Quality over Quantity (QoQ) Releases The Words (2012)
Vertaling: Sjootelsplak Controle: RQ - Sync: THC
'The Words' van mijzelf.
Deel één.
De oude man stond in de regen.
Hij keek hoe Rory en Dora Jansen naar de limo liepen.
Ergens leek het alsof de regendruppels hen misten.
Zeg tegen mam dat ze zich geen zorgen moet maken.
We willen gewoon dat ze zich beter voelt.
Ze heeft haar camera bij zich. Ze gaan veel foto's maken.
Er zijn veel fotografen. Het is een evenement, pap.
Oké, we hebben... ja. We houden ook van jou.
Hou van jou, Chuckles.
Mijn ouders zijn erg opgewonden en ze houden heel veel van je.
Ben jij opgewonden?
Jazeker. Het is een belangrijke avond, toch?
Het is een grote eer.
Je bent nerveus. Dat is normaal.
Ik ben alleen een beetje overdonderd. Ik heb dit helemaal niet verwacht.
Waar ben je?
Het zou slechts een dun boekje worden.
Dat weet ik.
Fijn dat u tijd kon vrijmaken voor onze kleine...
onderscheiding. We weten dat u het druk heeft.
Het genoegen is geheel aan ons. - Uw boek is geweldig.
Maar dat wist u natuurlijk al. U heeft alle reviews gelezen.
'The Window Tears' heeft ons doen kennismaken...
met een van de meest opwindende...
en gevoelige jonge schrijvers die sinds lange tijd...
weer aan de horizon verschijnen.
We zijn bevoorrecht om hem vanavond hier bij ons te hebben.
De winnaar van de 'American Fellowship of Arts and Letters'-onderscheiding.
Mr Rory Jansen.
Dank u.
Ik heb de waarheid proberen neer te zetten zoals ik dat mijzelf voorstelde.
Het verhaal van een man, zijn vrouw en kind.
Ik had nooit gedacht dat een klein boek zoals dit...
zo veel verschillende mensen zou raken.
Ik wou dat ik een idee voor mijn tweede boek had.
Ik wil u niet nog langer ophouden. Ik eindig gewoon met de woorden...
dat het vanavond waarlijk een eer voor mij is.
Dank u.
Rory Jansen had alles wat zijn hart begeerde.
Maar ergens wachtte de oude man.
En hij zou alles veranderen.
Na de hogeschool verhuisden ze naar Brooklyn.
Ze vonden een loft in een oude fabriek.
Het was vijf jaar voor het boek en de onderscheidingen...
maar Rory wist al hoe zijn leven er uit zou moeten zien.
Doorgaan? - Nog een halve meter.
Hier?
Laat maar los. - Gewoon loslaten?
Hij hield van haar.
Hij hield van New York. - Je laat me zo vallen.
Hij hield ervan om de huur bij elkaar te sprokkelen.
Om voor zijn kunst te vechten.
Leven als alle grote schrijvers die hij verafgoodde.
Ik denk dat we daar foto's op moeten hangen.
En ik denk dat jouw bureau daar het best staat.
En ik denk dat we de badkamer roze moeten verven.
Nooit.
Een jonge worstelende schrijver, vechtend om gehoord te worden.
Hij hield van goedkope wijn.
Hoeveel kost dat? - Twintig dollar.
En niets anders te doen dan over de straten te slenteren.
Het past bij mijn ogen. Wat wil je dan dat ik doe?
Maar 's nachts, terwijl de rest van de stad sliep...
schreef hij.
Bedankt, schat.
Ik doe nog een laatste controle. - En wat dan?
En dan ga ik naar die agent die professor Waller had aanbevolen.
En wat dan? - En dan gaan we vieren.
Maar we hebben geen geld. - Dan gaan we vieren.
Eerst dit afmaken.
Toe nou. Ik moet dit afmaken.
Maar dan mis je dit.
En klaar.
Als hij het niet wil doen, dan wil hij het niet doen.
Ik zei dat ik het zou proberen.
Wat bedoel je? Natuurlijk beloof ik dat.
Ik moet het tegen woensdag weten. Ik bel je terug. Tot ziens.
Hard aan het werk?
Ik blus alleen brandjes. Het houdt nooit op.
Ik weet dat je het druk hebt, dus ik zal het kort houden.
Laten we naar mijn kantoor gaan.
Hoeveel?
Genoeg om de volgende maand te dekken.
En wat dan? Sta je hier de volgende maand weer?
Mijn boek ligt bij een agent, die zegt dat het...
Hebben ze je al geld gegeven?
Nee, zo werkt het niet. Het is niet zoals in uw bedrijf.
Het is niet dat je geld krijgt als je werkt. Ik moet mijn schulden betalen.
Nee, ik moet jouw schulden betalen.
Ik zou het niet vragen als ik het niet nodig had.
Denkt u dat ik het leuk vind om hier te komen?
Denk je dat ik het leuk vind om 'nee' te zeggen?
Het voelt alsof ik je meer pijn doe dan dat ik help.
Je moet verantwoording nemen voor je leven.
Dat doe ik ook. Ik werk al sinds mijn vijftiende. Ik was hulpkelner.
We hebben twee jaar geleden besloten...
dat ik me toe zou wijden om schrijver te worden.
We hebben dit gesprek al gevoerd. Mam zat erbij.
Het is al een tijd geleden.
Dit zou meer een hobby dan een beroep moeten zijn,
totdat je met beide voeten op de grond staat.
Bedankt voor de aanmoediging, pap. - En Dora dan?
