Tijdens z'n leven heeft Marlon Brando vele geluidsopnames gemaakt...
die nu pas te horen zijn voor het publiek.
Dit is het begin van de band.
Het geluid is mono en dit is microfoon 1.
Oké.
Luister, dan vertel ik iets wat ik heb gedaan.
Ik heb m'n hoofd laten digitaliseren.
Ze hebben een laser...
die zo om je heen gaat.
Zo digitaliseerden ze m'n gezicht.
Ik trok een hoop gezichten. Ik glimlachte...
en trok een triest gezicht.
Dus alles is nu digitaal.
Acteurs zijn straks niet meer echt.
Ze zullen in een computer staan.
Let maar op, het gaat gebeuren.
Dus misschien is dit wel onze zwanenzang.
Dat morgen, morgen en alweder morgen...
kruipt, kort van schreden, voort van dag tot dag...
tot aan het laatste woord in het boek des tijds.
Al onze gist'rens...
lichtten narren voor naar dood en stof.
Uit, korte kaars, uit, uit.
Een schim, die waart, is 't leven.
Een arm speler, die op 't toneel zijn uurtje praalt en raast...
en dan verstomt, verdwijnt.
Het is een sprookje, verteld door een onnozele...
vol galm en drift, gans...
zonder zin.
Alle eenheden naar een schietpartij.
De politie rukte uit na een noodoproep.
Maar dit was niet zomaar een adres...
en de beller niet zomaar iemand.
Het was Marlon Brando...
over een schietpartij bij hem thuis.
De rampspoed...
is naar mijn huis gekomen.
Brando won in 1954 een Oscar voor zijn rol...
in 'On the Waterfront'.
Hij werd al beschouwd...
als de beste Amerikaanse acteur ooit.
Zonder je smeergeld...
en je chantage en je wapens stel je niks voor.
Hé, Stella.
Marlon Brando's impact op het acteren...
zal over 500 jaar nog voelbaar zijn.
Ik doe hem een aanbod dat hij niet kan weigeren.
Marlon Brando was thuis tijdens de schietpartij...
maar volgens de politie is hij er geen getuige van geweest.
De schietpartij bracht het privéleven...
van de beroemde kluizenaar onder de aandacht.
Het valt niet mee om je verstand en je realiteitszin te bewaren...
onder druk van het succes.
'claxonneren' waakhond op het terrein
Het zou een zeer persoonlijke documentaire worden...
over het leven van mijzelf, Marlon Brando.
Hij is een onrustige man...
alleen, omringd door herinneringen...
in een toestand van verwarring en droefenis...
afzondering, wanorde.
Hij is dusdanig aangeslagen dat hij sociaal niet normaal kan functioneren...
zodat hij een soort mechanische pop wordt.
Misschien vindt hij dat hij slecht behandeld is...
en is hij kwaad vanwege die behandeling.
Hij verzamelt stukjes informatie, losse filmpjes...
om te proberen uit te leggen waarom hij zo is.
Tien, negen, acht, zeven, zes...
vijf, vier, drie, twee, één.
zelfhypnose #7
Laat je geest nu afdwalen.
Terug...
ver terug in de tijd...
naar een periode dat je heel jong was.
Toen je 's ochtends wakker werd...
en je je aankleedde toen iedereen nog sliep...
over het voetpad in Omaha liep...
en onder die grote iep ging zitten.
Met de wind die door het licht waaide.
De schaduw van de bladeren.
Het is net een heerlijke, zachte droom.
En die zachte wind roept je.
Die wind kun je vertrouwen.
Jij bent de herinneringen.
Ik heb al m'n hele leven heel sterk het gevoel dat ik vrij moet zijn.
Als ik in die trein stond, was ik vrij.
Ik stond graag in zo'n wagon naar het spoor te luisteren.
Weet je wel?
Een heel zonderling ritme.
Ik arriveerde in New York met gaten in m'n sokken en in m'n geest.
Ik weet nog dat ik me bezatte...
en op de stoep in slaap viel.
Niemand viel me lastig.
Ik was altijd iemand...
die heel nieuwsgierig was naar andere mensen.
Ik keek graag op straat naar gezichten.
Dan ging ik naar de hoek van Broadway en 42nd Street...
naar een Optimo-sigarenwinkel...
en keek ik drie seconden naar mensen die voorbijkwamen.
Ik probeerde in die korte tijd hun persoonlijkheid te analyseren.
Het gezicht kan vele dingen verbergen.
En mensen verbergen altijd dingen.
Ik vond het interessant om te raden...
naar de dingen die mensen niet wisten over zichzelf.
Wat ze voelen, wat ze denken, waarom ze dat voelen.
Waarom gedragen we ons op een bepaalde manier?
Wat is het antwoord?
Is er wel een antwoord?
Er is iets wat je heel erg nodig hebt.
Een of andere vorm van contact.
Een ervaring die je een gevoel van voldoening geeft.
Ik had het gevoel dat ik tekortschoot.
Dat ik niet genoeg wist...
geen goede opleiding had genoten.
Ik voelde me dom.
Ik werd min of meer bij toeval acteur.
Ik ging naar de New School for Social Research...
een zeer bijzondere onderwijsinstelling.
M'n docenten waren allemaal joods.
De New School was een standplaats...
voor joden die aan Hitler waren ontsnapt.
Het waren zeer gerespecteerde lui.
Het academische neusje van de zalm.
De controle over je leven begint bij deze cursus.
Ik studeerde bij een vrouw genaamd Stella Adler.
Een zeer goede actrice.
Een uitstekende actrice.
De geur van de schmink...
en de verlokking van het toneel...
kwamen naar voren in haar lesmethoden.
Het heeft niets te maken met woorden.
Je acteert geen woorden.
Je acteert met je ziel.
Ik was heel verlegen als kind.
Gevoelig. Heel gevoelig.
In het theater is de acteur de baas.
Het gaat tegen de natuur van de mens in om je terug te trekken.
Wees niet bang, zei ze.
Je hebt 't recht om te zijn wie je bent...
waar je bent en hoe je bent.
Zorg dat je altijd eerlijk bent daar.
Sta jezelf toe om dingen te voelen.
Om liefde of woede te voelen.
Spreek de gedachten die je kwellen uit.
Iedereen heeft een verhaal.
Iets wat hij verbergt.
Breng niets naar het heden...
wat geen verleden heeft.
We ontwikkelen de techniek van het acteren al heel vroeg.
Zelfs als kind al...
als we ons ontbijt op de grond gooien...
om moeders aandacht te trekken.
Acteren is overleven.
Ja, dat is mijn moeder.
Die foto daar.
Een portret van m'n moeder toen ze rond de 40 was.
Ze was fantastisch.
Ze verkleedde bijvoorbeeld onze gans als de kerstman.
Ze maakte er een kerstman van.
Ze trok 'm een rood pak aan...
en gaf 'm een baard en zo.
Een heel inventieve en artistieke vrouw.
En ik mis haar heel erg.
Van m'n moeder heb ik het gevoel voor het absurde meegekregen.
Ze had een kunstgebit.
Soms moest ze lachen.
