ТИКВИЦА ГОРДО ВИ ПРЕТСТАВУВА МАКЕДОНСКИ ПРЕВОДИ
ПРЕВОДОТ Е АДАПТИРАН И ГО РЕФЛЕКТИРА СМИСОЛОТ
Не грижи се, синко...
... знам, сакаш ова да заврши.
тука сум...
ќе бидам тука...
но, ти не се откажувај.
Ме слушаш?
Ќе се бориш до последен здив.
Само диши... и понатаму диши.
О Д М А З Д У В А Ч
Сокол.
Смирено.
Ох, лајна!
Копилиња проклети.
Ни на срање, не сум раат...
Еј, си видел Колдер? -Не.
Слушај! Ко’ че исчистите крзното... че ги врзете јако.
Запамти, не пакуеме 15 крзна по бала...
... пакуеме 30! -Фицџералд.
Капетане. -До кај сме, со пленот? Што мислиш?
Гајрет ми е, ш’о и да ловат таму... не че треба веќе да пукат.
Да бидеме пред нив, до зори. -Уш’е од утрово сме.
Нејќу ич, да сне овде сами, оти знајш, преморени сне.
На пар дена, сме од тврдината, и ќе се извлечеме.
Важно, луѓето да имаат свежо месо. -Го виде Колдер?
Убививме лос. Голем.
Требам помош, да го донесам.
Јави, за на ражен. Ете ме на помош.
Бре момци... требам помош.
И ние... кога дерееме и товарееме бали.
Толку долго гнетам даброво месо, ш’о ми фалат помиите на жена ми.
Мене ми фали, жена ти. -Затни тоа...
Помош! Помош.
Колдер е тоа? -Останете заедно!
Џим, викни го Капетанот.
О, Боже! -Замолчи! Помогни му!
Ги гледа ли некој? -Биди потивок, кретену...
Проклетство!
Што беше ова?
Татко? -Одиме.
Го зедоа Томас.
Немож’ да ги видам.
Скриј се! -Ти ’бам.
Насекаде се! Обиколени сме!
Насекаде се! -Сохо... остани тука!
Остани тука! Не, не, не!
Остани доле!
Не влечат на отворено. -Некој нека оди на ридот!
Не мрдајте, останете кај сте! -Ги сакаат крзната.
Да тргнеме, крзна да зе’еме, или ќе изгубиме, сe.
Оди во чамец, сине! Во чамец, сине! Тргај, брзо, трчај.
Напуштај шумата! Напуштај шумата! Во чамецот!
Соколу!
Соколу! Соколу!
Земајте крзна! Ајде, земајте крзна!
Земајте крзна! Ајде!
Однеси го на мојто девојче. -Доаѓаш со нас, викам помош...
Потпири се на мене, само...
Глас! -Качи се во чамец!
Ебен кучкин си---
Качуј се во ебениот чамец!
Помош!
Побрзо! Влегувај!
Ајде!
Сечи јажето!
Сечи јаже! -Чекај го Амос. -Тргаме веднаш!
Гагај ги со топ!
Не оставајте ме! Ве молам!
Ќерка ми Повака, не е тука. Земете, колку можете, крзна.
Крзно ќе тргуваме за коњи, со французи...
и ќе продолжиме да ја бараме нејзе.
Од прав, ќе израсне цвеќе. Амен.
Кога ќе зазори...
Амен.
Спремни?
Останете мирни.
Каде го научи тоа? -Татко ми, беше лекар.
Бриџер. -Капетан, мала група црвенокожци
чека’т да завршат работа. -Држ’ овде. -Да.
Кажи ми, имаш некој план во гла’та.
Глас. -Мисури е небезбеден.
Сега, кога Арикари го контролира.
Мораме да излеземе од чамецов. -Сакаш да остајме чамецо?
И после ш’о? Че чмајме во шумата, ко’ јато патки?
Најбезбедно е на копно, да најдеме нов пат.
Спремете се за пат. -Да тргнеме, дур’ не нe гледаат.
Вече те гле’ат, синко.
Јаска вела, остај не во чамецот.
До тврдината... појќе шанса имаме, на река.
Глас го знае теренов подобро, од сите нас.
