PIERWSZY TANIEC, PIERWSZA MIŁOŚĆ
Mieliśmy wyjechać o 10.00, a jest 10.21.
Wszystko dobrze, Lulu?
Świetnie.
- Palisz? - Nie.
Paliłaś?
Lulu, jak zobaczę, że palisz, nie wyjdziesz z domu...
Kto to?
Jest 10.22. W tym tempie nigdy nie wyjedziemy.
Halo?
Nie, Enriquito. Tyle razy ci powtarzałem,
odbitki z połyskiem są dwie pesety droższe od matowych.
Nie! Te są 10x15.
Nieważne, zaraz zejdę.
Idę do sklepu, Enriquito działa mi już na nerwy!
Co robisz? Znów ten aerobik?
Pili, proszę. Już 10.23.
Już? A ja tracę czas na pakowanie wszystkich.
I nie zapomnij o kanapkach.
Pepe, nie dam rady ze wszystkim.
Możemy zjeść w barze.
Wydaliśmy tyle na wakacje, że nie ma mowy o barze.
Rodri ci pomoże.
Rodri! Przestań się obijać i pomóż mamie!
Co robisz?
Tato, to nie to, co myślisz.
Wcierałem maść i...
Maść? Jaką maść?
Prawie mnie ochlapałeś. Pomóż matce z kanapkami.
- I umyj najpierw ręce, pawianie! - Wyjeżdżacie już?
Na autostradzie są roboty drogowe. Lepiej zjechać na Valverde.
I nie rozpędzaj się na Sagrillas. Straż miejska tam stoi.
Fina, niech Bóg ma w opiece twoją uprzywilejowaną głowę.
Już 10.24.
O sklep się nie martw, jest w dobrych rękach.
- Jasne. - Enriquito wszystkiego dopilnuje.
Giń!
Co pan robi? Półtorej godziny to ładowałem.
- Nie widzisz, że mamy klientów? - Kazałem im zaczekać!
- Pobijałem właśnie rekord. - W głupocie?
Zarządzasz sklepem dopiero godzinę i 27 minut.
Proszę cię, Enriquito.
Przepraszam, już państwa obsługujemy.
Podejdzie ktoś do nas czy nie?
- Za chwilę. - „Chwilę” mówi.
Rodri, kolego.
Mam coś dla ciebie.
Atakuj turystki. Są tu nie tylko dla paelli.
Wystarczy, że dotknę cycków.
Idioto, to dwa lata po dacie ważności.
To guma. Guma nie traci ważności.
Mówiłem ci, żebyś nie brała mojej kurtki!
Na mnie leży lepiej.
Enriquito, proszę.
Jak mogę się zrelaksować na plaży?
Ten kretyn w 15 dni zniszczy biznes, który budowałem 15 lat.
Mogę zostać, rzucę na niego okiem.
Ty chcesz rzucić okiem na Charly'ego.
Możesz zostać u mnie, mam polówkę.
Enrique, na Boga! Idź do sklepu!
W mordę.
Zostanę kilka dni, zanim nie załapie,
a potem złapię autobus.
- Więc ty możesz zostać? - Żebyśmy mieli, co włożyć do ust.
Charly też daje Lulu coś do ust.
Nie mów tak o niej!
Na wszystko jej pozwalacie!
Macie robić, co wam każę.
Widzisz? To dyktatura.
Przestańcie. Mam już tego dość.
Skoro masz dość, to po co jedziemy razem na wakacje?
Nie ma sprawy.
Do diabła z wakacjami. Zostajemy.
Dziesięć lat, Pepe.
Dziesięć lat przyglądam się, jak wywołujesz zdjęcia z wakacji innym.
Sąsiedzi jedzący sardynki w Maladze.
Pozy przy wieży w Pizie. Kupowanie ręczników w Lizbonie.
A ja siedzę z dziećmi w domu z włączonym wiatrakiem.
Chcesz mi powiedzieć, że nie jedziemy?
Wsiądziecie teraz z uśmiechem,
który nie zejdzie wam z ust, póki nie dotrzemy na tę cholerną plażę
i nie zanurzymy tyłków w cholernym morzu!
Zrozumiano?
Cóż, wyjedziemy o 10.31.
Też dobra pora, prawda?
Jedźmy na plażę
ULICA GENERAŁA YAGÜE
Chodźmy na plażę
Bomba eksplodowała
Promieniowanie cię opala
I maluje wszystko na niebiesko
Chodźmy na plażę
Pięknie, prawda?
Dwie ulice od plaży. Czuć życie i morze.
Ale to nie jest hotel.
Dokładnie, to mieszkanie.
Więcej swobody, wygoda.
Oczywiście, mój panie.
Po co ci hotel? Przecież masz mnie.
Będę ścielić łóżka, robić obiadki i śniadania.
Daj spokój, Pili.
Żaden hotel nie wkłada w to tyle serca.
Seksistowski komentarz dnia.
Znowu to samo?
Gdybym był seksistą, czy traktowałbym tak twoją matkę?
Ma kolorową telewizję, nową pralkę, maszynę do jogurtów.
Boże. Gdzie ty poznałaś ojca? W jaskini?
- Chodź. - Twój ojciec...
Synu, dam ci radę. Nie spiesz się z szukaniem dziewczyny.
Dziewczyny? Ja chcę tylko poruchać.
Idź już.
Pepe! Gdzie ten pokój?
Pierwsze piętro.
Nie zapomnij o zamówieniu. Zwykle przyjeżdża o 12.00.
I podpisz potwierdzenie.
Nie, nie musisz fałszować mojego podpisu.
Podpisz się swoim nazwiskiem.
Dwadzieścia trzy po 11. Chodźcie, inaczej nie znajdziemy miejsca.
Tak jest, panie.
Pepe, wyglądamy jak tragarze Tarzana.
Słuchaj, Pili.
Mam niespodziankę urodzinową dla naszej córki. Spodoba jej się.
Będziemy na plaży do 12.45.
Zamówiłem paellę.
Z restauracji wyjdziemy o 16.50 i pójdziemy do miasta.
Do 18.00 będzie mogła kupić, co zechce.
Może być do 18.20.
Czas nie goni.
Jasne, że nie.
Zaśpiewamy jej „Sto lat” i...
Niespodzianka! Damy jej prezent.
Pepe!
Jest piękna!
„Lulu. Od rodziców”. Podoba mi się.
- Kupiłeś kartkę? - Oczywiście.
Pokaż.
„Jutro jest dziś. Wszystkiego najlepszego”.
- Wspaniale. - Chodź.
Weź to.
Woda... piwo...
Widziałaś, Lulu? Książę jest coraz przystojniejszy.
Lulu!
Siedzisz tylko z tą muzyką i pamiętnikiem.
Za 30 lat chcę pamiętać, jak kiepsko spędzamy czas.
Za 30 lat nie będziesz mieć pamiętnika.
Będziemy mieć implanty w mózgu.
- Jasne. - Człowiek będzie sztuczny.
To dopiero życie.
Chodźcie, zrobię zdjęcie.
Tak!
Stańcie tam.
Chodź, kochanie.
Dobrze. Uśmiech.
Świetnie!
Powiększę je i dam na wystawę. Niech klienci widzą, jak żyjemy.
Jeszcze jedno.
Świetnie. Wspaniale.
Czy to nie twój chłopak?
Cześć, rodzinko!
Co za zbieg okoliczności! Bawiłem się właśnie...
- z moim siostrzeńcem. - Daj mi to!
Cholerny dzieciak.
- Urwisy. - Chodź, Charly.
Tato, skoro są moje urodziny,
pomyślałam, że możemy spędzić je razem.
Co? Nie ma mowy! Spędzisz urodziny z rodziną.
Chodźmy...
Pójdźmy na tę łódkę.
Charly, przykro mi, że przyjechałeś na nic.
Ja będę decydować, z kim spędzę moje urodziny.
Kończę 18 lat, a nie sześć.
Jaka przyszłość czeka cię z tym nierobem?
- Jak pan mnie nazwał? - Nierobem.
Na nic się nie zdasz.
Psujesz mi teraźniejszość, ale nie zepsujesz mi przyszłości.
Kochanie.
- Lulu! - Chodź, Charly.
Pepe, wystarczy.
Wszyscy patrzą.
Co my jej zrobiliśmy, żeby się z nim zadawała?
Mój tata mówił to samo o tobie. A spójrz na nas teraz.