En als ze lachte...
kwam haar gebit los van haar tandvlees.
Als ik lachte, vond zij het ook grappig.
Dan moesten we allebei keihard lachen.
M'n moeder bracht me de liefde voor de natuur bij.
En het gevoel dat je dicht bij de dieren staat.
Er was geen deuntje dat ze niet kon spelen op de piano.
Niet één.
Ik mijmer graag over haar.
Ik hield van de dranklucht in haar adem.
Haar adem werd heel zoet.
Het was een heerlijke geur.
M'n moeder was alcoholiste.
We woonden in een klein stadje en m'n moeder was daar de dronkaard.
Ze begon langzaam in rafels uiteen te vallen.
M'n moeder verdween soms spoorloos.
Dan hadden we geen idee waar ze uithing.
Ik moest haar soms uit de cel halen.
Herinneringen die me zelfs nu nog vervullen met schaamte en woede.
Je moet constant acteren.
Het gaat er niet om dat je je tekortkomingen verdedigt in het theater.
Het gaat erom dat je ze te boven komt.
Stella was zo vriendelijk me bij haar thuis uit te nodigen.
Ik maakte deel uit van haar familie.
Toen ik het echt zwaar had, in de war was en stuurloos...
behandelde zij me altijd heel liefdevol.
Ik had nog nooit iets gedaan...
waar ik volgens andere mensen goed in was.
Ze legde haar hand op m'n schouder...
en zei: Maak je geen zorgen.
Afgaande op wat heb ik gezien...
gaat de wereld nog veel van jou horen.
Hij speelt Stanley Kowalski in 'A Streetcar Named Desire'.
De rol die hem internationale roem gaf.
We zijn blij dat hij te gast is: Mr Marlon Brando.
Met 'A Streetcar Named Desire' was ik erg blij.
Ik vond het een heel mooi stuk.
Het verhaal was prachtig en de productie was uitmuntend.
Jij bent zeker Stanley.
O, hallo. Waar is het vrouwtje?
Het was een zeer explosieve rol.
Iedereen voelde die spanning.
Wil je een borrel?
Nee, ik raak dat spul amper aan.
Sommigen raken het amper aan...
maar het raakt hen wel vaak.
Ik was best maf toen ik jong was.
En ik had veel energie.
Eeuwige regen.
Want je mocht niet mat zijn.
Je mocht niet sloom zijn.
Als het doek viel...
voelde ik me fantastisch.
Ik verdween in de nacht, sprankelend...
om te kijken wat ik kon vinden.
Het was heerlijk om rond te rijden...
op een motor, met alleen een T-shirt aan.
Om twee, drie, vier uur 's nachts.
Een of andere kleine club in het zwarte deel van de stad.
Ik schreeuwde terwijl ze op die trommels sloegen.
Als ik dat hoorde...
werd ik meegevoerd naar een ander land.
'Dit is mijn moment.
Ik wil dit moment pakken.'
Dat was geweldig.
En dan verandert je leven.
Plotseling zijn er veel meer meisjes die zeggen: Hoi, Mar.
Toen ik jonger was...
was ik een knappe jongen.
Ik had een hoop lef. En bravoure.
Ik was onvoorspelbaar en prikkelend voor een hoop jonge meisjes.
Ik was jong en voorbestemd om m'n zaad wijd en zijd te verspreiden.
Meiden, plezier, goed eten...
een goede gezondheid en een doel.
Beter wordt het niet.
Het leven kan niet beter worden dan dit.
Ik was altijd aan het geinen en plagen.
Ik haalde met iedereen grappen uit.
Opeens had ik geld.
Ik had nooit geld.
M'n vader was handelsreiziger.
Ik verdiende in zes maanden meer dan hij in tien jaar.
Zijn maatstaf voor alles was geld.
Hij snapte niet hoe zijn niksnut van een zoon...
dit voor elkaar kon krijgen.
Als je een scène moet spelen en je moet kwaad zijn...
moet je vanbinnen een mechanisme kunnen opwekken...
waardoor je onmiddellijk met woede wordt vervuld.
Ik weet nog dat m'n vader m'n moeder een keer sloeg.
Ik was veertien.
Zo ga ik de tafel afruimen.
Sla nooit meer zo'n toon aan tegen me.
Mijn ouweheer was keihard.
Hij knokte in cafés.
Hij had niet veel liefde in zich.
Hij bleef thuis weg.
Hij zoop en neukte zich door het Midwesten.
Hij gaf me vaak slaag.
Gewoon zomaar.
Ik was in die tijd oprecht geïntimideerd door hem.
Denk je dat je de koningin bent?
Ik heb je vanaf het begin al door.
Mij heb je niet één keer om de tuin geleid.
Als dingen uitermate pijnlijk zijn...
wil je je er niet bewust van zijn.
Je wilt ze vergeten.
Jij bent Cleopatra.
En je drinkt mijn drank op.
Weet je wat ik dan zeg?
Stel je voor dat je elke avond ergens heen moet om zoiets door te maken.
Dat je van streek moet raken.
Dat je moet huilen of schreeuwen of anderszins moet instorten, dat is werk.
Dat is hard werk.
Mensen associeerden mij met de rol die ik speelde.
Ze konden moeilijk geloven dat ik niet van de grond at...
of dat ik niet de straat op rende zonder schoenen aan.
Het is niet makkelijk om dat te logenstraffen.
Ik lijk in niets op Stanley Kowalski.
Ik haat dat soort lui.
Ik haat hem en ik kan mezelf niet met hem identificeren.
Het brute, duistere personage dat symbool stond voor het dierlijke.
Ze stuurden me naar een psychiater.
Ze dachten dat ik m'n verstand verloor.
Stella zei: Als je in het theater bent...
en je voelt je 100 procent, laat dan 80 zien.
Als je je 60 procent voelt, laat dan 40 zien.
Als je in het theater bent...
en je voelt je maar 40 procent...
dan kun je het beste naar huis gaan.
Ben je nog van plan...
om binnenkort terug te keren in het theater?
Nee, ik heb geen plannen om op korte termijn terug te keren naar het theater.
Het geschreeuw over vrijheid klinkt ook als rammelende kettingen.
Je lijkt zo'n rusteloze man.
Met je schichtige blik.
Ik weet het niet, ik denk dat m'n voeten niet gebonden zijn.
Ik maak daaruit op dat je niet ten volle geniet van je beroep.
Of helemaal niet zelfs.
Mensen doen wat ze leuk vinden.
Anders doen ze het niet.
Mensen doen wat ze willen.
Als mijn werk ook nadelige aspecten kent...
zijn die niet nadelig genoeg om iets anders te overwegen.
Als ik geen acteur was geworden...
dan weet ik niet wat ik was gaan doen.
Ik was vast oplichter geworden.
Een goede oplichter...
liegt makkelijk en wekt de indruk dat hij bepaalde dingen denkt...
of lijkt te denken, maar dat doet hij niet.
Ik ben nergens anders goed in.
En ik zou ook niet weten wat ik anders zou willen doen.
Dus dan maar m'n best doen om zo goed mogelijk te worden als acteur.
Wil je je hoofd even draaien?
