NETFLIX PRZEDSTAWIA
BÓG STWORZYŁ LUDZI,
ALE BYLI NIESZCZĘŚLIWI, WIĘC ZESŁAŁ IM DOMÓW.
CI WĘDROWALI, GRALI I ŚPIEWALI
W NADZIEI, ŻE PORUSZY TO SERCA…
Jesteś do niczego! A niech to!
Chodź no tu!
Co ja mam robić z tym bykiem? Mieliśmy już dwa.
Sefure, nie bądź taka. To jego penis nas żywi.
Gdybyś tak dbał o swojego jak o penisa byka,
może mielibyśmy już dziecko.
Przestań mnie ośmieszać!
Ani mi się śni! Chodź no tutaj!
- Piroz, z drogi! - Przestań.
- Ten byczy alfons mnie wkurza. - Robisz scenę. Ależ wstyd.
- Nie jestem byczym alfonsem! - Jesteś!
Jestem hodowca Kalender!
- No to hoduj! - Cały świat mnie zna!
- Przysięgam… Idę stąd. - Walnę go.
Tu jesteś. Chodź no tutaj, Piroz.
Przybliż to. Niech Mürşit Aga zobaczy.
Widzisz? Zrobię to tak. O!
To będzie takie proste.
Jasne? No dobrze.
Przytrzymajcie go, chłopcy.
Przytrzymajcie go.
Trzymajcie go.
Który to ząb?
Otwórz szeroko. O tak.
Jeszcze.
Jest. Widzicie? To ten.
Chwila. Nie ruszaj szczęką.
Chwila. Mam!
Widzisz?
Korzenie wielkie jak rogi byka. Wierzchołek zepsuty, a jednak.
Hogir!
O co chodzi, Hatun?
Wasz ojciec znowu uciekł.
Co?
Zabierz swój ząb, aga.
Trzeba go złapać.
To zelży ból.
Chodźmy. Wrócimy tu, aga.
Otworzę drzwi.
Zetrę błoto z butów i wejdę do twojego domu.
I powiem: „Dilo! Oto jestem!”.
Powiem: „Przybyłem.
Jestem w twoim domu”.
Nie byłeś wczoraj z dziadkiem?
Kazał mi zapisać wiersz i iść spać.
Niech to szlag.
Jedź dołem, żebyśmy mogli go odciąć.
- Dobra. - Niech to szlag, dziadku.
Nie może się powstrzymać.
Będziesz się we mnie wpatrywać.
Wpatrywać się i myśleć.
Popatrzysz na kwiaty,
a potem na mnie.
I powiesz: „Mirze, chodźmy”.
Tato!
Niech to cholera. Dzieci.
- Tato! - Nie wchodzić mi w drogę, dzieci!
Tato, stój.
Z drogi.
Ośmieszysz nas!
Zostaw mnie w spokoju! Czemu miałbym was ośmieszyć?
Hogir.
- Hogir. - Co?
Jedzie do Dilo. Co robić?
Powiedz mu, żeby wracał. Przywieziemy Dilo do wioski.
- Przekona go to? - Tak. Inaczej zmusimy go do powrotu.
Tato, wracajmy do namiotu.
Nie! Jadę po Dilo. Z drogi.
Proszę, tato!
Przestań z tym „tato” i zjeżdżaj.
Ani się waż.
Nie, tato. Co robisz?
- Zostaw mnie. - Nie, tato. Spadnę.
Odejdź.
Posłuchaj, tato.
Mama dopiero co umarła,
a ty uganiasz się za jakąś kobietą.
To nie jakaś kobieta. Ona jest moja.
Przestań.
Jak możesz szargać pamięć naszej zmarłej matki?
Wstydź się. To nie przystoi.
Co?
Wasza matka zmarła.
A ja zawsze kochałem Dilo.
Nie pozwolili mi z nią być.
Gdyby pozwolili…
wasza matka nie byłaby waszą matką.
Dość już tego. Hej, Piroz.
Dzisiaj gramy, prawda?
Przygotuj instrumenty.
No już, Nedim.
Chodź tutaj.
Przysięgam… Co my z nim zrobimy?
Po prostu jedźmy.
Co to jest?
Suknia ślubna.
Okropny kolor.
Skarbie, wszystkie suknie ślubne są białe.
Nie ma innych opcji?
Załóż ją.
Już raz uciekłaś z domu bez sukienki.
Przyniosłaś nam wstyd.
Bez sukienki nie ma wesela.
A jest jakieś wesele? Będę tańczyć?
Oczywiście, skarbie.
Proszę, załóż ją.
Dobrze. Jeśli wyjdziecie.