Dwójka dzieci i hipoteka.
Lulu!
Co?
Pamiętaj o rezerwacji na 15.00.
Na 14.45!
- Niech Charly też przyjdzie. - Dobra.
Jeszcze tego mi brakowało, płacić za tego nieroba.
- Paella jest dla czterech osób. - Mój Boże!
Lubię brać dokładkę.
Rozpuść włosy.
Świetnie, kochanie. Wspaniale.
Brakuje warkoczy i wyglądałabyś jak Bo Derek.
Głuptas z ciebie.
Nie odpłynęliśmy za daleko?
Nie.
Wciąż słychać mewy, jesteśmy blisko brzegu.
Gdzie się tego nauczyłeś, Cousteau?
Na łódkach w parku Retiro?
Co jest...
- Jaka szybka zmiana pogody! - Rodri!
- Rodri, chodź tutaj! - Płyńmy do brzegu.
- Uważaj, Pili. - Zmoknę.
- Ostrożnie! - Ale leje! Boże!
Moje dziecko!
Rodri!
Płyń! Szybko! Użyj nóg!
Dalej!
- Szybko, Rodri! - Tato!
Nie mogę!
On się topi!
Dawaj!
Nie mogę!
- Tato, już nie mogę! - Pili, zaraz spadnę!
Jeszcze trochę!
- Tato! - Nie poddawaj się!
Szybciej!
Rodri!
- Pepe, zrób coś. - Nie mogę!
- Pepe! - Płyń!
Dawaj!
- Daj tacie rękę! - Złap moją rękę!
Nie puszczaj!
- Chodź! - Trzymaj go!
Zrzucisz mnie!
- Właź! Trzymam cię! - Dobrze.
- Nie puszczaj. - Wchodź!
- Na górę! - Pepe!
Kochanie!
- Boże! Pepe! - Mój Boże.
Wracajmy na brzeg.
Płyńmy.
Pepe, stoimy w miejscu!
Nie płyniemy!
Co się dzieje?
- Szybciej! - Nie mogę!
Moje okulary!
Dawaj, Pili!
Wreszcie ruszył!
Rodri!
Rodri, synu! Wszystko dobrze?
Pili!
- Nic ci nie jest? - Co się stało?
Nie wiem.
Chodźmy.
Chodź.
Poszukaj Lulu.
Ja pójdę to oddać.
Wróciliśmy.
Niezła burza! Ledwo daliśmy radę.
Jaka burza?
Ma pan coś na nosie.
Żartuje pan sobie?
Pepe?
Ty wiesz, gdzie są nasze rzeczy?
- Nigdzie jej nie widzę. - Chodź.
- Cholera. - Jakby byli ślepi, prawda?
- Siedzieliśmy tutaj? - Obok...
Ostrożnie!
- A to co? - Nie wiem.
Lulu!
Lucía!
- I? - Ja też jej nie widzę.
Ta plaża wygląda inaczej.
Dawajcie!
Gdzie ona może być?
- Nie wiem. Zadzwonię do mieszkania. - Dobra.
Gdzie jest budka? Dzwoniłem rano.
Przepraszam. Nie było tu wcześniej budki?
Tak. A tam była wypożyczalnia wideo.
Ale to 30 lat temu. Dawno pan tu nie był.
Nie ma innej w pobliżu? Nie możemy znaleźć córki.
Proszę.
Dziękuję, nie potrzebuję pieniędzy.
Ale to telefon.
Telefon?
A koło numeryczne?
Pokaż.
Naciśnij.
- Tu. - Gdzie?
- Tu. - Tutaj?
- Tutaj. - Tu?
Tu!
Tu?
- Naciśnij tu. - Naciskam!
Mocniej. Nie, tak.
Wystarczy!
Zadzwoń z baru!
- Pepe! - Tak.
- Przepraszam. - Co tu się dzieje?
- Nie wiem. - Gdzie nasza córka?
Co jeśli ktoś ją porwał?
Mamo, spokojnie. Lucía jest w Madrycie.
W Madrycie?
Charly przyjechał po nią, żeby spędzić razem urodziny.
I nic nam nie powiedziałeś?
- Idiota! Mama się zamartwiała! - Nie w głowę!
- Uczy się. - Jest pusta!
- Co pan robi? - Spokojnie, to mój syn.
Kim panowie są?
- Policja lokalna. - Policja?
Doprawdy?
Nic ci nie jest?
- Chcesz to zgłosić? - Co? Mogę zgłosić na niego skargę?
- Na swojego ojca? - Wystarczy tego!
Co? Uderzam własnego syna.
Mój ojciec bił mnie pasem.
W 2022 roku to przestępstwo.
W 2022 roku?
Wystarczy! Przychodzicie tu przebrani
jak harcerzyki, macie jakieś wózeczki
i udajecie gliny. Jeszcze czego!
Pepe! Chodź tutaj.
Patrz.
To książę Filip.
Co mu się stało?
Patrz na datę.
Lipiec 2022 r.
Czekajcie, skupmy się.
Musi być jakieś logiczne wytłumaczenie. Jak możemy być w 2022 roku?
Logiczne wytłumaczenie?
Przenieśliśmy się 30 lat do przodu!
- W Hiszpanii to możliwe? - Jasne!
Jak ma być możliwe? Zgłupiał od tych komiksów!
Tak? A jak wytłumaczysz to?
Zanim wyruszyliśmy na morze, koleś miał 20 lat, prawda?
- Pepe. - To jakiś koszmar, Pili.
- Wracajmy do domu. - Halo!
Gazeta kosztuje 2,20 euro.
- Euro? Co to jest „euro”? - Nie mam pojęcia.
Jedźmy na plażę
Bomba eksplodowała
I zabarwiła chmury na niebiesko
Promieniowanie cię opala
Jedźmy na plażę
Co oni reklamują?
Maska to konieczność Dobrze zasłoń twarz
Powietrze jest radioaktywne
Co stało się z naszym osiedlem?
Zamknęli wypożyczalnię wideo!
ULICA RAFAELA NADALA
Kim jest Rafael Nadal?
Gdzie jest bar Pepe? Teraz to chińczyk!
Nie, nie, nie!
- Co? - To niemożliwe!
Co jest?
Mój sklep!
Czym do diabła jest „mobile store”?
Nie da rady.
Co robicie?
Spytałbym o to samo.
Co robi pan w moim domu? Lulu!
Lucía! Gdzie moja córka?
Co to za ludzie?
Zrobili sobie festiwal w naszym domu.
W waszym domu?
Mieszkamy tu od dziesięciu lat.
Proszę wyjść!
- Puść go! - Gdzie moja córka?
- Wynocha! - Moja córka!
Proszę, gdzie ona jest?
Z tym całym reggeatonem i krzykami mam już...
Quique, stary, to ty?
To niemożliwe.
Niemożliwe.
Wyglądacie tak samo.
Ty za to nie, Enriquito...
- Wyglądasz staro. - Nie.
- Normalnie. - Nie do końca...
Wróciliście znad morza?
W końcu! Prawda, że wyjechaliśmy wczoraj?
Gdy tylko skończy się Drużyna A,
- odrób pracę domową. - Dobrze, mamo.
Dobrze.
Straciła głowę jakiś czas temu.
Nie wie, w którym roku żyjemy.
Miała uprzywilejowany umysł. Co się stało?
Minęło 30 lat, José Luis.
Ale nie dla was.
- Gdzie byliście? - Posłuchaj.
Pamiętasz oglądanie Powrotu do przyszłości?
Czy pamiętam?
To był zeszły wiek! Zeszłe tysiąclecie!
No właśnie.
Nam zdarzyło się to samo. Podróżowaliśmy w czasie!
Tylko że na łódce.
Jak mogę mieć 80 lat? Miałam dzisiaj okres.
- Pili, proszę. - Może być...
Lucía mówiła, że wsiedliście na rower wodny...
i zniknęliście.
- Czekaj. - Lucía.
Lucía wróciła?
Wróciła.
Nasza córeczka!
Jest tak samo stara jak ty?
Nie do końca.
Wyszła za mąż?
- Może jesteśmy dziadkami. - Ja byłbym wujkiem!
Co jest, Enriquito? Czemu tak patrzysz?
Enriquito, gdzie jest Lucía?
Zachowałem jej rzeczy.
To jej ostatnie zdjęcie.
ZBRODNIA Z PASJI BUENAVENTURA
Zabili...
