Tłumaczenie z tekstu: crooleetcheq crooleetcheq@gmail.com
Mam nadzieję, że nie ma błędów. Przyjemnego oglądania.
PUŁAPKA NA KOPCIUSZKA.
Micky, słyszysz mnie?
Słyszysz?
Micky!
Spróbuj się nie ruszać.
Jeśli mnie rozumiesz mrugnij na "tak".
Jestem dr Muller. Operowałem Cię.
Pamiętasz co się stało?
W ogóle nic?
Nazywasz się Micky, pamiętasz?
Boli Cię?
Shh. Już dobrze.
Kiedy będę mogła się zobaczyć?
Miałaś poważne pęknięcie czaszki.
Wymagałaś całkowitej rekonstrukcji twarzy i szczęki.
Ale miałaś szczęście.
Uszkodzenie tkanek mogło być poważniejsze.
OK?
O, mój Boże.
Kim jestem?
Nazywasz się?
Nazywam się Michelle Deane, Micky.
Ile masz lat?
20.
- Gdzie mieszkasz? - W Londynie.
Każesz mi powtarzać te same głupoty w kółko co dzień.
Mam tego dość.
Chcę stąd wyjść.
Straciłaś rodziców w wieku 9 lat.
W wypadku samochodowym. Ty wyszłaś bez szwanku.
Twoja ciotka Elinor przejęła nad Tobą opiekę.
Wakacje spędzałaś na południu Francji.
Pamiętasz ją?
- Gdzie ona jest teraz? - Zmarła krótko przed pożarem.
Więc jestem sama.
Nie. Masz wielu przyjaciól.
To jest Julia, asystentka Twojej ciotki.
Zna Cię od dziecka.
Rozpoznajesz ją?
A to Twoi przyjaciele.
Pamiętasz ich?
Nie.
Wychodzę? Ktoś po mnie przyjdzie?
Julia, Twoja opiekunka.
Micky.
Niech na Ciebie popatrzę.
Pamiętasz mnie?
Nie.
Ale chcę.
Przyjechałam zabrać Cię do domu.
Kiedy zginęli Twoi rodzice, ciotka Elinor poprosiła mnie, żebym się tobą zaopiekowała.
Kiedy nie byłaś w szkole, zostawałaś u mnie.
Pamiętasz w ogóle cokolwiek?
Tylko przebłyski.
- Jakie na przykład? - Ludzie, miejsca.
Nie wiem kim są.
Czasami widzę ogień.
Jeden z domów Twojej ciotki.
Jak bardzo było ze mną źle kiedy mnie znalazłaś?
Twoja twarz wyglądała strasznie. Myślałam, że nie żyjesz.
Hello? Tu, Jake.
Słyszałem, że wróciła.
- Ona nie jest jeszcze gotowa. Naprawdę. - Dobrze, ale jest tam?
Powiem jej żeby zadzwoniła. Do widzenia Jake.
Nie wiem czy to pamiętam, czy to tylko majaczenia.
On był moim chłopakiem?
Jake? Jednym z.
- Był więcej niz jeden? - Oczywiście! Of course!
- Nie można Ci się oprzeć. - To przeszłość.
- Co to za dziewczyna? - Domenica, Do.
- Kim jest? - Przyjaciółką.
Jej matka była gospodynią u Twojej ciotki.
- Mogę do niej zadzwonić? - Nie myślę, żeby to był najlepszy pomysł.
A reszta moich przyjaciół?
Twoi prawdziwi przyjaciele rozumieją, że potrzebujesz czasu.
Co masz na myśli?
Kiedy ukończysz 21 lat odziedziczysz cały majątek Elinor.
- Powinnaś mi powiedzieć. - Przepraszam. Myślałam, że wiesz.
Nic nie wiem! Kiedy to do Ciebie dotrze?!
- Nie wiem nawet kim Ty jesteś. - Przyjaciółką!
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Tak.
Tak. Chodźmy już.
Na Fitzroy Square 6, proszę.
Micky!
