LULU X CHARLY SECRETO
PRIMEIRO BAILE PRIMEIRO AMOR
Marchabamos ás 10:00 e xa son as 10:21.
Estás ben, Lulu?
Estou, si.
-Estás fumando? -Non.
Estabas fumando?
Lulu, se te vexo fumar, non volves saír...
Quen será agora?
Son as 10:22. Ao final non marchamos e imos quedar.
Si?
Non, Enriquito, xa cho dixen.
As fotos en brillo custan dúas pesetas máis.
Non! Esas son as de 10x15.
Esquéceo. Xa baixo eu.
Vou á tenda. Enriquito fai que me altere!
Que fas? Ximnasia?
Pili, por favor. Xa son as 10:23.
Xa? E eu perdendo o tempo preparando todas as maletas.
Non esquezas os bocadillos.
Pepe, que non podo con todo.
E se comemos nun bar?
Xa gastamos moito nas vacacións. Nin falar!
Que che axude Rodri.
Rodri! Non toques o carallo e axúdalle a túa nai.
Que fas?
Papá, non é o que parece.
Estaba botando unha pomada e...
Unha pomada? Que pomada?
Se case me cichas. Vaille axudar a túa nai cos bocadillos.
-E lava antes as mans, mandril! -Xa marchades?
Na nacional hai obras. É mellor que saiades en Valverde.
Non corras na recta de Sagrillas. Está a Garda Civil.
Fina, que Deus lle conserve esa cabeza que ten.
Son as 10:24 xa.
Non teñas medo pola tenda. Tes o mellor aprendiz.
-Claro. -Con Enriquito non tes problema.
Morre. Morre!
Ei!
Que fai? Tardei media hora en cargalo.
-Non ves que hai clientes? -Xa lles dixen que esperasen!
-Ía superar o récord. -O da estupidez?
Só levas unha hora e 27 minutos como responsable.
Enriquito, por favor.
Síntoo, agora mesmo os atendemos.
Aquí non atende ninguén ou que?
-Un momento. -Xa, claro.
Rodri! Tío.
Teño o teu material.
Lembra: vai polas turistas. Non só queren paella.
Eu xa me conformo con tocar tetas.
Pink Floyd, isto leva dous anos caducado.
É goma. A goma non caduca.
Tía, xa che dixen que non poñas a miña chaqueta!
Quédame mellor a min.
Enriquito, por favor.
Imos á praia a relaxarnos.
Se este moulón vai arruinar en 15 días o traballo de 15 anos.
Podo quedar e botarlle unha man.
Ti queres botarlle a man a Charly.
Na miña casa hai sitio. Teño unha cama libre.
Enrique, por Deus! Vai para a tenda!
Merda.
Igual teño que quedar eu uns días mentres este se centra
e ir despois en autobús.
-E logo ti podes quedar? -Fágoo pola tenda que nos dá de comer.
Charly tamén lle dá de comer.
Non fales así de túa irmá!
Deixádeslle facer o que quere!
Aquí faise o que eu digo.
Ves? Es un ditador.
Xa abonda. Estou ata os collóns de vós!
E entón por que temos que ir todos xuntos de vacacións?
Mira que sinxelo.
Que lles dean ás vacacións. Quedamos aquí.
Dez anos, Pepe.
Levo dez anos vendo como revelas as fotos das vacacións dos demais.
Os veciños comendo espetos na Malagueta,
posando coa Torre de Pisa, mercando toallas en Lisboa.
Mentres que nós estamos na casa cun ventilador.
E queres que quede sen vacacións?
Ides subir ao coche cun sorriso
e non ides deixar de sorrir ata que cheguemos á puta praia
e metamos o cu no maldito Mediterráneo.
Vale?
Ben, imos saír ás 10:31.
É unha boa hora, non si?
Imos para a praia Imos para a praia
RÚA DO XENERAL YAGÜE
Imos para a praia
A bomba estoupou
As radiacións broncéannos
E matizan de azul
Imos para a praia Imos para a praia
APARTAMENTOS SOL E MAR
Imos para a praia
Que? Está ben, non si?
Preto da praia. Respiramos vida, respiramos mar.
Pero Pepe, isto non é un hotel.
Claro, é un apartamento.
Temos liberdade e estamos máis a gusto.
Claro que si, señorito.
Para que vai querer un hotel se xa me ten a min?
Para facer o xantar, a cama, o almorzo.
Veña, Pili.
Nos hoteis non lle poñen o cariño que lle pos ti.
O comentario machista do día.
Xa empezamos?
Se fose machista, trataría a túa nai así?
Ten televisión a cor, lavadora nova e iogureira.
Meu Deus. Onde coñeciches a papá? En Altamira?
-Veña, vamos. -Vale. Este teu pai...
Fillo, vouche dar un consello. Non teñas présa por ter moza.
Moza? Se eu xa me conformo con foder.
Anda, vai.
Coido que si.
Pepe, cal é?
O baixo interior.
Acórdate de recoller o pedido. Chega arredor das 12:00.
E asina o albará.
Non, non tes que imitar a miña sinatura, Enriquito!
Utiliza a túa, home. Adeus.
Xa son as 11:23. Veña, que imos quedar sen sitios bos.
Si, bwana.
Pepe, parecemos os portadores de Tarzán.
Pili, escoita.
Verás que día preparei para o aniversario da nosa nena.
Pasamos a mañá na praia ata as 14:45.
Encarguei unha paella.
Saímos do restaurante ás 16:50 e imos ó centro.
Que merque o que queira ata as 18:00.
Vale, ata as 18:20.
Non son escravo do tempo.
Claro que non.
Cantámoslle "Parabéns para ti" e...
Sorpresa! Dámoslle o seu agasallo.
Ai, Pepe!
É fermosa!
"Lulu. De teus pais". Encántame.
-Mercaches unha tarxeta? -Claro.
A ver.
"Mañá é hoxe e queremos que teñas un bo aniversario".
-Xenial. -Vamos.
-Colle isto.
Auga, cervexa...
Viches, Lulu? O príncipe cada día está máis guapo!
Lulu!
É que te illas aí coa música e co teu diario.
Non quero esquecer o mal que o estou pasando.
En 30 anos non necesitarás o diario.
Levaremos implantes cyborg no cerebro.
-Claro. -O home do futuro será biónico ou nada.
Isto é vida, familia.
Veña, vou tirar unha foto.
Si!
Poñédevos aí.
Ven. Vamos, meu ben.
Iso é. Veña, sorride.
Xenial!
Vouna ampliar e poñela no escaparate para que a vexan os clientes.
Unha máis.
Iso é. Con naturalidade. Moi ben.
Ese non é o teu mozo?
Ola, familia!
Que casualidade! Estou aquí xogando...
-cos meus sobriños, si. -Trae!
Neno, cona!
-Son uns fedellos. -Charly, ven.
Papá, xa que é o meu aniversario,
pensei que era boa idea celebralo xuntos.
Que? Non! Ti vas pasar o día coa familia.
Veña, vamos...
Vamos montar nun deses.
Charly, sinto que viñeses para nada. Veña.
Papá, eu vou decidir con quen celebralo.
Fago 18 anos, non seis.
Que futuro che espera co indocumentado este?
-Que me chamou? -Indocumentado.
Es un indocumentado! Non tes lume nin casa!
Xa me amargas o presente, así que non me amargues o futuro!
Miña nena.
