SZEŚĆ LAT WCZEŚNIEJ
KOPIEC KRETA
PRZYBRZEŻNA PRZYGODA PAŹDZIEROCZNICA
Deratyzator będzie się za nas modlić.
OBECNIE
To niezły znak, prawda?
Nie.
Co robisz, Gene?
Instrument z łyżek, pojemnika na serwetki, marzeń i magii.
To było jasne.
Jak burger, Bob?
Dodałem do niego jajko.
Czemu tata robi burgera o ósmej rano?
Jest w innej strefie czasowej?
To dla pana Dowlinga z banku.
Mamy dziś spotkanie...
Będziemy go prosić o przedłużenie spłaty kredytu.
Superowo.
Oby się zgodził.
Bo wyposażenie restauracji kupiliśmy za ten kredyt.
I dajecie mu burgera?
Pieniędzy mu nie damy.
-Bo ich nie mamy? -Otóż to.
A może na tym mu zagrasz?
Żeby go przestraszyć?
Nie, oczarować.
Bob, podoba mi się pomysł z burgerem,
ale nie za wcześnie go przygotowujesz?
Jeszcze nie czas.
To egzemplarz treningowy.
Czemu szepczesz?
Nie chcę, by mu było przykro.
OK.
Że co?
Nic. Co? Jesteś cudny.
To miłe.
Wiem.
Nie zetrzyj ze mnie sezamu.
Luz. Nie zrobię tego.
-Jaka urocza para. -Daję im rok.
Poćwiczę z kolejnym hamburgerem.
I postaram się nie myśleć, jak dużo od niego zależy.
Może dodam dwa jajka.
To może być burger dnia!
Nazwiesz go "Nie poddawaj się, Bobby.
"Tak czy siak, zawsze jajkoś to będzie".
-Co ty na to? -Za długie.
A "Pan Tłuścioszek"?
Zabieramy się już.
Jeszcze tydzień szkoły, a potem będę Wakacyjną Tiną,
której przydarzą się wielkie rzeczy.
Jak te potówki, które dostajesz?
Większe.
Wakacyjna Louise też wykona kilka dużych ruchów.
Możliwe. Nie martw się tym.
Dobra. Sorki.
Wakacyjny Gene będzie chodził topless i grał na tym.
-Super. -Pa, dzieciaczki.
-Uważacie na nierówny chodnik! -Dziękuję.
Każdego dnia schodzę By otworzyć drzwi
I obrócić zawieszkę
"Otwarte"
A potem martwię się I biegunki dostaję
Od tego stresu i tej nadziei
-Ale nie myślę... -I nie powinieneś myśleć...
O tych obawach
Pan Dowling z banku Spyta: "Po co ta wrzawa?"
Gdy spróbuje naszych frytek i burgerów
Nie wywinie nam numeru
Spłatę przedłuży, da nam czas
I powie, że kto jak nie my radę da
Byśmy się już nie martwili Tylko słodko sobie żyli
Wrócimy, szczęśliwi tacy Uściśniemy się i będzie cacy
-Do pracy pójdziemy -I jedno słyszeć będziemy
Biegunki nie ma, strachu się nie najemy
Raczej.
Żegnaj, Gienia, świat się zmienia
Zawsze to jajkoś będzie W ten słoneczny czas
Gdy go widzę Serce z radości się trzęsie
Jakoś tak...
Nieźle.
I chcę, by mi dał całusa Odchodzę, z daleka patrzę
Co w jego spodniach wypatrzę?
Kupę?
Mam odczucie, że to prawdziwe uczucie
Jeśli i on tak czuje To będzie idealnie
Chajtnę się z nim na poważnie Na palec wsunę pierścionek rozważnie
Choć szaleć nie zamierzam Bo co rano na lekcje zmierzam
Powiem jak dziewczę w moim wieku Ty mnie lubisz, to i ja cię lubię, człeku
Łańcuszek ci wręczę Pięknymi słowami to zwieńczę
Bądź wakacyjnym mym chłopakiem
Zgódź się, nie stój okrakiem
Zawsze to jajkoś będzie
W ten słoneczny czas
Każdego dnia śpiewać chcę
Chcę grać
Na moim pojemniku do serwetek
To zrewolucjonizuje amerykański pop
Dnia każdego
Czuję się wspaniale, kolego
Żadna to wielka rzecz
Pokazuję to, co czuję
W głowie czasem myśli są
Które mnie wstrzymują
Czuję się przez nie mała
Choć dzielna jestem cała
Oby nie słyszeli, że o nich mówię
Bez nich nie ma mnie, w to uwierz
Ale tego lata zobaczymy
Kim będziemy, co zrobimy
Zawsze to jajkoś będzie
W ten słoneczny czas
Trzeba szczęście chwytać swoje Choć po drodze będą wyboje
Wrócimy, szczęśliwi tacy Uściśniemy się i będzie cacy
Zaryzykuję, bez marudzenia
Gdy się zgodzi, będzie chemia
PIERWSZY BANK OSZCZĘDNOŚCIOWY W OCEANSIDE
Nie.
Przykro mi. Odmowa.
Ma pan siedem dni na spłatę
albo zajmiemy pański sprzęt w restauracji.
Siedem dni?
Zajmiecie? I się tym nie przejmiecie?
Przyniosłem panu burgera.
-Dziękuję. Ograniczam mięso. -O Boże.
Zamykam sprawę.
A wasze miny sprawiają,
że jest mi smutno,
więc wyjdźcie już.
Miny?
Możecie zabrać...?
Chce pan frytki?
Udam, że piszę.
I to jest przełom, jakiego szukaliśmy.
Zęby mnie bolą. Jacy "my"?
Nasz niedoceniony, ale wielce wpływowy zespół
Mała Nuta z Serca Wypluta.
Tworzymy go z siostrami.
I grającym na flecie Peterem Pescadero.
-A, fakt. -I tak się nazwaliśmy?
No! Szukaliśmy własnego brzmienia,
I zgodzicie się, że je znalazłem.
-Dowalę ci! -Zeke.
-Za mocno! -Sorki!
Zrobię to. Pójdę do niego.
Nie zrobię tego.
A jednak zrobię. Nadchodzę.
Nie. Wracam. Nie dam rady.
Tak, dam radę.
Uwaga, moje klejnoty!
Nie, to zły moment. Odsuń się, żołnierzu.
Gotowi? Start!
Louise! Chodź, zrobić obrót bez trzymanki.
Siedzę tu sobie i podziękuję.
Ma pietra.
Nie mam. Dobrze mi się tu siedzi.
Boi się, że czapka jej spadnie.
Chyba ty. Wpadłaś!
A to dobre. Trochę.
Nie wiem, po co ją nosi. Jakby miała pięć lat.
O rety.
Dziecina.
Co powiedziałaś? Użyłaś słowa na "dz"?
Ja słyszałam "ślimak".
A ja "zżymać".
Już ja ci pokażę!
Spokojnie.
Mamy tu jakiś konflikt?
Głupi bank. Słoneczny czas.
Chyba dupiaty czas.
Będzie dobrze, Bob.
Pamięta o moim zamówieniu?
Tak.
Ten chodnik jest coraz gorszy.
Widziałem, jak ktoś się potknął.
Jak będziecie świętować przesunięcie terminu spłaty?
Mam zrobić koszulki?
Dostaliśmy odmowę.
Co? Przecież zrobiliście burgera!
Ogranicza mięso!
Ogranicza mięso.
Bob, uspokój się.
Siedem dni. Damy radę.
Musimy tylko w ciągu siedmiu dni sprzedać tyle burgerów, by spłacić bank, czyli...
Mnóstwo.
Nie aż tak. Poradzimy sobie.
Interes się będzie kręcił, bo park rozrywki
obchodzi Paździerocznicę!
No tak!
Zwiększy się ruch pieszych.
To prawda.
A piesi lubią jeść,
więc opchniemy burgery. Prawda?
Piesi lubią jeść.
Oj lubią.
No i widzisz. Może jednak nie warto tracić nadziei?
Zamiast krzyczeć i wariować?
I stresować klientów?
Trochę warto.
Zawsze to jajkoś będzie
W ten słoneczny czas
O Boże.
Nie jest tak źle.
Jeśli kręcą cię wielkie dziury.
Nie da się wejść drzwiami. A klienci zazwyczaj
lubią nimi wchodzić do środka.
Witam, panie Dowling.
Proszę się nie martwić. Świetnie nam idzie!
Siedem dni!
Kręci głową, ale to pewnie dlatego, że ma robaka na twarzy.
Uwaga!
Z drogi! Nadjeżdża bogaty właściciel lokalu!
Jaka wielka dziura, Bob.
-Co zrobiłeś? -Co?
Zgadzam się.
To nie ma nic wspólnego z tym, że właściciel już dawno
powinien wymienić te stare rury.
Racja.
Czy to ważne, Calvin?
Bo musimy rozdać ulotki i spompować szampana.
Ile czasu zajmie naprawa, panie Fischoeder?
A jaki to rok mamy?
-Boże. -On żartuje.
-Żartuje pan, prawda? -Powiedzmy, że tak.
Felix, ty się tym zajmiesz.
Jesteś moim bratem-nieudacznikiem,
ale może zdołasz naprawić tę dziurę.
Potrzebujesz okazji, by zabłysnąć.
Grover, zajmij się tym, bo jesteś u nas... kimś.
-Prawnikiem. I kuzynem. -Właśnie.
Miasto się tym zajmie.
-Pewnie wkrótce? -Albo i szybciej.
Widzisz, Bob? I już się robi.
-Gdybym miał monetę... -Gene.
Wyszampańmy się stąd.
Dokończmy rozdawanie ulotek.
Jestem wykończony.
"Osiemdziesiąt lat tanich emocji i prawie nikt nie zginął".
Taki marny wynik.
No wiem. Dacie wiarę?
To miejsce przetrwało 80 lat bez pozwu sądowego i nie stoczyło się na dno.
-Tak mówimy o tacie. -Louise.
Mój tata zapisał mi te budynki i molo,
-chyba w ramach żartu. -A mógł mnie.
-To dopiero byłby ubaw. -Prawda.
Tu napisano, że będzie muzyka na żywo w "prawie odnowionej muszli koncertowej".
Tak. Mamy uwielbianych akordeonistów, Ludzie na Akord,
i Johnny'ego Jazzowe Dłonie. Jego dłonie są magiczne...
-więcej nie zdradzę. -Dziękuję.
I nasz zespół, Mała Nuta z Serca Wypluta!
Ty mówisz poważnie. Odsunę się.
Chłopaki, opuszczamy to miejsce.
Żegnam, burgerowcy. Widzimy się w dniu zapłaty czynszu.
Daj łyka.
-No tak. -Czynsz.
Potrzebujemy pańskiej pomocy!
-Nie, tak. -Ojejciu.
Bank przynudza w sprawie spłaty kredytu.
Możemy nie płacić na razie czynszu?
Żeby spłacić bank?
Nie chcecie mi zapłacić?
Czy ja dobrze rozumiem to śmieszne pytanko?
Tylko w tym miesiącu.
Zgadzam się z Felixem.
Chyba jestem trochę wstawiony,
więc odpowiem "może".
Cicho. Jedź!
-Jedziemy po chodniku -Ha!
-Dlaczego "ha"? -Bo nie musimy płacić czynszu.
-To nam pomoże z bankiem. -Powiedział "może".
I puścił oko.
Ma tylko jedno. Skąd wiesz, że to nie było mrugnięcie?
Potrafię to rozróżnić.
-Cześć, Jimmy Junior. -Cześć, Tina.
Ale fajne. Jaka głęboka.
Jakby Ziemia w każdej chwili miała nas pochłonąć.
Tak...
Bo tak bardzo nas kocha.
Ma pan jakąś zapasową restaurację, gdyby tak się miało stać?
Nie.
Louise, odejdź od dziury!
Dobra, idę na górę do łazienki.
Powiedzieli, że nie można spłukiwać, dopóki nie naprawią rury,
więc ostatniemu
przyda się zastrzyk ocucający, bo będzie tam cuchnąco.
