Kiedy wybuchła II wojna światowa, Norwegia zadeklarowała neutralność.
Szwecja dostarczała 85% rud żelaza niemieckiemu sektorowi zbrojeniowemu.
Rudy przewożono pociągiem przez granicę i wysyłano je z Narwiku.
Zatrzymanie tego eksportu było kluczowe dla Wielkiej Brytanii.
8 kwietnia 1940 roku brytyjska marynarka zaminowała norweskie wody.
W NORWEGII BRYTYJCZYCY I NAZIŚCI ŁADUJĄ RUDY ŻELAZA NA STATKI OBOK SIEBIE
BITWA O RUDY ŻELAZA CHAOTYCZNE DNI W PORCIE W NARWIKU
Tego dnia do Narwiku wysłano norweskie jednostki mające pilnować pokoju.
Nie wiedziały o tym, że norweska neutralność została już naruszona.
Czujesz to?
Tak, teraz tak.
- Co czujecie? - Ten zapach.
Zapach słonej wody?
Czegoś więcej.
Nie czujesz?
Nie.
Chyba nie jesteś stąd.
To zapach rudy, rudy żelaza.
Zapach pieniędzy.
Żołnierze, słuchajcie!
Przepustki zostały unieważnione.
Kapitanie?
Mój syn ma dzisiaj urodziny.
Wszyscy muszą iść do obozu.
Kapralu, bądźcie z powrotem o północy.
Dziękuję, majorze.
Weź to.
Jak ci się to udało?
- Nie jestem osłem. - Mam ci wydać rozkaz?
Pozdrów Bjorg.
Bjorg?
Wiesz, kim jesteś?
Nasze rudy…
zawierają więcej żelaza niż jakiekolwiek inne.
Dlatego też
są tak pożądane na całym świecie.
Dziś, kiedy przedstawimy plany nowego nabrzeża do załadunku,
zobaczą państwo sami,
że wystarczy miejsca dla wszystkich.
Mogę to zagwarantować.
Niemiecki i angielski przemysł
mają coś wspólnego z mieszkańcami naszego małego Narwiku.
Wszyscy czerpiemy korzyści
z pokoju
i bezpieczeństwa naszej przystani.
I bardzo nas to cieszy.
Z niepokojem przyjęliśmy wiadomość,
że kilka statków,
zarówno niemieckich, jak i angielskich,
zostało zatopionych
- po opuszczeniu portu. - Przepraszam.
To wpływa na nas wszystkich.
Jako że mamy tu przedstawicieli
zarówno władz angielskich, jak i niemieckich,
chciałbym prosić państwa
o rozmówienie się ze swoimi rządami na temat umowy,
która zapewniłaby bezpieczny tranzyt
wszystkim statkom
wszystkich narodów.
…bezpieczeństwo wszystkim statkom.
…aby rudy dotarły bezpiecznie do celu.
No cóż…
Burmistrz przecenia moją rangę.
Konsulu Wussow.
- Zdrowie! - Naleję panu drinka.
Za Narwik!
Konsulu Ross.
Zdrowie.
Za Narwik.
Za Narwik!
Masz pozdrowienia od Hansa.
Pozdrów go też.
Jesteś już wolny, tak?
Niedługo.
Przenieśli nas dziś do miasta.
- Powiedzieli dlaczego? - Tak.
Żebym mógł być bliżej ciebie, rzecz jasna.
Hej! Obsługa stołów czeka.
Już.
Ktoś się ucieszy, kiedy cię zobaczy.
Tak? Gdzie jest?
Na zewnątrz, z twoim ojcem.
Ingrid?
Muszę wrócić przed północą.
Poczekaj, aż skończę pracę.
Pospiesz się.
Gotowy?
I kolejny.
Zobacz, kto przyszedł.
Tato!
Hej!
Cześć. Ty…
- Ciężki jak pięciolatek. - Mam sześć lat.
- Sześć? - Tak.
To musi być dla ciebie.
Lokomotywa!
Lokomotywa.
Jak tam?
W porządku.
Pokaż.
- Fajna? - Tak.
Jeszcze herbaty, konsulu?
Nie, dziękuję.
Chciałem spytać, czy niemiecki konsul podzielił się jakimiś przemyśleniami
na temat przemowy burmistrza.
Ze mną?
Skąd. Prosił, żebym tłumaczyła,
nic więcej.
Nie godziłbym się na wszystkie jego prośby.
Proszę mi wierzyć, że to nie jest dobre podejście do Niemców.
Wszystkich gości traktujemy na równi, panie Ross.
Oczywiście.
Gunnar już wrócił?
Tylko na dziś wieczór. Dlatego właśnie chciałam prosić…
Według wiarygodnych źródeł Reutersa w Londynie
zaminowanie norweskich wód zajęło godzinę
i nie uczestniczył w nim żaden inny kraj.
Na szczęście mamy Anglików.
Po południu i w nocy dotarły doniesienia o storpedowaniu
trzech niemieckich statków u wybrzeży Norwegii.
Obie strony konfliktu…
Ktoś musi zatrzymać tego Hitlera.
Koniec wiadomości.
Chciał skończyć to budować. Nie miałem sumienia…
- Tak. - Hej.
Wezmę Olego i ja też się już położę.
Dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc.
Tak w ogóle, mówiłem już Ingrid,
mogę zmontować łóżko piętrowe.
Dobranoc, tato.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Będę musiał iść
- za pół godziny. - Wiem.