- Nasza córka została zabita? - Co?
„Aresztowano jedynie Carlosa J.P.,
„który był w bliskim związku z ofiarą”.
- Charly? - Ten cały Charly.
Da jej tylko problemy.
Lepiej by jej było z Enriquito. Kocha ją.
Mamo, to teraz nieistotne. Włóż ciecierzycę do garnka.
Charly ją zabił?
Poszliśmy na koncert Héroes. Wsiadła na diabelski młyn z Charlym.
Gdzie jest ten drań?
Wypuścili go, bo nie mieli dowodów. I zniknął.
„W tle wybrzmiewała Entre dos tierras,
„kiedy L.C. zmarła”.
Zmarła i została pochowana sama.
Miała iść z nami na rower wodny.
Nakrzyczałem na nią!
Wszystko przez ten mój charakter!
Zostawiłem ją samą z Charlym.
Kiedy najbardziej mnie potrzebowała.
Nie mogę z tym żyć.
Nie mogę.
Cholera! Spadający gadzio!
Pepe!
Zwariowałeś? Mogłeś się zabić!
Nic nie rozumiem, Pili. Gdzie jest nasza córka?
Dlaczego jesteśmy w innym roku? Co tu się dzieje?
Co?
MAM ODPOWIEDZI, KTÓRYCH POTRZEBUJESZ ANA CLARA, WRÓŻBITKA I MEDIUM
- Kuzynko! - Rusz tyłek.
Obudź się w końcu, mamy klientów.
Jasna cholera. Jesteś tak pijana, że to aż nienormalne.
Bo jest paranormalne. Łapiesz?
Dałaś zapalić Mortycji? Ma płuca jak perełki!
Idiotka!
- Mówiła, że o 10.00, a jest 10.05. - Gdzie my jesteśmy?
Pili, kiedy jestem chory, idę do lekarza.
Kiedy podróżuję w czasie, idę do miejsca z ezoteryką.
Namaste.
Ana Clara, mistrzyni jasnowidzenia,
potomkini szamanów i najsilniejsze z możliwych medium,
wkrótce was przyjmie.
Wyrównuje czakry.
Zacznijmy.
Potrzebuje przedmiotu do nawiązania kontaktu.
- Macie jakieś zdjęcie? - Tak.
Rety, ale wygląd. Dobrze, że lata 90. nie wracają.
- Lepiej, żeby wróciły, inaczej... - Głupota dla głupców.
Czas to pieniądz, w zaświatach i obecnie.
Mistrzyni.
Tak, nawiązała kontakt.
Korzysta teraz z intersekcji między wymiarami,
żeby wejść w trans i skontaktować się ze światłem.
Mistrzyni!
- Zbyt głęboki trans. - Pepe, to jakiś żart.
Chwileczkę. Mam coś.
Odeszła bez pożegnania?
Tak.
To moja wina.
Były jej urodziny, pokłóciliśmy się...
- Jest uparta. - Mają taki sam charakter.
Wypożyczyliśmy rower wodny i nadciągnęła burza.
Okropna, prawie zginęliśmy!
Kiedy dotarliśmy do brzegu, zamiast 1991 roku był 2022.
Słucham?
Odbyliście podróż w czasie?
Tak, dotarliśmy wczoraj po południu.
Jesteście dziennikarzami? Gdzie kamera?
Nie!
- Co to? - Pieprzcie się.
Oszukujecie ludzi.
I kto to mówi.
Idziemy, Pepe. Koniec tego.
Lulu na to nie zasługuje.
Chwileczkę! Nazywała się Lulu?
Tak, Lucía, ale nazywaliśmy ją Lulu.
Widziała pani coś?
Chodźmy, José Luis. Powinnyście się wstydzić.
Mówiłam ci! Jak mogą żartować z naszej żałoby?
Ale czy ty coś z tego rozumiesz?
Nie wiem.
A może umarliśmy i jesteśmy aniołami?
Jak w Autostradzie do nieba.
- A może to sen? - I kto śni? Ty czy ja?
I dlaczego nie ma w nim Lulu?
„Lulu. Od rodziców”.
Ukradłaś to. Niezła jesteś, kuzynko.
Brawo.
Nie. Ten człowiek dał mi ją 30 lat temu.
JUTRO JEST DZIŚ
Wszystko dobrze?
Tak, dziękuję.
To moja córka.
Wydarzyło się tak niedawno i...
Niedawno? Zmarła 30 lat temu.
Dla mnie to jak wczoraj.
Rozumiem. Ja też pochowałam córkę.
Ale nie możemy żyć w przeszłości.
Jestem pewna, że moja córka nie chciałaby tego dla mnie.
Pies-robot!
Cześć, piesku. Piękny jesteś.
Głaszczesz odkurzacz.
Automatyczne odkurzacze, roboty w kuchni, inteligentne telewizory.
Nie wiem, czy dam radę żyć w świecie, w którym urządzenia są lepsze ode mnie.
Będziesz musiał.
José Luis. Nie możemy codziennie płakać.
Musimy spojrzeć w przyszłość.
Jutro jest dziś.
Lulu zawsze to powtarzała. Myślisz, że chciałaby nas tak widzieć?
Z głową w przeszłości i zgorzkniałych.
Tak, półtora miesiąca was utrzymujemy.
Mamo, wystarczająco im ciężko.
Nie ma dobrych uczynków bez kary.
José Luis, mamy drugie dziecko. Musimy zadbać o przyszłość.
- Jesteśmy w przyszłości. - Tak.
I będziesz musiał wrócić do szkoły.
Do szkoły? Nie ma mowy.
Myślisz, że podróżowałeś w czasie, to nie wrócisz na BUP?
„BUP” mówi. To już nie istnieje.
To cokolwiek istnieje.
A ty co? Kiedy zaczniesz pracować?
- Od 2009 powinienem być na emeryturze. - Proszę cię, José Luis.
Starczy tego.
Wyjdziemy stąd, znajdziemy pracę
i będziemy jak rodzina z przyszłości!
Koniec kropka!
ZAPOMNIJ O BENZYNIE TWÓJ ELEKTRYK
Enriquito, przygotujmy moje CV. Wyciągaj Olivetti.
„Olivetti” mówi.
To już nie istnieje. Teraz używamy tego.
A gdzie wkładasz papier?
Patrz na tego.
Widziałaś?
Cześć.
Gotowe! I ze zdjęciem. Podoba ci się?
Wspaniałe.
To bardzo praktyczne.
Z takim CV będą się o mnie bili w Kodaku.
Kodak też już nie istnieje, José Luis.
Jak może nie istnieć?
Podpiszemy umowę na cztery dni, a potem zobaczymy.
Technologia może być z XXI wieku,
ale umowy macie z czasów niewolnictwa.
SZUKAMY SPRZEDAWCY
Tak wygląda przyszłość. Wszystko jest wirtualne.
Patrz na tych gości w okularach. Wygląda, jakby naprawdę grali w piłkę.
Nie lepiej byłoby grać naprawdę w parku?
Eva.
Ta pani przyszła w sprawie pracy. O której było spotkanie?
Sądząc po jej stroju, spóźniła się 30 lat.
Co robi twoja rodzina w 2022 roku?
Nie potrafisz przewidzieć, kiedy cię nie chcą?
Nie odejdę, póki nie dowiem się, co się stało.
Sam chciałbym wiedzieć.
Całe życie miałem obsesję na punkcie punktualności.
Chciałem pokonać czas,
a straciłem 30 lat życia ot tak.
- Już nie ma powrotu. - Może jest.
Znów piłaś?
Skąd pani to ma?
- Ty mi to dałeś. - Ja?
Ponad 30 lat temu.
Nie znałem pani.
To oczywiste. Istnieje tunel łączący przeszłość z teraźniejszością.
Twoja przyszłość to przeszłość.
Niedługo wrócisz do przeszłości,
by dać tę bransoletkę mojej kuzynce i naprawić teraźniejszość.
Nie patrz tak na mnie,
to taka sama logika jak wasza podróż w czasie.
Dobra, cicho.
Chcesz wrócić do swoich czasów czy nie?
Kucharka, sprzątaczka, opiekunka, krawcowa.
Moja mama robiła to samo, ale nazywała to obowiązkami domowymi.
Wiem, że to niewiele.
- Młodo wyszłam za mąż. - Tak.
Prawie dostałam się do SEPU.