Sümbül, panna młoda, nie pali się do ślubu.
Tylko nie grajcie smutnych piosenek.
Grajcie z życiem.
Nie zdenerwujcie nikogo.
Nic się nie martw, aga.
Tak zagramy,
że nieżyjący dziadkowie panny młodej
wstaną z grobu i zaczną tańczyć.
Niech całą noc gra surma.
O nic się nie martw, aga.
Będzie grała bez przerwy.
Jeśli będziecie dobrze grali,
dam wam nie jednego, a dwa barany.
Dobrze, aga. Bądź spokojny.
- W takim razie powodzenia. - Dziękujemy.
- Hogir. - Tak?
Muszę się odlać.
Dobrze. Tylko się pospiesz.
Sümbül?
Chodź, skarbie.
Co robisz?
Patrz, jak gra. Chodź no tutaj.
- Przestań, wujku. - Co się dzieje, Piroz?
Nic takiego.
- Postarajmy się. - Dobra.
Świetnie.
- Pewnie. - Nedim.
Moje płuca nie dają rady. Ty graj na surmie.
- Non stop. - Świetnie.
Pamiętaj, drużba prosił o same radosne piosenki.
Jeśli się zatniecie, zostawcie to mnie.
- Ja was poprowadzę. - Dobrze.
Nie czekać mi tu, dzieciaki. No już!
Idźcie stąd.
Cześć.
Ty jesteś panem młodym?
Tak.
Ładny garnitur.
Założyłem go dla ciebie.
Zrobiłbyś dla mnie wszystko?
Tak.
Co to?
Skarbie, przestań.
To twój mąż.
Umiesz tak?
Umiem.
To pokaż.
Brzmisz jak osioł.
Jestem twoim mężem. Uważaj, co mówisz.
Przemów swojej córce do rozumu, bo nie wie, jak mnie traktować.
- To oni. - Tak.
Kto robi wesele tej wariatki?
- Jest i wariatka. - Co za wstyd.
Idzie wariatka.
Kogo nazywasz wariatką?
Piroz!
Biją się. Musimy grać. No już.
Raz, dwa. Raz, dwa, trzy, cztery!
Nie przejmuj się za bardzo.
Nie zrobiłem nic złego.
Ten, kto jej to zrobił,
niech idzie do diabła.
Myślisz, że dziewczyna jest dziewicą,
a tu nagle okazuje się, że rodzi.
Nie przejmuj się.
Postaraj się wyciszyć.
A więc żegnaj.
Dziękuję. Możecie jechać.
Powodzenia.
Trzymaj się.
Ruszaj, mała. Jedziemy.
Budzi się.
No już, Piroz. Wstawaj. Wreszcie się obudziłeś.
Czy oni musieli się pobić? Kosztowało nas to barana.
- Gdzie panna młoda? - Kto?
Panna młoda z wesela, bracie.
- Tam poszli. - Serio?
Dokąd oni poszli, Hogir?
Pan młody oddaje ją ojcu.
- Hogir. - Co?
Ta panna młoda…
Tak?
- To ta jedyna. - To znaczy?
Zakochała się we mnie, a ja w niej.
Serio?
Kiedy?
Przed samym weselem.
Hogir, musimy znaleźć sposób.
Co mamy zrobić, Piroz?
Pan młody ją oddaje.
Bo okazało się, że jest nieczysta.
- Nieczysta? - Tak.
Dzięki Bogu!
- Hogir. - Tak?
Ja wiem, że jej serce jest czyste.
Skąd wiesz?
Mówiłem już. Jej serce mnie wezwało.
To musimy coś wymyślić.
- Jest pewien sposób. - Jaki?
- Poprośmy jej ojca o błogosławieństwo. - Masz rację.
Poprosimy go, jak należy.
Pan młody i tak ją oddaje.
Nie jest zamężna.
Mamy prawo to zrobić.
Tak.
Zawróćmy i pojedźmy do niego.
Powoli. Jedźmy najpierw do wioski.
Spytajmy tatę. Zobaczymy, co pan Mirze na to.
- Tak. Tata. - Tak.
Tato!
Tato.
Co, u…
Kto związuje własnego ojca, Hogir?
Rozwiążcie mnie, dzieci.
Pozwólcie mi pojechać po Dilo.
Jasne.
- Tato. - Co?
Obiecuję ci, że przyprowadzę ci Dilo.
Obiecujesz?
Obiecuję. Przyrzekam.
Mam wieści, tato.
Twój syn zakochał się w gazeli.
- Piroz? - Tak?
W gazeli, co?
O tak, tato.