Wiem. Mamy czas.
To on wymyślił to łóżko piętrowe.
Gunnar?
- Słyszałeś to? - Nie.
Nie masz pojęcia, w jakich będę tarapatach.
Miałem wrócić ponad cztery godziny temu.
Możesz zrzucić winę na mnie.
- Kiedy wrócisz? - Wieczorem.
Chyba że mnie zamkną.
Kocham cię.
Uważaj na siebie.
Pułkowniku.
Gdzie twoja broń?
Ja…
Byłem na przepustce.
Czym mam bronić tego miasta?
Nasze okręty
zostały zatopione!
W zatoce pływa masa ciał marynarzy.
Niemieckie okręty wojenne zdobyły dziś wieczorem fortecę Oslofjorden
po zniszczeniu jej dział artyleryjskich
i popłynęły dalej.
Inne niemieckie okręty podczas walki o fortecę
wpłynęły do Bergen, które jest obecnie okupowane.
Jeden okręt wpłynął do Narwiku,
prawdopodobnie po starciu z norweskimi jednostkami,
i na ląd zszedł niewielki oddział.
Nie mamy innych informacji.
Naprawdę zatopili okręt?
- Magne? Gdzie mój ekwipunek? - Co?
Gdzie mój ekwipunek?
Został w obozie.
Jesteśmy na pozycji i czekamy na pana rozkazy.
Wycofajcie się!
Bo będziemy strzelać!
Do tego nie dojdzie!
- Co robisz? - Idę z panem.
Nie! Pójdę sam.
Weź się w garść.
Zginęło tylu ludzi.
Naprawdę było to konieczne?
Ostrzegliśmy okręty.
Załogi nie chciały się poddać.
Wszystkie norweskie miasta są pod naszą kontrolą.
Nie macie szans.
Wydawało mi się,…
że poszedł pan na układ. Czy może coś źle zrozumiałem?
Daj mi to.
Nie do wiary.
Wycofać się!
Pułkowniku, to pogwałcenie…
Nie pozwolę, żeby obrócili to miasto
w proch.
Co? Nie będziemy walczyć?
Pozwolimy im je po prostu zająć?
Dokąd idziemy?
Dobra, chodźmy tutaj w lewo, panowie.
Wracamy do obozu?
Na pewno nie.
Nie wracamy?
Co się dzieje?
Wracam do domu.
Co ty robisz?
Wiesz, co Niemcy robią z jeńcami?
Rozstrzeliwują ich.
Magne!
Co robisz?
Bądź żołnierzem!
Przepraszam.
Musi pan iść… do głównego wejścia.
Nie mogę już tamtędy wchodzić, przykro mi.
Co się dzieje?
Proszę… to dosyć pilna sprawa.
Kwestia życia i śmierci.
- Proszę za mną. - Dziękuję.
Tego też dajcie z resztą.
Na dół!
Do recepcji!
Ruchy!
- Wyłaź! - Dawaj, pospiesz się!
Tędy.
Na dół, na dół!
- Dawajcie klucze Anglika. - Szybciej, pospiesz się!
- Na dół, do recepcji! - Chwileczkę.
Zostawcie mi tę dziewczynę. Będzie tłumaczyła.
Pomoże pani, pani Tofte?
Pilnie potrzebujemy klucza do pokoju 503.
Chcą klucz do pana Rossa.
Nie mamy kluczy gości.
Każdy pokój ma tylko jeden klucz.
Tak, i jeden, który pasuje do wszystkich zamków.
- Klucz! Ale już! - Nie, nie.
Przychodzimy jako przyjaciel.
Bronimy Norwegów przed Anglikami. Proszę ostrożnie z tym pistoletem.
Rozumiem.
Tak? Świetnie.
Mój mąż jest żołnierzem.
W porcie?
Nie.
Norweska armia złożyła broń.
Tak że jest bezpieczny.
Dziękuję.
Walter, pójdziesz ze mną.
Dobrze. Chcielibyśmy zająć wszystkie pokoje.
Chcą wszystkie pokoje.
A co z naszymi gośćmi?
Goście, którzy muszą się wyprowadzić, otrzymają odszkodowanie.
Jeden…
Dwa…
Na razie powinno wystarczyć.
A pani dostanie podwyżkę.
Nie, nie, dziękuję.
- Nie trzeba. - Owszem.
Potrzebuję kogoś,
kto docenia naszą współpracę i mówi po niemiecku.
Przepraszam.
Idź pomóc Bjorg w kuchni, trzeba podać ludziom śniadanie.
Zrobiłam coś nie tak?
Ależ skąd. I tak by sobie wzięli ten klucz.
Nie mamy wpływu na ten konflikt.
Musimy skupić się na prowadzeniu hotelu.
Stop! Zatrzymajcie się!
Maszerujcie dalej.
Co się dzieje, żołnierzu?
Nie macie pozwolenia na opuszczenie miasta.
Ach tak?
Musicie zawrócić i odmaszerować do koszar.
Nie przejdziecie tędy.
Owszem.
Przejdziemy.
Przepuścić ich?
Jestem gotowy. Strzelać?
Patrzeć przed siebie!
Co robimy?
Niemcy są przy tylnym wejściu.
Otwierać natychmiast!
Otwierać!
Halo?
Otwierajcie!
Wiemy, że tam jesteście!
Wreszcie. Nie słyszeliście nas?
Odsuń się.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Proszę za mną.
Kawa jest gotowa.
Mleka, cukru?
