KiNGS OF DE .x264 RLS ~ N3krA - Neutron ~ THE EDiT AND SYNCH OF PERFECT ;)
Όταν σ'αστέρι κάνεις ευχή Όποιος και αν είσαι εσύ
Θα εκπληρωθεί ό, τι η καρδιά σου επιθυμεί
Αν η καρδιά σου είναι στα όνειρά σου
Καμία ευχή δεν είναι πολύ Σ'ένα αστέρι σαν ευχηθείς
Η μοίρα είναι ευγενική Και θα εκπληρώσει αυτή
Το μυστικό που ποθούν αυτοί που αγαπούν
Σαν αστραπή ξαφνική Η μοίρα θα επεμβεί
Όταν σ'αστέρι κάνεις ευχή Το όνειρό σου θα εκπληρωθεί
Όμορφο, έτσι;
Σίγουρα πολλοί δεν πιστεύετε ότι μια ευχή βγαίνει αληθινή.
Ούτε κι εγώ το πίστευα.
Φυσικά, εγώ είμαι μόνο ένας γρύλλος που τραγουδάει.
Αλλά να σας πω τι μου άλλαξε γνώμη.
Μια βραδιά, πριν πολύ καιρό...
Συγγνώμη, να φτιάξω αυτό το πράγμα.
Μια βραδιά, πριν πολύ καιρό...
τα ταξίδια μου με έφεραν σ'ένα γραφικό χωριουδάκι.
Ήταν όμορφη βραδιά. Τα αστέ- ρια έλαμπαν σαν διαμάντια...
πάνω απ'τις στέγες της πόλης που κοιμόταν.
Ήταν όμορφα σαν ζωγραφιά.
Δεν υπήρχε ψυχή, καθώς περιπλανιόμουν στους δρόμους.
Το μόνο σημάδι ζωής ήταν το φωτισμένο παράθυρο...
στο μαγαζί ενός ξυλουργού που τον έλεγαν Τζεπέτο.
Έτσι πήδηξα...
Και κοίταξα μέσα.
Ήταν κρίμα να πηγαίνει χαμένη μια τόσο χαρωπή φωτιά.
Έτσι, τι έκανα;
Πήγα μέσα!
Κοίταξα τριγύρω...
Φυσικά, σ'ένα τόσο παράξενο μέρος...
δεν ήξερα τι να περιμένω.
Ένας γρύλλος πρέπει να'ναι πολύ προσεκτικός.
Σαν είδα ότι δεν ήταν κανείς, βολεύτηκα σαν στο σπίτι μου.
Καθώς στεκόμουν εκεί και ζεσταινόμουν...
έριξα μια ματιά τριγύρω.
Δεν έχετε ξαναδεί τέτοιο μέρος.
Είχε τα πιο φανταστικά ρολόγια...
και όλα λαξεμένα από ξύλο.
Χαριτωμένα μουσικά κουτιά, το καθένα ένα έργο τέχνης.
Και ράφια γεμάτα παιχνίδια...
Τότε, το μάτι μου έπεσε σε κάτι άλλο.
Μία μαριονέτα!
Όλο σκοινιά και ενώσεις.
Χαριτωμένος μικρούλης.
Ανεβαίνω!
Και καλό ξύλο!
Δε θέλει πολλή δουλειά ακόμη.
Λίγη μπογιά και τελείωσε.
Θα γίνει περίφημος. Δε νομίζεις, Φίγκαρο;
Με συγχωρείτε.
Τώρα άλλαξε πολύ.
Πολύ ωραία!
Δεν μπορείς να τους ευχαριστείς όλους.
Βρήκα το κατάλληλο όνομα για σένα. Πινόκιο!
Σου αρέσει, Φίγκαρο;
Όχι; Εσένα σου αρέσει, έτσι, Κλειώ;
Θα αφήσουμε ν'αποφασίσει ο μικρός. Σου αρέσει;
Σύμφωνοι, λοιπόν! Πινόκιο θα σε λένε.
Έλα, θα σε δοκιμάσουμε. Μουσική, καθηγητά!
Με το μαλακό! Σταματήστε!
Πολλές χαμηλές νότες!
Ξύλινο αγοράκι μικρό Το ρόλο παίξε τον καλό
Σκόρπισε χαρά σε κάθε καρδιά
Δεν το ξέρεις, μα είναι αληθινό
Για σένα είμαι περήφανος εγώ
Ξύλινα ποδαράκια Και ένα δώρο πιο καλό
Όταν πέσεις κάτω Θα'χεις ξύλινο πωπό
Το ξύλινό μου αγοράκι
Κλειώ, να σου γνωρίσω τον Πινόκιο. Πώς είστε;
Χαιρέτησε τον Φίγκαρο.
Άρχισες κιόλας τις σκανδαλιές.
Βλέπεις τι γίνεται!
Ωπαλάκια! Τι χαριτωμένος μικρούλης!
Και αυτό το χαμόγελο!
Ζηλεύεις, κατεργαράκο.
Πινόκιο, νομίζω ότι ο Φίγκαρο σε ζηλεύει.
Μην ανησυχείς, Φίγκαρο, εγώ πάντα...
Τι ώρα να είναι άραγε;
Είναι αργά.
Πάμε για ύπνο.
Καληνύχτα, Πινόκιο... αστεία φατσούλα.
Καληνύχτα, Κλειώ, θαλασσινό μου μωράκι.
Φίγκαρο, πες κι εσύ καληνύχτα.
Εμπρός!
Τώρα, πήγαινε για ύπνο, μικρή μου γοργόνα.
Αυτό θα πει καλοπέραση.
Και χουζούρι.
Κοίταξέ τον, Φίγκαρο.
Μοιάζει σχεδόν ζωντανός.
Δε θα ήταν ωραία αν ήταν ένα αληθινό αγόρι;
Ας κοιμηθούμε τώρα.