Nie spodziewałem się zobaczyć Cię tutaj. Dlaczego nie zadzwoniłaś?
Cóż, niespodzianka. Prosze, spocznij.
Powiedz mi co u Ciebie?
Kim jesteś?
Jestem James Chance. Adwokat Twojej ciotki.
Zajmuję się wszystkimi sprawami Elinor. To musi wydawać Ci się pogmatwane.
Dostałam list wysłany z tego adresu.
To od Jake'a. Pracuje tutaj.
Micky. Czy Julia wie, że tu jesteś?
Proszę, pozwól mi zadzwonić.
Jeszcze nie powinnaś sama wychodzić.
Czuję się dobrze. Dziękuję.
Jake.
Jesteś Jake?
Micky.
Wspaniale Cię zobaczyć. Co tu robisz?
Szukałam Ciebie.
- Próbowałem się skontaktować. - Wiem.
Miło Cię spotkać.
- Słyszałem o wszystkim i ... - Tak.
Moja pamięć.
Co teraz robisz, Micky?
Może masz ochotę gdzieś się przejść i pogadać. Na drinka?
Er...
A może do mnie?
OK.
Ostatni raz jak Cię widziałem powiedziałaś, że nie chcesz mnie już więcej widzieć.
Cieszę się, że zmieniłaś zdanie.
Tak, cóż... Musze Ci uwierzyć na słowo, że tak było.
Więc... Słyszałam, że byliśmy kochankami.
Z przerwami.
Miałem klucze do Twojego mieszkania.
- Powinnaś je mieć. - Pokaż.
- Gdzie to jest? - Narpin Road.
Hoxton.
Możesz zostać tutaj. Jeśli chcesz.
Jesteś dla mnie jak obcy.
Nie mam się na czym oprzeć.
Tylko na tym co czuję.
Pamiętasz w ogóle cokolwiek?
Tylko przebłyski.
Ludzie, miejsca.
- Nazywam się Michelle Deane, Micky. - Ile masz lat?
21.
- Gdzie mieszkasz? - Londyn. Każesz mi powtarzać...
...te same głupoty w kółko co dzień.
Czy pamiętasz coś jeszcze?
Pamiętam co mi mówiłaś.
- Co jest? - Oh, wciąż... wciąż boli.
- Nie przestawaj. Jest OK. - OK. Nie rozśmieszaj mnie.
Zdradzałam Cię?
Prawdopodobnie.
Gównianie z mojej strony. Wybacz.
Wiem... Ale uważam, że jesteś tego warta.
Powinienieś mi powiedzieć, żebym się odpierdoliła.
Opowiedz mi o Do.
Zawsze się wtrącała.
Ah, zazdrośnik.
Tak. Byłem zazdrosny.
Co znaczy "byłem"? Co się zmieniło?
Słucham?
Powiedziałeś, że byłeś zazdrosny.
A teraz dlaczego nie?
Julia Ci nie powiedziała?
Czego?
Micky. Przykro mi.
Do zginęła w pożarze.
Micky, co oni Ci powiedzieli?
Mam ochotę na wodę.
Micky!
Czekaj!
Micky! Micky!
Droga Do
Miło jest z Tobą rozmawiać po, cóż, zbyt wielu latach.
Głęboko ubolewam, że straciłyśmy kontakt.
Elinor.
6-ty maja. Dziś moje życie zaczyna się od nowa.
Proszę wybaczyć.
Micky!
To ja, Do. Z naszych wakacji we Francji.
Do!
Oh, mój Boże!
Nie mogę uwierzyć. Tak miło Cię widzieć.
- Na długo w Londynie? - Na rok. Pracuję w banku.
Ciebie też miło widzieć.
Hej, co teraz robisz? Może napijemy się kawy czy czegoś?
Nie mogę. Muszę wracać.
OK, um...
- Cóż, a może wieczorem? Masz czas? - Tak.
Tak? OK. Tu masz mój numer.
Obiecasz mi, że zadzwonisz?
- Tak. - OK.
- Zatem do wieczora. - Do wieczora.
