA, KANAŁ LA SEXTA
Mamy bardzo mało czasu... Dwa, trzy...
PIĘĆ DNI DO WYBORÓW
- Trzy dni. Poniedziałek, wtorek i... - Środa, dzień refleksji, co?
Tak, ale wiesz, że chcą robić zdjęcia?
- Nie dadzą nam nawet pospać. - Nie przed wyborami powszechnymi.
- Ostatni raz... - Nie tak wcześnie, o 11.30...
Coś koło tego.
- Co u ciebie? - W porządku.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Pogadamy później.
Czekamy do 22, żeby przeanalizować sytuację,
bo czasem mam wrażenie,
- że to się nie wydarzyło... - Właśnie.
Chcą przekazać jasną wiadomość.
„Uważajcie na to, co robicie.
Nie musicie być politykami
ani bronić żadnych idei”.
- To mogło przydarzyć się wam. - Racja.
Poważna sprawa.
- Jak idzie kampania? - Dobrze. Dawno się nie widzieliśmy.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Kampania idzie dobrze. Za to gorzej z moim głosem.
- Brałeś coś? - Prawie wszystko, ale...
Brałem nawet kortyzon.
- Co u ciebie? - Wszystko dobrze.
- Cieszę się, że tu jestem. - Świetnie.
- Poważnie. - Rozumiem.
Musimy poczekać do 22.
Zobaczymy.
- Musimy odpocząć. - O tak.
Na razie dawajmy z siebie wszystko do 21.
Tak jest.
- Powodzenia. - Nawzajem.
Cześć, księżniczko.
Wygrywasz jeszcze przed startem.
Mam już makijaż. Poprawiają go.
Naprawdę!
Serio. Za to ja...
- Co? - Przemaluj mnie całego.
Kompletna metamorfoza i puder na czoło. Wyglądam strasznie!
Dopiero się goliłem, a nic nie widać. Nieważne.
Santi, pozwól, że przedstawię: to szef kampanii.
- A to jeden z naszych współpracowników. - Miło mi.
To wszystko dla was.
Zostawmy tu rzeczy.
Miej oko na niepodległościowców.
Żeby mi nie ukradli szalika ani kurtki.
Idź na makijaż, jeśli chcesz.
Inés, ostatnio cię nie było.
- Komórka, tablet? - Nie.
- A w trybie samolotowym? - Nie, takie urządzenia są zabronione.
- Ten facet to kret. - Ja jestem kretem.
Po debacie zapraszam na krótkie podsumowanie.
Takie są procedury.
Podczas debaty próbuj zawsze mówić pierwszy.
- Przejąć inicjatywę? - Tak.
Spróbuj znaleźć sobie sojusznika
i przeciwnika.
Skonfrontuj się z Obywatelami
i w mniejszym stopniu z Partią Ludową i z Icetą.
Co tylko chcesz, Jordi,
ale po miesiącu w więzieniu nie chcę wchodzić tam zielony.
Nic nie jest dla mnie jasne.
Bądź pewny siebie.
Nie masz pojęcia, co znaczy miesiąc w więzieniu.
Mów pierwszy.
Jak skończysz, będzie po wszystkim.
- Bądź spokojny, ale nie zbyt wyluzowany. - Nie.
Jeśli uda ci się przekazać swoje racje, zrób to.
Do dzieła, Jordi.
Nie wysyłaj mi żadnych wiadomości.
Podczas naszego urzędowania w parlamencie uchwaliliśmy 26 praw.
Prawo biznesowe służy ludziom biznesu.
Czy jest dość ważne, by uchwalił je kataloński parlament?
Nie tak jak zostało przedstawione.
A głosował pan za, prawda?
Głosował pan za, prawda?
- To niedopuszczalne... - Panie Albiol...
19 GRUDNIA 2017 OSTATNI WIEC WYBORCZY
DWA DNI DO WYBORÓW
Dziękuję.
Nie chcę, by ktokolwiek wydawał katalońskie dokumenty,
bo wszyscy jesteśmy Katalończykami:
pan Puigdemont, pan Junqueras i pani Rovira.