Ξέχασα ν'ανοίξω το παράθυρο.
Φίγκαρο, κοίτα! Το αστέρι των ευχών!
Άστρο φωτεινό, άστρο λαμπερό. Στο πρώτο αστέρι που θα δω...
Εύχομαι η ευχή αυτή να γίνει αληθινή.
Φίγκαρο, ξέρεις τι ευχήθηκα;
Ευχήθηκα ο μικρός Πινόκιο να γίνει αληθινό αγόρι.
Δε θα ήταν ωραία; Σκέψου, ένα αληθινό αγόρι.
Τρυφερή σκέψη, αλλά καθόλου πρακτική.
Ένα αληθινό αγόρι...
Ησυχία!
Αρκετά πια!
Τι είναι πάλι;
Τι γίνεται εδώ;
Για φαντάσου, μία νεράιδα!
Καλέ Τζεπέτο, έδωσες τόση ευτυχία στους άλλους...
που αξίζει να γίνει αληθινή η ευχή σου.
Μικρή μαριονέτα από πεύκο, ξύπνα.
Το δώρο τής ζωής είναι δικό σου!
Και τι δεν κάνουν αυτές τις μέρες!
Κινούμαι!
Μιλάω!
Περπατώ!
Ναι, Πινόκιο, σου έδωσα ζωή.
Επειδή ο Τζεπέτο ευχήθηκε για ένα αληθινό αγόρι.
- Είμαι αληθινό αγόρι; - Όχι, Πινόκιο.
Από σένα εξαρτάται, αν θα γίνει αληθινή η ευχή του.
Αν αποδειχθείς γενναίος, ειλικρινής και καλόκαρδος...
κάποια μέρα θα γίνεις αληθινό αγόρι.
Δε θα είναι εύκολο.
Πρέπει να μάθεις να ξεχωρίζεις το σωστό από το λάθος.
Πώς θα το μάθω;
- Η συνείδησή σου θα σου πει. - Τι είναι συνείδηση;
Θα σου πω εγώ!
Η συνείδηση είναι εκείνη η γαλήνια, μικρή φωνή...
που οι άνθρωποι δεν την ακούνε.
Αυτό είναι το κακό με τον σημερινό κόσμο.
Εσύ είσαι η συνείδησή μου;
Θα ήθελες να γίνεις η συνείδηση τού Πινόκιο;
Πολύ καλά... Πώς σε λένε;
Κρίκετ με λένε. Τζίμινι Κρίκετ.
Γονάτισε, κ. Κρίκετ.
Όχι ζαβολιές.
Σε χρίζω συνείδηση του Πινόκιο...
Ύψιστο Φύλακα τής γνώσης του σωστού και του λάθους.
Σύμβουλο σε στιγμές πειρασμού...
Οδηγό στον ίσιο και δύσκολο δρόμο.
Σήκω, Σερ Τζίμινι Κρίκετ.
Πολύ φίνα!
- Δε θα πάρω κανένα σήμα; - Θα δούμε.
Εννοείς, ότι μπορεί να πάρω;
- Θα είναι χρυσό; - Ίσως.
Να θυμάσαι, Πινόκιο, να είσαι καλό αγόρι.
Και να έχεις πάντα οδηγό τη συνείδησή σου.
Αντίο, αρχόντισσα.
Καθόλου άσχημα.
Παραλίγο να σε ξεχάσω εσένα.
Ίσως είναι καιρός να κάνουμε μια κουβεντούλα.
Δε θέλεις να γίνεις αληθινό αγόρι;
Κάθησε, αγόρι μου.
Ο κόσμος είναι γεμάτος πειρασμούς.
Είναι τα λάθος πράγματα που στην αρχή φαίνονται σωστά.
Έστω κι αν τα σωστά πράγματα φαίνονται κάποτε λάθος...
Μερικές φορές τα λάθος πράγματα ίσως να'ναι σωστά...
Και το αντίθετο.
Κατάλαβες;
Όχι, αλλά θα κάνω το σωστό!
Μπράβο σου. Κι εγώ θα σε βοηθήσω.
Όποτε με χρειαστείς, σφύριξε. Έτσι...
Έτσι;
- Όχι, δοκίμασε ξανά. - Έτσι;
Όχι. Άκου...
Αυτό είναι! Ας τραγουδήσουμε.
Όταν σε βάσανα μπλέξεις Και τι να κάνεις δεν ξέρεις
Σφύριξε λιγάκι
Όταν δεις τον πειρασμό Κι αυτός είναι δυνατός
Σφύριξε λιγάκι
Όχι μια μικρή στριγγλιά Πάρε ανάσα και φύσα δυνατά
Κι αν δεν έχεις δύναμη πολλή Βάλε μια φωνή
Πάρε τον δρόμο τον ίσιο και τον δύσκολο
Και αν αρχίσεις να γλιστράς Σφύριξε σιγανά
Και πάντα τη συνείδηση να έχεις οδηγό
Πάρε τον δρόμο τον ίσιο και τον δύσκολο
Κι αν αρχίσεις να γλιστράς Σφύριξε σιγανά
Και πάντα τη συνείδηση να έχεις οδηγό
- Ποιος είναι εκεί; - Εγώ!
Εγώ...
Κάποιος είναι εδώ μέσα.
Πρόσεχε, Φίγκαρο. Μπορεί να μας ορμήσει.
Κάπου εδώ μέσα είναι.
Εδώ είμαι!
Πινόκιο! Πώς βρέθηκες εδώ κάτω;
Έπεσα.
Μιλάς!
- Και κινούμαι! - Όχι, δεν μπορεί!
Ονειρεύομαι στον ύπνο μου! Ξυπνήστε με!
Τώρα θα δούμε ποιος ονειρεύεται!