Idę pierwsza. Lub przynajmniej nie ostatnia.
A ja chcę być wisienką na klozecie!
NASTĘPNEGO DNIA
JESTEŚMY OTWARCI. WEJŚCIE Z BOCZNEJ ULICZKI
Przestań się gapić na tę dziurę. Chodź do łóżka!
-Nikt dzisiaj nie przyszedł. -Wiem.
-Mamy sześć dni na spłatę kredytu. -Tak.
A pan Fischoeder nie dzwonił w sprawie czynszu.
Nadal nie wiemy, co oznaczało jego "może".
Dziewięćdziesiąt procent oznacza tak.
Zdecydowanie nieprawda.
Wielokrotnie na sugestie dołączenia do klubu książki mówiliśmy Teddy'emu "może".
Naprawili rurę, to dobrze, prawda?
Jaki niebieski plastik. Taki nowoczesny. Jesteśmy teraz modni.
Hej, panie Smutasie,
co zwykła mówić twoja mama?
Nie wiem. "Coś tu śmierdzi"?
Nie. "Nadzieja i hart ducha trzymają cię z dala od wiesz czego".
Faktycznie tak mówiła. Uważała je za modne.
Bo to prawda. Chodź do łóżka.
Jutro naprawią chodnik i sprzedamy milion burgerów.
I znów będziesz mógł używać twarzy.
Szczęśliwy.
Pełen nadziei.
-Całuśne usta. -Przestań.
-Zamknięte oczy, świński nosek! -Lin.
"Kocham Lindę!"
Ja ciebie też, Bobby! Dobra, do łóżka!
Dzieci, gaście światła, dobrze?
Troszczymy się o was.
Tina mknęła po plaży na Jerycho
A Jimmy Junior na Verycho
Verycho narwany z Botswany
Za wolno.
Galopuję.
Jeśli chcesz nas złapać, ściągaj te portki,
będziesz superaerodynamiczny.
A, już to robisz. Git!
Masz rację. Jestem szybszy w samych majtasach.
Galopowali po pustynnym bezkresie, ramię w ramię.
To idealny dzień. Wszystko, co lubię w jednym miejscu.
Ciebie, Jerycha.
Brakuje mi tylko...
Cześć, seksowne zombie.
Cześć, Tina!
Cholera. Hej, mam coś dla ciebie.
Tak? Czy to jest to, o czym myślę?
Mój spinkoszyjnik. Połączenie spinki i naszyjnika.
Ekstra.
O rany. Nie powinnam się
stresować we własnej fantazji.
To twoja fantazja?
Luz. Zapomnij, że o tym wspominałam.
A, to dlatego tak dobrze jeżdżę...
-na koniu. -Konno.
-Co. -Nic.
Zatrzymajmy się.
Hamuj, Jerycho.
Nienawidzę hamowania.
Dlaczego stresujesz się we własnej fantazji?
Masz wątpliwości, czy będę fajnym wakacyjnym chłopakiem?
Wątpliwości?
Bo je wyczuwam.
Stwórz sobie własną i zadawaj te swoje pytania.
Nie psuj mojej.
Samą ją psujesz, bo wkładasz mi te słowa w usta.
Nieprawda. Zgubiłeś dżinsy czy rozum?
Dobra, wyluzuj.
-Sam wyluzuj. -Uspokój się.
Co się teraz dzieje?
Ale mamy ubaw na tej zajefajnej plaży.
Skurczydupek!
To brzmi dobrze.
Tata źle korzysta z tego sprzętu.
Grała dla was Mała Nuta z Serca Wypluta.
Hej, Ken, myślałem,
że jesteś na konferencji w Houston.
Pogadamy później.
Czy chcecie usłyszeć jeszcze jedną...
Co jest...?
-Stop. -Co?
-Przestańcie grać. -Dlaczego?
Słyszymy was z naszej planety i aż zęby nas bolą.
-Macie zęby? -Chyba tak.
Może wypróbujcie inne instrumenty
i sprawdźcie, czy muzyka to wasza bajka?
Ale ludzie nas kochają.
Nie, byli tylko mili.
Widzisz? Wyszli.
Robi się niezręcznie.
Nie mówię, że zniszczymy waszą planetę,
ale niewykluczone, jeśli zagracie jeszcze jeden dźwięk więcej.
Narka.
Dzięki, że wpadliście.
Wiem. Jesteście zapracowani.
Dodomeki, Bakaneko, Okoro Kamui, podróbka Burobu,
Kuchi Kopi, wgnieciony Kuchi.
-Miło nam. -Lizodup.
-Że co? -Słyszałeś.
Chłopaki, jest problem.
Chloe Barbash nazwała mnie dzieciną.
Co robimy? Pomysły.
Wystrzelimy ją z armaty. Przepołowimy ją ciosem karate.
Rzucimy rekinowi na pożarcie. To tak na szybko.
Ktoś coś dorzuci?
Mamy armatę, karate, rekina. Co jeszcze?
Dlaczego cię tak nazwała?
Nie chciałam zrobić obrotu.
Bałam się, że drobne mi wypadną.
Aha.
Także przez czapkę z uszami.
Nie wiem, czy zauważyliście, ale często ją noszę.
Teraz, kiedy o tym wspomniałaś...
Chloe uważa, że boję się ją zdjąć.
-To niedorzeczne. -Totalnie.
I czemu tak do mnie mówi?
To obraźliwe. Dla, no wiecie, dzieci.
Przypominam, że właśnie gadasz do zabawek.
Teraz nie powinienem tego mówić?
Ale kolekcjonerskich!
Niektóre nawet uszkodzone,
macie farta, że jeszcze się liczycie.
Dobra, kumam cza-czę.
I to ma być dziecinada?
Tak, mam je od przedszkola
i myślałam, żeby już jej nie nosić...
Chwila. Nosisz ją od przedszkola?
-Tak. Nie znasz tej historii? -A długa jest?
Cicho! Opowiadaj.
To był pierwszy dzień w przedszkolu.
Chyba się denerwowałam
i mama zrobiła mi ją, by dodać mi otuchy.
Głowa ci nie urosła od przedszkola?
Hej, głowy niektórych ludzi są po prostu idealne od początku.
Mamy tu rzucać pomysłami,
jak mam podejść Chloe i odzyskać moją reputację.
-Mnie zapaliła się lampka. -Mów.
Wejdziesz do dziury.
Tej przed restauracją?
Tak! Nagraj z tego filmik.
Siedzisz w tej dziurze.
-Robisz swoje. -Ciekawe.
Wiesz, co mówią,
dzieci wychodzą z dziur, a nie w nie wchodzą.
-Tak mówią? -Nieustannie.
-Nie słyszałem. -Jak widzisz,
to będzie twój arcyobrót.
Spadniesz w przepaść.
Świeże podejście, co?
-W przeciwieństwie do twojego oddechu. -Zjadłem miętówkę.
Mam nagrać, jak wchodzisz do dziury,
żeby zobaczyły to dzieciaki w szkole?
Tak. Bo dzieci nie wchodzą do dziur, tylko z nich wychodzą.
Przestań to powtarzać.
A ja co mam zrobić?
Mówisz: "Louise, nie schodź tam. To niebezpieczne".
I wydasz z siebie okrzyk grozy.
Taki?
Postaraj się.
-Krzyknę: "Kochanie, nie!". -Nie.
To może "coo...?"?
Tylko wcześniejsza kwestia i wydech grozy.
Ręka w górę, kto chce to zrobić rano.
Gene, prawie uniosłaś rękę.
Nie! Rodzice by mi nie pozwolili. Teraz.
-Filmuj. -Dobra.
To nie takie straszne.
Za dużo myślisz.
Śmiało, dorosła dziewczyno w piżamie dla dorosłych.
Louise, nie schodź tam. To niebezpieczne!
Louise, to niebezpieczne!
Louise, nie schodź tam.
Już dość. Ten był w dechę.
Nie mogę.
Nie o tym myślałem.
Zapomnijmy o tym pomyśle.
Louise, wszystko w porządku?
Tak!
Miałaś machać rękami, wpadając do dziury?
Bo jeśli tak, to mamy to.
Poszło świetnie.
Rzucicie mi lampkę?
Masz.
"Au", bo ją złapałaś?
Ekstra!
Koniec filmowania?
Raczej tak.
Pomożecie mi?
Złapię linę, a wy ją pociągniecie.
-Rękoma? -OK.
Powiedz kiedy.
OK, próbuję...
Głupie błotko, nienawidzę cię.
Nie gaśnij, lampko.
Ciągnijcie.
Chwila. Stopa mi utknęła.
To wcale nie jest przerażające.
Wszystko będzie dobrze.
Co...?
Jak się miewa siostrzyczka?
To miejsce zbrodni. Świetnie.
I o to chodzi, tato!
Moja dziecina.
Wystarczy! Nic mi nie jest. Wyluzuj z tą dzieciną.
Przepraszam, chodź tu.
-Moje dziecko. -Mamo!
Wiem, że czyjeś kości spadły ci na twarz.
Do ust!
Wiem, jak smakuje śmierć.
Przykro mi, ale to zła wiadomość.
Nie szybko zasypią tę dziurę zbrodni.
-Dziura zbrodni. -Gene.
Ale się z tym bawią.
O, sierżant Bosco.
Tak, odgarniają brud za pomocą malutkich narzędzi.
A jedzą lunch, używając widelczyków.
Żartuję, ale to trochę potrwa.
Niech to szlag.
W żebrach biedaka znaleźli kulę.
Nie sądzę, żeby na nią upadł.
To twoja robota?
Co? Nie!
Luz, tylko sprawdzam.
-Jesteś pewien? -Tak, jestem.
No nie wiem. Kiedyś zgniótł paragon,
wprawiając mnie w osłupienie.
Tyle miał w sobie wściekłości!
Dziura zbrodni!
-Tina. -Przepraszam.
Dobra, ja spadam.
Do wydziału rozbojów, który jest tak dobry jak wydział zabójstw, może lepszy.
Każdy tak mówi.
Czasami wydział zabójstw prosi nas o pomoc.
Wynoś się stąd!
Dzieci, też musicie stąd iść.
Biegiem do szkoły, jazda,
i omijać mi wszelkie dziury.
-Moja słodka dziecina. -Mamo!
-Kochasz mnie. -I ty mnie.
-A ty mnie. -A ty mnie.
Czas na ślub, co nie?
Tak!
Co tam masz? Jakiś kamień?
Louise, to dowód! Musisz go oddać policji!
Ząbofera? O nie. Jest mój.
-Kiedy wchodzisz do dziury... -Przypadkowo.
Drąc się, jak nie wiem co?
Możesz zatrzymać to,
co wyląduje ci w ustach. Taka zasada.
Tak samo jest pod trybunami!
Patrzcie, jaki ten ząb ma dziwny kształt.
Nie za blisko.
Ni w ząb ci nie podchodzi!
Był w moich ustach, Tina!
Chyba prawo ci na to nie pozwala.
Nie martw się. To pamiątka. Zachowam ją dla siebie.
Patrzcie, ludzie. Ząb umarlaka.
I wie już cała szkoła.
Zeszłam do dziury,
znalazłam szkielet i ten ząb wpadł mi do ust.
Słyszałam: "Ale przykozaczyła!"?
To lepsze niż obrót.
Może, sama nie wiem.
Było bardzo dramatycznie i mamy to na taśmie.
Ale zmienimy format, by każdy to zobaczył.
Mój tata może to odtworzyć.
Nie sadzę.
Pytania.
O rety, Eli dał ci na łańcuszku swój aparat na zęby?
Romantycznie.
Będziemy wakacyjną parą.
A on go nie potrzebuje?
A ty kto? Dentystka?
-Nie wiem. -Gdzie jest twój pager?
Może to dobry moment na to cacko.
Kafeteria, całkiem magiczna sceneria.
Po prostu muszę to trochę rozplątać
na tę wyjątkową okazję.
Zeke, rzuć mi kurczaka do ust.