- Niech żyje Europa! - Visca!
Strach przed globalizacją umniejsza nas jako ludzi,
szukamy więc
powrotu do dawnych, wygodnych czasów, które tak dobrze znamy z przeszłości.
Jest wiele różnych czynników.
Nie podoba mi się,
że ludzie wrzucają je wszystkie do jednej szuflady
i podpisują ją jako
„ksenofobia” czy „populizm”...
Bo to są zupełnie różne rzeczy.
Byłoby dobrze, gdyby te głosy uznano za dowód na to,
że te czynniki nie pochodzą z jednego źródła
i są produktami wyświechtanego systemu.
Nacjonalizm to nie problem.
DZIENNIKARZ
Problemem jest Hiszpania.
Nacjonalizm to tylko objaw. Problemem jest Hiszpania.
Problemem jest Unia Europejska.
Demokracja przeżywa oczywisty kryzys.
Struktury, które stoją na jej straży, przeżywają ten kryzys.
Społeczeństwom brak programu działania.
Hiszpanii brak programu.
Wspólna Europa to przeżytek.
Dowody na to widoczne są wszędzie.
Jak to możliwe w dzisiejszych czasach...
że człowiek ma pracę i nadal jest biedny?
Kryzys finansowy z 2008 roku pokazał nam,
że świat finansów ma przewagę nad demokracją
i powalił ją na kolana.
Wszyscy o tym wiedzą.
Jak to możliwe, że banki
zostały przekształcone w narzędzia ucisku obywateli?
Jak to możliwe? A odpowiedź na to pytanie
jest inna w każdym kraju.
W Katalonii ruch niepodległościowy wykorzystał ten fakt.
W pozytywnym tego słowa znaczeniu.
Zbyt wiele osób czuje się zostawionych w tyle.
Musimy to naprawić i to szybko.
To nie problem Hiszpanii.
Ani nawet nie Europy.
To problem globalny. Dotyczy całego świata.
Podobnie jest w USA,
gdzie niezwykły triumf Donalda Trumpa
podzielił kraj.
W Wielkiej Brytanii,
kraju, który historycznie jest najbardziej powściągliwym,
najmniej ideologicznym krajem Europy Zachodniej.
Teraz został całkowicie podzielony
między ludzi popierających Brexit i tych, którzy są mu przeciwni.
Taki sam podział widać teraz także tu...
w Katalonii.
Ruch niepodległościowy to tylko kolejna reakcja
świadków globalizacji, kryzysów i innych problemów.
To jasne.
- Dokument tożsamości? - Twój.
- Przypominałam ci kilka razy. - Tak, oto on.
- Karta, stolik nr 30. - Stolik 30.
21 GRUDNIA 2017 DZIEŃ WYBORÓW
Denerwuję się.
Wczoraj byłam bardzo spokojna, ale dziś od samego rana...
bardzo się denerwuję. Zobaczmy, jak pójdzie.
Nie można być zbyt pewnym siebie.
Mamy szanse, ale zobaczymy.
To nie utopia.
Premier!
Idź do diabła, piękna!
Premier!
Potrzebuję więcej miejsca, proszę was.
BRUKSELA
Zawsze jest tak samo, prawda?
Ten widok powtarza się w całej Katalonii.
Transmisja na żywo z lokalu wyborczego w Lleidzie.
Drzwi się zamykają.
Lokale wyborcze w tej chwili się zamykają.
Premier!
- Jak się masz? - Dobrze.
Po pierwsze, niepodległościowcy mają większość absolutną.
Po drugie, wygrywamy wśród tych grup.
- Cześć. - Co słychać?
- Denerwuję się. - Widać.
Zawsze zaczynają liczenie od małych miast.
A te zawsze są za niepodległością, ale...
kiedy zaczną napływać wyniki z dużych miast,
nasza sytuacja się poprawi.
Duża część głosów Partii Ludowej trafiła do partii Obywatele.
Możliwe, że otrzymają też głosy partii Wspólnych.
Partia socjalistyczna ma mniej głosów niż Wspólni...
- Dużo. - ...ostatecznie okaże się,
kto ma więcej procent i głosów,
ale to będą zbliżone wyniki.
- Socjaliści mają 20. - A jak większość?
- Wiadomo coś? - Socjaliści 20.
- Spadają. - Owszem.
Są.
Zobaczmy.
Niespodziewanie Inés Arrimadas wygrywa,
zdobywając prawie milion głosów.
Ludzie zaczną skakać z mostów.
Trzydzieści cztery, trzydzieści sześć dla ERC,
Razem dla Katalonii, 28-29 mandatów, Partia Socjalistyczna...
między 18 a 20 mandatów.
- Czy to możliwe? - Idę zjeść kanapkę.
- Chcesz coś? - Nie.
Poszło nieźle.
Socjaliści między 18 a 20?
Tak, według tych sondaży.
Bardzo mało.
- Słaby wynik. - Owszem.
- Coś tu nie gra. - Nie wierzę w to.
Ja też nie.
Najważniejsze to zobaczyć, czy możemy połączyć siły
z innymi antyniepodległościowcami.
- Prawda? - Zobaczmy wynik końcowy.
Na razie mają dość dużo.
Na razie, ale to jeszcze nie koniec.
Jeśli odrobinę spadną, stracą większość.
Artykuł 155 nie wejdzie w tych okolicznościach.
Grunt, że Rajoy przegrywa i to spektakularnie.
Grupa proniepodległościowa ma 49%.
- Wspaniały kraj. - Dobrze się trzymamy.
Wspaniały wynik, przyjaciele.
W tych warunkach,
do cholery, kandydaci w więzieniu, reszta na uchodźstwie...
przy ciągłej kryminalizacji naszych wyborców...
gloryfikowaniu przez media artykułu 155.
Z takim wynikiem będą musieli go znieść.
SIEDZIBA ERC
Jestem przeszczęśliwa. Patrzcie tylko, ERC, 32, Konwergencja, 34.
To wszystko!
Zaraz wychodzimy. Wyglądajcie na szczęśliwych.
Chcę widzieć uśmiechy, znów wygraliśmy. Chodźcie.
Dlatego jesteśmy w Belgii.
Bo gdybyśmy nie obronili
legalności i ciągłości tej instytucji,
- nie mielibyśmy... - Oczywiście.
...głosu, który mieliśmy przez ostatnie półtora miesiąca,
gdy działaliśmy jako kataloński rząd.
Chodźcie! Ministrowie, idziemy.
Za dużo ludzi.
Nie idź tędy. Czwarte piętro. Tylko ministrowie i szef rządu.
Ministrowie tędy.
- Wygraliśmy. - Tylko nie gadaj za dużo.
Powiem tylko: „Zgadzam się ze wszystkim, co powiedział szef rządu”.
- Nie, ty mów pierwszy. Ja zakończę. - To będzie najbardziej...
Ty zaczniesz, ja zakończę.
Możesz udawać wygnanego rzecznika rządu...
„Porażka.
Zwycięstwo niepodległości i nieuchronna porażka”.
Miałem mówić...
Premier!
37 mandatów dla Obywateli. Dzisiejszych zwycięzców.
Partia Obywatele to prawdziwe tsunami,
które zrobiło prawdziwą rewolucję w hiszpańskiej polityce.
Uwaga, niepodległościowcy utrzymują większość absolutną.
Stracili kilka mandatów,
ale Razem dla Katalonii, Puigdemont i ERC mają 70 miejsc,
a absolutna większość
w katalońskim parlamencie ze 135 miejscami wynosi 68.
Dziękujemy, Katalonio,
za to, że wysłałaś światu wiadomość.
Panie i panowie,
Republika Katalonii pokonała monarchię i artykuł 155!
Dziś jeszcze wyraźniej widać,
że ten proces nie odzwierciedla przyszłości całej Katalonii,
a my będziemy dalej walczyć.
Więźniowie muszą zostać uwolnieni,
a prawowity rząd musi powrócić do Generalitatu,
gdzie jest nasze miejsce i czego pragną nasi obywatele.
Wolność!
Skończy się na negocjacjach, na czym od początku mi zależało.
Nie ma innej drogi. Nie możemy dopuścić
do narzuconego zwycięstwa.
Wygraliśmy prawo do bycia głosem ludu,
reprezentantami jednej ze stron w tej dwustronnej relacji.
Powinni chociaż zadzwonić i zapytać:
„Co się dzieje? Jak możemy to naprawić?”.
Dialog nie ma granic.
A jeśli jest możliwy,
nie widzę usprawiedliwienia na działanie poza prawem.
Nie doszłoby do tego,
gdybyśmy byli w stanie osiągnąć jakiś rodzaj porozumienia.
Aby tak się stało, musimy wyeliminować żale,
które między nami istnieją...
i pomówić o tych, które nie istnieją.
Ludzie chcą szacunku. Niczego więcej.
A ogromnym problemem w Katalonii
i powodem, dla którego uaktywnił się ruch niepodległościowy,
jest brak szacunku ze strony Madrytu.
Musimy popracować nad empatią i wzajemnym zrozumieniem,
by odbudować więzi, które zostały zerwane,
ale na to potrzeba czasu i możliwości.
To, co cały czas mnie zdumiewa...
w ostatnich siedmiu czy ośmiu latach, a szczególnie teraz, to to,
jak bardzo niepotrzebne było to wszystko
i jak łatwo można było tego uniknąć,
gdyby do parlamentu wszedł ktoś dorosły i powiedział:
„Dzieci, koniec tych bójek,
rozwiążmy to jak dorośli”.
23 MARCA 2018
Raül Romeva wraca do więzienia.
Prokuratura żąda kary 30 lat pozbawienia wolności.
Josep Rull i Jordi Turull aresztowani. Prokuratura żąda 30 lat.
Carme Forcadell aresztowana. Prokuratura żąda 30 lat.
Tego samego dnia Marta Rovira ucieka do Szwajcarii, by uniknąć więzienia.
Carles Mundó odchodzi z polityki 15 dni po wyborach.
Obecnie czeka na proces na zwolnieniu warunkowym.
2 LISTOPADA 2017
Oriol Junqueras trafia do więzienia. Prokuratura żąda 30 lat.
Nadal przebywa w więzieniu.
Jordi Sànchez i Jordi Ciouxart zostają aresztowani 16 października 2017.
Prokuratura żąda 30 lat.
Nadal przebywają w więzieniu.
22 GRUDNIA 2017
Jorge Moragas rezygnuje z posady szefa sztabu Rajoya
i zostaje mianowany ambasadorem Hiszpanii przy ONZ.
3 CZERWCA 2018
Mariano Rajoy traci stanowisko premiera
po głosowaniu nad wotum nieufności w wyniku oskarżeń o korupcję.
Następnego dnia
Pedro Sánchez zostaje mianowany nowym premierem Hiszpanii.
Pedro Sánchez mianuje Josepa Borrella ministrem spraw zagranicznych.
Inés Arrimadas nadal przewodzi opozycji w Katalonii
i jest rzecznikiem partii Obywatele.
Carles Puigdemont nadal nie wrócił do Hiszpanii,
by uniknąć więzienia.
Oczekuje na nakaz ekstradycji w innym kraju europejskim.
17 MAJA 2018
Quim Torra zostaje szefem rządu Katalonii
wyznaczonym przez Carlesa Puigdemonta.
KWIECIEŃ 2018
Hotel Husa President ogłasza bankructwo.
Chyba wiem, co to. To caganer.
Super. Mam taki w domu.
Amerykanie tego nie cierpią.
Mówią na to „Załatwiający się człowiek”.
Przepraszam.
Też się zastanawiałem, jak można kłaść coś takiego w szopce.
- Dziwne, prawda? - Owszem.
To katalońska tradycja.
Kultura Katalonii jest bardzo skatologiczna.
Jest w niej dużo odniesień do odchodów.
To jest caganer
do położenia koło żłóbka.
Chyba ma nam przypominać,
że jesteśmy tylko prostymi śmiertelnikami
i że każdy z nas...
Nie znam nikogo, kto tego nie robi.
Napisy: Agnieszka Putek