Εμπρός, πες κάτι.
Είσαι αστείος! Κάν'το πάλι.
- Πράγματι μιλάς! - Ήρθε η Γαλάζια Νεράιδα...
Και απέκτησα συνείδηση!
Και κάποια μέρα, θα γίνω αληθινό αγόρι!
Η ευχή μου βγήκε αληθινή!
Κοίτα, είναι ζωντανός! Μιλάει!
- Πες γεια στον Φίγκαρο. - Γεια στον Φίγκαρο.
Παραλίγο να σε ξεχάσω... Κοίτα, είναι ο Πινόκιο!
Είναι το θαλασσινό μου μωρό. Δεν είναι χαριτωμένη;
Πρέπει να το γιορτάσουμε! Μουσική!
Ξεκίνα εσύ ένα, Πινόκιο.
Ένα πάρτυ!
Μπορώ να διακόψω;
Ας καθίσουμε στον επόμενο χορό, καλή μου.
Αφήστε με να βγω!
Έλα στο πάρτυ, Κλειώ! Χόρεψε!
Ωραία!
Κοίτα, ωραίο!
Βοήθεια!
Πού είναι ο κουβάς; Βοήθεια, νερό!
Εδώ είναι το νερό!
Βοήθεια! Πού είναι το νερό;
Παρατρίχα! Πάμε για ύπνο, πριν συμβεί κάτι άλλο.
Πέρασες κουραστική νύχτα.
Κλείσε τα μάτια σου και κοιμήσου.
Γιατί;
Όλοι πρέπει να κοιμούνται. Ο Φίγκαρο κοιμάται, η Κλειώ...
Και άλλωστε, αύριο πρέπει να πας στο σχολείο.
Γιατί;
Για να μάθεις πράγματα και να γίνεις έξυπνος.
Γιατί;
Έτσι είναι...
Κοίτα, πατέρα!
- Στάσου ακίνητος τώρα. - Τι είναι αυτά;
Είναι οι συμμαθητές σου. Κορίτσια και αγόρια...
- Φόρεσε αυτό. - Αληθινά αγόρια;
Βιάσου τώρα... Περίμενε!
Ένα μήλο για τη δασκάλα σου. Γύρνα τώρα, να σε καμαρώσω.
Ναι, πάρε.
Τρέχα τώρα!
Περίμενε! Γύρνα πίσω, Φίγκαρο.
Το σχολείο δεν είναι για σένα.
- Αντίο, πατέρα. - Μην αργήσεις να γυρίσεις.
Γιδεών, άκου το χαρούμενο γέλιο των αθώων παιδιών...
καθώς πηγαίνουν σχολείο.
Διψασμένα μυαλά τρέχουν στην πηγή τής γνώσης.
Το σχολείο... Αξιοθαύμαστος θεσμός.
Τι θα ήταν ο χαζός κόσμος χωρίς...
Ο Στρομπόλι... Ξαναγύρισε στην πόλη ο κατεργάρης.
Θυμάσαι, Γιδεών, τότε που σου κρέμασα σκοινιά...
και σε παρουσίασα για μαριονέτα;
Εκείνη τη φορά, τη φέραμε στον γερο-τσιγγάνο.
Ένα μικρό ξύλινο αγόρι...
Ένα ξύλινο αγόρι!
Κοίτα, Γιδεών! Είναι καταπληκτικό!
Μία ζωντανή μαριονέτα χωρίς σκοινιά!
Θ'αξίζει μια περιουσία για κάποιον. Να σκεφτώ...
Αυτό είναι! Ο Στρομπόλι! Θα μας έδινε...
Αν φερθούμε έξυπνα, θα πιάσουμε την καλή...
που να μη με λένε Έντιμο Τζων!
Γρήγορα! Θα τον παρασύρουμε!
Τώρα είναι...
Όχι, χαζέ!
Μην είσαι αγροίκος.
Άσε να το χειριστώ εγώ. Έρχεται.
Όπως έλεγα χθες στη Δούκισσα...
Τι αδέξιος που είμαι!
Λυπάμαι τρομερά. Ελπίζω να μη χτύπησες.
- Είμαι καλά. - Θαυμάσια!
Είσαι καλός μαθητής, βλέπω.
Ένας άνθρωπος των γραμμάτων.
- Ορίστε το βιβλίο σου. - Πάω στο σχολείο.
Δε θα'χεις ακούσει για τον εύκολο δρόμο τής επιτυχίας.
Μιλάω για το θέατρο. Πάρε το μήλο σου.
Φώτα, μουσική, χειροκρότημα!
Δόξα!
Και μ'αυτή την προσωπικότητα, αυτή την κορμοστασιά...
Είναι γεννημένος ηθοποιός.
- Μα εγώ θα πάω... - Κατευθείαν στην κορυφή.
Βλέπω το όνομά σου στα φώτα. Ποιο είναι το όνομά σου;
Πινόκιο! Π- ι-ν-ώ-κ-υ-ο.
Χάνουμε πολύτιμο χρόνο. Εμπρός για το θέατρο!
Του ηθοποιού η ζωή Είναι για μένα ιδανική
Καπέλο ψηλό και μπαστούνι αργυρό
Ρολόι χρυσό σε διαμάντια κρεμαστό
Του ηθοποιού η ζωή Είναι χαρούμενη πολύ
Διάσημος θα γίνεις Σαν ηθοποιός αν ζήσεις
Ωραία συνείδηση είμαι! Άργησα απ'τη πρώτη μέρα.
Δε θα έμπλεξε πουθενά στο δρόμο για το σχολείο.
Μία παρέλαση!
Μουστάκι στριφτό Και γούνινο παλτό
Είναι ο Πινόκιο! Πού πηγαίνεις;
Στάσου!
Περίμενε!