Poproszę mleka.
Ja też.
- Żołnierze! - Chodź.
Zbiórka tutaj…
Tędy.
Proszę poczekać.
Potrzebujemy pani pomocy, pani Tofte.
Podobno mieszka pani w okolicy.
Mieszkam…
Co miałam powiedzieć?
Mieszkam na tyłach.
Niemcy was znajdą.
Tak czy siak, nie mamy dokąd iść.
Nie mogę się w to mieszać.
Mam dziecko.
Jeśli zatrzaśnie pani przed nami drzwi, prawdopodobnie umrzemy.
Czy jest jakieś inne miejsce, dokąd moglibyśmy iść?
Niezwiązane z panią.
Może domek myśliwski?
W górach?
Bjorg was zaprowadzi.
Bardzo dziękujemy.
To tylko na kilka dni. Niedługo dotrą nasze wojska.
Liczymy na pani dyskrecję, pani Tofte.
Możecie nam zaufać.
Musimy uciekać.
Mam zabrać buty?
Tak, weź buty.
Słyszałaś, co się stało?
A co z Gunnarem?
Jego już tu nie ma.
Nieprawda.
Nasi żołnierze są w Narwiku.
Poddali się.
Jedna kompania cofa się wzdłuż torów.
Gunnar jest wśród nich?
Myślisz, że by się poddał?
Nie wróciłeś wczoraj?
Był zajęty zabawą ciuchcią.
Prom jest nieczynny, wracajcie do siebie.
Sterczymy tu jak jacyś idioci.
Myślisz, że to Norweg?
Dziadek mówił, że oni są
z norweskiego okrętu, który zatopili Niemcy.
Co się dzieje?
Prom jest zamknięty dla cywilów. Nie wolno opuszczać miasta.
Jeśli Niemcom wydaje się, że zamkną miasto,
to mogą się zdziwić.
Ole.
Chodź.
Nie patrz.
Masz jeszcze?
Kapralu Tofte.
Major chce cię widzieć.
No to jednak karcer.
- Musi to być gdzieś napisane. - Racja.
Może brakuje jakiejś strony?
Melduje się kapral Tofte.
Tak.
To prawda, że pracowałeś na linii Ofoten?
Tak jest.
- W przerwach od służby dla neutralności. - Z neutralnością koniec.
Według tego planu, powinien tu być dynamit. Gdzie jest?
Nie wiem, proszę pana.
Most zbudowano tak, żeby dało się go wysadzić,
więc musi tu gdzieś być dynamit.
Tofte! Telefon do ciebie.
Tofte.
Tato?
Możemy rozmawiać?
Możemy.
Gdzie jesteś?
Wiesz coś o jakimś dynamicie przy moście Nordal?
Jest skład
w tunelu prowadzącym do Szwecji.
W tunelu po naszej stronie?
Tak, a komora jest w trzeciej podporze.
Będziecie potrzebowali… trzech, czterech lasek dynamitu na komorę.
Wiem, tato.
Gunnar, słuchaj.
Jedzie w waszą stronę pociąg.
Jadą nim Ole i Ingrid…
Znasz się na materiałach wybuchowych?
Tak, majorze.
Zbierz załogę, podłóżcie ładunek i bezzwłocznie go wysadźcie.
Nie przepuścimy pociągu?
Rozumiesz, czemu wysadzamy most?
Żeby rudy żelaza nie dojechały do Narwiku.
Niemcy tu przypłynęli,
bo potrzebują rud dla przemysłu zbrojeniowego.
- Rozumiem. - No.
To rozumiesz, że nie możemy ryzykować, że w pociągu będą strzelcy.
MATERIAŁY WYBUCHOWE - NIEBEZPIECZEŃSTWO
Dobrze.
To wystarczy?
Więcej nie ma, majorze.
Jest ruch w tunelu!
Zająć pozycje! Wysadzajcie.
Schowajcie się.
Komora jest w trzeciej podporze.
Strzelać na mój rozkaz!
To cywile.
Co?
To cywile.
Nie strzelać!
Tato!
Nie ruszaj się, Grethe!
Przeprowadźcie cywilów przez most. Szybko!
Schodźcie z mostu! Szybko!
Szybciej!
- Ole! - Tato!
Zejdźcie z mostu, zaraz go wysadzimy!
Co z pociągiem?
Zatrzymali go Niemcy,
w Hundalen.
Gdzie teraz są?
Nie wiem tego.
Zostali na stacji, jak ruszyliśmy.
Do tunelu.
Wejdźcie do tunelu.
Idźcie wzdłuż torów.
Kawałek za tunelem jest już Szwecja.
Co będzie z tobą?
Kapralu, czas wysadzić most.
- Tak, majorze. - Natychmiast!
Biegnij, Ole!
Dołączymy do was.
- Na pewno? - Tak!
Strzelać na mój rozkaz!
Mieliście użyć komór.
Tych tu?
Nie dasz rady.
Nie wystarczy dynamitu.
Co możemy jeszcze zrobić?
Podłożyć ładunek tam.
- Resztę dajcie po drugiej stronie. - Dobra.
Chodź.
Nie chcę, chcę poczekać na tatę.
Słyszałeś, co mówił tata. Zaraz do nas dołączy.
Ole!
- Ole! - Tak?
Kapralu, pospiesz się!
Strzelać!
Nie zastanawiajcie się, tylko celujcie!
Wysadzajcie!
Magne, łap!
Weź tamtą.
