Film inspirowany prawdziwą historią.
DYPLOM DOKTORA MEDYCYNY
LILLE, ROK 1975. WYDZIAŁ MEDYCYNY.
- Kto? Prezydent? - Tak!
Tak, zgodził się z tobą spotkać. Jestem teraz jego prawnikiem.
Uwielbia mnie.
Ba, lepiej!
Je mi z ręki.
To lepiej uważaj na rękę.
Wyobrażasz to sobie? Ty, sierota z Biongo,
osobistym lekarzem prezydenta Mobutu?
Nie mówiąc nawet o pensji ani willi, którą dostaniesz.
Taka szansa
przytrafia się tylko raz w życiu, Seyolo.
Pojedź ze mną, Rosa. Zabiorę cię do Paryża!
Nie, tam jest zbyt stresująco.
A ty gdzie pojedziesz?
- Jeszcze nie wiem. - Wrócisz do Zairu?
Nigdy. Od dziecka patrzyłem, jak ci u władzy gnębią ludzi.
Chciałbym tu zostać, ale potrzebne mi francuskie obywatelstwo.
Zostań i patrz, jak my gnębimy Afrykę!
Cóż, nie mam jeszcze męża.
Patrzcie.
To ten facet z zeszłego roku.
- Kto to? - Burmistrz jakiejś dziury.
Co roku przychodzi tu i szuka frajera, który tam pojedzie.
Jeśli to zrobisz, Seyolo, dadzą ci obywatelstwo w prezencie.
- Jest prawdziwy? - Równie prawdziwy jak inne.
Nie jest pan Francuzem?
Panie burmistrzu, znam francuski i studiowałem we Francji.
Jestem pewien, że uzyska pan zezwolenie, by mnie zatrudnić.
Sytuacja w pańskim miasteczku jest wyjątkowa.
Nie, to bez sensu,
nigdy się nie uda.
Pytam od lat i do tej pory każdy lekarz mi odmawiał.
Czemu pan miałby...
Szukam kogoś na stałe, kto jest gotów tam zamieszkać.
Oczywiście! Sprowadzę rodzinę.
Rodzinę?
Tak, chcę zapewnić dzieciom jak najlepszą przyszłość.
Pańska rodzina nie będzie zadowolona.
Czemu nie? To Francja!
Nie, to nie jest Francja.
To wieś. Jest zimno,
ciągle pada, pełno błota i nic się nie dzieje.
Żegnam.
Nie rozumiem.
Powinien mnie pan namawiać, a nie zniechęcać.
To dlatego, że jestem czarny?
W Marly-Gomont nigdy nie widzieli czarnego człowieka.
No to co? Teraz zobaczą!
EL MÉDICO AFRICANO
KINSZASA, ROK 1975
- Halo? - Halo?
Kto mówi?
Seyolo!
Anne! To Seyolo!
- Seyolo? - Tak.
- Seyolo! - Kochanie?
Posłuchaj.
- Podjąłem ważną decyzję. - Tak?
Zamieszkamy we Francji.
Chce, żebyśmy zamieszkali we Francji.
W małym miasteczku na północ od Paryża.
Paryż? Czemu nie mówisz od razu! To wszystko zmienia!
Dzieci!
Jedziemy do Paryża,
razem z tatą!
To trochę na północ...
Zakupy! Champs-Elysées!
Nie, to nie jest...
- sam Paryż... - Tato?
- Sivi, słoneczko, to ty? - Tak.
A co z moim meczem finałowym?
Spokojnie, tu też możesz pokonać inne drużyny.
A jeśli będziesz dobra, może zagrasz w reprezentacji Francji!
Widziałeś wielu czarnych w reprezentacji Francji?
A moi przyjaciele?
Tu są wszyscy moi przyjaciele.
Nie martw się, muszko.
Poznasz nowych.
Paryż!
Nie, to nie jest Paryż.
Dzielnica czerwonych latarni wokół Pigalle.
Zapewniłeś mojej córce bezpieczny byt.
Możesz mieć kochanki.
To nic takiego, ja miałem mnóstwo kochanek.
Musisz być tylko ostrożny.
Czego oczy nie widzą,
po kongijsku!
Gada o swoich flamach,
Ale nie wspomina o depresji,
w którą popadł, gdy ja sprawiłam sobie gacha!
Będę najszczęśliwszą kobietą we Francji, jadę do Paryża!
Halo?
Słuchaj, kochanie, to nie jest sam Paryż...
To wieża Eiffla?
- Starczy już. - Okłamałeś nas!
Kilka razy mówiłem, że to nie będzie sam Paryż.
To środek buszu! Gorzej niż w Zairze!
Przestań wreszcie nawijać!
Do tego pada. Zmarzłam!
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
Bądź miła dla pana burmistrza.
Wybaczcie, zagapiłem się.
Dzień dobry pani. Cześć, dzieciaki.
- Panie burmistrzu. - Bardzo mi miło.
Witajcie w Marly-Gomont!
Tamtędy do centrum?
Tak, ale oprowadzę was. Dajcie, pomogę.
- Jak podróż? - W porządku, dziękuję.
Wziąłbym auto, ale na piechotę zobaczycie okolicę.
Tak, oczywiście.
Te zmienne kolory nieba są piękne.
Mawiamy tu, że gdy pada, to będzie padać!
Wszystko dobrze, proszę pani?
Proszę uważać, błoto jest śliskie!
Uwielbiam ten widok, widać dzwonnicę.
To nasz kościół z XI wieku.
Obwarowany przeciw najeźdźcom!
Kto by chciał tu najeżdżać?
Po prawej mamy przychodnię.
A to rynek główny!
Rynek główny?
Dwa razy w tygodniu mamy dzień targowy, wtedy się dzieje.
Wspaniale! Słyszałaś, kochanie?
- Słucham? - Nie, nic...
A niech mnie dunder świśnie.
- Mireille, chodź zobacz! - Co takiego?