- Tak dobrze Cię spotkać. - I Ciebie.
Hey, tu Micky.
Proszę zostaw wiadomość.
Micky.
Myślałam, że zapomniałaś.
Gdzie?
Nie, nie znam. Ale znajdę.
Tak. OK. OK.
Tak. Bye. Bye.
Hej. Wejdź. Wejdź.
Sorry. Straciłam poczucie czasu.
- Dzięki. Podoba Ci się? - Tak.
Tak? Rozpłaszcz się.
Hello?
Tak.
Nie, teraz nie będzie dobrze.
Wiem.
Wiem, ale coś mi wypadło.
Tak.
Sorry, robiłam zdjęcia.
Mam termin. Muszę skończyć dziś w nocy.
Zadzwonię wkrótce, OK?
- Nie powinnam pić kiedy pracuję. - Mam sobie iść?
Nie, jak chcesz możesz się tu zdrzemnąć.
Pa Do. Czuj się jak u siebie. Ja będę na Rivington Street. Do zobaczenia wieczorem. M.
Przyszłaś!
Wyglądasz bosko.
Popatrz na siebie.
- Chcesz iść potańczyć? - Um... tak.
OK, raz, dwa, trzy...
Zdrówko.
- Hey. - Hey.
- To Jake. Jest moim prawnikiem. - O, poważnie?
Myślałem, że jestem od tańców i śpiewów.
Hi. I'm Domenica, Do. Cześć, Jestem Domenica, Do.
Więc to to zaginiona przyjaźń?
- Nie cierpię tej fryzury, chcę ją ściąć. - Pamiętasz naszą grę?
Jeśli coś byś mogła w sobie zmienić...
- Większość facetów chce być lepiej wyposażonych. - Idź i przynieś drinki.
W porządku?
Chodź tu.
Więc Do? Co byś zmieniła?
- Bosze, od czego zacząć. - Myślę, żę zmieniłabym nos.
Mnie się podoba.
Boże, tyle czasu! A byłyśmy tak sobie bliskie.
- Pamiętasz? - Jasne. Trzymam wszystkie zdjęcia.
- Poważnie? - Są u mnie w mieszkaniu.
Nie gadaj.
Mogę po nie skoczyć. Jeśli chcesz.
- Co? Teraz? - Jasne. Dlaczego nie?
- Oszalałaś. - Będziesz tutaj, tak?
Do Clapham proszę.
Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo.
Gdziekolwiek tu będzie dobrze.
- Poczekaj tu. - Nie, pójdę z Toba.
- Nie, nie, nie, nie. To okropne miejsce, poważnie. Poczekaj.
Idę.
Ah!
Co się z Tobą potem działo?
Przenieśliśmy się do Anglii.
Moja mam dostała prace na zachodzie Anglii,
mile od czegokolwiek.
A ja przyjechałam do Londynu kiedy umarła.
Szkoda, że musiałaś wyjechać.
Wciąż masz kontakt z ojcem?
Popełnił samobójstwo.
Tak mi...
Przykro mi. Ja nie..
Gadam bzdury.
Powinnam bardziej się postarać utrzymać kontakt.
Już w porzadku.
Popatrz tu.
Micky, przestań! Nie umiem pływać!
Nie umiem pływać!
Puść! Duszę się!
- Micky, jest zbyt głęboko! - Nie!
Puść!
Puść! Duszę się!
Przepraszam! Przepraszam!
Micky, coś ty zrobiła?!
- Do! - Przepraszam! Przepraszam!
- Ja nie chciałam! - Już w porządku! Ze mną OK.
Micky! Micky!
Micky!
- Proszę! Dlaczego nie mogę zostać? - Do!
Micky!
- Do! - Micky!
Do! Nie opuszczaj mnie!
- Gdzie się wybierasz? - Oh, muszę iść do pracy.
- Nie chodź. - Al muszę jakoś płacić czynsz.
Tak? Możesz wprowadzić sie do mnie.
OK, tak, ale Ci powiedziałam, że nie moge teraz rozmawiać, więc...