Работа му е да нe врати дома, безбедно? -Безбедно ли?
Че потсетам, изгубивме 32 чо’ека? -Сега 33.
Беа мои луѓе Фицџералд, знам колку се убиени.
Правиме како што вели Глас. Толку.
Мора да го пуштиме чамецот низ река, така Арикара ќе наведеме.
Најбезбедно е преку планина, до тврдина Кајова.
Пешки. -Сигурен си? -Ќе папсам дур да стигнам.
Мож’ трампаме заскитани затворски коњи. -Нема кај да трампаш.
Капетане. Пуштање чамецо, грешка е. Арикари не се глупи...
Засидриме чамецо, затскриен... -Не знаеш што говориш, Фицџералд!
Кој збори на тебе! Никој не те шиша! Ти, немојш ни...
ебен компир да најш... ш’о се вели,
камп Рулин е попат, мож’ таму да појдеме.
Ќе пешачиме. -Да, ш’о сум сигурен во тоа.
Ш’о не беше и тато Лекар, да ме направи Капетан.
Ќе скријме крзна во карпиве, за некогаш се вратиме по нив.
Обележете место. Оставаме богатство, под карпиве.
Нема веќе место, ќе мора да ги носиме. -Глас, одреди смер.
Од каде, најбрзо ќе минеме гребен. -Важи, г-не.
Вака е лошо. Погрешно.
Сите знајме, крзна не наоѓаме, ко’ ќе се вратиме.
Ризично е да м’кнеме бали до тврдина,
низ територија на Арикара. Товар не ни треба, туку слободни раце.
Ти велам, че изгубиме крзна. -Подобро крзна, од живот?
Кој живот? Не’ам јаска живот. Че имав, ако земавме крзна!
Ебате! -Смири се, Фиц!
Тргај ми се, одам дома...
6 месеци р’мав к’о мазга, ризикував живото...
За ш’о настрадаа луѓето? Скоре сe, загубииме.
Работава е заебана, уш’е до старто! А ене го, тој ш’о нe заеба!
Дечки, ако се питувате како Арикари нe најде,
опитајте го г. Глас, кој требаше да нe пази од нив.
Неговите Волчји другари. -Волчиот пакт ги мрази Арикари, колку нас.
Жити се? А неговиот...
син мелез... на кои ли дивјаци, мајка му припаѓа?
Остави го детето на мира, Фиц.
Само говорам, еднашка дивјак, навек дивјак.
Еј, Глас...
точно е ш’о говорат? Си го пукал началнико,
дур’ живеел си со дивјаци? -Фицџералд!
21 отепани војници, појќе од 40 отепани црвенокожци...
а ти и син ти, испаднате живи. Чудесија, нали?
Затни се Фицџералд!
Отепа својо, да го спасиш твојто куче, мелез?
Затни се! -За тепачка си, мали? Со мама му, си играеше ли?
Фицџералд! -Ја отепа ли?
Не чисти пушка, ко’ ти говорам. -Си работам!
Работи ко’ не че ти говорам, појќе!
Погледни ме, Скалп! -Доста!
Забраваш си местото, дечко.
Местото ми е тука, на паметната страна од пушкава.
Тргни се, Фицџералд.
Наредба е! Слушај бе! Имаме неколку часа пред мракот.
Да скриеме бали и се ослободиме од чамец! Мрдај! -Да, капетане.
Реков да бидеш невидлив, синко. -Барем...
Ако ти е мил животот, ќути! -Барем ме слушна...
Тие не го слушаат твојот глас, сине! Битна им е, само
бојата на твоето лице! Разбираш?! Дали ти е јасно?! -Јасно.
Мораш да го слушаш татко, сине. Мораш да ме слушаш.
Бекет! Вестон!
Зошто не скокнаа? -Изгледа, се предомислиле.
Паметни копилиња. Паметни...
И јаска требаше да бидам во чамецо.
Донесоа права одлука.
Сине, време е да тргнеме. Станувај.
Мора да продолжиме.
Доаѓам.
Подобро одмори се малку.
Другите кога ќе се спремат, испрати ги кај мене.
Одам кон Запад.
Ти си мојот син.