- Nie uwierzysz... - No co?
Tam są jacyś czarni, z burmistrzem!
Co za osioł.
Mówię ci! Chodź zobacz.
Tu jest ubikacja... Przytulnie, prawda?
Dom ma dobry rozkład.
- Piec, żeby przepędzić wilgoć. - Jasne.
Zapomniałem o najważniejszym.
Chodź, chłopcze. Spodoba ci się!
Ułatwi panu wizyty domowe.
Nie jest nowy, ale nic mu nie brak.
Proszę mi wierzyć!
Do tego stylowy.
Nie do zdarcia!
Dam znać, że można do pana przychodzić.
Bardzo dziękuję.
No i...
Będzie w porządku?
Tak, proszę się nie martwić.
Pańska żona...
Słucham?
- Wpadnę niedługo do przychodni. - Wspaniale.
Trzymamy za pana kciuki!
- Do zobaczenia. - Do widzenia.
Miło tu.
Coś ty myślał, ściągając nas tutaj?
Tu nie ma budynków ani sklepów.
- To zadupie! - Zimno tu.
- Kochanie... - Nie mów tak do mnie!
Na razie mam tylko kartę tymczasową, ale niedługo dostanę papiery
i będę mógł spokojnie otworzyć gabinet w Paryżu!
Od czegoś muszę zacząć.
Mamy szczęście, jesteśmy we Francji. Wszystko jest możliwe.
Dzieci pójdą do szkoły, poznają przyjaciół...
To małe miasteczko, szybko się zadomowią.
Będę spał w kurtce.
Nie jest aż tak zimno.
Jest strasznie zimno!
Francuskie wykształcenie...
Wiecie, jakie macie szczęście?
Możecie pójść na prestiżową uczelnię i zostać prezydentem Francji.
Jako dziecko nie miałem nic.
Nie miałem matki ani ojca. Teraz jestem lekarzem!
To nie jest cud, tylko ciężka praca.
Musicie słuchać nauczyciela, nigdy nie siadać z tyłu
i nie gadać na lekcjach.
Jeśli będziecie mieć złe stopnie, dam wam popalić.
Liczy się tylko wykształcenie. Szczególnie, jeśli jest się czarnym.
Dlaczego jest trudniej, jeśli jest się czarnym?
No, dzieciaki. Spóźnicie się na lekcje!
Bawcie się dobrze.
Na razie. Niech ci się dobrze pracuje.
A niech mnie dunder świśnie, osioł mówił prawdę!
A niech mnie!
Dzień dobry.
A niech mnie.
Dzień dobry, nawzajem.
Przywitajcie się z panią.
Oto nasi nowi uczniowie! Pani Chafouin, dyrektor szkoły.
Dzień dobry.
- Jak ci na imię? - Kamini.
Chodźcie do kolegów.
Pracujcie ciężko.
Ustawcie się w parach!
Nikt nie stanie obok nowego kolegi?
- Nie ja. - Ja też nie.
Cuchnie kupą.
Cisza! Ostrzegam was...
nie życzę sobie takiego zachowania!
Proszę usiąść.
A niech mnie!
Ty też? Nigdy nie widziałaś czarnej kobiety?
- Jest tam kto? - Tak, już idę!
Burmistrz mówił, że jest nowy doktor. Przyszłam zobaczyć.
Dobrze pani zrobiła.
Seyolo Zantoko.
Proszę oddychać.
Spokojnie. Już dobrze.
Proszę wstać, zbadam panią.
- Nic mi nie jest. - Nie uniesie pani...
Dziękuję, ale dam sobie radę.
Dam sobie radę. Przepraszam.
- Nic mi nie jest. - Co pani robi?
Nie mogę pani puścić, źle się pani czuje.
Pomogę pani wrócić do domu.
Dam sobie radę, nie trzeba.
Przepraszam. Nic mi nie jest.
Gabinet doktora Zantoko, w czym mogę pomóc?
Oczywiście, proszę przedyktować adres.
Gospodarstwo Malenquina?
Malaquina...
Malaquin.
Dzień dobry?
Proszę wrócić!
To ty, mamo?
Mówi Nanou!
Cieszę się, że słyszę twój głos.
Tak!
Paryż!
Taki, jak sobie wyobrażałam.
Wieża Eiffla, sklepy...
piękne stroje...
i te tłumy ludzi!
To właśnie Paryż.
Pan Malaquin?
Doktor Zantoko!
Rozmawialiśmy przez telefon.
Przepraszam, że tak długo jechałem,
nie mogłem znaleźć tego miejsca.
Panie...
Panie Malaquin?
Paszoł won!
Wynoś się z mojego pola!
Brudas!
Kanalia!
Jest bez smaku.
Nie mieli żadnych przypraw.
W szkole mówią, że jestem czarny.
W czym problem?
Jesteś czarny.
Słuchajcie, to normalne. Jesteśmy tu nowi,
ludzie nas nie znają.
Musimy się postarać, jeśli chcemy, żeby nas polubili.
- Wołają za mną Asfalt. - A za mną Małpiszon.
- Kto tak na was mówi? - Wszyscy.
Nie do wiary.
Musicie się bronić. Następnym razem im przyłóżcie.
Nie, spokojnie. Przemoc nie rozwiąże problemu.
Dzisiaj pojechałem do pacjenta, który zaczął do mnie strzelać.
Poważnie?
- Tak. - I co zrobiłeś?
A jak myślisz? Padłem na ziemię!
A potem uciekłeś?
- Tak. - Jak zając?
Dokładnie jak zając.
Nigdy nie pozwolą mi grać w piłkę.
Tym lepiej.
Skupisz się za to na nauce.
Ale, tato...
Co?
Czarni nie mogą tylko tańczyć albo biegać za piłką.
Piłka nożna jest dla matołków.
Mamo, mogę wstać od stołu?
I od teraz koniec z lingalą! We Francji mówimy po francusku.
Co mogę zrobić dla panienki?