-Lulu! -Charly, vamos.
Pepe, para xa.
Miran todos para nós.
Que fixemos mal para que se fixe nel?
Meu pai dicía o mesmo de ti. E mira para nós agora.
Dous fillos e unha hipoteca.
Lulu!
Que?
Lembra que temos a reserva ás 15:00!
Ás 14:45!
-Dille a Charly que veña. -Vale.
O que me faltaba. Convidar o indocumentado ese.
-A paella é para catro, Pili. -Ai, meu Deus!
Co que me gusta repetir paella.
Veña, sóltate un pouco.
Moi ben. Moi ben, meu amor. Xenial.
Unhas trenzas e cuspidiña a Bo Derek.
Que parvo es.
Non estamos moi lonxe, Pepe?
Non.
E hai gaivotas, así que estamos preto da costa.
E iso onde o aprendiches, Cousteau?
Nas barcas do Retiro?
Que...?
-Como cambiou o tempo! -Rodri!
-Rodri, ven! -Vamos cara á beira.
-Amodo, Pili. -Voume empapar.
-Coidado! -Como chove! Deus!
Meu neno!
Rodri!
Veña, Rodri! Rápido! Usa as pernas!
Vamos!
-Vamos, Rodri! -Papá!
Non podo!
Que afoga!
Vamos!
Papá, non podo!
-Papá! -Rodri! Pili, que me vas tirar.
Vamos!
-Papá! -Veña, fillo!
Máis forte!
Rodri!
-Pepe, por favor, fai algo. -Non podo!
-Pepe! -Vamos!
Vamos!
-Agárrate a teu pai! -Dáme a man!
Non o soltes!
-Veña! -Cólleo!
-Vamos! -Que me tiras!
-Arriba! Téñote. -Xa está.
-Cólleme. -Arriba!
-Arriba. -Pepe!
Meu ben!
-Por Deus, Pepe! -Miña naiciña.
Veña! Vaiamos cara á beira.
Vamos!
Pepe, non se move!
Non se move!
Que pasa?
-Forte! -Non podo!
As lentes!
Dálle, Pili!
Xa vai!
Rodri! Rodri!
Rodri, fillo! Estás ben?
Pili!
-Pili, estás ben? -Que pasou, Pepe?
Non o sei.
Vamos.
Arriba.
-Buscade a Lulu. -Vale.
Vou devolver isto.
Xa estamos aquí.
Vaia temporal! Case non chegamos.
Que temporal?
Ten algo no nariz.
Tómame o pelo?
Pepe?
Onde deixamos as cousas?
-Non atopo a nena. -Vamos.
-Merda. -Viches? Están cegos.
-Onde estabamos? -Preto de...
Coidado!
-Que raios é iso? -Eu que sei.
Lulu!
Lucía!
-Que? -Eu tampouco a atopo.
A praia está moi rara, Pepe.
Veña!
Pero onde estará?
-Non sei. Vou chamar ao apartamento. -Vale.
Onde está a cabina? Chamei pola mañá.
Desculpe. Aquí non había unha cabina?
Si. E iso era un videoclub.
Pero xa pasaron 30 anos. Levaban tempo sen vir por aquí.
E non hai outra por aquí? Non atopamos a miña filla.
Tome.
Garde a carteira, teño cartos.
É un teléfono.
Un teléfono?
E a roda para marcar?
-Vaia! -A ver.
Dálle aquí.
-Aquí. -Onde?
-Aquí. -Aquí?
Aquí!
Aí?
-Dálle aí. -Xa lle dou.
Máis forte. Non, así.
Pare!
Vaia a un bar!
-Pepe! -Si.
-Desculpe. -Que pasa?
-Non o sei, meu ben. -E a nosa nena?
E se alguén a levou?
Mamá, tranquila. Lucía está ben, en Madrid.
En Madrid?
Charly veu para recollela e pasar o aniversario xuntos.
Sabíalo e non dixeches nada?
-Mamalón! E túa nai preocupada! -Na cabeza non.
-Está estudando. -Se está oca.
-Que fai vostede? -Tranquilos, é o meu fillo.
Quen son?
-Policía local. -Policía?
De verdade?
Estás ben, rapaz?
-Queres denunciar? -Que? Podo denuncialo?
-Como me vas denunciar? -Xa abonda!
Que pasa por darlle unha labazada?
Eu eduqueime a correadas.
Pero no 2022 é un delito.
No 2022?
Xa abonda! Veñen vestidos
de scouts, montados nun carriño
e dicindo que son policías. O carallo!
Pepe! Ven.
Mira.
O príncipe Filipe.
Vaia! Que lle pasou?
Mirade a data.
Xullo de 2022.
A ver, a ver. Pensemos.
Ten que ter unha explicación. Como imos estar no 2022?
Queres unha explicación?
Viaxamos 30 anos no futuro!
-Pódese facer iso en España? -Si!
Como se vai poder? Quedou parvo con tanto cómic.
Ai, si? E como explicades iso?
Antes de subir no patinete, ese tipo tiña 20 anos.
-Pepe. -Ten que ser un pesadelo, Pili.
-Vamos para a casa coa nena. -Ei!
A revista son 2,20 euros.
-Euros? Que é iso? -Que sei eu.
Imos para a praia
A bomba estoupou
Para pintar as nubes de azul
As radiacións broncéannos
Imos para a praia
E o touro que anuncia agora?
Hai que levar máscara Protexer a cara
ENERXÍA PARA SER TI
O vento é radioactivo
Que pasou no barrio?
O videoclub está pechado!
RÚA DE RAFAEL NADAL
Quen é Nadal?
E o bar de Pepe? Agora é chinés!
Non, non, non!
-Que? -Non pode ser!
Que é isto?
A miña tenda!
Que carallo é un "mobile store"?
Non abre.
Que fai?
Iso digo eu.
Que fai na miña casa? Lulu!
Lucía! Onde está a miña filla?
E toda esta xente?
Montaron aquí o festival da OTI.
A súa casa?
Levamos vivindo aquí dez anos. Fóra!
-Fóra de aquí! -Ei!
-Sóltao! -Onde está a miña filla?
-Fóra! -A miña filla!
A ver, señor, onde está?
Entre o reguetón e os berros, estou ata...
Quique, es ti?
Non pode ser.
Estades igual. Exactamente igual.
Ti non, Enriquito. Ti...
-Estás maior. -Non.
-Estou normal. -Normal...
Volvestes xa da praia?
Por fin! Se marchamos onte...?
Enriquito, cando remate O equipo A,
-fas os deberes. -Si, mamá.
-Ben. -Vale.
Miña nai perdeu a cabeza hai tempo.
Non sabe en que ano estamos.
Se túa nai ten moi boa cabeza. Que pasou?
Trinta anos, José Luis. Pasaron 30 anos.
Pero para vós non.
-Onde estivestes? -Mira.
Lembras cando vimos Regreso ao futuro?
Se o lembro?
Vímola o século pasado. Mellor dito, o milenio pasado!
Pois iso.
Pasounos coma na película. Viaxamos no tempo!
Pero non nun DeLorean, nun patinete.
Como vou ter 80 anos. Baixoume hoxe o período.
-Pili, por favor. -Pode ser.
Lucía dixo que subistes nun patinete de praia...
e desaparecestes.
-Espera. -Lucía.
Lucía volveu?
Volveu, si.
A nosa nena está aquí!
Está tan vella coma ti?