Најдовме само двајца во чамецот. Повака ја нема.
Веројатно, тие ја земале. -Тргнале кон север!
Ќе ги најдеме нивните траги, на планината.
Вистинска одлука ли е, напуштињето на чамец?
Аринаки ја контрола реката. Би не начекале во заседа.
Ако останеме источно од планиниве, ќе го скратиме патот за 7 дена.
Горе е пустош, Арикари немаат што да ловат за храна.
Освен нас. -Освен нас.
Вистина зборува Фицџералд?
Дојде на крај од светот, оти бегаш од закон?
Глас? -Не сакам кога е досадно.
Син ти, многу искусил...
Има ли мајка, да го вратиш кај нејзе?
Глас!? Овде има младенчиња!
Глас!
Има младенчиња, овде.
Семоќен Боже. -Еј, ти!
Еј! Овде долу е!
Помогнете ми. -Пази, мечката е жива.
Симнете се, ми треба помош!
Глас. О Боже мој!
Боже! -Капетане! -Дај ми крпа, веднаш!
Притисни од кај што крвари.
Спреми конци за шиење! Бриџер, држи го тоа.
Полека. -О, Боже! Да му заблагодариме што го уби гризли.
Не требаше да пука, тутма е од ебени црвенокожци...
Доста! Доста беше!
Уште сме на територија на Арикара! Тој е наш, клетници!
Обезбедете околу нас. Вие двајца, покрите север и запад.
Бил и Фрајман, покрите југ и исток. Не пукајте ни случајно.
Да, г-не. -Мора да го сошиеме.
А јас? -Во ред е... -Мора да.. -Ти остани тука.
Притискај. -Жалам г. Глас. -Бриџер, држи го, стисни јако.
Крвари и овде долу.
Намачи го гадот.
Најправило е, да му скратиме маките.
Или може има шанса да преживее.
Да преживее? Гризли го распарчи...
Ќе умре за еден час.
Црно и нас ни се пишува, ако се влечкаме вака.
Повлечи го натаму, јас го држам. Повлечи!
Држи го и повлечи! Повлечи! Сега!
Се онесвести. -Добро, полесно ќе му го сошијам вратот.
Исчисти ја раната со вода.
Бриџер, кажи на другите, овде ќе преноќиме.
Со тебе сум, татко. -Да, г-не.
Тука, со тебе сум...
Тусант, дојде поглавицата. -Мислев нема да успее.
Мило ми е што успеа.
Ни требаат коњи и пушки. Ќе ви донесеме многу крзно.
Не коњи... само за што се договоривме.
Земи крзно колку што сакаш. Ни требаат коњи и пушки.
И мене ми треба жена со големи цицки...
... што знае да готви.
Не може да ви дадеме коњи.
Што вели? -Не знам, нешто за коњи.
Донеси да пиеме... виски.
Кажи му да престане да прашува за коњи.
Убаво се тргува со вас. -Коњи.
Не коњи. Трампаме само за пушки и муниција.
Кажи му ако спомне коњи пак, нема договор.
Од каде ви е крзното? Од Американците?
Крзнава се веќе обележани. Ќе добијам само пола цена за нив.
Тргнете го одовде. Реков, не коњи!
Ќе ги земеме овие 3 коња. -Не повторувам веќе!
Коњи не се дел од договор. Кажи им да се тргнат.
Се договоривме, остани чесен.
(на француски) Ти ќе ми зборуваш за чест?
Ти реков, зборува француски.
Овие крзна, се украдени!
Вие украдовте сe, од нас.
Сe! Земјата... животните.
Двајца бледолики, се прикрадоа во нашето село,
и ми ја зедоа ќерката Повака.
Крзната ти ги оставаме, бидејќи честа така ни наложува.
Ќе ги земам вашите коњи за ќерка ми да ја најдам.
Слободно пробајте, да не спречите. -Во ред.
Работа е работа.
Спремете 5 коњи, за нив!
Сите да се спремни, тргнуваме во зора. -Во ред, г-не.
Ќе биде тешко, да се носи Глас. Да им се оддалечиме, што повеќе.
Ќе се поделиме во две групи.