- SEPU? - Tak.
Ile ty masz lat?
Jestem starsza, ale nie staromodna.
Za młodu jako pierwsza nosiłam mini spódniczki.
Poważnie?
- Prawdziwa it girl. - Nie wiem, co to znaczy.
Nie znam języków, nie skończyłam szkoły.
Brak studiów i doświadczenia.
Ten sklep może być dla ciebie za mały.
Jestem zielona, ale mogę zacząć jako praktykantka.
Potem będę krawcową.
Potem kierowniczką.
A potem szefową.
Jasne.
A ponieważ jesteście głupiutkie i nie zwracacie uwagi na ludzi,
w cholerę bym was zwolniła.
Wiem, że mnie nie zatrudnisz.
Ale mogłabyś chociaż udać zainteresowanie.
Tak pochłonęły was te rzeczy, że nie wiecie, jak się zachowywać.
NIE JESTEM STARA, JESTEM VINTAGE
Masz mamę? Mam nadzieję, że nie musi przez to przechodzić.
Że zamiast pomocy nie dostaje pogardy, kpin i upokorzenia.
Pilar!
Nie.
- Proszę, moje CV! - Zaczekaj!
Proszę, Pilar. Wybacz mi.
Masz rację. Gdyby zobaczyła mnie mama, przyłożyłaby mi.
Poza tym, wiesz, co mawiała?
„Eva, ufaj osobom z doświadczeniem, nie z entuzjazmem”.
Nie słuchasz. Nie mam doświadczenia.
Pilar, nie utrudniaj mi tego. Chcę cię zatrudnić.
Chodź.
Chodźmy, strasznie leje.
Przestań wszystko nagrywać. Odłóż ten telefon.
- Jest na sprzedaż. - Niesamowite.
Kamera jest mniejsza od kasety VHS.
- Patrz. - Co?
To ta, co mi się podoba.
- Ze szkoły. - Ta?
Zrób coś, idź.
No dalej, powiedz coś.
Idź.
Hej, co tam, frugo?
Słucham?
To znaczy...
- Co tu robisz? - Nic.
- Zmieniam telefon. Jest stary. - Stary?
Ten?
Tak, nie udawaj zdziwionego.
Ty może nie masz telefonu?
Poważnie?
Ani Instagrama, TikToka, WhatsAppa?
Nie, ale mam Spectrum.
Jesteś mega dziwny. Skąd ty się wziąłeś?
Z odległej galaktyki.
Niech moc będzie z tobą, Skywalker.
Narka.
Idę poszukać kostiumu na Halloween.
Może przyjdziesz?
Podoba mi się twoja nerdowość.
Co jej się podoba?
- Nieważne. Masz randkę! - Serio?
- Super! - Tak.
Pójdziemy na imprezę jak za starych czasów.
Nie tylko czasy są stare, ja też.
Widziałeś mnie? Jak mam iść na imprezę?
Zabawimy się. Będą dziewczyny, może jakąś zaliczysz!
A potem skończę za kratkami. Mam 50 lat. To byłoby przestępstwo.
- Proszę. - Nie.
Proszę!
A niech cię, Rodrigo.
Larousse już nie istnieje?
Mam gdzieś Larousse.
Wszystko jest w Internecie.
Proszę. Jedyna rzecz, która może odtworzyć energię błyskawicy.
ELEKTROWNIA MÓSTOLES ŁADUJE AUTOBUSY W CZTERY GODZINY
Oto twój wehikuł czasu.
A więc to jest wasz plan na podróż w czasie?
- Tak. - Świetnie.
Żebym się usmażył jak kotlet!
Spokojnie, nie zwariowałyśmy. Najpierw to wypróbujemy.
Rosjanie mieli Łajkę, a my mamy...
szynszylę Mortycję.
Przepraszam, hipnoza to jedno, ale żeby ją razić prądem?
Podłącz sobie 20 000 woltów do cipki!
Nie rozumiesz, że przejdzie do historii?
Przyszłe pokolenia poznają ją jako pierwszą chrononautkę w historii.
- Jak Łajkę? - Jak Łajkę.
Jak Łajkę.
Eva, paczka dla ciebie.
Andrea! Przysłali zabawę.
To jakiś mikser elektryczny?
To stymulator łechtaczki.
- Ty nie korzystasz? - Ja?
Na samo słowo „łechtaczka” się czerwienię.
Jest teraz w modzie. Stawia mężczyzn w kiepskim świetle.
Na pewno to robisz.
No dobrze.
Czasem, kiedy nie muszę przygotowywać obiadu,
zabawię się ze słuchawką pod prysznicem.
To mi się zdarza!
Skoro lubisz słuchawkę prysznicową, to zmieni twoje życie.
- Weź. Tobie przyda się bardziej. - A jak mój mąż zobaczy?
Niech dowie się, czym są wielokrotne orgazmy.
Nie! Nie zniosę tylu nowych rzeczy.
Dobra, dziewczyny. Na razie.
Bawcie się dobrze!
- Ty też. - Dzięki.
Pa!
Ale świetne kostiumy! Rick i Morty, prawda?
Nie, Marty McFly i Doc.
Kto?
- Przyprowadziłeś tatę? - Nie, to mój kumpel Quique.
- Kumplujesz się z 60-latkami? - Mam 50.
Żenada. Dobrze, że nie przebrał się za księdza.
Quique. Musisz być moim skrzydłowym.
Z tą dziewczyną, co ma mnie za pedofila?
- Mogłabyś zaczekać na José Luisa. - Nie.
Wystarczająco głodowałam podczas wojny.
Dawaj! Zaraz spadnę!
- Spadam. - Wskakuj!
- No dalej! - W głowie mi się kręci! Zginę!
- Halo? - Gdzie jesteś?
Zawsze jesz kolację o 22.00.
Nie stresuj się tak czasem, Pili.
- I kto to mówi. - Jestem...
Jestem w pracy. Atmosfera jest...
Co, do diabła?
Ty świnio.
Co za brudna, wulgarna kobieta.
Wulgarna? Twoja matka jest wulgarna.
- Kto to? - To...
Kierowniczka magazynu, wrzód na tyłku.
Co robicie w magazynie?
Wsadź sobie ten telefon w tyłek! Zaraz się zabiję!
Wchodź!
W górę!
Dalej!
- To się rusza. - Skacz!
Skacz, kuzynko!
Muszę kończyć, jest duże spięcie.
Rusz się! Brama się przesuwa!
- Jedzie! - Cipka mi płonie!
- Nie wrzeszcz! - Skacz!
- Zabiję się. - Skacz! Ktoś jedzie!
- Błagam! - Spadnę!
Skacz!
Idziemy!
Skurwysyny!
Pojeby!
No już, chodź!
Kto by tam potrzebował towarzystwa, mając ciebie?
Alexa, puść muzykę trap.
I puszcza? Robi wszystko?
Alexa, zrób mi drinka.
Całą noc mnie podpuszczasz.
A ile jeszcze przed nami.
Dokąd idziesz? Bawimy się!
Jasne, aż zrobię live'a na Instagramie.
Czekaj!
Przestań mnie nękać. Chcę pogadać z koleżanką.
Zostaw ich, bawią się. My też możemy.
Wiesz, ile ja mam lat?
Nie, nie, nie.
Miałem na myśli, że możemy dobrze się tu bawić.
Jestem fajnym facetem.
Przekażę ci prąd. Patrz.
OK, boomer.
Dawaj!
Żegnaj, Morti.
Miłej podróży.
Mogę powiedzieć... „Kapewu?”.
„Czaisz bazę?”
„Jak bonie dydy”.
„Lala, bucik ci się rozwala”.
Jakbym słuchała mojego taty. Skąd ty się wziąłeś?
Może przybyłem z 1991 roku, by cię poznać?
Jesteś najdziwniejszym kolesiem, z jakim się całowałam.
Słuchaj, jaśniej już nie umiem.
Dalej!
Zrób to!
Wyciągnij ramię!
Jeszcze!
Abril, nie mamy prądu!
Wciąż tu jesteśmy, kochanie.
Walczymy.
Staramy się żyć bez ciebie.
Już?
To wszystko?
Tak.
Nie powiesz jej, co zrobiłeś?
Oczywiście.
Ale ona już wie. Prawda, Lulu?
- Próbowałem... - Położyć się w ziemi obok córki.
To właśnie robił.
- Przesadzasz! - Ja przesadzam?