Non, non exactamente.
Está casada?
-Igual somos avós. -E eu tío!
Que pasa, Enriquito? E esa mirada?
Enriquito, onde está Lucía?
Tamén gardei as súas cousas.
Esa é a súa última foto.
CRIME NAS FESTAS DA BOAVENTURA
Mataron...
-Mataron a nosa filla? -Que?
"O único detido foi Carlos J. P.,
que tiña unha relación coa vítima".
-Charly? -O Charly ese.
Só lle vai dar problemas á rapaza.
Co ben que estaría con Enriquito. Gústalle.
Mamá, iso non importa. Vai meter os garavanzos na pota.
-Vou. -Matouna Charly?
Fomos ver os Héroes para animala. Subiu na nora con Charly.
Onde está ese malnacido?
Soltárono porque non había probas e desapareceu.
"Mentres soaban os acordes de 'Entre dos tierras',
L. G. morreu".
Morreu soa e enterrárona soa.
Ía subir con nós no patinete.
E eu berreille. Berreille!
Por culpa deste carácter de merda que teño!
Deixeina soa con Charly.
Soa, cando máis me necesitaba.
Non podo vivir así.
Non podo.
Merda! Choven payos!
Pepe!
Estás tolo? Case morres!
Non entendo nada, Pili. Onde está a nosa filla?
Por que estamos noutro ano? Que carallo pasa?
Que?
TEÑO AS RESPOSTAS QUE PRECISA ANA CLARA, VIDENTE E MÉDIUM
-Prima! -Levanta o cu!
Esperta, que temos clientes, hostia!
Nai que te deu. Estás tan bébeda que non é normal.
Porque é paranormal. Entendes?
Décheslle un pito a Morticia? Que ten os pulmóns cativos!
Puta!
-Dixo ás 10:00 e son as 10:05. -Onde estamos, Pepe?
Pili, se estou enfermo, vou ao médico.
Se viaxo no tempo, terei que vir a un esotérico.
Namaste.
Ana Clara, mestra de videntes,
descendente de xamáns, e médium entre as médiums,
atenderaos axiña. Está...
aliñando os chacras.
Comecemos.
Precisa un obxecto para contactar.
-Teñen unha foto? -Si.
Vaia pinta. Menos mal que os 90 non van volver.
-Pois xa pode volver... -Parvadas as xustas.
O tempo é ouro aquí e alá.
Mestra.
Si, hai contacto.
A mestra aproveita a intersección entre dimensións
para entrar en transo e contactar cos seres de luz.
Mestra!
-Demasiado transo. -Pepe, isto é unha parvada.
Espere. Vin algo.
Ela marchou sen despedirse?
-Si. -Si.
Si, foi culpa miña.
Era o seu aniversario, discutimos...
-Ela é moi testana. -Teñen o mesmo carácter.
Alugamos un patinete de praia e houbo unha tormenta.
Horrible! Case morremos!
Cando chegamos á praia, xa non era o 1991, era o 2022.
Perdoe?
Quere dicir que viaxaron no tempo?
Si, chegamos onte pola tarde.
Son xornalistas, non si? Onde está a cámara?
Non, ei!
-Que é isto? -Cago en ti e en túa nai.
Así gañades os cartos.
Mira quen foi falar.
Pepe, vamos. Xa abonda.
Lulu non merece isto.
Espere. Chamábase Lulu?
Si, chamábase Lucía. Todos lle chamabamos Lulu.
Viu algo?
Vamos, José Luis. A vós debería darvos vergonza.
Xa cho dixen! Como podes deixar que xoguen así coa nosa dor?
Pero ti pensas que todo isto ten sentido?
Non o sei.
E se estamos mortos e somos anxos?
Autoestrada cara ó ceo.
-E se é un soño? -E quen soña? Ti ou eu?
E por que non está Lulu?
"Lulu. De teus pais".
Roubáchesllela. Que arte para o furto, prima.
Olé a túa cona!
Non. Esa escrava deuma ese señor hai 30 anos.
MAÑÁ É HOXE
Está ben?
Si, grazas.
É a miña filla.
É moi recente e...
Recente? Pon que morreu hai máis de 30 anos.
Parece que foi onte.
Enténdoa. Eu tamén perdín unha filla.
Pero non vivamos no pasado.
Seguro que á miña filla tampouco lle gustaría.
Vaia, un can robot!
Ola, can robot. Es moi feito.
Rodri, esa é a aspiradora.
Aspiradoras automáticas, robots que cociñan, esas teles...
Non me vou adaptar a que os aparellos sexan máis listos ca min.
Pois imos ter que facelo.
José Luis, non podemos seguir laiándonos.
Temos que seguir adiante.
Mañá é hoxe.
Lulu sempre o dicía. Cres que lle gustaría vernos así?
Atrapados no pasado, amargados, sen facer nada.
Iso, que levades un mes facendo gasto.
Mamá, estano a pasar mal.
O que todo o dá, todo o perde.
José Luis, temos outro fillo. Hai que mirar cara ao futuro.
-Estamos no futuro, mamá. -Si.
Están moi preparados. Vas volver ao colexio.
Ao colexio? O carallo.
Pensas que por viaxar no tempo non vas rematar o BUP?
"O BUP", di ela. Xa non existe.
Ben, pois o que exista.
E ti, que? Cando vas traballar?
-Pili, tiña que xubilarme no 2009. -José Luis, por favor.
Xa abonda.
Imos saír, imos buscar un traballo
e imos ser unha familia do futuro!
Cona!
ESQUECE A GASOLINA O TEU COCHE ELÉCTRICO
Imos facer o meu currículo. Colle a Olivetti.
A Olivetti.
Xa non existe. Agora usamos isto.
E onde vai o papel?
Mira.
Víchelo?
Ei!
Feito! Con foto e todo. Que che parece?
Isto é xenial.
Moi práctico, Enriquito.
Con este currículo seguro que me collen na Kodak.
A Kodak tampouco existe, José Luis.
Como que non existe?
Asinamos un contrato de catro días e xa imos vendo.
Terá a tecnoloxía do século XXI,
pero os contratos son da escravitude.
PRECISAMOS DEPENDENTA
O futuro é así. Todo é virtual.
Mira eses rapaces coas lentes. Parece que xogan ao fútbol de verdade.
Non sería máis de verdade un balón no parque?
Eva.
Esta muller vén polo traballo. A que hora quedarades?
Vendo o seu outfit, chega 30 anos tarde.
Que fai a súa familia no 2022?
É vidente e non sabe cando sobra?
Espere. Non penso marchar ata que me diga que pasou.
Gustaríame sabelo.
Estaba obsesionado coa puntualidade,
intentando gañar tempo,
e, de súpeto, perdín 30 anos da miña vida.
-Non hai volta atrás. -Pode que si.
Bebeu outra vez?
De onde sacou iso?
-Deuma vostede. -Eu?
Hai máis de 30 anos.
Se non a coñecía.
Está claro. Hai un burato de verme que une o pasado e o presente.
Agora o seu futuro é o seu pasado.
Nun futuro non moi distante, vai volver ao pasado
para darlle a escrava a miña prima e amañar o presente.
Non poña esa cara de papahostias.
Isto ten tanta lóxica coma que vostede viaxou no tempo.
Cala.
Quere volver á súa época ou non?
Cociñeira, limpadora, coidadora de nenos, costureira.