Фицџералд, Џонс, Фрајман. Одете источно од реката.
Андерсон, ти ќе извидуваш пред нас.
Таа канџа, не го жали. -Наизменично ќе го носиме Глас.
Добро Капетане. -Не се за мене.
Не го спуштајте во вода... -Станувај!
Да ти го начукам. -Тоа е наредба!
По ѓаволите, не го спуштајте! Не го спуштајте.
Продолжете да се движите.
Пази.
Како ќе го искачиме? -Забави. -Не убиваш, капетане!
Крени го, Бриџер.
Да биде стабилен...
Сите. И буткај...
Одам горе, да го повлечам...
Ооо рук... -Држ’те го.
Доста од срањево, вака не ќе прејдеме преку.
Тој гори, Капетане.
Капетане, немаме фајде од ова... да не измачиите вака.
Капетане, и овде горе е исто. Мораме назад.
Да најдеме друг пат.
Држ’те го.
Глас... -Хју...
Жал ми е за ова. Стави му превез преку очите, г. Бриџер.
Што? Не можам. -Стави му превез преку очи. -Чекај. -Хју, жал ми е.
Чекајте! Како ќе се вратиме без него?
Само тој го знае патот! -Не можеме понатаму.
Прекриј му ги очите. -Не можам.
Стави му крпа преку очите! -Татко!
Прекри му ги очите. -Оддалечи се.
Бриџер! -Немој г. Хенри... Хенри, те молам.
Капетане... -Еј Сокол! Смири се, мали, смири се.
Хенри, те молам...
Има бонус $70 од Фирма за Крзна "Роки Маунтин"
за двајца, да останат со Глас, и му се најдат.
Јас ќе останам! -И јас! Пари или не, останувам.
Треба трет? -Извини, Капетане, имам семејство. Не сум луд.
Капетане, тројца мажи не мож’ да штитат од Арикара, а не момци.
Покрај тоа, никој не ризикува уши, за $70. -Тогаш $100!
Зарад’ него, останавме живи! -Капетане...
бевме 45-рица кога тргнавме. Сега не има 10, скоро 9.
Татко ми е, ви го давам мојот дел. -И мојот. -А и мојот.
Во ред. Ако и г. Бриџер даде својо дел, остануем. -Ти?
Да. Ти вече ми го изгубе дело од крзна,
па не’ам избор, туку да најдам други приходи.
Друго, ден-два не напраат голема разлика.
Со $300, одам дома, со неш’о. -Има да се грижиш за Глас.
Разбра? -Ветувам, разбрав.
Да го спуштиме од падинава, на безбедно, пред мрак.
Слушнавте, момци. -Фицџералд! -Капетане?
Да го чувате Глас, дур’ е потребно.
Закопајте го како треба, ако умре. Заслужи. -Разбрав.
Го слушаш ли ветрот, татко?
Се сеќаваш, што мајка говореше за ветрот?
Ветрот може да искорне дрво, со длабоки корени.
Ти сеуште дишеш...
Таа ми недостига, многу.
Ќе бидам со тебе...
Јас сум овде...
Бори до последниот здив.
Диши, само диши.
Кога има невреме...
Ако стоиш пред дрвотот...
Ако гледаш во неговите гранки, се колнеш ќе падне...
Но, ако гледаш во стебло, ќе видиш колку е стабилно.
$300 е сума, која воде до пензија...
Доле во Тексас, че си купа саглам парче земја...
и че мож’ да правам... ништо.
Че се мавнам од, мизеријава.
Арикара ти го направи тоа?
Само прашувам. -Тија беа.
Си го зедоја трофејо.
На почеток ич ниш’о не сетив, само слушав звук од...
стругање на нож на мојо череп, знајш...
Се смееја, кикотеа, скокаа, и ш’о не...
Потече крв... ладна... по мојто лице и мојте очи...
Мачно дишев, се гушев во сопствената си крв.
Во тој момент осетив... осетив сe.
Гла’ата ми ја преврнаа, наопачки.
Господе. -Тоа Индијанците во Тексас...
те крадат... но не ти сечат скалпот.
Кога се случи тоа?
Во бестрага, че престанеш да шкрипиш, жити се?