Biegnij!
Gunnar, złaź z mostu!
Lont odpalony!
Wycofajcie się!
Na drugą stronę mostu!
Ruszać się! Na drugą stronę!
Za nimi!
Tutaj!
Czy tata już idzie?
Jesteście sami?
Tak, jesteśmy sami.
Proszę ze mną.
Durni sabotażyści. Pożałujecie tego.
Rusz się!
Norweska świnia.
Co z nimi będzie?
To jeńcy wojenni.
Zostaną ukarani.
Wysadzili most.
Przestań się gapić!
Patrz przed siebie!
Proszę iść dalej.
- Dziadku! - Ole!
Dziadek się cieszy, że cię widzi.
Co się stało?
Tata wysadził most tak, że się cały powyginał.
Jest powyginany i dziwny?
Proszę tu czekać. Zrozumiano?
Tata jest cały?
- Tak. - Pani Tofte?
Konsul Wussow chce z panią mówić.
Dobrze.
Pani Tofte. Dziękuję za przybycie.
Mamy problemy z burmistrzem.
Musimy ewakuować miasto.
- Ewakuować? - Tak.
Jesteśmy tu po to, żeby was chronić.
Chronić nas? Zginęło wielu Norwegów!
Daliśmy waszym żołnierzom możliwość
poddania się, ale odmówili.
Ingrid, on chyba rozumie, co mówię, ale nie rozumie, o co mi chodzi.
- Trzeba ewakuować. - Tak.
Panie burmistrzu, zacznijmy od początku.
Próbował pan wysłać telegram?
Co próbował pan osiągnąć?
Próbował pan wysłać telegram…
i chcą wiedzieć,
- po co. - Tak.
Już im tłumaczyłem.
Chciałem ostrzec Brytyjczyków.
Chciał ostrzec Brytyjczyków.
Ostrzec ich!
- Przed czym? - Przed czym?
Miasto jest pełne cywilów.
Że miasto jest pełne cywilów.
Tak.
Z którymi Anglikami rozmawiał?
Pyta, z kim się pan kontaktował.
Z nikim, nie udało mi się.
Z nikim.
Właśnie. Jak nie pozwolicie ewakuować miasta,
będziemy musieli użyć przejścia podziemnego jako schronu.
Mamy taki długi tunel, którego burmistrz
chciałby użyć jako schronu przeciwlotniczego.
Anglicy nie przyjdą.
Aha. To czemu potrzebujemy waszej ochrony?
To dlaczego chcecie nas chronić?
Anglicy nie przyjdą dlatego, że tutaj jesteśmy.
Nie przyjdą, bo oni tu są.
Powinniśmy współpracować dla dobra naszych narodów.
Ach, współpracować?
Została naruszona nasza neutralność!
Nie skończyłem jeszcze z panem.
Powiedz mu, że mam coś do załatwienia.
Burmistrz musi dalej zarządzać miastem.
Może spróbujemy później?
I jeszcze jedna rzecz.
Jest temperamentny, ale da się z nim dogadać.
Proszę nad nim zapanować.
Potrzebujemy 50 wykwalifikowanych robotników.
Załatw to.
Idź do domu i odpocznij trochę.
Dobrze.
Wszystko w porządku?
Aresztowali mojego męża na moście Nordal.
Tak.
Boję się… o jego życie.
Ma pani fałszywe wyobrażenia na nasz temat, pani Tofte.
Nie jesteśmy tacy.
Ale…
on był wśród tych,
którzy wysadzili most.
Rozumiem.
Zapytam o to generała Dietla.
Dziękuję.
Zrobi pan to?
Oczywiście.
Podkreślę wagę pani współpracy z nami.
Nazywa się
Gunnar Tofte.
Dobrze.
Dziękuję.
Właśnie tak.
Przyszła Bjorg.
- Ej. - Jeździ!
Wejdź.
Poczekaj.
Nie chciałam przeszkadzać.
Chodzi o naszych przyjaciół z pokoju 503.
Prosili, żebyś do nich wpadła.
- Czego chcą? - Żebyś im to przyniosła.
Nie możesz się tym zająć?
Nalegali, żebyś to była ty.
I żebyś przyszła dziś.
Nie. Poradzą sobie bez tytoniu.
Jeśli nie pomożesz, to ja będę miała problem.
Ty mi kazałaś ich tam zaprowadzić. Nie możesz wszystkiego zrzucać na mnie.
Dzień dobry, generale Dietl. Pana samochód już czeka.
Jedziemy do admirała Bontara.
Tak jest, generale.
Attaché już czeka.
Generale.
Nadal tłumaczy pani dla Niemców?
Tak, cóż…
Chyba nie mam za bardzo wyboru.
Jest pewien rodzaj bliskości
w tłumaczeniach ustnych.
Co ma pan na myśli?
Widać wyraźnie, że się pani podoba niemieckiemu konsulowi.
No cóż… Bez wzajemności.
Znalazła się pani…
w niebezpiecznym położeniu,
mówiąc o tym, że pani mąż trafił do niewoli.
Chyba że…
planuje go pani uwieść.
Musi pan poprosić kogoś innego.
Kogoś, kto robi takie rzeczy.
Nie mamy nikogo
w lepszej pozycji do uzyskania zaufania Niemców.
Nie!
Przykro mi, panie konsulu.
Do widzenia.
Proszę poczekać!
Nie chcieliśmy pani wystraszyć, pani Tofte.
Potrzebujemy pani.