Pilar, miña nai traballou do mesmo e chamáballe "ama de casa".
Ben, xa sei que non é moito.
-Casei moi nova. -Xa.
Case entro no SEPU.
-SEPU? -Si.
Cantos anos tes?
Son maior, pero non antiga.
Cando era nova, fun das primeiras en usar minisaia.
Ai, si?
-Es unha it girl. -Non sei que é iso.
Sen idiomas, non rematei a primaria.
Non tes nin formación nin experiencia.
Igual esta tenda é pequena para ti.
Sei que estou verde, pero podería ser aprendiza.
Despois, costureira.
Oficiala.
Despois, xefa.
Xa.
E como sodes unhas mamalonas que non prestades atención,
botaríavos á puta rúa ás dúas.
Seguro que non me contratades, coma o resto.
Pero poderiades finxir que vos interesa.
Estades obsesionadas con isto e non sabedes tratar con persoas.
NON SON VELLA, SON VINTAGE
Tes nai? Espero que non pase polo mesmo ca min.
E no canto de axuda reciba desprezo, burla e humillación.
Pilar!
-Pilar! Pilar! -Non.
-Aquí queda o currículo. -Espera!
Pilar, para, por favor! Perdoa!
Tes razón. Se miña nai me vise, dábame unha labazada.
E sabes o que me dicía ela sempre?
"Eva, confía máis nas persoas con experiencia que con entusiasmo".
Non escoitas. Díxenche que non teño experiencia.
Cona, Pilar, non o fagas máis difícil. Intento contratarte.
Veña.
Veña, que chove moito.
Deixa xa de gravar. E deixa o móbil.
-É para vender. -É alucinante.
A cámara é máis pequena có VHS.
-Mira. -Que?
Esa é a que me gusta.
-A da miña clase. -Esa?
Veña, vai.
Vamos, Rodri, dille algo.
Veña.
De que vas, Bitter Kas?
Perdoa?
Que...
-Que fas aquí? -Nada.
-Cambiar o móbil, que xa é vello. -Vello?
Isto?
Si, non alucines tanto.
Ti non tes móbil?
De verdade?
Non tes Instagram, TikTok, WhatsApp?
Non, pero teño un Spectrum.
Es o rapaz máis raro que coñezo. De onde saes?
Dunha galaxia moi distante.
Que a forza te acompañe, Skywalker.
Vémonos.
Vou buscar o disfrace para a festa.
Por que non vés?
Vaime moito o teu estilo friqui.
Que dixo?
-Tanto ten, Rodri, tes unha cita! -Si?
-Xenial. -Si.
Ti e eu de festa, coma nos vellos tempos!
Rodrigo, o vello son eu, non os tempos.
Ti víchesme ben? Que fago eu na festa da rapaza esa?
Pois pasalo ben. Igual ata pinas.
E acabaría na comisaría. Teño 50 anos, Rodrigo. Sería un delito.
-Por favor. -Non.
Por favor, por favor!
Cona, Rodrigo!
Xa non existe a Larousse?
Que lle dean á Larousse.
En Internet está todo o coñecemento.
Aquí. O único que pode reproducir a enerxía dun raio.
A ESTACIÓN ELÉCTRICA DE MÓSTOLES RECARGARÁ BUSES EN 4 HORAS
Aquí tes a túa máquina do tempo.
Este é o voso plan para que viaxe no tempo?
-Si. -Moi ben.
Fritirme coma unha croqueta!
Tranquilo, non estamos tolas. Imos probalo antes.
Se os rusos tiñan a cadela Laika, nós temos...
A chinchilla Morticia.
Unha cousa é hipnotizala, e outra electrocutala.
Enchufa ti os 20 000 volts na cona!
Non ves que vai facer historia?
As futuras xeracións coñecerana como a primeira viaxeira do tempo.
-Coma Laika? -Coma Laika.
Coma Laika.
Eva, chegou isto para ti.
Andrea! Andrea! Que xa chegou a troula.
Iso é un batedor?
Un succionador de clítoris.
-Ti non o usas? -Eu?
Se só escoitando a palabra "clítoris" xa me poño colorada.
Está de moda. O que non deixa os homes nun bo lugar.
Non creo que non te toques.
Ben, a ver.
Ás veces, cando non teño que preparar a cea,
entretéñome un pouco coa ducha.
Iso si!
Se che gusta a ducha, isto cambiarache a vida.
-Toma. Necesítalo máis ca min. -E se o ve o meu home?
Que aprenda o que é un orgasmo múltiple.
Non! Que non me amaño con tanta cousa nova.
Ben, rapazas. Veña. Adeus.
Pasádeo ben.
-Ti tamén. -Grazas.
Adeus!
Encántanme os disfraces. Sodes Rick e Morty, non si?
Non, somos Marty McFly e Doc.
Quen?
-Trouxeches a teu pai? -Non, é o meu amigo Quique.
-Tes amigos de 60 anos? -Teño 50.
Segues dando cousa. Menos mal que non vén de cura.
Quique, tes que mocear coa amiga, vale?
Con cal? Coa que pensa que son un pederasta?
-Podía esperar por José Luis, Fina. -Non.
Non espero, que xa pasei fame na guerra.
Veña! Que caio!
-Que caio! -Sube!
-Veña, prima! -Teño vertixe! Ai, que morro!
-Si? -Onde estás?
Sempre ceamos ás 22:00.
Non te obsesiones co tempo.
-E iso dismo ti? -Estou...
Estou no traballo. O ambiente está...
Ala!
Pero...?
Vaia porca.
Es porca e malfalada.
Malfalada? Malfalada a túa puta nai.
-Quen é esa? -É...
A xefa do almacén, que é unha repugnante.
Que facedes aí?
Solta o teléfono ou méteo no cu! Que me mato!
Arriba!
-Arriba! -Arriba!
Arriba!
-Móvese. -Salta!
Prima, salta!
Teño que deixarte, que hai moita tensión.
Móvete, prima, que acaba a porta!
-Que acaba a porta! -Árdeme a cona!
-Non berres! -Salta!
-Morro. -Salta! Vén alguén!
-Por favor. -Que caio!
Salta!
Vamos! Vamos!
Fillos de puta!
Cabróns!
-Vamos! -Veña, prima!
Para que necesito compañía se a teño a vostede?
Ben.
Alexa, pon música trap.
E pona? Vale para todo?
Alexa, tráeme un cubalibre.
Levas toda a noite ríndote de min.
Claro, e o que queda.
Onde vas? Se o pasamos xenial!
Si, vou facer un directo en Instagram.
Espera, muller!
Non me molestes. Quero falar coa miña amiga.
Déixaos. Están moi a gusto. E nós tamén podemos.
Sabes que anos teño?
Non, non, non.
Cando digo o de estar a gusto, refírome a pasalo ben.
Eu son un tipo moi ocorrente.
Pásoche a corrente. Mira.
Vale, boomer.
Veña, dálle!
Adeus, Morti.
Boa viaxe.
Podería dicir... "Efectiviwonder".
"Que Pritenders?".
"Como andamios?".
"Que custo verte".
É coma se escoitase a meu pai. De onde saes?
E se che digo que veño de 1991 para coñecerte?
Diríache que es o rapaz máis raro co que estiven.
Tío, non o podo dicir máis claro.
Veña!
Vamos, dálle!
-Estira o brazo! -Veña!
Vamos!
Abril, marchou a luz!