Ma smukłe kostki?
Jak u bociana.
Kiedy jedziemy po twoją gazelę?
- Jedźmy jutro, tato. - Hurra.
Wiecie co?
Sprawmy, by jutrzejszy dzień był radośniejszy.
Chciałem być twoim zięciem.
Ale córka przyniosła ci wstyd.
Kto się tym zajmie, ty czy ja?
Sümbül jest moją córką.
Przywrócenie honoru to mój obowiązek.
Za gorąca. Dolej zimnej wody.
Rozwiązłość twojego ojca i brata wpędzi nas w kłopoty, Hogir.
Mamo, mnie też znajdź dziewczynę.
Zamknij się! To nie twoje sprawy.
Dlaczego go bijesz?
Jak dobrze pójdzie, jutro załatwimy sprawę Piroza.
A twój ojciec?
Co zrobimy z nim?
Cały dzień paraduje ze wzwodem.
Co ty wyrabiasz, na miłość boską?
Temu też zaradzimy.
No i proszę.
Piękny dom dla nas.
Powinieneś
kochać róże
I kochać fiołki
Ale nie zapominaj
Że fiołki są wstydliwe
A róże są twoje
Hej, Hogir.
Kim ona jest? Dokąd jedziemy?
To córka Seymena Agi.
Wczoraj byliśmy na jej ślubie,
ale pan młody ją oddał.
- Naprawdę? - Tak.
A więc nam pobłogosławi?
Pewnie. Czemu nie?
Nie jest zamężna. Pan młody ją oddał.
- Spytamy. Będzie dobrze. - Tak.
Serce czyni to, czego pragnie.
- Ej, Mirze. - Co?
Czy z Dilo też tak było?
Posłuchaj, ty stręczycielu byków.
Jej serce zawsze było moje, więc nie wiem, o czym gadasz…
kutasie.
Nie bądź taki.
- Raz pomagałem Seymenowi przy krowach. - Ach tak?
Jego córka była piękna i elegancka.
Była taka promienna. Rozsiewała wokół siebie światło.
Tato.
Chodź. Nie spóźnijmy się.
Tamburyn ikemane?
Zapakowane, Mirze.
Trzeba mieć instrumenty przy sobie,
by mówić, co się myśli.
Piroz.
Czy Dilo do nas dołączy, żeby zobaczyć pannę młodą?
Dilo to moja matka, żebym jej pokazywał pannę młodą?
Zamknij się, synu! Ona jest też twoją matką.
Ukochana twojego ojca jest twoją matką.
Diabeł z ciebie, Piroz.
- Czekaj, Kalender. - Co jest?
Mam pytanie.
Na pewno damy sobie z tym radę, ale co zrobimy z tatą?
Co powinienem zrobić?
A coś z nim nie tak?
Obiecaliśmy przywieźć mu Dilo.
Nie powiedziałeś mu, że Dilo miała męża
i umarła?
Jeśli mu to powiemy, sprowadzimy na siebie piekło.
To powiedz, że odeszła ku światłu.
Zabawny jesteś.
Kalender, proszę cię, człowieku.
Pomóż nam.
Znam sposób.
Wasz ojciec ma ruję.
Modlitwy i amulety mu nie pomogą.
To co mamy zrobić?
Wszyscy dobrzy hodowcy to wiedzą.
Kiedy byk ma ruję, trzeba mu pokazać siano.
To załatwmy to i wróćmy od razu do wioski.
- Jasne. - Prawda?
No już, naprzód.
Dlaczego nam to zrobiłaś?
Co zrobiliśmy nie tak?
My tacy nie jesteśmy.
Czemu splamiłaś nasz honor?
Jacy nie jesteśmy?
Oczyścimy nasz honor, skoro jest splamiony, mamo.
Podaj wiadro. Zaraz go oczyszczę.
Coś ty narobiła?
Kto cię tak zbrukał?
Koszula mego syna jest biała
On skacze jak koza
Widzi gazelę i ją ściga
Nie wie, kogo spytać
Ale musi spytać
A więc staje przed tobą
Seymenie Ago
Cyganie Mirze.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Masz coś do powiedzenia, to powiedz tak, bym zrozumiał.
Tato, wyrażaj się jaśniej.
Dalej, wszyscy.
Nie daj złamać serca swemu dziecku
Nie daj złamać serca mojemu dziecku
Nie pozwól mojemu dziecku spać samemu
Nie pozwól swojemu dziecku spać samemu
Seymenie Ago
Cyganie Mirze!
Tato, zwróć się do niego wprost.
Ale jak?
Nie wiem, jak to powiedzieć.