Je moet wel geld hebben voordat je gaat trouwen.
Weet u wat? Het spijt me dat ik uw tijd verdoe.
Kom hier. Ga zitten.
Over trouwen praten?
Hoe oud ben je? Elf?
Dit is de laatste keer.
Je moet een baan vinden. Iets stabiels om jezelf te onderhouden.
Dat hoort bij het man zijn.
Ik probeer een man te zijn, pap.
Wat er ook bij hoort, hoe pijnlijk het ook mag zijn...
is je eigen beperkingen aanvaarden.
Kom hier.
Ik hou van u. - Ik ook van jou.
Ik betaal u terug.
Je kunt altijd nog hier werken.
We zouden elkaar vermoorden.
Hij ging door met schrijven, in de overtuiging...
dat hij een verhaal te vertellen had.
Hij stuurde zijn werk naar iedereen die het kon uitgeven.
Maar hij kreeg niets anders dan afwijzingen, desinteresse...
of het hardste geluid van alles: Stilte.
Uiteindelijk moest de grote schrijver een baan nemen.
Hij vond een baan bij een van de grootste uitgeverijen in New York...
hopende dat hij kon netwerken.
Ik heb hier een miljoen connecties opgedaan.
Ben jij een schrijver?
Ik heb mijn werk bij verschillende agenten liggen.
Ik ben eigenlijk blij dat het even duurt voordat ik doorbreek.
Het geeft me de kans om mijn stijl te ontwikkelen, de markt te begrijpen.
Wat schrijf jij dan zoal?
Boze jongemannen, denk ik.
Zo was ik vroeger ook. Nu schrijf ik sciencefiction.
Je wordt volwassen. Geef het even tijd.
Ga je vanavond schrijven?
Ik blijf liggen en kijk een film of ga wat eten halen of zo.
Zonder het te weten hadden ze zich gesetteld.
En op een vrijdagmiddag trouwden ze op het stadhuis.
Hun huwelijksreis was naar Parijs.
Ben je klaar?
Twee minuten maar, oké? - Geen antiekzaken meer.
Bedankt. Zet dat neer.
Klondike 474. Ik herhaal...
Wat vind je hiervan?
Dat is mooi. Wat vind je ervan?
Ik vind het oud. - Ik vind het geweldig.
Als we het schoonmaken kun je het voor je werk gebruiken. Het heeft klasse.
Ik koop het voor je.
Bedankt, Mrs Jansen.
Ze gingen terug naar New York en de huwelijksreis was voorbij.
Alle post en pakketjes gaan naar de assistenten.
En toen, zonder waarschuwing vooraf...
kreeg Rory het telefoontje waar hij op wachtte.
Bedankt. Heel erg bedankt. In orde.
De agent had een reputatie voor zijn uitstekende smaak...
en het ontdekken van jonge literaire sterren.
Het is echt goed. Het is een prachtig stukje schrijfwerk...
en de waarheid is dat je erg trots op jezelf mag zijn.
Heel erg bedankt.
Ik heb er hard aan gewerkt. - Dat zie je er ook aan.
Als ik naar je kijk kan ik niet geloven hoe jong je bent.
Ik moet het je nageven Rory. Ik zie zo veel waarheid in jouw werk.
Ik ben zo onder de indruk. - Ik kan dit niet geloven. Dit is...
Maar helaas is de werking van de uitgeverijenmarkt op dit moment...
van dien aard, dat ik niet zo goed weet hoe ik zo'n boek moet publiceren.
Niemand gaat een boek als dit steunen. Van een onbekende auteur.
Er is geen markt voor. Het is moeilijk...
voor iedere schrijver, onder alle omstandigheden...
om zonder voorgeschiedenis uitgegeven te worden. En dit boek...
Ik bedoel, het is zo verfijnd.
Wat betekent dat? - Het is artistiek, subtiel.
Het is een kunstwerk.
Dus dit boek moet ik dan maar gewoon vergeten?
Ik heb er net drie jaar aan gespendeerd. - Ik probeer alleen maar eerlijk te zijn.
Ik laat je alleen maar de realiteit inzien. Heb geduld.
Ik zou je niet hierheen gehaald hebben als ik echt niet in je geloofde.
Het komt goed met je.
We hebben twee weken in september. We plannen een reisje.
We denken eraan om een boot te charteren.
We gaan naar de Turks. We charteren een boot, niets speciaals.
Mooi, maar het zijn de eerste twee weken van september. De school begint...
Je wilt dit niet missen. Dit wordt echt geweldig.
Ontbijt, lunch, diner.
Je trekt de vis zo uit de oceaan en dan koken.
Snorkelen, duiken. Helemaal anders op een boot.
Hij kon niet stoppen met aan dat verhaal te denken.
Waar kwam het vandaan?
Wie had het geschreven?
Door die woorden werd hij geconfronteerd met alles wat hij ooit wilde zijn...
en het besef dat hij dat nooit zou bereiken.
Makker, wat is er met je aan de hand? Je bent wel 100 km weg.
Waarom houden jullie niet je kop?
Wat was dat nou? - Niet doen. Ik kan dit nu niet.
Wat is er met je aan de hand?
Ik weet niet...
Hoe eindig je in godsnaam hier?
Ik kijk naar mijn leven, naar jouw leven, naar zijn leven.
Naar die van mijn vader, naar die van iedereen.
Ik heb geen idee waar iedereen terechtkomt.
Ik weet het niet. - Je hoeft het niet te weten.
Er is nog zo veel tijd, Rory. - Ik heb het hier over mijn leven.