Με ρούχα ακριβά Φυστίκια και ζαχαρωτά
- Τι ήταν αυτός; - Ο Τζίμινι!
- Τι γυρεύεις εκεί πάνω; - Ποιος; Τι; Πού;
- Η φαντασία σου θα είναι. - Είναι η συνείδησή μου!
Έλα τώρα, ηρέμησε. Δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι.
Πινόκιο!
Από 'δω!
- Τζίμινι, θα γίνω ηθοποιός! - Ηρέμησε, αγόρι μου.
Θυμάσαι τι είπα για τον πειρασμό;
Αυτός είναι!
Όχι, αυτός είναι ο Έντιμος Τζων!
Βγάλε με από 'δω!
Άκου τι θα πεις. Δεν μπορείς να πας στο θέατρο.
Ευχαρίστησέ τους. Ζήτησε συγγνώμη...
Αλλά πρέπει να πας στο σχολείο.
Πινόκιο!
Έρχονται. Πες τους τα τώρα.
Εδώ είσαι. Πού είχαμε μείνει;
- Εμπρός για το θέατρο. - Αντίο, Τζίμινι.
Αντίο; Όχι, δεν μπορείς...
Τι να κάνω; Θα το πω στον πατέρα του.
Όχι, θα'μαι μαρτυριάρης. Θα πάω να τον βρω εγώ.
Κυρίες και κύριοι...
ολοκληρώνοντας αυτή την σπουδαία παράσταση...
ο Στρομπόλι, ο θεατρίνος... αυτός είμαι εγώ...
Και με ειδική άδεια της διεύθυνσης. Πάλι εγώ...
Σας παρουσιάζουμε κάτι που θ'αρνηθείτε να πιστέψετε.
Δεν πέφτει ούτε καρφίτσα!
Σας παρουσιάζω τη μόνη μαριονέτα...
που τραγουδάει και χορεύει χωρίς καθόλου σκοινιά!
Το εύχομαι, δηλαδή.
Ο ένας και μοναδικός Πινόκιο!
Τι φιγουρατζής!
Δεν έχω σκοινιά να με κρατούν
Εμπρός, γελοιοποιήσου.
Έτσι ίσως ν'ακούσεις τη συνείδησή σου.
Χαριτωμένο αγοράκι!
Δεν έχω σκοινιά δεμένο να με κρατούν
Να με στενοχωρούν Να με ταλαιπωρούν
Ελεύθερος είμαι πια Τέρμα για μένα τα σκοινιά
Όλο γλέντι και χορό Έτσι θέλω εγώ να ζω
Ας μάθει ο κόσμος μονομιάς Έγνοια δεν έχω εγώ καμιά
Τι σας έλεγα;
Τα χέρια σου ελεύθερα έχεις Αγκαλιά για να με παίρνεις
Για χάρη σου κι εγώ Θα ελευθερωθώ
Σκοινιά δεν έχεις Ωραίους τρόπους έχεις
Για χάρη σου κι εγώ Θα ελευθερωθώ
Εκεί που ο Βόλγας κυλά Οι Ρώσοι δίνουν ραντεβού
Τον Ιβάν πάω να δω Αλλά εσένα προτιμώ
Σχοινιά δεν έχω εγώ!
Ξετρελάθηκαν μαζί του. Έχει επιτυχία!
Ίσως να έκανα λάθος.
Δε θα με χρειαστεί άλλο.
Τι να την κάνει, άλλωστε, ένας ηθοποιός τη συνείδηση;
Τι μπορεί να απέγινε;
Πού μπορεί να είναι τέτοια ώρα;
Θα πάω πάλι έξω να ψάξω.
Κανένας δε θα φάει μπουκιά, μέχρι να τον βρω.
Εγώ δεν έχω σκοινιά Αλλά έχω μυαλό
Αγόρασα καινούργιο κοστούμι Κι ένα όμορφο μπαστούνι
Σαμπάνια πίνω ακριβή Δεν με κρατά κανένα σκοινί
- Μπράβο, Πινόκιο. - Τους άρεσα.
- Είσαι καταπληκτικός! - Δηλαδή, είμαι καλός;
Είσαι ένας κολοσσός!
Αυτό σημαίνει πως είμαι ηθοποιός;
Θα σε κάνω γνωστό σε όλο τον κόσμο!
Όλοι θα μιλάνε για σένα!
Τι είναι αυτό;
Για σένα, μικρέ μου Πινόκιο.
Ευχαριστώ! Θα τρέξω σπίτι να το πω στον πατέρα μου!
Σπίτι;
Ναι, θα πας σπίτι στον πατέρα σου!
- Πολύ κωμικό αυτό! - Εννοείς, αστείο;
Θα ξανάρθω το πρωί.
Άκου, θα πάει σπίτι του!
Αυτό θα είναι το σπίτι σου! Για να σε βρίσκω πάντα!
- Όχι, όχι! - Ναι, ναι!
Σ'εμένα ανήκεις!
Θα γυρίσουμε τον κόσμο. Παρίσι, Λονδίνο, Μόντε Κάρλο.
Κωνσταντινούπολη!
Ξεκινάμε απόψε!
Θα βγάλεις πολλά λεφτά για μένα!
Και όταν μεγαλώσεις πολύ...
θα γίνεις καλό καυσόξυλο!
Βγάλε με από δω! Δεν μπορείς να με κρατήσεις!
Σιωπή! Μη σε βαρέσω!
Καληνύχτα, μικρό μου ξύλινο χρυσωρυχείο!
Όχι, περίμενε! Άφησέ με να βγω!
Θα το πω στον πατέρα μου!
Ξεκίνα!
Τζίμινι!
Τζίμινι, πού είσαι;
Τζίμινι Κρίκετ!
Φεύγει, για να ζήσει στην πολυτέλεια.
Με όλο τον κόσμο στα πόδια του.