Podróż w czasie za pomocą kabla pod napięciem.
Podróżować, podróżował.
- Dziesięć metrów. - Głupi jesteś?
Ja przynajmniej staram się coś zrobić.
A ja nie?
- Nie ma nic gorszego dla rodziców. - I co mam zrobić?
- Mam siedzieć z założonymi rękoma? - To właśnie robisz.
- A ty? - Ja pracuję!
Robię, co mogę, by iść naprzód.
I ty też powinieneś.
Wciąż jesteśmy rodziną, Pepe.
Co robisz? Filmujesz jej grób?
Inaczej nikt nie uwierzy.
Zwariowałeś?
- Daj mi to. - Nie!
Dawaj! Jak cię złapię, oberwiesz.
Przepraszam.
LOTERIA BOŻONARODZENIOWA
„Dziękujemy za zainteresowanie, panie Gaspar,
„ale niestety pański profil nie pasuje do stanowiska”.
Nie trać nadziei.
Jak mam nie tracić nadziei?
Trzy tygodnie odrzucania.
Jak nie wykształcenie, to doświadczenie albo wiek.
Gdyby znali mój prawdziwy wiek...
Jak mam odbudować moje życie, kiedy wybiegam 30 lat w przyszłość?
Przykro mi, José Luis.
Muszę iść. Sklep czeka. Na razie.
- Mógłbyś odbierać telefony. - Tego mi brakowało.
- Poszukałam trochę. - Nie obchodzi mnie to.
Jedyne, co mnie interesuje, to praca.
Nie możesz się teraz poddać.
- Żeby zrobić omlet, trzeba rozbić jajka. - Na razie ty mi je rozbijasz.
- Ale... - Żadnych „ale”. To koniec.
Prawie straciłem rodzinę, trzymając się przeszłości.
Podwójny!
Charly?
Kopę lat.
Ponad 30. Mogę to u ciebie zostawić?
- Sprzedaję mieszkanie rodziców. - Jasne!
MIESZKANIE NA SPRZEDAŻ KONTAKT: CARLOS
Uwielbiam Święta.
Moje mieszkanie jest jak z reklamy. Będą wszyscy...
Przestań.
- Przepraszam, zapomniałam... - To nic.
Nie spodziewałam się, że moja córka odejdzie przede mną.
Nieważne.
- Będę już szła. Dobrej nocy. - Nie możesz tak wyjść.
Świętujemy.
Jest Wigilia, mam sporo rzeczy na głowie. Muszę zrobić zakupy, ugotować...
Wyjdź z nami. Szefowa stawia drinki.
Mam rezerwację dla trzech.
Nie możesz nas wystawić.
Ale tylko jeden.
Szybko się wstawiam, a jest Wigilia.
Wyglądam jak mój hipisowski wujek.
Przestań pić!
Daj mi spokój! Upewnij się, że zezna.
Jak nie będziemy wiedzieli, jak ją zabił, nie zmienimy tego.
- Co to? - Nagram zeznanie.
Użyjemy telefonu.
- To też potrafi? - Oczywiście.
Pokaż.
Rejestrator, telefon, aparat.
Niezły wynalazek! Szwajcarski scyzoryk XXI wieku.
Chcieliśmy obejrzeć mieszkanie.
Proszę.
- Ten nie. - Dalej.
- Ten! Daj lajka. - Tak?
Lajk!
Dopasowanie!
Ja to dopiero będę świętować.
I już? Tak się teraz flirtuje?
Ja dłużej wybieram buty.
Tak to działa. Wybierasz, przymierzasz,
a jak nie jesteś zadowolona, zwracasz.
- Kto cię pociąga? - Mnie? Nikt.
No mów!
- Kto cię pociąga? - Nikt!
Dobra.
W niektóre soboty, kiedy robimy to z Pepe,
myślę o Robercie Redfordzie.
O kim?
A co byś z nim robiła? Zmieniała mu pieluchy?
A teraz Pili!
- Rety. - Pilar, twoja kolej.
- Nie. - Tak, twoja kolej.
- Tak. - Blondynka!
Najstarszy pobrał się w czerwcu.
A młodsza studiuje w Salamance. Jest naszym móżdżkiem.
Dlatego mieszkanie jest już dla nas za duże.
- Co to za akcent? - Żeby zdobyć zaufanie.
Jest piękne i jasne.
Mówił pan, że mieszkał tu z rodziną?
Nic nie mówiłem. Ale tak. Choć wyprowadziłem się za młodu.
Doprawdy? Z powodu dziewczyny?
Tak. Nie.
Kiepsko się to skończyło.
Bardzo kiepsko?
Jak bardzo? Stracił pan głowę?
Interesuje was mieszkanie czy ja?
Mieszkanie.
Przepraszam, tylko pytamy.
Wszyscy mamy jakieś kościotrupy w szafie.
Prawda?
Sypialnie są tutaj.
To jedna z sypialni. Szafa. Jeszcze się pakuję.
Coś nie tak?
Nie.
To pana dziewczyna?
Zaraz się zsikam.
Nie umie śpiewać ani tańczyć, ale to nic!
A teraz przed państwem John i Cari.
Jeszcze raz to samo.
Co tobie zamówić?
Pilar?
Zsikałam się w moje drogie legginsy.
Co się dzieje?
Ta piosenka... Moja córka ją uwielbiała.
Muszę iść.
Wesołych Świąt.
Wyrzuć to z siebie.
Co się stało?
Przepraszam, dawno nie widziałem tego zdjęcia.
- Co za wstyd. - Opowiadaj.
Napij się czegoś i opowiedz nam.
Minęło ponad 30 lat.
- Czułem się taki... - Winny?
Nie, samotny.
Tylko ona mnie rozumiała. A ja rozumiałem ją.
Jej rodzice pewnie rozumieli ją lepiej.
Jej rodzice ją przygnębiali.
Szczególnie ojciec. Dinozaur.
Nigdy nie rozumiał Lulu, skurwysyn.
Przepraszam.
Nasz starszy syn też jest pyskaty, wkurza się.
Irytuje go to.
Nie powinieneś tak mówić o ludziach, których nie znasz.
Nie znam? Pisała pamiętnik. Czytałem go 300 razy.
Pamiętnik?
Nie powinieneś tego mieć, nierobie.
Jak mnie nazwałeś?
Puszczaj.
Puść!
O rety!
- Puszczaj! - Pozabijacie się!
Zabieraj te brudne łapy z pamiętnika mojej córki!
To niemożliwe.
Nie jesteś martwy.
I wyglądasz tak samo.
Daj mi to.
Ucieka! Biegnij!
- Charly, chcemy porozmawiać. - Nie rozmawiam z duchami.
Charly!
Biegnę!
Charly!
Daj mi pamiętnik!
Daj mi go! Oddaj pamiętnik!
Charly!
Tylko tyle pozostało mi po Lulu.
- Oddawaj! - Zostaw mnie!
Biegnij.
Biegnij, do cholery!
O mój Boże!
Chcesz jeszcze? A może miałeś dziś wystarczająco mięsa?
Nie, dziękuję. Wiesz, że to niedobre dla mojego kwasu moczowego.
- Dobrze. - Czekaj.
Nie chcemy żadnych incydentów.
- Szczególnie w Wigilię. - Nie daj Boże.
Więc co robiłeś cały wieczór, Pepe?
Ja?
Nic.
- Byłem w domu z Finą. - Co?
Całe popołudnie spędziłam w kuchni. Sama.
Jaka szkoda ta jej głowa. Z dnia na dzień coraz gorzej.
Z tobą jest gorzej, tato. Cały dzień cię nie było.
- Nazywasz mnie kłamcą? - Cóż...
- Nazywasz mnie... - Pozwól mu mówić, Pepe.
Nie najeżdżaj na niego.
Masz krew na czole.
- Gdzie? - Tutaj.
Skąd ona ci się wzięła?
Może od jagnięciny, jest surowa.
Wiesz, co jest surowe?
- Paszteciki? - Nie.
Charly.
Ach ten Charly. Nie podoba mi się dla waszej córki.
To się źle skończy.
Widziałam was, Pepe! Ciebie i tę wariatkę!
Zabiłeś Charly'ego!
To był wypadek. To nie moja wina!
- Potknął się. - Tak?
Dlaczego ja się tłumaczę?
- Nie będziemy opłakiwać mordercy! - Czy ty siebie słyszysz?