Ja, hoor.
Nu de andere kant op.
Nu helemaal rond.
Oké. Dank je wel. En blijf in de buurt.
Shakespeare zei:
Er is geen kunst, die 's mensen ziel leert lezen op 't gelaat.
Zo'n kunst zou er wel moeten zijn.
Als de camera dicht op je staat...
wordt je gezicht het podium.
Je gezicht wordt de prosceniumboog van het theater, tien meter hoog.
Alle beweginkjes van je gezicht, je ogen en je mond worden zichtbaar.
Je hebt de intensiteit om te acteren.
Ik wou heel graag in films spelen...
zodat ik ze wat natuurgetrouwer kon maken.
En ik was ervan overtuigd dat ik dat kon.
Even over mijn tubaspel...
Daar is nogal wat drukte om gemaakt.
In de jaren 30 en 40 had je een bepaalde manier van acteren.
Je wist wat je voorgeschoteld kreeg als je naar de bioscoop ging.
Gary Cooper-havervlokken.
Bogart-tarwevlokken.
Clark Gable-fruitringen.
Het waren net ontbijtgranen.
Elke rol was hetzelfde.
Gepijnigde en vertwijfelde gebaren.
Die manier van acteren werd absurd.
Wat de meeste mensen niet beseffen...
is dat in de films van tegenwoordig...
al het acteerwerk afstamt van Stella Adler.
Stella, het gaat vaak over method acting.
Wat is die methode precies?
Oké, laten we bij het begin beginnen.
Stella ging naar Parijs...
en studeerde bij Konstantin Stanislavski, de grote Russische leermeester.
Ze kwam terug met ervaring en kennis...
van deze vorm van acteren.
Realiteit, echtheid, uitgedragen door een acteur om de waarheid te bereiken.
Dit is de modernste techniek.
Maak alles wat je doet zo echt mogelijk.
Breng het tot leven, maak het tastbaar.
Vind de waarheid van dat moment.
Mr Stanislavski begreep dat.
De stijl van acteren veranderde volkomen.
De eerste film die ik ooit deed heette 'The Men'.
Ik speelde een verlamde man...
en bracht drie weken door in een ziekenhuis met verlamden.
Lichamelijkheid is moeilijk.
Ik heb alles wat ze doen langdurig bestudeerd.
Ik wou zien hoe ze in en uit hun stoel kwamen.
De manier waarop ze van A naar B kropen.
Verlamden zijn tot geweldige dingen in staat.
Racen zonder rolstoel.
Ik heb ze op hun handen zien lopen.
Opdrukken met één arm.
Ze kunnen alles.
Je moet je onderwerp kennen.
Je moet je personage kennen.
Zo krijg je een heel andere mentaliteit.
Wat ze voelden...
wat hun frustraties waren...
wetende dat ze geen seks konden hebben.
Wat moet ik doen? Waar moet ik heen?
Ik kan niet meer terug.
Hij zit daar maar, z'n geest te marineren.
Het intellect, meer heeft hij niet.
Stop je hart erin.
Zorg dat je de emoties aankan.
's Nachts denk ik eraan, droom ik ervan...
en zodra ik wakker ben, neemt het me in beslag.
Mensen hebben routines:
Wat betreft acteren, dansen, schilderen.
Steeds maar weer hetzelfde.
Alles is een cliché.
Als een acteur iets te langzaam naar de deur loopt...
weet je dat hij omdraait en zegt:
Dat kan me niets schelen, liefste.
Jersey Joe Walcott, geweldige bokser.
Hij deelt eerst wat stoten uit en dan boem...
landt z'n vuist in je gezicht.
Je verwacht 'm aan één kant...
en dan komt ie van de andere kant.
Hij liet je nooit weten waar hij je zou raken.
Jij.
Laat het publiek nooit weten hoe het eruit gaat zien.
Hoe heet je?
Jij bepaalt het tempo.
Emiliano Zapata.
En op het juiste moment...
trek je alle registers open.
O oordeel, gij schuilt u onder domme beesten.
De mensen verloren hun verstand.
Doe ze versteld staan...
met een houding...
met een woord, een blik.
Ik hou niet van smerissen.
Wees verrassend. Doe het op een manier...
zoals het niet eerder is gedaan.
Je moet wat doen.
Je moet bekijks trekken.
Snap je dat niet?
Je wilt de beweging van popcorn naar de mond laten stokken.
Slachting. En 's krijgs bloedhonden hitsen door heel 't land.
Laat mensen stoppen met kauwen.
Dat deze schanddaad stinke tot den hemel.
Daar zorgt de waarheid voor.
Verdomme, verdomme, verdomme.
Als het klopt, klopt het.
Dat voel je gewoon.
Dan voel je je compleet.
Dan voel je je goed.
Het was vóór de jaren 60.
De mensen wilden een opstand.
Ik was op het juiste moment op de juiste plek.
Met de juiste mentaliteit.
In zekere zin was het m'n eigen verhaal.
Een opstand omdat het kon.
Hallo, Mr Brando. Ik hoop dat u het niet gek vindt dat ik deze opname maak.
Ik heb u ooit fanmail gestuurd.
Misschien hebt u die ontvangen.
U stond ooit op de foto met een witte kat. Was die van u?
U bent vast een van de aardigste, interessantste mensen in Hollywood.
Ik oordeel nu op uiterlijk...
maar misschien zit ik er niet ver naast.
Hopelijk ben ik niet te persoonlijk...
maar ik zeg altijd wat ik denk, dus dat doe ik nu ook.
Ik bewonder u heel erg. Als acteur en als mens.
Veel mensen denken er hetzelfde over.
Ik bewonder u vooral...
omdat u uzelf durft te zijn...
in plaats van een kopie van alle anderen.
De wereld zou saai zijn...
als iedereen hetzelfde was.
Dus drie hoeraatjes voor u, Mr Brando.
Het was niet mijn intentie om zo'n enorme invloed te hebben.
Ik werd al vrij snel een cultheld.
U bent vast ook enorm nieuwsgierig naar welke acteur...
dit jaar de Oscar voor beste hoofdrol heeft gewonnen.
De winnaar is Marlon Brando voor 'On the Waterfront'.
Marlon Brando, een bijzonder getalenteerd acteur.
De jongste acteur die de prijs ooit heeft gekregen.
Toen ik eindelijk de film zag...
schaamde ik me enorm...
voor mijn vertolking.
Hij is veel zwaarder dan ik dacht.
Het is een enorme last op je schouders.
Ze willen dat ik m'n eigen broer verlink.
Het is iets wonderlijks, deze wereld van verhalen vertellen.
Je weet niet altijd wanneer je goed bent.
Wil je mijn filosofie horen?
Pak hem voordat hij jou pakt.
Mensen zullen je mythologiseren, wat je ook doet.
Het heeft iets absurds...
dat mensen geld betalen...
om in een donkere ruimte...
naar een wit doek te zitten kijken...
waarop bewegende, pratende mensen worden afgebeeld.
Een bioscoopzaal is zo donker...
omdat je er alleen bent met je fantasie.
De persoon op het scherm...
doet alle dingen die jij zou willen doen.