Θα μπορώ να λέω πως τον γνώρισα κάποτε.
Θα φύγω απ'τη ζωή του αθόρυβα.
Θα ήθελα να του ευχηθώ καλή τύχη, όμως.
Γιατί όχι;
Πινόκιο!
Εγώ είμαι, ο παλιός σου φίλος, ο Τζίμινι.
Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω!
Τι συνέβη; Τι σου έκανε;
Τρελάθηκε! Είπε ότι θα με βάλει στο μάτι ολονών!
Και επειδή είμαι χρυσός, θα με κόψει σε καυσόξυλα!
Ώστε έτσι;
Μην ανησυχείς, αγόρι μου. Θα σε βγάλω έξω αμέσως.
Είναι πανεύκολο...
Είναι σκουριασμένο.
Χρειάζεται λίγο λάδωμα. Χρειάζεται λάδωμα...
Αυτό είπα.
Θα'ναι απ'τα παλιά μοντέλα.
Δεν μπορείς να το ανοίξεις;
Είναι μάταιο.
Μόνο ένα θαύμα θα μας γλύτωνε από 'δω.
Πινόκιο!
Ωραία συνείδηση αποδείχθηκα.
Έπρεπε να σε είχα ακούσει.
Όχι, εγώ έφταιγα. Δεν έπρεπε να σε παρατήσω.
Δε θα ξαναδώ τον πατέρα μου.
Κουράγιο. Θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα.
Να'σαι κεφάτος... σαν εμένα!
Ησύχασε, αγόρι μου. Φύσα.
Μπράβο σου.
Σταμάτησε να βρέχει.
Εκείνο το αστέρι πάλι! Η Νεράιδα!
Τι θα πει; Τι θα της πω;
Καλύτερα να της πεις την αλήθεια!
Γεια...
Σερ Τζίμινι!
Τι ευχάριστη έκπληξη!
Γιατί δεν πήγες σχολείο;
Εμπρός, πες της.
Πήγαινα στο σχολείο, μέχρι που συνάντησα κάποιον.
Δύο μεγάλα τέρατα! Με πράσινα μάτια!
Τέρατα; Δεν φοβήθηκες;
Όχι, αλλά μ'έδεσαν σ'ένα μεγάλο σακί!
Μη μου πεις... Πού ήταν ο Σερ Τζίμινι;
Μη μ'ανακατεύεις εμένα!
Τον έβαλαν σ'ένα μικρό σακί!
- Πώς ξέφυγες; - Δεν ξέφυγα.
Με έκαναν καυσόξυλα!
Κοίτα, η μύτη μου! Τι συνέβη;
Ίσως να μην έλεγες την αλήθεια.
Μα ήταν αλήθεια. Η κάθε λέξη!
Σε παρακαλώ, βοήθησέ με! Λυπάμαι πολύ.
Ένα ψέμα μεγαλώνει συνέχεια...
μέχρι να'ναι ολοφάνερο όσο η μύτη στο πρόσωπό σου.
Έχει δίκιο, Πινόκιο. Πες την αλήθεια.
Δε θα πω ποτέ ξανά ψέματα!
Σας παρακαλώ, κ. Πρόεδρε... Θέλω να πω κυρία Νεράιδα...
Δώστε του άλλη μια ευκαιρία. Για χάρη μου.
Θα σε συγχωρήσω αυτή τη φορά. Αλλά να θυμάσαι...
Αγόρι που δεν είναι καλό, μοιάζει από ξύλο φτιαχτό.
- Θα είμαστε καλοί. - Σύμφωνοι.
Αλλά είναι η τελευταία φορά που σε βοηθάω.
Κοίτα, Τζίμινι, η μύτη μου!
Είμαστε ελεύθεροι! Πάμε!
Αντίο, κ. Στρομπόλι!
Πάμε να φύγουμε, πριν συμβεί τίποτα άλλο.
Καπέλο ψηλό Και μπαστούνι αργυρό
Ρολόι χρυσό Σε διαμάντια κρεμαστό
Του ηθοποιού η ζωή Είναι χαρούμενη πολύ
Διάσημος θα γίνεις Σαν ηθοποιός αν ζήσεις
Και ο χαζός το πίστεψε!
Το έκανε μια χαψιά!
Κι ακόμη νομίζει ότι είμαστε φίλοι του!
Και ο Στρομπόλι πλήρωσε πολλά!
Για να δεις πόσο χαμηλά πέφτει ο Έντιμος Τζων.
Λοιπόν, αμαξά...
Ποια είναι η πρότασή σου;
Θα θέλατε να βγάλετε μπόλικα λεφτά;
Ποιον πρέπει να...
Όχι, τίποτα τέτοιο.
Μαζεύω χαζά αγοράκια.
Τα ανυπάκουα. Που κάνουν κοπάνα απ'το σχολείο.
Και τα πηγαίνω στο Νησί τής Χαράς.
Στο Νησί τής Χαράς! Μα ο νόμος!
Δεν υπάρχει κίνδυνος. Δεν γυρίζουν ποτέ πίσω...
...σαν αγόρια!
Μία άμαξα φεύγει απόψε. Θα βρεθούμε στο σταυροδρόμι.
Και όχι μπαμπεσιές!
Ψάξτε για καλή πραμάτεια και φέρτε τα σ'εμένα.
Θα σας πληρώσω καλά. Έχω μπόλικο χρυσάφι.
Τίποτα δεν με σταματά τώρα! Αυτή τη φορά θα επανορθώσω.
- Θα πάω στο σχολείο. - Έτσι μπράβο!
Προτιμώ να γίνω έξυπνος, παρά να γίνω ηθοποιός.
Τώρα μιλάς σωστά! Ας παραβγούμε ως το σπίτι.
Γιατί τόση βιασύνη;
Πρέπει να φτάσω σπίτι πριν απ'τον Τζίμινι.