Znasz kapustę? Bardzo dobra.
Mam też ogórki. O-gór-ki.
Pory też dobre. Bardzo dobre.
To jest por.
Nie jestem idiotką.
Coś nie tak, kochanie?
Dzień dobry, panie Zantoko.
- Panie burmistrzu... - Jak tam pierwsi pacjenci?
Na razie dobrze.
Cieszę się.
- A jak rodzina? - Dobrze, dziękuję...
Cóż za niespodzianka!
Lavigne...
To doktor Zantoko.
- Bardzo mi miło. - Mnie również.
Niech zgadnę.
Senegal...
Côte d’Ivoire...
- Benin? - Zair. Kinszasa.
- Ale studiowałem we Francji. - Ach, tak.
I otworzył pan tu gabinet? Zabawne.
W miasteczku potrzebny był lekarz.
Trzy lata prosiliśmy Ramollu o lekarza!
Proszę nie brać tego do siebie,
ale to francuska prowincja.
Ludzie są przyzwyczajeni do tego, co znają.
No ale w obliczu wyborów każde rozwiązanie jest dobre.
Dla mnie liczy się tylko to, że mamy lekarza.
Życzę panu szczęścia.
Panie burmistrzu.
Sugerował, że jestem dla pana ostatnią deską ratunku.
Ostrzegałem pana. To pan zdecydował się przyjechać.
Teraz proszę pokazać, że jest pan godny mojego zaufania.
Jakiś problem?
- Nie. - Jakiś problem?
Nie? To jedź! Burak.
Chciałem panu pomóc.
Tak, burmistrz bardzo długo szukał zastępstwa.
Lavigne rzecz jasna to wykorzystał.
Wychodzi na to, że wynik wyborów zależy od pana.
Muszę zdobyć zaufanie mieszkańców.
Skoro tak,
musi pan spędzać z nimi czas.
Ale gdzie?
Dzień dobry!
Co pan pije?
Calvadosa.
Poproszę to samo.
Przyjemne miejsce.
Dziękuję.
Ma niezłego kopa.
Gracie w rzutki?
Mogę spróbować?
Ryzyk-fizyk!
Słucham?
Ryzyk-fizyk, chłopcze.
Tak tu mówimy, wszystko na jedną kartę.
No i proszę.
Ryzyk-fizyk!
Za żółtodzioba!
Seyolo Zantoko, miło mi. Jestem nowym lekarzem.
Dzień dobry. Seyolo Zantoko, nowy lekarz w mieście.
To moja kolejka.
Dzień dobry panu.
Jak się pani miewa?
Ryzyk-fizyk!
Seyolo górą!
Kochanie!
Ci dzielni ludzie, którzy stawili czoło najeźdźcy...
- którzy oddali życie... - Co oni robią?
Świętują rocznicę rozejmu 11 listopada.
Wspominają tych, którzy polegli w trakcie I wojny światowej.
...dumą ich ojczyzny.
Oddajmy im hołd minutą ciszy.
Kogo widzą moje oczy!
Och, cudownie!
Co to za hałasy?
To nowi znajomi burmistrza.
- Co tu robicie? - Wpadliśmy zobaczyć wasz nowy dom!
- Ale skąd przyjechaliście? - Z Brukseli, to trzy godziny stąd.
Ciszej, to rocznica rozejmu!
Módlmy się za naszych braci, którzy polegli za Francję!
Wsiadajcie do samochodu!
Wujku Beki, jechać za tobą?
- Tak! - Jedziemy!
Wsiadajcie!
Kuchnia jest tutaj.
Duży ten dom.
Dlaczego tu tak cicho?
Jest zimno, zjedzmy coś ciepłego.
Do roboty!
To wujek i ciocia Baheta,
modlą się i śpiewają pieśni religijne.
Patrz, jaki styl.
- A on? - Okulary od Gucciego!
- Wujek Jacq de Monz. - Buty ze skóry krokodyla.
Pan "Kongijski szyk". Nosi tylko marki.
Świecą tak, że nie widzę cyferblatu!
- Musi być bogaty. - Od siedmiu lat nie ma pracy.
Czas na fumbwę!
Zdrowie rodziny Zantoko!
Do zobaczenia!
Lepiej stanąć za Michelem, jak jest jego kolej.
Spróbuj zmienić buty, Michel. Robią teraz dobre wkładki.
Ale ja nie chcę innych wkładek!
Tylko taka rada.
Kupiłem wkładki. Są świetne.
Chce ktoś zagrać w rzutki?
Niech będą rzutki.
Kiedy noszę skrzynie, czasem tracę czucie w palcach.
Mnie bolą ścięgna od stania przez cały dzień.
Od jakiegoś czasu czuję kłucie w piersi.
Przeszkadza mi.
Kłucie?
Tak, w środku.
Mogę zbadać cię w przychodni.
Tak?
Jutro o dziesiątej?
Jeśli chcesz.
Udało się!
Jutro mam pierwszego pacjenta.
Już idę!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przyszedłem z bratem. To Dede.
- Świetnie. Witaj, Dede. - Dzień dobry.
Wejdźcie, proszę.
Głęboki oddech.
Masz zaburzenie rytmu serca.
Łagodne, nic strasznego.
To dobrze. Teraz ty, pokaż mu to swoje.
Co robisz?
Mam problem z tyłkiem.
- Mam coś w tyłku. - W środku.
- Może Bernard wyjdzie. - Po co?
Jesteśmy braćmi, wszystko o sobie wiemy.
No dobrze...
Masz hemoroidy,
a do tego pięknie rozwiniętą kolonię wszy.
Co robi?
Zagląda do tyłka jakiemuś facetowi.
Słuchaj, a możesz zrobić też coś z moimi zębami?
Nie, do tego trzeba dentysty.
We wszystkich zębach są dziury, a tu jest zakażenie.
Przecież myję raz w tygodniu!
To Dede nigdy ich nie myje.