- Zabiłeś człowieka, Pepe! - I co?
- On zabił naszą córkę! - Kim ty się stałeś?
- Nie wierzę, że mówisz coś takiego. - Ja nie wierzę, że straciłem córkę.
- Ja też ją straciłam. - Ale ja jej nie zapomniałem.
Kolejna kłótnia w domu. Jak zwykle.
Czasem mam wrażenie, że kłótnie to nasz sport rodzinny.
Szczególnie taty.
Jak można być takim upartym zrzędą?
Myślę, że tak bardzo kocha fotografię,
bo chciałby zatrzymać czas jak na zdjęciu.
Żebym zawsze była jego córeczką.
To ironiczne,
że ktoś, kto ma obsesję na punkcie czasu, ze wszystkim się spóźnia.
Nie rozumie, że życie to coś, co mija, kiedy on liczy minuty.
SZCZĘŚLIWEGO 2023
Szczęśliwego 2023 roku!
Śliczna!
Dzisiaj zaprzestali poszukiwań.
Uznali ich za zmarłych.
Policja mówi, że od 30 lat nie było takiej burzy.
Takie życie.
Jednego dnia na plaży masz rodzinę,
a następnego dnia jesteś sam.
Charly mówi, że powinnam się rozerwać.
Jest dziś koncert Héroes.
Zrobisz mi masaż, Pepe?
Cały dzień tylko czytasz.
Nie teraz, Fina. Obejrzyj pogodę.
Dobrze.
Zobacz, co się dzieje na wschodzie. Znów zimny front.
Przewidywane burze z dużym ładunkiem elektrycznym.
Zjawisko, które nie miało miejsca od 1991 roku.
Ostrożnie po drodze.
Na autostradzie są roboty drogowe. Lepiej zjechać na Valverde.
I nie rozpędzaj się na Sagrillas.
Straż miejska tam stoi.
Ostrożnie, do diabła!
Nie jest z nim dobrze.
Ani z nikim.
- Wiesz, co byłoby super? - Co?
Kupienie kilku piw i spicie się.
Chętnie!
Ale nie mogę. Mam wysoki cholesterol.
Wysoki poziom transaminaz i wrzód, który daje o sobie znać.
Co tam?
Ładne ucho.
Pokaż się na kamerce.
Co robisz? Kamerka w telefonie. Jak w Star Treku.
Co, utknąłeś na MySpasie?
Gdzie?
Nieważne. Słuchaj, może z tym, co przechodzisz,
chciałbyś wpaść do mnie pouczyć się, rozerwać.
Super!
Ostatnie, czego mi trzeba to nauka. Nie ma mowy.
Bylibyśmy sami.
Jeszcze gorzej. Dasz herbatkę i ciastka?
Słuchaj, zdobywco Nobla,
myślisz, że zapraszam cię na naukę, skoro będziemy sami?
Jeśli nie, to po co?
W końcu to zrobię!
Będę miał dzisiaj akcję!
Widzę cię.
To znaczy...
- Akcję czy coś. - Jasne.
Mistrzyni używa teraz intersekcji między wymiarami,
żeby wejść w trans i skontaktować się ze światłem.
Za 100 euro.
To nie jest żart?
Przepraszam, ale należymy do Towarzystwa Parapsychologicznego
od 1998 roku.
Zacznijmy. Mamy dziś wspaniały odbiór.
Przynieśliście coś od zmarłego?
Dobrze.
Już wiem!
To burza. Burza się powtarza.
Pieprz się!
- Wynoś się. Mamy sesję. - Zamknij się!
Przepraszam, że nie słuchałem. Masz rację. Mogę ją uratować.
Nie mogę mieć racji. Wszystko zmyślam.
- Słucham? - Nie.
Tylko w tej kwestii.
Nawiązanie kontaktu z duchem matki to czysta nauka.
Skoro wszystko zmyślasz,
- to dlaczego chciałaś mi pomóc? - Dla pieniędzy. To właśnie robię.
Oszukuję zdesperowanych ludzi.
- A dyplom? - Zrobił mi go mój kuzyn Paco!
- Dałem ci bransoletkę. - To niemożliwe.
Nie ma żadnych sił nadprzyrodzonych i nie mam z tym nic wspólnego.
Nie? To jak wytłumaczysz to, że w 1991 roku poznałaś moją córkę?
Czego chcesz? Wynoś się!
Wal się!
Najpierw dowiem się, gdzie twój mąż zabrał moją kuzynkę.
Zabrał?
Krzyczał coś o plaży, burzy i ratowaniu córki.
Muszę iść.
Na razie, płazie. Idę uczyć się języka.
- Albo anatomii, zobaczymy. - Nigdzie nie idziesz.
- Jedziesz ze mną. - Mam plany! To moja premiera!
Pilar!
Co teraz?
WSTĄP NAJPIERW DO APTEKI
Mamo, wracajmy. Porozmawiacie przez telefon.
Nie z twoim ojcem. Jedź szybciej!
Wypożyczyliśmy rower wodny, a potem pokłóciłem się z córką. Nie!
Najpierw się pokłóciliśmy, a potem wypożyczyłem rower.
Podobny do tego.
- Gdzie weszliście do wody? - Pepe!
Zwariowałeś? Co robisz? I to z nią!
Uciekliśmy.
- Mamy romans. - Przestań, proszę!
Jak powiesz jej prawdę, nie uwierzy.
Posłuchaj, Pilar.
To znów się dzieje. Widziałaś wiadomości?
- Znów będzie burza. - Pepe, błagam.
- Odpuść. - Posłuchaj mamy i wracajmy.
Nie.
- On ma rację. To może się udać. - Wystarczy już!
Prawie go poraziłaś prądem.
Szkoda, że się nie udało.
Spadł na moją szynszylę i teraz jest dywanem.
Jaką szynszylę?
Sprawiacie, że traci zmysły.
Misja zakończona. Spójrzcie.
Pepe!
- Dokąd płyniesz? - Uratować naszą córkę!
Jak? Wskakując do wody?
Pili, patrz!
- Chodź! - Rodri!
Szybko!
KIEDY BĘDZIESZ? ZIMNO MI
- Cholera. - Wracamy!
Abril nie zaczeka 30 lat.
- Chodź, Pili! - Idę!
Chodź!
- Wskakuj, synu! - Co tu się dzieje?
Powiedzcie mnie z przeszłości,
żebym nie kupowała LaserDisca.
Można go sobie w tyłek wsadzić!
Co oni wyprawiają?
Wracają do 1991 roku.
Dalej, Pili! Zanim przejdzie burza!
To szaleństwo, Pepe.
Co teraz?
Jak to działa? Mam coś zrobić?
Nie wiem. Co robiliśmy poprzednim razem?
A jeśli to zła plaża? Może to bilet w jedną stronę?
Tak, to ta sama plaża.
Wszystko będzie dobrze.
Wydaje mi się czy burza jest gorsza od poprzedniej?
- Trzymajcie się! - Trzymaj się, Pili!
O Boże! To koniec!
To ostatni raz, kiedy podróżuję w czasie, Pepe!
Skąd mamy wiedzieć, że to 1991?
Brakowałoby tylko, żeby nie.
Zwiedziliśmy już wystarczająco dekad.
Najwyższa pora! Przekroczyliście limit czasowy.
Który to rok?
Aż tyle czasu nie minęło.
WYPOŻYCZALNIA SPRZĘTU WODNEGO
Nigdzie jej nie ma.
Nie widzę jej.
Mamo, tato!
- Lulu! - Martwiłam się o was!
Jesteś, córeczko!
Jasne, miałam jechać do Madrytu, ale nie po kłótni.
Jakoś inaczej wyglądacie.
- Co to za ubrania? - Nie uwierzysz.
- Wylądowaliśmy w... - W innej miejscowości.
Zrobiliśmy małe zakupy.
A mnie nic nie kupiliście, zapomnieliście o mnie.
Jak moglibyśmy zapomnieć? Nigdy cię nie zapomnimy.
Tato, przestań.
Nie mieliśmy paelli na 14.45? Już prawie 15.00.
To może poczekać. Trzeba cieszyć się chwilą, kochanie.
O czym ty mówisz?
Ma udar słoneczny?
Tak bardzo tęskniłam.
Mówiłem, że cię kocham?
Co jest? Przestańcie. Jakbyście mnie wieki nie widzieli.
Patrzycie jak na ducha.