Или... остави го.
Заседнав овде на крзна, со некои момци од кои нема фајде.
Се качуевме на проклета планина, за да не оддува ветеро, доле.
Ако си спремен... жртвувај се.
Че ти го учинам тоа, за тебе.
Ш’о те држи, Глас?
Знајш? Подобро...
... да испуштиш душа, сега.
За сите нас.
Тешка мета си. Тоа е неш’о.
Молам те, Глас. Арикара се толку блиску, ги мирисам...
И ти ги мирисаш. Па мисли, за твојто момче...
Че го убијеш и него, и нас сите.
Че те задушам, ако сакаш. Че ти ги скрата маките, брзо и без болка.
Никој нема да знајт, си се предал. Можам јаска.
Ти само трепни, ако сакаш да ти скратам маките.
Спаси си синот и трепни.
Само треба да трепнеш.
О да! Се надевам, милостивио Бог брзо че не извади одовде.
Ти простил гревојте или не, Му ојш на исповед.
Иако Исус Христост, Господ на сe, помилуј...
Тргни се! Тргни се!
Добар си? Џим, Џим... Помош!
Помош! -Смири се, не разбираш.
Не викај, ќе нe убијат, зарад’ тебе. -Тргни се!
Ќе кажам на Џим и Капетан, што стори, ќе те обесат. -Разбери...
Ќе те обесат! Помош! Џим, дојди!
Затни се!!!
Лајна.
Уловив дабар. Како му е дишењето?
Не сум забележал.
Проклетство, ладен е ко’ мраз.
Еве г. Глас... ќе помогне... малку ќе ве загрее.
Добро е. Каде е Сокол?
Не беше со тебе?
Не. -Не?
Разбирам г. Глас. Во ред.
Ќе запалам огин. -Добро ти текна.
Сокол! -Синот ми го уби.
Сокол!
Бриџ, едно 20 Арикари се при потокот.
Тргнаа навака. Збери парталите и ојме.
Лајна, чекај. Ш’о прајме? -Бегаме, одма.
А Сокол? -Не е наш проблем, вече.
Не мож’ да го оставиме сам.
Че го скалпира Арикара, ако го најде.
Чекај, а Глас? -Не е наш проблем, нека си се снајде.
Не, му ветивме на Капетанот, ќе го закопаме....
Еј, му треба пушка. -Ш’о ќе му е, ни со прст не мрда.
Ајде, збирај парталите. -Не може вака.
Не’аме ебен избор. -Не, не, погледни го.
Добро, мочко... -Ш’о правиш?
Да го понесеме? Ајде. -Не, не чекај...
Нежно, полека, Фиц... носи го полека.
Не можам... -Проклетство!
Мрдни го газо’! -Чек’, застани, причекај...
Ќути бе! -Чекај!
Фиц, што правиш? -На ш’о ти личи?
Асолен погреб, ветивме. -Не вака. - Зош’о?
Жив е Фиц, жив е.
Тогаш, упукај го.
Морам да одам, морам...
Жал ми е. Жал ми е...
Капетане, наваму...
Има некоја патека! -Не може од овде да пројдеме!
Доле нема ништо, овде е преминот. -Нека се гони преминов.
Што пишува на мапата? -Да се искачуваме, Капетане.
Дур’ да стигнеме до тврдината.
Искачување.
Мора да го чекаме Марфи. -Ти чекај го. -Капетане.
Г-не, Марфи вика постои патека во подножјето.
Кого следиме? -Следи кого сакаш. Јас одам горе.
Треба сите да одиме нагоре. Блер, дојди овде!
Нема да те оставам, синко.
Со тебе сум, сине.
Гасам огнот. -Не осеќам нојзите...
И друго, зар не сме доволно пред Арикара?
12-на Арикара мож’ два пати да е побрз од нас. -20. -Ш’о?
Нели рече 20 Арикара, претходно? -Ш’о бамбориш?
Ме разбуди. Рече 20 Арикара доаѓа низ реката.
Да де, 20 или 12, небитно...
Нејќу да седам при поток, да бројам ебени пердуви, нали?
Чек’ да те прашам...
Ш’о праеше крај потокот, сам?