Poproszę 19 franków.
Dostaniecie zwrot z ubezpieczenia.
Masz nas za idiotów?
Gdybym wiedział, że trzeba płacić, poszedłbym do doktora Vinquiera.
To prawdziwy lekarz.
I nie traktuje nas jak idiotów!
Widzisz, Sivi?
Nie wierzę. Anne, dzieci znów oglądają telewizję!
- Nie, tato! - Co gorsza piłkę!
Nie macie nic do roboty?
Pójdźcie poczytać jakąś książkę.
Wysoka gorączka.
Rozszerzone źrenice.
Oddech...
cuchnący.
Jest gorzej, niż myślałam.
Ciężki przypadek burmuszycy.
Trzeba natychmiast działać.
Istnieje tylko jedno remedium.
Tylko ja je znam...
jest bardzo skuteczne.
Nie wiem, czy ci ludzie kiedykolwiek mi zaufają.
Wszystko będzie dobrze. Nie martw się.
A jeśli nie będzie?
Nie poddasz się bez próby.
Rachunek za telefon na 3568 franków!
Przecież nigdy nie dzwonimy.
Czasami dzwonimy...
No ale przecież nie do Kinszasy!
Nie...
Odwołam się na piśmie.
Nie mów.
Nie wiedziałam, ile to kosztuje.
Czyś ty zwariowała?
Jak ja mam to zapłacić?
Cały dzień spędzam przy telefonie, bo nikt się do mnie nie odzywa!
Trzeba było zostać w domu.
Było nam tam dobrze.
Byliśmy u siebie.
Byliśmy szczęśliwi.
- Dobrze! - Podaj!
Ej, Lavigne, podaj!
Dobrze!
To piłka nożna, małpko.
Proponuję, że zaczekamy na wszystkie szacunki
i dopiero wtedy podejmiemy decyzję.
Pan Zantoko do nas dołączył,
więc pomówmy o sytuacji medycznej.
Moim zdaniem jest dramat.
Gorzej, niż było.
Ludzie wciąż jeżdżą do doktora Vinquiera.
Nie może być tak, że nie mamy tu lekarza.
Pan chyba o mnie zapomniał.
Ja nie, ale mieszkańcy owszem.
Nie mam nic przeciwko panu,
ale taka jest prawda. Mieszkańcy...
przykro mi, ale po prostu się pana boją.
Wiem, że są trudności.
Przyszedłem tu dzisiaj prosić was o wsparcie.
Wiem, że macie wpływ na to, co myślą ludzie.
Gdybyście na przykład przyszli do mojego gabinetu...
inni też się ośmielą.
Spędzanie całego dnia w knajpie
nie pomoże panu zdobyć zaufania.
Panie Zantoko,
miał pan to szczęście, że kształcił się we Francji.
Nie sądzi pan, że we własnym kraju zrobiłby pan więcej dobrego,
opiekując się ludźmi w prawdziwej potrzebie?
Tutaj zagraża pan zdrowiu mieszkańców.
Być może czas znaleźć kogoś innego, panie burmistrzu.
Trochę to panu zajmuje.
Cóż, do wyborów.
Proszę posłuchać, wierzę, że damy radę.
Potrzebujemy tylko czasu. Jeśli pan się podda, i tak pan przegra!
Ma pan czas do Świąt.
A czy mogę dostać wsparcie finansowe? Spłacę pożyczkę.
Przykro mi, ale w tej sytuacji nie mogę.
Seyolo, nie ma ogrzewania, dolej oleju.
Przestań kopać tę piłkę! Co ci mówiłem?
Koniec z tym!
Jedz, kochanie.
- Dobranoc, dzieci. - Dobranoc, tato.
Tato...
jesteś prawdziwym lekarzem?
Tak, czemu pytasz?
Dzieci w szkole mówią, że jesteś szamanem.
Mówią, że nie ma czegoś takiego, jak czarny lekarz.
Już niedługo się przekonają, zobaczysz.
Śpijcie, moje słoneczka.
No i gdzie mój pomagier?
Jestem!
Od czego zaczynamy?
Od początku.
Tak, dokładnie!
Musisz dbać o piłkę! Skupcie się!
Fatalnie grają.
To pokaż im, co potrafisz.
Tata mi nie pozwala, mówi, że piłka jest dla matołków.
Dziewczyny nie mogą grać w piłkę.
A kto cię pytał, okularniku.
Cześć, jak ci na imię?
Sylvie, ale wszyscy mówią na mnie Strup.
Ja wolę Sylvie.
Jestem wykończony.
- Miałeś pacjentów? - Tak, kilku.
Wspaniale!
- Co tak śmierdzi? - Nie wiem.
- Śmierdzisz krową. - Naprawdę?
A dokładniej krowim plackiem.
Ach, już wiem.
Było u mnie paru rolników.
- Pewnie dlatego. - Pójdę się umyć.
Tak.
Świetny pomysł.
Kochanie, chodź zjeść!
Do zobaczenia, kochanie.
Kocham cię!
Ale, tato!
Dzieci, bierzcie pleacki. Wychodzimy!plecaki
My też?
Za tym autem proszę!
- Szybciej! - Wiozę dzieci, pszepani.
Ucieknie nam!
- Co pan robi? W prawo! - Tu mam przystanek.
- Jak to? - To nie jest droga do szkoły.
Stać!
- Zwariowała pani. - Proszę nic nie mówić!
Za tym autem!
Szybciej!
Co tu robisz?
A ty? Co ty tu robisz?
- Pracuję. - Na roli?
Czemu mi nie powiedziałeś?
Nie chciałem cię martwić.
Nie chciałeś mnie martwić?
Nie śpię od tygodnia! Myślałam, że masz kochankę!
Co?
To wszystko twoja wina! Ściemniasz mi...
- Ściemniam? - Ściemniasz!
Zamiast powiedzieć wprost, że jesteśmy spłukani.