Tak, OK, słuchaj... Nie, oddzwonię później...
Ale teraz muszę lecieć. OK.
Bye.
Moja ciotka. Ona już nawet nie próbuje udawać, że mnie lubi.
Zawsze dzwoni nie w porę.
I się znowu spóźnię.
Widziałaś moją torbę? OK.
- Zobaczymy się wieczorem. - Bye.
- Hello? - Hello? Micky?
Nie, tu...
Elinor.
Tu Do. Domenica Law.
Do? Oh, my goodness! Do? Oh, bogowie!
Od jak dawna się ze sobą kontaktujecie?
Um... Oh, od kilku dni.
Rozumiem.
- Elinor? - Tak, jestem tu.
Słuchaj. Powiem Micky, żeby zadzwoniła do Ciebie.
Tak dobrze z Tobą znowu porozmawiać.
Dobry wieczór, Do.
Co masz na myśli?
Wszystko w porządku. Nie martw się.
- Muszę iść. - Nie, proszę, Do.
Teraz jesteś Micky.
Proszę, puść mnie.
To nasz sekret.
Do? Do?
Dzisiaj moje życie zaczyna się na nowo.
To nasza tajemnica.
Poniedziałek, Maj...
Przez resztę popołudnia siedziałyśmy w jej apartamencie.
Nikt nie rozumie naszej więzi.
Sobota. 2-gi czerwca.
Ona go nie potrzebuje.
Ona potrzebuje tylko mnie.
Nikt nie rozumie naszej więzi.
Chciałabym być jak ona.
Ona potrzebuje tylko mnie.
Nikt nie rozumie naszej więzi.
Nie wolno tu spać.
Na górę, przez podwójne drzwi, pierwsze po lewej.
Proszę zwolnić pokój do 12, panno Law.
- Jak pani mnie nazwała? - Panna Law.
Coś nie tak?
Dzisiaj był jeszcze jeden wspaniały dzień.
Wciąż nie mogę uwierzyć, że ona chce ze mną spędzać tyle czasu.
Wygląda OK.
Nikt mnie nie rozumie tak jak ona.
Nikt nie wie co nas łączy.
Bye. Nie znienawidź mnie.
Sorry, że się spóźniłem, baby.
Zadzwonię, Do. OK?
Nara.
Hi.
Ohh!
Dzięki.
- Sorry. - Nic Ci się nie stało?
Nie, w porzo.
Droga Do.
Małe co nieco. Mam nadzieję, że się przyda.
Elinor.
Dear Elinor.
Wspaniale było porozmawiać z Toba po tak długim czasie
i byłam zachwycona otrzymanym listem.
Było mi głupio po Twoim telefonie, bo chciałam powiedzieć tak wiele,
ale po prostu nie wiedziałam od czego zacząć.
A teraz niusy o Micky.
Jest tak zajęta, że nie ma możliwości
pisać tak często jak by chciała.
No i jak?
Najdroższa Do,
dziękuję za Twój miły i przemyślany list.
Było taką przyjemną niespodzianką usłyszeć Twój głos
po tak wielu latach.
Wyglądasz dobrze.
Rozchmurz się.
- Oh, już idziecie? - Bye, do zobaczyska.
Przepraszam. Ma pani inną kartę?
Ja zapłacę.
- Nie wygłupiaj się, jesteś spłukany. - Oh, to dlatego nigdy nie płaci.
- Czy ja dobrze słyszę? - To tylko stwierdzenie faktu.
Ty pieprzony pasożycie.
- Jak możesz tak mówić? - Dlaczego to tolerujesz?
Ty się nie przejmujesz kasą, ale Twoi przyjaciele mają na ich punkcie świra.
Co z Tobą nie tak?
Wiesz co? Muszę iść.
Jake!
Następnym razem byłoby miło widzieć Cię bez niej w tle.
Spadaj.
- Teraz jesteś szczęśliwa? - Przepraszam.
- Zawsze tylko przepraszasz.
Umiesz tylko mówić przepraszam. Za dużo razy to powtarzałaś.