Jeśli nas pani odrzuci,
będziemy musieli uznać, że dołączy pani do wroga.
Skąd w ogóle taki pomysł?
Pomogłam wam uciec.
Tak, właśnie, pomogła pani.
Niemcy nie byliby z pani zadowoleni, gdyby zaczęli
coś podejrzewać.
Kto miałby im powiedzieć?
Nikt.
Prawdopodobnie.
Potrzebujemy się nawzajem, pani Tofte.
Możemy na panią liczyć?
Musimy poznać pozycję niemieckich dział artyleryjskich
ukrytych w mieście.
Nie martwimy się
niemiecką flotą, pani Tofte.
Mamy najsilniejszą marynarkę świata.
Ale nasze wojska nie będą mogły dokonać desantu i wyzwolić Narwiku,
jeżeli nie wyciągnie pani od Wussowa,
jak dokładnie planują bronić miasta.
Proszę to dać tu.
Jak go naprawią i ruszą pociągi…
problem pozostanie ten sam.
Kopalnie i sieć kolejowa muszą działać.
- Mamy ochotników. - Tak.
Proszę to załatwić, wykorzystać swoje kontakty.
Wszystko ma działać tak, jak wcześniej.
Wszystko bez zmian. Ludzie powinni wrócić do pracy.
Nic się tak naprawdę nie zmieniło.
Dziękuję.
Okręty angielskie we fiordzie!
Atakują, generale!
Niemiecka marynarka miała rzekomo kontrolować sytuację.
Nie ostrzeżono nas?
Aslak! Do piwnicy!
Czy Anglicy też są źli?
Nie.
Przypłynęli nam pomóc.
Idziemy, Dag! Do piwnicy.
Wszyscy mężczyźni do doków!
Wszyscy razem! Ruszamy!
Ole, podejdź tu.
Chodź.
No już.
Muszę siusiu.
Siusiu?
Nie chcę siusiać.
Siusianie to nic takiego.
Jak się przestraszysz, musisz się pospieszyć, bo się posiusiasz.
Czy Niemcy teraz siusiają w portki?
Z pewnością.
Hitler też.
Hitler oszukał
I się posiusiał
Jak dobrze znam Polly,
przygotowała już pokoje dla Anglików.
Czy tatuś też przyjdzie?
Tak, ale może nie teraz.
Aha.
Czy to Anglicy?
Nie, nie zeszli jeszcze na brzeg. Nie wiem czemu.
Zatopili wszystkie niemieckie okręty.
Ingrid, musisz nam pomóc.
Dobrze.
Przestań pomagać Niemcom.
To moja praca, Aslak.
Powinnaś iść do domu i czekać na Anglików.
Idźcie, dołączę do was.
Właśnie tak.
Ma poważne poparzenia, proszę oczyścić rany,
nałożyć maść i zrobić opatrunki.
- Musimy to oczyścić i założyć bandaże. - Dobrze.
To samo tutaj.
Czy koleżanka może się tym zająć?
Głównie góra.
Załatwiłem samochody, które zabiorą ich do szpitala.
Doskonale. Najpierw najciężej ranni.
Dobrze.
Potrzebuję ich nazwisk.
Pani Tofte, czy reszta z nich może tutaj spędzić noc?
Rozmawiał pan z generałem Dietlem?
Nie, niestety go nie ma.
Kiedy wróci?
Musi pani uważać.
Generał jest pod sporą presją.
Co to znaczy?
To nie jest dobry moment,
żeby mu mówić, że pani mąż tam był,
kiedy wysadzono most.
Rozumiem.
Polly!
Idę po prześcieradła.
NARWIK
To aktualne?
To ich rzeczywiste pozycje?
Tak, z pewnością.
Musiałam zrobić półmilowe kółko, żeby uniknąć tej tutaj.
Te niebieskie budynki, pani Tofte,
wie pani, do czego służą?
W tym przy hotelu
znajdują się biura.
Niemcy zaczęli z niego korzystać.
Jak Wussow
i jego przyjaciele zareagowali na utratę swojej floty?
Pewnie bardziej by się stresowali, gdyby wasi żołnierze…
weszli do miasta.
Proszę mi wierzyć, że wejdą.
W dużej mierze dzięki pani.
Dziękuję.
Proszę ją od razu odłożyć na miejsce.
Może być pani z siebie dumna, pani Tofte.
Stać!
Jest godzina policyjna.
- Muszę… wracać do siebie. - Ma pani dokumenty?
Tak.
Sekundkę.
Proszę.
W porządku, proszę iść.
Dziękuję.
Bombardują!
Wychodźcie z budynku!
Pali się!
Ole!
Nie!
Aslak!
Ole!
- Ole! - Tak…
Mamusiu.
Krwawię.
Hej.
ROASME, CZTERY TYGODNIE PÓŹNIEJ
Niemcy zbudowali żelazny pierścień wokół Narwiku.
Przybyłe francuskie i polskie jednostki mają zaatakować z północy i południa.
Ale najpierw Norwedzy muszą zneutralizować niemieckie pozycje w górach.
Nie ociągać się!
Podnieście go, do cholery!
Musimy iść dalej!
Wstawaj.
Podnieś go!
Żałośni Norwedzy.
No dalej.
Jak go nie podniesiecie…
Pomyśl o swojej miłości.
…Zastrzelę go.
Tej z hotelu.
- Bjorg o mnie zapomniała. - Nie wygłupiaj się.