Gram na zwłokę, być może po Świętach będziemy musieli wyjechać.
To wyjedziemy.
Doktorze Zantoko.
Cześć, Jeannot.
Panowie...
chciałbym wznieść toast za nowego pracownika, Seyolo,
który musiał zostać moim pomagierem,
bo nie miał pacjentów.
Mam dobrą radę dla tych z was, którzy za rok chcą zmienić uprawy.
Okoliczna gleba daje obfite plony głupoty.
Idiotów się tu nie sieje.
Wasze zdrowie.
Dobrej nocy.
Mówią, że wykonuje aborcje.
- Nie! - Tak słyszałem.
Śmie sprzeciwiać się woli bożej?
Z drugiej strony, to Bóg stworzył moją żonę.
A co, jeśli coś się stanie? Nie mamy do kogo pójść!
A niech mnie...
Skąd wiecie, czy jest dobrym lekarzem, czy nie?
Nigdy u niego nie byliście!
Ma taki sam dyplom, jak wasi francuscy medycy.
Spójrzcie na siebie, posłuchajcie tych swoich "dundrów"!
Co to za francuski, moje dzieci ładniej się wysławiają!
Nie zasługujecie na lekarza.
Wy i wasz cuchnący serem oddech...
Banda tumanów!
Cześć, jestem.
Tato!
Dzień dobry panu.
Tato, to jest Sylvie.
Kamini mówi, że jest pan lekarzem.
Możesz jej pomóc, prawda?
Oczywiście, że mogę.
Szybko, chodźcie!
Jak ślicznie!
Och, nie!
Szybko, ubierzmy się.
Hurra!
Będę bronił swego domu
przed złymi bandytami!
Wróćcie do środka, przeziębicie się!
Chodźcie, jest zimno!
Huzia na mamę!
Moi mali bandyci...
spójrzmy.
Nie wiedziałem, że mam drugą siostrę.
Co tu robisz?
Idź sobie, Kamini.
- Każdy ma swój prezent? - Tak!
- Każda ma swój prezent? - Tak!
- A zatem... - Wesołych Świąt!
Dziękuję, mamo.
Mado, to ty.
W lutym przyjedziecie do Brukseli.
Chcielibyśmy, ale...
w tej chwili nas nie stać.
Nie mamy pieniędzy.
Przychodnia jest często pusta.
Często pusta?
- Zawsze. - Nikt tu nie choruje?
Chorują, tydzień temu szalała grypa.
Miasteczko zamarło, zamknęli szkołę.
Wszyscy jeździli do lekarza w sąsiedniej wsi.
Ale dlaczego?
Tak już jest.
- To rasiści? - Nie wiem...
Dobrze, siadajmy do stołu!
Kochanie, w porządku?
Tak.
Podziwiam cię, dla mnie byłoby tu za zimno!
Aż skościałam!
Chyba skostniałaś.
Mnie też jest zimno.
Anne, nie tęsknisz za Zairem?
A wy, dzieciaki?
Tęsknicie za Zairem?
Tak, oczywiście.
Ale to normalne, jesteśmy tu nowi.
Po drodze szukałem Galeries Lafayette.
Nie znalazłem!
To nic osobistego,
ale dla nas Zairczyków
wasze Mali Godon jest jak inna planeta.
Nie wątpię, ale z drugiej strony
cudownie jest odkryć inny świat.
Tak czy inaczej, jak zatęsknicie za domem,
zawsze możecie nas odwiedzić.
Proszę, mam niespodziankę.
- Willa jak z Hollywood! - Ile ma pokoi?
Pomieści całą rodzinę. Poza tym...
w każdym pokoju jest klimatyzacja.
Willa Prestige, gratulacje.
Okupiona ludzką krwią i cierpieniem.
Nie bądź zazdrosny, Seyolo.
Też mogłeś to mieć.
To ty nie chciałeś tej posady.
Jakiej posady?
Osobistego lekarza prezydenta Mobutu.
Nie wspomniał ci o tym?
Chcesz, żebym splamił się jak inni?
Przyjechaliśmy tu dla dzieci!
- Dla dzieci? - Tak.
Przyjechaliśmy tu dla ciebie! Myślisz tylko o sobie.
- Dla dzieci? - To nieprawda!
Chcę, żeby dorastały w zdrowym kraju,
chodziły do dobrej szkoły!
Nie ma tygodnia, żeby Sivi nie wdała się w bójkę!
Cały dzień ją obrażają!
Wiedziałeś, że dostała upomnienie?
- Nic mi nie mówisz! - A czemu mam mówić?
Już dość je tyranizujesz!
Kamini nie może oglądać telewizji.
Sivi nie może grać w piłkę.
Zakazałeś nam mówić w lingala!
Nie powiedziałeś mi prawdy.
Mogłeś być wielkim lekarzem.
Zamiast tego zostałeś rolnikiem.
Więc tu i teraz złożysz mi obietnicę.
Nawet jeśli znajdą się pacjenci, nie zostaniemy tu!
Obiecuję.
Alleluja, chwała Panu!
To dzień narodzin Jezusa, idziemy na mszę.
Na mszę? Nie!
To nie jest dobry pomysł.
Nie pozwolisz nam pójść do kościoła?
Zaśpiewajmy razem.
Cicha noc,
święta noc,
pokój niesie
ludziom wszem.
A u żłóbka
Matka Święta
czuwa sama,
uśmiechnięta
nad Dzieciątka snem,
nad Dzieciątka snem.
O co ci chodzi?
Nie możemy śpiewać w Boże Narodzenie?
Od tygodni staję na głowie, by nas tu zaakceptowano.
- By uznano nas za normalnych. - Normalnych?
- Co się dzieje, Seyolo? - Za normalnych...
Bo my nie jesteśmy normalni?
Odcina się od swoich korzeni!
Nie! Chcę tylko, by przekonali się, że jesteśmy tacy sami.