Wat is dan met je leven? - Het klopt niet. Niets klopt.
Hoe moet ik me daaronder voelen?
Hoe moet ik mij daaronder voelen?
Ik ben niet degene die ik dacht te zijn. Die ben ik niet.
En ik ben bang dat ik dat nooit zal zijn.
Het spijt me.
Het is al goed.
Hij wist niet waarom hij het deed.
Hij wilde de woorden door zijn vingers laten gaan, door zijn gedachten.
Hij typte alle woorden over...
zoals ze op die pagina's stonden geschreven.
Hij veranderde geen punt, komma en corrigeerde zelfs geen spelfouten.
Hij moest weten hoe het voelde.
Het aan te raken.
Al was het maar voor een moment.
Rory, kun je eens hier komen? - Wat is er?
Ben je wel in orde? Wat is er, schat?
Kus me.
Wat is er?
Ben je zwanger? - Nee, ik wil dat je naar me luistert.
Ik zat achter de computer vandaag en...
Ik zweer dat ik nooit in je zaken gesnuffeld heb,
maar je boek stond op het scherm...
en ik begon een zin te lezen en toen een tweede...
en ik kon het niet neerleggen.
Luister naar me. Jij bent alles wat je ooit wilde zijn.
Dora, je begrijpt niet... - Waarom houd je dit geheim voor me?
Nee, het is geen geheim. - Deze verhalen zijn zo verschillend...
van al het andere wat je ooit gedaan hebt.
Het is net alsof je bent gestopt met verstoppen.
Ze zijn voller, echter, eerlijker.
Er zitten delen van jou in, waarvan ik altijd wist...
dat ze er waren, maar nog nooit gezien had.
Welke delen?
Alles van jou.
Alles van jou, schatje.
Dit moet gelezen worden.
Luister naar me. Je hebt altijd gezegd dat je een goede schrijver wilde zijn.
Met dit ben je een geweldige schrijver.
Neem het mee naar je werk en laat het aan iemand zien.
En als je het niet voor jezelf doet, doe het dan voor mij.
Sorry dat ik u stoor, Mr Cutler. - Hoe is het met je, Rory?
Goed. - Mooi.
Heeft u even een minuutje?
Ik heb het nogal druk. Wat kan ik voor je doen?
Ik werk hier nu twee jaar en ik heb nooit ergens om gevraagd.
Ik heb zo'n gevoel dat je nu om iets gaat vragen.
Ik heb deze roman...
Ik weet dat u constant verzoeken krijgt en dat u het erg druk hebt...
maar ik wil niets meer dan uw mening hebben.
Ik zou het erg waarderen.
De dagen gingen voorbij.
Weken werden maanden.
En toen de herfst kwam was Rory het boek al vergeten.
Kan ik u helpen, Mr Cutler? - Kom even binnen.
Ik zit midden in een training...
Hij vindt zijn weg wel terug. Doe de deur dicht.
Weet je wat ik gisteravond gedaan heb?
Door het absoluut aandringen van Debra en ik heb geprobeerd haar af te poeieren...
heb ik je roman gisteravond gelezen. - Echt waar?
Heb je dit aan iemand anders buiten dit agentschap laten zien?
Nee, u bent de enige. Behalve mijn vrouw dan.
Wat vindt zij ervan?
Zij stond erop dat ik het aan u moest laten zien.
Ik kan niet wachten haar te ontmoeten en te bedanken.
Ik wil heel graag jou en je werk vertegenwoordigen.
Je hebt een opmerkelijk stuk fictie geschreven.
Er was geen openbaring.
Geen teken van de goden om hem in de juiste richting te wijzen...
zoals in alle boeken die hij leuk vond toen hij opgroeide.
Het enige wat hij moest doen was het contract ondertekenen.
Het boek was een unaniem kritisch en commercieel succes.
Hij was de lieveling van de New Yorkse literaire wereld.
De winnaar van de 'American Fellowship of Arts and Letters'-onderscheiding.
Mr Rory Jansen.
Laten we het glas heffen op onze zoon, de schrijver.
Rory Jansen had zijn keuze gemaakt.
En toen ontmoette hij de oude man.
Dat is het einde van deel één.
Dank u.
Bedankt dat u bent gekomen.
Kom op mensen, geef deze man wat ademruimte.
Het is tenslotte zijn pauze.
Als je even wilt liggen of rusten... Je weet waar de kamer is.
Ik heb gelezen dat men de rosé uit 2005 lekker vindt.
Niet vergeten, 30 minuten. Geen tijd voor voorspel.
Het spijt me zo. - Dat is niet erg. Ik heb zijn boeken gelezen.
Hoe zei je dat je heette? - Dat deed ik niet. Ik heet Daniella.
Dat is een mooie naam. - Kunt u niets beters verzinnen?
Wat vind je hiervan...
Ze hebben me daarachter een kleine groene kamer toegewezen.
Er staat geweldige wijn en kaas en ik hoef geen boeken meer te tekenen.
Misschien schiet me dan iets interessanters te binnen. Gaat u mee?
Gaat u maar voor. - Kom maar.
Ga toch weg. - Mijn stem moet rusten.
Het wordt echt droog als ik lees en ik nog een andere selectie heb.
Neem me niet in de maling. - Doe ik niet.
Het is al goed. Ik weet toch al alles van u. - Echt? Alles?
Alles. - Wat weet u?
Ik weet dat u geen tomaten lust.
Ik weet dat 'Kind of Blue' van Miles Davis uw favoriete jazzplaat is.
Ik weet dat u het leuk vindt om naar herhalingen van Cheers te kijken.