Posłuchaj, Seymenie Ago.
Czy Sümbül to twoja córka?
Tak.
Czy Piroz to mój syn?
- Chyba tak. - Tak.
Serce mego syna bije dla twojej córki Sümbül.
Jak to?
On stara się powiedzieć,
że z woli Boga
prosimy cię o pobłogosławienie
małżeństwa twojej córki Sümbül i naszego Piroza.
Rozumiem.
Jak miło. Gdy jeden rozumie drugiego,
czego więcej nam potrzeba, prawda?
Posłuchaj, Cyganie Mirze.
Przybyliście jako przyjaciele, ale nie wyjedziecie jako tacy.
Czemu on tak mówi?
Nie jestem pewien, tato.
Rıza!
Kim jest Rıza?
Tak, ojcze?
Zawołaj swoich braci.
Dobrze, ojcze.
On ma wielu braci.
Może wszyscy chcą być przy tym obecni.
Byłoby lepiej, gdyby darowali chociaż Mirze.
Tak, ale tata był wobec niego całkiem szczery.
W końcu Piroz to jego syn.
Czemu nikomu nie przyłożyłeś?
- Dziadku, to byli dorośli faceci. - A kogo to obchodzi?
Nie masz siły?
Jesteś do niczego.
Wolniej, do diaska!
Dobrze. O tak.
Przysięgam, Sefure…
Przysięgam, wygląda jak ty.
Myślisz, że siano może zastąpić ukochaną?
Czemu nie? Jak trzeba, to może.
To zrób sobie z nią dzieciaka. Co?
No już.
- Tak? - Tak.
Zrobię. Zobaczysz.
- Teraz? - Teraz.
- Już widziałam. - Co widziałaś?
Nadal widzę.
Co widzisz, Sefure?
Albo raczej patrzę, ale nic nie widzę.
A co w ogóle mam widzieć? Ty tchórzliwy alfonsie.
- Niech cię szlag. - Przestań, Sefure!
Czekaj.
- Ale los. - Przestań!
Wynocha!
- Zapisz to, Nedim. - Co mam zapisać, dziadku?
„Powinieneś kochać róże.
I kochać fiołki.
Ale nie zapominaj, że fiołki są wstydliwe.
A róże są twoje”.
Cześć, tato.
Niech spojrzę.
- Tato. - Co?
„Ale nie zapominaj, że fiołki są wstydliwe.
A róże są twoje”.
- Tato. - Tak?
Chodzi o Dilo.
Co z nią?
Nic, tato.
- Nie mów, że nie żyje. - Ależ skąd. Broń Boże.
Przywiozłem ci ją.
To się nazywa dobry dzieciak.
Gdzie jest Dilo?
Które są te wstydliwe?
Gdzie ona jest?
Gdzie Dilo?
Dilo trochę niedomaga.
W porządku. Zaopiekuję się nią.
Ale to inny rodzaj choroby.
Możesz ją zobaczyć,
ale nie możesz się do niej zbliżyć.
Możesz do niej mówić, ale jej nie usłyszysz.
Tato, doktor powiedział,
że gdybyś jej dotknął,
toby umarła.
Powinieneś
kochać róże
Posłuchaj, tato.
Nie przekraczaj tej linii, dobrze?
To zalecenie doktora. Mówi, że jeśli to zrobisz, Dilo umrze.
Dobrze. Zostawcie mnie z nią sam na sam.
Pomodlę się za nią i pomówię z nią.
Chodźmy.
Zostanę tu
i się pomodlę.
Dilo?
Dilo, witaj.
Witaj, Dilo.
Jesteś chora?
Cieszę się, że tu jesteś.
Bardzo się cieszę.
Nie jesteś chora, prawda? Nic ci nie jest.
Twoje łzy
są zmieszane z moimi
Twoje rzęsy dotykają mego serca
Nic nie mów
Przestań
Nie waż się mówić
Twoje serce już śpiewa mojemu
Jak słowik
No i?
Poczułeś ulgę, tato?
Oczywiście.
Bardziej niż samo spotkanie,
powiedzenie tego, co potrzeba,
przynosi sercu prawdziwą ulgę.
Co mam zrobić, tato?
Weź kemane
i powiedz, co potrzeba.
Nie duś tego w sobie.
Jeśli ona cię kocha…
pójdzie z tobą.
To znaczy?
Mam odwiedzić moją gazelę?
To zbrodnia tyle czekać.
Idź do niej, póki twoje serce wciąż jest gorące.
Przyszedłeś.
Tak.
Rıza.
Zrób to szybko.
Załatw to po cichu, nie ściągając uwagi ludzi.