Dobra.
Jeszcze raz.
I jeszcze.
Litości, całą ósmą klasę
trenuje tę sztuczkę.
-Rzuć jeszcze. -Może pora przestać?
Nie, poświęciłem jej już sporo czasu.
Nie chcę go zmarnować. To byłoby bez sensu.
No jasne. Uda ci się.
Może nie teraz. Jest zajęty.
I tym podjarany.
I dlatego założyłam fundację "Dzieci z Zapadliny".
Będzie pomagać dzieciom, które są w dołku.
To cię zmienia. Niektórzy sobie nie radzą.
Czwartoklasiści, dlaczego nie siadacie?
Chociaż trudno stwierdzić. Jesteście tacy mali.
Louise,
chciałam zapytać, skąd masz tę czapkę.
Chcę kupić taką mojej siostrzenicy.
Ma trzy latka i uwielbia królicze uszy.
Odczepi się pani.
No co? Chcę ją pocieszyć.
Nie radzi sobie z nocniczkiem.
Obrzydliwość.
Witaj, Louise. Zjadłaś pożywny posiłek?
Głupia Chloe Barbash, już ja się z niej pośmieję.
Nie będzie mnie wyśmiewać.
-Co? -Nic.
Proszę o telefon. Dziękuję. Do widzenia.
Po ilu wiadomościach właściciel budynku powinien oddzwonić?
To zależy. A lubi cię?
Wciąż nie mogę uwierzyć, że cały czas mieszkaliśmy z trupem.
Nawet mi nie mów.
Ciekawe, kto to.
Jerzy Waszyngton?
Nikt inny nie przychodzi mi do głowy.
Ktokolwiek to był, został zamordowany
i pogrzebany na śmierć.
Zabójca jest pewnie Skorpionem.
Zadzwonię jeszcze raz.
Wrzuć na luz, Bob.
Musimy zapłacić ratę.
Ciągle to powtarzasz.
Zostały tylko cztery dni.
Nie mamy takiej forsy. Nie sprzedaliśmy
żadnych burgerów.
Teddy sporo kupił.
I nikt poza nim.
O rany. Mówią o naszej dziurze.
Dziś rano znaleziono szkielet
zaginionego wcześniej pracownika parku rozrywki Daniela DeAngelo
zwanego Cukrowym Danem.
Cukrowy Dan?
-To ten gość od kiełbasek? -Mamo, cicho.
Policja informuje,
że jeszcze dziś podejrzany trafi do aresztu.
No i proszę. Mają podejrzanego.
Teraz zasypią dziurę,
a pan Fischoeder zadzwoni
i zgodzi się na odroczenie zapłaty. I wyjdziemy na prostą.
Na prostą z wielką dziurą.
Może i tak.
Przepraszam, odbija mi.
Wiadomość z ostatniej chwili.
O zabójstwo Cukrowego Dana
oskarżono właściciela parku rozrywki, Calvina Fischoedera.
-Co...? -O Boże.
-Niedobrze. -Teraz idziemy na komendę policji.
Panie Fischoeder, czy zechce pan coś powiedzieć?
Nikogo nie zabiłem.
To chyba zamyka sprawę.
Na resztę pytań odpowie
mój adwokat i kuzyn, Grover Fischoeder.
Mój klient jest niewinny i to udowodnimy.
Tak, w ciele faceta znaleziono kulę z pistoletu mojego brata.
I wielu słyszało, jak krzyczał:
"Zabiję cię i zakopię twoje ciało tam, gdzie nikt go nie znajdzie".
Ale któż z nas nie wykrzykuje podobnych słów,
grając w karty w burzliwą noc?
Wszyscy tak robimy.
Może to do nas wykona ten jeden telefon?
O, prognoza pogody.
Nadal trwają obchody Paździerocznicy.
Bilety są za pół ceny i mają darmowy popcorn.
Ruch tam mają spory.
Ludziom nie przeszkadza, że właścicielem parku jest morderca.
Gdybyśmy tylko mogli do nich dotrzeć.
Może by tak przenieść restaurację?
Przeskoczyć dziurę.
Czemu restauracje nie mają nóżek?
To byłoby urocze.
Albo silników i kół?
Samochody je mają.
Racja.
O Boże.
O nie.
-O rety. -Z tatą wszystko w porządku?
O nie.
Tato, nie chcę przerywać twojego wywodu, ale podasz pilaw?
-O Boże. -To jest masło.
Nawet lepiej.
O nie.
Jak się masz, stary?
Nie wiem.
Trzymałem się przy dzieciach,
ale naprawdę się martwię.
Nie było widać.
Właściciel naszego lokalu pójdzie do więzienia.
Bank zażąda spłaty kredytu, odbiorą nam sprzęt
i będziemy mieszkać na ulicy w kartonie.
Ja i dzieci cię potrzebujemy.
Ty i dzieci potrzebujecie mnie, żeby nie zbankrutować.
Nasz interes jest tak samo ważny,
jak to, co masz tu w środku.
Moja wątła klata?
Nie, twoje serce.
Wiem, że wszystko ci teraz opadło,
ale gdzieś tam jest Bob Marzyciel.
Facet, który otworzył restaurację,
nadał jej nazwę
i serwował zwariowane burgery.
Codziennie inne.
Nigdy nie użyłem słowa "zwariowany".
Wiesz, co mam na myśli. Odjechane.
Nieważne. Może i Bob Marzyciel jest głupi,
a Załamany Bob widzi sprawy inaczej.
Wiesz, co trzeba zrobić temu drugiemu?
Co?
Walnąć go w jaja.
Przepraszam, zrozum,
to była metafora. Jak to.
Stop! To nie metafora, skoro mnie bijesz.
Przeciwnie.
Idę spać. Dobranoc.
Kto wie, może pan Fischoeder jest niewinny.
Wyjdzie, a my spłacimy bank.
Nie wiem, czy tak jest, ale pójdzie do więzienia.
Przynajmniej ma opaskę na oku.
Fajna więzienna stylówa. Na przełamanie lodów.
Pa, dzieci. Bawcie się w szkole.
Gene, mam nadzieję, że odrobiliśmy zadanie z matmy.
Obstawiam czwórę.
Ja tak samo.
Dobra, szybka narada.
Teraz? Tutaj?
Musimy pogadać.
Na dworze? Przed szkołą?
Chodzi o grzywkę Tiny?
Też mam ochotę ją przeczesać.
-Że co? -Nie, słuchaj.
Wczoraj podsłuchałam rodziców.
Restauracja ma spore problemy.
-Emocjonalne? -Te pozostałe.
Fischoeder nie może iść do więzienia.
Bo wtedy mama i tata nie zapłacą bankowi
i restauracja przepadnie.
A co będziemy z nimi robić po szkole,
jak nie będzie restauracji?
Zapiszemy ich na siłkę?
Dobra wiadomość jest taka, że pan Fischoeder jest niewinny.
Niewinny? A co z zarzutami?
Czemu nie przejął się dziurą?
Czy gdybyście pochowali faceta pod swoim domem,
nie chcielibyście od razu zasypać tej dziury?
A przynajmniej wykraść stamtąd tego typa i przenieść go gdzie indziej?
Tak jak Tina robi to z pamiętnikiem.
Nieprawda.
Oto plan.
Zrywamy się ze szkoły...
-Nie. -Tak.
Musimy zebrać dowody, porozmawiać ze świadkami.
I to od razu.
Skoro nie pan Fischoeder, to kto?
Między typami wywiązała się jatka.
I to krwawa.
Ktoś zabrał broń Fischoedera
i wyrównał rachunki z Cukrowym Danem.
Co zrobimy z tą teorią?
Zmienimy w powieść graficzną.
Pogadajmy z naszym kumplem Mickeyem.
Pracuje teraz w parku. Zna ploteczki.
I mam cały potrzebny sprzęt.
Przekąski, gumę, lampkę nocną.
Przekąski. Wchodzę w to.
-Lampkę? -Gdyby się ściemniło.
Nie wyrobimy się za dnia?
Po co o niej wspominałam?
Chodźmy po rowery.
Dobra. I tak nie odrabiam lekcji.
Świetnie. Musimy przejść przez tylne drzwi,
by nie zauważyli nas rodzice.
Za mną i cicho. Udawajcie ruchome śmieci.
Albo kupę szopa.
Poszło jak z płatka.
Ocalić Fischoedera, uratować lokal, rozwikłać morderstwo.
Na trzy. Raz, dwa, trzy.
Ocalić Fischoedera, uratować lokal, rozwikłać morderstwo.
I ośmieszyć Chloe Barbash.
Ruszajmy.
Tak powinien się rozpoczynać serial Prawo i porządek.
POPCORN GRATIS! PRZEJAZDY ZA PÓŁ CENY!
Cześć, szukamy Mickey'ego.
-Mickey'ego? -Tak, jego.
Brązowe włosy, kiedyś obrabiał banki, milusi. Pracuje tutaj.
Znam go, wisi mi 3,75.
-Dolarów? -I siedemdziesiąt pięć.
-Centów? -Tak.
Gdzie dziś pracuje?
Ma popołudniową zmianę.
A gdzie mieszka?
Przypomnimy mu, że wisi pani forsę.
Mieszka w Biedopolii. Jak większość pracowników.
To ma sens.
Gdzie ta Biedopolia?
Na lewo od fabryki psiej karmy. Ale nie idźcie tam.
-Nie, a dlaczego? -Do fabryki?
Tak, za stadionem.
Wyczujecie ją. Serio, nie wchodźcie tam.
Powtarza się pani, bo?
-Bo nie powinniście. -OK.
Ale dlaczego mamy...
Park już otwarty?
Nie, jestem tu, bo uwięziono mnie w tej budce.
Dziś bilety o połowę tańsze.
Zbrodnią byłoby nie skorzystać.
OK, nowa tabliczka. Ta się nada.
"Od niebiańskiej rozkoszy
"dzieli was tylko jedna dziura.
"Wpadnij do nas. Z miłością, Linda i Bob".
Pełna profeska.
"P.S. Na ulicy wali szczochami, a w restauracji nie".
Bob, ziemia!
Ziemia?
Wstaję.
Zasypują dziurę.
Tak. Patrz na nich.
-Dokąd oni jadą? -Odjeżdżają.
-Zostawili nam ziemię? -Tak.
Sami mamy ją zasypać?
Przyślą kogoś do brudnej roboty.
Jaka ładna górka.
Mnie się nie podoba. Nie tam jej miejsce.
Chodźcie to zobaczyć.
Oto Mobilna Burgerownia Boba.
Możesz sprzedawać burgery na ulicy.
Stojąc w dowolnym miejscu.
Ulepszyłem swój domowy grill.
Dołożyłem uchwyt do przenoszenia.
Ma lodóweczkę na napoje, parasol.
I pojemnik na bułki i dodatki.
Ty grillujesz, Linda serwuje, a ja go będę dla ciebie przesuwał.
Będę tam cały czas z wami,
żartował i dotrzymywał wam towarzystwa.
-Śmichy, chichy i inne dychy. -Teddy.
To miło z twojej strony,
ale nie mamy pozwolenia na uliczną sprzedaż.
Mogą nas ukarać grzywną.
Nie. Będę uważać na gliny.
-Nie możemy... -Fajnie.
-Co powiedziałeś? -Fajowy pomysł.
Nie chcą przyjść do burgerowni, to burgery przyjdą do nich.
Chyba zapominacie o braku licencji.
Daj spokój.
Powinnam nosić czepek,
pracując w kuchni, a nie noszę.
I łamiesz prawo.
-Musimy dziś sprzedać burgery. -Tak.
-Mamy cztery dni na spłatę. -Racja.
Zgódź się.
Dobra, ale pachnie mi tu desperacją.
Nie możecie zamknąć lokalu. Bez was nie umiem żyć.
-No to spróbujmy. -Świetnie.
Rozpalmy tego frajera.
Robi się.
Mam to pod kontrolą.
Sprawdzę przewód z gazem. Za mocno go podkręciłem.