Ze kussen de vrouw die jij wilt kussen...
slaan de mensen die jij wilt slaan.
Ze zijn dapper zoals jij dapper zou willen zijn.
Het publiek leent zich voor het onderwerp.
Zij creëren dingen die er niet zijn.
Terry, neem die baan aan.
Denk er nou niet over na.
Er zijn momenten dat ik veel beter was...
dan in die scène uit 'On The Waterfront'.
Je snapt het niet.
Ik had klasse kunnen hebben.
Ik had echt mee kunnen doen.
Ik had iets voor kunnen stellen.
Nu ben ik een niksnut.
Dat ben ik, laten we wel wezen.
Het had niks met mij te maken.
Het publiek doet het werk.
Zij zijn aan het acteren.
Iedereen voelt zich een mislukkeling.
Iedereen denkt dat ie echt mee had kunnen doen.
Minderwaardigheid. Daar ben ik m'n hele leven dichtbij geweest.
Marlon, je vader is in de stad.
Verstopt hij zich ergens?
Nee, ik roep hem wel. Pap?
Kom maar.
We stellen Mr Brando wat vragen over z'n zoon.
We krijgen vast heel directe antwoorden.
Dag, Mr Brando.
U bent vast trots op uw zoon, nietwaar?
Nou, als acteur valt het wel mee...
maar als man ben ik best wel trots.
Mr Brando, vertel eens.
Was hij een lastig kind?
Hij had de gebruikelijke...
jeugdige kenmerken.
Hij had denk ik iets meer...
problemen met z'n ouders dan de meeste kinderen.
Marlon, het is wel zo eerlijk...
om je 30 seconden te geven om jezelf te verdedigen.
Dat is niet nodig.
Ik kan hem met één hand vloeren, dus...
Laat maar.
We voerden een act op voor elkaar.
Ik speelde de liefhebbende zoon.
Zij speelden de fijne ouders.
Er was veel hypocrisie.
Als je als kind ongewenst bent...
ga je op zoek naar een identiteit die wel geaccepteerd wordt.
Dus ik had een divers scala aan voorstellingen in me.
Ik sta te popelen.
Jij hebt nog niet alle beelden gezien.
Maar je luchtige komische rol...
in 'Guys and Dolls' is fantastisch, Marlon.
Ik hoop het. Ik wil 'm graag zien.
Ik kan niet wachten.
Hoe was Vegas?
Het paradijs. Lekker twee weken gokken.
De dobbelstenen zaten mee...
en de meiden hadden mooie tanden en geen achternaam.
Je gelooft niet dat ik een zondaar ben.
De grootste zondaar die ik ooit heb ontmoet.
Als acteur moet je ook luchtig kunnen spelen...
ter vermaak, en niet alleen serieuze verhalen vertellen.
Misschien heb ik dat aspect tot dusver een beetje verwaarloosd.
Als ik naar de set ga, maak ik veel lol. Het is leuk.
Ik kijk er echt naar uit.
Het is leuk om te doen.
Gelukkig is de sfeer niet zo ernstig en gewichtig.
Als kind verkocht ik flessen en maaide ik gazons...
om 10 cent voor de bioscoop bij elkaar te krijgen.
Daar kon ik aan alles ontsnappen.
Op dat fijne gevoel...
kon ik de hele week teren.
Die momenten waren magisch.
De wereldpremière in het Capitol Theater...
van Samuel Goldwyns miljoenenproductie 'Guys and Dolls'.
jouw ogen zijn de ogen
van een verliefde vrouw
en o, wat verraden ze je
waarom zou je ontkennen
De meeste acteurs willen hun naam in de krant.
Ze houden van de aandacht.
Ik word vaak getroffen door de illusie van succes.
Als je nieuwe mensen ontmoet...
hebben ze hun oordeel vaak al klaar.
Je wordt niet normaal behandeld.
Ze staren naar je alsof ze in de dierentuin zijn.
Alsof je een raar wezen uit een ver land bent.
Het haalt je weg uit de realiteit.
Ik kan er niet tegen. Ik haat het.
Ik wist niet hoe onbehaaglijk het is...
om geen normaal mens te kunnen zijn.
Ongelooflijk hoe groot de paniek is.
Het was doodeng.
Ze lieten niet los.
Ze konden zo onder de voet worden gelopen.
Ik had nog nooit een hysterische menigte gezien. Het was heel eng.
Ontspan, Marlon. Diep ademhalen.
Je hoeft niet bang te zijn.
Je hoeft niet zenuwachtig te zijn.
Je voelt je heel erg op je gemak.
Volkomen veilig, net als toen je bij Ermi was.
Toen je in haar armen lag te slapen.
Toen je genegenheid ontving.
Denk terug aan die gevoelens.
Ze was als gouvernante ingehuurd door m'n moeder.
Prachtige oosterse huidskleur.
Ze had ragfijn haar.
Ze lag te slapen en door het raam scheen de maan...
die haar lichaam verlichtte.
Ik weet nog dat ik helemaal over haar heen ging liggen...
en dacht dat ze helemaal van mij alleen was.
Dat ze van niemand anders was.
Iedereen wil de garantie dat z'n liefde wordt beantwoord.
'Ik hou van je tot m'n dood...
en wij zullen eeuwig van elkaar houden.'
Al dat soort kinderlijke concepten van wat de liefde zou moeten zijn.
Ik herinner me de avond dat ze wegging.
Ze ging trouwen.
Maar voor een zevenjarige...
die intimiteit had ervaren...
kwam het neer op desertie.
In zekere zin had m'n moeder me verlaten...
omdat ze een alcoholiste was.
En Ermi verliet me nu ook.
Vanaf dat moment ging ik me heel slecht gedragen.
Oké. - Oké.
Als eerste wil ik je vragen...
waar je je mee bezighoudt in je vrije tijd, als je die hebt.
Nou, ik denk...
Wat doe je zoal?
Ik ben geboeid door je gezicht.
Je bent een van de mooiste interviewers die ik...
Jij bent een zeer galante gastheer.
Is dat zo? - Ja.
Ik hoop dat ik je in Chicago zie.
We zien je graag in Chicago. - We?
Is dat een gezamenlijk 'we' of...
Veel mensen willen je zien in Chicago.
Maar jij niet? - Ik ook.
Ik ben van WNAC in Boston.
Wil je ons vertellen waarom je hier bent...
en iets zeggen over je nieuwste film?
Sorry, ik wou je enkel niet aanraken.
Wat zal ik zeggen?
Iets waar ons publiek in geïnteresseerd is.
Je praat uit de zijkant van je mond, wist je dat?
Nee, ik... - Je praat... Het is charmant.
Niet met opzet.
Het is zeer typerend, maar het is wel charmant.
We kunnen je rechteroog niet zien.
Praten uit de zijkant van m'n mond en...
Dat willen we niet.
Hoe ging het er achter de schermen aan toe terwijl je deze film maakte?
Hoe ver achter de schermen?
Vertel eens, is het waar?
Het gerucht gaat dat jij en Marlon Brando een verhouding hebben.
Nee, we zijn gewoon vrienden.