En ik weet dat u zeven jaar Latijn geleerd heeft...
en bij elke toets gespiekt heeft.
Wacht eens even. Hoe weet u dat? - De Esquire. Dat heeft u zelf verteld.
Ik moet eens beginnen mijn interviews na te lezen.
Wat weet u nog meer?
Ik weet dat u al sinds de hogeschool bij uw vrouw bent.
Ik weet dat u naar elke thuiswedstrijd van de Yankees gaat...
en ik weet dat u, Clayton Hammond, een genie bent.
Geeft aan hoeveel jij weet. - Hoezo dat?
Ik heb vorig jaar twee wedstrijden gemist. - Excuses.
En mijn vrouw en ik zijn...
gescheiden. - Dat wist ik wel, maar u draagt een ring.
Dus, Daniella, hoe ben je achter de schermen geraakt vanavond?
Ik studeer af op Columbia en ik heb mijn professor gesmeekt om zijn kaartje.
Ik heb net als u het 'Elman Genootschap' gewonnen.
Mr Hammond, ze zijn klaar voor u. - Ja, Mr Hammond, we zijn klaar voor u.
Dit is de tweede en laatste selectie van vanavond.
Het was een kraakheldere herfstochtend.
De oude man droeg hetzelfde als de dag ervoor.
Moet ik een taxi voor u aanhouden? - Ik neem de bus, bedankt.
Ga je naar Central Park? Mooi.
Hoe maakt u het vandaag? - Prima. En u?
Zo en zo. Weet u wat ik bedoel? - Natuurlijk.
Welk boek leest u daar?
'Ask the Dust' van John Fante.
Hoe heeft u hem gevonden? Niemand kent hem.
Leest u Fante?
Hem lezen? Ik kende hem.
U kende John Fante? - Heb hem in Los Angeles ontmoet.
Zal in 1958 geweest zijn.
Hij had iemand moeten zijn die iedereen kende.
Wat is er gebeurd? - Het leven.
Hoe voelt het? - Hoe voelt wat?
Om iemand te zijn die iedereen kent.
Ik denk er niet echt aan. - Kom op.
Neem geen oude gek in de maling.
Het voelt goed, toch?
Voelt goed dat ze je werk herkennen, ja.
Dat zal het vast wel. Ik wed dat u nu goede plaatsen in restaurants krijgt.
Inderdaad.
Het leven was goed voor u.
God lachte toen u werd geboren. Ze keken neer en zeiden...
Kijk daar, die daar is een schrijver.
Zijn woorden zullen gevierd worden.
Zo groots was het niet. Ik had gewoon geluk.
Ik schreef een boek dat de mensen leuk vonden.
Ik weet niet hoe dingen gebeuren.
Ik schreef twee boeken die nooit uitgegeven...
zouden worden, als deze nooit uitgegeven was.
Ik wed dat ze die nu wel uit gaan geven.
Ik heb je boek gelezen.
Ik vond het erg mooi. - Bedankt, dat waardeer ik.
Vergeef een oude fan en doe mij even een plezier.
U schreef over Parijs, vlak na de oorlog.
Toen ik uw verhalen las, was ik er aanwezig.
Ik proefde de wijn, de zoetigheid van die wijn.
Ik bedreef de liefde met dat meisje.
Ik zat in dat café die ochtend en vroeg me af...
wat de toekomst voor mij in petto had.
Als het al wat voor me in petto had.
Ik hoorde dat kind huilen in de nacht.
En ik voelde het verlangen naar thuis, zo ver daar vandaan.
U bent me een schrijver, vriend. - Dank u.
Dank u zeer, dat waardeer ik echt. Ik moet gaan. Mijn vrouw...
Ik weet het. Kunstenaars voelen zich...
altijd ongemakkelijk als ze over hun werk praten.
Ik vraag me af of u nog één ding voor me zou willen doen.
Zou u mijn boek willen ondertekenen? - Natuurlijk.
Heeft u een pen?
Een schrijver zonder pen. - Vandaag is een leesdag.
Ik heb een pen.
Ik heb een verhaal. Een heel goed verhaal.
Ik weet dat u dit de hele tijd hoort, maar ik denk dat u het verhaal leuk vindt.
Als ik u het verhaal zou vertellen en u zou het schrijven...
dan zou u me misschien wel een beetje waardering kunnen geven?
Dat zou niet zo eerlijk zijn, toch? Een fijne dag verder.
Het gaat over een man die een boek schreef...
en toen verloor en dat stomme joch die het vond.
Ben je er nog?
Wil je mijn verhaal horen?
Of heb je er de tijd niet voor?
Het is 1944 en daar is dat 18-jarig joch...
een soldaat in het leger die nooit enige actie had gezien.
Hij werd naar Parijs uitgezonden, aan het einde van de oorlog.
Daar was hij, een stom joch met een stomme grijns op zijn gezicht.
Daar is hij dan, in Parijs.
Voor hem had het ook de andere kant van de wereld kunnen zijn.
Het was een grap dat zijn eenheid steeds maar weer aan het kortste eind trok.
Het meeste van de tijd moesten ze de riolering opnieuw leggen...
die door de Duitsers aan gort was geschoten.
Het was verschrikkelijk werk.
Straatgeur. Ik mis Utah.
Ergens was het joch wel gelukkig, net als een varken in de stront.
De meeste jongens in zijn eenheid waren anders...
dan iedereen die hij in zijn wijk kende.
Ze kwamen overal vandaan.
Kleine steden waar hij nooit van gehoord had.
