CZAS NA MIŁOŚĆ
Zawsze czułem, że mam dziwną rodzinę. Zacznijmy ode mnie.
Zbyt duży, zbyt chudy, zbyt rudy.
Mama - urocza, ale nie jak inne mamy.
Jakaś zbyt twardo stąpająca po ziemi i ciągle czymś zajęta.
Za wzór elegancji uważała królową.
Tata był nieco normalniejszy. Nigdy się nie śpieszył.
W 50. urodziny rzucił pracę na uniwersytecie.
Więc zawsze miał czas, żeby pogadać
albo dać mi wygrać w ping ponga.
Dalej - brat mamy, wuj Desmond.
Nienagannie ubrany. Całe dnie spędzał...
na byciu wujem Desmondem.
Najurokliwszy i najmniej bystry człowiek, jakiego znam.
Wciąż zamyślony, choć nie dowiedzieliśmy się, o czym myślał.
No i wreszcie Catherine.
Katie. Kit Kat. Moja siostra.
W domu pełnym marynarek i schludnych fryzur...
była jak jakiś żywioł.
Elfie oczy, liliowe koszulki i zawsze bose stopy.
Była dla mnie - i wciąż jest -
najwspanialszą istotą na świecie.
Czyli miałem niezłe dzieciństwo. Przewidywalne, pełne rytuałów.
Jako 21-latek wciąż pijałem z rodziną herbatkę na plaży.
Puszczaliśmy kaczki, jedliśmy kanapki.
Latem, zimą, w każdą pogodę.
A wieczorem w piątki był film.
Też w każdą pogodę.
No i raz do roku koszmar Sylwestra.
Zaraz, tylko...
Jesteś śliczny.
Jestem Katie. Co piję?
To drogie jak diabli.
Zdrowie.
Już prawie północ.
Idziemy.
Trzeba ci znaleźć...
Boże.
Każdemu się zdarza. Chodź.
6, 5...
4, 3, 2, 1...
Szczęśliwego Nowego Roku.
Szczęśliwego.
Przepraszam.
Następny ranek. Kac zmieszany ze wstydem.
Nie wiedziałem, że moje życie wkrótce zmieni się na zawsze.
Wstawaj, głupi.
Tata wzywa.
Seksowna piżamka.
Wejdź, proszę.
Usiądź.
Coś taki oficjalny?
Nie jest mi łatwo.
Też miałem 21 lat, kiedy mój ojciec odbył ze mną tę rozmowę.
Na zawsze zmieniła moje życie. Więc trochę się denerwuję.
Strasznie to wszystko tajemnicze.
Dobra.
Tim, mój drogi synu...
Rzecz w tym, że mężczyźni w naszej rodzinie potrafią...
...dziwnie to zabrzmi...
Tak. Będzie dziwnie. I trochę strasznie.
Ale to rodzinna tajemnica.
Otóż potrafimy... my, mężczyźni...
podróżować w czasie.
Konkretnie wstecz. Do przodu nie.
Dziwaczny żart.
To nie jest żart.
Mówisz, że ty, dziadek... i jego bracia
- podróżowaliście w czasie? - Właśnie.
- I wciąż to robisz? - Jasne.
Choć mogę podróżować tylko we własnym życiu.
Do miejsc, w których byłem i które pamiętam.
Nie mogę zabić Hitlera, czy puknąć Heleny Trojańskiej, niestety.
Przestań.
- Gdyby tak było, choć nie jest. - Jest.
Nie. Ale gdyby było...
- Bo jest. - Nie. Ale gdyby, to jak...?
To akurat jest proste.
Idziesz w ciemne miejsce. Szafa jest najlepsza. Łazienka ujdzie.
I zaciskasz pięści, o tak.
Myślisz o jakiejś chwili i już tam jesteś.
Po chwilowym łubudubu.
Całkiem niezła reakcja.
Jak wybrałem "fuck", ale to były lata 70.
- Zgrywasz się ze mnie. - Wcale nie.
Czemu miałbym okłamywać kogoś,
kogo w miarę lubię?
Kiedy tu wrócę, po tym jak postoję w ciemnej szafie,
- to się policzymy. - To się okaże.
I zrób coś ciekawego.
Strzeż się.
Mówię poważnie.
Dobra.
- Wszystko dobrze? - Tak. Świetnie.
Dobra. Już prawie północ. Trzeba ci znaleźć...
Północ.
10, 9, 8, 7...
6, 5, 4...
3, 2, 1.
Szczęśliwego Nowego Roku.
- Dziękuję, Tim. - Jasne, Polly.
Mama wie?
- Nie ma pojęcia. - A co...?
Z efektem motyla?
Jakoś ludzkość nadal istnieje.
- To będzie trudny rok. - Trudne życie.
Jak to wykorzystałeś?
Książki, książki i książki. Przeczytałem dosłownie wszystko.
Po dwa razy. Dickensa trzy. Jakieś pomysły?
Oprócz lepszej fryzury?
Tak.
- Co powiesz na kasę? - Więcej wad niż zalet.
Dziadkowi schrzaniła życie. Nikt go nie kochał.
- Nie znam szczęśliwego bogacza. - Miło by było nie pracować.
Katastrofa. Zobacz, jak skończył wuj Fred.
- Jak? - Jako zero. Zmarnowane życie.
Rób tylko takie rzeczy, które nadają życiu sens.
No proszę. Zastanów się.
Szczerze? W tej chwili
najbardziej brakuje mi dziewczyny.
- Niezłe. - No.
Kluczowe.
I tak w moim przypadku zawsze szło o miłość.
A tamtego lata wpadłem w oko cyklonu.
Charlotte. Kuzynka przystojnego choć wrednego chłopaka Kit Kat.
Przyjechała na całe 2 miesiące.
Tim.
Posmarujesz mi plecy?
Jasne!
Jaki chętny.
O nie.
- Mam na włosach? - Tak.
Tim. Posmarujesz mi plecy?
Jasne. Daj mi chwilę.
Dobrze.
Dziękuję.
Jak miło.
Jestem mistrzem.
To było lato pełne opalenizny i tortur.
Zaprosiłem tego wariata Jaya, żeby wyjść na dobrego tenisistę.
To był błąd.
Co ty wyprawiasz?
Przy Charlotte obaj wyszliśmy na osłów.
Jak miałem się skupiać na grze?
Jak w ogóle można żyć, kiedy dzieją się takie rzeczy?
I tak to trwało, aż w końcu...
było już prawie za późno.
Nasz ostatni wspólny lunch.
Nie!
Cudownie było gościć cię w wakacje.
Dziękuję.
- Naprawdę. - Prawda, Desmond?
- Co proszę? - Że miło było gościć Charlotte.
A kto to taki?
Siedzi koło ciebie, mój drogi.
A tak, oczywiście. Charlotte.
Miło cię poznać.
Tobie też było miło, że spędziła tu całe lato?
Tak.
I po sierpniu.
- Wszystko mi zawdzięcza. - Zawsze byłaś ta mądrzejsza.
Ale nie zadzierałam nosa.
Proszę.
Dziś ostatnia noc. Mogę ci zadać pytanie?
Wal śmiało.
Zaraz.
Nie będzie o miłości, prawda?
Słucham?
Bo Kit Kat mówiła, że w takim wypadku
mam być twarda i powiedzieć, żebyś traktował mnie jak siostrę
i się nie wygłupiał.
Zrobiłam z siebie idiotkę?
Miało być o tenisie?
Nie. O tej całej miłości.
Jakie to słodkie.
Szkoda, że to zostawiłeś na ostatnią noc.
Gdyby był czas, można by zobaczyć, co z tego wyjdzie.
Czyli to nie był dobry pomysł?
Bardzo zły. Trochę jakby ci zabrakło innych możliwości.
To się nie mogło udać.
Dobra. Jasne. Rozumiem.