Aínda estamos aquí.
Loitando.
Afacéndonos a que non esteas.
Xa está?
Iso é todo?
Penso que si.
Vaslle contar o que fixeches?
Si, claro.
Pero xa o sabe. Non si, Lulu?
-Intentei... -Intentaches que te enterrasen con ela.
Iso fixo.
-Que esaxerada! -Esaxerada?
Quixo viaxar no tempo coa alta tensión.
Viaxar, viaxou.
-Uns dez metros. -Es parvo?
Eu intento solucionar o que nos pasou.
E eu non?
-É o peor que nos podía pasar. -E que fago?
-Non fago nada? -O mesmo que dende que chegaches.
-E ti que fixeches? -Traballar!
E o que sexa necesario.
E ti tamén deberías.
Aínda somos unha familia, Pepe.
Que fas? Estás gravando a súa tumba?
Se non, ninguén me vai crer.
Es parvo?
-Veña. Dáme iso. -Non!
Dámo! Se te collo, douche unha boa tunda.
Desculpe.
LOTERÍA DE NADAL
"Grazas polo seu interese, señor Gaspar,
pero sinto dicirlle que o seu perfil non encaixa coa nosa empresa".
Tranquilo, home.
Tranquilo, Enriquito?
Levan tres semanas rexeitándome.
Se non é a formación, é a experiencia ou a idade.
Se soubesen que anos teño...
Como vas refacer a túa vida se te envían 30 anos ó futuro?
Síntoo, José Luis.
Marcho. Seguro que hai xente na tenda.
-Podías coller o teléfono. -Xenial.
-Mira, estiven investigando. -Non me importa.
Se non é un traballo, non me interesa.
Escoita, non podes renderte.
-Para facer tortilla, hai que romper ovos. -E ti rómpesme os collóns!
-Pero... -Nada! Rematou.
Case perdo a miña familia por seguir pensando no pasado.
Ponme un dobre.
Charly?
Canto tempo!
Máis de 30 anos. Podo deixarche este cartel?
-Vendo o piso de meus pais. -Claro!
VÉNDESE PISO CHAMAR A CARLOS
Encántame o Nadal.
A miña casa parece dun anuncio. Volvemos todos...
Para.
-Perdoa, non... -Tranquila. Non pasa nada.
Nunca pensei que a miña filla faltaría antes ca min.
Ben.
-Marcho. Pasade unha boa noite. -Non podes marchar así.
Temos que celebralo.
É Noiteboa, teño moito que facer. Mercar, cociñar...
Saír con nós. A xefa paga as bebidas.
Teño unha reserva para tres.
Non nos podes deixar así.
Veña, só unha.
Unha! Que me emborracho axiña e hoxe é Noiteboa.
Parezo meu tío o hippy.
Deixa de beber!
Déixame tranquila. E a ver se confesa.
Se non sabemos como a matou, non poderemos cambialo.
-E iso? -Para gravar a confesión.
Gravámola co móbil.
-Tamén grava? -Claro.
A ver.
Gravadora, teléfono, cámara.
Vaia invento. A navalla suíza do século XXI.
Ola. Queriamos ver o piso.
Pasen.
-Este non. -Pasa.
-Este! Like! -Si?
Like!
Fixemos match!
Eu si que vou ter unha noite boa.
Xa está? Agora faise así?
Tardo eu máis en escoller uns zapatos.
Pois isto igual. Escóllelo, próbalo,
e se non che gusta, devólvelo.
-Quen che gusta? -A min? Ninguén.
Veña!
-Quen che gusta? -Ninguén!
-Veña, vale. -Veña.
A verdade é que, algún sábado, cando o fago con Pepe,
penso en Robert Redford.
Quen?
E que vas facer con el? Cambiarlle os cueiros?
E agora, Pili!
-Meu Deus. -Pilar, tócache.
-Non, non. -Si, tócache.
-Si, si. -A loura!
O máis vello casou en xuño.
A pequena estuda en Salamanca e saca moi boas notas.
E agora o noso piso é moi grande, non si, maño?
-Por que falas así? -Os aragoneses son de fiar.
Moi bonito e con moita luz.
Dixo vostede que vivía aquí coa súa familia?
Non dixen nada. Pero si. Marchei cando era novo.
Non me digas. Cunha rapaza?
Si. Non.
Rematou moi mal.
Moi mal?
Como? Para perder a cabeza?
Interésalles o piso ou a miña vida?
O piso.
Só preguntabamos.
Todos temos un esqueleto no armario.
Non si?
Os cuartos están por aquí.
Este é un deles. O armario. Teño que seguir empaquetando.
Pasou algo?
Non, non.
Era a súa moza?
Ti o que queres é que o tigre coma
a miña carne morena.
Ti o que queres é que o tigre coma
a miña carne boa.
Ti o que queres é que o tigre coma
a miña carne boa.
Ti o que queres é que o tigre coma
a miña carne morena.
Mexo por min.
Nin canta nin baila, pero non a poden perder!
E agora, Jordi!
Desculpa, outra, por favor.
Que queres beber?
Pilar?
Mexei as mallas caras.
Que pasa?
Esta canción... era a favorita da miña filla.
Teño que marchar.
Boas festas.
Desafóguese.
Que pasou?
Síntoo, había moito que non vía esta foto.
-Que vergonza. -Fale.
Saque unhas copas e cóntenos.
Xa hai máis de 30 anos que marchou.
-Síntome... -Culpable?
Non, só.
Só ela me entendía. E eu a ela.
A ver... non creo que a entendese mellor ca seus pais.
Seus pais amargábana.
Sobre todo seu pai, un retrógrado
que nunca intentou entender a Lulu, o fillo de puta.
Síntoo.
O noso fillo máis vello tamén é así e el enfádase.
Dálle un aquel.
Desculpe, pero non debería falar así da xente sen saber.
Sen saber? Ela escribíao no diario. Lino unhas 300 veces.
O seu diario?
Non debías telo ti, indocumentado.
Que me chamou?
Que o soltes. Sóltao.
Que o soltes! Sóltao!
Ai, Pilarica!
-Sóltao! -Ai, que se matan!
Non toques o diario da miña filla!
Non pode ser.
Non estás morto.
E estás igual.
Dámo.
Vai escapar! Vamos!
-Charly, só queremos falar. -Non falo con fantasmas.
Charly!
Vamos!
Charly!
Dáme o diario!
Dámo! Dáme o diario!
Charly!
Dámo! É o único que me queda de Lulu.
-Dámo! -Déixeme!
Corre.
Corre, carallo! Veña!
Ai, meu Deus.
Queres máis? Ou xa tiveches friame abondo?
Non, grazas. Xa sabes que me sobe o ácido úrico.
-Fas ben. -Espera.
Non teñamos un accidente.
-En Noiteboa. -Deus non o queira.
Pepe, que fixeches pola tarde?
Eu?
Nada.
-Quedei aquí con Fina. -Que?
Se estiven toda a tarde na cociña. Soa.
Que pena, esta muller e a súa cabeza. Cada día está peor.
Ti si que estás peor. Eu estiven aquí, ti non.
-Estás a dicir que minto? -Home...
-Non, dis que minto... -Deixa que fale, Pepe.
Non o atropeles.
Tes sangue na cabeza. Aquí.
-Onde? -Aquí. Aquí.
Que pasou, Pepe?
Será o cordeiro. Está cru.
Sabes que está cru?
As...