Kocham Cię.
Tak...?
Naprawdę...?
Tego właśnie chcesz?!
- Zejdź ze mnie. - Czy tego właśnie chcesz, Do?
Spadaj.
Teraz szczęśliwa ?
Wynocha!
Droga Elinor, obiecałam Ci pisać niusy o Micky.
Oczywiście żyje pełnią życia,
czasami aż za bardzo.
Przez większość nocy ona i jej paczka przebywają poza domem.
Nie będę udawać, że nie martwię się czasami.
Szczęśliwie spotkam Cię wkrótce
i będe Ci mogła podziękować osobiście
za te wszystkie wspaniałe wakacje.
Z najserdeczniejszymi pozdrowieniami, Do.
Co się stało?
Wpisy w pamiętniku się skończyły.
Jeśli jestem Do, to dlaczego mi powiedziałaś, że jestem Micky?
Przybyłam pewnego ranka po jednej z Twoich kłótni.
Mogłam to wyczytaj z Twojej twarzy.
Było oczywiste, że przekroczyłaś linię. Nie było odwrotu.
Ty po prostu nie zdawałaś sobie z tego sprawy.
Stan zdrowia Elinor pogorszył się od czasu kiedy ją ostatnio widziałaś.
Leży w szpitalu. Jest bardzo chora.
Przykro mi, ale dają jej nie więcej niż kilka tygodni.
Chce, żebyś ją natychmiast odwiedziła we Francji.
Ciebie także, Do. Pakuj torbę.
- Nie, nie słuchaj jej. - Ona chce także widzieć Do.
- Nie możesz tak po prostu jej rozkazywać. - Pakuj torbę. Proszę.
Nie jadę! Ona mnie nienawidzi.
- Ty suko! - Micky!
Micky, przestań.
Micky!
Po prostu pójdę do łazienki.
Nie wierzę Ci.
Bo Twój umysł ma blokadę.
Nie jestem Do.
Nie czuję jak ona.
Do zginęła w wypadku.
Dziękuję za zaproszenie mnie.
Więc... O czym chciałaś ze mną rozmawiac?
Myślałam, ze potrzebujesz się rozchmurzyć.
Nie, u mnie OK.
Co, życie w cieniu Micky?
- Cóż, nie powiedziałabym tego. - Sorry.
Po prostu przypomina mi się jak to było ze mną.
Sama nie wiem jak tak długo to znosiłam.
- Najpierw Elinor, a teraz Micky. - Wy dwie się raczej nie dogadujecie. Mam rację?
Nie. Micky jest nieodparta.
Ale sama się niszczy. Bądź ostrożna, żeby i Ciebie w końcu nie zraniła.
Jestem przyjaciółką.
Więc nie zechce mnie zranić.
Nie, prawdopodobnie nie. Po prostu ostrzegam.
Czytałam Twoje listy do Elinor.
- Czytałaś moje listy? - Sorry. To część mojej pracy.
- Jak śmiesz? - Do...
Wiem dlaczego zwróciłaś Elinor czek.
Musiałaś się poczuć zawstydzona.
Naprawdę nie myślę, że to jest taki dobry pomysł.
Po prostu myślę, że to takie niesprawiedliwe.
Dlaczego nie prowadzimy życia na jakie zasługujemy?
Kiedy miałam 18 lat pracowałam w jedne z fabryk Elinor
i coś we mnie dostrzegła.
Ofiarowała mi wszystko.
I wtedy pojawiła się Micky.
Gdzieś w głębi jesteś taka jak ja.
Wiesz, że powinnaś wieść lepsze życie.
Przekonaj Micky, żeby pojechała na południe Francji.
To będzie najlepsze dla was obydwóch.
Ja...
Ja przeprowadziłam się do swojego mieszkania.
Kiedy tam obydwie dotrzecie, zadzwoń.
Mogę Ci pomóc.
- Pakuj torby. - Co?
Potrzebujesz kostium kąpielowy i paszport.
Paszport?
Pomyślałam, że mogłybyśmy pojechać na południe Francji.
Potrzebuję przerwy i mogłybyśmy spotkać się z Elinor.
- No, ale myślałam... - Tak. Zmieniłam zdanie.
Pomyśl. Byłaby zachwycona Twoim przyjazdem. Polecimy do Paryża i tam wynajmiemy samochód.
Miałybyśmy malowniczą podróż.
No nie daj się prosić.
Pomogę Ci sie pakować.
Ja po prostu nienawidzę siebie kiedy jestem u niej. Tego jak przy niej udaję...
Dlaczego zatem to znosisz?
Oh...
To skomplikowane.
Julia wychowała mnie jak mógłby zrobić to ktokolwiek.
W pewnym momencie Elinor zwyczajnie mnie odpuściła.
Zmień muzykę, DJ.
A co Jake powiedział na to, że wyjeżdżamy?
- Nie rozmawiałam z nim. - Zamierzasz z nim być?
Jeśli mnie wystarczająco chce.
Musisz być wykończona. Zatrzymaj się.
Może być tu?
WOW!
Chryste, gdybyśmy tylko pojechały kilka stóp dalej. Byłybyśmy...
Cholera!
WOW!
Chodź.
- Jest gotowa. - Dziękuję.
Hello, Elinor.
Cześć, Elinor.
To ja, Do. Elinor.
Nie jestem Micky.
Ja jestem Micky. Tu jestem.
Bonjour. (Dzień dobry)
Musisz być Do.
- Bonjour. (Dzień dobry.) - Ca va? (W porządku?)
Śpi.
- Micky! Ca va? (W porządku?) - Yvette! Comment ca va? (Co u Ciebie?)
- Ca va bien? (Wszytko dobrze?) - Ca va bien. (Dobrze.)
Miło Cię widzieć.
Do, chodź.
Po prostu rzućmy nasze manatki tutaj i idźmy na plażę.
Kop stopami.
Ramiona szeroko.
Hello.
Nie zadzwonię już, więc słuchaj. Uważnie!
Ja tylko chcę, żebyś była uczciwa wobec siebie. Żebyś wiedziała czego chcesz.
Chcę jej.
Ona już zrujnowała Twoje życie.
To Micky powiedziała Twojej matce o romansie Twojego ojca z Elinor.
Oczywiście to musiało mieć coś wspólnego z samobójstwem Twojego ojca.
Micky!
Nie opuszczaj mnie!
Ona Cię nigdy nie pokocha tak jak byś tego chciała.
To nie jest w jej naturze. A teraz słuchaj mnie uważnie.
Oto co musisz zrobić.
Wczoraj nie było Cię wieczność. Poszłam na plażę.
W wiosce coś się działo?
Ludowy festyn.
Pusta.
- Moja kolej. - Nie, nie, nie. .
Cholera.
- Wszystko w porzadku? - Tak, dziękuję.
Ja to zrobię.
Do?
Co tak długo? Już odpuściłam. Coś nie tak?
Nie, to tylko to słońce. Ono mnie wykończy.
Szkoda, że słońce się nie zatrzyma
w jednym miejscu.
Wtedy leżałabym tak wiecznie.
A jak z Tobą Do?
Myślisz o przyszłości?
O rany, jest zbyt gorąco, żeby myśleć w ogóle.
Też nie chcę o tym myśleć.
Chcesz wieczorem gdzieś wyskoczyć? Jest przyjęcie na łodzi jakiegoś faceta.
- Jakiego faceta? Przyjaciela? - Nie mam pojęcia. Jakiegoś.
Powinnaś nauczyć się pływać.
Chodźcie! Idziemy na łódź. No już!
- Idziemy na łódź. Przyjdziesz? - Tak. Idziesz?
Er, myślałam, że masz dużą łódź.
- Jasne, to jest jego łódź. - Oh.
Nie musimy tam płynąc, co nie?
- Co tutaj robisz? - Micky, przykro mi.
Przynoszę złe wiadomości. O Twojej ciotce.
Wczoraj odeszła.
C'est fini. (to koniec). Chodź.
Teraz jest spokojna.
Powiedz mi co robić.
Nie tutaj.
4-go czerwca, w Twoje urodziny...
...wyjdziecie na kolację. Jakieś małe przyjęcie.
Tak, żeby to później wyglądało naturalnie. To zdarzy się owej nocy.
Twój plan nigdy nie zadziała.
Ogień spowoduje tak wielkie zniszczenia, że uznają, że to bojler.
Nigdy nie odkryją rozłączonej gazowej rury.
Jeśli zginę, to zasłużenie.
Musisz zacząć pożar o pierwszej w nocy.
Musimy tak ustalić czas, żebym mogła przybyć pierwsza.
Nie ujdzie to nam na sucho.
A co z Yvette? Rozpozna mnie.
To będzie niemożliwe.
Pojedziemy do Szwajcarii.
Są bardzo dyskretni. Mają najlepszych chirurgów plastycznych.
O czym Ty mówisz?
Ty będziesz Micky.
Chcesz zmienić mi twarz.
Wiem.
Ale to tego warte.
Niekiedy dostajesz szansę,
i jeśli ją w odpowiednim momencie wykorzystasz, zmienisz swoje życie na zawsze.
Jeśli zaś ją wypuścisz... umknie.
Chodź ze mną.
- Zobacz! - Chryste! Jak mi tego brakowało.
- Jestem samochodem. - To go zostaw. Nie wygłupiaj się.
- Racja. Ale tylko jedną. - OK.
Ready? Gotowa?
Świetnie, chodźmy.
Nie, nie mam...
- Możemy już iść? - Ale tu się dopiero rozkręca.
Poważnie? On już trzeci czas zaczyna opowiadać tę historię
i nie staje się przez to ani trochę zabawna.
OK. 5 minut.
Proszę.
OK.
A la tienne! (Na zdrowie!)
No już, kładź się spać.
Zadziałało, ponad oczekiwania.
Twoja twarz, była po upadku nie do rozpoznania.
Ale zadziałało to nawet na naszą korzyść.
- I ta amnezja... - Mój Boże...
Co ja zrobiłam? Jak mogłam przez to przejść?
- Do, uspokój się. - Idę na policję.
Dlaczego? Masz wszystko, czego kiedykolwiek chciałaś.
Nie chciałam tego.
- Nie chcę tego. - Stara Micky odeszła.
Teraz Ty jesteś Micky.
A jeśli prawnik Ci wierzy, a tak jest,
to uwierzy Ci każdy.
Wrócimy do posiadłości Elinor na południu Francji.
Poczekamy na otwarcie testamantu.
Teraz jesteś bezpieczna.
Kim jesteś?
Rocznik 1963 Typ E.
Jest piękne, nieprawdaż?
Kupiłbym je od Ciebie, gdybym miał na zbyciu 100000 €.
Ale ty nie potrzebujesz pieniędzy.
- Wejdźmy. - Czego chcesz?
Opowiedzieć Ci historię.
To prywatna plaża.
Ja idę pływać.
Tak naprawdę nie jestem tu dla słońca.
Wiem po co tu jesteś.
Twoja przyjaciółka przystanęła w café.
Zaciekawiło mnie, kiedy zechciała zadzwonić do Anglii.
Przepraszam. Chciałabym zadzwonić do Londynu.
- Zgubiłaś telefon? - Jak zgadłeś?
Podsłuchałem.
Ona już raz zrujnowała Twoje życie.
Co to ma ze mną wspólnego?
Mają jakiś plan.
Przeciwko Tobie.
Napisała coś na bloczku.
Pamiętaj! Łazienka na piętrze.
Clarissa.
Jest czysty.
Naciskała zbyt mocno kiedy pisała.
Tam jest...
"Clarissa. Łazienka na piętrze"
Ile?
Tysiąc?
Spotkamy się w trafice. Jutro o 11.
Wczoraj nie było Cię wieczność.
Poszłam na plażę.
- W wiosce coś się działo? - Ludowy festyn.