Nie mów tak, kochanie.
Jedz. Jesteś szczuplejsza.
Szczuplejsza niż kiedy? Dzisiaj rano?
Dziwnie się zachowujecie.
Co w tym dziwnego?
Zróbmy sobie selfie.
- Tak. - Co takiego?
- Źle trzymasz aparat. - Uśmiech!
Tato, jesteś jak przytulanka.
Kochanie, miłość trzeba okazywać.
To prawda.
Nie doceniasz rzeczy...
póki ich nie stracisz.
Boże, tato. Nie umieram jutro.
Nie, masz jeszcze tydzień.
- Rodri! - Zwariowałeś?
Nie słuchaj go.
Daj jej prezent! Długo już czekamy.
Lulu.
Wiem, że nie jestem
idealnym tatą.
Wiem, że nie lubisz, kiedy traktuję cię jak dziecko,
ale nawet za 30 lat
będziesz moją małą córeczką.
- Jest piękna! - Podoba ci się?
Jest wspaniała!
- Proszę. - Podoba ci się?
Bardzo.
Moja córeczka.
Jestem, rodzinko!
- Charly! - Co tam, laleczko?
Co tu robisz?
- Miałem przyjść. - Masz nas zostawić w spokoju.
Uspokój się, tato.
- Nic się nie wydarzyło. - I nie wydarzy.
Nie będzie spotykała się z kimś, kto zniszczy jej życie.
Ja o tym zdecyduję. Jestem dorosła!
- Nie będziesz z tym przestępcą! - Nikogo nie zabiłem.
- Sukinsyn! - Pepe.
- Proszę! - Puść go!
Co tu się dzieje?
- Przestępca! - Dość! Puść go!
- Przestępca! - Puść go, tato!
Nie jesteś idealny. W ogóle nie powinieneś być tatą!
Póki będziesz z nami, ja będę decydować!
- Pepe, proszę. - Tak?
Łatwo można to zmienić.
- Nie wracam do domu! - Lulu, kochanie!
Idziemy, Charly.
Mógłbym ją zabić.
Jak nic nie zrobimy, za tydzień zginie. Sam popchnąłeś ją w jego ramiona.
Sąsiedzi. Szybko wróciliście.
- Kiepska pogoda? - Ani kiepska, ani dobra. Ale za dużo.
O czym ona mówi, Pepe? Twoja żona ma nie po kolei w głowie.
Zobaczymy, co powiesz ty za 30 lat.
Myślałem, że nigdy już nie będziemy spać w naszym łóżku.
Co robisz?
- Idę spać. - Jesteśmy w separacji.
Pomyliło ci się wszystko.
Rozstaniemy się za 30 lat. Teraz jesteśmy razem, jak zaw...
Dobranoc.
Synu, znowu?
Jedyna dziewczyna, która mnie chce, jeszcze się nie urodziła.
STO LAT, LULU
Pepe!
Chcesz teraz wyprawiać przyjęcie?
- Pili, to dla Lulu. - Co?
Nie dopuścimy do jej pogrzebu.
Jeśli Lulu tu przyjdzie, nie pójdzie na koncert.
A jeśli nie pójdzie...
To jej nie zabije.
- Możemy uratować naszą córkę? - Tak!
Co planujesz? Jak tylko się widzicie, jest kłótnia.
Nie, spodoba jej się!
Będzie tak, jakby sama to zaplanowała.
Byłam na urodzinach Palomy.
Tort był przepyszny!
- Pyszny! Jaki to? - Orzechowy.
Nie, to nie jest „rz”, to „w”.
- Pyszny. Jaki to? - Owocowy.
Nie, to na pewno „rz”.
- Pyszny. Jaki to? - Orzechowy.
Nie, to „w”.
Nieważne, upieczemy oba.
Nowy Walkman jest wspaniały, ale mogę sobie tylko pomarzyć.
Mój tata, pan „Nie żyłaś w czasie wojny”,
nigdy nie wyda na niego 5000 peset.
Twój ulubiony kolor.
Uwielbiam Héroes.
Kiedy całuję się z Charlym, nakręca mnie ich muzyka.
Tracę głowę, mogłabym zrobić wszystko.
Nie musimy znać szczegółów.
Niespodzianka!
Dziękuję!
- Walkman, jakiego chciałam! - Dobry stosunek jakości do ceny.
To nie wszystko.
Zrobiliśmy twój ulubiony tort.
Ten o smaku...
O smaku...
- Orzecha? - Orzecha!
Co?
Prezent i tort, o jakich marzyłam! Jakbyście czytali mi w myślach.
Niczego nie czytaliśmy.
Spodziewałam się kolejnej kłótni.
Dziękuję. Jest idealnie.
Cześć, Lucía.
Wiesz co?
Słyszałem, że noc
Jest pełna magii
A skrzat zaprasza do krainy marzeń
- Biedna Lulu. - Proszę...
Widzisz?
Wygląda jak ten piosenkarz, którego lubisz.
Tak, można by ich pomylić.
Nic dziwnego, że mając 50 lat jest prawiczkiem.
Świetna zabawa.
Byłaby lepsza, gdyby mój chłopak tu był. Dzwoniliście do niego?
Pewnie jest w drodze.
Ale jest tu więcej chłopców.
Stary.
Tak jej nie zdobędziesz. Zbliż się, jest łatwa.
- Nie mów tak o siostrze! - Lepiej, żeby ją macali, niż zabijali.
Enriquito. Zajmij się nią, ja zrobię coś z muzyką.
Piękna z was para!
- Chodź, Pepe. Zrób zdjęcie! - Jasne.
Pięknie wyglądacie, tak fotogenicznie!
On mnie obmacuje!
W porządku, w tym wieku to normalne.
Co takiego? Ja mam chłopaka. Czy Charly nie był w drodze?
Tak.
Dziwne, że jeszcze go nie ma.
Nie wiem, co ja tu robię.
Bawcie się dobrze, ja idę.
Czekaj, zadzwonię do niego.
- Charly, co tam? - Słucham?
- Do kogo dzwonisz? - Daj, chcę z nim pogadać.
Tu Rodrigo. Siostra chce, żebyś przyszedł.
Lucía? Rety.
Nie mówi mi nawet dzień dobry.
Przestań się wygłupiać, jesteś duszą towarzystwa.
Masz rację. Zawsze wychodziłam z imprez ostatnia.
Przebiorę się i idę.
Pospiesz się!
Zwariowałeś? Dawaj!
Rozmawiam z nim!
To mój chłopak.
Kochanie, tu Lucía.
Lucía, kochanie! Dziękuję za zaproszenie.
Przynieść likier?
To jego mama.
Mam iść czy nie?
W co wy pogrywacie? O co chodzi?
- Lulu. - Kochanie.
- Czekaj. - Lulu!
Lulu, zaczekaj!
Czekaj, proszę!
Zostaw mnie! Oszukaliście mnie!
Posłuchaj.
To było tylko małe kłamstewko. Nie zrozumiałabyś prawdy.
- Dlaczego? Bo jestem głupia? - Nie!
- Lulu, proszę. - Wystarczy!
Dajcie znać, jak zechcecie powiedzieć prawdę.
Dobrze.
Odbyliśmy podróż w czasie.
- Dlatego tak dziwnie się zachowujecie. - Tak.
- Bo postradaliście zmysły! - Nie!
To ten rower wodny, który wypożyczyliśmy.
- Uderzyła w nas błyskawica. - I wysłała nas do 2022 roku.
Jasne.
- Widzieliście przyszłość? - Tak.
- Roboty, latające auta... - Nie latają.
Ale mówią i prowadzą cię.
- Jak w Nieustraszonym. - Tak!
- Czy wy siebie słyszycie? - Musisz nam uwierzyć.
Telefony są małe i bezprzewodowe.
- Ludzie chowają je w kieszeni. - W kieszeni?
Są jak małe telewizory. Robią nawet zdjęcia!
To prawda. Świętowaliśmy rok 2023.
Skoro wszystko było takie nowoczesne, to po co wróciliście?
- Dla ciebie. - Jasne!
- Bo zmarnowałam moje życie. - Nie!
Bo nie żyłaś!
Przysięgam.
Kładliśmy kwiaty na twoim grobie.
To najgorsze, co może przytrafić się rodzicom.
To wbrew naturze.
To przestaje być już zabawne.
Idę do niego, zanim zniszczycie mi życie.