- Pamięta cię. - Magne, Bjorg cię kocha.
Ingrid mi powiedziała.
No dalej!
Ruchy!
Co jeszcze mówiła?
Bjorg mówi o tobie
codziennie.
Czeka na ciebie.
Czeka, aż wrócisz do domu.
Zamknij się.
- Dziękuję. - On już dostał.
Lepiej na to nie patrzeć.
Co się z nami stanie?
Ruszaj się!
MOŹDZIERZE BOFORS
Patrzcie, co my dźwigamy.
Amunicję Bofors.
Ilu Norwegów zginie od takiej skrzynki?
Granaty!
Przygotować się do wymarszu!
Zabierzcie rannych!
Ranni do sztabu!
Wstawaj, idziemy.
Szybciej!
Idziemy! Szybciej!
Dokąd idziemy?
Do sztabu, koło torów kolejowych.
Czemu się guzdrzecie?!
Na pozycje!
Marsz!
Uważajcie.
A Niemcy jak nas traktują?
Pamiętasz
tamtą historię?
O tym gościu, któremu rozwalili łeb, a jego wnuczek to widział.
W Narwiku?
- O Tollefsenie. - Nie, Tofte.
Myślisz, że Niemcy byli ostrożni z jego głową?
Powiedziałeś Tofte?
Gunnar.
Biegnij!
Dawaj! Na pozycje!
Zabierzcie rannych, szybko!
Wstawać! Już!
Raz, raz! Szybciej!
Ruchy!
Co z dzieckiem?
- Ten Tofte. Czy wnuk przeżył? - Nie wiem.
Wstawaj!
Stój!
Gunnar!
Stać!
Dobra, chodźcie!
Idziemy, chłopaki! Śmiało!
Gunnar, musimy ruszać.
Chodź.
Uwaga!
Dawaj, cholera, no dawaj.
Cholera.
Trzymaj.
Idziemy.
Ja w lewo.
Ty w prawo.
To Pierre!
W porządku, chłopaki.
- Kto to? - W porządku.
Jest z nami.
Dzięki.
Dobra robota. Jestem Pierre.
- Gunnar. - Nie ma za co.
Co ty tu robiłeś, do cholery?
Norweg?
Jesteś ranny?
Nie.
- Znieście to od razu. - Dobrze.
Niemcy uciekli z gór.
Majorze.
Macie jakiś raport?
Niemieccy strzelcy nie żyją.
Obu zabił kapral Tofte.
Tak.
Jest tu gdzieś ten, który ci to opowiedział?
Nie.
Czyli to twój ojciec?
Moje kondolencje.
Kapralu?
Naprawdę dobra robota.
Muszę dotrzeć do Narwiku.
Jak będziesz tak walczył, niedługo tam dotrzemy.
Za ile?
Kiedy wypędzimy Niemców z gór.
Może pójść szybko, bo pomagają nam Francuzi,
a na południu Polacy.
Muszę do domu.
Tak, no to musimy walczyć.
Kapralu?
Też miałeś małe dziecko?
Nie wiem, czy jeszcze żyje.
Nie trać nadziei.
Uwierz, że niedługo będziemy w Narwiku.
Spojrzysz dziecku w oczy,
wiedząc, że dorasta w wolnej ojczyźnie.
Chodź.
Wstajemy.
O to właśnie walczymy.
Jesteśmy Norwegami
i walczymy dla siebie nawzajem.
Tak jest!
NARWIK, TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Cywile znaleźli się na linii ognia między niemieckimi i brytyjskimi okrętami.
Boli?
Tak.
Przyciśnij.
Ej, rozmawialiśmy o tym.
Ingrid, muszę z tobą pomówić.
- O co chodzi? - O Niemców.
Chodzą od drzwi do drzwi
i pytają, kto ukrywa Anglików.
Mówiłaś komuś?
Nie,
ale pytają też o ciebie.
- Potrzebują tłumaczki? - Nie wiem.
Musisz iść.
Zaopiekuję się Olem.
Moi przełożeni chcą zmniejszyć racje żywnościowe.
Chcą zmniejszyć racje.
Nie.
Ludzie głodują. Nie mogę tego zrobić.
Ludzie głodują.
- Potrzebujemy jedzenia. - Wiem.
Tylko do czasu, aż odnajdzie się brytyjski konsul.
Ci, którzy pomagają teraz Anglikom,
narażają wszystkich, rozumiecie?
Mówi, że do czasu, aż odnajdzie się konsul…
Nie wiem, gdzie jest konsul.
Konsulu Wussow, chodźmy do piwnicy.
Dobrze.
Kazali iść do piwnicy.
Nie pójdę do piwnicy z tymi Niemcami.
Stracili swoje domy i swoje rodziny.
Wasz naród ucierpiał najbardziej w brytyjskich bombardowaniach.
Mówi, że to my,
mieszkańcy Narwiku najbardziej cierpimy od bomb.
- Gdzie jest konsul Ross? - Nie wiem.
Ale gdybym wiedział, pewnie bym nie powiedział.
Dam panu jeszcze jeden dzień.
Chcę wiedzieć, skąd Anglicy mają informacje.
Albo czeka pana zarzut zdrady stanu.
Oskarżą pana o zdradę stanu, jeśli tamci się nie znajdą.
Robi się groźnie. Powinna pani nocować tutaj,
w hotelu.
Muszę wracać do syna.
Dla jego dobra powinna pani myśleć też o sobie.