Gewoon vrienden?
Onlangs ging je Mr Brando's kamer binnen...
en kwam je er pas 's ochtends weer uit. Klopt dat?
Ja, dat klopt.
Maar hij is een echte heer.
Een echte heer, juist ja.
Klopt het dat daar de liefde bedreven werd?
De mensen in de aangrenzende kamer hoorden gebons...
en ze hoorden het bed kraken.
Ik heb met hem geslapen.
Heb je met hem geslapen? Nou, ik...
In hetzelfde bed.
Mogen we daar in de uitzending wel over praten?
Ik hoop dat de luisteraars niet...
Bedek je oren maar.
Jij hebt wat de meeste mannen willen.
Je hebt een dame om te neuken...
je hebt een vrouw die van je houdt, je hebt een...
Schuldig, of niet?
Ik ben niet schuldig.
Het is de... Het is de tequila.
De wat? - Het is de tequila.
Ik snap het.
Op een gegeven moment heeft de penis z'n eigen agenda.
Dan heb jij er niks meer mee te maken.
Vaak neem je beslissingen met je penis en niet met je hersenen.
Dit is een bruiloftsfoto.
De bruiloft was op 11 oktober 1957.
De man is Marlon Brando.
De vrouw is een jonge Indiase actrice en model, Anna Kashfi.
Een goede oplichter kan iedereen bedotten.
En de eerste persoon die je bedot...
dat ben je zelf.
Ze kwam erachter dat er andere vrouwen waren.
De vrouwen kwamen door de deur en gingen door het raam.
Het beestachtige deel van m'n persoonlijkheid was de baas...
en won het van alles wat redelijk, rationeel, moreel en fatsoenlijk was.
Als je niet weet wat liefde is...
kun je die ook niet vinden.
Je weet niet hoe het eruitziet.
Je zoekt op de meest onwaarschijnlijke plekken.
Het huwelijk duurde slechts maanden...
maar er werd wel een kind geboren.
Christian Devi.
Ik kon de baby zien ademen.
Zo'n klein baby'tje...
En ik luisterde naar het hartje.
Ik wou niet dat m'n vader bij Christian in de buurt kwam.
Op de dag van z'n geboorte zei ik tegen mezelf, met tranen in m'n ogen:
M'n vader blijft uit de buurt van dat kind.
Omdat hij mij zo heeft beschadigd.
Ik wou het over je acteercarrière hebben...
en hoe die is beïnvloed door je overtuigingen.
Wij associëren je met rollen zoals in 'On the Waterfront', waar je...
een man speelt die een hoger doel heeft.
Een soort underdog.
Je hebt de hele vakbond tegen je.
En als rebellenleider in 'Viva Zapata!'...
vecht je voor de armen.
Kies je bewust dit soort rollen?
Heb je in je carrière met opzet rollen uitgekozen...
die je overtuigingen weerspiegelden?
Ja, ik denk het wel.
het grootste avontuur dat ooit is beleefd
wordt nu groots verfilmd
Op 23 december 1787...
voer de Bounty vanuit Engeland...
richting de Pacific.
Het leidde tot de beroemde muiterij.
In één woord uitgedrukt: angst.
Hij is nog banger voor de straf...
dan voor een wisse dood.
Ik heb nog geen officier ontmoet...
die z'n mannen met zo veel plezier tuchtigde.
Het is ziekmakend.
Wees dan maar ziek in uw hut, Mr Christian.
Menselijke haat. Wat doe je daartegen?
Is er wel iets te doen tegen onrecht?
Ik wou films maken die iets voor me betekenen.
Sluit u zich maar bij mij aan.
Als ik niet snel ga winnen...
vallen er pas echt slachtoffers.
Je legt een deel van jezelf in elk personage.
Maar sommige delen staan dichter bij je dan andere.
Klopt het verhaal van je opleiding in Minneapolis?
Ik heb op een militaire academie gezeten, genaamd...
Ik zal niet zeggen hoe die heette.
Het was er vreselijk.
M'n vader stuurde me naar de militaire academie, ver van huis.
Hij had er zelf ook op gezeten.
Het was een wrede en ongewone straf.
De geest van de militair heeft maar één doel:
Om zo mechanisch mogelijk te zijn.
Om te functioneren als een menselijke machine.
Individualiteit bestond simpelweg niet.
Ik had last van eenzaamheid.
Ik zat meestal in de bibliotheek...
in de National Geographic over Tahiti te lezen.
Ik werd gehypnotiseerd door de uitdrukking op hun gezicht.
Ze hadden onbedorven gezichten.
Geen verzorgde uitdrukkingen.
Een bepaalde goedheid.
Daar wilde ik naartoe.
Daar wilde ik zijn.
Toen ik 'Mutiny on the Bounty' maakte...
kreeg ik eindelijk de kans om naar Tahiti te gaan.
Ik was verliefd geworden op Tahiti.
Het was alles waar ik naar verlangde.
Alles waar ik op hoopte.
Zodra ik 'cut' hoorde, deed ik m'n jasje uit, dook ik in het water...
en zwom ik onder de boten door, en speelde ik op het strand.
De hemel... Ik heb nog nooit zo'n hemel gezien.
Voor de zonsondergangen schieten woorden tekort.
Mijn god.
Ik ben hier nog maar kort.
De Tahitianen stellen me voor een raadsel.
Ik kom er maar niet achter wat ze denken.
Als je ze ziet, is het alsof je naar een golf kijkt.
Of naar de wind in de palmboom, of de palmboom zelf.
Ze brengen hun trommels en rokjes mee...
en lachen en dansen...
en drinken en vrijen.
Met zo veel plezier.
Mr Christian.
Botvier uw lust ergens anders.
Eigenlijk hadden we het alleen over...
Aanvaard het bevel.
De lust zal elders worden botgevierd.
Meld u direct aan boord.
Stomme dwaas.
Het was misschien wel m'n ergste ervaring...
wat het maken van een film betreft.
Ik wil zo'n soort film nooit meer maken, zolang als ik leef.
Niemand was het met elkaar eens.
We wisten dat dat verhaal niet te verfilmen was.
Het werkt niet. Het zal nooit werken.
Je kunt Christian niet aan de zijlijn laten staan.
Hou hem in het verhaal.
Ik ben nooit geraadpleegd toen het script werd geschreven.
En ik gaf heel veel om deze film.
Je legt je lot in handen van de regisseur.
De regisseur kan je belazeren.
Je houdt je in, Quintal.
Sla uit alle macht of neem zijn plaats in.
Ze kunnen geen acteurs regisseren, ze weten niet hoe het werkt.
Hoe moeilijk het is om een emotionele indruk te creëren.
Ze maskeren hun tekortkomingen door heel autoritair te zijn...
en je te commanderen.
Zei hij niet dat hij het je wou uitleggen?
Hij wou me de lange versie van 'nee' geven, ik heb liever de korte.
Nee, ik heb...
Er valt niet te praten met iemand wiens besluit vaststaat.
Laat je niet intimideren door regisseurs.
Jij vuile schoft.
Hou je poten voortaan thuis.