Dobrze, ojcze.
Resztę załatwimy później.
Powiemy, że się zabiła.
Tak. Tak zróbmy.
- Przestraszyli się? - Ty ich wystraszyłeś.
My ich wystraszyliśmy.
Nic się nie bój.
Nie mogą nic zrobić.
- A my co zrobimy? - Uciekniemy i pobierzemy się potajemnie.
- Masz piękny uśmiech. - To przy tobie się uśmiecham.
Tu jest jakiś dżin.
Gdzie?
W stodole.
Jak to się stało?
Skąd mam wiedzieć?
Chodź ze mną.
Chodź.
Imam powinien się za nią pomodlić.
Biedaczka.
Sprowadźmy hodżę z wioski.
Przyprowadź tu Kalendera.
Biedaczkę posiadł dżin.
- Dziwne. - Hodża musi się za nią pomodlić.
Spójrz na nią.
Wypełniłem to sianem
Cała moc do prącia byka
Kalender? Tu jesteś. Hej.
To ważne.
Czego chcesz, u diabła?
To ważne, Kalender.
Wasz tata znów uciekł?
Nie. Ojciec Sümbül zamierza cię do siebie zaprosić.
Rozumiem. Mam mu pomóc przy krowie?
Nie chodzi o krowy.
Myśli, że Sümbül posiadł demon.
Prawdziwy?
Nie. To ja ją posiadłem.
Prawdziwy z ciebie demon, Piroz.
Przestań, Kalender. Nie czas na żarty.
Musisz mi pomóc.
Mam rozwiązanie.
Jakie?
Zabijemy Sümbül, nim zrobią to oni.
To twoje rozwiązanie?
Czemu mielibyśmy ją zabić?
Tak to zainscenizujemy.
Pomyślą, że nie żyje, więc jej nie zabiją.
Nie rozumiem.
Podam jej eliksir.
Będzie wyglądała na nieżywą.
Seymen w to uwierzy
i jej nie zabije.
Resztę pozostawiam tobie.
Teraz rozumiem.
Zgadzam się, pod warunkiem że ona nie umrze.
Nie umrze.
- Zostaw mnie. - Dzięki, Kalender!
Przestań. Zostaw mnie.
Jesteś wielki.
Sio! Idź już.
Powodzenia.
Umrzesz.
Jak to?
Zamierzamy cię zabić.
Czy Seymen Aga zabije cię, jeśli zrobimy to pierwsi?
Nie da rady.
Potem uciekniemy i się pobierzemy.
Zostawisz mnie i poślubisz zwłoki? Nie kochasz mnie?
No co ty.
To nie tak.
Kocham cię.
Chodzi o to, że umrzesz,
ale tak naprawdę
nie umrzesz.
Dobrze.
Bismillahirrahmanirrahim.
Daj mi to.
Co jej dokucza?
Gdy wchodzimy do środka,
słyszymy dziwne dźwięki.
Sümbül jest opętana.
Pomodlę się za nią.
Pozbędę się demona.
Zostań tu.
Nie wchodź.
Najpierw ja sprawdzę.
Muszę się dowiedzieć, czy znam tego demona.
Dobrze? Pomódl się tutaj.
Nie przestawaj. Módl się!
To nie demon. To coś innego.
To znaczy, to jest demon, ale to coś innego.
Faktycznie demon,
ale to coś innego.
Jest w niej.
Zrobił sobie z jej ciała dom.
Zbudował tam nawet huśtawkę. Dobrze się bawi.
Ciągle się huśta.
Nie odejdzie przed świtem.
Nie ma na to sposobu.
Och, Sümbül!
Nigdy nie byłaś szczęśliwa.
Nie szczęściło ci się.
Wolałabym to ja umrzeć.
Wstań. Umrę zamiast ciebie.
Ojcze.
To pestycyd.
Ona się zabiła.
I dobrze. Zasłużyła sobie.
Sama ukarała się za złe czyny.
- Czy naprawdę na to zasłużyła? - Zamknij się, kobieto.
Rıza.
Pochowajmy ją jak najszybciej, dobrze?
Dobrze, ojcze.
Gość w dom, Bóg w dom.
Teraz tu jest wasze miejsce.
Twój ojciec ma serce z kamienia.
Nawet chciał cię zabić.
Teraz jesteśmy tacy sami, ty i ja.
Piroz to mój syn,
a tyś moja córka.
Muszę już iść.
Dilo na mnie czeka.
Ej, panie Piroz!
Robisz pan, co chcesz, co?
Cicho, Hatun. Wyjaśnię.
Wpakowałeś się w kłopoty?