Het arme joch heeft op een mijn gestaan.
Laten we het lichaam in het mortuarium leggen.
Dat was het enige dode lichaam dat hij zag gedurende zijn tijd in het leger.
Er was die ene kerel, echt anders dan hij. Een intellectueel, een boekenwurm.
Na een tijd werd hij zijn beste vriend.
Hij leende hem boeken om te lezen.
De eerste boeken die het joch over iets had gelezen.
Voor het eerst zag hij een wereld...
die groter was dan degene waarin hij geboren was.
En hij wilde meer.
Hij wilde meer zijn. - Een schrijver.
Ja, maar hij had geen idee wat dat woord echt betekende.
Hij had zeker geen idee hoe zoiets te worden.
Ben je in Philadelphia opgegroeid? - Maar in London geboren.
Wat zei zij nou net?
Mijn Frans is niet zo goed, maar ik weet bijna zeker dat ze zei dat ze van je houdt.
Ga met haar praten. - Dat is niet grappig.
Ga met haar praten. Als jij niet gaat, doe ik het.
Hij kwam er enige tijd later achter wat ze zei:
Betaal je rekening en maak dat je wegkomt.
Maar wie was hij om het lot in twijfel te trekken?
Hij leerde één woord Frans.
En zij kende één woord Engels.
Het was de perfecte relatie.
Je veux toujours mange...
Wat is een ijsje? - Manger.
Je veux toujours manger la ice cream. - La glace.
Het is koud in mijn hoofd. - Koud in je hoofd?
Doe zo. Doe je vinger zo.
Onder je tong. Het is een trucje. Het zorgt ervoor dat het weggaat.
Het wil niet gaan. - Wacht heel even.
En? - Het is weg.
Ik zei het je toch. - Nog eentje.
Wat is er gebeurd? - Hij werd uit het leger ontslagen.
Maar wat eens zijn hele wereld leek, werd opeens heel klein.
Er was niets veranderd sinds hij weg was.
Behalve hij. Hij was veranderd.
Voor het eerst in zijn leven probeerde hij te schrijven.
Hij probeerde over Parijs te schrijven.
Over wat hij gezien had en over hoe hij zich voelde.
Maar de woorden wilden maar niet komen.
Hij wist welk leven hij wilde.
Hij wist wat hij moest doen om het te krijgen.
De jongeman begon zijn stage als schrijver.
Hij kreeg een baan als journalist bij een wekelijks Engelstalig krantje.
Er waren er veel die voor de emigranten opkwamen.
Ze namen iedereen aan die een paar woorden aan elkaar kon rijgen.
Het was een goede plek om te leren.
Hij trouwde twee weken later met Celia.
Drie kilo en 90 gram. De ogen van haar moeder.
Dat was zijn moment. Niet dat hij dat op dat moment doorhad.
Misschien gebeurt dat wel nooit.
Ze huilde altijd zo veel.
Soms kon hij nauwelijks nadenken, laat staan schrijven.
Ze was ziek. - De vrouw?
Mijn dochter.
Er was niets wat hij kon doen.
Celia was nooit meer dezelfde.
En ook hij was niet meer dezelfde, ook al deed zich anders voor.
Wil je niet eten?
Schat? Mijn schat?
Ik kom straks weer terug.
Ze zei dat ze naar haar moeder op het platteland ging.
Had tijd nodig om na te denken. Ze moest even alleen zijn.
Hij kon zich het eten en slapen niet meer herinneren.
De woorden stroomden gewoon uit hem.
Een stroom die hij niet onder controle had of zich afvroeg waar het vandaan kwam.
De woorden kregen vorm, de vorm werd een geheel.
Na twee weken was het klaar.
En toen? - Toen sliep hij.
Geslaap zonder dromen.
Toen hij wakker werd, maakte hij...
zijn appartement schoon en ging zijn vrouw zoeken.
Ze was net als een kind voor hem...
toen ze in de kamer zat waarin ze opgroeide.
Ze smeekte hem zonder haar naar Parijs terug te gaan.
Ga gewoon.
Een paar weken later kwam ze eindelijk thuis.
Hij was zo dankbaar dat ze thuis was.
Bedankt.
Hij wilde haar vasthouden, haar weer zien lachen.
Heb je mijn verhaal gelezen?
Nee, ik ben nog niet klaar.
Ze zei dat ze haar leven opnieuw wilde beginnen.
Dat is goed.
Zei dat dit het gemakkelijkste was om te doen.
Het is hier in de koffer.
Nee.
Ik begrijp het niet. Ik had het bij me in de trein.
Ik had het in de trein nog bij me.
Zat het in een andere tas?
Wacht. Ik vind het niet.
Het had niets hoeven te betekenen...
maar dat verhaal schrijven had hem gered.
Hoe kon ze dat niet begrijpen?
Jarenlang heeft hij zichzelf niet vergeven...
dat hij om die stomme woorden heeft gegeven.
Weet je wat?
Jij bent niet de enige die haar is kwijtgeraakt.
Ze heeft iets laten liggen. Luister naar mij.
Ze hebben een tijd lang geprobeerd de boel weer te lijmen.
Maar je kunt het verleden niet wissen.
Het maakt niet uit hoezeer je dat wilt.
En voor het eerst verlangde de jongeman naar huis.
Het verlangen werd zo sterk...
dat hij vertrok.
Nooit meer naar Parijs teruggegaan.
Heeft Celia nooit meer gezien.
Maar nadat hij die pagina's kwijt was...
was hij niet meer in staat om ook maar één woord neer te zetten.