Бев донел доволно вода.
Одговори Фицџералд, кога те прашувам.
Не ме прашувај, не сум крив, ш’о го остаивме Глас.
Одговори или ќе ти разнесам глава? -Кратка меморија имаш, дечко.
Уш’е че пливкаше во Мисури, да не бев јаска.
Не одговорам прашања, за кои нејќеш одговор.
Сакаш да знајш оти го остави, г. Глас да умре?
Можеби, оти ти го оставе Сокол, а не се знајше дал е жив.
Че ти кажа. Оти ти уш’е не си маж.
Оти се посра в гаќи, како и сега. Спушти тоа пушката.
Арикара. -Ш’о со нив? -Кажи ми искрено, ги виде ли?
Спушти пушката. -Дали виде Арикара?
Не.
Ни еден од нив.
Ти’бам, ме излажа? Ме л’жеше!
Чек’ да те вразумам. Глас е мртов, за Сокол не знајме...
Не е причина да цркнеме овде... разбираш?
Двапати ти спасив живот синко, сум ти ко` Бог...
Ш’о Бог дава, Бог и зема.
Лајна.
Да ти’бам.
Следен пат ко’ ќе сакаш да пукаш, наполни пушката со барут.
Ајде! Стан’вај, збери тоа парталите.
Свежа крв, може е на Повака.
Мртво момче.
Момче од Волчјо племе. -Одиме.
Капетане чекај...
Кој го напра’и ова? -Ич незнам.
Мож’, момците на Капетан Левенворт.
Аха. Подобро стави си очи на тило’.
Ова Индијциве, не се мртви, ко’ ш’о изгледат.
Види ги, секо’аш смрдат ко’ гомна.
Ни најдов коњи, тука.
Ајде, Бриџер.
Имаме коњи.
Ш’о ќе пра’име со свињиве?
Господ е на наша страна, мали.
Добар си таму, мали? Се грејш на право место? -Изгледа.
Се чудам, да не згрешивме. -Не.. немој да се чудиш.
Господ не става на искушение, тој бира кој ќе земе.
Татко, но беше побожен чо’ек.
Дал’ се одгледува, убива или изедува. Во тоа вер’ваше, и толку.
Еднашка појде во лов, на Сан Саба ридот...
Со некоси пријатели, тексашки ренџери.
Рутинска работа, сто пати ја правеше, предходно.
Планирале да ловат 3 дена, но саботата почнала ебено,
Некако таа ноќ, се оделил од пријатели...
А капак било кога Команчи ги украле коњите...
па прегладнел, халуцинирал... ползел во калта...
низ шума, на сред нигде.
Па сред тој океан од кал, ја нашол верата.
Во тој момент, ми рече... го пронашол Бога.
Испадна, дека Бог...
е верверичка.
Аха, една голема дебела.
"Го најдов Бога", велеше.
Ќе се испуржеше и тресеше за Неговата милост и слава.
Го упукав во глава, копилето.
Одам да одморам, момче.
Повреден сум.
Што ти се случило?
Мечка.
Гризли.
Мојте луѓе... ме оставија да умрам.
Го убија мојот син.
И јас го изгубив семејството.
Сијукси ги убија моите луѓе.
Тргнав кон југ, да најдам повеќе луѓе, од Волчјо племе.
Срцето ми крвари...
Но, одмаздата е во раце на творецот.
Ќе јаваш со мене...
Телото ти се распаѓа. Мора да се исцели.
Можеш да умреш, од тоа.
Да, ете ја.
Успеавме! Биди си гордо насебе, момче.
Аха. -Следевме наредби... ич не спомнувај закоп.
Немој ич да се каеш, добро?
Ако не, и јаска и ти че висеме на јаже.
Напра’ивме, ш’о моравме да напра’име.
Имааме ден предност, ископааме длабок гроб...
Стаи’ме камен за дивјаци да не откопаат. Сe како треба.
Закопан е како треба. -Г-не... -Вистината е...
Кога Сокол исчезна, загрижив се за дивјаците.
Сакав само да избегаме ш’о побрзо...
но, Бриџер се караше да остане.
Се караше да остане, бар’ да му направе крст или слично...