Πώς είναι ο μεγάλος ηθοποιός;
Δε θέλω να γίνω ηθοποιός. Ο Στρομπόλι ήταν απαίσιος!
Με κλείδωσε σ'ένα κλουβί!
Αλλά πήρα το μάθημά μου...
Θα'σαι ράκος, καημενάκι μου.
Είσαι ένα ράκος!
Πρέπει να κάνουμε διάγνωση αμέσως.
Το σημειωματάριο, γιατρέ.
Όπως το φανταζόμουν... Μια χρηματική επιπλοκή...
με βουκολικό, οσφυϊκό μαραφέτι ιπτάμενου τραπέζιου.
Πες ιπποπόταμος.
Το ήξερα! Μετάδοση πανδαιμό- νιου με σπασμωδική διάσπαση!
Κλείσε τα μάτια σου. Τι βλέπεις;
- Τίποτα. - Άνοιξέ τα.
- Τώρα τι βλέπεις; - Βούλες.
Τώρα, την καρδιά.
Συγκλονιστική συγκοπή της φονικής χαζομάρας.
Με τρελούτσικη ποδοπάτημα χαρμόσυνου κεφιού.
Την έκθεση, γιατρέ.
Αυτό τα ξεκαθαρίζει όλα!
Είσαι αλλεργικός!
Υπάρχει μόνο μία θεραπεία.
Διακοπές, στο Νησί της Χαράς!
Στη χαρούμενη χώρα των ανέμελων αγοριών...
- Κάθε μέρα είναι γιορτή! - Μα δεν μπορώ να πάω.
Και βέβαια, μπορείς. Σου δίνω το εισιτήριό μου.
Ευχαριστώ, αλλά...
Επιμένω. Προηγείται η υγεία σου.
Η άμαξα φεύγει τα μεσάνυχτα.
Θα πας στης Χαράς το Νησί, Όπου κάθε μέρα είναι γιορτή
Πινόκιο! Που λες να...
Πινόκιο, γύρνα πίσω!
Άντε πάλι τα ίδια.
- Με λένε Λάμπουικ. Εσένα; - Πινόκιο.
Έχεις πάει ποτέ στο Νησί τής Χαράς;
Ο κ. Έντιμος Τζων μου έδωσε...
Ούτε κι εγώ. Αλλά λένε πως είναι φίνο στέκι.
Χωρίς σχολείο, αστυφύλακες...
Μπορείς να το γκρεμίσεις και να μην πει κανείς λέξη.
Χουζούρι, μπόλικο φαί και ποτό. Και όλα τζάμπα!
Δεν βλέπω την ώρα να πάω εκεί!
Από 'δω, αγόρια! Πάρτε τούρτες, τουρσάκια, παγωτά!
Φάτε όσο θέλετε. Φάτε λαίμαργα! Μπουκωθείτε!
Είναι όλα τζάμπα!
Ο Άγριος Καυγάς. Ελάτε μέσα να τσακωθείτε.
Τσακωμός!
Πάμε μέσα, να βαρέσουμε κάποιον στη μύτη!
Έτσι για την πλάκα.
Ο Δρόμος τού Καπνού! Πάρτε πούρα, τσιγάρα...
Μασείστε καπνό! Κανείς δεν σας εμποδίζει!
Κάποια απάτη μυρίζομαι. Πρέπει να τον πάρω από 'δω.
Ελάτε στο υποδειγματικό σπίτι να το καταστρέψετε!
Είναι όλο δικό σας, αγόρια!
Τι σου έλεγα; Δεν είναι φίνο στέκι;
Έχει πλάκα να'σαι κακός.
Κοίτα εκείνο το ζωγραφιστό παράθυρο!
Πιάστε δουλειά.
Κλείστε τις πόρτες και κλειδώστε τα.
Πηγαίνετε κάτω και ετοιμάστε τα κιβώτια.
Αν αφήσεις λάσκα ένα κακό αγόρι, θα γίνει γαϊδούρι!
Πού πήγαν όλοι;
Είναι σαν νεκροταφείο εδώ! Δεν μου αρέσει αυτό.
Πού είσαι;
Πού λες να πήγαν όλα τα παιδιά;
Κάπου τριγύρω θα'ναι. Τι χολοσκάς εσύ;
- Δεν το γλεντάς; - Και βέβαια.
Αυτό θα πει ζωή.
Και βέβαια!
Καπνίζεις σαν τη γιαγιά μου.
Πάρε μια βαθειά ρουφηξιά. Έτσι...
Εντάξει...
Πλάκα δεν έχει;
Εσύ παίζεις, Στέκα.
Δεν πιάνουν τα χέρια σου;
Ώστε εδώ σε βρίσκω;
Πώς περιμένεις να γίνεις αληθινό αγόρι;
Κοίτα χάλια! Καπνίζεις! Παίζεις μπιλιάρδο!
Θα έρθεις αμέσως σπίτι μαζί μου!
- Ποιο είναι το σκαθάρι; - Άφησέ με κάτω!
Η συνείδηση μου. Μου λέει τι είναι σωστό και τι λάθος.
Δέχεσαι διαταγές από μια ακρίδα;
Άκου εδώ, αναιδέστατε!
Καλά θα'ταν να έπαιρνες διαταγές απ'την ακρίδα σου.
Τη συνείδησή σου, αν έχεις!
Ο τρελάρας στη γωνία.
Αλητάκο! Θα σου σπάσω τα μούτρα!
Μη τον πειράξεις, Τζίμινι. Είναι ο καλύτερός μου φίλος.
Ο καλύτερός σου φίλος; Και εγώ τι είμαι;
Η συνείδησή σου μόνο!
Αυτό ήταν, λοιπόν!
Όπως έστρωσες, να κοιμηθείς!