Przynieście mieloną wołowinę,
jakieś wygodne cichobiegi
i może fartuch, bym wyglądał profesjonalnie.
Mam pomysł.
Muszę biec do domu. Zaraz wracam.
Rzucaj mięchem.
-Nie krzycz. -Dobra, rzucaj.
Pachnie jak zmielone wszystko, co jadalne.
To ich slogan.
PAN ŁAPKI LIZAĆ "Zmielone wszystko, co jadalne".
Nikt tu nie raczej mieszka.
Nie wiem, ale jest pięknie.
Słyszycie?
Chyba są wkurzeni.
-Sprawdźmy. -No dobrze.
Tęsknię za szkołą. Nagle odczułem miłość do ułamków.
A ja chcę teraz uczyć się o fotosyntezie.
Jeśli to jest Biedopolia,
może nie powinniśmy im przeszkadzać?
Jakby decydowali, kto pójdzie pod nóż.
A jak nas zobaczą, padnie na nas.
A może nie.
Grają w kaczuszki?
Uroczo.
Kaczka pływaczka.
-Dzieci. -Cześć, Mickey.
Jak leci?
Przyszłyście po narkotyki?
Nie umiem nawet połknąć tabletki.
Wkładamy mu je do jedzenia.
Chcemy ci zadać kilka pytań.
Mickey, twoja kolej.
Pomińcie mnie.
Gramy w kaczki pływaczki, ale na naszych zasadach.
Brzmi fajnie.
Gdy dzieciaki w to grają, jest mniej piwa i krzyku.
Wznosimy toast za Cukrowego Dana.
Dlatego też uprawiamy hazard,
tłuczemy się i popychamy.
Ekipa z pierwszej zmiany zrobiła mu kapliczkę
i postawiła ją w jego dawnym miejscu.
My z drugiej zmiany robimy to.
-Zapytaj go. -No dobra.
Zaraz zapytasz, tak?
Chwila. Nie mogę palnąć:
"Hej, Mickey, który z was zabił Cukrowego Dana?".
Pytasz, który z nas zabił Cukrowego Dana?
Zabrzmiało tak, co nie?
Przyjeżdżacie do Biedopolii
i oskarżacie nas o zabicie kolegi z pracy?
Ma rację?
Chyba wystarczy, że harujemy dla gościa,
który zabił pracownika.
Tak.
Ale żeby zrzucać na nas winę?
To jeszcze dzieci.
Chyba małe policyjne wtyki. Pewnie takie zatrudniają,
by się chowały w pudłach.
Nie, ja je znam.
To dzieciaczki z burgerowni.
Może nie używaj tego słowa.
Sorki. Którego? Paluchy mięsne?
Tego już za wiele.
Najpierw Fischoeder zabija Cukrowego Dana, a teraz to?
Może i mam tatuaż ze sztyletem wbitym w serce
i napisem "martwy w środku", ale też coś czuję.
Niektóre kaczki szczęście mają
Jedne kark łamią, inne dolara dostają
My to typy spod ciemnej gwiazdy Robimy różne kryminalne podjazdy
-Ale odsiedzieliśmy swoje -Tak
-Za wszystkie rozboje -Cóż, większość z nas.
I różne występki
A teraz sprzedajemy frankfurterki
Może żadne z nas uczciwe nie jest
Ale nie damy się zabić Fischoederowi No co jest!
Praca tu jak rollercoaster
Raz wymiotujesz A później trafisz na policyjny afisz
Nudą jest
Szefa mieć
Który słabo płaci
Co życiem możesz przypłacić
Niektóre kaczki
-Szczęście mają -Dobrze gadają
-Jednak to nie my -Racja
-My jesteśmy pechowcy -Śpiewajcie.
Marni zawodowcy Żadni fachowcy
Więc w kaczki pływaczki gramy
Dobrej zabawy.
Powinniśmy już iść?
Niektóre kaczki szczęście mają
Swoje powiedzieliście, teraz słuchajta
Wasze życie dla mnie to bajka
Mówicie przesada? Co ta dziewięciolatka gada?
Razu jednego stało się coś dziwnego
Nazwano mnie dzieciną
Co?
Tak.
Choć jestem mała Powiem to niebanalnie
Ja rozwiążę to zdarzenie kryminalne
Wy już winę Fischoederowi przypisaliście
Ale dowody na jego niewinność Zbiorę ja oczywiście
-Dzieciak jestem -Ale nuda
-Tak powiadają -Mieć szefa
-A teraz zmykajcie -Który słabo płaci
-Coś zagrajcie -Co życiem możesz przypłacić
-Niektóre kaczki -My jesteśmy pechowcy
-Szczęście mają -Marni zawodowcy
-Nim nie pokażę -Więc w kaczki pływaczki gramy
-Co jest czym -Kaczki pływaczki
Pokażę im, na co mnie stać
Jaki dzielny ze mnie chwat
Jestem mała, myślcie, co chcecie
Pokażę wam to, czego o mnie nie wiecie
Spadamy. Nic tu po nas.
Miłego dnia.
Widzicie, to nie gliniarze.
Oni tak nie tańczą. A tak.
Bardziej jak Biedopitolia.
Mnie się podobało.
A ja tam urządzę kolejne urodziny.
Dobry pomysł.
Tak, motyw przewodni "maruda".
To miłe.
Wpadam w paranoję, czy ten wielki gość nas śledzi?
Może przypomniał sobie, że ma nas zamordować.
-O Boże. -Szybko, tędy.
-Ślepy zaułek. -To gorsze niż rondo.
-Tina, czemu kazałaś iść w tę stronę? -To nie ja.
Przepraszam. Nie chciałem was przestraszyć.
No jasne,
po prostu łazi pan za dzieciakami. Wszyscy to robią.
Możemy jakoś pomóc?
Pytałyście, kto chciał zabić Cukrowego Dana.
Wcześniej tak, ale już nas to nie ciekawi.
Mam coś do powiedzenia. Nie chciałem tego tam mówić,
bo mogli mnie usłyszeć.
Słuchamy.
Ale bez kontaktu wzrokowego.
Byłem tamtej nocy w parku, gdy po raz ostatni widziano Dana.
-Doprawdy? -Tak.
Graliśmy w kaczki pływaczki.
Dan i pan Fischoeder wdali się w awanturę.
Pan Fischoeder zaczął rzucać w Dana kaczkami.
Nie wiedzieć czemu, krzyczał "kaczka".
Widzę to.
Po meczu się wróciłem, bo zapomniałem piłki antystresowej.
Byli już tylko Dan, pan Fischoeder i Felix Fischoeder.
Krzyczeli na siebie i rzucali w siebie kaczkami.
Czekać. Felix też grał?
Nie.
Pan Fischoeder nie pozwala mu grać w kaczki,
bo Felix podkłada kaczkom różne głosy
i gra się przeciąga.
Zadziwiła mnie wtedy jego wizyta,
ale nikt tam nie chce słyszeć, że pan Fischoeder jest niewinny.
O Boże. Oczywiście.
To mógł być Felix.
Ma dostęp do broni pana Fischoedera.
Walczył z panem Fischoederem i Cukrowym Danem.
A co najważniejsze, ma motyw i chce wrobić swojego brata.
Bo nie lubi, jak podkłada głos pod kaczki?
Nie, bo jak trafi do więzienia, Felix zgarnie jego forsę.
Idziemy na policję.
Mogę nie iść?
Muszę pościągać pranie, bo jest już suche.
Jasne.
Idziemy.
Dzięki, panie straszny. Kocham cię.
Do widzenia.
Wszystko pasuje idealnie.
A co to?
-Bar z oliwkami. -Co?
Włożysz tam importowane oliwki.
-No nie wiem... -Do podjadania
w oczekiwaniu na burgera.
OK.
Kupiłem je po drodze. Później mi zapłacisz.
Mobilna Burgerownia jest bardziej wyszukana niż twoja restauracja.
Przywykniesz.
Gdzie Linda? Czuję, że omija
ją najlepsza zabawa.
Tadam!
-Co się dzieje? -Klasa.
Nie mam pytań.
Czysty marketing.
Strój Gene'a był git, tylko trochę wpijał się w korku.
Ja opylę produkt, ty popchasz wózek.
-Ale w bikini? -Jest lato.
-A seks się sprzedaje. -Tak, Bob.
To ma być seks? Burger w bikini?
Tak.
No dobra.
W porząsiu.
Śniło mi się to.
Tylko nie opowiadaj.
Było miło.
Nie chodzi o Lindę, a o burgera w bikini.
I tak nie opowiadaj.
Ale się cieszę. Ocalimy wasz interes.
Sierżancie Bosco.
-Przestraszyłyście mnie. -Przepraszam.
Kto się podkrada do gliny?
To nasza robota.
Czego tam?
Poszliśmy na posterunek policji, gdzie pewnie pan mieszka.
Ale nikt z zabójstw nie chciał z nami gadać.
Poszliśmy do rozbojów i oznajmili, że jest pan na obserwacji.
Powiedzieli wam gdzie?
Powiedzieli, że chodzi o niebezpieczny gang motocyklowy...
My: "O Jednookie Węże?".
Oni: "Tak". A my na to: "To mili goście".
A oni na to: "Co?". A my na to: "Tak, są naprawdę mili".
Schylcie się!
Sam się schyl.
-Gene. -Przepraszam. Już się schylamy.
Kogo szukamy?
Motocyklistów.
Z jakiego powodu?
Dostaliśmy cynk, że ukradli sprzęt do karaoke.
Sprawdzam, czy chcą go opchnąć.
Oni się tym nie zajmują.
Dalej, ruszaj ciałem Skarbie, zatańcz congę
Wiem, że nie możesz się dłużej kontrolować
Dobra.
Przyszliśmy powiedzieć, że policja ma nie tego, co trzeba,
to nie pan Fischoeder. Cukrowego Dana
zabił Felix, jego brat.
Nie powinnyście być tam,
gdzie są książki i dorośli?
W księgarni dla dorosłych?
-W szkole? -Właśnie.
Niektórzy z nas się z panem zgadzają.
Tina, restauracja, pamiętasz?
Jeśli pan Fischoeder pójdzie do paki, biznes upadnie.
Na samo dno.
Tam, gdzie, słońce nie dochodzi.
Wynocha z mojego nieoznakowanego wozu.
Idźcie łapać kijanki.
-Kijanki? -Właśnie.
-Kijanki? -Tak, to coś, co się zmienia w żabę.
Wiemy, co to.
Nie zawadziło doprecyzować.
Jesteśmy mieszczuchami.
No tak. Zajmuje się pan rozbojami.
Nawet przy szczerych chęciach nie dałby pan rady.
Nic pan nie wie o tej sprawie, prawda?
Słyszałem co nieco.
Proszę coś zdradzić.
Wiem coś, czego nie wie prasa.
-Ta, jasne. -Naprawdę.
W dziurze obok ciała znaleziono spinkę.
-Tak? -Unikatową.
Na zamówienie. To banan w czapce absolwenta.
-Elegancko. -Sprzedawcy nie noszą spinek.
Racja. Chodzą w podkoszulkach.
Wiem, że oni ich nie noszą.
Przeszukali dom Fischoedera, ale drugiej nie znaleźli.
-Hmm... -Właśnie.
Bo nie byli u Felixa.
Idziemy do domu Felixa i poszukamy tej spinki.
-Jazda. -Kiepski plan. Nie podoba mi się.
Super, będziecie ględzić
gdzie indziej. Żegnam.
Sierżancie Bosco, zostawił pan kogut na dachu.
A niech to! Do ciężkiej...
Na szczęście nikt go nie widział.
Wiać mi stąd.
Cześć, dzieciaki.
Cześć, Critter.
-Dokuczacie miłemu policjantowi? -Nie.
Nie jestem policjantem. A ty...?
Do ciężkiej... cholewci.
Mój błąd. Sorki, jesteś zwykłym typem.
Na desce rozdzielczej leży odznaka, a na kawie
widnieje napis "sierżant Bosco".
Zmykać mi stąd.