Да стави крст на гробо на Глас, така направе...
заедно напаравиме. -Добар сторивте Бриџер.
Ш’о е уште поважно, ш’о дечково издржа, ми беше партнер.
Во ред.
Да претпоставам, нашиот договор е непроменет?
Така да, на моја среќа.
Благодарам, на вашата храброст, чест и служба...
Со договор или без, г. Бриџер заслужи дел. Ви благодарам.
На дечково, сe тешко му падна, дур патувааме.
Сите видоа во каква состојба беше Глас. Немаше што да се стори.
Аха... сите видовме.
Кога има невреме...
Ако стоиш пред дрвото...
Ако гледаш во неговите гранки, се колнеш ќе падне.
Но, ако гледаш во стебло, ќе видиш колку е стабилно.
НИЕ СМЕ ДИВЈАЦИ
Најдовме траги од логор...
Каде? -На влезот од Месечева шума.
Можеби пред два дена. Се движат кон исток.
Извести ги и другите. Да побрзаме, Повака е можеби со нив!
Донесете ми ја Индијанката. Не дадов пет коњи, за џабе.
Да не си зуцнал.
Биди тивка.
Одам по коњот.
Мадињата ќе ти ги отсечам.
Каде е Тусант?
Дојди тука...
Мож’ ви се придружам? -Мож`. -Сигурно? -Да.
Се прашуем, ко’ че ни платат за крзната?
Оти, крзната ш’о ги м’кневме, оште се таму.
Оставани и валкани во снег, но, јаска не сум крив.
Се надевам Капетан Левенворт се враќа со својата војска...
ќе имаме доволно луѓе, да се вратиме и цивилизираме
проклети Арикари, и превземеме нашите крзна. -Добро.
Ко’а треба да се случи? -Не знам, до тогаш за никого нема плата.
Види, бев најмен да ги ловам... не да ги чувам.
Видов, имаш сеф... полн со пари.
Потпиша договор. Да го штитиш шефот, и неговиот имот.
Сефот веќе не е полн, фалат $300.
Фалат? Ш’о тоа значи, по ѓаволите?
Врз основ на мојот платен список...
Ти платив повеќе за експедицијата, од долгот за кој зборуваш.
Среќна Нова Година, Фицџералд.
ФИЦЏЕРАЛД МИ ГО УБИ СИНОТ.
Бел човек е на порта!
Ш'о сакаш? Кој си ти?
Немам оружје, немам оружје. -Отвори!
Доб, викни го Капетанот.
Кај се твоите луѓе? -Сите се мртви. -Кој е крив?
Не знам, нешто да јадам, молам. -Јадењето доаѓа со цена.
Немам пари. -Тогаш нема јадење.
Врати ни ги украдените крзна што ги купи од Индијанците.
Не сега, Џоунс. -Сребро, ова е сребро.
Така ли? Само толку имаш?
Бевме 9, а пријателот ми умре во виулица...
А другите.... волците ги убија.
Од каде ти е ова? -Матарка.
Ја испушти во снегот. -Кој? -Не знам, не видов.
Може е Сокол.
Да, може. -Може е Вестон. -Колку далеку?
Колку далеку? -20 километри северо-западно, близу Јелоустоун.
Заседлајте коњи. Земете факели и залихи, $10 по човек.
Андерсон, ти остани тука. -Да, г-не. Ќе го хранам и чувам...
Ќе ти дадам да пиеш.
Отворете ја портата!
Сокол! Бекет!
Бидете на готовс!
Очи отворени!
Убаво и лесно.
Полека!
Кој си ти?
Бекет? Ти ли си?
Глас. Тоа е Глас... -Глас...
Добар е. Боже, што ти се случило?
Каде е тој?
Џоунс, помогни му. Ајде. Ќе јавам напред.
Фил. -Фати го Бриџер!
Фати го Бриџер. -Само така, Глас. Ајде.
Отвори порта!
Го виде Фицџералд? -Не, господине.
Станувај! Станувај! Го виде Фицџералд? -Не. -Фицџералд!
Полека. -Каде отиде?
Кој? -Фицџералд, каде отиде?