Εμπρός, γέλα σαν χαζό γαϊδούρι! Εγώ τελείωσα.
Αυτό είναι το τέλος!
Ο Λάμπουικ λέει ότι μια φορά ζούμε μόνο.
Άφησέ τον να φύγει.
Άκου ο Λάμπουικ! Είμαι έξω φρενών!
Μετά απ'όσα έκανα γι'αυτόν... Ποιος είναι η συνείδησή του;
Εγώ ή εκείνο το κλεφτρόνι; Αρκετά ανέχτηκα!
Θα φύγω με το επόμενο πλοίο! Ανοίξτε! Θέλω να πάω πίσω!
Εμπρός, φορτώστε τα! Μη μας πάρει η νύχτα!
Από πού ήρθαν όλα αυτά τα γαϊδούρια;
Φέρε άλλο ένα.
Πώς σε λένε εσένα;
Εντάξει, μου κάνεις. Μπες μέσα!
Θα πιάσετε καλή τιμή. Ο επόμενος.
- Πώς σε λένε; - Αλεξάντερ.
- Ώστε μιλάς. - Μάλιστα, κύριε.
Θέλω να πάω σπίτι στη μαμά μου!
Πάρτε τον πίσω! Μιλάει ακόμη!
Σας παρακαλώ, δε θέλω να είμαι γαϊδούρι!
Σιωπή! Το γλεντήσατε! Τώρα θα πληρώσετε!
Ώστε αυτό είναι! Πινόκιο!
Έτσι που μιλούσε εκείνο το σκαθάρι...
θα νόμιζες πως θα παθαίναμε κανένα κακό.
Συνείδηση! Μπούρδες!
Τι ήταν αυτά που έλεγε;
Πώς περιμένεις να γίνεις αληθινό αγόρι;
Τι νομίζει ότι είμαι; Γαϊδούρι;
Είσαι!
Γελάς σαν γαϊδούρι!
Από μένα ακούστηκε αυτό;
Τι συμβαίνει;
Με πρόδωσαν! Βοήθεια!
Βοηθήστε με! Μου την έφεραν!
Πρέπει να με βοηθήσεις!
Φώναξε το σκαθάρι! Όποιον να'ναι!
Μαμά!
Τι συνέβη;
Ελπίζω να μη φτάσω πολύ αργά!
Τι θα κάνω;
Τζίμινι, βοήθεια!
Τα αγόρια έγιναν όλα γαϊδούρια! Και εσύ!
Γρήγορα, πριν χειροτερέψεις!
Από 'δω! Είναι η μόνη διέξοδος!
Βιάσου, πριν μας δουν!
Πρέπει να πηδήξεις!
Τζίμινι, είσαι καλά;
Νόμιζα ότι δε θα γλυτώναμε.
Χαίρομαι που πατάω ξανά σε στεριά.
Πάμε σπίτι.
- Πατέρα, γύρισα! - Γυρίσαμε, κ. Τζεπέτο!
Είμαι ο Πινόκιο! Δε θα ξαναφύγω!
Επιτέλους, σπίτι!
Ίσως να κοιμάται.
Πατέρα, εγώ είμαι!
Πινόκιο, έλα εδώ.
Κοίτα, δεν είναι εδώ.
- Έφυγε. - Και ο Φίγκαρο.
Και η Κλειώ.
Ίσως να του συνέβη κάτι τρομερό!
Μη φοβάσαι, δε θα πήγε μακριά.
- Είναι ένα μήνυμα. - Τι λέει;
- Είναι για τον πατέρα σου. - Πού είναι;
Λέει ότι πήγε να σε βρει και τον κατάπιε μια φάλαινα.
Μια φάλαινα; Φάλαινα που τη λένε Μόνστρο!
- Είναι ζωντανός! - Πού;
Μέσα στη φάλαινα. Στο βυθό τής θάλασσας!
- Πού πας; - Πάω να τον βρω!
Είσαι τρελός; Είναι μέσα σε μια φάλαινα!
Πρέπει να πάω σ'εκείνον!
Περίμενε! Άκουσέ με...
Έχω ακούσει για τον Μόνστρο. Είναι τεράστια φάλαινα!
Καταπίνει ολόκληρα πλοία! Δέσ'το σφιχτά.
Και άλλωστε, είναι επικίνδυνο...
Αντίο, Τζίμινι.
Μπορεί να γίνω ζωντανό δόλωμα, αλλά θα'ρθω μαζί σου.
Φυλαχτείτε από κάτω!
Κάντε στην άκρη!
Τι μεγάλο μέρος!
Έλα, Τζίμινι.
Μόλις πάρω λίγη σαβούρα.
Κάνε πέρα, μικρή.
Έχε γεια.
Το φόρεσα σε λάθος μεριά.
Σαν να'μαι χρυσόψαρο στη γυάλα.
Παγωμένο!
Πατέρα!
Πινόκιο, περίμενέ με!
Πατέρα!
Δεν είναι δικός μου πατέρας.
Κύριε Τζεπέτο!
Άφησέ το! Δίνε του, μπασμένο.
Εγώ απλά...
Ψάχνουμε για τον Μόνστρο.
Αυτό τα έδιωξε.
Πατέρα!
Γεια σου.
Θα μου πείτε πού θα βρω τον Μόνστρο;
Φοβούνται!
Συγγνώμη, μαργαριτάρι...
Γνωρίζεις τον Μόνστρο, τη φάλαινα;
Για περίμενε...
Κάνε πέρα, μικρέ. Διαλύστε το, παιδιά.
Σταματήστε να σπρώχνετε. Μη στριμώχνεστε.
Ήρεμα, Νέλι.
Ρώτησε αυτά, Πινόκιο.
Μου λέτε πού θα βρω τον Μόνστρο;
Πατέρα!
Κύριε Τζεπέτο!