Ma koszmary nocne przez bombardowania.
Rozumiem.
Ja mam koszmary tylko w ciągu dnia.
A dni są coraz dłuższe.
Za kilka tygodni nie będzie już w ogóle nocy.
Jak poszło?
Cześć, kochanie.
Kiedy rozmawiałaś z Anglikami?
Wczoraj.
Zniszczą całe miasto przed desantem?
Niedługo zejdą na ląd.
Niedługo?
Tak.
Mamusiu?
Krwawię.
Sprawdzałam, nie krwawi.
Wiem.
To te jego koszmary.
Ole!
Nie!
Przepraszam, konsulu.
Nalegała.
Zawołajcie lekarza.
Pani Tofte.
- Szybko, proszę. - Co się stało?
Jego rana się zainfekowała.
Mamy niezliczonych ciężko rannych żołnierzy.
Lekarz ma rozkaz zajmować się nimi w pierwszej kolejności.
Przykro mi.
Ale ja dla pana pracuję.
Wiem o tym.
Mam tylko jego. Proszę!
Nie rozumie pani. Nie mogę przecież robić wbrew rozkazom dowódców.
Tak to działa w wojsku.
Wiem, gdzie jest konsul.
Proszę?
Wiem, gdzie są Anglicy.
Ingrid?
- Jest Ingrid? - Proszę zaczekać w holu.
To naprawdę ważne.
Ingrid?
Co się dzieje?
Zachorował?
Nic mu nie będzie.
Mogę z tobą porozmawiać?
- Nie teraz. - To wystarczy.
To nie może czekać.
Pojmali ich.
Skąd wiesz?
- W domku byli niemieccy żołnierze. - Widzieli cię?
Ostrożnie.
Uważaj, żeby się nie wiercił.
Jak udało ci się załatwić lekarza?
Bjorg, spójrz na mnie.
Nie wiedzą, że pomogłaś ich ukryć.
Proszę spojrzeć. Dwa milimetry w prawo i miałby przebite płuco.
Miał szczęście.
FIORD ROMBAKEN, DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
Norwescy i francuscy żołnierze czekali na sygnał do rozpoczęcia bitwy o Narwik.
Granat!
Jak ładunek wybuchowy?
Zadziała, majorze.
Tak?
Zobacz.
Jak tylko wystrzelą,
przesuwają działo do tunelu, żeby je kompletnie ukryć.
Widzisz tych pięć stanowisk strzeleckich?
Tak.
Jak Francuzi je zniszczą, dostaniesz sygnał.
Pędź wtedy do tunelu i zniszcz działa.
To ostatnie wzgórze przed Narwikiem.
Pamiętajcie o tym!
Naprzód!
Nie było sygnału.
Biegnijmy dalej.
Hansen!
Gunnar?
Czy ja umieram?
To nie twoja krew.
Biegnij!
Chcesz zginąć?
Stać!
Cholerni tchórze!
Jeszcze jeden krok,
a zacznę strzelać!
Wracać na górę!
Majorze, okręt Cairo został trafiony.
Musimy zniszczyć działa!
Chodźmy.
Ruszajcie!
Idziemy, chłopaki! Za nim!
Za nim!
To nie ma sensu!
Nie możemy się teraz poddać.
Musimy iść.
Jest inna droga.
Inna droga?
Sami nie damy rady.
Francuzi?
Chodź, Praestnes!
Dobra.
Wszystko w porządku?
Wszystko pod kontrolą?
Powiedz coś!
Strzelajcie!
Zastrzelcie ich!
Nie strzelajcie!
Majorze!
Zniszczyliśmy działo!
Zrozumiałem.
Naprzód!
Masz, weź to.
- A co z tym? - To też spal.
Jeszcze to.
Zabierz te ze schodów.
- Wzywała mnie pani? - Tak.
Pan Wussow
chciał z tobą pomówić przed wyjazdem.
Czujesz się już lepiej?
Cieszy mnie to.
Dziękuję.
To ja pani dziękuję.
Bardzo mi pani pomogła…
I Narwikowi.
- Wyjeżdża pan? - Tak.
Niestety.
Czy nie chciałaby pani wrócić ze mną do Berlina?
Ole, idź porozmawiać z Polly.
Zaraz przyjdę.
Ole, chodź ze mną.
Chodź…
Czemu?
Lubisz czekoladki?
Nie jestem jedną z was.
Ale niedługo do nas dołączycie.
Świat się obecnie zmienia.
Bardzo szybko.
Hitler wszędzie wygrywa.
Ale tutaj nie.
Będą brutalne niemieckie naloty na Narwik.
Nie chcę, żeby była tu pani wtedy sama.
Sama?
Nie jestem sama.
Pani Tofte.
Pani mąż nazywa się Gunnar Tofte, prawda?
Tak.
Jego nazwisko zostało usunięte z naszych list.
Usunięte?
Co to oznacza?
Obawiam się, że to złe wieści.
Przykro mi.
Czy mogę zobaczyć tę listę?
PIECHOTA GÓRSKA, NORWEGOWIE
Nie wiedziałem, jak pani powiedzieć.
Pani syn ciągle chorował.
- Hej. - Hej.
- Co robisz? - Składam.
Dobrze ci idzie.
Wiedziała pani?
O czym?
O Gunnarze?
Wiedziała pani?
Nie zniosę tego.
Ingrid, musisz być silna.
Dla Olego.
Musisz wyjechać z miasta.
Nie możesz tu zostać, ludzie gadają.