Nie. Po prostu przywiozłem moją ukochaną.
Proszę, nie mów nikomu.
Zamknij się.
Przyjechałaś tu z własnej woli?
Tak.
W porządku. To dobrze.
Skoro tak, to musimy zadbać o twoje bezpieczeństwo.
Co to jest?
Przyniosę ci ubranie.
Nie chodź w łachmanach.
Pamiętasz, co wcześniej mówiłem?
Nikt cię tu nie skrzywdzi.
Dziadku!
Nie ma tu dziadka.
Wujku, kto to?
Kto taki?
To nie o nią ci chodziło?
Nie, nie o nią.
O nią.
Nieprawda.
- Przysięgam, że o nią. - Mówię, że nie. Wynoś się, urwisie.
Na czym to skończyłem?
- Że nikt mnie tu nie skrzywdzi. - Właśnie.
Zobacz.
Nosiłam to kiedyś, ale już nie będę.
To było przeznaczone tobie, Sümbül.
O rany.
Bóg musi być po twojej stronie.
To szczęście mieć takiego mężczyznę jak Piroz.
Nie wiem, czy Hogir był we mnie zakochany.
Po prostu powiedział, że mnie poślubi.
Dostał mnie w zamian za woła i surmę.
Wół padł
i została tylko surma.
Mój nieżyjący ojciec grał na tej surmie wiele lat.
Zawsze powtarzał:
„Skarbie, zawsze gdy gram na weselu,
myślę o tobie
i gdzieś tam w głębi duszy czuję się źle”.
Tak mówił,
ale tak naprawdę smucił go zdechły wół.
Och, skarbie.
Wyglądasz cudownie.
Jak kuropatwa.
O kuropatwo
Zakochałem się w tobie, kuropatwo
A ty we mnie, kuropatwo
O kuropatwo
Krąg nie jest miejscem
dla piskląt ani ptaków starych czy chorych.
Niech kuropatwa nie uczestniczy w więcej niż trzech walkach.
O kuropatwo
Zakochałem się w tobie, kuropatwo
A ty we mnie, kuropatwo
O kuropatwo
- Tato. - Czego chcesz?
- Tato! - Czego chcesz, u licha?
- Byłem w namiocie dziadka. - Zaraz!
Przestańcie wszyscy! No i?
- I tam… zobaczyłem… - Co zobaczyłeś?
W środku był wujek Piroz.
- No i? - No i?
Pamiętacie dziewczynę, po którą pojechaliśmy?
- Tak. - Jej bracia nas pobili.
Tak.
Widziałem ją tam.
Co?
Coś ty narobił, Piroz?
A co miałem zrobić?
Pozwolić im ją zabić?
Napytasz nam biedy.
To znaczy?
Powiadają:
„Nieważne, co robimy,
wola Boga zostanie wypełniona”.
Co wy tu wyprawiacie?
To niewłaściwe rozmawiać o tym przy niej.
Wychodzić.
Wynocha, wszyscy. Już!
Przestańcie się gapić. Idźcie.
A niech to, Piroz.
Ale z ciebie ziółko.
Wykradłeś dziewczynę jak kurę.
Co miałem robić? Miałem tam zostawić tę, którą kocham?
Mniejsza już o miłość,
miałem ją zostawić na śmierć?
Gdyby chciał, on by to zrobił,
ale Wszechmogący miał inne plany.
Mashallah.
- Powiedz „mashallah”. - Mashallah.
Ona się nigdzie nie wybiera.
Ja też jestem z ukochaną. To nic złego.
Ale, tato,
napytamy sobie biedy.
Ależ skąd!
Nikt nam nic nie zrobi.
To nie wasze zmartwienie.
To zmartwienie wyłącznie moje i mojego syna.
Dobrze, tato.
Skoro tak mówisz.
W takim razie trzeba ich pożenić.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Dzięki Bogu!
Jak…
Jak na imię ojcu?
- Seymen. - Seymen.
Wiem.
Czy ty, Sümbül, córko Seymena,
bierzesz sobie za męża Piroza, syna Mirze?
Tak.
Czy ty, Pirozie, synu Mirze…
Tak.
Och, ty…
Niniejszym w obecności Boga ogłaszam was mężem i żoną.
- Hogir. - Tak?
Mogę odmówić Al-Fatihę?
Hatun?
- Sefure? - Co?
- Chce odmówić Al-Fatihę. - Pewnie. Liczy się intencja.
Odmawiaj. Modlitwa to modlitwa.
W takim razie Al-Fatiha!