Wat hem ook maar juist leek.
Misschien was hij bang weer zo diep te moeten gaan.
Misschien was hij het even kwijt. Hoe dan ook, hij stopte met proberen.
Na een tijdje...
vond hij een plaatsje in het noorden en ging er wonen.
Vond er een soort van vrede.
Hoe voelde dat?
Wacht, het is nog niet gedaan.
Hier wordt het pas echt interessant.
Nadat dit alles al tot het verleden behoorde...
wandelde de jongeman die nu een oude man is...
een boekenwinkel binnen.
In de flaptekst stond dat de schrijver van het verhaal een frisse nieuwe stem is...
die wat nieuws te vertellen had.
Ik opende het boek en begon te lezen. Uw boek.
En de verteller stond gebogen over een wieg.
Zijn kind was stervende en er was niets wat hij kon doen.
Een misverstand, ik...
Nee, mijn vriend, er is geen misverstand.
U kunt zich er nu niet onderuit praten.
Dit zijn mijn woorden, mijn verhalen.
Wat betekent 'window tear' eigenlijk?
Ik weet niet hoe je het gedaan hebt.
En om heel eerlijk te zijn, maakt me dat ook niet uit.
Ik vond enkel dat je het verhaal...
achter deze verhalen moest kennen, voor het geval er iemand naar vraagt.
Misschien heb je nu je volgende boek.
En hij zat op de bank,
onbewust van de wereld of tijd die verstreek.
Na een paar uur ging de zon eindelijk onder...
en Rory Jansen stond langzaam op, op zoek naar de weg naar huis.
Dank u.
Als u de rest van het verhaal wilt weten, moet u gewoon het boek kopen.
U lijkt aarzelend om enige conclusies te trekken over ons moreel gedrag.
Doet u daar enige uitspraken over? - Ja, ik ben aarzelend.
Wat ik denk dat groots is aan kunst en kunstenaars...
is dat wij de vragen mogen stellen...
Zelfs als we de antwoorden nooit zullen weten.
Excuseer me even.
Sorry, mevrouw, mag ik eerst een ID-kaart zien?
Het zag eruit alsof u verdronk. - Nee, ik ben ik mijn element.
Wilt u hier weggaan?
Ik word verondersteld daarachter te zijn. Mengen, foto's maken...
en lachen. Al dat geld werven in deze slechte economische tijden.
Dat is jammer. - Oké, u heeft me overgehaald.
Ik dacht dat u het nooit zou vragen. - Laten we deze achterover gieten.
Ik wil u zien als u schrijft.
Ik kan u verzekeren dat dat niet zo spannend is.
Waarom laat u mij dat niet beoordelen?
Deze ruimte is... - Leeg.
Leeg, ja. Ergens is het precies zoals ik het me voorstelde.
Echt? Dus u stelde zich voor hoe ik acht maanden in een huis woonde...
en nauwelijks een doos uitgepakt had? - Het is erg elegant, Mr Hammond.
Mag ik uw jas aannemen?
Ziet u wel? Het is niet zo spannend. - Meent u dat?
Ik kan mijn proefschrift schrijven over uw uitzicht.
Die werd nog door Babe Ruth geslagen.
Jammer genoeg toen hij nog een verdomde Red Sock was...
maar wat kun je eraan doen.
Ik heb een fles Bordeaux beneden...
dat ligt te schreeuwen om een gelegenheid als dit.
Dat klinkt goed.
Kom op - Kunnen we het hier drinken?
Achter mijn bureau? - Kan dat?
We kunnen doen wat we willen. We zijn volwassenen.
Haal dan de wijn maar.
Uw wijn. - Bedankt.
Waar drinken we op? - Uw nieuwe boek uiteraard.
Waarom drinken we niet op... - Uw boek.
Wilt u me eens wat vertellen? Wat gebeurt er?
Wat gebeurt er met Rory, nadat de oude man hem gevonden heeft?
Wilt u mij wat vertellen? - Als ik dat kan.
Waarom wil een prachtige, intelligente vrouw als uzelf...
zoiets stoms als een schrijver worden? - Stom?
Weet u dan niet dat woorden alles verpesten?
Ik geloof u voor geen meter. U houdt van woorden.
Ik ben jong, onstuimig en Amerikaanse. Doe mij een plezier.
Alstublieft? Alstu-alstublieft?
Doe uw ogen dicht.
En zoals veel grote clichés in de geschiedenis van de beschaving...
besloot Rory Jansen dat het enige wat hij nog kon doen...
aan de drank gaan was.
En hij wordt een verschrikkelijke dronkaard...
en heeft het zwaar op zijn zenuwen.
En hij begint na te denken.
Hij staat zichzelf toe alles door te denken.
Misschien wel voor het eerst in heel zijn leven.
En hij komt tot de conclusie...
of meer toepasselijk, deze mythe, die hij al zo vaak gehoord heeft...
dat de waarheid hem zal bevrijden.
Raad eens, ik heb vandaag met de makelaar gesproken.
Ze zei dat we de 6de al kunnen intrekken. Is dat niet geweldig?
We moeten wel wat vloerbekleding en zo kopen...
Waarom hou je van me? - Ben je dronken?
Ik moet weten waarom je van me houdt.
Ik houd van je, omdat je mooie ogen hebt.
Ik hou van je, omdat je de altijd serieus bent...
maar diep van binnen niet meer dan watje bent.
Ik houd gewoon van je. Wat is er aan de hand?
Vind je mijn ogen echt mooi? - Ik vind je ogen prachtig.
Ze zijn niet de mijne.