Er was veel wrijving, verwarring, radeloosheid...
teleurstelling, afschuw.
Knokpartijen.
Bemanning...
ik neem het bevel over.
Mr Fryer, de sleutels van de wapenkast.
Geef hem niks.
Hé. Ik ben verdomme je postzegellikker niet.
Je maakt een enorme fout.
Doe dat niet weer.
Het maakt me niet uit als ik m'n baan verlies.
Marlon, zeg eens iets over razernij.
Over je eigen razernij.
M'n leven lang vraag ik me al af waarom ik iets zou moeten doen.
Ik verachte autoriteit.
Ik kwam ertegen in opstand.
Ik wou eronderuit komen. Alles liever...
dan als een nummer behandeld worden.
Marlon Brando is vaak het onderwerp van controverse.
Hij is al een egoïst genoemd, onbereidwillig, nukkig.
Een zeldzame reeks van hatelijkheden.
Ze gaven mij de schuld van alle vertragingen en zo.
Ze moesten iemand de schuld geven, dus was ik de klos.
Ze zoeken een slachtoffer, zeker de studio.
Ze moeten een zondebok hebben.
Er moet iemand zijn.
Ik was de meest logische persoon.
De weerzinwekkende, eindeloze reeks leugens.
Ze kunnen je elke dag raken en je kunt op geen enkele manier terugvechten.
Ik deed heel overtuigend alsof het me niets deed.
Maar ik was erg gevoelig en het deed veel pijn.
Op sommige momenten denk je: Waar doe ik het allemaal voor?
Er luistert toch niemand.
Er is een oud adagium.
Voor een boodschap ga je naar de supermarkt.
Ik heb geen topfilms gemaakt.
Topfilms bestaan niet.
In het land der blinden is eenoog koning.
Er zijn geen artiesten.
We zijn zakenmensen, kooplieden.
Er is geen kunst.
Agenten, advocaten, pr-mensen...
allemaal gelul.
Geld, geld, geld.
Als je denkt dat er nog iets is...
zul je gekrenkt worden.
Nog één vraag voor de tijd om is, Marlon.
Je zou hebben gezegd...
dat je gaat stoppen.
Ga je dat echt doen?
Ik zou me graag met enkele andere interesses bezighouden.
Over een jaar of twee, drie zal m'n carrière ten einde zijn.
We praten allemaal over burgerrechten.
We komen allemaal op tv...
om te zeggen wat we weten.
Want het land is onontwikkeld.
Ik word geraakt en gemotiveerd door gebeurtenissen die onrechtvaardig zijn.
Ik vind het vreselijk als mensen elkaar vertrappen.
Ik had een filosofisch dilemma, want ik dacht:
Als ik niet mijn broeders hoeder ben, wie ben ik dan?
Waar eindigt m'n eigen leven en begint m'n verantwoordelijkheid voor anderen?
Zwarte lichamen hangend in een zomerbriesje...
en de stank van een brandende dood.
Je kunt er niet meer tegen...
om deze mensen geschopt en geslagen en bespuugd te zien worden.
Mijn zoon had daar ook kunnen liggen.
En ik ga zo veel doen als ik kan.
Ik begin er nu mee om de blanken te vertellen wat ze niet weten.
De blanke kan zich niet koest houden, want hij heeft het nooit gesnapt.
Ik probeer het nu te snappen.
King was toen in Memphis.
Bij een staking van vuilnismannen voor een kleine loonsverhoging.
Een van de beste banen die je als zwarte kon krijgen.
Ik wil dat jullie weten...
dat wij als volk het Beloofde Land zullen bereiken.
Die toespraak waarin hij zegt:
Ik ben boven op de berg geweest...
en ik heb het Beloofde Land gezien.
Dus vanavond ben ik blij. Ik maak me nergens zorgen over.
Ik ben voor niemand bang.
'Ik weet niet of ik daar zelf bij zal zijn...
maar vanavond ben ik niet bang.'
God, dat weet ik nog goed.
Jezus, dat is verschrikkelijk.
Hij wist dat hij vermoord zou worden.
Marlon Brando is een eng nikkervriendje
Heb je erover nagedacht dat jou ook iets kan worden aangedaan?
Ja.
Ik kom niet voor de zwarten op...
maar voor het hele menselijke ras.
Alle mensen zijn gelijk.
Dit is leven en dood. Het echte leven.
We hebben het over menselijke relaties...
over mensenrechten...
rassenkwesties. Daarom trek ik het me aan.
Vraag alle rapporten op van de South Pacific Commission...
om uit te zoeken welke planten goed groeien op atollen...
hoe je oneindig veel groenten kunt verbouwen...
en wat er bekend is over windkracht.
We nemen de hele informatiebibliotheek...
van de South Pacific Commission.
Het was na 'Mutiny on the Bounty'.
Ik was in de bergen op Tahiti.
En iemand zei: Zie je dat eilandje daar?
En ik zei: Nee, ik zie het niet.
Hij zei: Zie je het niet?
Het heet Tetiaroa.
Ik wou geen eind maken aan het reilen en zeilen van deze plek...
van deze mensen.
Als ik ergens een gevoel van vrede heb ervaren, is het daar.
Ik zag mezelf niet als eigenaar van het eiland.
Ik had gewoon betaald om het te mogen bezoeken.
Ik had hun niets te geven.
Zij hadden mij alles te geven.
Het boeit ze niet wie je bent...
of wat je doet.
Weten zij veel dat je een filmster bent.
Het kan ze niet schelen.
Je kunt geen dollars op tafel leggen en daarmee hun ziel kopen.
Heel warme, liefdevolle mensen.
Ze slaan een arm om je heen.
Ze geven je een zoen, gewoon zomaar.
Voor hen is liefde vanzelfsprekend.
Met welke actrice...
werkte je bijzonder graag samen? En waarom?
Dat is grappig.
Kijk mij niet aan.
Als je een kind grootbrengt op Tahiti...
wordt het een heel ander kind.
Zonder een wrede maatschappij die hem elke dag een beetje afbreekt...
en het leven in hem doodt.
Al m'n kinderen zijn vervuld van de liefde van Tahiti.
Hier komt Cheyenne.
Dag, schat. Ze gaat een liedje voor je zingen.
Klaar?
Prachtig. Dat is m'n lievelingslied.
Ik hoor het je graag zingen.
Tahitianen hebben de schoonheid van slapende kinderen.
En als ze ontwaken, worden ze wakker in de nachtmerrie...
waar de blanke man in leeft, de nachtmerrie van het materialisme.
Hallo. Don Wagner. Als je terug bent van vakantie, bel me dan.
Ik wil Marlon Brando een script geven.
United Artists gaf me jouw nummer.
We proberen je te vinden, Marlon.
Ik weet niet waar je bent.
Als je dit hoort, neem je dan contact op?
Hallo?
Hallo? Niet te geloven dat er niemand thuis is. Hallo?
Shit.
Ik wil genoeg geld verdienen...
om niet meer aan dat rotgeld te hoeven denken.
Acteren heeft me een heleboel tijd gegeven.
Ik hoefde niets te doen.
Het moest eens per jaar...
hooguit drie maanden.