Proszę.
- Cześć. - Siadaj.
Pewnie się tego domyślałaś,
ale w ciągu tego miesiąca zakochałem się w tobie na zabój.
To się musiało tak skończyć.
Jesteś jak bogini. Z tą twarzą,
tymi włosami.
Ale choćbyś nie miała tak ślicznej buzi...
gdybyś nie miała wcale włosów
z jakichś niepojętych medycznych przyczyn,
i tak bym cię uwielbiał.
I chciałem spytać, czy czasem nie odwzajemniasz moich uczuć.
Powiem ci tak.
Zobaczmy, jak to się rozwinie. Zapytaj mnie ostatniej nocy.
- Ostatniej nocy? - Tak.
Tak zrób. Zobaczymy, co będzie.
- Fajnie, co? - Jasne.
Doskonały plan. Bomba. Ostatniej nocy.
Ostatniej.
Wielkie dzięki.
Dobranoc, Timmy.
Lekcja numer jeden.
Nawet podróż w czasie nie sprawi, że ktoś cię pokocha.
Miłość mojego życia odjechała.
Następnego dnia ja też wyjeżdżałem.
Proszę. Nie wydaj wszystkiego naraz.
Dzięki.
Nie dzwoń za często. Mama nie lubi, jak jej przeszkadzać.
Dziękuję.
I tak pojechałem do Londynu szukać przyszłości i dziewczyny.
Zamieszkałem u starego kumpla taty, dramaturga imieniem Harry.
Miło mieć się gdzie zaczepić, kiedy jesteś nowy w mieście.
Czego, kurwa, chcesz?
- Jestem synem Jamesa. - Kogo?
- James Lake... - Co z nim?
Mówił, że wynajmuje pan pokój.
Właź tu i czekaj.
Cicho. Ani mru mru.
Albo cię zabiję.
Miałem pierwszy dobry pomysł od 10 lat, kiedy zadzwoniłeś.
I mi wyleciał.
Gnój jeden.
Co u taty?
Niezły świr. Jest w nim coś dziwnego.
- Serio? - Nigdy go nie lubiłem.
Mama wciąż wygląda jak Warhol?
Słucham?
A propos, to moja żona.
- Ładna. - Z pozoru nic fajnego.
Sarkastyczna krowa.
Ale z czasem okazała się
najlepszym człowiekiem na świecie.
Oczywiście dlatego odeszła.
I proszę.
Staraj się nie hałasować. Zwłaszcza uprawiając seks.
- Spokojna głowa. - Dwóch nieudaczników w jednym domu?
To moja córka.
Możesz się z nią przespać. Wszyscy to robią.
Nie zanosiło się tu na romans.
W pracy też nie było lepiej.
Świat prawa zamieszkują sami mężczyźni.
Cześć, jestem Rory. Miło cię poznać.
Kto wie, może się zakumplujemy.
- Coś ty za jeden? - Tim Lake.
Obyś był lepszy od tego błazna.
- Ruchy, Roger. - Jestem Rory.
I pracuję tu półtora roku.
Jestem miły. Tak naprawdę to dwa.
Minęło sześć smętnych miesięcy. Sam na sam z Harrym.
Ja prawniczyłem w dzień i w nocy.
A Harry wykańczał swoją nową sztukę.
Świat był pełen dziewczyn,
a ja wciąż lądowałem z Rorym.
Cześć.
Aż nagle, jak grom z jasnego nieba,
w koszmarny wieczór z koszmarnym Jayem, zdarzył się cud.
Kelnerzy...
- ... uważasz, są niewidomi. - Żartujesz?
Nie. Ślepi. Jak krety.
Miło nam panów gościć. Czeka was niezapomniany wieczór.
Carlo zaprowadzi was do stolika.
Świetnie. Prowadź, maestro.
Prawa ręka na moim ramieniu.
A kolega łapie za ramię pana.
Uwaga na schody. I ostrożnie.
Tam jest zupełnie ciemno.
Jeśli to nie kłopot,
posadzę panów obok tych dwóch młodych dam.
Skąd. Świetny pomysł.
- Boże. Jaki radosny. - I bardzo przystojny.
Tu też ktoś jest.
- Cześć. - Cześć. Jestem Mary.
Tim. Moja mama też jest Mary.
- Pasuje do niej to imię? - Jakby.
Choć przy jej solidności lepsze byłoby Bernard.
Jasne.
- Coś dotknęło mnie w łokieć. - To nie byłem ja.
Tym gorzej. W takim razie kto?
Ja nie, bo dotykam czego innego.
I natychmiast przestań. Dziękuję.
Dobra, szczerze. Która jest ładniejsza?
- Ja. - Fakt. Ona.
Rewelacja.
- Ja ciut przypominam Kate Moss. - Serio?
Nie. Raczej wiewiórkę.
- Lubisz Kate Moss? - Uwielbiam.
Niewiele brakowało, a włożyłabym dziś jedną z jej kiecek. A ty?
Nie. Fatalnie wyglądam w jej ciuchach.
Też masz urodziny w przyszłym tygodniu?
Radosny ten twój kolega.
Tak naprawdę, to go nie cierpię.
- Jaka jest Joanna? - Zasadniczo to prostytutka.
To chyba mus truskawkowy. Chcesz?
- Spróbuję. - Gdzie masz usta?
- Tutaj. - Dobrze. Tu?
- Boże, co to było? - To moje oko.
Mam chyba sporo... mam w oku bardzo dużo musu.
- Przepraszam. - Co ty. Dzięki za nowe doznanie.
Zobaczymy się na zewnątrz?
Jasne. Chętnie.
Super. Groza, co?
Trochę tak.
Chyba jej się spodobałem. A jak twoja?
Nie wiem. Głos ma piękny.
- Joanna? - Jay.
Ale z ciebie ślicznota.
Połazimy jeszcze trochę? Matołka możemy porzucić.
Pomóż mi złapać taksówkę, to może ci podam swój numer.
Albo i nie. Jeszcze nie wiem.
Bujam. Nic z tego.
- Cześć. - Cześć.
- Gdzie...? - Zgarnęła Jaya
i gdzieś razem poszli.
Jasne.
To ja już chyba...
Byłoby bardzo głupio, gdybym poprosił cię o numer telefonu?
Nie.
Gdybym miał zadzwonić w tej...
W sprawie.
Zgoda.
Wpiszesz?
- Mary. - Mary.
Już.
Niby stary szmelc, a tu nagle najcenniejsza rzecz, jaką mam.
Naprawdę ci się podobam?
Nawet w tym fartuszku?
Cudny fartuszek.
I włosy? Nie za... brązowe?
Uwielbiam brąz.
- A ta grzywka? - Bomba. Najlepsza ze wszystkiego.
Musimy lecieć. Mam taksówkę. A ten potwór mnie dręczy.
Dobra, już idę.
Dwie sekundy.
Chętnie cię znowu zobaczę.
- Zobaczysz. - Świetnie.
Dobranoc.
Guziki przy twoim kołnierzyku. Kolor twoich włosów.
Wszędzie cię widzę.
Chciałbym żyć wiecznie
Patrzeć, jak tańczysz w powietrzu.
Co się stało?
Coś sobie zrobił, biedaku?
Nic, zwykłe draśnięcie.
- Proszę. - Dzięki.
Dziś była premiera mojej sztuki.
- Boże, fakt. Jak poszło? - W porządku.
Czuło się w powietrzu, że to arcydzieło.
- Poważnie? - Poważnie.
Aż... i to jest dosyć istotne...
Aż główny aktor zapomniał tekstu. I to tak na amen.
- Nie, nie. - Tak, tak.
Zapomniał go w stopniu,
w jakim nie zapomniał tekstu żaden aktor w dziejach teatru.
Recenzenci nie napiszą "Znaleźliśmy się w niebie",
tylko "Gwiazda ma Alzheimera."
- Klapa? - Mało powiedziane.
To Titanic wśród premier. Tyle że nikt nie ocalał.
Ani kobiety, ani dzieci,
nawet Kate Winslet.
Wszyscy martwi.
- Zobaczę, co da się zrobić. - W jakim sensie?
Co planujesz? Zrobić laskę wszystkim londyńskim krytykom,
jeśli nie napiszą o tym, że pół godziny siedzieliśmy w ciszy
czekając, aż ten kretyn przypomni sobie jedną kwestię?
Niezupełnie.
Proszę.
Dobry wieczór. Jestem znajomym Harry'ego. Jak idzie z tekstem?
Jak to z tekstem?
W scenie w sądzie jest sporo trudnych kwestii.
I może warto by było...
jeszcze raz je sobie odświeżyć przed wyjściem na scenę?
Wypierdalaj.
Osioł zasrany. Ryży kretyn.
Kawał nadętego...
Co na to obrona?
Za mną długie, jałowe życie.
- Świetne. - Ale nigdy...
w ciągu tylu zmarnowanych lat,
nie spotkałem się z tak rażącym gwałtem na sprawiedliwości.
Czy oskarżenie pragnie coś dodać?
Przepraszam.
Czy oskarżenie pragnie coś dodać?
Panowie.
Sprawa ma i dla mnie wagę niezwykłą.
Niemniej...
pragnę podkreślić jedną,
choć oczywistą, kwestię.
Mamy przed sobą winnego człowieka.
Jeden z aktorów to chyba zasnął.
Jest gnojek, co wyszedł w połowie.
Przegapiłeś najlepszą scenę.
Wybacz.
A dekoracje jak?
- Rewelacja. - Serio? Dla mnie jakieś za brązowe.
Mary.
O nie.
Zniknęła.
Dwie dziewczyny. Dzisiaj. Jedna - najładniejsza na świecie.
Druga typ miłej prostytutki. Ma pan ich nazwiska?
Niedawno wyszły. Sprawdzę.
Nie. Nic. Były bez rezerwacji i płaciły gotówką.
- Przykro mi. - Nie szkodzi. Ekstra.
To tylko koniec świata. Dzięki.
Rozchmurz się.
Mieszkasz z największym żyjącym angielskim dramaturgiem.
Zwykle nie czytam recenzji, ale tej nie mogłem się oprzeć.
Harry Chapman. Winny... geniuszu.
- Muszę wyjść. Natychmiast. - Dlaczego?
Ona kocha Kate Moss.
- Dzięki, że ze mną siedzisz. - Nie mam nic lepszego do roboty.
Jak Jimmy?
- Rzucił mnie. - Znowu?
- A w pracy? - Wylali mnie.
Kretyni.
- Kawy? - Proszę.
Właśnie zauważyłam, że tu jest kot. Widzisz kota?
Widzę. Świetny.
Boże.
- Boże. - Co?
To ona.
Idź, panienko.
Przepraszam.
- Cześć. - Cześć.
Jak tam?
Dobrze.
Świetnie, że cię widzę.
My się nie znamy.
O nie. Cholera.
Oczywiście, że nie.
Chyba mnie z kimś pomyliłeś.
Nie, nie.
Masz na imię Mary.
Zaczynam się niepokoić.
Skąd to wiesz?
Wyglądasz na Mary.
- W sensie? - Moja mama też jest Mary.
Przypominam ją?
Nie. Jesteś znacznie ładniejsza.
- Świetna grzywka. - Jest nowa i...
- chyba za krótka. - Wcale nie.
Bardzo dziękuję.
Miło cię było poznać.
Ale muszę iść, bo czeka na mnie przyjaciółka.
A ty jesteś obcym facetem.
- Kompletnie. - Fakt. Dziwne.
- Trochę. - Jasne.
- Na razie, Mary. - Na razie.
O nie.
- Jak poszło? - Bardzo marnie.
- Beznadziejnie. - To wal jeszcze raz.
- Dasz radę. - Drugie podejście.
Za każdym razem wygląda inaczej.
Przepraszam. To znowu ja.
- Cześć. - Wybacz.
Joanna, to...
- Tim. - Miło cię poznać.
Obcy koleś, którego mama ma na imię Mary.
Mary myślała, że ją z kimś pomyliłem. Choć tak nie było.
Tak sobie myślę... Mógłbym pooglądać z wami?
Moja siostra, Kit Kat, właśnie wychodzi.
Tak.
- Pa. - I...
I będę cokolwiek samotny.
Jasne. Powinnyśmy chyba odmówić.
Choć z drugiej strony chłopak ma miły uśmiech.
I w sumie fajne włosy.
Zgoda.
Dobrze.
Ale daj słowo, że nie jesteś żadnym z poniższych.
1. Świrem.
- Właśnie. - Nie jestem.
2. Grzywkowym fetyszystą.
Jestem tylko największym męskim fanem Kate Moss.
- Boże. - Serio?
Całkiem.
Zgadzasz się, że kluczem są jej początki?
Ta naturalność wczesnych zdjęć...
Nawet w późniejszych sesjach czuć,
że to wciąż ta sama zwykła naga dziewczyna na plaży.
Lepiej bym tego nie ujął.
Całkowicie się zgadzam.
- Mleko? - Proszę.
- Cukier? - Nie.
- Chłopak. - Tak.
Nieprawda. Nie masz chłopaka.
Wyglądam na taką, co to nie ma?
- I nigdy żadnego nie złapie? - To było strasznie obraźliwe.
Nie to chciałem powiedzieć. Po prostu nie sądziłem...
To nowy facet?
Tak.
Oto i on. Rupert.
- Rupert? - Słodki, nie?
Cześć.
Wybaczcie spóźnienie. Musiałem pomóc tacie.
Cześć, Rupee.
Rupee?
To jest Tim.
W ogóle go nie znamy.
Skoczymy potem do kina?
Kupimy popcorn i colę, poprzytulamy się.
Zgoda.
Kiedy się poznaliście? Dokładnie.
Raptem tydzień temu.
Niezły był odjazd, co, pieseczku?
Nauczę cię, co mówimy przy ludziach, a czego nie.
- "Pieseczku" nie? - Nie.
Zdecydowanie.
A trochę więcej szczegółów tego, jak się poznaliście?
To było... Joanna?
- 17. czerwca. - Jo urządzała imprezę.
Piekło na ziemi. Rupert mnie ocalił.
I gdzie była ta straszna impreza?
W moim burdel-mieszkanku.
- Czyli gdzie konkretnie? - A ty co, detektyw?
Nie. Moja wyobraźnia musi mieć komplet szczegółów.
26 Courtfield Gardens, SW5. Godzina 20:30.
Strój - na dziwkę. Wystarczy?
Zdecydowanie. Zastanawiam się jeszcze, kiedy przyszedłeś? Późno, wcześnie?
W samą porę. Miłość wzywała.
Boże.
Trochę mi niedobrze. Przez te muffinki. Nie ufajcie jagodom.
Wracam za moment.
Urocza z was para.
- Trochę dziwny. - Ale słodki.
- Podoba mi się. - Mnie też.
Cześć. My się znamy?
Nie. Jestem przyjacielem Mary.
Ma jeszcze jednego? Kosmos. Ale hurraaa.
Hotdoga?
- Sama je robiłam. - Dzięki.
Obrzydliwe. Niedogotowane.
To na razie.
- Cześć. - Cześć.
- Jestem Tim. - Mary.
Jak moja matka. Ale lepiej nie wnikajmy.
Wybacz, że tak prosto z mostu,
ale wyglądasz, jakby ta impreza była dla ciebie piekłem na ziemi.
Może byśmy stąd uciekli i poszli coś zjeść?
-Najlepiej od razu. - Słucham?
Rzeczywiście dziwnie wyszło.
Pogadajmy o Kate Moss.
Uwielbiam ją.
Kluczem są jej początki.
Ta naturalność wczesnych zdjęć...
Nawet w późniejszych sesjach
czuć, że to wciąż ta sama zwykła naga dziewczyna na plaży.
Na plaży.
Całkowicie się zgadzam.
Im szybciej wyjdziemy, tym więcej zdążymy zjeść.
Masz śliczne oczy.
I resztę twarzy też.
- Więcej zjeść? - O wiele więcej.
- Panie przodem. - Dziękuję.
- 10 minut imprezy wystarczy. - Prawda.
Zwłaszcza takiej.
Dobry wieczór.
Boże. Co za palant.
Fakt.
Czym się zajmujesz?
Jestem recenzentem w wydawnictwie.
Nie?! Twoją pracą jest czytanie?
- Tak. Czytam. - Rewelacja.
To jakby ktoś powiedział, że jego pracą jest oddychanie.
"Jestem oddychaczem i nieźle mi za to płacą".
- Jak dostałaś taką pracę? - Dobra, cwaniaczku. A ty co robisz?
Jestem prawnikiem.
Jakby.
Seksowne.
- Serio? - Ja tak uważam.
Ratowanie ludziom życia w sądzie? To jest seksowne.
Może. Choć czytanie jest seksowniejsze.
- Biuro, fotelik i sobie czytasz. - Przestań.
Do naszego wydawnictwa trafia masa maszynopisów.
- To odpowiedzialna praca. - Nie wątpię.
A kiedy czytasz dla siebie,
to już bez przyjemności? Trochę jak u prostytutek?
Zawsze mnie to smuciło, że nie umieją potem cieszyć się seksem.
Zawsze cię smuciło?
- No czasami. - To dobrze.
Bo takie "zawsze" byłoby niepokojące.
- A kiedy czytasz gazetę? - Znasz wiele prostytutek?
Albo menu. Myślisz sobie, "Nie czytam, póki nie zapłacą"?
A może porozmawiaj z nimi. Rozwiążecie ten ważki problem.
Wybierz się do Europy Wschodniej, Tajlandii.
Odprowadzisz mnie do samochodu?
- Tak. Czemu nie. - Świetnie.
Dobry pomysł.
- A ty? - Mam trzech starszych braci.
- Boże. - No.
I gdzie są?
Tuż za tobą.
Nie było miejsc do parkowania?
- Słucham? - Daleko do tego samochodu.
Samochód zostawiłam pod domem. Podrzucili mnie na imprezę.
Jasne.
Dobrze. Znakomicie.
Jesteśmy na miejscu.
Boże.
Samochód, dom. Dom, samochód.
Wszystko jak należy.
I logicznie.
Chryste.
Klucze.
Pójdę się przebrać w nową piżamę.
A za minutę ty wejdziesz i ją zdejmiesz.
Jeśli chcesz.
Minuta.
Cześć.
Boże. Jesteś...
- Cały? - Tak.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
Od przodu.
- Co? - Rozpina się z przodu.
A tak, oczywiście.
- Dzięki. - Proszę.
Brawo.
Następnym razem będzie lepiej.
Mnie tam się podobało.
Mnie też. Bardzo.
Dasz mi minutkę?
Jasne.
Cześć.
Niebezpieczne.
Znasz się na stanikach.
Nie najgorzej.
Spisałeś się. Niektórzy za pierwszym razem dają niezłą plamę.
Amatorzy.
Dasz mi sekundkę?
Jasne.
Nie wytrzymałem.
O mamo.
Najlepsza noc w moim życiu.
I będę spał jak nigdy.
Królewiczowi z bajki wystarczy jeden raz?
To nie było całkiem fair.
- Spóźnimy się. - Nie.
Będzie dobrze, to tylko...
Jak długo będę cię kochać? Póki nad tobą będą świecić gwiazdy.
Albo i dłużej, jeśli się da.
Jak długo będę cię potrzebować?
Póki będą istnieć pory roku.
Wracamy do domu.
Jak długo mam cię szukać?
Póki będę żył.
Mam złe wieści.
- Umierasz? - Nie aż tak złe.
- Ja umieram? - Nie.
Moi rodzice są w mieście. I zamierzają mnie odwiedzić.
Boże. Rodzice? Amerykańscy?
- Kiedy? - Teraz.
Nie mówiłam, bo zawsze odwołują. Ale tym razem przyjechali.
- Teraz teraz? - Teraz. Więc lepiej włóż spodnie.
Boże. Już.
- Przepraszam. - Mówiłaś im o mnie?
Coś wspominałam, choć nie za konkretnie.
Są dosyć konserwatywni, więc nie te spodnie.
Dobra.
Spróbuj ich jakoś powstrzymać.
Wchodźcie.
- Co? - Nie lubią czekać.
- Mieszkam tu? - W żadnym razie.
- Uprawiamy seks? - Ale nie oralny.
- Przecież bym nie powiedział. - Słusznie.
Skąd w ogóle taki pomysł? Pomożesz mi to zapiąć?
Jakby co, zaprzeczaj.
A kto poruszy temat? Twój tata?
"Robiłeś ostatnio mojej córce minetę?"
- Kto wie. - Jasne.
- Gotów? - Tak.
- Są. - Są.
Będę tuż za tobą.
- Tato. - Cześć, słodka.
- Mamusiu. - Skarbie.
To jest Tim.
Dzień dobry panu. I pani.
Mamy wrócić, kiedy będziesz sama?
Byłoby ciężko, bo Tim tu mieszka.
Naprawdę. Z tobą?
Tak. Ale zero seksu oralnego.
Co proszę?
To ja może...
Z której części kraju jesteś?
Z Kornwalii. Śliczne miejsce.
To ten kawałek na końcu, który przypomina but.
- Jesteś prawnikiem, prawda? - Zgadza się. I nigdy nie przegrywa.
Myślisz, że przegra, a nagle wyciąga z rękawa jakiegoś asa.
Odpowiadasz czasem sam na pytania?
Tak. Zazwyczaj.
Ale nie dziś. Dziś ja gadam, bo jestem zdenerwowana.
Kocham go i chciałabym, żebyście wy go pokochali.
Skarbie.
Przepraszam. Mów.
Śmiało.
- Mój tata... - Mogę tylko coś dodać?
Dzięki Bogu, że już poszli.
Mam na jutro dwa bilety do teatru. Pójdziemy?
Nie ma mowy. Prześpię cały dzień.
A co ci teatr przeszkadza?
W życiu nie spałem tak dobrze, jak na Szekspirze.
Nie, weź kogo innego.
Uwielbiam łóżko i nie cierpię teatru.
Słusznie.
Ale jaki nieudacznik będzie miał wolny sobotni wieczór?
I to bez uprzedzenia.
Brawo.
- Boże. To Charlotte. - Kto?
- Moja pierwsza miłość. - Gdzie?
Tam. Pod biegnącym ludkiem.
- Ta stara? - Nie. Ta boska blondynka.
- Z ciemnymi włosami? - Blondynka. Znaczy z jasnymi.
Czekaj tu. Mówię poważnie.
Charlotte.
Boże. Tim.
Cudownie cię widzieć.
A to moja kochana Tina.
Bosko. Cześć, Tina.
Czemu bosko?
Zdarzają się chwile, które ranią na całe życie.
Jedną z nich był moment, kiedy Charlotte mnie odrzuciła.
Ale teraz, kiedy wiem, że ma ukochaną, znacznie mi lżej.
Znów mogę być pewnym siebie heteroseksualistą.
Nie w tym sensie "kochana".
Co?
- Myślisz, że jestem lesbijką? - Nie.
Jasne że nie. "Kochana" w sensie przyjaciółka.
Oczywiście.
Kochana bo miła. I dziewczyna.
To ja wracam do mojego kochanego kolegi. Który jest facetem.
Boże, Tim.
Cudownie cię widzieć. Świetnie wyglądasz.
Moja kochana Tina.
Powinnaś trochę uważać na słowa.
Jest jeszcze sporo pryków,
dla których to sugeruje homoseksualizm.
Więc jak mówisz "kochana", ludzie pomyślą, że jest lesbijką.
Jestem lesbijką.
Naprawdę?
- Przeszkadza ci to? - Skąd. Uwielbiam te sprawy.
Muszę na chwilę...
Właśnie widziałem dziewczynę, która złamała mi serce.
- Chodźmy się przywitać. - Nie. Po co rozdrapywać rany?
Boski wieczór. Uwielbiam te okolice.
Ten tłum, te kolory.
Strasznie lubię tu bywać.
Tim.
- Charlotte! - Cudownie cię widzieć.
Ale niespodzianka.
To moja kochana Tina.
- Lesba. - Zamknij się.
- Cześć. - Świetnie wyglądasz.
Nie wyobrażałam sobie ciebie poza Kornwalią.
Idziemy teraz na kolację, ale fajnie by się było kiedyś spotkać.
- Chętnie. - Ucałuj Kit Kat. Co u niej?
Ujdzie. Nie za bardzo się umie odnaleźć w Londynie.
- Jimmy mówi, że ją widuje. - Serio? To mi nowość.
Między nimi zawsze coś iskrzyło.
Wybacz. A ty...?
- Nieźle, dzięki. - Pytała o imię.
- Roger. - Wcale nie.
Rzeczywiście. Rory.
Miło cię poznać.
Wybaczcie. Musimy lecieć.
- Do zobaczenia wkrótce. - Jasne.
Pa.
Boże, jaka piękna.
Taka piękna, że seks z nią zakończyłby się śmiercią.
Rozpinasz koszulkę, widzisz te piersi i pękają ci gały.
- Potem seks na ślepo i zgon. - Zauważyłeś, że nie dała mi numeru?
Powiedziałam Tinie, żeby szła sama. Głodny?
- Oczywiście. - Super.
Pa, Roger.
Jasne. Na razie.
- Dzięki za bilet. - Dokąd chcesz iść?
Obojętne.
Wygrałeś.
Wiesz...
Myślę, że trochę zmarnowaliśmy tamte wakacje.
Gdyby dało się cofnąć czas,
może nie powiedziałabym "nie".
Mieszkam tuż za rogiem.
Odprowadzisz mnie?
Tak.
Oczywiście.
Jesteśmy na miejscu.
Znacznie milej jest...
w środku.
Na pewno.
To...?
To...
Miło...
znowu cię spotkać, Charlotte.
To był uroczy wieczór, ale muszę już lecieć.
Bo mam coś bardzo ważnego do zrobienia. I to natychmiast.
Obudź się.
- Obudź się. - Co?
Mary.
Wyjdziesz za mnie?
Nie dręcz. Śpię. Oszczędź.
Jasne.
Świetnie poszło.
Obudź się.
Co?
Obudź się. Musimy pogadać.
Dlaczego?
Muszę cię o coś ważnego zapytać.
Nie możesz zaczekać do rana?
Nie za bardzo.
Ale tak mi dobrze.
I miałam cudowny sen.
Co jest?
Czemu włączyłeś muzykę?
To ma związek z moim pytaniem.
Chwilę.
Romantyczna muzyka.
Facet z ważnym pytaniem.
Ty klęczysz?
Klęczy.
Sztuka tak cię znudziła, że postanowiłeś się oświadczyć?
Coś w tym stylu.
A nawet dokładnie tak.
To jak?
Wyjdziesz za mnie?
Jakiś pomysł na odpowiedź?
"Tak/Nie/Jazda z mojego życia"?
Chyba wybiorę...
"Tak".
Miło, że pytasz.
I że odpuściłeś sobie melodramatyczne oświadczyny
z tłumem ludzi.
Nie cierpię ludzi.
Ja też.
To ja już wyłączę to radio.
Dobry pomysł.
Dzięki, ale dziewczyna jest trochę zmęczona.
Wielkie dzięki. Możecie już iść?
Jak tu pięknie.
Ale chyba nie pozwolą nam spać w jednym pokoju.
- Serio? - Jak zaproponują herbatę, odmów.
- Dzień dobry. - Mamo, to jest Mary.
- Boże, jakaś ty śliczna. - Nie, to tylko...
tony pudru i szminki.
Niech no spojrzę.
Fakt. W porządku.
Bardzo niedobrze, gdy dziewczyna jest za ładna.
Nie rozwija jej się poczucie humoru. Ani osobowość.
Herbaty?
- Z przyjemnością. - I cały dzień stracony.
To gość specjalny. Daj jej tę niewyszczerbioną.
- Kaczki? - Robią to odkąd był o taki.
Jakie masz wady? Znaczy drobne słabostki?
Jestem bardzo nieśmiała.
Słodkie.
I bywam furiatką.
Arcyważne. Inaczej jak zmusić faceta, żeby robił, co chcesz?
No i mam, oczywiście...
- słabość do pani syna. - Ja też.
Ale nie mówmy mu, bo się nadmie.
Bez piłki jestem świetny.
- I jak ci się podoba? - Bardziej niż ty.
Całkiem zapomniałem. Jimmy Fontana, "Il Mondo".
Najlepszy w dziejach Włoch z martwym borsukiem na głowie.
Masz całą płytę.
Zobacz, jakie ma bryle.
Dobra. Gramy.
Co za mecz. Po raz pierwszy ojciec i syn
w finale mistrzostw świata. W dodatku żaden nie jest Chińczykiem.
Genialny stary mistrz i jego syn,
pierwszy jawnie rudy pingpongista.
Młody zaczyna pękać.
W oczach ma łzy.
- Nie ma. - Ale będzie.
Nie wiedziałem, że tu jesteś.
Przyjechałam na trochę.
A co z pracą?
- I długo tu już siedzisz? - Parę tygodni.
- Czyli życie w Londynie... - Horror.
- Jest Mary? - Tak.
- Gdzie? - Na dole.
Bądź delikatna.
Proszę.
Ostrożnie.
Też się cieszę. Próbuję zrobić dobre wrażenie...
Robisz świetne.
Przepraszam.
Mam ważne ogłoszenie.
Wspaniale.
Po chwili namysłu postanowiliśmy się pobrać.
Cudowna wiadomość.
- Z kim się żenisz? - Z Mary. Tą tu.
Dzięki Bogu.
Z inną byłoby niezręcznie.
Wybaczcie.
Ślub będzie szybko,
bo spodziewamy się też dziecka.
- Jesteś w ciąży? - Tak.
Kto jest ojcem?
Tim, mam nadzieję.
Dzięki Bogu. Byłoby bardzo niezręcznie, gdyby kto inny.
Musimy to ustalić. Dzisiaj.
- Co...? - Wszystko.
Jedyne, co na razie wiemy, to że będę szła do ślubu
w rytm kawałka pt. "Il Mondo" śpiewanego przez jakieś dziwadło.
- Świetny numer. - I na to się nie zgodziłam.
Zrobimy tak.
Każdą twoją decyzję nagrodzę zdjęciem jednej części garderoby.
Przykułaś moją uwagę, młoda damo.
Gdzie chciałbyś wziąć ślub?
W domu. Nigdzie indziej.
Dobrze.
- Boże. - Zgoda.
- Kto poprowadzi ceremonię? - Nasz monobrwisty o żółtych kłach.
Dobra.
Hagrid wygrywa.
- Drużba? - Cholera.
- Drużba. Już. - Zgryz. Nie ma dobrych rozwiązań.
Jednych obrazisz, a ten, którego wybierzesz,
będzie do kitu i schrzani przemowę.
- Chcesz je zobaczyć czy nie? - Poproszę.
- Jay. - Twój wybór.
- Przyjaciel. Ale debil. - Fakt. Wszystko sknoci.
- Rory. - Pewien?
- Nie, Harry. - Zgoda. To jedziemy.
- Rory. Wybacz. - Co? Ale oszust.
No dobra.
Podróż poślubna?
- Pensjonat gdzieś w Szkocji. - Dla Szkocji nie zdejmuję majtek.
Tylko na to nas stać. Zdejmuj.
- Nie. - Zdejmuj.
- Chcę 2 tygodnie na Bali. - Ściągaj te majty.
- Planowałeś tę przerwę? - Nie.
O nie.
Jakie to słodkie.
To ty?
Nie.
To dla ciebie.
- Zahaczyłam się. - Już odczepiam.
Pomocy.
Tak jest!
Za mną.
Matko.
Boże.
To jakieś jaja.
Tutaj.
Dzień dobry.
Jestem Rory.
Kiedy dowiedziałem się, że mam być drużbą, byłem przerażony.
Uznałem, że muszę znaleźć książkę o przemawianiu. Oto i ona.
Piszą tu, że kluczem są zabawne anegdoty.
Mam jedną, potwornie śmieszną. Dotyczy naszej pracy.
To była trudna sprawa.
Rozliczenie nakładów poczynionych z majątku osobistego na wspólny.
Naświetlę kontekst. Strony...
Kiedy Tim poprosił mnie, żebym wygłosił przemowę,
pomyślałem: "Ile mi zapłacisz, gnojku? Nie piszę za darmola".
To były dostępne dziewczyny.
Cześć. Jak daleko posunął się z każdą?
Wyjaśnię: 5 - oral.
8 - pełna penetracja.
Wypijmy zdrowie...
mężczyzny z najgorszą fryzurą i najwspanialszą młodą żoną.
Panie i panowie. Za Tima i Mary.
To my.
- Mogłem powiedzieć, że cię kocham. - Powiedziałeś.
Chociaż nie wprost.
To trochę za mało, jak na dzień twojego ślubu.
Nie rób tego. Było świetnie.
Bardzo mi się podobało. Naprawdę nie musisz.
Zrobię, co zechcę, młodzieńcze. A teraz wybacz na moment.
Potem może wam opowiem,
jak marny z niego mężczyzna i tenisista stołowy.
Ale...
najpierw coś znacznie ważniejszego.
Kochałem w życiu tylko trzech mężczyzn.
Mój ojciec był nieczułym draniem. Więc zostaje tylko wuj Desmond,
B.B. King, oczywiście, i ten tu młodzian.
Wszystkim młodym parom dałbym jedną radę.
Wszyscy jesteśmy do siebie podobni.
Starzejemy się, zaczynamy w kółko pleść te same bajdy.
Ważne, żeby znaleźć sobie kogoś...
dobrego.
A to jest dobry facet
o wielkim sercu.
Nie jestem szczególnie dumny
z wielu rzeczy, które w życiu robiłem. Ale z jednej tak.
Że jestem ojcem swojego syna.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale mogłabym prosić o autograf?
Nie.
Przyjechałem na wesele. Oddać hołd czystej miłości,
a nie gryzmolić na świstkach, które potem trafią na eBaya,
żebyś na następne wesele sprawiła sobie mniej szpetny kapeluch.
Ciocię May już, widzę, poznałeś.
Boże. Ludzie powinni nosić plakietki.
Twoja kolej, Kittle Kattle.
Sama nie wiem, wujku.
Chłopcy nie są za mili.
Nie są?
Przynajmniej dla mnie.
Ciągle tylko biorą, niewiele dając w zamian.
- Pycha. - Tak?
Ślicznie to powiedziałaś.
Nie wolałabyś, żeby było mniej mokro?
Nie.
W życiu.
Uff.
No to się zaczyna.
Dobre i złe dni.
Zabawa.
Posy.
Niech będzie Posy.
Najpiękniejsza na świecie.
Chcesz do taty. Wiem.
Nikt cię nie może przygotować do ojcostwa.
Kiedy bierzesz na ręce dziecko i wiesz, że już się nie wywiniesz.
Nikt cię nie przygotuje do miłości... i lęku.
Jaka piękna.
Ty byłeś ohydny.
Wyglądałeś jak szympans.
Dziękowałam Bogu, że mamy niedaleko do londyńskiego zoo.
Dawaj małą. Pobujam ją.
Jeszcze za wcześnie.
Ta to osiągnie wszystko.
- Patrz. - Cześć.
Ślicznotka.
Nikt cię nie przygotuje na wybuch czułości u twoich najbliższych.
I na obojętność przyjaciół, którzy dzieci nie mają.
- Chcesz do wujka Jaya? - Nie, dzięki. Jest dobrze.
I że musisz przenieść się do nowego domu, na który cię nie stać.
- Patrz, co znalazłem. - Spójrz, kto to.
- Słońce. - Przepraszam.
Podróże w czasie stają się niemal zbędne.
Bo życie jest tak pasjonujące.
Jak ma imię?
- Chyba Horacy. - Oczywiście.
1. zasada chrzestnego ojcostwa:
Prezent nie mniejszy od dziecka.
Zamknij się, palancie nadęty.
Ja nic nie przyniosłam. Nie zorientuje się. Jeszcze nie ma mózgu.
Nie sądziłam, że przyjdziesz. Kinderbale nie są w twoim stylu.
Zwabili mnie podstępem. Miała być darmowa wóda.
Jak wiesz, nienawidzę dzieci.
- A gdzie Kit Kat? - Mówiła, że będzie koło trzeciej.
Specjalnie dla niej mamy fioletowe babeczki.
- Jest. - O wilku mowa.
Zaczekajmy na ciocię Kit Kat.
Jimmy?
Gdzie moja siostra?
- Myślałem, że tutaj. - Jeszcze nie przyjechała.
Niedobrze.
Dlaczego?
Rano się pokłóciliśmy. O pierdoły. Potem ona piła i...
A potem wsiadła do samochodu, żeby do was przyjechać.
Mieliśmy się tu spotkać.
Jest taka piosenka Baza Luhrmanna, "Sunscreen".
O tym, że martwienie się na zapas
tyle daje, co żucie gumy przy rozwiązywaniu równań.
Prawdziwych problemów w życiu
nigdy nie da się przewidzieć.
Co się stało?
Pożarliśmy się.
I...
może nie byłam całkiem trzeźwa.
- Co z nią? - Niedobrze.
Kiedy się rozstaliście? I gdzie? Dokładna data i adres.
Jesteśmy. Wybaczcie.
Boże.
Mieszka tu jakieś dziecko?
Jest w salonie. Nie może się doczekać.
Najlepszego, Posy.
Przepraszam. Musiałem przywieźć Kit Kat.
- Miała sama przyjechać. - Nie mogła.
- Wszystko dobrze? - Potem.
Martwię się o nią.
Tak. Wiem.
Piła wino, kiedy my sączyliśmy herbatkę.
I Jimmy nie był dla niej miły.
I skrytykowała babeczki.
Musimy to naprawić.
Tak.
Tyle że, jak wiesz...
może to naprawić tylko ona.
Może.
A może nie.
Co się stało, skarbie?
Jesteś najlepszą osobą na świecie. Ex aequo z moją żoną. Co jest?
Może... być może...
jestem czarną owcą.
W każdej rodzinie jest jakiś nieudacznik.
Ktoś gorszy od reszty, kto się ciągle potyka i upada.
Może to właśnie ja.
Nie.
Dobra. Zdradzę ci tajemnicę.
Obiecaj, że jej dochowasz.
- My zawsze dochowujemy. - Zawsze?
Obiecaj, że nigdy, nigdy...
nigdy, nigdy, nigdy...
nigdy, nigdy nikomu nie powiesz.
Obiecuję.
Umiem podróżować w czasie.
Czemu stoimy w schowku pod schodami?
Bo cofniemy się w czasie. I rozegrasz wszystko inaczej.
Lubię jak się zgrywasz.
Weź mnie za rękę. Zamknij oczy.
Boże. Boże.
O ja chrzanię.
To jakieś jaja?
Przeniosłeś mnie na najgorszą imprezę w dziejach?
Przykro mi. Idziemy.
- Mamy robotę. - Jaką?
Trzeba dopilnować, żebyś nie poznała Jimmy'ego.
Szybko, tutaj.
- Ale on ma się we mnie zakochać. - Nie tym razem.
Co to za ślicznotka? Jennifer, tak?
- Tak. - Ekstra.
- Ładną masz spódniczkę. - Dzięki.
Jasne. Rozumiem.
Gdyby nie poznał mnie, przespałby się z inną.
Tłumimy w zarodku?
Przepraszam, Jimmy.
- Czy ja cię znam? - Znasz.
Aż za dobrze. Wybacz.
Powinnam to była zrobić od razu.
Szczęśliwego Nowego Roku wszystkim. Szczęśliwego.
I z powrotem do szafy.
Niesamowite.
- Co teraz? - Bóg jeden wie.
Ale spróbuj unikać drani i gnid, bo to dranie i gnidy.
A odkąd tyś taki poważny?
Odkąd zrozumiałem, że mogę cię stracić.
Trzymaj się. Może być dziwnie.
Sporo się pewnie zmieniło.
Boże.
- Co? - Jay.
- Ten Jay? - Tak.
Jest uroczy. Boże.
Dobra.
To idziemy.
Pośpieszcie się.
Mama właśnie otworzyła paczkę ciasteczek.
- Mam pomysł. - Wiem, co powiesz.
- Dobrze wiem. - To jedz i chodź mi pomóc.
Zostaw trochę dla wujka D.
To drobna robótka.
- Wszystko gra? Tęskniłem. - Tak.
Pomogę twojej mamie w ogrodzie.
Przestałam nad tym panować. Co obgryzione, wylatuje.
Tego szukamy. Zobacz.
- Obgryzione. - Właśnie.
Podarte na strzępy.
- Jak poszło? - Wręcz znakomicie.
Cieszę się. Wszystko opowiadaj.
Zrobisz obiad? Jak nie skończę czytać do szóstej, wywalą mnie.
Z największą przyjemnością.
Kto jest najsłodszym bączkiem na świecie?
Chodź. Tatuś napcha ci buźkę mieloną papką.
Cześć, chłopczyku.
Zaczekaj. Za minutę wracam.
Tato, mogę na słówko?
Jasne.
- Przed poród nie mogę się cofnąć? - Powinienem był ci powiedzieć.
Poród porodem. Tak naprawdę liczy się konkretny plemnik.
Najdrobniejsza zmiana da ci inne dziecko.
I to, co przedtem, będzie już stracone?
Jak dla wszystkich.
Jasne. Ciekawe.
Trudno. Kocham cię, tato. Muszę lecieć.
- Idźcie do domu. - Nie.
Nie wyjdziemy, póki się nie upewnimy, że to się nie powtórzy.
Teraz już pójdziecie?
Muszę odstawić Jimmy'ego, tak?
Na dobre?
Przestać pić...
i rzucać pracę.
I mam zacząć spotykać się z kimś
miłym i nudnym.
Miły nie musi być nudny.
Przykład.
Matt Damon.
Może być Matt Damon.
Widziałaś ostatnio Jaya?
Twojego? Z miotłą na głowie? Tego, co wygląda jak muppet?
Tak.
Wiesz, że zawsze się w tobie podkochiwał?
- Serio? - Tak.
Dziwne.
Chcę go zaprosić na kolację. Masz czas?
Może. Musiałabym się doczyścić.
No. Wyglądasz gównianie.
Dzięki Bogu, że jesteście.
- To był koszmar. - Już po wszystkim.
- Gdzie ona jest? - Najgorszy wieczór w życiu.
Gdzie Posy?
Tu jest. Cześć.
Cześć.
Jak się miewamy, skarbie?
Zróbmy jeszcze jedno.
Spadówa. Nie.
Bolało i byłam gruba. Jak beka.
Coś w tym jest.
Powiedz mamusi, że chcesz siostrzyczkę.
Nie. Powiedz tatusiowi, że fajnie być jedynaczką.
Na szczęście byliśmy młodzi i nieodpowiedzialni.
Więc wkrótce było nas czworo.
Niebywałe. Posy Lake, lat zaledwie trzy,
zaraz pobije olimpijski rekord w biegu na 10 metrów.
- Tak jest. Fantastyczne. - Genialne. Jesteś świetna.
A ta wszystko przespała.
Pomóż mi wybrać sukienkę. Jestem cała w nerwach.
To nasz najlepszy autor.
Skończę z potworami i przyjdę.
Dzięki.
Jeszcze raz.
- Co powiesz na tę? - Boska. I po robocie.
Nie. Bądź poważny.
Sama nie wiem. Nie. Okropna.
Nudna i...
Jestem w niej taka bulwiasta.
Racja. Nudna i bulwiasta. Dno.
A ta?
Cudna. Udało się.
Nie. Za piersiasta.
Serio?
- Ta? - Nie piersiasta.
Nie włożę takich obcasów. Wyglądam jak prostytutka.
- To bez obcasów. - Mam za krótkie nogi.
Wolisz wyglądać jak prostytutka czy karlica?
Ostrzegam cię. Poważnie.
Tak!
Nie.
Ta mi się podoba.
To halka. Przyszłam po sukienkę. Paskudnik jeden.
- Ta? - Niezła.
- Czy ta? - Podpuszczasz mnie. To ta sama.
Nie.
Nie?
Ta nie jest najgorsza.
Wspaniała.
- Serio? - Tak.
To świetnie.
A może ta niebieska?
- Niebieska? - Tak.
Pierwsza, którą mierzyłaś?
Ta podobno nudna i bulwiasta?
- Tak. Którą wolisz? - Nie wiem. Zaraz oszaleję.
Chyba wolę niebieską. Tak.
- To co, idę w tej? - Wyglądasz wspaniale.
- Serio? - Tak.
Dzięki.
Boże.
Gdzie Posy?
Zostawiłem ją na dole.
A drzwi do pokoju z maszynopisem nie były czasem otwarte?
Chyba nie.
Patrz na mnie. Spójrz mi w oczy
i przekonaj mnie, że to nie koniec świata.
Muszę wyjść na dwie minuty. Może nawet na jedną.
Ani mi się waż.
I nie odbieraj. Co ja teraz zrobię?
Powinniśmy odebrać.
Spróbuj, a cię zabiję. Telefonem.
Nie odbiorę, ale muszę wyjść.
Żadnego wychodzenia.
Dobrze.
Przepraszam, panie McEwan.
Przeczytaliśmy większość książki, ale końcówka zamieniła się w kolorowankę
albo trafiła do niszczarki.
Nie wiedziałem, że Posy umie ją obsłużyć. To w sumie imponujące.
Słucham. O co chodzi?
A, Mary.
Nie, wszystko... wybacz.
Syn ci wyjaśni.
Twoja matka.
Cześć, mamo.
Nie, oczywiście.
Zaraz jedziemy.
To pa.
- Cześć, skarbie. - Mamo. I jak?
- Szczerze? - Czemu nie?
Jestem... wkurwiona.
Nie interesuje mnie życie bez twojego ojca.
Mary. Chodź, zaparzę herbaty.
- Jak się miewasz? - Dobrze.
- Jadłaś coś? - Oczywiście.
Desmond.
- Co u ciebie? - Znakomicie.
Choć ciut mi gorąco.
Twój ojciec, zdaje się, jest w gorszej formie.
Ma raka.
Wiem.
Bardzo mnie to martwi, Tim.