Kto?
Wiesz, jacy są ludzie.
Muszą mieć się na kogo złościć.
Szczególnie że Niemcy wyjeżdżają.
Dam ci twoją wypłatę.
Nie masz jakiejś rodziny na północy?
Powinnaś do nich pojechać, oddalić się od Narwiku.
To twoje pieniądze, weź Olego i jedźcie.
Dasz sobie radę. Masz Olego.
Ole, chodź.
A co z panią?
Jak ludzie będą patrzeć na panią?
Ja muszę się martwić tylko o siebie.
Nie mam takiego małego…
księcia jak twój.
Poradzę sobie.
Jeszcze kawał drogi Do południowej Norwegii
Jeszcze kawał drogi
Do przejścia
Wygramy, będziemy górą
Kiedy ruszymy wszyscy razem
Usłysz śpiew karabinów
Odeślemy Niemców do domów
Jeszcze kawał drogi Do południowej Norwegii
Ale zaraz ruszamy
A teraz Francuzi!
Jeszcze kawał drogi Do południowej Norwegii
Jeszcze kawał drogi do przejścia
Miasto należy teraz do was.
To jego żona?
Piękna jest.
Wracaj do domu.
Miasto jest teraz wasze.
Już idą!
Idą!
Nasi chłopcy wrócili!
NARWIK, 28 MAJA 1940 ROKU
Hurra!
Witajcie w domu!
- Cześć. - Cześć. Jest Ingrid?
Nie wiem.
Musi być jej ciężko, bo miała dużo do czynienia z Niemcami.
Co masz na myśli?
Ole?
Zobacz, co znalazłam.
Mówili mi, że nie żyjesz.
Kto taki?
Cześć, Ole.
Nie powiesz tacie „cześć”?
Cześć. Cześć ci.
Cześć.
Fajną masz flagę.
Dzięki.
Idziemy na dwór świętować?
Nie wolno mi.
Oczywiście, że wolno!
Dlaczego nie?
Polly powiedziała, że musimy wyjechać z miasta.
Właśnie, musimy wyjechać.
Spotkałem Bjorg.
Co ona opowiada?
Wytłumaczę ci, ale nie teraz.
- Czemu nie? - Proszę cię, Gunnar.
Weźmiemy ciuchcię?
Co robiłaś z Niemcami?
Zrobiłam to, co musiałam.
Co?
Umierał.
Pokażesz tatusiowi bliznę?
- Spójrz. - Nie, Ole, niczego mi nie pokazuj.
Byłaś z Niemcem?
Nie.
To dlaczego uciekasz? Odpowiadaj!
Bo wydałam pewnych Anglików.
To nieprawda.
Prawda.
Są po naszej stronie.
Po mojej nie byli.
Nie byłoby mnie tu dzisiaj, gdyby nie oni.
To rozejrzyj się!
Ole prawie zginął od pocisku Anglików
i ten sam cholerny pocisk zabił twojego ojca…
To musiał być wypadek.
To nie powód, żeby zmienić stronę.
- Nie rozumiesz. - Czego? Że jesteś zdrajczynią!?
Kogo zdradziłam?
Nas!
Broniliśmy cię.
A kto bronił Olego,
kiedy ty walczyłeś na wojnie?
Miałam pozwolić mu umrzeć?
Ingrid, tak jest na wojnie.
Ludzie umierają!
Lepiej by było,
gdybyś jednak nie wrócił!
Ole, gotowy?
Chodź.
Krwawię, krwawię!
Nie, nie krwawisz.
- Ej, przestań! - Hej.
- Przestań! - Hej.
Widzisz, jak Niemcy ci dziękują za pomoc.
Praestnes, na ziemię!
Gunnar?
Słuchaj…
Już za późno.
Nie żyje.
Dlaczego nie odpowiedzieliśmy ogniem?
Anglicy chronią naszą przestrzeń powietrzną.
Angielskie okręty zniknęły.
Anglicy nas opuścili, żeby bronić własnej ojczyzny.
Czy to prawda, że Hitler zajął Francję?
Walczcie o wszystko, co jest wam drogie.
I zgińcie, jeśli będzie trzeba.
Szeregowy Praestnes właśnie tak zrobił. Umarł za ojczyznę,
poświęcił się dla nas wszystkich.
Jesteśmy Norwegami i walczymy o siebie nawzajem.
I dziś szczególnie
potrzebujemy tych, którzy są gotowi
się poświęcić.
Poświęcić wszystko, aby walczyć o to,
co jest im drogie.
Gdzie jest obóz?
Prosto, a później w prawo.
Gdzie dostanę broń?
Obóz jest w lesie.
Niemieckie samoloty!
Samoloty!
Wszyscy na pokład!
Wsiadajcie.
Przesuń się.
Powinni ją wrzucić do morza.
Pomóżcie jej.
Niech pomogą jej Niemcy.
Lokalnym kutrom udało się ewakuować resztę cywilów,
zanim niemieckie bombowce obróciły miasto w proch.
Odbicie Narwiku jest uważane za pierwszą porażkę Hitlera w II wojnie światowej.
Jednak zwycięstwo trwało krótko.
Wielka Brytania i Francja wycofały się, nie ostrzegając o tym Norwegii.
Norweskie siły zostały same i musiały złożyć broń 8 czerwca 1940 roku.
Bitwa o Narwik była największą bitwą na terytorium Norwegii.
Napisy: Piotr Szpakowski