- Charly! - Proszę, nie odchodź z tym nierobem!
Przestań obrażać mojego chłopaka.
Ale to on cię zabije!
Nie wierzę.
Wymyśliliście to wszystko, bo go nie lubicie?
Lulu, to nie tak.
Zostaw mnie.
Wolę być martwa niż być tu z wami. Martwa!
Charly!
Mamy plan B?
FESTIWAL HÉROES DEL SILENCIO
Jesteśmy już wszyscy. Zaczynamy!
Mam ochotę tańczyć do świtu!
O co wściekli się twoi rodzice? Że znów zabrałaś kurtkę brata?
Nie wiem. Nie chcę o nich myśleć.
Co tam? Jak się macie?
Co słychać?
- Są z osiedla. - Cześć.
Ja jestem Ana Clara i przepowiem wam przyszłość.
Będziemy się dziś zajebiście bawić!
Tak jest!
Jestem Elvirita, jej kuzynka.
Cholerne metro jechało wieczność.
I ta cholerna kolejka tutaj. Mam dość tego życia!
Ja jestem Lucía, ale mówią mi Lulu.
Czy my się nie znamy?
Tak myślisz?
Nie. Trudno nie zwrócić na ciebie uwagi, zapamiętałabym.
- Dzięki. - Zróbmy zdjęcie.
Dobra.
- Trzeba to robić szybko. - Ale nie potrząsaj tak bardzo.
Świetne. Chodźmy.
Chodź, Lulu, zaczyna się!
Idę!
Lulu! Przepraszam.
- Nie znajdziemy jej. Za duży tłum. - Zaraz się zacznie.
- Gdzie idziesz? - Opóźnić występ.
- Zobaczmy w kolejce. - Tak.
Dokąd idziesz?
Bunbury tu jest.
Albo koleś, który go zjadł.
Walcie się.
Lulu, chodź. Czekamy!
Szczęśliwego 2023 roku!
Piękna!
Musimy zająć miejsce.
- Filmujesz grób siostry? - Inaczej nikt nie uwierzy.
Zwariowałeś? Idź.
Robisz mi na złość?
Chodź!
Co?
Dokąd idziesz? Lucía!
Lucía! Lulu! Pepe, nie widzę jej.
Lulu!
Ten staruch wylał na mnie drinka!
Pieprzyć ciebie i twoją matkę!
Elvirita. Ana Clara.
Nie wierzę. Jesteście takie młode.
I piękne. W kwiecie wieku.
- Znasz go, kuzynko? - Nie.
- Ale my znamy was. - Nie pamiętacie nas, bo...
Poznamy się w 2022 roku.
Będziecie mieć gabinet tarota.
Pomożecie nam odbyć podróż w czasie z 2023 roku
do 1991.
Jasne.
Trochę starzy jesteście na jaranie trawy.
Nie, czekajcie.
Tylko wy możecie sprawić, że nasza córka dziś nie umrze.
Za 30 lat powiesz, że dałem ci bransoletkę Lulu.
Lulu? Czy to nie ta laska, którą poznałyśmy?
- Co? - Zwariowałaś?
Nie róbcie takich min i idźcie oszukiwać kogoś innego.
Czekajcie, proszę!
Bunbury! Jestem twoim fanem.
Znam wszystkie piosenki. Dos Tierras, Maldito gnomo...
„Duende”, nie „gnomo”.
Jeśli zagracie Entre dos tierras, moja siostra umrze.
Przybywam z przyszłości zmienić przeszłość
i nie dopuścić do śmierci siostry.
I ponoć ja jestem dziwny.
Lulu!
Lulu, wyjdź! Nie lubię, jak się ze mną droczysz.
Kurwa.
- Lucía. - Przeraziłeś mnie!
Wszystko dobrze?
- Trzęsiesz się. Co się dzieje? - Lulu!
- Umrę.
Rodzice nie oszaleli. Widziałam mój grób.
- Gdzie jesteś? - O czym ty mówisz?
- Wszyscy umrzemy. - Nie, Quique. Ja umrę dzisiaj.
Charly mnie zabije.
- Charly? - Tak.
Lulu!
- Quique, biegnij! - Chodź!
Quique?
Quique, puszczaj moją dziewczynę. Nie uciekniecie!
- Uważaj! - Przepraszam!
Quique!
Na górę!
Dokąd to?
- Kurwa! - Uspokój się.
Idź sobie!
Dorwę cię!
Spokojnie. Tutaj cię nie dosięgnie.
Lucía, jak zejdziesz, pogadamy sobie!
Quique, nie zostawiaj mnie samej.
Spokojnie.
Nerd z osiedla cię ochroni.
Dziękuję, Quique.
Wiesz...
nigdy nie uważałam cię za nerda.
Quique, źle mnie zrozumiałeś!
Jak tam, ludzie?
Kto ma ochotę na rock and roll?
Przed wami Héroes del Silencio!
Chwileczkę!
Przepraszam.
Muszę powiedzieć coś ważnego.
Zjeżdżaj!
Dlaczego mają słowo „cisza” w nazwie?
Bo lepiej brzmią po cichu.
Nie wiem czemu,
ale muszę ci to dać. Inaczej nie znajdę Charly'ego.
Pooglądajcie sobie telewizję. Aniołki Charliego.
- Zabawna jesteś. - Nie!
Za 30 lat będziesz miała we krwi sam alkohol.
- Za kogo wy się macie? - Koncert nie może się zacząć!
- Zagrożone jest życie! - Musisz to wziąć.
- Coś się wydarzy. Weź to. - Dobra, do cholery! Widzisz? Mam.
Idźcie nękać kogoś innego.
Cholera! Co się dzieje, kuzynko?
Zobaczyłam...
dziewczynę, którą poznałyśmy. Na diabelskim młynie.
- Ktoś ją molestował. - Charly?
Nie.
- Bunbury. - Dobry wieczór, Madrycie!
Zagramy Entre dos tierras.
- Posuwasz się za daleko. - Pocałuj mnie.
Nie chcę! Robisz mi krzywdę!
Ty mnie także.
Piszę ci wiersze, odrabiam pracę domową, płacę nawet za autobus.
A ty się ze mnie śmiejesz. Wiesz, jakie to upokarzające?
Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie!
Ubrałem się tak dla ciebie!
Dla ciebie! Mam dość twojego odrzucenia!
Nie!
- To tylko buziak! - Nie!
- Przestań! - Tam!
Zostaw mnie!
Pomocy!
Nawet o tym nie myśl.
Pomyliłem się co do ciebie w przyszłości, nie teraz.
- Ratunku! - Co jest?
Przesuń się!
Pepe!
Co on robi?
Pepe!
Zaraz spadnie!
Zatrzymać koło!
Przestań!
Nie!
Manolo, zatrzymaj to.
Kurwa!
Złap mnie za rękę!
Przestań!
Zostaw mnie!
Cholera!
Pomocy!
Niech ktoś mi pomoże!
Ratunku!
Zamknij się! Budzisz najgorszą część mnie!
- Zamknij się, Lucía! - Puść!
Nie ruszaj się!
Przestań!
Pomóżcie mi!
- Zamknij się! - Nie!
Nie dotykaj mnie!
- Pomocy! - Wystarczy!
Przymkniesz się wreszcie?
- Nie zabijesz drugi raz mojej córki. - Drugi raz?
Puść mnie!
Tato!
Nie!
Pepe!
Tato!
Żartujesz sobie, babciu?
Lulu, to nic wielkiego. Każda rodzina ma jakieś sekrety.
Jasne, ale w kwestii spadku, nieślubnych dzieci...
- Nie podróży w czasie. - Dwóch. W tę i z powrotem.
- Więc kiedy mnie przejadą? - To się nie wydarzy.
To była alternatywna przyszłość. José Luis wszystko zmienił.
Przyszłość, w której byłam wulgarna. Dacie wiarę?
I skąd wiecie, że to właściwa przyszłość?
Bo ma szczęśliwe zakończenie.
Jeszcze nie. Ale będzie miała.
Przez 30 lat liczyłam każdą minutę do ponownego spotkania.
Tęskniłem za jego policzkowaniem.
A ja za kłótniami.
Szkoda, że nigdy go nie poznałam.
Poznasz. Ucieszy się z wnuczki.
Znów się zaczyna.
A obiecałam twojemu ojcu, że żadnych więcej podróży w czasie.
JUTRO JEST DZIŚ
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger