WYŚCIG
GRAND PRIX NIEMIEC, NURBURGRING, SIERPIEŃ 1976
25 kierowców rozpoczyna każdy sezon Formuły 1.
I każdego roku dwóch z nas ginie.
Jaki człowiek się za to bierze?
Na pewno nie normalny.
Tylko buntownicy, szaleńcy, marzyciele.
Desperaci, chcący się zaznaczyć nawet za cenę życia.
Nazywam się Niki Lauda.
W świecie wyścigów znają mnie z dwóch rzeczy.
Pierwszą jest moja rywalizacja z nim.
Zmieniasz opony na gładkie?
- A Hunt zmienił? - Nie, jedzie na deszczowych.
Nie wiem, skąd ten rozgłos.
Byliśmy tylko rywalizującymi kierowcami.
Dla mnie to zupełnie normalne, ale inni mieli odmienne zdanie.
Że nasza rywalizacja miała głębsze podłoże.
A więc też pojedziemy na deszczowych.
Drugie, dzięki czemu mnie pamiętają,
to wydarzenie z 1 sierpnia 1976.
Kiedy goniłem jego, jak palant.
SZEŚĆ LAT WCZEŚNIEJ
Dajcie wózek.
Chyba dzwonili z toru, że przyjdę. Hunt. James Hunt.
Co jest? Nie widzieliście krwi?
- Dobrze się pan czuje? - Absolutnie.
Myśleliśmy, że miał pan wypadek.
Miałem, jeśli wypadkiem jest przyjacielska sprzeczka z kolegą.
- O co wam poszło? - Nie twoja sprawa.
Przepraszam.
O jego żonę.
Trzeba zszyć, to paskudna rana.
To był paskudny cios. Cholernym łomem.
- A co pan zrobił? - Nic.
Tylko to, o co poprosiła.
Czyli...
Chętnie ci pokażę, jeśli chcesz.
Wybacz.
Mam teorię, dlaczego kobiety lubią kierowców rajdowych.
Nie cenią tego, co robimy,
ciągłej jazdy w kółko.
Uważają to za żałosne i chyba słusznie.
To przez nasze obcowanie ze śmiercią.
Im bliżej jesteś śmierci, tym więcej czujesz życia.
Tym bardziej żyjesz. One to dostrzegają.
Wyczuwają.
Nazywam się James Hunt.
Mój ojciec jest maklerem,
siostra - prawniczką, a brat - księgowym.
A ja...
Cóż, ja robię to.
To cudowne życie. I jedyny sposób jazdy.
Jakby każdy dzień był ostatnim.
TOR CRYSTAL PALACE, LONDYN 1970
Nigdy nie byłam na Grand Prix.
I nie jesteś.
- To Formuła 3. - Czyli?
Niższa klasa.
Dla idiotów takich jak ja,
liczących, że ktoś z Formuły 1 zauważy ich talent.
- Zawiodłaś się. - Nie.
Przespałaś się ze mną, bo myślałaś, że jestem sławny.
Nieprawda.
Nie martw się, będę.
- Dzień dobry. To Siostrzyczka. - Gemma.
To Bubbles Horsely, menadżer zespołu.
Jak się masz?
- Bubbles? - Tak.
- Doc Postlethwaite, nasz projektant. - Miło mi.
I Alexander lord Hesketh, właściciel teamu.
Jak się masz?
Dobrze, dzięki.
Dobra robota, gwiazdo.
- To ten samochód? - Tak.
Lotus 59.
Litr pojemności, silnik Cosworth MAE.
Nie jest piękny, ale szybki.
Bez obaw, zawsze tak robi.
To dobrze. Jest napalony.
Kierowcy są proszeni na miejsce zbiórki.
- W porządku, gwiazdo? - Jak nigdy, patronie.
- Przepłucz tym. - Dzięki.
Zaciągnij się.
James Hunt na pole position.
Obok nowy zawodnik z Austrii, Niki Lauda,
oraz Dave Walker.
Kto to?
Jest nowy.
- Jakiś Niemiec. - Austriak.
Od piątej rano chodził po torze.
Lepiej się dziś skup, James.
Przydadzą ci się.
Zapalaj.
Cóż za muzyka!
Wynalazcy samochodu nie wyobrażali sobie,
że tak nas opęta. Naszą wyobraźnię, sny.
Siostrzyczko, mężczyźni kochają kobiety.
Ale jeszcze bardziej kochają samochody.
Hunt nadal prowadzi, ale Niki Lauda siedzi mu na ogonie.
Hunt i Lauda są klasą sami dla siebie.
Zostawili resztę w tyle.
Herr Czerwony Diabeł go goni.
Lauda jedzie po wewnętrznej.
Oszukał go!
Lauda się przedarł. Prowadzi!
Hunt będzie musiał naprawić błąd.
Hunt siedzi Laudzie na karku, Lauda nie zostawia luki.
Lotus atakuje po wewnętrznej. Agresywne posunięcie Hunta.
Otarli się o siebie!
Obróciło ich. Lauda stoi tyłem do mety!
Minął ich kierowca zdublowany.
Wiemy, dlaczego Hunta nazywają Panem Stłuczką.
Dupek!
- Dalej, James! - Szkop odpadł.
Lauda jest wściekły.
W alei serwisowej padną ostre słowa.
Zwycięstwo Hunta.
Sromotna porażka Laudy.
James Hunt wygrywa trzeci ważny wyścig w sezonie
po desperackiej walce z Niki Laudą.
Lauda nie uruchomił pojazdu
po kraksie na ostatnim okrążeniu.
Dupku!
Miałem pierwszeństwo! To był mój zakręt!
Ten, na którym cię obróciło tyłem do mety?
Za wysokie progi!
A gdybym nie zahamował? Rozbilibyśmy się.
Na szczęście masz swój niezawodny instynkt przetrwania.
Wal się! Jak się nazywasz?
James Simon Wallis Hunt.
Zapamiętaj, szwabski koleżko.
Jawohl. Zapamiętaj.
To bardzo proste. Prawie jak "cunt" - cipa.
To słowo idealnie cię opisuje.
- Co to za jeden? - Nie wiem, wygląda jak szczur.
W rodzinnym Wiedniu moja rodzina słynie z jednego.
Interesów.
Dziadek był biznesmenem.
Ojciec też.
Na wieść, że chcę się ścigać zawodowo,
mieli coś do powiedzenia.
Nigdy!
Wyścigi są dla playboyów i dyletantów.
Pustogłowych, bezwstydnych amatorów.
Nazwisko Lauda
noszą politycy i ekonomiści
z czołówek gazet.
A jeśli tylko to umiem?
Tym bardziej potrzebne ci są moje pieniądze,
więc słuchaj mnie i wejdź do rodzinnej firmy.
Dobrze.
Zatrzymaj pieniądze.
Nie inwestuj we mnie.
Ale gdy zostanę mistrzem świata,
a moje nazwisko też będzie na czołówkach,
pożałujesz.
Wynoś się i nie wracaj!
Skoro rodzina nie chciała mi pomóc,
postanowiłem wszystko zaryzykować i wziąć pożyczkę.
Znalazłem zespół Formuły 1 z dobrym bolidem,
którego właściciel nie miał pieniędzy i zgodził się na moje warunki.
Panie i panowie. Z przyjemnością ogłaszam,
że tytuł kierowcy roku Związku Dziennikarzy Motoryzacyjnych
otrzymuje James Hunt.
Rodzice chcieli, żebym był lekarzem
albo maklerem. Zapewnili mi najlepszą edukację,
ale wszystko poszło nie tak i wylądowałem między wami.
Dziękuję, mnie przyda się bardziej.
Mam gorącą głowę i nie toleruję dyscypliny.
Prawda!
Co rusz się kłócę.
W życiu kochałem i szanowałem jedynie papużki faliste.
W każdej normalnej dziedzinie życia jestem nieudacznikiem.
Moją jedyną zaletą jest szybka jazda.
Dziękuję, że to doceniliście.
Dam to ojcu, żeby postawił na kominku
i udawał, że to dyplom z medycyny.
Dobra robota, gwiazdo.
Jeszcze jeden taki sezon i Formuła 1.
Nie jestem jeszcze gotowy?
Ty tak, ale ja nie. Muszę ci znaleźć bolid.
To na co czekasz?
Nie zwlekaj, bo zrobi jak Lauda.
- Co zrobił? - Jeździ w BRM.
Jak tego dokonał? Jest nikim, nigdy nic nie wygrał.
Zapożyczył się i wkupił za dwa miliony szylingów.
Niki Lauda. Na przedsezonowe testy. BRM.
Podpisz klauzulę. Powiadomię ich.
- Panie Stanley! - Dzień dobry.
Clay!
Przedstawię ci naszego kierowcę nr 1.
Clay Regazzoni.
- Jak leci? - Dobrze.
Miło mi.
A to twoi mechanicy.
Odpowiadają wyłącznie przed tobą, wedle kontraktu.
Miło mi. Obejrzymy wóz?
Jasne.
To on. P160.
- Taki jak Regazzoniego? - Identyczny.
Ile waży?
- 600 kilogramów. - To obłęd.
- Czemu aż tyle? - Ma silnik V12.
On sam waży 190 kg.
Ile ma koni? 490?
- Nie, 450. - Za mało.
Musi mieć 500. Z silnika trzeba zdjąć 20 kg.
- Próbowaliśmy. - Czego?
Wszystkiego. Wymieniliśmy cały wydech.
- Prawie nic to nie dało. - A części z magnezu?
Teraz blok silnika. Usuńcie wszelkie mocowania i płyty montażowe.
Potem przyjrzymy się aerodynamice
przedniego i tylnego skrzydła.
Dziękuję, dobranoc.
Jaki czas miał Regazzoni?
1,53.
W moim bolidzie pojedzie o dwie sekundy szybciej.
- To niemożliwe. - Mowy nie ma.
Pracowaliśmy nad nim całą noc.
Dobra, zobaczymy, co się stanie.
Dlaczego mam to robić?
Chce, żebyś się przejechał.
Rękawice proszę.
No dobra. Co zrobiłeś z bolidem?
Zdradzę to tylko pod pewnymi warunkami.
Słucham.
Gwarantowane miejsce w zespole.
I dwuletni kontrakt, taki jak ma Regazzoni.
Oszalałeś?
Clay to weteran Formuły 1, a ty debiutujesz.
Wzięliśmy cię, bo nam płacisz.
Od teraz, jeśli mam zostać, zrywamy kontrakt.
- Nie płacę wam ani grosza. - To skandal!
Pojechał szybciej w moim bolidzie?
Pojechał, prawda?
O dwie sekundy?
2,3.
A więc proszę się namyślić,
oszacować priorytety i przyjść ponownie.
Niki.
Wiem, powiesz, że to nie moja sprawa.
Co?
Idziesz na randkę z menedżerką toru?
Nie twoja sprawa.
Jeśli chcesz mojej rady, to bym sobie odpuścił.
Nie krytykuję twojego gustu, to świetna dziewczyna.
Ale ostatnim chłopakiem Agnes był brytyjski kierowca F2,
znany z dwóch rzeczy. Z szaleństwa na torze
i z ciągłej jurności w łóżku.
To niezły kierowca, ale jebaka - doskonały.
Nie wiem, jak ty, ale nie będzie ci łatwo dorównać.
Ale jeśli ci to nie przeszkadza...
Jak się nazywa? Ten kierowca.
Hunt. James Hunt.
Widzisz, wzajemnie się informujemy.
Od tego są koledzy z zespołu.
- Dokąd jedziemy? - Obiecuję, że będzie warto.
Nie otwieraj oczu.
Zaczekaj.
Proszę. I co ty na to?
Formuła 1.
Tak, gwiazdo.
Twój brat i ja pogadaliśmy z księgowymi.
A ponieważ rachunkowość F1
nie różni się znacząco od rachunkowości F2,
uznaliśmy, że równie dobrze możemy tracić pieniądze w wielkiej ruletce.
- W Formule 1. - Ty tłusty, mały lalusiu.
Prawdę mówiąc, pomysł podsunął nam Niki.
- Kto? - Lauda.
Zapłacił, zamiast plątać się po niższych klasach.
Pomyślałem: "Ma rację". Żadnych sponsorów.
Liczę, że się zgodzisz.
Żadnych wulgarnych logotypów papierosów albo prezerwatyw.
Czysta biel i flagi.
I kombinezon wyścigowy z napisem:
Seks. Śniadanie mistrzów.
To kiedy zaczynamy?
- Jak będziesz gotowy. - Gotowy?
Czekałem na to całe życie.
Na początku sezonu zastanawiano się,
czy lord Hesketh i jego zespół entuzjastów
wnosi do wyścigów splendor, czy tylko komedię.
Po raz pierwszy widziano,
jak lokaj podaje kawior i ostrygi pod garażami.
Ale wejście mieli efektowne.
6. miejsce we Francji, 4. w Brytanii i 3. w Holandii.
Wywieszono flagi ostrzegawcze.
Poważny wypadek na torze.
Dowiedziałem się o poważnym wypadku podczas kwalifikacji.
Nie znamy jeszcze nazwiska kierowcy,
ale jak widać po ludziach spieszących w stronę toru,
to rzeczywiście poważny wypadek.
Podamy szczegóły, kiedy je poznamy.
Takiego widoku nikt nie chce tu oglądać.
W ostatnich czterech sezonach zginęli między innymi
Piers Courage, Jochen Rindt,
Jo Siffert, Roger Williamson,
a dziś, w Watkins Glen, odszedł następny.
Zespół Tyrrell się wycofał. Ich miejsce pozostanie puste.
- Koszmar. - Powinni odwołać wyścig.
Dlaczego?
Popełnił błąd, za szybko wszedł w zakręt. Jego wina.
- Doprawdy? - To oczywiste.
Obejrzyj ślady opon.
Twierdzi "Pan Nikt", który musiał się wkupić do teamu.
Jak ci się jeździ?
Dobrze. Jak jest na tyłach?
Nie zamierzam być tam długo.
10 minut do okrążenia formującego.
Dupek.
Nawrót pod Hotelem Grand, 2. bieg. Ostry skręt, późne docięcie,
wyjechać do zewnętrznej. Delikatnie z drążkiem.
Wjazd w Portier, drugi bieg, dojazd do krawędzi.
Lekko na hamulec, na drugim, szukać dobrego wyjścia.
Przez tunel, stopniowo w prawo.
Wrzucić trzeci, czwarty, piąty...
Jest tu Alexander?
Był. Poszedł odebrać telefon. Zaraz wróci.
Chciał mi pokazać obiekt swojej dumy.
Jak dla mnie, to raczej zabawka dla chłopców.
Jaki nędzny. Jak na takie pieniądze.
Zero wygody, zero zabezpieczeń. Nic.
To taka mała trumna.
Jesteś otoczona wysokooktanowym paliwem.
Przy prędkości 270 km/h
to istna bomba na kółkach.
Jesteś James?
Tak.
Pasujesz do opisu.
Naprawdę?
Suzy, przyjaciółka Aleksa.
Tak, wiem.
- Jaki był ten opis? - Pochlebny w kwestii wyglądu.
Gorzej z charakterem.
Kazano mi cię unikać.
Kto kazał?
Alexander. Mówi, że jesteś niegrzeczny.
Nie wie, o czym mówi.
Byłem, ale już nie jestem.
Nowy ja jest zawodowcem. Wcześnie się kładę i wstaję.
Nuda, ale zespół twierdzi,
że tak najlepiej pokonam fryca.
To robiłeś, kiedy weszłam?
Tak, zapamiętywałem okrążenie.
W Monako, następny wyścig.
Zawsze wierzyłem, że kiedyś się tam znajdę,
docisnę gaz do dechy i zobaczę, kto pierwszy się wystraszy.
Ale już mi nie pozwalają.
Moje ciało ma być świątynią, a umysł - mnichem.
A twoja dusza? Serce?
Za nie też się wzięli.
Chcą, żebym się ustatkował
i ożenił z pierwszą ślicznotką, którą spotkam.
I co o tym sądzisz?
Brzmi do dupy.
Ale zwykle się nie mylą, więc pewnie i w tym razem nie.
Nie chciałabyś wyjść za mąż?
- O co mu chodzi? - O nic.
Nie chciał ci zepsuć dnia. Chodzi o szkopa.
Co zrobił?
Przeszedł do Ferrari.
Żartujesz? Jezu... Jak to się stało?
Tam też się wkupił?
Stary wziął z powrotem Regazzoniego, a ten na to nalegał.
Twierdzi, że Niki to geniusz w regulowaniu bolidów.
TOR TESTOWY FERRARI FIORANO, WŁOCHY
Koszmar. Jedzie jak świnia.
- Nie możesz tak mówić. - Dlaczego?
- To ferrari! - To sracz.
Podsterowność szalona, a rozkład masy to katastrofa.
Przy takich możliwościach robicie takie gówno.
Z radością witamy ponownie w rodzinie Ferrari
naszego przyjaciela Claya Regazzoniego
i przedstawiamy Niki Laudę z Austrii.
Rodzina Ferrari, nasz dobry przyjaciel...
Jesteś krewnym i przyjacielem commendatore, dopóki wygrywasz.
Przestajesz i ciao ciao.
W pełni to rozumiem. To interes. Robiłbym tak samo.
Ale to nie tylko interes, prawda?
To pasja, miłość.
Dlatego ryzykujemy życie.
Nie ja.
Gdybym mógł lepiej zarobić gdzie indziej, robiłbym to.
Skąd wiesz, że tu zarobisz? Na razie nie masz nic.
Jeszcze nie, ale zarobię.
Skoro ty potrafisz, to i ja.
Nie bywasz czasem dupkiem?
Dlaczego nim jestem?
Jeżdżę szybciej i lepiej dostrajam bolidy.
Nie radzisz sobie z tym, więc ty jesteś dupkiem.
Wal się.
Zabrałem cię, bo wydajesz się samotny.
Liczyłem, że przedstawię cię paru miłym ludziom.
Ale teraz sam się zaprzyjaźniaj.
Clay, przepraszam.
Odjeżdżasz?
Tak.
Podrzucisz mnie do najbliższego dworca kolejowego?
Dobrze. Trento jest pół godziny stąd.
Wsiadaj.
- Co robisz? - Słyszysz odgłos przy przyspieszaniu?
- Nie. - Pasek klinowy się poluzował.
Co?
Gdy hamujesz, pedał dochodzi do końca. Czyli system jest zapowietrzony.
- Coś jeszcze? - Nie.
Poza zużytymi tylnymi hamulcami.
A w prawej przedniej oponie jest mało powietrza,
dlatego tak kręcisz kierownicą.
Skąd wiesz?
- Po tyłku. - Słucham?
Bóg dał mi dobry rozum,
ale mój tyłek czuje wszystko w aucie.
Pleciesz, samochód jest w porządku.
- Tydzień temu zrobili przegląd. - Kiepski.
Bardzo dobry, bardzo drogi.
Auto jest jak nowe. Odpręż się.
- Nie śpieszy ci się? - Nie.
Tylko muszę być w Maranello w poniedziałek rano.
Możemy mówić po niemiecku. Jesteś z Wiednia?
- Marlene. - Niki.
Skąd znasz Curda?
A kto to?
Curd Jurgens, gospodarz.
Jest, a raczej był, moim chłopakiem.
Starszy mężczyzna potrafi być bardzo pociągający.
Ale gdy zachowuje się jak przerażone dziecko...
Musiałam być szalona.
Ja to zrobię.
Inaczej się stąd nie ruszymy. To w końcu Włochy.
Nieźle, co? Trzy sekundy. Przyznaj, że ci zaimponowałam.
Tak.
- Cześć, chłopcy. - Dzień dobry.
Przepraszam, pan to Niki Lauda?
Tak.
- Mówiłem. - Matko Boska, nie wierzę!
Chce pan, żeby go podwieźć?
- Prawdę mówiąc, tak. - To dla mnie zaszczyt, Niki.
Moje auto jest twoje. Pod jednym warunkiem.
To kupa złomu.
Ale jeśli poprowadzisz, sprawisz mi ogromną radość.
Nikt mi nie uwierzy, że Niki Lauda jechał moim autem.
Chciałbym już powiedzieć o tym Mario.
Ktoś mi powie, o co chodzi?
Powinnam cię znać?
Nie znasz?
To Niki Lauda, kierowca Formuły 1, od niedawna w Ferrari.
On? Niemożliwe.
- Dlaczego? - Wiecie,
kierowcy Formuły 1 mają długie włosy, są seksowni,
rozpinają koszule.
- Dziękuję. - Proszę.
A on prowadzi jak kapelusznik.
Nie ma potrzeby jechać szybko. To tylko zwiększa ryzyko.
Nie śpieszy nam się, nie płacą mi.
Bez powodu albo nagrody, po co mam pędzić?
Bo cię o to proszę.
- Zawsze dostajesz to, co chcesz? - Zazwyczaj.
Niewiarygodna walka Niki Laudy
GRAND PRIX USA, 1975
z Jamesem Huntem w białym heskethie.
Lauda atakuje i wyprzedza Hunta po wewnętrznej.
Wychodzi zbyt szeroko, Hunt znów pierwszy.
Lauda znów chce się przedrzeć po wewnętrznej.
Jadą bok w bok, koło w koło.
To fantastyczne zmagania dwóch wspaniałych kierowców.
Hunt znów jest z przodu.
Ale Lauda wraca, jeszcze raz przedziera się po wewnętrznej.
I ponownie wyrzuca go na zewnętrzną.
- Suzy, jesteśmy gotowi. - Chwilkę.
- Możemy iść? - Dobrze.
To ostatnie okrążenia. Zjechali ze wzniesienia.
Hunt ma problem!
Zjeżdża na lewą stronę, Lauda samotnie pędzi do przodu.
Smutny koniec pięknego pojedynku.
Hunt odpycha sędziego.
Flaga w szachownicę czeka na Laudę i na Ferrari.
Tytuł wędruje do Niki Laudy,
zwycięzcy wyścigu i mistrzostw świata.
A teraz wyglądam jak kierowca wyścigowy?
- Gratuluję. - Dziękuję.
Marlene! Chodź.
Z takim bolidem nie mieliśmy szans, prawda?
Może trochę w tym mojej zasługi?
Ty jeździsz ferrari, a ja heskethem.
Na równych warunkach w Formule 3 pokonałbym cię.
Nigdy.
Wygrałbyś raz, może dwa. Bo jesteś agresywny.
Ale w całym sezonie nie miałbyś szans.
Czemu?
Żeby być mistrzem, nie wystarczy szybkość.
Liczy się całość.
Ty tylko atakujesz i imprezujesz, dlatego cię lubią.
Powiedz, że nie jesteś zazdrosny.
Dlaczego miałbym być? Pomyśl.
Ta cała przyjaźń i uśmiechy to oznaka braku szacunku.
Nie boją się ciebie. Nie tak jak mnie.
Nie tak jak ciebie, którego nikt nie lubi.
- Nawet koledzy z zespołu. - Tak, bo jestem poważny.
Wcześnie zasypiam, dbam o siebie i o wóz.
- Jesteś bardzo grzeczny. - W pracy wygrywam.
I idę do domu zamiast do baru, pleść bzdury z tymi palantami.
Palantami?
Też częściej powinieneś wracać do domu.
Podobno się ożeniłeś.
Tak.
Gdzie ta tajemnicza żona?
W Nowym Jorku, pracuje.
Nigdy cię z nią nie widziałem.
Może dlatego, że zawsze siedzisz w domu.
Sam, zajmując się sobą, jak grzeczny chłopczyk.
Kup sobie drinka na mój rachunek.
Dzięki, może kupię nawet dwa.
Dobra, Bubbles. Powiedz, czego trzeba, żeby pokonać tego dupka za rok.
Twoje słowo jest dla mnie rozkazem. Nie cofnę się przed niczym.
Co się dzieje?
Gdzie wszyscy? O co chodzi?
Wiesz, którego dziś mamy?
14 listopada, a co?
Masz pojęcie, co ta data oznacza?
Nie wiem. Początek sezonu na bażanty?
Koniec terminu podpisywania umów sponsorskich na następny sezon.
No i?
Minął o północy. Nie zawarliśmy żadnej.
Przecież nie szukamy sponsorów.
Kondomy i papierosy są wulgarne, tak?
Tak.
Tylko że jesteśmy... Byliśmy...
Przeliczyłem się.
Rachunkowość i rzeczywistość Formuły 1...
wcale nie są takie, jak w niższych klasach.
Co chcesz powiedzieć?
Że to koniec, gwiazdo.
Wmieszały się banki, zaczęły wszystkich zwalniać.
Pewnie będę musiał sprzedać pałac.
Chryste.
Musisz mi znaleźć zespół, Pete.
Co z Lotusem?
Nie chcesz wiedzieć.
- Właśnie, że chcę. - Dobra.
Powiedzieli, że już o tobie słyszeli.
Co to znaczy?
Druga linia. Oddzwonię.
Peter Hunt.
Szlag!
Nie martw się, coś się znajdzie.
Wątpię, czy to pomoże.
Wyjedźmy na weekend.
Na narty. Zanim wrócę do Nowego Jorku.
Porozmawiaj ze mną, nie traktuj mnie jak obcej.
Tylko ktoś obcy zaprosiłby mnie na narty,
wiedząc, że nie mam dla kogo jeździć.
Nie mogę na to patrzeć.
A na co liczyłaś?
Na statecznego rycerza w lśniącej zbroi?
Na to nie liczę.
- Udzielę ci rady. - Słucham.
Nie szukaj normalności u facetów gotowych zginąć, jeżdżąc w kółko.
Nie oczekiwałam normalności. Byłam świadoma, co robię.
Liczyłam, że wyjdę za kogoś choć w połowie takiego, na jakiego pozuje.
Kryję chociaż coś za fasadą.
- James. - Wypieprzaj do Nowego Jorku.
Twoja nudna gęba na pewno sprzeda jakiś nawilżacz albo cień do powiek.
James, tu Peter. Coś się stało w McLarenie.
Co słyszałeś?
- Nic, a co? - Podobno Emerson ich olał.
Załatw mi rozmowę, Pete.
Powiedz cokolwiek, byle ze mną pogadali.
Powiem wprost.
- Nasz czołowy kierowca... - Cholerny Fittipaldi.
...odszedł do innego teamu.
- Cholernego Copersucar. - Szukamy zastępcy.
Cholernie szybko.
Na szczęście kilku już się zgłosiło. Dobrych.
- Jacky Ickx. - Jestem szybszy.
- Ale on jest opanowany, rzetelny. - Dorosły.
A czy rzuci się w lukę, w którą nikt nie jedzie?
Postawi życie na szali?
- Sponsorzy go lubią. - Szukacie kierowcy czy sprzedawcy?
- Chcemy zwycięstw. - Ja też.
Pokonując Laudę, nie pozując dla sponsorów.
- Słyszałem o was. - Każdy słyszał.
- Pokonasz go? - W McLarenie.
Tylko ten wóz doścignie ferrari.
Dlatego was błagam.
Zrobię wszystko.
Założę krawat, będę się uśmiechał, robił to, co trzeba.
Mogę go pokonać, uwierzcie mi.
Tylko mnie zaangażujcie.
Tak, potrafi być wariatem.
I doprowadzi was do obłędu.
Ale nie ma bardziej utalentowanego i zdolnego kierowcy.
Jest autentyczny. Reprezentuje to, dla czego w tym siedzimy.
Przez 9 dni na 10 będziesz rwał włosy z głowy.
Ale dziesiątego dnia zwycięży. I pożałujesz, że nie jeździ dla ciebie.
Nie wygrasz mistrzostw z Jackym Ickksem.
Z Jamesem - być może.
GRAND PRIX BRAZYLII STYCZEŃ 1976
Witam w Sao Paulo, na torze Interlagos,
na pierwszym wyścigu sezonu 1976.
Najważniejsza wiadomość to ta, że Hunt pokonał w kwalifikacjach Laudę
o zaledwie dwie setne sekundy.
Nowy wóz.
- Zauważyłem. - Pole position.
Też zauważyłem.
Mamy równe szanse, mój szczurzy koleżko.
Zobaczymy po pierwszym okrążeniu.
I po pięciu Grand Prix.
Hunt startuje z miejsca przy alei serwisowej,
więc powinien uciec Laudzie.
Jeśli były wątpliwości, czy ktoś zagrozi Laudzie,
Hunt i jego McLaren je rozwiali.
BRAZYLIA, LAUDA WYGRYWA HUNT MA AWARIĘ SILNIKA
GRAND PRIX RPA
Hunt jest zdecydowany poprawić wynik po klęsce w Brazylii.
Ale to Lauda wygrywa w Kyalami.
Hunt jest drugi.
Potwierdza mistrzowskie aspiracje
i zdobywa pierwsze punkty w sezonie.
To nie wiatr, to mój oddech na twoim karku.
Następnym razem wygram.
Przekonamy się w Hiszpanii.
GRAND PRIX HISZPANII, MAJ 1976
HISZPANIA, HUNT WYGRYWA, LAUDA DRUGI
James Hunt w końcu wygrywa w tym sezonie,
po fenomenalnej jeździe.
To była tylko kwestia czasu.
- Za szeroki. - Dyskwalifikacja.
- Co? - Jesteś zdyskwalifikowany.
Jak to możliwe?
1,5 centymetra.
McLaren M23 wzbudził wiele kontrowersji.
- Ma być węższy. - Nowe zawieszenie i łączniki.
Ma spełniać wszelkie wymogi.
Przenieśmy chłodnice oleju na dawne miejsce.
Trzeba też wymienić mocowanie skrzydła.
GRAND PRIX MONAKO '76
Po dyskwalifikacji w Hiszpanii tytuł mistrzowski oddala się od Hunta.
W Monako również ma pecha! Jego silnik dymi.
Dym bucha z silnika McLarena. James Hunt odpada!
Co się stało?
To czary. Wspaniały wóz, cud inżynierii,
zmieniliśmy w ciągu nocy w cuchnącą kupę gówna.
BELGIA, MAJ 1976
Coście z nim zrobili? Tym wozem nie da się jeździć!
Jeśli jest problem z bolidem, znajdziemy go.
- Odwołajcie się. - Naprawimy to.
- Oni nas zarzynają. - Idź umocz knota.
- Waligrucho! - Wal się!
To był dla ciebie dobry wyścig.
To dobrze, że najszybszy bolid spełnia wymogi.
James, tracisz do Laudy 50 punktów.
Dziś znów nie ukończyłeś wyścigu. Co się dzieje?
To brudna polityka i nieczyste chwyty.
Na półmetku tegorocznego sezonu Formuły 1
Ferrari i Niki Lauda wydają się najlepsi,
a James Hunt i McLaren walczą w bólach.
Pięć wyścigów za nami. Jak leci?
Świetnie.
Tylko austriacki szczurek i jego zespół włoskich oszustów zniszczyli mi wóz.
- O czym mówisz? - Wygrałem w Hiszpanii.
- W zbyt szerokim bolidzie. - O pięć ósmych cala.
To nie ma wpływu na prędkość.
Ale twoi prawnicy złożyli zażalenie.
Po przeróbkach wóz jest potworem.
- Legalnym potworem. - Musiałeś oszukać.
Jeździsz trefnym wozem, a to ja oszukuję? Żałosne.
- Zasady to zasady. - A szczurki to szczurki.
Myślisz, że to mnie wkurza?
Przezywanie mnie szczurem, bo go przypominam?
Nie mam nic przeciwko. Szczury są brzydkie i nikt ich nie lubi,
ale są mądre i mają silny instynkt przetrwania.
- Cudownie. - Marlene, chodź. Zostaw tego dupka.
Nic dziwnego, że go rzuciła.
Widzieliście Suzy?
Powinna dziś tu być.
Nie chcieliśmy ci mówić przed wyścigiem.
O czym?
SUZY DOŁĄCZA DO SHOW BURTONA
ŻONA HUNTA SPOTYKA SIĘ Z AKTOREM
Jezu...
MODELKA WKROCZYŁA WCZORAJ
MIĘDZY ELIZABETH TAYLOR A RICHARDA BURTONA
To od niego?
Tak.
Kiedy to się zaczęło?
W ten weekend na nartach.
Czemu tu przyjechałeś?
Odzyskać cię.
Nie chcesz, żebym wróciła. Nie chciałeś się żenić.
- Chciałem. - Proszę cię...
Liczyłeś, że przez to się zmienisz, ustatkujesz, będziesz lepiej jeździł.
Nieprawda.
Kto wie, gdyby to było tylko picie, trawka, zdrady albo napady złości,
mogłoby nam się udać.
- Ale wszystko naraz... - Jestem okropny.
Nie jesteś.
Jesteś kim jesteś w tym momencie życia.
Boże dopomóż tym, co chcą więcej.
A Richard Burton będzie ci mógł zapewnić więcej?
Też ma złą reputację.
Ważne, jaki wydaje się mnie.
A czuję, że mnie ubóstwia.
James! Zejdziecie się z powrotem?
Jesteśmy przyjaciółmi.
Żona znalazła sobie nowego sponsora, to znaczy kochanka, i jest zadowolona.
A pan Burton poczuł się znowu młody i też jest zadowolony.
Oby miał głębokie kieszenie.
A ja zdołałem się rozwieść, nie tracąc ani grosza.
To największe zwycięstwo w mojej karierze.
Mam samolot.
TOR CIRCUIT PAUL RICARD GRAND PRIX FRANCJI
James Hunt nie walczył tak zaciekle od początku sezonu.
Bolid McLarena spełnia wszelkie wymogi
i jest szybszy niż kiedykolwiek.
HUNT WYGRYWA, LAUDA ODPADA
Pędzi nawet z oponami deszczowymi.
GRAND PRIX BRYTANII 18 LIPCA 1976
Hunt doścignął Laudę przed zakrętem.
James Hunt wywiera dużą presję na Laudę.
Hunt wyprzedził Laudę!
Publiczność oklaskuje Hunta.
To pierwszy Brytyjczyk,
który wygrał na tym torze od 1964.
Jesteś znacznie lepszy niż reszta.
Jak to osiągnąłeś?
Mam duże jaja.
Po zbadaniu dyskwalifikacji Jamesa Hunta
w Grand Prix Hiszpanii,
postanowiono unieważnić dyskwalifikację
i przywrócić mu odebrane punkty.
Parę tygodni temu zupełnie się nie liczyłeś,
a teraz wracasz do gry. Co się zmieniło?
To splot czynników, a nie o wszystkich chcę tu mówić.
Ale pomogło to, że sprawiedliwości stało się zadość,
a pojazd znów jest w pełni sprawny.
Teoretycznie Hunt może cię dogonić w tabeli mistrzostw. Przejmujesz się?
W ogóle. Musiałby wygrać bardzo dużo wyścigów,
a świnie musiałyby zacząć latać.
A teraz przepraszam, mam rodzinną sprawę.
Muszę cię ostrzec. Nie będę w tym dobry.
W przynoszeniu kwiatów, trzymaniu za rękę.
Pewnie zapomnę datę twoich urodzin.
Ale skoro mam to zrobić...
to mogę z tobą.
Boże, poeta.
Uznaję ten związek za prawomocny.
Obie strony wyraziły
chęć zawarcia związku małżeńskiego.
Na mocy powierzonego mi prawa ogłaszam was mężem i żoną.
Gratuluję.
IBIZA, HISZPANIA
O co chodzi?
Szczęście to wróg.
Osłabia.
Zasiewa wątpliwości.
Nagle masz coś do stracenia.
Skoro szczęście nazywasz wrogiem,
to już za późno.
Już przegrałeś.
Witamy na legendarnym Nurburgring,
torze o długości 28 km,
GRAND PRIX NIEMIEC, TRENING - ze 185 zakrętami.
Niki, dasz mi autograf?
- Z datą. - Po co?
Może to twój ostatni dzień.
WYŚCIG, 1 SIERPNIA 1976 - Witamy na Nurburgring,
najgroźniejszym torze sezonu,
zwanym Cmentarzem.
Pogoda jest fatalna
i nie zanosi się na poprawę.
Panowie, proszę o ciszę.
Dziękuję. Niki Lauda.
Dziękuję.
Zwołałem to zebranie, bo jak wszyscy wiecie,
to najbardziej przestarzały i niebezpieczny tor na świecie.
Wszyscy widzieliście, jak pada.
Ci doświadczeni wiedzą, że tylko w idealnych warunkach
tor jest w miarę bezpieczny.
Dziś nie są idealne.
Chcę, żebyśmy zagłosowali, czy odwołać wyścig.
Punktacja pozostałaby bez zmian.
- Odwołalibyśmy wyścig. - Brednie.
Nie zapłacą nam.
To prawda, nie dostaniesz pieniędzy, ale może zachowasz życie.
A ty praktycznie wygrałbyś mistrzostwa.
Dlatego ci to odpowiada.
Czemu? Też nie dostałbym punktów.
Ale mielibyśmy o jeden wyścig mniej
żeby cię dogonić.
Racja. To taktyka.
Może strach go obleciał.
Który palant to powiedział?
Oczywiście, że się boję. Tak jak wy.
Godzę się na 20-procentowe ryzyko śmierci.
Ale ani o procent większe.
A przy takim deszczu jest większe.
Zależy, jak sobie radzisz w deszczu.
Rekord toru należy do mnie.
Jako jedyny pokonałem go w niecałe 7 minut.
Ściganie się dziś jest dla mnie korzystne.
Bo jestem z was najszybszy.
Dobra. No to ścigajmy się.
- Panowie, proszę. - Po co tu jesteśmy?
Kto jest za odwołaniem wyścigu?
Kto jest za wyścigiem?
Panowie, wyścig się odbędzie.
Czasem pomaga, kiedy ludzie cię lubią.
GRAND PRIX NIEMIEC NURBURGRING, SIERPIEŃ 1976
Miejscami tor jest niebezpiecznie mokry.
Ale po spotkaniu kierowców podjęto decyzję.
Grand Prix się odbędzie.
Jochen jedzie na gładkich. Chcesz zmienić?
- Niki zmienia? - Nie.
To my też nie.
Pole position zajmuje
jego największy rywal, Brytyjczyk James Hunt.
- Niki, w porządku? - Tak.
Zapalaj.
W tym sezonie walka o tytuł mistrzowski
rozgrywa się pomiędzy dwoma zawodnikami.
Do tej pory prowadził Niki Lauda.
Ale Hunt miał najlepszy czas w kwalifikacjach.
On zajmuje pole position. Niki Lauda
jedzie obok, w krwistoczerwonym ferrari.
To długi wyścig.
Jeśli tor wyschnie, opony z bieżnikiem okażą się wolniejsze.
Lauda i Hunt jadą bok w bok, niczym jeden bolid.
Lauda agresywnie spycha McLarena na trawnik.
Lauda prowadzi na pierwszym zakręcie!
Hunt jest drugi.
Mass wyprzedza Hunta!
Słusznie wybrał gładkie opony.
Mass wyprzedza Laudę!
Jochen Mass z numerem 12 na prowadzeniu!
Jochen Mass prowadzi, a reszta postanawia
zmienić opony po zaledwie jednym okrążeniu.
Trzeba było jechać na gładkich gumach.
Wal się. Gdzie Niki?
Za tobą. Popełnił ten sam błąd.
Prędzej! Co się dzieje?
Masowa wymiana opon zmieniła układ.
Na prowadzeniu jest Jochen Mass.
Lauda ponagla mechaników.
To katastrofa! Szybciej!
Co robisz, dupku?
Nerwowość w boksie Ferrari. Lauda utknął.
Lider mistrzostw Niki Lauda jest daleko w tyle.
Wyścig mu się nie układa.
Jego główny rywal, James Hunt, wysforował się do przodu.
Lauda mija wóz za wozem. Właśnie mija lotusa Mario Andrettiego.
Wyciągnijcie mnie! Pomóżcie mi!
Wypadek na trasie.
Kraksa kilku bolidów. Jeden to chyba ferrari.
Po serii poważnych wypadków na drugim okrążeniu,
przerwano Grand Prix Niemiec.
Tutaj!
Stopniowo napływają informacje o wypadku.
Jak się dowiedzieliśmy, uczestniczył w nim Niki Lauda.
Ciężko poparzonego, przewieziono go do szpitala w Mannheim.
Groźne nie są oparzenia twarzy.
Tylko poparzenia płuc.
Czuwa nad nim sześciu lekarzy i 34 pielęgniarki.
Ale jego stan jest gorszy niż początkowo sądzono.
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Przez to święte namaszczenie
niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu
wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego.
Pan, który odpuszcza ci grzechy...
Kanion Big Thompson nawiedziła największa powódź w historii.
W Formule 1 nie fetowano dziś zwycięstw
po tragicznym wypadku z udziałem mistrza świata Niki Laudy.
Austriak oświadczył, że ze względu na zagrożenie nie wystartuje,
ale ostatecznie wystartował.
Nadrabiając stracony czas, wypadł z trasy, dziurawiąc bak.
Brett Lunger nie mógł ominąć płonącego wraku,
ale wraz z innymi pomógł Laudzie,
którego zabrano do szpitala w Manheim.
Ta kraksa przypomniała nam o niebezpieczeństwach Formuły 1.
Lauda przez ponad minutę tkwił w temperaturze ponad 400 stopni.
Pani Lauda?
Ocknął się i powiedział:
"Każcie księdzu się odwalić. Jeszcze żyję!"
Może pani wejść.
14 DNI PÓŹNIEJ
Irlandczyk w bolidzie amerykańskim, a Anglik w angielskim.
Grand Prix Austrii się rozpoczęło.
Bez Niki Laudy, James Hunt w McLarenie
startuje z pole position.
Siostro, gazik proszę.
Z powodu braku Niki Laudy,
James Hunt zmniejsza przewagę w mistrzostwach.
28. DZIEŃ W SZPITALU 29 SIERPNIA 1976
Panie Lauda, musimy oczyścić płuca. Ostrzegam, to nie jest proste.
Dziś James Hunt kończy 29 lat
i widać, że świetnie się bawi wśród wydm toru Zandvoort.
Nie wygląda to dobrze. Przesunął się o kilka pozycji do tyłu.
Wyprzedza, ale są też inni.
Hunt udanie powrócił i zajmuje miejsce wyżej.
Wyprzedza zwycięzcę z Austrii, Johna Watsona na Zakręcie Tarzana.
Jest drugi za Ronniem Petersonem.
James Hunt wygrywa Grand Prix Holandii.
Niekwestionowane zwycięstwo Jamesa Hunta.
Wyprzedził Regazzoniego i Andrettiego.
Na dziś wystarczy.
Jeszcze raz.
Jest pan pewny? Płuca i tak będą posiniaczone.
Przewaga Laudy niknie w oczach.
James Hunt staje się tegorocznym faworytem.
Niki, przestań.
Proszę, przestań.
Wiem, co myślisz.
Ale proszę.
Ani słowa.
Proszę.
GRAND PRIX WŁOCH TRENINGI, WRZESIEŃ 1976
- Jak leci? - Jesteś.
Dobrze wyglądasz.
- Co się dzieje? - Jezu, to Niki.
- Co z nim? - Jest tutaj.
Startuje.
Aż tak źle?
Nie.
W szpitalu zakazałem im ściemniać, jak będę wyglądał.
Powiedzieli, że z czasem będzie dobrze.
Ale nie będzie.
Widzę po twojej reakcji.
Do śmierci będę straszył ludzi swoją twarzą.
Próbowałem napisać do ciebie list z przeprosinami.
Za to spotkanie kierowców w Niemczech.
- Przekonałem resztę. - To prawda.
- Wyścig nie powinien się odbyć. - To prawda.
Czuję się odpowiedzialny za to, co się stało...
Byłeś odpowiedzialny.
Ale uwierz mi.
Twoje zwycięstwa, kiedy walczyłem o życie,
w równym stopniu zadecydowały o moim powrocie.
- Jak się czujesz, Niki? - Dobrze.
Niki, możesz powiedzieć, jakie zabiegi przeszedłeś
i jakie są prognozy?
Oczywiście.
Przeszczepili mi połowę skóry z prawego uda na twarz.
Nie wygląda to za dobrze,
ale nieoczekiwaną zaletą jest niemożność pocenia się.
Pot nigdy nie zaleje mi oczu, co jest dobre dla kierowcy.
Na wieść o twoim stanie
Ferrari zatrudniło zastępcę, Carlosa Reutemanna.
Tak. Jeszcze zanim dotarłem do szpitala.
Czy Reutemann też dziś startuje?
Tak, i bardzo chce się zaznaczyć.
Zobaczymy, jak pojedzie on, a jak ja.
James Hunt zdążył znacznie zmniejszyć przewagę.
Tak.
To pytanie, czy chce mnie pan tylko wkurzyć?
Wciąż uważasz, że możesz wygrać?
Oczywiście.
Mam lepszy pojazd.
I być może jestem lepszym kierowcą.
Ale to bystry gość i dobrze wykorzystał czas
na zdobycie punktów, kiedy leżałem półmartwy w szpitalu.
Co powiedziała żona na widok twojej twarzy?
Powiedziała: "Kochanie, nie musisz mieć twarzy, żeby jeździć.
Wystarczy ci prawa stopa".
Mówię poważnie.
Naprawdę sądzisz, że wasze małżeństwo przetrwa, skoro tak wyglądasz?
Ja też mówię poważnie.
Pieprzę cię! Koniec konferencji.