Gorące burgery! Sexy burgery!
-Lin. -Co?
Chcecie wszamać burgera
Wygląda jak dziwna ulicznica?
Nie aż tak.
-Jak tam burger? -Pyszny.
Pierwszy raz jem na dworze.
-Co? -Cześć.
-Sprzedajecie burgery? -Tak.
Poproszę cheeseburgera.
Że co? Czemu pan tu podszedł?
Byłem głodny.
-I zobaczył pan... -Wózek.
I kobietę przebraną za...
Nie jest z nami. Sio.
Och, Bob.
Gorące, sexy burgery.
SANEPID
Bob, to Hugo.
Hugo z sanepidu?
A my nie mamy licencji.
Powinienem to wiedzieć?
Przykucnij pan.
Dobra, ale trochę to dziwne.
To tylko zbieg okoliczności.
Zaczynam używać balsamu do ust
i nagle ty też?
To ci nie schlebia?
-Dobra, użyj go. -Dzięki Bogu.
Zobaczą nas.
Ukryjmy się w parku rozrywki. Teddy, ruszajmy.
Nie skończyłem jeść.
Też mam iść?
Tak, głowa nisko.
Idziesz, Ron?
Przepraszam, nawilżałem usta.
Domek na drzewie!
Jesteśmy w niebie?
Chyba chciała powiedzieć,
że mamy nierówno pod kopułą.
Rety, chcę, byśmy weszli na górę.
Sprawdzimy, czy Felix jest w domu.
A, to.
Feliksie Fischoeder?
Przywieźliśmy jacuzzi do domku na drzewie.
Dobra, nie ma go.
O rety.
Szukamy spinki w kształcie banana.
Absolwenckiej.
Pamiętajcie, że to może być dom zabójcy.
Tak. Jeśli wróci, ty się z nim bijesz.
Dobra, wracamy?
Teren jest "czysty"?
Czy sprzedajemy burgery tutaj?
No nie wiem...
Niech rzygają na karuzeli.
Patrzcie, do burgerów jest kolejka.
Teraz jesteśmy
częścią parku rozrywki.
Pracujemy tu.
Nie do końca. Ale możemy tu chwilę postać.
Nie jesteśmy tą restauracją.
Dzień dobry.
Można zamawiać pierwsze trzy pozycje z tej strony karty
i wszystko ze środkowej części karty
z tyłu po lewej.
Podczas oczekiwania zapraszamy na importowane oliwki.
Wykałaczka do zwrotu.
Dziwne spojrzenie.
Nieważne. Proszę ją zatrzymać.
Szukaliśmy wszędzie. Nie ma jej tu.
Zdecydowanie nie ma jej w tym mięciutkim kaszmirowym sweterku,
o który się pocieram.
A może jednak? Poszukam dalej.
Właśnie wróciłem.
Cholera, wrócił. Kryć się.
U siebie jesteś?
Nie wychodzi nam to krycie się.
Gene, po prostu stoisz pod ścianą.
Tego przynajmniej się nie spodziewa.
Kurde, wszyscy do szafy!
Idę na górę.
Wezmę trochę rzeczy z szafy.
Kurde, wychodzimy!
Może tam?
Tak, szybko.
Ale tu pięknie.
No dobrze.
Nie patrz.
-Teraz możesz. -Nie.
-Fanny, to pokaz mody. -Nie.
-No spójrz. -Nie, spać mi się chce.
To Fanny? Myślałam, że jest w więzieniu.
Chyba wyszła, a oni ze sobą kręcą.
Jest między nimi chemia.
Fanny.
To jest mój strój podróżny.
Spodoba ci się. Patrz.
Śmiało.
Ucieczka z kraju przytrafia się raz w życiu.
Zasługujemy, by dobrze wyglądać.
Nie chcę uciekać z kraju. To za daleko.
Uroczy strój.
Supcio! A ty co założysz?
Kapelusz, który wygląda jak spodenki i na odwrót.
-OK. -Działa. Zaufaj mi.
-Pakujemy się i gadamy czy... -Pa.
Dobra, spotkamy się na miejscu.
Wiejemy z kraju...
Felix i Fanny wrobili Fischoedera, a teraz uciekają z tego kraju.
Nie do wiary.
Trochę tu duszno.
Otworzę okna.
Możemy zejść tędy.
Tina, ty pierwsza.
Co? O Boże.
Dziwne miejsce na brudne naczynia.
To morderca. Chyba.
Tak, oni rozrzucają naczynia dosłownie wszędzie.
Otwórz te drzwi.
Gene, co ty narobiłeś?
Nie wiem.
To mi w przyszłości ułatwi rodzenie.
Dziękuję.
Mam kilka pytań dotyczących ruchomego balkonu.
Chyba tak dostarczają mu jedzenie.
Cudowne.
Walizeczko, leć przed siebie.
Boże. Zobaczy nas.
O czymś zapomniałem? Mam miętówki.
Spakowałem spodenki do spania.
Mam wszystko.
Mokre chusteczki.
Wynajmę wycieracza na miejscu.
Dzięki Bogu.
Musimy go śledzić, inaczej zwieje.
To kiepski pomysł.
Gene, poprzesz mnie?
Można wynająć wycieracza?
PRZYBRZEŻNA PRZYGODA
Nic mi nie jest.
Za nim, zobaczymy,
co kombinuje. I zadzwonimy na policję.
Chcę taki balkonik.
Typowy burger z parku rozrywki.
Sprzedaliśmy dużo żarcia.
Ten wózek jest idealny. To znaczy nie, ale jest świetny.
Luz. Po prostu pomagam przyjacielowi.
Jedziemy dalej,
by nas nie złapali.
Nie złapią nas. Wpasowaliśmy się w ten park.
Rodzina zrobiła sobie ze mną zdjęcie.
Nie.
Wskoczyłaś im w kadr.
Szczęściarze.
Jedziemy w bezpieczne miejsce?
-Dobra. -Zróbmy to.
Zmieniamy miejsca, ludzie.
-Lin. -Bob. Wyluzuj.
Wszystko będzie świetnie.
-Co to było? -Cofnij.
Trochę waty cukrowej, obrazek i świeca...
To kapliczka dla Cukrowego Dana.
O nie.
Złożę ją z powrotem do kupy.
To już się stłukło.
A ramka już nie stoi.
Nikt nas nie widział.
-Co jest? -O rety.
-Cholera. -Jaja sobie robicie?
Dlaczego to leżało na ziemi?
Bo to było jego miejsce pracy.
Rozsądny powód.
Ciężko pracowaliśmy nad tą kapliczką. Trochę.
Coście za jedni?
Nieważne.
Ten gość ma w ręku rurkę?
Uff, to hot dog.
Spadajmy stąd.
On stoi nam na drodze do wyjścia.
Boże. Mam pomysł.
Linda, Teddy, wiejemy.
Tak. Zwiewajmy.
Przepraszam.
Po co Felix jedzie do parku rozrywki, skoro chce dać dyla z kraju?
Park jest na wodach międzynarodowych?
Może chce szybko wygrać złotą rybkę.
Na molo bez rowerów.
Tak, wiemy.
Przyjaźnimy się, więc nam wolno, prawda?
Felix jest mordercą,
ale to urocze, że on i Fanny uciekają razem z kraju.
Nie zajmuj się duperelami.
Zacznij myśleć głową, nie cyckami, Tina.
No już dobra.
Tak naprawdę nie myślisz o Feliksie i Fanny, prawda?
Jimmy Junior z fantazji, a co tu robisz?
Myślisz o mnie i o tym.
Kurczę blade.
Nie mam na to czasu.
A jeśli chodzi o twoje pytanie.
Nie denerwujesz się, że powiem nie, tylko że powiem tak.
A prawdziwy ja nigdy nie będę tak dobry jak ten zmyślony.
Cholera, Jimmy Junior, nie teraz.
-Przepraszam. -W porządku.
Tina, skup się.
Już idę.
Zgubiliśmy go. Super.
Jest i muszla koncertowa.
Do zobaczenia wkrótce. Damy czadu.
Wierzę w nas, mimo opinii paru robotów.
-Co? -Nic.
Wózek golfowy!
I zaparkował przed gabinetem luster jak urodzony przestępca.
Co on tam robi?
Piękni marynarze tańczą w rzędzie
Ależ świetnie wyglądam.
Schylcie się.
Dziękuję.
Szybko.
I zaparkowane.
Kopiec kreta?
Lubię Kopiec kreta.
Polecają go starcom i osobom z problemami z sercem.
Przejadę się tym z tatą.
Co się tam dzieje?
-Pewnie krety go dorwały. -Idziemy.
Głupia barierka. Czekajcie.
NIEBEZPIECZEŃSTWO! NIE WCHODZIĆ
Nic nie słyszę.
Widzę napis "zakaz wejścia".
A, wchodzimy.
Co...?
Dokąd on polazł?
Przyciski. Wiecie, jak je lubię.
Gene! Dobrze, że tego nie wcisnąłeś.
AŁA
-Cześć, cycu. -Nie.
Chyba ich zgubiliśmy.
Nie do wiary, wszystko przez tę kapliczkę.
Fajnie, że zrobili ją dla zamordowanego kumpla.
Udawaliśmy, że tam pracujemy, a to ich miejscówka.
Może przez mój kostium tak zgłodnieli?
-Tam są. -Na litość boską!
W nogi!
No!
Wy biegnijcie na lewo,
a ja wezmę wózek i pobiegnę prosto. Będą gonić mnie.
-To się nie uda. -Dzięki, Teddy.
Zaopiekuj się Lindą.
Skręć tutaj.
W porządku.
Przepraszam.
Gonimy ich?
-Tak. -Szybko.
Nie zadziałało.
Co to za miejsce?
Wpadliśmy w pętlę czasu?
Wykonaliśmy przeskok kwantowy.
Dokąd poszedł Felix? A jak się stąd wydostaniemy,
-jeśli spróbuje zabić... -Dzieci?
Co tu robicie? Słyszałyście, jak robię siusiu?
Dzieci?
Pan Fischoeder.
Co robicie w naszym tajnym klubie?
A pan?
Myślałam, że pan siedzi.
-Wpłaciłem kaucję. -Racja.
Musiałem. Bolały mnie plecy od tych łóżek.
Jak się tu dostałyście?
Naciskaliście wszystkie przyciski, tak?
No jasne. To przecież przyciski.
Nawet ten z napisem "ała"?
Nie baliście się go?
No to możecie już iść. Pa.
Calvin i ja mamy kilka spraw do załatwienia.
Znowu ta dziwna mina. Powinieneś zapuścić brodę.
Wiesz, że nie mogę!
Dacie nam chwilę? Musimy się przytulić.
-Kochamy się. -Ohyda.
Powiedzmy panu Fischoederowi, że jego brat go wrobił.
I zabierzmy go stąd, zanim brat zrobi mu coś złego.
To miłe.
Trzeba to robić częściej.
Teraz to ratujemy restaurację.
Słodki przytulas. Panie Fischoeder, możemy z panem porozmawiać?
Bez przytulasów.
-A to co? -Gene!
Tak, moje stare organy.
Pańskie klejnoty?
To jest Orchestramarama.
Cudo.
-Ciekawe. Czy mogę...? -To ciekawe.
To była część starego parku.
Nazywało się Orchestramaramatorium.
To był punkt startowy podwodnej atrakcji
o nazwie "Drugie dno boga Posejdona".
O tak.
Nasz ojciec kupił molo
i zbudował park rozrywki na bazie starego. I ukrył ten pokój
pod Kopcem kreta.
Potwory wygrywają.
To delfiny.
Kiedyś uważano je za potwory.
Pytanko.
Tak, dziecino?
Nasz zespół może je pożyczyć, gdy latem będziemy występować na muszli?
Chyba łatwo go przesunąć.
Pytanie uzupełniające, skoro je pożyczamy,
czy nie powinniśmy być atrakcją sezonu?
Chyba śnisz. Naszą atrakcją jest Johnny Jazzowe Dłonie.
Przestań mleć ozorem.
Chcecie zobaczyć nasze tajne miniauta
z lat 50. w dolnym molo?
-Tak. -Nie!
Supcio.
Więc to tutaj.
Doskonały schowek podpomostowy.
Tam są stare części do jazdy.
Karuzela z konikami!
Ja tu robię za pilota.
Tam jest karuzela z konikami.
A tu można objeść się lodami.
Hej. Pa.
Tu przechowywalnia pluszaków. Gdybyście potrzebowały przytulaska.
Myślałem, że jest ich więcej.
Masz rację, Felix. One stąd dają dyla.
Mówiłem.
To był nasz żłobek, łamane przez bar.
Trzeba było go zamknąć.
Maluchy się upijały.
I po wycieczce.
Felix, czy na twoim mundurze jest plama?
O Boże, nie!
Musimy panu coś powiedzieć.
Chodzi o Felixa. Uważamy, że jest...
Grover, miło, że do nas dołączyłeś.
Zjedziesz choć raz z godnością?
Może kiedyś.
Idzie mi coraz lepiej.
-Nie. -Niestety.
Czas na Orchestramaramę.
Dzieci.
Fajnie, że masz tu młodocianych.
Dzieciaki z dziury.
Prawniku, ma pan chwilę na szybką poradę prawną?
Na pewno. Pogadamy sobie o mojej sprawie w sądzie.
Tina, chciałaś o czymś porozmawiać z Felixem?
-Nie. -A powinnaś.
Serio? Bo wolałabym nie.
Pogadaj z Felixem. Nic ci nie będzie.
Boś ty taka słodka.
Przepraszam.
Dam ci swoją wizytówkę.
Felix zabił Cukrowego Dana
i wrabia swojego brata.
Nie, no skąd.
Podsłuchaliśmy, planuje opuścić kraj.
Po części to prawda. Obaj planują wyjazd z kraju.
Dlatego tu są. I dlatego ja tu jestem.
Kazali mi przynieść książki na taśmie.
To głównie kolorowanki na taśmie. Nie wiem, jak się je czyta.
Uciekają razem? To nie ma sensu.
Mam z panem zagrać?
Nie, dziękuję.
Tak, dziękuję.
Ładnie.
Jak to zrobiłeś? Nie przestawaj.
Ale ubaw.
Co tam u Fanny?
Chyba do siebie wróciliśmy.
To dobrze. Teraz mniej zabójcza?
O wiele. Dzięki, że pytasz.
To moja mała Fanny bubu.
Naprawdę ją pan kocha.
Bardziej niż siebie w tym stroju.
A jeśli to, co pan do niej czuje,
nie odpowiada
rzeczywistości?
Głębokie.
A jeśli nikt nie spełni niczyich oczekiwań?
Co, jeśli mój tyłek zaprowadzi moje serce w ślepy zaułek?
Ależ oni się tam uzupełniają.
Zostań w szkole.
A niech to.
O Boże.
Zagrajmy coś jazzowego.
Uwielbiam jazz.
Ryba się tym udławi?
Nie wiem, o co tu biega,
ale oni nie mogą opuścić kraju.
Pan Fischoeder jest niewinny.
Ale boi się, że nie obali oskarżenia.
Dlatego uciekają na Kubę. Swoją łodzią podwodną.
O czym tam szepczecie?
Też tak możemy.
Widzicie? To przykre.
Mówimy o "łodzi podwodnej", której, jako twój adwokat,
radzę nie używać.
Ona pływa?
I dociera do celu?
Tak. Zazdrosny? Odpicowaliśmy ją.
Wiedzieliśmy, że w końcu będziemy musieli uciec z kraju.
Mamy to i owo na sumieniu.
To cacko odtwarza nawet książki na taśmie.
Grover, przyniosłeś je?
-Tak. -To dobrze.
W Internecie znalazłem opis,
jak przekształcić atrakcję à la łódź podwodna
z wesołego miasteczka w prawdziwą łódź.
Niektóre filmiki były lepsze.
Unikajcie Podwodnego Gościa, poza tym będzie łatwo.
Ruszamy za godzinę.
Czekamy na przypływ. Tak mówią marynarze.
Pora na ostatnią kupę na lądzie.
Tak też chyba mówią.
Przed północą dobijemy do tajnej zatoczki Myrtle Beach i zatankujemy.
I zabierzemy czyjąś dziewczynę.
Cicho, jest ekstra.
Zabraniam.
Zostanie pan w kraju, stanie
przed sądem, udowodni niewinność,
a my nie stracimy restauracji.
Świetna przemowa, Louise. Dziękuję. Tak. Proszę bardzo.
Jeśli zdecydujesz się zostać, powinniśmy omówić
-twoją linię obrony. -Nudy.
-I zarzuty. -To dopiero nudy.
Grover, włożę ci to na głowę, by nie słuchać
-twojej gadki. -Nie.
-No i dało się. -Boże.
Siadaj na ottomanie.
O Boże.
Nie. Przestańcie...
Nikt nie chce rozwiązać tej sprawy. Okropni są.
A teraz tobą zakręcimy.
Nie lubię tej gry.
To zdjęcia głupich bogaczy, którzy wieją na Kubę, ilekroć zostają oskarżeni.
Przestań!
Nikt nam nie pomoże. Nikogo to nie obchodzi.
A prawdziwy morderca żyje na wolności...
Co?
Grover?
Nie podoba mi się to.
Nie chcę...
Ten kształt.
Zdejmij to ze mnie.
O kurczę.
Przestańcie!
-Tina. -Co?
Grover.
Pach-pach.
Mam rozwiązanie.
Wiem, co i jak.
Co was tak nakręciło?
-Mój melodyjny kawałek? -Nie.
Co?
Czemu tak na mnie patrzysz? Puściłem bąka?
To dla funu.
Bez powodu.
-Co tam masz? -Nic.
Cukierka.
Ale dobry.
Krztusisz się.
Nie.
Pokaż.
Naprawdę chce zjeść tego cukierka.
Wypluj.
Co to?
To ząb?
Ale dziwny.
Dziś robią cukierki w kształcie
starych zębów.
I podoba ci się to?
Robią wrażenie.
Wycelował w nas włócznię.
No tak.
Nie ruszać się.
Ani kroku.
Tędy pobiegli. Muszą być niedaleko.
Widzisz ich?
Bo ja to niczego nie widzę.
Bob, to rowery naszych dzieci?
Co?
A to wózek pana Fischoedera.
Co tu się dzieje?
Nie wiem.
O nie, ześlizguję się.
A teraz ja też.
Przepraszam.
Co to za dźwięk?
Boże. Trzymaj się.
Jak? Mięśniami Kegla?
Teraz już go nie słyszę.
Odetnijmy im drogę przy bramie głównej.
Dobra.
Nie, Fitz. Tędy.
O Boże.
Mnie nie zabolało.
Poszukajmy dzieci.
Zrobię tak.
Odbiorę wam komórki.
My ich nie mamy.
W ogóle towarzysko to żaden problem.
Serio? Nastolatka bez telefonu?
Stale to mówię.
Ale z roku na rok jest mi trudniej...
Bez szczegółów.
Pa, telefony.
Oglądałaś zdjęcie i zobaczyłaś spinkę do mankietu z bananem,
którą kupiłem sobie z okazji ukończenia prawa,
bo nikt inny tego nie zrobił.
-Buu. -Studiowałeś prawo?
Pamiętam, że mnie ugryzł, ale nie wiedziałem, że połknął to cholerstwo.
Masz ten dziwny ząb, który pasuje do mojej blizny.
Teraz wszyscy myślą, że go ubiłem. Bo tak było.
Niewiarygodne. Zabiłeś Cukrowego Andy'ego?
-Dana. -Cukrowego Andy'ego Dana.
Nieważne.
Wrobiłeś mnie? Jesteś okropnym prawnikiem.
I pewnie słabym kochankiem.
Powinniśmy ruszać w drogę.
Nie, zostajemy tutaj,
gdzie nikt nie będzie was szukał.
Moja twarz!
Ma pan teraz przekichane.
Moje dzieciaczki.
Cieszę się, że tu jesteście.
Ale wolałabym, żebyście się tu zjawili się z policją.
Dobrze wyglądasz, mamo.
Dziękuję, Tino.
Nie rozciągnij mi kostiumu. Ale bikini może zostać.
Czemu sam nie wpadłem na ten pomysł?
Wybacz, poszliśmy na wagary.
Jesteś na wagarach?
Nie.
Dlaczego?
Ratowaliśmy restaurację i rozwiązywaliśmy zagadkę kryminalną.
To żaden powód, by opuszczać lekcje.
Dobra, pani kurator oświaty.
Jestem wkurzony.
Jak nas znaleźliście? Jak się tu dostaliście?
Zobaczyliśmy rowery dzieci.
Rowery!
Stały przy schodach.
Weszliśmy nimi do pokoju z przyciskami.
-Właśnie. -Linda, nie.
Brawo, mamo.
-Żadnych okrzyków! -Przepraszam.
Sraczka wróciła, co za chała
Moja rodzina jest w opałach
Dobrze nie jest, jasna sprawa
Tyłek mi się odparza
Chciałam udowodnić, że jestem duża
A trzeba teraz oszczędzać, co mnie wkurza
Marzenia pogrzebałam w morzu
Przebacz mi, ty mój węgorzu
Jasne, wiele się tu dzieje
Ale gdybym serwetkowe pudło miał
Szybko bym się uspokajał
Cisza! Ani słowa!
Dlaczego pan to robi?
Dopuszczam to dobre pytanie.
Nie jestem taki zły
Diabłem nie jestem
Zabiłem jednego typa Bo nie lubię się szczypać
Chcę zdobyć to, co należy mi się słusznie
I ubić na tym fortunę później
Zaufajcie mi, a rację mi przyznacie
Mam superplan, czy go wysłuchacie?
No dobra, raz-dwa odpowiadać Bo plan czeka
Czy go wysłuchacie?
Tak.
Od razu lepiej
Fajnie, że pytacie
Zasiadam w rodzinnym funduszu Fischoeder, bo jestem częścią rodziny.
-Niewielką. -I to totalnie złą.
Tą biedną. Są źli, bo są biedni.
Zamknijcie swoje jadaczki!
Dobra.
W porządku.
Nie kwalifikujesz się do wypłaty środków z funduszu,
jeśli zostałeś skazany za przestępstwo.
I każdy z nich był.
Poza kuzynem Calvinem, którego nigdy nie przyłapano.
-Tak, mordo. -Cisza!
Więc go wrobiłem.
A jeśli coś niefortunnego przytrafi się Calvinowi i Felixowi,
kogo będą podejrzewać?
Nie mnie. Bo niby dlaczego?
Coś złego nam się przytrafi?
Tak. Niespodzianka.
-O kurna! -Nam obu.
Tak, sorki.
Nalegałeś na wyjazd z bratem na Kubę...
-Kupiłem mundur. -Tak, wiemy.
Ale wasza łódź podwodna tam nie popłynie.
A do Cancún?
W ogóle stąd nie wypłynie.
-Ojej. -O rety.
Myśleliście, że to coś dopłynie do Kuby?
Tak myślę teraz, że trochę nas poniosło.
To chyba stara atrakcja parku?
Tak, na żetony.
To nie najlepszy przekręt.
Po co zakopywać Cukrowego Dana przed restauracją i czekać sześć lat?
Racja.
Nie zakopałem go tam.
I nie chciałem czekać sześć lat.
Sześć lat.
Spokojnie.
Wstrzymajmy się z pytaniami.
Zaplanowałem morderstwo na tip-top.
Strzelam do gościa z pistoletu Calvina. Wyrzucam ciało na kupę ziemi
w pobliżu wejścia do parku rozrywki.
Wysuwam jego stopę, żeby ktoś go zauważył.
Ale nie wiedziałem, że jakiś szurnięty operator koparki
zbierze tę ziemię bez sprawdzania, czy są w niej jakieś trupy.
Wracam, nie ma ciała. Nie wiedziałem, dokąd zawiózł ziemię.