Ik ben een leugenaar.
Ik snap niet... Wat ben je nu aan het doen?
Wat is er aan de hand? - Ik heb dat boek niet geschreven.
Het boek. Ik heb het gestolen.
Ik heb het gewoon gevonden.
Ik heb er niets aan veranderd. Ik bedoel, ik...
Ik wist niet van wie ik dat stal, maar ik wist dat het niet van mij was.
Ik ben nu erg verward.
Dus je hebt dat boek niet geschreven?
Niets daarvan is van mij. Geen enkel woord.
Ik weet niet wat er aan de hand is.
Het was er en...
ik denk dat ik zo graag wilde dat het van mij was.
En dan die blik, de manier waarop je naar me keek...
toen je dacht dat het van mij was.
En heel even overtuigde ik mezelf dat ik het geschreven had.
Kun je dat geloven?
Ik zou nooit zoiets goeds kunnen schrijven. Dat weet ik.
Oké, dus... - Je zei het zelf...
Wat zei ik dan?
Het maakt niet uit. - Wat heb ik gezegd?
Je had het moeten weten. Je wist het toch?
Wat bedoel je? - Jij wist toen je ze las...
dat dit niet mijn woorden waren. - Of ik het wist?
Je kent me zo goed. - Je deed onderzoek naar Parijs.
We kwamen net terug van onze huwelijksreis.
Ja, maar je had het kunnen weten.
Hoe bedoel je? Ik geloofde je.
Nee, je wilde het geloven. - Ik weet dat ik je geloofde.
Je wilde het... - Ik geloofde je, verdomme.
Raak het niet aan.
Je hebt tegen me gelogen.
Toen je die woorden las, toen je ze kopieerde...
heb je dan ook maar even aan ons gedacht?
Heb je erover gedacht wat het met ons zou doen?
Met jou?
Is het ooit in je opgekomen?
Ik kan hier nu even niet zijn. Het spijt me.
Je hebt het echt verkloot.
Hier moeten we heel goed over nadenken.
Wat betekent dat?
Je staat op de voorpagina van de boekbespreking komende zondag.
Ik heb die voorpagina niet gehaald. Een of andere oude man deed dat.
Je andere boek, heb je dat wel geschreven?
Natuurlijk heb ik dat. Maar ik heb dit niet gepland.
Dit is niet iets wat ik gepland heb.
De enige reden waarom iemand iets van me wil lezen is vanwege dit boek.
Je wilt dit niet.
Alles wat je zegt dat je wilt, dat wil je niet.
Haal mijn naam van het boek. - En wat denk je dat er gebeurt?
Denk je dat ze je een vrijbrief geven?
De media, de pers. Ze gaan je aan het kruis nagelen.
En mijn carrière staat ook op het spel.
Wil je deze man betalen van je voorschot? Is dat het juiste om te doen?
Prima als je hem wil laten meedelen in de filmrechten.
Wil je een huis, een auto, een boot voor hem kopen?
Maar vergooi niet de rest van je leven...
voor één stomme fout. En hou mij niet voor de gek.
Geloof me, dit is niet de eerste keer dat een schrijver zoiets doet.
Niet doen.
Je zult me nu niet geloven, maar je zult me later dankbaar zijn.
Mijn boek, degene die je verkocht...
Is het zo goed als dit boek?
Zeg me de waarheid, Joe.
Bedankt.
We eten vanavond met je ouders.
Ik heb er echt geen zin in. - Goed, dan bel ik je moeder.
Hoelang duurt het nog voordat dit voorbij is?
Wat wil je van me?
Denk je dat je de enige persoon in de wereld bent...
die een fout gemaakt heeft?
Laat jij je door dit vernietigen? Ons vernietigen?
En wat als we een baby hadden?
We wilden altijd al een gezin stichten.
Ik sta op het punt om te breken.
Ik ga in tweeën breken. - Je gaat niet breken.
Dat laat ik niet toe.
Kunnen we niet gewoon proberen dit achter ons te laten?
Kijk me aan. Kunnen we dat?
Hoe is het met u vandaag?
Wat voor plant is dat? - Plectranthus.
Zweedse klimop. - Het is mooi.
Ben je hier gekomen om over planten te praten?
Nee, dat niet.
Als je naar me bent gekomen om te zien of ik je ga verraden...
kalmeer dan maar en ga naar huis, naar je geweldige leven.
Ik wil dit recht zetten. - Er valt niets recht te zetten.
Ga maar gewoon het leven leiden dat je voor jezelf gecreëerd hebt.
Als u niets wilde, waarom bent u me...
komen opzoeken en het me komen vertellen?
Het kan niet alleen geweest zijn om me te martelen.
U weet niet eens wie ik ben.
U weet niet hoe, u weet niet waarom.
Ik vond alleen dat je het moest weten. Meer niet.
Denk je dat je gewoon een deel van mijn leven kunt stelen?
Ieder willekeurig leven?
Doen alsof het de jouwe is en er dan niets voor terug te verwachten.
Nee, begrijpt u het niet? Daarom ben ik hier.
Doe dat terug in je zak of ik schop je verrot.
Ik koop u niet af. Dit is alles wat ik nu kon krijgen...
maar het is allemaal van u. Ik haal mijn naam van het boek.
Ik ga iedereen de waarheid vertellen.
Dan ben je nog stommer dat ik gedacht had.
Waar gaat dit dan allemaal over? - Waar het over gaat?
Het gaat over mijn leven. Het gaat over mijn vrouw, over mijn kind.