-As empanadillas? -Non.
Charly.
Ai, Charly. Non me gusta para a vosa filla.
Vai rematar mal.
Que vos vin, Pepe! A ti e a esa tola!
Mataches a Charly!
Non, foi un accidente. Non fun eu!
-Tropezou. -Ai, si?
E por que me xustifico?
-Non imos chorar por ese asasino! -Escoitas o que dis?
-Mataches un home, Pepe! -E que?
-Matou a nosa filla, ben feito está. -Pero quen es?
-Nunca pensei que dirías iso. -Nunca pensei que perdería unha filla.
-Eu tamén a perdín. -Pero eu non a esquecín.
Outra pelexa na casa. Coma sempre.
Ás veces penso que discutir é o seu deporte favorito.
Sobre todo papá.
Como pode ser tan testán e tan rancio?
Creo que lle gusta a fotografía
porque querería que o tempo parase.
Que non deixe de ser a súa nena.
É irónico
que unha persoa obsesionada co reloxo sempre chegue tarde.
Non se dá conta de que a vida pasa mentres el conta os minutos.
Feliz 2023!
Guapa!
Hoxe suspenderon a súa busca.
Cren que están mortos.
A policía di que había 30 anos que non había unha tormenta así.
Así é a vida.
Nun día de praia, podes pasar de ter familia
a estar soa na vida.
Charly di que saia e que despexe a mente.
Hai un concerto de Héroes nas festas.
Dásme unhas fregas, Pepe?
Pasas o día lendo iso.
Agora non, Fina. Mire o home do tempo.
Vale.
Mira como están no Levante. Outra gota fría.
Haberá tormentas con descargas eléctricas.
Isto non ocorría desde 1991.
Pois ide con coidado.
Na nacional hai obras. É mellor que saiades en Valverde.
Non corras na recta de Sagrillas.
Está a Garda Civil.
Ten coidado, hostia!
Teu pai está mal.
Nós tamén.
-Sabes que me gustaría? -Que?
Emborracharme contigo.
Encantaríame!
Pero non podo. Teño o colesterol alto,
as transaminases altas e unha úlcera no estómago que me mata.
"Digamelón?".
Bonita orella.
Ponte diante da cámara.
Que buscas? A cámara do móbil! Coma en Star Trek.
Que? Só coñeces o MySpace?
O que?
Nada. Con toda a historia de teus pais,
igual podías vir estudar á miña casa, e así anímaste.
Xenial!
O que me faltaba agora, estudar. Nasti de plasti.
Imos estar os dous sós.
Aínda peor. Vas facer té e traer pastas?
A ver, premio Nobel,
cres que se estou soa na casa e te invito, imos estudar?
E se non, que imos facer?
Hoxe estréome.
Que o fago esta noite!
Que te vexo!
A ver...
-Facelo, ou o que xurda. -Xa.
A mestra aproveita a intersección entre dimensións
e entra en transo para contactar.
Por 100 euros.
Isto é serio?
Desculpe, pertencemos á Parapsychological Association
desde 1998.
Comecemos. Hoxe hai boa cobertura.
Trouxeron un obxecto do defunto?
Ben.
Xa está, Ana Clara! Xa o teño.
É a tormenta. A tormenta que se repite.
Cago en ti e en túa nai!
-Fóra! Estamos nunha sesión! -Ti cala!
Perdoa que non te escoitase. Tes razón. Podo salvar a miña filla.
Non podo ter razón. Invéntoo todo.
-Que quere dicir? -Non, non, non.
Só o del.
O de contactar co espírito de súa nai é ciencia.
E se o inventas todo,
-por que querías axudarme? -Por cartos. Dedícome a iso.
Estafo xente desesperada.
-E o diploma? -Fíxoo meu cuñado Paco!
-Deiche a escrava. -Non pode ser.
Non hai forzas máxicas, eu non teño poderes nin son parte desta historia.
Non? E por que coñeciches a miña filla no ano 1991?
Que queres? Fóra!
O carallo!
Dígame onde levou o seu home a miña prima.
Como que a levou?
Falaba algo dunha praia, dunha tormenta e de salvar a súa filla.
Marcho!
Aburiño, paxariño. Marcho, que vou estudar lingua.
-E pode que anatomía. -Non vas a ningures.
-Vés comigo. -Teño plans! Hoxe estréome!
Pilar!
E agora que?
PARA ANTES NA FARMACIA
Mamá, mellor volvemos e amañádelo por teléfono.
Isto non se amaña por teléfono. Corre máis!
Primeiro collemos o patinete e despois discutimos. Non, non!
Primeiro discutimos e despois collemos o patinete.
Nun sitio coma ese.
-Por onde entrastes? -Pepe!
Estás tolo? Que fas aquí? Con esta!
Fuximos.
-Para vivir o noso amor. -Por favor!
Que? Se lle dis a verdade, non o vai crer.
Escoita, Pilar.
Vai pasar outra vez. Viches as noticias?
-A tormenta está aquí. -Por favor, Pepe.
-Xa abonda. -Escoita a mamá e vamos para Madrid.
Non.
-Ten razón. Pode funcionar. -Xa abonda! Por favor!
Se vostedes case o electrocutan.
Sería moito mellor.
Esmagou a chinchilla e parece unha alfombra.
Que di dunha chinchilla?
O meu home vai tolear.
Xa toleou. Mira o que fai.
Pepe!
-Onde vas? -Salvar a nosa filla!
Como? Na auga con esa cousa?
Pili, mira!
-Vamos! -Rodri!
Vamos! Corre!
CANDO VÉS? TEÑO FRÍO
-Merda. -Veña, que volvemos!
Abril non vai esperar 30 anos.
-Vamos, Pili! -Xa vou!
Vamos!
-Sube, fillo! -Pero que fan?
Dicídelle á miña eu do pasado
que non merque a puta merda do LaserDisc.
Vaino ter que meter polo cu!
Que fan os tolos eses?
Volver a 1991.
Veña, Pili, que pasa a tormenta.
Isto é de tolos, Pepe.
E agora que?
Isto como funciona? Temos que facer algo?
Non o sei, Pili. Que fixemos a última vez?
E se non era nesta praia? E se a viaxe era só de ida? E se...?
Si, era nesta praia.
Vai ir todo ben.
É cousa miña ou esta tormenta é peor cá última?
-Agárrate! -Agárrate, Pili!
Miña naiciña. Isto remata aquí!
Vouche dicir unha cousa, Pepe! Non volveremos viaxar no tempo!
E como sabemos se estamos en 1991?
Só faltaba que estivésemos noutro ano.
Pasamos por máis décadas que La Década Prodigiosa.
Home, xa era hora! Pasáronse do tempo.
Que ano é?
Tampouco pasou tanto.
ALUGUEIRO DE PATINETES
Non a atopo.
Non a vexo.
Mamá, papá!
-Lulu! -Estaba preocupada!
Estás aquí, miña nena!
Si, quería marchar para Madrid, pero non quería marchar enfadada.
Cambiastes moito.
-E esa roupa? -Non o vas crer.
-Co patinete aparecemos... -Na vila do lado.
E mercamos algunhas cousas.
E seguro que esquecestes mercar algo para min.
Como te iamos esquecer? Como te iamos esquecer, miña nena?
Papá, para.
Non reservaras para as 14:45? Son case as 15:00.
Que esperen. Hai que vivir o momento, meu ben.
Que dis?
Deulle moito o sol na cabeza?
Botámoste moito de menos.
Díxenche que te quero?
Que facedes? Parade xa. Parece que hai anos que non me vedes.
Parece que vistes un fantasma.
Non digas iso, filla.
Come. Estás máis fraca.
Máis fraca ca esta mañá?
Estades moi raros.
Por que imos estar raros?
-Fagamos un selfie. -Moi ben.
-Si. -Un que?
-Tes a cámara do revés. -Pataca!
Papá, pareces o osiño de Mimosin.
Filla, o cariño hai que demostralo.
Xusto.
Non se valoran as cousas...
ata que se perden, meu ben.
Ai, papá. Nin que fose morrer mañá.
Non, aínda tes unha semana.
-Rodri! -Es parvo?
Non lle fagas caso.
Dálle o regalo á nena.
-Veña. -Lulu.
Xa sei que non son
o pai perfecto.
Non che gusta que te trate coma unha nena,
pero aínda que pasen 30 anos,
sempre, sempre serás a miña nena.
-Que fermosa! -Gústache?
Papá, encántame!
-Trae. -Gústache?
Moito.
Miña nena.
Ola, familia!
-Charly! -Que pasa, boneca?
Que carallo fas ti?
-Invitástesme. -Pois agora quero que lisques de aquí.
Papá, acouga.
-Pepe, que non pasou nada. -Nin pasará.
Non deixarei que ande con este indocumentado.
Iso xa o decidirei eu.
-Non vas ir con este criminal! -Criminal? Non matei a ninguén.
-Fillo de puta! -Pepe.
-Por favor! -Déixao!
Que raios pasa?
-Criminal! -Para! Déixao!
-Criminal! -Para, papá!
Non es un pai perfecto e non deberías ser pai.
Vives na miña casa e vas facer o que eu diga.
-Por favor. -Ai, si?
Iso ten arranxo.
-Non vou volver! -Lulu, meu ben!
Charly, vamos.
Vouna matar.
Se non, vaino facer el nunha semana. E vai ser culpa túa.
Ola, veciños. Volvestes axiña.
-Estaba mal tempo? -Nin bo nin malo, demasiado tempo.
Que di, Pepe? A túa muller non está ben da cabeza.
A ver se vostede di o mesmo en 30 anos.
Pensei que non volveriamos durmir na nosa cama.
Onde vas?
-Durmir. -Estamos separados.
Estás confundida con tanta viaxe.
Separámonos dentro de 30 anos, Pili. Agora, estamos xuntos, coma...
Boas noites.
Outra vez, fillo?
A única rapaza que quere facelo comigo aínda non naceu.
PARABÉNS, LULU
Pepe!
Cres que é momento para festas?
-Pili, é a festa de Lulu. -Que?
Así evitaremos ir ao seu enterro.
Se Lulu vén á festa, non vai ir ao concerto con Charly.
E se non vai...
Non a vai matar.
-Podemos salvar a nena? -Claro!
E que vas facer? Cando vos xuntades, é unha desfeita.
Non, vaille encantar!
Vai ser coma se a organizase ela.
Fun ó aniversario de Paloma.
Cando serviron a torta, alucinei!
-Que rica! De que é? -De moca.
Isto non é un "C", é un "R".
-Que rica! De que é? -De mora.
Non, é un "C".
-Que rica! De que é? -De moca.
Non, mira! É un "R".
Tanto ten, facemos as dúas.
Encántame o novo Walkman, pero xa podo seguir soñando.
Meu pai, o señor "se vivises na posguerra",
non gastaría 5 000 pesetas nisto.
A túa cor favorita.
Encántanme os Héroes.
Cando estou con Charly, ponme cacheira escoitalos.
Perdo a cabeza e faría calquera...
Mellor non saber os detalles.
Sorpresa!
Que? Grazas!
-Un Walkman. O que eu quería! -Moi boa relación calidade-prezo.
Iso non é todo.
Fixemos a túa torta favorita.
A torta de...
-Moca? -Moca!
Que?
A torta favorita! O regalo que quería! Léstesme a mente.
Nós non lemos nada.
Eu pensei que me iades rifar.
Moitas grazas. Non falta nada.
Ola, Lucía. Sabes...?
Ola, Lucía. Sabes que?
Escoitei que a noite
é maxia
e que un trasno te convida a soñar.
-Pobre Lulu. -Mi madriña.
Ves?
É igual có cantante que che gusta.
Si, seguro que os confunden na rúa.
Por iso é virxe con 50 anos.
Que ben o estamos a pasar.
Sería mellor se estivese aquí o meu mozo. Chamástelo?
Estará de camiño.
Pero aquí hai máis rapaces.
Tío.
Así non a vas engaiolar. Achégate, que se deixa.
-Non fales así de túa irmá! -Mellor iso a que a maten!
Enriquito, arrima ferramenta, e eu poño a música.
Que boa parella facedes!
-Pepe, tíralles unha foto! -Claro!
Estades xenial, que fotoxénicos!
Que me mete man!
Non pasa nada, é normal.
Que dis? Teño mozo. Charly non estaba de camiño?
Si.
É moi raro que non chegase.
Non sei que fago aquí sen el.
Pasádeo ben. Eu marcho.
Espera, vouno chamar.
-Charly, que tal, rapaz? -Que?
-A quen chama? -Dáme, a ver se tarda moito.
Son Rodri. Miña irmá abúrrese sen ti.
Lucía? Meu Deus.
Se nin me saúda na rúa.
Pois apura, que sen ti non hai festa.
Tes razón. Eu pechaba todas as festas.
Cámbiome e vou?
Apura!
Es parvo? Pásamo.
Xa falo eu!
É o meu mozo.
Son Lucía.
Ai, Lucía. Grazas por convidarme.
Tedes peppermint ou levo eu?
É a nai deste.
Pero vou á festa ou non vou?
Que pasa? Que carallo facedes?
-Lulu. -Meu ben.
-Espera. -Lulu!
Lulu, espera!
-Espera, por favor! -Lulu!
-Déixame! Enganástesme.
Escoita, miña nena.
Foi unha mentira pequena. Non vas entender a verdade.
-Por que? Son parva? -Non!
-Por favor. -Xa abonda!
Avisádeme cando queirades contarme a verdade.
Vale.
Viaxamos no tempo.
-Por iso estabades tan raros. -Claro.
-Porque estades tolos! -Non!
Foi culpa do patinete que alugamos na praia!
-Caeu un raio. -E enviounos ao 2022.
Si, claro.
-Vistes o futuro? -Si.
-Robots, coches a voar... -Non voan.
Pero falan e dinche por onde ir.
-Coma o Coche Fantástico. -Xusto!
-Pero ti escoitas o que dis, papá? -Tesnos que crer.
Os teléfonos son así de pequenos, sen cables.
-A xente lévaos no peto. -No peto?
Si, son coma televisións pequenas. E tiran fotos!
É certo, prométocho. Comemos as uvas no 2023.
E se todo era tan bonito e moderno, por que volvestes?
-Por ti. -Claro!
-Malgastara a miña vida. -Non!
Estabas morta!
Xúrocho.
Deixamos flores na túa tumba.
É o peor que lles pode pasar a uns pais.
Non é natural.
Isto xa non ten graza.
Vou con Charly antes de que me amarguedes.
-Charly! -Non vaias con ese indocumentado!
Non insultes o meu mozo.