Nie mogłem wypytywać o to ludzi:
"Czy ktoś znalazł trupa?
"Taki wysoki. Gryzł glebę".
To był koszmar.
Ale na szczęście pękła rura i problem zniknął.
Szkielet odnaleziono, winnego także.
Dobrym przytrafiają się dobre rzeczy.
Chwila. Chodziło ci o twój głupi pomysł na megapark?
Tak.
Chodzi o mój megapark
Bardziej wydajny i opłacalny
Niż wasz park na molo
Będą sklepy z pamiątkami
-Dużo takich sklepów -Uwielbiam je.
-I dużo miejsc do parkowania -Lin!
I zatrudnię najlepszych sprzedawców
By sprzedawali jak najlepiej
Będą przejażdżki na symulatorach ruchu
Gdybyście tylko widzieli moje modele
Zrozumielibyście, czemu Cukrowy Dan
Musiał zginąć
-Opłaci się. -OK
Bo w marzeniach o biznesie chodzi o biznes,
a nie o marzenia.
-Nieprawda. -No dobrze.
Chyba już wiem, że tego mi trzeba
Wsadzę was do łodzi podwodnej I wypłyniecie w morze
Nie, to chyba nie jest w porządku
Przeciwnie.
Nie wydostaniecie się Bo w środku nie ma klamki
-Potem podpalę molo -Co?
Sami się prosiliście Potem zginiecie
Ależ byliśmy nieostrożni
A ludzie powiedzą tak:
Metalowe koła na metalowych Torach wywołają iskrę
Ups, zasłony, one się zajmą ogniem Potem będzie gorzej
Cały Kopiec kreta stanie w ogniu
Pełen łatwopalnych pluszaków
-One nie uciekały? -Nie.
A potem zamiast Kopca kreta powstanie Piekielne kretowisko.
-Tak nazywamy plecy taty. -Serio?
Mam kłopot z tym planem
Chodzi o ludzi na molo?
Zamknę je szybciej.
Pan też może spłonąć.
Nie. Zrobiłem lont z oleju kuchennego, cukru i sznurka do balonów.
Wszystko znalazłem na miejscu, tu w parku.
Wybuchnie aż po sam sufit.
A śledczy niczego nie będą podejrzewać
Mój lont i genialny pomysł na łatwopalne pluszaki
da mi dużo czasu na powrót na siłownię, która jest moim alibi.
Byłem tam godzinę temu
W łaźni parowej było zbyt parno
Zadbałem tam o popularność
Potem oknem się wymknąłem I tu się dostałem
Tym samym, którym się zakradałem
I bum, udam, że byłem tam trzy godziny
Nie mam pan takiej rzeźby!
-Nikt ci nie uwierzy. -Suchar z ciebie.
A twój megapark jest megagłupi. Jak ty sam.
Zmieniam wcześniejsze oświadczenie.
-Się zaczyna. -Nie jestem zły.
Ale czuję w sobie dziś zło
KOPIEC KRETA
Dziś zamykamy szybciej? Dziwne, co nie?
I nie znaleźliśmy tych burgerowców.
Ale fajnie się ich goniło.
Idziesz w tym do domu?
Tak, mam później randkę.
Takiemu to dobrze.
Było blisko.
Dobrze, że cię stamtąd wyciągnęliśmy, wózku.
Ale świetnie ci poszło!
Nie zdziwiłbym się, gdyby od teraz Bob i Linda korzystali z ciebie codziennie.
O nie.
Dobrze już.
W porządku.
Odpocznij teraz.
Dobrze się spisałeś.
Dzielny mały wózek.
Bardzo dzielny.
Wynoś się stąd.
Nie teraz, gównojadzie. Wynocha!
O Boże.
Która godzina? Mecz hokeja się zaczął.
Są rozgrywki.
Pójdę do Pesto i trochę popatrzę na mecz, aż Bob i Linda wrócą.
Wózek chciałby, żebym żył normalnie.
Ty przytakujesz!
Pije mojego drinka.
-Ciii. -Sam się ucisz.
Niedobre. Do łodzi. Najpierw Fischoederowie.
I nie kombinować niczego. To był ciężki dzień.
-Jazda. -Nie.
Do środka.
Grover, musisz wiedzieć, że gdy byłeś u nas w domu,
Felix i ja usiedliśmy na twojej kanapce. Gołymi tyłkami.
A ty ją potem zjadłeś.
Wiedziałem.
Poczułem talk dla niemowląt i zastanowiłem się,
jak znalazł się w kanapce.
Pomieszali sól z talkiem dla niemowląt?
Ale potem zrozumiałem, co się stało.
-Usiedliście na kanapce... -Co?
...bo uważacie, że to zabawne.
Pudrują swoje tyłki jak w XIX wieku,
ściągają majtki
-i siadają komuś na kanapce. -Nie mogę.
Nienawidzę was. Infantylne głupki.
Co?
Uciekajcie burgerowcy!
Sprowadźcie pomoc.
Cholera.
Nie trawię tego miejsca.
Gdzie jesteśmy?
Do małża.
OK.
Tato.
-Tak. -Ruszaj, Bob.
-On tu biegnie. -Wiem.
O rety.
Dokąd idziemy?
Jak najdalej od tego prawniczka.
To jakiś labirynt.
Widzicie znak "wyjazd"?
Gabinet luster.
Bobby, jedź.
Nie chcę przynudzać, ale gaz do dechy, tato.
Może mnie ktoś wreszcie pochwali,
bo nigdy nie prowadziłem
w tak odjechanym miejscu.
Idzie ci świetnie!
Komplementujcie tatę.
Jak na swój wiek, czyli 65 lat, przystojny jesteś...
-Boże! -Chce nas staranować!
Przestań!
Nie.
Za co to?
Zgubiliśmy go?
Nie wiem. Możliwe.
Chyba tak.
Brawo, tato.
Ale będę szczera, to najgorsza wycieczka.
Tam jest.
Bob, przebij się przez to, to wylądujemy na plaży.
-Co? -Klawy pomysł. Bezproblemowy.
O Boże. Dobra.
Nienawidzę tego.
I to bardzo.
O kurczę. Trzymajcie się!
To było okropne. Nie podobało mi się.
Tym razem go zgubiliśmy?
On też skoczył.
Skopiował nasz pomysł.
Gazu, tato!
Szybciej się nie da.
Na nogach nie byłoby szybciej?
Wjedź na rampę.
Tak.
Nie.
Co to było?
Przestrzelił nam oponę.
Mamy zapasową?
-Co? -Nie wiem.
Dobrze, że miał tylko jedną strzałę.
Może jakoś dojedziemy.
Skoro to nazywasz "jazdą".
Uwaga, znaki.
To nasza ulica.
Jedzie za nami?
Nie widać. Za bardzo dyszycie.
To nasza dziura. Czyli jesteśmy w domu.
Jeśli go tam nie ma,
wejdziemy do środka i zadzwonimy na policję.
Dopiero co się umościłem.
Dach się zaciął.
O nie.
Pewnie podczas zeskoku się wgniótł.
To coś ma wsteczny?
Będziesz wiedział, jak zaczniemy się cofać.
Dzięki.
Boże.
To on. Hamuj!
Wciskam hamulec.
-Zepchnie nas do dziury. -Do dziury zbrodni.
Gene.
Dzieci, trzymajcie się.
Nie.
Wszyscy cali?
Tak.
Ktoś musiał to widzieć.
Strzela. I gol!
Tak! Ups.
-O nie. -Co się dzieje?
Zasypuje nas.
Musimy się stąd natychmiast wydostać.
Otwieraj się!
Wypuść nas, małżu!
Rozbiję przednią szybę. Cofnijcie się.
A niby jak?
Nie wiem.
Walnij z przytupem.
Tak robię, ale nie pęka. To grube szkło.
Spróbuję nogami. Nie mogę się ruszyć!
W porządku. To tylko spychacz.
Homarowy, ale jednak spycha ziemię do dziury.
Nikogo w niej nie ma. Rzecz jasna.
Naprawiam drogę, bo jestem uczynnym homarem.
Boże. Zakopał nas żywcem w dziurze przed naszą restauracją.
Ziścił się mój koszmar.
Gdzie są nasze telefony?
Grover je zabrał.
A niech to szlag.
Dzieci, chwyćcie mnie.
Gdzie są wasze ręce?
Zapomnij, o tym, co tu się wydarzyło.
A teraz wracam do parku,
by wysłać moich kuzynów w morze.
Muszę pomyśleć. Nie chcę zużyć całego tlenu.
Nie chcę nikogo straszyć, ale nie oddychajcie za dużo.
Wstrzymam oddech. Dzieci korzystajcie z mojego.
-Nie, Lin... -O Boże.
Ciężka sprawa. Jak długo wytrzymałam?
Jakieś pięć minut.
Mogłabym oddychać mniej, gdyby nie ten mrok.
Mam coś, co pomoże wam mniej oddychać.
-Gene. -Przepraszam, to pierd ze strachu.
Mam lampkę Kuchi Kopi.
Nie.
Nie gaśnij, Kuchi. O więcej nie proszę!
To gorsze niż technoimprezy.
Wybaczcie. Pa.
Oficjalnie mówię, że z kuzynów lubię go najmniej.
A Baxtera?
Nie żyje.
I tak jest najgorszy.
Racja.
W porządasiu. Łódź podwodna, odhaczona.
Lont. Odhaczony.
Dobrze, że zrobiłem listę.
A niech to.
Dobrze.
O rany.
Tak.
Działamy
Nie mogę jej rozbić.
To moja wina.
Nie wszyscy naraz.
Skarbie, to nie twoja wina. Nie do końca.
A jednak.
Chciałam wyśledzić zabójcę i uratować restaurację,
i udowodnić, że nie jestem dzieciną.
Teraz?
Wybacz, dziecinko.
Głupia Chloe Barbash miała rację. Jestem dziecinką.
Ze strachu bałam się wejść do dziury,
bałam się przekręcić sutki.
Tina musiała to zrobić. I te durnowate uszy.
Jak ktoś jest odważny, to nie musi tego udowadniać.
Po prostu jest odważny.
Co? Louise, jesteś odważna.
Najbardziej z ludzi, jakich znam.
Nieprawda. Poza tym nie znasz tylu osób.
Nigdy nie byłam odważna. No weź. I te uszy?
Dostałam je, bo bałam się chodzić do przedszkola.
Co?
Miałam pietra,
bo to był mój pierwszy dzień w przedszkolu.
Nie tak było.
Tak, byłaś zdenerwowana i wpadliśmy na pomysł, by zrobić ci czapkę.
Mama ci ją uszyła.
Na cześć twojej babci, mojej mamy.
Kiedyś nosiła zimową czapkę w jasnych kolorach.
Zakładała ją nawet w upał.
Dziwne, ale urocze.
Mówiła, że nie miała ochoty układać włosów.
Po prostu ją lubiła.
Ja dodałam królicze uszy.
Po twoim pierwszym dniu w przedszkolu.
By uczcić to, jaka byłaś dzielna.
-Serio? -Tak.
Inaczej to zapamiętałaś?
Nie.
Nie potrzebowałaś ich.
W czapce czy bez byłaś dzielna.
Byliśmy z ciebie dumni.
-Spoliczkowałaś dzieciaka. -Tak?
Pewnie miałaś ważny powód.
Przypominasz mi moją mamę, Louise.
A z czapką na głowie wyglądacie tak podobnie.
Zapominam, że nie miałaś okazji jej poznać.
Przez jakiś czas nosiłem wiadro na głowie. Jakieś anegdoty z tym związane?
Żadnych. Martwiliśmy się o ciebie.
Dzięki.
Za czapkę i resztę.
Miło to usłyszeć przed śmiercią.
To znaczy, pożyjemy jeszcze chwilę do tego czasu.
Wypchnę okno głową.
Nie da się.
Czyli już po nas.
Nie poddawaj się.
Jestem zmęczona, Bob.
Ty nigdy się nie poddajesz.
To ja się poddaję, a ty mówisz: "Nie poddawaj się".