Więc wolałbym, żeby moja rodzina nie śpiewała gospel,
gdy całe miasteczko zebrało się na mszy!
- To nasi bracia. - Bracia w Chrystusie.
Nasz Pan kocha wszystkie swe owieczki.
Jeśli chcesz mieć pacjentów, wznoś modły do Boga.
Co mam teraz zrobić? Potrzebny mi cud, żeby ich przekonać!
Szybko, moja żona! Musi pan pomóc, już idzie!
- Kto będzie? - Dziecko! Jest za wcześnie!
Szybko.
Kochanie, jest pan doktor.
Nie pan!
- Mówiłam, nie on! - Spokojnie, zbadam panią.
Proszę mnie nie dotykać!
Dzisiaj nie liczy się pani, nie liczę się ja.
Liczy się tylko dziecko.
Tak! Nie pozwolę mu dotknąć mojego dziecka!
Proszę ją przytrzymać.
Spróbuj, to ci coś odgryzę.
Boli cię, potrzebujesz pomocy.
Nic mnie nie boli!
Spokojnie.
Spokojnie, pani Quinquin.
- Spokojnie. - Puszczaj!
Zabieraj swoje brudne łapska!
Nie dotykaj mnie!
Proszę, kochanie...
To położenie miednicowe.
- Musimy jechać do szpitala! - Nie zdążymy.
Może dojść do krwotoku. Potrzebuję gorącej wody,
mydła i ręczników.
Odbierzesz poród?
Tak. Wygląda na to, że pani i ja gramy dziś w jednej drużynie.
Nigdy! Wynoś się!
Proszę się uspokoić!
Zagrożone jest życie zarówno pani, jak i dziecka.
Słyszy mnie pani?
Proszę, doktorze.
Wszystko będzie dobrze.
Proszę.
Nie, nie teraz!
- Dobrze? - Chyba tak.
Przywykłem do krwi zwierząt, ale...
Jest pani gotowa?
Na trzy, proszę przeć.
Nienawidzę cię!
Raz, dwa i trzy!
Łajdak!
Tak, dobrze!
- Bydlak! - Doskonale, proszę przeć!
Jeszcze raz!
Typ spod ciemnej gwiazdy!
Dokładnie tak, proszę myśleć o mnie!
Dalej! Ryzyk-fizyk!
Coś ty powiedział?
Ryzyk-fizyk.
- No, dalej. - Dobra.
Ryzyk-fizyk, do dzieła!
Przyj, przyj!
Jest!
Połóż jej rękę na brzuchu.
Teraz przyj...
i rozluźnij się. Oddychaj!
Przyj, przyj!
Dwa, trzy... przyj!
I oddychaj.
Dobrze, bardzo dobrze.
Przyj! Nie przestawaj!
Przyj!
- Proszę. - Dziękuję...
Moje maleństwo.
- Jest piękny. - Tak!
Moje kochanie.
- Jaki piękny... - Tak.
Jest śliczny.
Dziękuję.
Sam nie dałbym rady, oboje byliście dzielni.
Przepraszam za tamto.
Nie ma za co.
Jak dacie mu na imię?
Czy Felix nie jest piękny?
Zakochana para!
Chodź, moja cudna!
Twojej żonie przydałby się zimny prysznic.
Panie burmistrzu!
To dla pana, mój przyjacielu!
- Niech żyje Seyolo! - Hurra!
Na razie!
Do zobaczenia!
Do widzenia, doktorze.
Do widzenia!
Tato, słyszałeś? Powiedzieli "doktorze".
Słucham?
Termin... na wizytę? Tak, oczywiście! Niech no spojrzę...
Co by pasowało?
Tak, może być.
Mogę prosić o nazwisko?
Przyjmuje pan?
Oczywiście, zapraszam.
Proszę usiąść.
Już idę.
Doktorze...
Doktorze, te tabletki...
- Na czczo? - Tak.
- Do widzenia. - Do zobaczenia, doktorze.
Mam po dziurki w nosie tego leku!
To go odstawimy.
Ale w zamian musi pani codziennie obejść ogród pięć razy.
I zacząć znów o niego dbać. Chcę dostać od pani kwiaty!
To mężczyźni dają kwiaty.
Tak, ludzie przychodzą.
Jest szczęśliwy, odzyskał pewność siebie.
Tak, w Brukseli będzie łatwiej.
Wysłaliście mi ogłoszenia?
Tak, bardzo chcę obejrzeć!
Tak, zrobię prawo jazdy.
Oczywiście, że umiem.
Pierwszy bieg.
Sprzęgło, pani Zantoko!
- Przecież naciskam! - Nie, nie.
Naciskam sprzęgło!
Naciska pani hamulec, to drugi pedał.
Teraz przyspieszymy.
Dalej, pani Zantoko. Sprzęgło!
- Proszę delikatnie spuścić. - Jadę!
Taki jest cel auta, ale do przodu!
Doskonale!
Właśnie tak.
- Mogę być z panią szczery? - Tak.
To może chwilę zająć.
Jeśli zgubił pan wszystkie rachunki, nie będzie łatwo.
Muszą tam być.
Proszę sprawdzić jeszcze raz.
Nie rozumiem, czemu zwlekał pan z rejestracją.
Nie rozumiem tych papierków.
Mam jeszcze to.
- Szklaneczkę wina? - Nie, dziękuję.
Burmistrz wygrał to rozdanie.
Ja nie postawiłbym na czarnego.
Jest bardzo miły.
Moja żona u niego była, mówi, że jest sympatyczny.
Tak nie może być! Mówimy o afrykańskim uzdrawiaczu.
To hańba dla francuskiej medycyny.
Musimy coś zrobić, wybory lada chwila.
Potrzebujemy haków na tego gościa.
Kotku, napijemy się w domu, zbiera się na burzę.
Zapraszam do środka!
Słucham?
Tak, już jadę.
SZKOŁA
Z życiem! Lavigne, nie słyszę, jak liczysz!
Mathilde!