Het werd gewoon een manier om rond te komen.
Je hebt geen scrupules.
Bedriegen doe je van nature...
niet gehinderd door gewetensbezwaren.
Iedereen heeft een goeie kant, als je ernaar op zoek gaat.
Liegen voor de kost, dat is acteren.
Ik ben me alleen maar bewust geworden van het proces.
Jullie zijn allemaal acteurs.
En goede ook, want jullie zijn allemaal leugenaars.
Als je iets zegt wat je niet meent...
of nalaat iets te zeggen wat je wel meent.
Dat is acteren.
Ik zal je een voorbeeld geven.
Je komt om vier uur 's nachts thuis, stinkend naar whisky.
En je vrouw staat boven aan de trap op je te wachten.
'Dit geloof je nooit, schat.'
'Je gelooft nooit wat mij overkomen is.'
Je geest raast met 10.000 km/u.
Je liegt als een speer...
om je hachje te redden.
Als je iets niet wilt, is het dat ze de waarheid weet.
Je liegt voor de vrede.
Je liegt voor de rust.
Je liegt voor de liefde.
Dus we acteren allemaal.
Sommigen worden ervoor betaald.
In mijn ervaring is het voor de camera zo...
dat als je een leugen vertelt...
je maar beter heel goed kunt weten wat je doet.
Als je niet goed in je rol zit...
is dat te zien. Daar kun je niks aan veranderen.
Ik was belachelijk in de rol die ik speelde.
Alles was slecht.
Doe die pyjama uit.
Dit is onnozel.
We zullen zien hoe onnozel het is.
Hoe heet je?
Candy.
M'n slechtste film was waarschijnlijk 'Candy'.
Jezus, Moeder Maria.
Hoe kun je jezelf dat aandoen?
Heb je dan helemaal geen trots meer?
Ik ben het publiek kwijt.
Je merkt het als je een restaurant binnenkomt.
'Maak je nog steeds films?'
Als je een succesfilm hebt gemaakt, lachen ze al hun 32 tanden bloot.
Je moet iemand zijn.
Als je niemand bent, bega je een zonde.
En je staat er alleen voor.
Je loopt op een onbegaanbaar pad, helemaal alleen.
Hallo?
De gevoeligheid is te hoog.
Van de eigenwaarde van het neurotische individu blijft niets over...
als hij geen waardering krijgt.
Als je bewonderd wordt, word je beschermd tegen hulpeloosheid...
en tegen onbeduidendheid.
En omdat hij constant vernederingen bespeurt...
zal het moeilijk voor hem zijn om vrienden te maken.
Ik dacht eerst dat ik nooit volwassen zou worden.
Ik dacht dat het leven eeuwig zou duren.
En toen ik van middelbare leeftijd was, was ik bang...
dat het zou eindigen voordat ik dit of dat had gedaan.
Ik kon dit niet doen...
ik wou dat niet doen.
Er was een beroemde danseres, Oelanova.
Ze vroeg zich af wat haar droom zou zijn.
'Als ik ook maar één minuut perfect kan dansen.'
'Meer zou ik niet vragen.'
Francis Coppola wilde mij voor de rol van de Godfather...
maar de studio verzette zich ertegen.
Het was vernederend om een screentest te moeten doen.
Maar in die tijd had ik een rol nodig.
Ik wist ook niet zeker of ik die rol kon spelen.
Ik pakte een propje watten en stopte het hier...
en nog een propje daar.
En voor ik het wist, praatte ik op deze manier.
Alsof ik in m'n keel was geschoten of zo.
Ik mompelde me erdoorheen.
De grootste angst voor een acteur is de angst zelf.
Hoe je wordt beoordeeld.
Ik wil niet dat ze me het zien uitproberen.
Ze mogen niet zien dat ik bang ben...
dat mijn verhaal, mijn doen alsof, mijn leugen...
niet zal worden geloofd.
Dat is funest voor je vertolking.
Je moet de cameraman aankijken...
en de producent die meekijkt...
en zeggen: Jullie kunnen me geen zak schelen.
En mocht een eerlijk man als u vijanden maken...
dan zouden dat ook mijn vijanden zijn.
En dan zullen ze bang voor u zijn.
Ik zette een masker op en bouwde een leven op.
Stukje bij beetje kwam ik in m'n rol.
En dan opeens neemt iets bezit van je.
Wat is de aard van misdadigheid?
Waar komt het vandaan?
Wij hebben een achterhaald geloof in de mythe van goed en kwaad.
Ik geloof in geen van beide.
Het leek me interessant om een gangster te spelen.
Waarbij ik hem niet zozeer zag als slechterik...
maar vooral als zachtaardig.
Als een held.
De grote gebaren zijn niet zo moeilijk.
Wees een kerel.
Schreeuwen.
Kwaad worden en iemand de volle laag geven.
Het is veel moeilijker om niets te doen.
Ze hebben Sonny neergeschoten.
Hij is dood.
Dat je daar alleen maar zit en nadenkt, dat is moeilijk.
Ik wil geen onderzoek.
Ik wil geen represailles.
Deze oorlog houdt nu op.
Shakespeare zegt tegen alle artiesten:
Regel uw gebaar naar het woord...
uw woord naar het gebaar.
Houd de natuur een spiegel voor...
de deugd haar eigen trekken...
de verworpenheid haar eigen beeld...
en elke eeuw, zoals die in personen en zeden leeft, haar gedaante en afdruk.
Er was te weinig tijd, Michael.
Er was te weinig tijd.
We komen er wel, pa.
Alles wat we doen zou de stemming van ons leven moeten weerspiegelen.
We leven nu in een gestoorde, moordzuchtige wereld.
Als ik in die samenleving was opgegroeid...
zou ik net als zij zijn.
Onder bepaalde omstandigheden...
zou jij hetzelfde kunnen doen.
Als iemand misbruik zou willen maken van m'n kinderen...
of een dierbare iets zou aandoen...
dan zou ik voor ze vechten.
Ik zou 'm vermoorden.
Hoi, pap. Ik hoop dat het goed met je gaat en...
Ik weet niet.
Ik ben gewoon hard aan het werk.
Zou je m'n schoolboeken willen opsturen?
Ik lig een beetje achter met m'n werk en...
Ik zie je wel als je komt. Als je nog komt.
Marlon Brando's zoon Christian is ontvoerd.
De politie dacht eerst aan de maffia...
na Brando's vertolking van Godfather Vito Corleone.
Marlon Brando zei: Mr Armes, hij moet worden gevonden...
en teruggebracht naar Los Angeles.
Koste wat kost.
Armes vloog naar Mexico in een helikopter...
en vond de 13-jarige jongen terug.
Christian werd gevonden bij een stel hippies.
Hij had ernstige bronchopneumonie en hij kon amper praten.
Waarom zeiden ze dat hij daar was?
Ze zeiden dat ze de jongen hadden...
omdat Anna, de moeder van de jongen...
ze 10.000 dollar had beloofd om hem voor Marlon Brando te verbergen.
Christian was het onderwerp van een lange voogdijzaak.