Не знам. -Кажи или ти отиде главата? -Жими Господ. -Кажи ми!
Кажи ми! -Тексас! Рече, ќе одел во Тексас.
Се колнам, ќе се пријавел пак, во војска.
Рече, ќе купел саглам парче земја.
Отиде во Тексас, се колнам. -Остани тука.
Фицџералд! Фицџералд!
Проклетство!
Отвори ја портата! -Отворај!
Викни го Капетанот.
Носете го на лекар, веднаш!
Рече дека е мртов!
-Мислев дека е мртов, се колнам.
Лажго! -Тој ме излажа мене.
Лажго, го остави таму!
Мислев дека е... -Помоли се пред Бога!
Што? -Помоли се пред Бога!
Оче наш, на небесата...
Не можам... -Затни се!
Те ставам во затвор, обвинет за предавство!
Носи го в кафез! Право в кафез! Ти носи го или ќе го убијам!
Мислев, ќе умре. -Станувај! -Док.
Не можев да помогнам. Ве молам Капетане... -Господе!
Добро. Ајде.
1, 2, 3. Излизгајте.
Како му е? -Ќе биде добро, мали отоци. Мора да одмори.
Ќе се вратам подоцна, да го видам.
Тој избега, нели?
Бриџер ја говори вистината...
Како тоа?
Фицџералд го излажа, тој само изврши наредба.
Не беше присутен, кога Фицџералд го избоде син ми до смрт.
Тоа ли се случи? Го убил Сокол?
Ми треба коњ и пушка. -Не, мора да одмориш и јадеш.
Јас ќе одам по него. -Не.
Не можеш да го најдеш без мене.
Ќе ни избега, ако чекаме зора. -Нема.
Исплашен е.
Знае колку испатив, за да го најдам.
Како исплашен лос, ќе се скрие длабоко во шумата...
Падна во мојата замка...
но, се уште не е свесен за тоа. -Како си толку сигурен?
Оти може сe да изгуби.
Син ми беше сe што имав. И тој ми го зеде.
Не ти дозволувам да се вратиш во дивината, не повторно. -Не.
Не се плашам од смртта, веќе.
Веќе ми се случи.
Ќе дојдам со тебе.
Од неговиот коњ, се трагиве.
Не можел да јава, цела ноќ. -Колку е оддалечен?
Пола ден, највеќе. -Ако се траги на Арикара, му изгубивме траг.
Мора да се пријавил во војска, за да си го оправда убивањето.
Овие траги во снегов, се негови.
Ајде.
Не се сеќавам, на ликот на жена ми.
До минатата недела се сеќавав како изгледа, но веќе не.
Се плашам, нема да ја препознаам, кога ќе се вратам дома.
Вистина ли, уби офицер?
Само убив човек, кој се обиде да ми го убие синот.
Чад.
Колку блиски?
Не повеќе од милја, таму горе.
Ќе одам кон запад, ти оди кон исток.
Може ќе најдеме некои траги. -Што ако се Арикара?
Ако се Арикара, врати се веднаш и чекај ме овде.
Еј!
Не очекуев чо’ек со таков углед, далеко од печката,
на 'вако студено утро. Капетане, ти се изгуби?
Ќе те вратам во Форт Кајова. Ќе ти се суди за убиство.
Нали? Мудар муабет, ама не ми бендисува.
А и јаска си имам план.
Имааме договор, Глас!
Пробав да објаснам на син ти, добро?
Да му речам ш'о се случуеше, но не ч’у.
Урлаше, сите ќе не отепаа, зарад’ него.
Јаска и ти, имааме договор.
Сите знајме ш'о се случи таму.
Жими мојта душа на Бога, оти тој знае ш'о се случи таму!
Договор немаше.
Ти го уби мојот син.
Да израснеше маж...
наместо, мала кучкичка...
Проклетник!
Пројде оволкав пат, само да се одмаздиш?
Уживај во одмаздата, Глас.
Оти ниш’о, не ти го враќа синот.
Одмаздата е во Божји раце...
...не во мои.
ПРЕВОД И АДАПТАЦИЈА ТИКВИЦА
ЗА КОМЕНТАР И ПОФАЛБИ claralille68@yahoo.com