Módlmy się do Allacha Pana wszystkich światów
Najbardziej współczującego Najlitościwszego Króla Dnia Sądnego
Tylko Ciebie czcimy I tylko Ciebie prosimy o pomoc
Prowadź nas prostą ścieżką
Ścieżką tych, którym pobłogosławiłeś
Nie tych, którzy cię zawiedli
Ani tych, którzy są zabłąkani
- Amen. - Amen.
Gratulacje, Piroz.
Patrzcie tylko.
Wygląda wspaniale.
Zachwycająco. Pięknie.
Patrz, aga.
Tylko królowie mają lepsze zęby.
Ty wiesz, co robisz, Hogir.
Teraz jesteś jeszcze większym agą.
Coś ci powiem, aga.
Twoje żony go zauważą.
Młodsza sama o niego prosiła. Może starszej też coś wstawię.
Wpadaj, kiedy tylko chcesz. Czekamy.
Kto to jest?
Ona? To córka Fahriego.
Jest naszą panną młodą.
Żoną Piroza.
Nie jest do was podobna.
Wydaje się znajoma, ale…
Nie, aga. Musiało ci się coś pomylić.
To córka Fahriego.
Nieważne. Ile ci jestem winien?
Możemy się umówić na dwuletniego barana.
Dobrze.
To była na pewno Sümbül.
Nie pomyliło ci się?
Nie pomyliło.
Znam twoją córkę.
Dzięki, Mürşit.
Nie w głowie mi kłamstwa ani żarty.
Zajmę się tym.
Tak zrób.
Wiesz, co robić.
Tak, wiem.
Niechaj umrę z tobą
Niechaj spłonę z tobą
Przeszedłem już piekło
Wpuść mnie do swojego nieba
Przyjdź i bądź mój.
Będziesz moja?
Sza!
Nic nie mów.
Kochaj mnie.
Ale czy ludzie nie będą gadać?
Co?
Pozwól mi nic nie mówić.
Pozwól mi z tobą umrzeć.
Dilo?
Dilo…
Dilo!
Przeklinam was, dzieci!
Czemu mi to zrobiliście?
Nigdy nie byliście w stanie dostrzec, czego pragnie serce waszego ojca!
Nie chcę cię spalić, ale…
Pozwól mi umrzeć.
Pozwól mi umrzeć z tobą.
Tato!
Jesteś butelką ze szkła
Wpadnij w me ramiona
Widuję cię codziennie od lat,
a nadal jesteś piękna.
- Tato. - Do diabła z tatą!
Dziadek…
- Co jest? - Spalił ją.
- Tato, dziadek podpalił Dilo! - Co?
Jak on mógł to zrobić? Leć powiedzieć swojemu wujowi.
- Hogir, wstawaj. - Podaj mi koszulę.
- Szlag, tato. Doprowadzasz mnie do szału. - Bóg wie, co jeszcze zrobi.
- Oszalał. - Równie dobrze mogłeś spalić mnie.
Zbudowałem dla nas dom, Dilo.
Nasze kwiaty czekają na nas.
Będzie tak, jakbyśmy dotknęli nieba.
Wieczny wiaterek.
Ptaki będą nas usypiać.
Dilo, nic nie powiesz?
Hej. Jesteś na mnie zła?
Dobrze.
Jesteś moją Dilo. Prawdziwą Dilo.
Kazałam ci ich pilnować.
Nie upilnowałeś ani ojca, ani brata.
Hatun, błagam cię. Zamknij się.
Staram się wysondować, czy żyje, a ty mnie strofujesz.
Ułożymy ci nogi o tak.
Spójrz tylko.
Wygodnie ci, Dilo?
Pewnie nie żyje.
Nie ma żadnych zębów ani nic.
- Piroz! - Nie podpaliłby się.
- Piroz! - Co jest?
Piroz, Seymen tu jedzie ze swoimi ludźmi.
- Gdzie ich widziałeś? - Rozpytywali w Zümrüt, gdzie są namioty.
Jakby mało nam kłopotów.
Zabiją nas.
Mam!
Nedim.
- Wiesz, gdzie jest grób dziadka? - Tak.
Leć sprawdzić, czy go tam nie ma.
Powiem ci wiersz,
zanim zaśniemy, dobrze?
Otworzyłem dla ciebie moje serce, Dilo
Niech twe prochy legną na mym sercu
Pozwól mi zajrzeć ci w oczy
I zamknąć oczy moje
Niech splotą się nasze oddechy
Całun tego świata mnie dusi
Moja miłość do ciebie jest wieczna
W porządku.
Zaśnijmy, dobrze?
Dziadku!
Niech to szlag.