Pusta.
- Moja kolej. - Nie, nie, nie. Ja pójdę.
Do?
Co tak długo? Już odpuściłam. Coś nie tak?
Nie, to tylko słońce. Ono mnie wykończy.
Oto 500.
Gdzie reszta?
Jeśli to co powiedziałeś się przyda, dostaniesz resztę.
Wszystko co muszą zrobić to poluzować złącze,
a w zamkniętym pomieszczeniu z otwartym płomieniem...
Gdzie jest reszta mojej kasy?
To była reszta.
Miałeś szczęście posmakować mnie. Jestem warta więcej niż pieniądze,
Nie potrzebuję Cię już.
Wisisz mi.
Powinnaś nauczyć się pływać.
- Dlaczego powinnam Ci wierzyć? - Umówiliśmy się, ale ty ją zabiłaś.
Więc układ się zmienił i teraz chcę więcej pieniędzy.
Puść mnie. Proszę.
Nie masz dobrej pozycji do targowania się.
Ile chcesz?
100,000.
100,000?
OK.
Tylko pamiętaj! Jeden telefon wszystko skończy.
Pamiętasz co się stało?
Nazywasz się Micky.
Pamiętasz?
Panna Law.
Coś nie tak?
Nazywasz się Micky.
Dobry wieczór, Do.
Kim ja jestem?
Domenica... Micky... Do.
Wpadłyśmy.
Chłopak z café mówi, że słyszał wszystko.
- Jakim cudem? - Nie mam pojęcia.
Yvette widziała go jak myszkował w okolicy.
Co mu powiedziałaś?
- Cóż. Nie powiedziałam mu prawdy. - Prawdy?
Nie powiedziałam mu, że spiskowałaś z Do aby zabić Micky.
Bardzo dobrze.
Jutro są 21-sze urodziny Micky.
Spotkam się z Chancem w Londynie i w końcu odczytamy testament.
Przykro mi, że nie zobaczyłem się z Micky.
Odpoczynek dobrze jej zrobi.
Byłem naprawdę zaskoczony, że nie uczyniono Cię wykonawcą,
ani beneficjentką.
Może uczyniła dla Ciebie zapis.
Były plany przez jakiś czas...
Skromna renta.
- Nie powiedziałam mu prawdy. - Prawdy?
Nie powiedziałam mu, że spiskowałaś z Do aby zabić Micky.
Bardzo...
Testament się nie zmienił w stosunku do wersji naszkicowanej pięć lat temu,
tylko to, ostatni szczegół, że ma być otwarty w urodzimy Micky.
Przy okazji przekaż jej moje życzenia urodzinowe.
- Gdzie moja kasa? - Dostaniesz swoje pieniądze.
Przejedźmy się.
Jest Twój jeśli umiesz trzymać gębę na kłódkę.
Powiedziałeś, że jest wart 100000.
Możesz go sprzedać. Jeśli zechcesz.
Julia?
Hello? Julia?
Jesteś tam?
Julia?
Jest tu ktoś?
Hello?
Stara Pani miała ostatnie słowo.
Nigdy bym nie zgadła.
Co masz na myśli?
Zostawiła wszystko Tobie.
- Mnie? - Tobie.
Zostawiła wszystko Dominice Law.
Wszystko to na próżno.
- A Micky jest martwa. - Micky wiedziała, Julia.
Nie.
Nie, nic nie wiedziała.
Do, nie byłoby Cię tu, gdyby ona wiedziała.
Ona...
Ona powstrzymałaby Cię.
Nie możesz...
- Nie możesz być Micky! - Wszystko skończone.
Nagrałam twoje przyznanie do morderstwa. Taśmę wysłałam do Chance'a.
Puść! Duszę się!
Tak mi przykro!
Uciekaj!
Chodź ze mną.
- Chodź ze mną! - Nie! Nie!
Nie!
Uciekaj, Micky!
Uciekaj!
Do, chodź ze mną!
Uciekaj! Uciekaj!
Jestem Micky! Jestem Micky!