- To było ostre. - Umiesz rzucać się w oczy.
Poszło mi dobrze. Nie lubią, jak im się nie układa, i o to chodzi.
- Cześć. - Na razie.
- James, w porządku? - Tak.
Mam coś dla ciebie, jeśli chodzi o to ostatnie pytanie.
Proszę, James...
Teraz spytaj żonę, jak wyglądasz.
Kutas.
Co robisz? Wyjdź!
Niki Lauda, po prawie śmiertelnej kraksie w Nurburgring,
pojedzie w Monza wbrew lekarzom i z pewnością w ogromnym bólu.
Ku uciesze publiczności pojadą trzy, a nie dwa wozy Ferrari.
Niki, już czas.
Proszę zejść z toru.
Minuta do startu.
Jody Scheckter z teamu Tyrrell wysuwa się na prowadzenie.
Lauda wystartował kiepsko, jego Ferrari zostaje w tyle.
Wyprzedza go bolid za bolidem.
Niki Lauda wydaje się przytłoczony. Wyprzedza go pojazd za pojazdem.
Fatalny start Austriaka. Być może za wcześnie powrócił.
Lauda wyjechał poza linię na trawę!
Wraca na tor, ale to była fatalna chwila dla Nikiego.
Lauda to aktualny mistrz świata, ale w obecnym stanie stanowi
zagrożenie dla siebie i innych.
Stuck zderzył się z lotusem Mario Andrettiego!
Niki nie ma gdzie się zmieścić.
Przejechał, unikając kolizji z rywalami.
Lauda gna do przodu. Siedzi na ogonie Brambilli.
Zjeżdża w bok i wyprzedza!
Lauda odnajduje formę, którą, jak sądziliśmy, stracił.
Lauda jedzie szybciej niż Reutemann i zmniejsza przewagę.
Lauda zbliża się do Carlosa Reutemanna,
swojego zmiennika w Ferrari.
McLaren Jamesa Hunta dymi na poboczu.
Oddalają się jego nadzieje na tytuł mistrza.
Ronnie Peterson wygrywa na torze Monza.
Ale wszyscy patrzą na kierowcę na miejscu czwartym,
Niki Laudę!
Lauda, Lauda! Lauda jest czwarty!
Superbohater Niki Lauda.
Cóż za wyścig, cóż za człowiek, cóż za sezon.
Zajmując 4. miejsce i zdobywając trzy punkty,
Lauda jest znacznie bliżej zachowania tytułu.
GRAND PRIX JAPONII OSTATNI WYŚCIG 1976
Ten długi, wyczerpujący i dramatyczny sezon
kończy się wyścigiem w Japonii, w cieniu góry Fudżi.
Niki Lauda ma tylko trzy punkty
przewagi nad Jamesem Huntem.
Hunt wie, że musi pokonać Austriaka, żeby odebrać mu tytuł.
James, poradzisz sobie z presją?
Nigdy jej nie czułem. Uwielbiam swoją pracę,
uwielbiam konkurencję i wyścigi.
Może spytajcie Nikiego. To mistrz, ma wszystko do stracenia.
Panie Lauda, czuje pan presję?
Wyglądam, jakbym czuł?
Jestem mistrzem świata i wkrótce znów nim zostanę.
Hunt ma szansę wygrać, ale nie tak łatwo zostać mistrzem.
Trzeba w to naprawdę uwierzyć, żeby się ziściło.
James, chciałbyś coś dodać?
Niki, który ma wyniki, chce mi pomieszać szyki.
Tylko mi schlebia.
Ale to mój czas. Nigdy nie czułem się lepiej.
Spodziewam się, że na następnej konferencji ja będę mistrzem.
Niki, jak sobie radzisz przy złej pogodzie?
Zapowiadają ulewny deszcz
na torze Fuji, a do tego silny wiatr i mgłę,
spływającą z góry.
Przed Grand Prix Japonii
przewaga Laudy to trzy punkty. Cóż za końcówka sezonu.
Hunt czy Lauda?
Dowiedzą się państwo z naszego komentarza...
Muszą odwołać wyścig. To zabójstwo.
Odbędzie się. Telewizje na całym świecie zakupiły prawa.
Wszyscy chcą zobaczyć twój pojedynek z Nikim.
Przy ciągłych opadach deszczu
w końcu podjęto decyzję.
Grand Prix Japonii roku 1976 się odbędzie.
Wszyscy kierowcy do pojazdów.
Zostało pięć minut.
Zmagania o mistrzostwo świata rozegrają się między kierowcami,
których dzielą trzy punkty.
Jeśli Hunt chce wygrać,
musi zdobyć 4 punkty więcej niż Lauda.
W porządku, Niki?
- W porządku? Nie ruszaj się. - Co robisz, do diabła?
Przewiew.
- Woda wleci. - Nie, jeśli będziesz prowadził.
Uwierz mi, dziś liczy się tylko dobry start.
- Pomóc ci? - Potrzymaj, Teddy.
Zapalaj drania.
Powodzenia.
Powodzenia, James!
30 sekund do startu.
Panuje tu elektryczne napięcie.
80 000 przemoczonych fanów i wyścigowy pojedynek dekady.
Mario Andretti na pole position, obok Jamesa Hunta.
W drugim rzędzie Niki Lauda.
W trzecim - Jody Scheckter z RPA w sześciokołowym tyrrellu.
Za nim reszta z 25 bolidów.
Opadła flaga i Grand Prix Japonii w końcu się rozpoczęło.
W tych warunkach prawie nie da się jechać wozem z 450 koni mechanicznych.
Prowadzi Andretti, ale Hunt atakuje.
Wyprzedza go po zewnętrznej.
Niki Lauda jedzie w ślad za nim. Hunt pierwszy na zakręcie.
Desperacko stara się utrzymać pozycję.
Woda wlewa się na tor.
Oby wykorzystał swój talent.
Hunt prowadzi po pierwszym okrążeniu.
Przynajmniej wszystko widzi.
Zalewa wodą Niki Laudę.
Lauda zwalnia. Wjeżdża na pas serwisowy.
Jakiś problem na wczesnym etapie wyścigu.
Co jest z bolidem?
- Niki, co z bolidem? - Nic. Jest sprawny.
- Co robisz? - Zatrzymuję się.
Mechanicy pytają o problem.
Chwileczkę. Lauda wysiada!
To sensacja.
Aktualny mistrz Niki Lauda odpada z wyścigu.
- To zbyt niebezpieczne. - A pojazd?
Mediom mam powiedzieć, że jest usterka?
Nie. Powiedz im prawdę.
Co się dzieje?
Lauda tłumaczy coś kierownikowi zespołu.
Po rezygnacji Laudy Hunt wie, że musi być co najmniej trzeci,
żeby zostać mistrzem świata.
Ale to jeszcze nie koniec.
Nadal musi ukończyć wyścig w tych fatalnych warunkach.
Jeszcze 15 okrążeń. James Hunt czy Niki Lauda?
Ten niezwykły sezon jeszcze się nie skończył.
Czy Hunt wytrzyma tę zdradziecką ostatnią rundę?
Tablica mówi wszystko.
58. okrążenie.
Hunt prowadzi.
Opony mu się rozpadają.
Brambrilla cały czas się do niego zbliża.
Chce go wyprzedzić po wewnętrznej.
Hunt przejeżdża przed nosem pomarańczowego marcha.
Obraca Brambrillą!
Omal nie wykluczył Hunta z wyścigu
po tytuł mistrza świata.
Teraz Hunta dogania Mario Andretti.
Mario Andretti mija Hunta!
Hunt zwalnia, chyba ma problem.
Na deszczowych oponach jechał bardzo szybko.
Hunt zniszczył opony.
Hunt zjeżdża bolidem na pit-stop.