Nie pozwolicie mi nawet pójść do nieba z Dilo u mego boku.
- Dziadku. - Co?
- Seymen jedzie do wioski. - Co? Gdzie?
Wstawaj, dziadku. Chodźmy.
Chodź, dziadku.
Dilo, chodź.
Uratujmy ukochaną naszego syna.
Chodźmy.
Piroz wpakował nas w kłopoty.
Choć ty nie zaczynaj, Sefure.
Co? Na Boga, Seymen nie zostawi nas przy życiu.
Tata? Patrz!
- Mirze? - Jedzie tu.
- Jest. - Tato!
- To Mirze. - To on.
To Mirze.
Tato!
Och, tato.
- Spokojnie. - Daj mi to.
- No już. - Chodź, dziadku.
Tato? Ty żyjesz?
Oczywiście, że tak.
Jeśli umrę,
to razem z Dilo.
Chodź.
O tak.
- Tato. - Co?
Wiesz, że Seymen tu jedzie, prawda?
Tak, tato. On i jego ludzie.
Musimy jechać.
Posłuchacie, to dam wam rozwiązanie.
- Jakie? - Jakie?
To jedyne wyjście.
- Mów, tato. - Mam jeden warunek.
Dobrze. Jaki?
Pozwolicie mi tu zostać z Dilo.
Przestań.
O czym ty mówisz, tato?
Przekroczcie rzekę Kinik
przed wschodem słońca.
- Kinik? - Tak.
Wsiądźcie na tratwę
i porzućcie ją na drugim brzegu.
Przed zmrokiem dotrzecie na płaskowyż Deriz.
Ja zostanę tu z Dilo.
Nie możesz tego zrobić.
Oczywiście, że mogę. Odwrócę uwagę Seymena.
Tato.
Nie bądź taki uparty.
Zabierz Dilo i jedź z nami.
Nie, to zły pomysł.
Zostanę tu z Dilo. Nie.
Jeśli Seymen Aga tu przybędzie,
poczujecie to w sercach.
Dziadku, jedź z nami.
Posłuchaj. Dbaj o dzieciaka.
Przed tobą długa droga.
Bardzo długa.
Jedź już.
Przeprowadź ich przez rzekę.
- Tato. - Tak?
Zatrzymaj to.
Nie, nie chcę tego.
Zostaw mi moją kemane. To moja dusza.
No dobrze.
Posłuchaj, Mirze.
Jedź. Ja zostanę. On jedzie tu po mnie.
Czemu ty masz umrzeć zamiast mnie?
Nie mów tak, skarbie.
Jesteś taka młoda.
A ja…
Ja już jestem w połowie martwy.
Ty jesteś życiem, które daje życie memu synowi.
Jedź.
Proszę. O tak.
Twoja córka
kocha mojego syna, Seymenie.
Czemu miałaby kochać tego drania?
Nie bądź taki, Seymenie Ago.
Serce nie sługa.
Gdzie ten łajdak?
Ze swoją ukochaną. Z gazelą.
Kto wie, na którą górę się wspinają.
Mirze, przysięgam, że cię zastrzelę.
Stój, Seymenie. Zaczekaj.
Przysięgam, że strzelę!
Zaśpiewam ci.
Może wtedy posłuchasz swojego serca. Co ty na to?
Mam dziecko, syna
Światło pada na jego białą koszulę
Mirze!
Zastrzelę cię!
Nie mam pojęcia Na którą górę się wspinają
Powiesz mi, gdzie on jest?
Zastrzelę cię!
Serca naszych dzieci, Seymenie Ago
Są złączone
Serca naszych dzieci, Seymenie Ago
Są złączone
Chodźmy.
Nie rozstawajmy się z sercem Mirze.
- Hogir. - Tak?
Co będzie, to będzie.
Wracamy.
Pochowamy go, jak należy.
Dobrze, Piroz. Wracamy.
Seyran, mój drogi
Zdejmij buty
Wejdźmy do środka
Zdejmij buty
Wejdźmy do środka
Jak mówiłam
Pierś Seyrana jest jak
Cień wiśni różowej
Pokój jest zimny
Och, mój szaleńcu
Minęło siedem lat Odkąd czekam na ciebie
Och, mój szaleńcu
Seyran, mój drogi
Zdejmij buty
Wejdźmy do środka
Zdejmij buty
Wejdźmy do środka
Jak mówiłam
Pierś Seyrana jest jak
Cień wiśni różowej
Pokój jest zimny
Och, mój szaleńcu
Minęło siedem lat Odkąd czekam na ciebie
Och, mój szaleńcu
Napisy: Dorota Nowakówna