Na twoim ślubie powiedział, że mnie kocha.
- Bo kocha. - Wiem.
To był najlepszy dzień w moim życiu.
Więc dziś pewnie jest najgorszy.
Tato.
Na litość boską.
Ty też?
Co?
Kit Kat właśnie przygnała zaryczana. A teraz ty.
- Co wam matka naopowiadała? - Prawdę.
A oprócz tego?
Może to od palenia. Ale zacząłem przed waszym urodzeniem.
Poza tym matka poleciała na mnie, bo byłem takim seksownym palaczem.
Zdiagnozowano go najszybciej jak się dało. Ale i tak za późno.
- Ile ci zostało? - No wiesz...
Może...
parę lat.
A tak naprawdę?
Tygodnie, niestety.
Odbyliśmy już tę rozmowę?
Tak.
I jak się skończyła?
Dałem plamę na całej linii.
Przytuliłem cię.
- Wybacz. - Niby podróżujemy w czasie...
Specjalnie nie mówiłem, że da się tak cokolwiek naprawić.
Życie nie pieści. Nieważne, kim jesteś.
Weź Jezusa. Był synem Boga i jak skończył?
Wiem, ale...
czuję się trochę oszukany.
A nie powinieneś. Bo kto rzuca pracę w wieku 50 lat?
Tylko faceci z rakiem, którzy chcą więcej grać w pingla z synem.
Jasne.
Więc to tak.
Wybacz, że was ściągnęliśmy. Nagle bardzo się pogorszyło.
I mam ci coś bardzo ważnego do powiedzenia.
Chyba że wolisz odkryć tę tajemnicę sam, jak ja?
Kolejna tajemnica?
Mniej dramatyczna. I o wiele ważniejsza.
Tak naprawdę... kluczowa.
Mów.
Oszczędzimy czas.
Tata zdradził mi swoją receptę na szczęście.
Pierwsza część planu: żyć zupełnie normalnie.
Dzień po dniu, jak wszyscy.
To jest wersja z naniesionymi poprawkami.
Tylko na tyle cię stać, Rupert?
Nie. Skąd. Przerobię to.
Co mamy dalej?
Dzień dobry panu. Na miejscu czy na wynos?
- Na wynos proszę. - Oczywiście.
To będzie 4,24. Pięknie dziękuję.
- Pańska reszta. 76 pensów. - Dzięki.
Czy oskarżony jest winny popełnienia malwersacji?
Niewinny.
- Przysięgli są zgodni? - Tak.
- Dziękuję. - Bogu dzięki.
Oskarżony jest wolny.
Proszę wstać.
- Gasimy? - Tak.
Podły dzień.
I tu zaczynała się druga część planu.
Kazał przeżyć każdy dzień dwukrotnie, niemal tak samo.
Raz - z nerwami i lękami, które nie pozwalają dostrzec urody świata.
Za to drugi - uważnie.
Dobrze, tato.
Spróbujmy.
Jak sprawa oświadczenia?
To jest wersja z naniesionymi poprawkami.
Tylko na tyle cię stać, Rupert?
CO ZA WAŁ
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Na miejscu czy na wynos? - Na wynos.
- Dać torebkę? - Nie, dzięki.
6,23. Miłego dnia.
Dziękuję. Do zobaczenia.
- Rozejrzyj się. - Co?
- Pięknie tu, co? - Fakt.
Niewinny.
Fantastycznie.
- Jak dzień? Nie najgorszy? - W sumie nawet niezły.
A w zasadzie, to bardzo dobry.
To mi ulżyło.
Bo gdyby był bardzo zły...
zaproponowałabym ci seks pocieszenia.
Dobranoc.
To był wyjątkowo paskudny dzień.
Wszystko szło nie tak.
Wylali mnie z pracy.
Potem zabiłem człowieka.
Rzeczywiście fatalny.
Okropny.
Najgorszy.
Współczuję.
Bywały, oczywiście, dni, których nie chciało się powtarzać.
Trzymasz się?
To co, gotowi?
Jasne, że nie. Koszmarny dzień.
Dajcie mi chwilę.
Znakomite.
Dickens był takim zgrywusem. Mistrzem gagów.
Skąd przychodzisz?
Jasne.
Ważny dzień.
Dzięki, że wpadłeś. Jak garnitur Desmonda?
Nienaganny.
Świetnie.
- Mówiłem, żeby puścili Cave'a? - Załatwione.
Dziękuję.
Mogę ci kawałek przeczytać?
Dawaj. Mam mnóstwo czasu.
"Rzymianie musieli się wzajemnie denerwować tymi wielkimi nosami.
Pewnie dlatego w końcu zaczęli wędrować.
Nos pana Wopsle'a doprowadzał mnie do pasji."
Pogadajmy o dzieciach.
Co z nimi?
Coś ich mało.
Co?
Tylko dwoje.
Więcej, niż wolno Chińczykom.
Może już czas...
- na dziecko awaryjne? - Co?
Jak jedno okaże się geniuszem, drugie będzie się czuło debilem.
Przy trójce mielibyśmy dwoje uśmiechniętych głupków.
Co ty na to?
To była najtrudniejsza decyzja w moim życiu.
Wybierając przyszłość, musiałem pożegnać się z tatą. Na zawsze.
Zaczekajmy trochę.
Oczywiście.
Masz rację.
To może teraz?
A teraz?
Teraz?
Dobra.
Zgoda.
Poważnie?
Tata chciał, żeby nas było więcej.
I tak może nic z tego nie wyjść.
Właśnie.
To może być już dzisiaj.
Znam drogę do szpitala jak własną kieszeń.
Przepraszam cię na chwilę.
Muszę coś sprawdzić na dole.
17:20. Walka jest zacięta.
Starli się najwięksi mistrzowie w dziejach tej dyscypliny.
Tłum, choć oczarowany grą młodego,
czule wspomina dni chwały starszego.
Boże, wygrałem.
Pierwszy raz od lat.
W końcu się nauczyłeś.
A nagroda? Oprócz olimpijskiego medalu, rzecz jasna?
- Musi ci wystarczyć całus. - Całus?
Całus?
Już rozumiem.
Więc to już dziś?
Dziś.
Dziecko lada chwila się urodzi.
Gratuluję, dziadku.
Mój synku.
Mój tato.
Mogę coś jeszcze zrobić? Masz na coś ochotę?
Czy ja wiem. Jest...
coś takiego.
Mały spacer.
Wbrew zasadom, ale jeśli nic nie zmienimy,
nie powinniśmy nabroić.
Byłoby miło.
Staram się, jak mogę.
Niżej.
I pokonany.
Zmęczyłem się.
Dziękuję, tato.
I to już właściwie koniec.
Jak większość rodzin, jakoś się pozbieraliśmy.
I nie było źle.
Sprawy wróciły do swojego rytmu.
Wszystko znów było jak dawniej.
Przywykliśmy do tego, że Kit Kat jest szczęśliwa.
I że została matką.
Choć marną i niezbyt odpowiedzialną.
A i z tych podróży też w końcu coś wyniosłem.
Posunąłem się nawet o krok dalej niż tata.
Przygotuję dzieci.
Spokojnie. Ja to zrobię.
Dobrze, leniu jeden.
Przestałem się cofać w czasie. Nawet o jeden dzień.
Staram się żyć tak, jakby każdy dzień był celem podróży.
I cieszyć się nim, jakby był ostatnim dniem
mojego niezwykłego zwykłego życia.
Już na nogach? Super. Dzięki.
I wsiadamy.
No co?
Wszyscy razem podróżujemy w czasie.
Dzień po dniu.
Musimy się tylko nauczyć smakować tę niezwykłą podróż.
I siedzimy.
Tak, tak, tak.
To się widzimy.
Pa.
Na razie.
KONIEC
Tekst - Roman Tyczka
Polish