Έχουμε μέρες να φάμε.
Δε θ'αντέξουμε πολύ ακόμη.
Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα τελείωναν όλα έτσι.
Να πεθάνουμε από πείνα στην κοιλιά μιας φάλαινας.
Ο μικρός μου Πινόκιο...
Ήταν τόσο καλό αγόρι.
Είναι μάταιο, Φίγκαρο.
Δεν έχει μείνει κανένα ψάρι.
Αν ο Μόνστρο δεν ξυπνήσει σύντομα, είμαστε χαμένοι.
Έρχονται οι τόνοι!
Φαγητό! Θα φάμε!
Να ένα μεγάλο!
Κράτησέ τα εκεί, Φίγκαρο!
Σταθείτε! Μήπως είδατε...
Ο Μόνστρο!
Πρέπει να φύγουμε από 'δω!
Μην περιμένεις εμένα!
Δεν ξανάδα τόσα πολλά!
Να άλλο ένα! Θα κρατήσουν για εβδομάδες!
Να ένα μεγάλο!
Μάζευέ τα, Φίγκαρο!
Άνοιξε! Πρέπει να μπω εκεί μέσα!
Αυτά είναι τα τελευταία!
Να ένα μεγάλο! Λίγα έμειναν ακόμη!
Πρέπει να βιαστούμε!
Έρχεται άλλο ένα!
- Πατέρα! - Μη μ'ενοχλείς τώρα, Πινόκιο!
- Πινόκιο, γιε μου! - Εδώ είμαι, πατέρα.
- Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω! - Κι εγώ, πατέρα.
Ο Φίγκαρο...
Κλειώ... Είσαι και εσύ εδώ.
Είμαστε και πάλι μαζί.
Είσαι μούσκεμα.
- Δεν πρέπει να κρυώσεις. - Ήρθα να σε σώσω...
Δεν έπρεπε να έρθεις εδώ.
Αλλά χαίρομαι πολύ που σε βλέπω.
Δώσε μου το καπέλο σου.
- Τι συμβαίνει; - Αυτά τα αυτιά...
Δεν είναι τίποτα. Έχω και ουρά.
Τι έπαθες;
Ας τα αφήσουμε. Ο Τζεπέτο ξαναβρήκε το αγοράκι του.
Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.
Πρέπει να μπω! Είναι μέσα ο φίλος μου!
Άνοιξε το στόμα σου, λέω! Κόφτο!
Πάρτε δρόμο, όρνεα!
Να βγούμε έξω; Όχι, δοκίμασα τα πάντα.
Έφτιαξα και μία σχεδία.
Αυτό είναι! Θα πάρουμε τη σχεδία...
κι όταν η φάλαινα ανοίξει το στόμα...
Ανοίγει το στόμα μόνο όταν τρώει.
Και τότε όλα μπαίνουν μέσα! Τίποτα δεν βγαίνει έξω.
Δεν υπάρχει ελπίδα. Έλα...
Θ'ανάψουμε μια φωτιά, να ψήσουμε μερικά ψάρια.
- Μια φωτιά! Αυτό είναι! - Και μετά θα φάμε.
Μία μεγάλη φωτιά! Με πολύ καπνό!
Τα καπνιστά ψάρια είναι πολύ νόστιμα.
Όχι την καρέκλα!
- Γρήγορα, κι άλλα ξύλα! - Σε τι θα καθόμαστε;
Δε θα τα χρειαζόμαστε. Θα βγούμε έξω!
Θα τον κάνουμε να φτερνιστεί.
Αυτό θα τον εξοργίσει.
Καιρός ήταν!
- Δε θα γίνει τίποτα! - Βιάσου, πατέρα! Ανέβα!
Δε θα περάσουμε ποτέ απ'αυτά τα δόντια!
Προς τα πού πηγαίνετε; Περιμένετε κι εμένα!
Κρατήσου, ξεκινάμε!
Γείτσες.
- Μας τραβάει πίσω! - Θα ξεφύγουμε! Πιο γρήγορα!
Είμαστε χαμένοι!
Τα καταφέραμε!
Τώρα θύμωσε πολύ!
Στο είπα ότι θα εξοργιζόταν!
- Χάθηκε! - Πού πήγε;
Φυλάξου!
Ξανάρχεται! Βιάσου!
Θέλει να μας σκοτώσει! Τράβα κουπί!
Πάμε πίσω!
Φυλάξου! Πήδα!
Πατέρα!
Πινόκιο, κολύμπα προς την ακτή.
Κουράγιο, πατέρα.
Σώσε τον εαυτό σου.
Πινόκιο... Σώσε τον εαυτό σου.
Άφησέ με εμένα, γιε μου. Σώσε τον εαυτό σου.
Το αγόρι μου... Το γενναίο μου αγοράκι.
Αν αποδειχθείς γενναίος, ειλικρινής και μεγαλόψυχος...
κάποια μέρα θα γίνεις αληθινό αγόρι.
Ξύπνα, Πινόκιο.
Πατέρα, γιατί κλαις;
Επειδή είσαι νεκρός.
- Όχι, δεν είμαι. - Ναι, είσαι.
Μα είμαι ζωντανός!
Και είμαι αληθινός!
- Είμαι αληθινό αγόρι! - Είσαι ζωντανός!
Και είσαι αληθινό αγόρι!
Πρέπει να το γιορτάσουμε!
Καθηγητά, μουσική!
Εδώ είχα έρθει στην αρχή.
Ευχαριστώ. Του άξιζε να γίνει αληθινό αγόρι.
Καλωσύνη σου που...
ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ 18 ΚΑΡΑΤΙΑ
Και χρυσό!
Είναι υπέροχο!
KiNGS OF DE .x264 RLS ~ N3krA - Neutron ~ THE EDiT AND SYNCH OF PERFECT ;)