Ja na to "dobrze" i tak w kółko.
A skoro o tym mowa, to musi cię to męczyć.
Boże, chcesz się rozwieść przed śmiercią?
Nie zasługuję na ciebie.
Luz, wytrzymam.
Posłuchaj, zrobię dla ciebie to, co ty dla mnie.
Nie poddam się. Wydostaniemy się stąd.
Dziś będę jak Linda.
Tato, jesteś Fonzie?
Małe ptysie zaczęły działać.
To Kuchi Kopi.
-Kuczi Kuczi? -Nie.
Światło się przyda, bo stąd wyjdziemy.
Jak?
W fajowy sposób, który zaraz wymyślimy.
Jesteśmy w samochodzie, no prawie,
więc nim pojedziemy.
Dokąd? W dół?
Do Chin?
Fajnie, fajnie.
Nie do Chin.
Nie ma złych pomysłów.
-Może zjedziemy niżej? -Co?
Jesteśmy na szczycie wodociągu.
Nowy odcinek rury jest plastikowy. Pękła nam opona.
Metal otrze o plastik. Metal wygrywa?
Seksualnie?
-Co? -Nieważne. Mów.
Koło przetnie rurę, a woda nas uniesie?
Albo zrobi to, co zawsze.
Umyje nas?
Nie, utopi.
Musiałem coś przegapić.
To jedyna szansa. Odpalam.
Bardzo was wszystkich kocham.
Ja ciebie też, mamo.
Ja też was kocham.
I ja też.
Musimy to robić w jakiejś kolejności?
Myślę jednak, że te wszystkie wyznania padają wtedy, gdy się umiera,
a my nie umrzemy!
Bob! Linda! Jesteście tam?
Zaczęli zasypywać waszą dziurę.
Nie dokończyli.
Zrzucili do niej trochę ziemi...
Co, do diaska?
Udało się.
Moje słodkie dzieciaczki.
Cieszę, że żyjemy.
-Ja też. -Pełnia szczęścia.
Fischoederowie są w łodzi podwodnej, na którą spadnie nabrzeże.
Co teraz?
Ani drgnie.
Teddy!
Pomóż nam się wydostać.
Nie chce się otworzyć.
Kupiliście nowy samochód?
Nigdy wcześniej takiego nie widziałem.
Widziałem?
Pomóż nam, to się zacięło.
Zablokowało się.
Nie mogę otworzyć.
-Co on powiedział? -Nie wiem.
Złe wieści, wózek się rozpadł.
Za piękny był na ten świat.
Nie mam pojęcia, co mówi.
No i sobie poszedł.
Długo by mówić. Opowiem potem.
Bar z oliwkami!
-Co powiedział? -Bar z oliwkami.
Tak.
Bez rewanżu, żegnaj, małżu.
Dziękuję, Teddy.
-Bar z oliwkami! -Tak, wiem.
Tato, zsikałeś się.
Nie, to woda.
Widzicie? Pełno jej tu. Ale dzięki, Tino.
Wszędzie jesteś suchy, więc wiadomo, o co kaman.
Dobra, Teddy, dzwoń na policję.
Dzieci, zostańcie tutaj.
Linda, zostań z nimi.
Pobiegnę na nabrzeże i spróbuję ocalić Fischoederów.
Dobry plan.
Czemu ze mną biegniecie?
-Wcale nie. -A jednak.
Nie, wydaje ci się, Bob.
Pilnuj swoich spraw, tato.
Halo? Policja?
Chcę zgłosić zdarzenie.
Więcej danych? Chwila.
Przekażę telefon przyjaciółce, Lindzie.
Wyszła za mojego najlepszego przyjaciela. Halo?
Wchodzę przez okno.
Ktoś przestawił szafkę?
A właśnie, że mam mięśnie.
Grover Fischoeder chce zniszczyć molo?
Żeby zbudować megapark.
Ze sklepami z pamiątkami.
-Ale nie warto, prawda? -Zgadza się.
Gdzie jest lont?
Tam!
O Boże.
Daj mi lampkę. Zobaczę, czy dam radę zejść.
Nie wiedziałam, że wciąż ją trzymam.
Chyba wszędzie jej potrzebuję. Ekstra.
-Louise. -Nie zepsuj jej.
To przerażające.
A ponoć pluszaki mają pocieszać.
Wyjdźcie stąd!
Bob, nie.
Nie chcę, byś się zajął ogniem. Nie spodoba ci się to.
Odejdźcie stąd.
Poradzę sobie.
Jesteś teraz zbyt pozytywnie nastawiony. Może nie przesadzaj.
I skok!
Tylko na niego spójrzcie.
Wysiłek to nie jego bajka...
Tato, szybciej.
Puścić ci muzykę na rozgrzewkę?
Nie, dziękuję.
Tato, zejdź z toru.
Zjadę do ciebie.
Louise!
Nie czas na przejażdżki.
To zbyt niebezpieczne.
Nie zdążysz.
A tor przebiega obok lontu. Chwycę go.
Dam radę. Zaczynam nabierać wprawy.
O rany.
O Boże.
Szybciej, Krecie. Co tak wolno.
Jestem szybsza od ciebie, tato. Bez urazy.
Zaraz będzie zdradliwy zakręt.
O właśnie.
Louise, bądź ostrożna.
Nie daj się skrócić o głowę i nie bądź pochodnią.
Spoko.
Tato, chcesz wskoczyć przed mój wagonik?
Nie, przeskoczę szybko.
Boże. Nie tak szybko.
Zejdź z toru!
Iskra zmierza do pluszaków.
Kapuję.
Jak spudłujesz, to po nas.
Wiem. Dzięki za cenne wskazówki.
Miałaś rację, że będziesz szybciej.
Ależ tu jest dużo belek.
Przekombinowali to wszystko.
Pogadamy o tym później.
No dalej, drobne rączki.
O nie.
O Boże.
Masz? Czy już jesteśmy martwi?
Mam.
Udało mi się!
Jestem odważna!
I to jak, skarbie.
Jestem dzielna!
I bardzo skromna!
Tato! Oboje wykonaliście kawał dobrej roboty.
Dziękuję.
Będzie mi brakowało mola i życia.
I ciebie, przyjacielu.
Trafiony.
Wisisz mi tysiaka.
Zagrajmy o dwa. Zmiana.
Też będę za tobą tęsknić.
Podziwiałem cię... Trafiony.
Kurna.
Gramy o trzy? Trafiony.
Obyś się pierwszy udusił.
A to ciekawe.
Chyba kałamarnica chce się z nami zapoznać.
Może być o wiele gorzej.
Będziemy żyć, la, la, la
Śpiewają.
Teddy, mogę pożyczyć twój telefon?
Jasne.
Zamawiasz coś na wynos?
Może tajskie z tej nowej knajpki?
Wybacz, niczego nie zamawiam.
Buu.
Tak, wiele osób uważa, że najfajniejsi gliniarze
pracują w rozbojach. Nie wiem, czy to prawda.
Tak mówią na mieście.
Cześć.
Do widzenia, recepcjonisto.
Byłeś tu, gdy tu przyszedłem trzy godziny temu, tak?
Pamiętam twoją koszulę.
A ty pamiętasz moją facjatę?
Nie patrzysz. Proszę bardzo.
Pamiętasz tę brzydką mordę? Masz słuchawki w uszach.
Słyszałeś, co mówiłem? A tak.
W każdym razie Grover Fischoeder życzy dobrej nocy.
Siemanko. Pierwszy na miejscu. Wielka mi rzecz.
Pokonałem cię. I ciebie.
Ciebie też.
Cholera jasna.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Mała Nuta z Serca Wypluta
O rety.
Jak się czujesz, kolego? Denerwujesz się?
Czuję, że moje flaki chcą wydostać się przez tyłek.
Pójdzie wam świetnie.
Przeciwnie i puszczę pawia.
Słyszałem, jak ćwiczyliście w piwnicy,
kiedy sprzątałam wieczorem.
-Serio? -Tak.
Fajnie to brzmiało. Chwilami.
-Twoja muzyka daje ci szczęście, prawda? -Tak.
To i innych uszczęśliwi.
Może powinieneś byś huraoptymistyczny?
-Mama tak mówi. -Tak.
-Znowu zgapiasz. -Sam tak mówię.
Poza tym pomaga teraz Tinie z peruką, więc ją zastępuję.
I kradniesz jej pomysły.
Tak. Chodź tu.
Dzięki, tato!
Baw się dobrze.
Niezłą gadkę strzeliłeś.
Niech was usłyszę
Tak
Wykręć, zakręć, gotuj, piecz Rób swoją rzecz
Teraz wy...
Tak, potrząśnij tymi Bułeczkami z burgerami
-Dobra. Kumam! -To dobrze!
Oto czek na sumę, jaką jesteśmy winni.
-W tym miesiącu. -Tak.
Dzięki naszemu wdzięcznemu właścicielowi.
Chyba nie dość wdzięcznemu.
To prawda. Mógł okazać więcej wdzięczności.
Ale i tak podpisuję. Nie wygląda to dobrze.
To mój podpis? Powiedzmy, że tak.
I daliśmy radę, panie Bank.
-Proszę mnie tak nie nazywać. -Przepraszam.
Ludzie zwykle nie są tacy aroganccy, kiedy płacą po terminie.
To się pan przyzwyczajaj.
Piona.
Hej, Tina.
Hej, Jimmy Junior. Udanego ostatniego dnia.
Dzięki. Wzajemnie.
Ja i Zeke uprawialiśmy parkour na plaży.
Jesteśmy w tym dobrzy. Albo tylko ja.
I znalazłem to.
Pomyślałem o tobie.
Może dlatego, że masz taką samą spinkę.
Chcesz? Pachnie wodorostami.
-Jimmy Junior? -Tak?
Chciałam cię o coś zapytać. W kwestii "wakacyjnego chłopaka".
Ale potem pomyślałam,
że może głupio o to pytać.
A moje serce oszalało...
Przewroty.
Trenuję parkour w holu, Jay-Ju. Widzisz?
Dziwnie to wygląda.
Pracuję nad tym!
Spadłeś ze ściany.
-Co ja paczę? -To parkour.
Co mówiłaś?
Że moje serce oszalało.
I teraz ta spinka.
A teraz myślę, że może na świecie nie ma miłości,
jeśli się w to wierzy.
A kto chce w to wierzyć?
Nie wiem, czemu boję się zadać to pytanie.
Skoro mam ochotę zrobić to.
Tak.
-Nie zrobisz tego. -Zrobię.
Uważasz, że jesteś odważna, bo ocaliłaś park?
Tak. Na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Czapka ci spadła.
No tak.
Louise, przypominam o karze
za ucieczkę ze szkoły.
O mój Boże, odpadły ci uszy!
No dobra. I co teraz?
Nic się nie stało.
Pedagog szkolna? Mogę szybko sprowadzić pacynki.
Pani Labonz, przyniesie pani kocyk antystresowy
-i inne gadżety. -Nie.
Panie Frond, nic mi nie jest.
-Naprawdę? -Nic jej nie jest.
Jestem z ciebie dumny.
-Proszę tak nie mówić. -OK.
OTWARTE
-Wszyscy gotowi na ponowne otwarcie? -Tak.
-Jasne. -Czujemy się zmuszani.
Teddy wykonał dobrą robotę.
KOLEJNE PONOWNE JESZCZE JEDNO WIELKIE OTWARCIE
Jakoś tak.
Uwielbiam transparenty.
Na pewno chcemy "burgery"?
Da się to jeszcze zmienić?
-O tak. Moglibyśmy robić wrapy. -Albo zupę.
Zupa.
Zupy i wrapy u Boba. Oryginalnie.
Boże. Wszyscy do środka.
Dziękujemy!
Ca za jazda!
Brawo!
Wreszcie. Teraz Johnny Jazzowe Dłonie.
Supcio.
Napisy: Sławomir Apel
Tina, trochę nas tu za dużo, prawda?
Przeciwnie.
Dobra. Po prostu myślałem...