Jeszcze!
No dobra.
Jak chcecie grać w piłkę, podzielcie się na drużyny.
Pozostali ze mną, dam wam skakanki.
No, szybciej!
Czekajcie. Nie chcecie zagrać?
Tak, dobra.
Co wy robicie? Spadajcie.
Zagramy z wami.
Mamy mecz.
Boicie się?
Asfalt chce oberwać!
Claude? Tu Bernard.
Przyjedź tu natychmiast!
Szybko!
Dalej, Sivi!
Jak masz dwie lewe nogi,
może lepsza jest skakanka.
Jeszcze raz, Sivi!
Wiedziałem, że dasz sobie radę.
Od pierwszej chwili, gdy zobaczyłem cię w tamtym barze.
Na pewno jesteś dumna z męża.
Tak, ale nie mówię mu, żeby się nie nadął!
Zawsze w niego wierzyłam. Dowiódł swych umiejętności
i w wielkim mieście nic nie stanie mu na drodze.
Pewnie przeniesiemy się do Brukseli.
Nie powiedziałeś jej?
- O czym? - Kolejny powód do toastu.
Zostało jeszcze kilka formalności,
ale twój mąż za kilka dni dostanie francuski paszport.
Naprawdę?
Wtedy będzie mógł otworzyć własny gabinet w Marly-Gomont.
Przyjąłeś tę propozycję?
- Oczywiście! - Jakże by inaczej.
Przepraszam, muszę iść.
- Kochanie... - Nie dotykaj mnie!
Mamo, gdzie jedziesz?
Ciocia Selipa jest chora i potrzebuje pomocy.
Zostaniecie z tatą, dobrze.
No, już.
Wrócę za tydzień. Bądźcie grzeczni.
Jak poradzę sobie z pracą i dziećmi?
Jeśli tu zostaniesz,
będą od czasu do czasu do ciebie przyjeżdżać.
Zapomniałam książeczki czekowej.
- Słucham? - Nie mam czeków.
To nic.
Zapłaci pani następnym razem.
- Pan Zantoko? - Tak...
Pójdzie pan z nami na komisariat. Jest pan aresztowany.
Przykro nam, ale przychodnia jest zamknięta do odwołania.
W kwestii transportu,
osobiście pojadę do władz regionalnych
z petycją o częstsze kursowanie autobusu.
Jeśli chcemy zmodernizować Marly,
nasi mieszkańcy potrzebują lepszego transportu.
Jeśli chodzi o bal w Dzień Bastylii,
proponuję...
Przepraszam.
Och, nie!
Proszę o wybaczenie.
Właśnie dostałem wiadomość, że aresztowano doktora Zantoko.
Utracił prawo do wykonywania zawodu lekarza we Francji.
Czyli znów nie mamy lekarza.
Zaczekajcie,
zgadzamy się, że tak nie może być.
Nasz nieporadny burmistrz
znów dowiódł niekompetencji, a my za to płacimy!
Jutro spotkam się z nim i zaproponuję, że dzięki znajomościom
załatwię tę sprawę.
Nie można igrać z naszym zdrowiem!
Ja tak nie postąpię!
Jak to możliwe?
Zawiesili tymczasowe pozwolenie z ministerstwa zdrowia.
Jak to zawiesili? Bez ostrzeżenia?
Na kilka dni przed tym, jak miał otrzymać paszport?
Jego podanie nie było kompletne.
- W czym problem? - Pan Zantoko jest sierotą,
więc wymagany jest akt urodzenia z narodowością.
A ile to zajmie?
Myślę, że kilka tygodni.
A co w międzyczasie?
Nie zatrzymamy go, ale do tego czasu nie może pracować.
To jest poczekalnia,
a tu mamy gabinet.
To ty, Seyolo.
- To pan doktor Grenier. - Dzień dobry.
Dość spartańsko, ale damy radę.
Jeśli ma pan pytania do doktora Zantoko...
Nie, dziękuję.
Poszedł. Prosiłem, żeby zaczekał, ale nie chciał.
- Gdzie poszedł? - W tamtą stronę.
Gdzie idziesz?
Ej, Jeannot!
- Co ty wyprawiasz? - Idę sobie.
Kto został z dziećmi.
Zostały same, nie potrzebują mnie. Nikt mnie nie potrzebuje.
Nawet moja żona mnie nie potrzebuje.
- Chodź, podwiozę cię do domu. - Mowy nie ma!
Gdzie idziesz?
Wracaj tu!
Nie wygłupiaj się!
Już się wygłupiłem.
Zrobiłem wszystko, by mnie tu zaakceptowano. I po co?
To prawda, odciąłem się od korzeni!
Ja, sierota z Biongo.
Spokojnie...
zachowaj spokój.
Nie ruszaj się...
Już sobie idę.
Już mnie nie ma...
Nie ma mnie.
Spokojnie.
Mamusiu!
Już po mnie!
Na pewno chcesz obejrzeć ten mecz?
Nie ma powodu, żebym nie zabrał cię przynajmniej na mecz.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Doktorze, moja mała jest już zdrowa.
Dzięki panu!
To straszne, co się dzieje.
Nasz najlepszy lekarz, a nie dają panu pracować!
Jeśli chcecie mieć szansę mnie odzyskać, zagłosujcie na Ramollu.
Wie pan, że dzieci przygotowały spektakl po głosowaniu.
Mam nadzieję, że zobaczymy tam pana... i pańską żonę.
Tak, oczywiście.
- Do zobaczenia. - Do widzenia.
Gdzie jest Sivi?
Spotkała kolegę, zaraz będzie.
Kolegę?
To naprawdę doskonały strzelec.
Kto?
Kto!
Co ona robi, mecz się zaczyna.
Dalej, Sivi!
To nic, Sivi!
Na pewno strzelisz!
SIVI CZARNA PANTERA
Piękna bramka, chłopcze.
Świetnie, Sivi!
Wspaniale!