Kierowca zdublowany wyprzedza Hunta.
70. OKRĄŻENIE, ZOSTAŁY 4
Proszę spojrzeć na prawą przednią oponę.
Bieżnik całkiem zdarty. A druga jest pusta.
Szybciej!
W porządku? Kiedy złamałeś drążek?
- 9 albo 10 okrążeń temu. - Alistair, musimy go podnieść!
Regazzoni w ferrari i Jacques Lafitte w ligierze są już z przodu.
Prędzej!
Dokonałeś tego. Zostaniesz mistrzem!
Jeszcze nie.
Kilka okrążeń temu Hunt jechał po tytuł.
Teraz wszystko idzie nie tak.
- James, posłuchaj. - Czego?
Nie szarżuj.
- Co chcesz powiedzieć? - Żebyś uważał.
Wróć w jednym kawałku.
Zbyt wielu kierowców cię wyprzedziło.
- Zawsze jest następny rok. - To tyle? Koniec?
Gotowe!
Chrzanić to!
James Hunt powraca na szóstej pozycji.
Zostały cztery okrążenia. Nie ma już szans.
Skup się, gwiazdo.
71. OKRĄŻENIE, 3 DO KOŃCA
Odzyskuje kontrolę nad wozem. Jedzie na krawędzi.
M23 Hunta ślizga się przy hamowaniu. Prawie wypadł z toru.
Hunt dogania Jacquesa Lafitte'a.
Nie rób tego, James.
Centymetry dzielą go od ściany i od ligiera.
Hunt przesunął się o jedno miejsce.
ale to mu nie wystarcza.
ZOSTAŁY DWA OKRĄŻENIA
Watsonem obróciło.
Hunt zdołał przejechać między zdublowanym autem a stojącym penske.
Dogania Regazzoniego, ale w tych warunkach
dogonić to jedno, a wyprzedzić drugie.
Jedzie bok w bok z Regazzonim. To może zadecydować o tytule.
Wyprzedził!
Tablica nadal pokazuje, że Hunt jest piąty.
Hunt kończy wyścig.
Musiał zająć trzecie miejsce, żeby zdobyć tytuł mistrza,
ale w tym zamieszaniu słyszymy, że zajął piąte miejsce.
- Jest piąty? - Nie, czwarty.
Według nas Hunt jest trzeci,
ale jeśli tablica podaje dobry wynik, nie zdobył tytułu.
Druzgocąca porażka Hunta po heroicznej jeździe.
Sędziowie się naradzają,
sprawdzają wyniki. Będziemy musieli poczekać na werdykt.
- Wysiadaj, kolego. - Wybacz, myślałem, że dam radę.
- Co ty mówisz? Udało ci się! - Co?
Szalony draniu!
Jesteś trzeci. Zostałeś mistrzem świata!
To oficjalna wiadomość.
James Hunt zdobył trzecie miejsce w Japonii.
To oznacza, że został mistrzem świata.
Nowy mistrz świata, James Hunt,
wygrał jednym punktem.
Cholerny mistrz świata!
- Co teraz zrobisz? - Upiję się.
Cudowne uczucie. To sen.
W porządku?
Tak.
Nie żałuję.
Niczego.
A teraz nasz gość specjalny, mistrz świata Formuły 1, James Hunt.
Nie ma lepszego oleju niż Havoline.
- Dokąd jedziemy? - Tam, gdzie zechcę.
Nie muszę porywać samolotu. Dopóki płacę.
Umieram z głodu. Zjedzmy coś.
BOLONIA, WŁOCHY
Idźcie, zaraz wracam.
Miło cię widzieć.
Słyszałem, że coraz częściej latasz.
- Ty latasz? - Nie.
- Nie ubezpieczyliby mnie. - Spróbuj, wyrabia dyscyplinę.
Przestrzeganie zasad, powściąganie ego. Pomaga w wyścigach.
Już myślałem, że powiesz coś poetyckiego o romantyzmie latania.
Nie, to kitowanie.
Co cię tu sprowadza?
Wesele kolegi. Tak przynajmniej myślę.
Może urodziny? Nic nie pamiętam.
- Byłeś we Fiorano? - Na testach.
- Jesteś nieugięty. - Dziękuję.
To nie był komplement.
Kiedy zaczynasz testy? Za tydzień?
Nie. Pogięło cię?
Nie po to zostałem mistrzem, żeby od razu pracować.
Dlaczego? Musisz.
Żeby udowodnić coś tym, którzy powiedzą, że wygrałeś, bo...
Bo co? Bo miałeś wypadek?
Mówisz o innych czy o sobie?
Wygrałem.
Ostatecznie ścigaliśmy się
na równych warunkach, w równie dobrych wozach.
Postawiłem życie na szali.
- Nazywasz to zwycięstwem? - Tak.
Ryzyko było niedopuszczalne.
Byłeś gotów na śmierć. Dla mnie to przegrana.
Przyznaję. Byłem gotów umrzeć, żeby cię pokonać.
Taki masz na mnie wpływ. Do tego mnie popchnąłeś.
I czułem się świetnie. Nie po to się ścigamy?
Żeby patrzeć śmierci w oczy i ją oszukać?
Jest w tym coś szlachetnego. Jesteśmy jak rycerze.
Wy, Anglicy, jesteście takimi dupkami.
Znasz moje zdanie. 20 procent ryzyka.
Niki, nie powołuj się na procenty, nie bądź zawodowcem.
Zabijasz w ten sposób to, co w tym dobre.
Zabijasz sport.
Muszę iść.
Lataj ostrożnie.
W szpitalu najgorsza była pompa.
Odsysanie brudów z płuc. To było piekło.
Oglądałem wtedy telewizję.
- Jak zdobywasz moje punkty. - Twoje?
Ten drań Hunt, mówiłem. Nie cierpię go.
Aż pewnego dnia lekarz spytał: "Panie Lauda, mogę coś doradzić?
Życiowy wróg to nie tylko klątwa.
To może być błogosławieństwo.
Mędrzec więcej czerpie od wrogów niż głupiec od przyjaciół".
I wiesz co? Miał rację.
Spójrz na nas. Byliśmy dzieciakami, kiedy się poznaliśmy.
Narwanymi dupkami w Formule 3.
Wydziedziczonymi, bez przyszłości.
A teraz jesteśmy mistrzami świata.
- Nieźle. - Nieźle.
Więc mnie nie zawiedź. Masz ze mną współzawodniczyć.
- Wracaj do pracy. - Wrócę, Niki. Wrócę.
Ale najpierw się zabawię.
W życiu musi być miejsce na przyjemność.
Po co miliony pucharów, medali i samolotów,
jeśli się nie bawisz?
To ma być zwycięstwo?
Odlecimy bez ciebie!
Do zobaczenia na torze, mistrzu.
Do zobaczenia... mistrzu.
Dobrze wyglądasz, Niki.
Tobie jednemu spalenie twarzy wyszło na lepsze.
Oczywiście mnie nie posłuchał.
Jamesowi wystarczało jedno mistrzostwo świata.
Udowodnił to, co musiał. Sobie...
i każdemu, kto w niego wątpił.
Dwa lata później zrezygnował.
Kiedy zobaczyłem go w Londynie po 7 latach,
byłem znowu mistrzem, a on prezenterem.
Jechał boso na rowerze z pustą oponą.
Wciąż żył, jakby to był jego ostatni dzień.
Gdy usłyszałem, że w wieku 45 lat zmarł na atak serca,
nie zdziwiłem się.
Było mi tylko żal.
Ludzie uważają nas za rywali,
ale był jednym z nielicznych, których lubiłem.
I jeszcze mniej licznych, których szanowałem.
Jest jedynym, któremu zazdrościłem.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
WYSTĄPILI
tekst: DjZaQ