El é quen te vai matar!
Alucino. Non o podo crer.
Fixestes todo isto porque non vos gusta Charly?
Lulu, xúroche que non.
Déixame.
Prefiro morrer a quedar con vós. Prefiro morrer!
Charly!
Hai un plan B?
FESTAS DA BOAVENTURA
Xa estamos todos. Comecemos!
Teño ganas de bailar coma unha tola!
Por que se enfadaron teus pais? Por coller a chaqueta de teu irmán?
Non o sei. Só quero esquecelos.
Que pasa, rapaces? Como estades?
Que tal?
-Estas rapazas son do barrio. -Ola.
Ola. Son Ana Clara. Adiviñareivos o futuro.
Esta noite ímolo pasar caralludo!
Si! Esa é a actitude!
Son Elvirita, súa prima.
Canto tardou o puto metro.
E a puta cola que hai. Estou ata a cona da vida.
Son Lucía. Chámanme Lulu.
Espera, coñecémonos?
Nós?
Penso que non. Acordaríame, que non pasas desapercibida.
-Grazas. -Veña, vamos tirar unha foto.
-Veña. -Vamos.
-Hai que darlle rápido. -Non a movas tanto.
Xenial. Vamos.
Veña, Lulu, que xa empeza!
Xa vou!
Lulu! Desculpa.
-Non os atoparemos. Hai moita xente. -Xa vai empezar.
-A onde vas? -Intentar que non empece.
-Vamos mirar na fila. -Si.
Onde ides?
Pero se está Bunbury.
Ou o que o comeu.
Vai ó carallo.
Lulu, veña, están todos esperando!
Feliz 2023!
Guapa.
Temos que coller sitio.
-Estás gravando a súa tumba? -Se non, ninguén me vai crer.
Es parvo? Veña.
Tómasme o pelo?
Vamos!
Que?
Onde vas, Lucía?
Lucía! Lulu! Pepe, non a vexo.
Lulu!
Ala! O vello ese tiroume a bebida!
Cago en ti e en túa nai!
Elvirita. Ana Clara.
Non pode ser. Sodes moi novas.
E fermosas. Estamos no mellor da vida.
-Ti coñécelo, prima? -Non.
-Nós si que vos coñecemos. -Non o lembrades porque...
nos coñecemos no 2022.
No gabinete de tarot que ides ter.
E axudarédesnos a viaxar polo burato que conecta o 2023
co 1991.
Claro.
Xa teñen unha idade para fumar merda.
Non, espera.
Só ti podes evitar que a miña filla morra hoxe.
En 30 anos, dirasme que che dei a escrava de Lulu.
Lulu? Non é a rapaza que acabamos de coñecer?
-Que? -Es parva?
Non poñan cara de papahostias e timen a quen crea nesas cousas.
Espera, por favor!
Bunbury! Son moi fan teu.
Sei todas as cancións. "Dos tierras", "Maldito gnomo"...
É "duende". Desculpa.
Non. Se tocades "Entre dos tierras", miña irmá morrerá.
Veño do futuro, teño que cambiar o pasado
para que miña irmá non morra agora.
E din que eu son raro.
Lulu!
Lulu, sae xa! Non me gusta que me fagan isto!
Merda.
-Lucía. -Vaia susto!
Estás ben?
-Estás tremendo. Que pasa? -Lulu!
-Vou morrer.
Meus pais non tolearon. Vin a tumba.
-Onde estás? -Pero que dis?
-Imos morrer todos. -Non, Quique, eu morro hoxe!
Charly vaime matar.
-Charly? -Si.
Lulu!
-Quique, corre! Corre! -Vamos!
Quique?
Quique, deixa a miña moza ou xa podes correr.
-Coidado! -Perdón!
Quique!
Sube.
Onde vas? Recoiro.
-Merda! -Acouga, veña.
Fóra!
Voute coller!
Tranquila. Aquí non che pode facer nada.
Lucía, cando baixes, xa falaremos!
Quique, non me deixes soa.
Tranquila.
Xa che axuda o rariño.
Grazas, Quique.
Escoita...
Nunca pensei que foses raro.
Quique, que te equivocas! Quique!
Que pasa, xente?
Queredes rock and roll?
Con todos vós, Héroes del Silencio!
Un momento!
Desculpade.
Teño que dicir algo importante.
Fóra! Fóra!
Sabedes por que se chaman Héroes del Silencio?
Porque están mellor calados.
-Por favor. -Non sei por que,
pero teño que darcha. Ou non vou atopar a Charly.
Na tele. Os anxos de Charlie, os luns.
-Moi boa, prima. -Non!
Ou terás máis alcohol nas veas ca sangue.
-Pero que fai, señora? -O concerto non pode comezar!
-Hai unha vida en perigo! -Tes que collela.
-Vai pasar algo. Cóllea. -Xa a collo. Ve? Xa a teño.
Vaia molestar a outra persoa!
Carallo! Que pasa, prima?
Acabo de ver...
Vin a rapaza que coñecemos. Na nora.
-Querían forzala. -Charly?
Non.
-Bunbury. -Boas noites, Madrid!
Isto é "Entre dos tierras".
Ei!
-Istó e demasiado. -É só un bico.
Non quero! Máncasme!
Ti mancáchesme máis, Lucía.
Escríboche poemas, fágoche os deberes e págoche o bus.
E ti riste de min. Sabes o humillante que é?
Mírame.
Que me mires!
Vestinme de espantallo por ti!
Por ti! Estou farto! Non quero que me rexeites!
Non. Non!
-Só un bico, Lucía. -Non!
-Para! Para! -Aí!
Sóltame!
Axuda!
Nin o penses.
Xa me enganei contigo no futuro, non o farei agora.
-Socorro! -Que?
Fóra!
-Pepe! -Onde vai? Manolo!
Que fai?
Pepe!
Vai caer.
Paren a nora!
Para! Para!
Non! Non!
Non!
Manolo, para a nora.
Hostia!
-Agárrate a min. -Vamos!
Para!
Para! Déixame!
Merda!
Socorro!
Que alguén me axude!
Socorro!
-Axuda, por favor! -Cala! Sacas o peor de min!
-Cala, Lucía! -Sóltame!
Non te movas.
Para!
Socorro! Axuda!
-Cala! -Non!
Non me toques!
-Socorro! -Abonda!
-Que alguén me axude! -Queres calar?
-Non a vas matar outra vez. -Outra vez?
Déixame!
Papá!
Non!
Pepe!
Papá!
Avoa, é unha broma?
Lulu, non é para tanto. Todas as familias teñen segredos.
Si, cona, pero cousas coa herdanza, fillos ilexítimos...
-Pero non viaxes no tempo. -Ida e volta, sobriña.
-A min cando me atropelan? -Iso non pasa.
Era un futuro alternativo. Grazas a José Luis, cambiou todo.
Un futuro no que eu era unha malfalada. Tócate o carallo!
E como sabedes que o futuro bo é este?
Pois porque é o que ten o final feliz.
Aínda non. Pero vaino ter.
Esperei estes 30 anos para volvelo ver.
Boto de menos as cotenadas.
E eu que me rifase.
Que mágoa que non o coñecín.
Valo coñecer. Alegrarase de ter unha neta.
Familia, alí vén de novo.
Prometinlle a teu pai que non ía volver viaxar no tempo.
MAÑÁ É HOXE
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira
Magda Sánchez