Het gaat over de vreugde en pijn die deze woorden gemaakt hebben.
Als je die woorden neemt, neem je ook de pijn.
Waarom koop je geen plant met dat geld?
Hier, een Plectranthus, omdat je ze zo leuk vindt.
Pak je plant en je geld en maak dat je wegkomt.
Maak dat je wegkomt.
Ik wil het goedmaken. - Je kunt het niet zomaar goedmaken.
Dingen zijn gewoon dingen.
Begrijp je? Het maakt niet uit hoe hard je probeert jezelf te martelen.
Ik moet werken. Deze zaak blijft niet vanzelf open.
Alstublieft.
Ik heb haar nog één keer gezien. - Echt waar?
Ik was onderweg naar mijn werk.
Door alle jaren heen...
heb ik iedere dag aan haar gedacht.
Gebroken om wat ik haar aangedaan had.
En dan opeens was ze er.
Ze leek gelukkig.
Als ik je zou zeggen dat het beseffen daarvan...
mij geen pijn bezorgde, zou ik liegen.
Maar op sommige manieren hielp het me. Hielp me er bovenop te komen.
De draad oppakken zonder elke keer terug te kijken.
Jij denkt dat ik mijn leven ruïneerde, omdat ik niet meer schreef.
Omdat ik een boek met verhalen verloor. - Nee, ik...
U had nog zoveel meer te doen. - Ik heb genoeg gedaan, geloof me.
Ik heb mijn uiterste best gedaan. Dat is alles wat je van iemand kunt vragen.
Mijn tragedie is dat ik meer van woorden hield dan van de vrouw...
die me inspireerde ze te schrijven.
Wil je iets voor me doen? - Maakt niet uit wat.
Loop weg en kijk niet achterom.
We maken allemaal keuzes in het leven. Het moeilijke is om ermee te leven.
En er is niemand die je daarmee kan helpen.
Ga maar.
Ik hou echt van uw boek.
We maken allemaal onze keuzes. Het moeilijke is om ermee te leven.
Eindelijk wist Rory Jansen wat hij moest doen...
om hiermee te leren leven.
'The Window Tears' van Rory Jansen.
En de oude man?
Een paar weken nadat Rory hem bezocht had,
stierf de oude man.
En het geheim stierf met hem mee.
Wat hij ook moest doen,
wat hij ook had te verliezen, was nu verzegeld.
Het was alsof, met het verbergen van het geheim van iemands leven...
hij een dieper en donkerder geheim bij hemzelf onthulde.
En dat was het. Einde.
Geen moraal, geen terechtwijzing, geen ongelooflijke vergaring van kennis...
behalve het geloof dat iemand, na het maken...
van een verschrikkelijke fout in het leven...
door kan gaan met leven en zelfs nog goed ook.
Iedereen moet 's nachts slapen.
Wat is er echt gebeurd, nadat hij zichzelf dat allemaal vertelde?
Dat heb ik je juist verteld. - Nee, zeg me de waarheid.
Hij gaat door. Hij leeft, hij schrijft, zo goed als hij kan.
Hij is een groot succes. - Flauwekul.
Ik heb het niet over het boek. Je ontwijkt. Zeg me de waarheid.
Waar ben je bang voor?
Waarom zeg jij het me niet?
Wat? - Ik wil weten wat je denkt.
Je bent zo slim. Je bent hier binnengeraakt, je hebt me aan het praten gekregen.
Als een bijdehandje, met je kontje draaiend.
Shakespeare citerend, met je oogleden knipperend.
Waarom zeg je het me niet? Ik wil weten wat jij denkt.
Wat gebeurt er met hen?
Ik... - Nee.
Of je vertelt me wat er met Rory en Dora gebeurt...
of je sodemietert maar op.
Hij is naar de verdommenis.
Ga maar door.
Misschien kan hij vergeten, misschien kan hij schrijven, creëren...
maar het maakt niet uit, want hij zal het zelf nooit geloven.
Hij heeft zichzelf de kans ontnomen om dat te ontdekken.
Niet slecht.
Of misschien kan hij niet schrijven,
hoewel hij al een aantal mensen misleid heeft.
Nog beter.
Misschien gaat zijn huwelijk stuk,
omdat als hij en zijn vrouw elkaar aankijken...
ze naar de waarheid kijken.
Misschien als hij in het openbaar gaat...
kan hij dat masker van vertrouwen en perfectie opzetten...
maar als hij 's avonds alleen is, kan hij niet slapen...
omdat als hij zijn ogen sluit,
hij nog steeds het gezicht van die oude man ziet.
Misschien ziet hij zijn eigen gezicht...
en is de oude man gewoon een verhaal dat hij verzonnen heeft.
Of misschien bevindt hij zich in zijn mooie appartement in New York...
dat over het park uitkijkt, met een meid die veel te jong voor hem is...
en haar vermoeiende oude verhalen vertelt...
omdat zij ergens gelooft dat hij haar iets te bieden heeft.
Je bent erg getalenteerd, Daniella...
maar ergens moet je kiezen tussen leven en fictie.
Die twee dingen liggen erg dicht bij elkaar, maar raken elkaar nooit.
Het zijn twee zeer verschillende dingen.
Wat is er?
Wil je me niet? - Nee.
Het is niet dat je hier iets fout doet of zo. Ik wil dit, ik wil jou.
Je kunt beter gaan.
Is dat wat je echt wilt?
Wat wil je nou eigenlijk echt?
Het spijt me.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Vertaling: Sjootelsplak
Controle: RQ - Sync: THC Gedownload van www.ondertitel.com 68802