Dalej, Sivi!
To moja córka.
Dzięki niej weszliśmy do ligi!
To cudowne.
Już wystarczy.
Słucham?
Mado? Tu Seyolo. Zastałem Anne?
Nie, wyszła.
Dobrze, powiedz jej, że Sivi
niesamowicie gra w piłkę!
Strzeliła cztery gole! Zmiotła ich z boiska!
Gdyby Anne to widziała...
Mado?
Powiedz jej, że nie mogę już pracować w przychodni.
Jak to?
Długo by mówić.
Proszę...
powiedz jej, że ją przepraszam.
Jest mi przykro.
I mam nadzieję,
że jutro ją zobaczę.
Dobrze? To ważne!
Dobrze.
To ważne.
Dziękuję.
WYBORY WŁADZ SAMORZĄDOWYCH KOMISJA WYBORCZA MARLY
JEAN-MARC LAVIGNE WSPÓLNIE W PRZYSZŁOŚĆ!
BURMISTRZ W AKCJI
Gotowi?
To idziemy.
To nasza gwiazda!
Jak tam?
Gratulujemy!
Napijcie się na nasz koszt.
To poprosimy trzy lemoniady z miętą.
Posuń się!
Dziś ważny dzień, tak?
Nie idziecie głosować?
A co to zmieni!
Ramollu ma przechlapane.
Najważniejsze, jak ty się czujesz. Nic cię nie boli?
Nie.
Za tydzień jest mecz z Nouvion.
Liczymy na ciebie.
Cóż, niestety
za tydzień już nas tu nie będzie.
Co?
Wyjeżdżamy z miasteczka.
- Jak to? - Co ty mówisz?
Nie mogę tu pracować, muszę znaleźć coś innego.
Sivi nie będzie grała w drużynie?
Nie.
Nie martw się.
Zagrasz w innej drużynie lokalnej.
Gdyby nie te wybory...
Od kiedy burmistrzowi udało się ściągnąć tu lekarza,
Lavigne próbuje zamknąć moją przychodnię.
- Pewnie można coś zrobić, ale... - Co?
No właśnie, co?
Zagłosujemy na Ramollu!
Jeśli wybierzemy burmistrza, poprze nas.
To mogłoby pomóc.
Cóż, musimy iść. Dzieci wystawiają spektakl.
Chodźcie.
- Wy też będziecie, tak? - Tak!
Po głosowaniu.
- Tak! - To do zobaczenia.
- Jakie głosowanie? - Idziemy głosować!
- Musimy głosować! - Chwila!
W życiu nie głosowałem.
- Miałam dość smutną minę? - Byłaś świetna, słoneczko.
- Naprawdę wyjeżdżamy? - Na razie udajemy, że tak.
Dzień dobry, panie Gaillard.
Dzień dobry!
Sivi chciała się z panem pożegnać.
Dziękuję panu.
Z głębi serca.
Zawsze będę wdzięczna za to,
że wziął mnie pan do drużyny Marly.
Wyjeżdżacie stąd?
Panie i panowie, dziękuję za liczne przybycie.
Komisja otwiera się o dziesiątej.
Proszę o cierpliwość...
Panie burmistrzu.
Dlaczego przyszli tak wcześnie?
- Nic ci nie jest? - Nie, bo co?
- Jesteś jakiś dziwny. - Nie.
Tylko postanowiliśmy wyjechać.
Mamo!
Moje słoneczka!
Dzień dobry.
Wszyscy już zagłosowali,
więc chyba możemy zaczynać.
Chciałam tylko uściślić, że wszystko
zostało wymyślone i przygotowane przez same dzieci.
Od pięknych dekoracji i wspaniałych kostiumów
po piękną opowieść. Zapraszam na spektakl!
Dziękuję.
Aresztujcie go!
Idziemy.
Chyba możemy przewidzieć wynik wyborów.
Nie?
Nie wiem, czy to była zasługa naszej sztuki.
Ale jeśli tak,
to piękne odwrócenie ról, gdy dzieci mogą pomóc rodzicom.
DYPLOM DOKTORA NAUK MEDYCZNYCH
Niedługo później mieszkańcy Marly zmobilizowali się...
Teraz dożyjemy starości!
Podpisali petycję, by doktor Seyolo Zantoko
otrzymał francuskie obywatelstwo.
I tak zostaliśmy w Marly.
Ojciec musiał wręcz zatrudnić sekretarkę.
I to nie byle kogo...
Gabinet doktora Zantoko, słucham?
Matka znalazła swoje miejsce.
Ludzie przychodzili bez terminu.
Potrafiła zaskarbić sobie lojalność pacjentów
i umiała motywować szefa.
Ktoś mówił coś o pączkach?
Trochę ci to zajęło!
Rodzice byli wierni Marly
do końca swoich dni.
I choć każdej nocy
moja matka nie mogła spać...
z czasem stali się nierozłączni.
Tak jak mój ojciec i jego pacjenci,
o których dbał do swych ostatnich chwil.
Gdy na jego pogrzebie zobaczyłem jego pacjentów,
pomyślałem, że wyznaczył wszystkim ten sam termin.
Ta ostatnia wizyta
była dowodem na coś, czego zawsze pragnął
i co przerodziło się w miłość.
W prostą miłość,
która świadczyła o tym,
że jesteśmy tu w domu.
Czyż nie jest tu pięknie?
Seyolo Zantoko zginął w wypadku 30 sierpnia 2009 roku.
W 2008 r. otrzymał medal za zasługi w służbie Pikardii.
Anne spełniła swoje marzenie i zamieszkała w Brukseli,
niedaleko dzielnicy Matonge i swojej rodziny.
Sivi i Kamini ukończyli szkołę pielęgniarską.
Sivi pracuje w Brukseli.
Kamini jest teraz komikiem w Lille.
W 2006 roku rozsławił miasteczko, gdzie się wychował,
w piosence "Marly-Gomont", która podbiła Internet.