Hij diende als pion in een bittere scheiding...
en een reeks lasterlijke krantenkoppen.
Ik ben toevallig wel z'n moeder.
Jij bent helemaal niemand, is dat duidelijk?
Als het om mijn zoon gaat, om mijn kinderen...
dan staat er iemand voor je met heel andere drijfveren.
De teruggetrokken Brando...
stond opnieuw op een pijnlijke manier in de schijnwerpers.
'claxonneren' waakhond op het terrein
Dit moet er nog gebeuren:
Controleer Christians huis...
en laat de deur maken.
Vervang de sloten.
Maak ze groter.
Installeer een camera...
bij het hek, met een radiozender.
Bij beide hekken.
Zet lantaarns neer, zodat we 's nachts kunnen zien...
wie er voor de deur staat.
Ik werp mezelf niet aan de voeten van het Amerikaanse publiek...
om ze een kijkje in m'n ziel te geven.
M'n ziel is privé.
Als ze denken dat ik m'n ziel blootleg voor de volgende film...
stikken ze maar in hun garnalensalade.
Hoe moet ik je noemen?
Ik heb geen naam.
Wil je mijn naam weten? - Nee, ik wil je naam niet weten.
Je hebt geen naam, en ik ook niet.
Geen namen. Geen enkele.
Ik was nieuwsgierig naar de persoon die voor me stond.
En die persoon was Brando.
Bertolucci wilde een perfecte...
autobiografische schets van mijzelf...
in deze film.
Hij wou dat ik mezelf was.
Ik wil de persoon die ik zie als ik met hem een hapje eet...
als we praten en ruziën en discussiëren.
En ik dacht: Dat ga ik niet doen.
Dat ga ik niet voor jou doen.
Waar zie je me voor aan?
Hij was geobsedeerd door privacy.
Hij wou zich door niemand in z'n ziel laten kijken.
Slimme oplichters komen erachter waar je naartoe wilt, emotioneel.
Ze zoeken uit welke richting je op wilt en helpen je dan op weg.
Ze moedigen je aan, in dienst van hun eigen doel.
Marlon, je hoeft nergens bang voor te zijn.
Het is belangrijk om op dit proces te vertrouwen.
Marlon, praat eens over je verleden.
Laat in mijn film zien hoe je echt bent.
M'n vader was een zuiplap.
Keihard. Hij neukte hoeren en vocht in kroegen. Supermannelijk.
En het was zwaar.
M'n moeder was heel...
heel poëtisch.
Maar ook een dronkaard.
Ga dieper en dieper...
Telkens weer iets oprechter.
Marlon drong het personage Paul binnen.
Je loog tegen me en ik vertrouwde je.
Je loog en je wist dat je loog.
Toe dan, zeg eens iets liefs.
Lach naar me en zeg dat ik het verkeerd begrepen heb.
Toe dan, zeg het dan.
Misschien ben je wanhopig op zoek naar liefde.
Altijd al geweest.
Maar je stond wantrouwend tegenover mensen.
Hebben ze dan iets engs?
Iets gevaarlijks, dat ons pijn zal doen?
Want veel mensen zijn doodsbang voor liefde.
Godverdomme.
'Last Tango in Paris' was een heel moeilijke film voor me.
Ik besefte: Je bent wel naakt, hè Marlon.
Toen hij de film zag, was hij geschokt.
Hij voelde zich verraden.
Ik had zo veel oprechte dingen van hem gestolen.
Na z'n comeback als de romantische held op leeftijd in 'Last Tango in Paris'...
en als de Godfather is Marlon Brando opnieuw...
de grootste publiekstrekker van Hollywood.
Live, de uitreiking van de Academy Awards.
De winnaar is...
Marlon Brando in 'The Godfather'.
De prijs voor Marlon Brando zal in ontvangst worden genomen...
door Miss Sacheen Littlefeather.
Hallo. Ik vertegenwoordig Marlon Brando vanavond.
Hij laat weten...
dat hij deze mooie prijs helaas niet kan accepteren.
De reden hiervoor is de behandeling van Amerikaanse indianen vandaag de dag...
door de filmindustrie... Neem me niet kwalijk.
Ik hoop dat we liefdevol en grootmoedig bejegend zullen worden.
Dank u wel, namens Marlon Brando.
Vroeger...
toen je de visrechten van de indianen steunde...
voordat het in de mode was, waardoor werd dat toen teweeggebracht?
Wat we weten van de indianen is ons vooral geleerd...
door Hollywood, door films.
Indianen worden afgebeeld als primitief, lelijk, laaghartig en wreed.
Er klopt niets van wat ons is geleerd over de indianen.
Er zijn door de Verenigde Staten 400 verdragen ondertekend...
met de indianen, en allemaal zijn ze overtreden.
We zien onszelf graag zoals John Wayne ons ziet.
Als een land dat staat voor vrijheid...
voor gerechtigheid.
Maar dat is gewoon niet het geval.
Wij waren een zeer roofzuchtig, agressief, verwoestend...
martelend, monsterlijk volk...
dat van kust tot kust tekeerging...
en indianen uitmoordde en mishandelde...
Er is hier één indiaan.
Maar dat wordt niet openbaar gemaakt.
Dat beeld van onszelf bevalt ons niet.
De Amerikanen willen de waarheid niet onder ogen zien.
We wonen allemaal op gestolen grond.
Zo veel van m'n vrienden zijn vermoord. Doodgeschoten of -gestoken.
Waar trek je de grens?
Op welk moment zeg jij:
Verdomme, dit is mijn terrein.
Ik was hier eerst.
Nog één stap en je krijgt de volle laag.
Ik was bij het indiaanse gewapende verzet in Kenosha, Wisconsin.
Ze claimden een stuk land als hun bezit.
Toen klonk er een schot van de National Guard.
De kogels vlogen me om de oren.
Een meter verwijderd van de dood.
De regering heeft nog geprobeerd...
om de betrokkenheid van het leger stil te houden.
Doofpotaffaires zullen worden onderzocht.
Na Watergate en al die corruptie kunnen we ons dit niet veroorloven.
Worden de indianen afgeluisterd?
Natuurlijk.
En jij? - Natuurlijk.
Denk je dat de FBI je als een gevaarlijk persoon beschouwt?
Ik neem hier een risico.
Ik wil dat de onderste steen boven komt.
Alle beenderen zullen worden opgegraven.
Dus ze liegen.
Congresleden, presidenten, allemaal.
Ze liegen als ze alleen zijn...
ze liegen als ze slapen.
Ze zien geen gezichten meer zonder leugens.
Behalve de dode.
Zij zijn de ware sluipmoordenaars.
De echte moordenaars.
Ben jij een moordenaar?
Ik ben een soldaat.
Je bent geen van beiden.
Je bent een loopjongen.
Gestuurd door een kruidenier.
Om een rekening te innen.
Dit zijn willekeurige notities over de film 'Apocalypse Now'.
Kom details te weten over echte militaire operaties...
in de jungle.
Ik wil zo veel mogelijk verslagen lezen.
Bekijk de gruwelijke foto's in 'Life Magazine'.
En de foto's die Larry Burrows heeft gemaakt.
Mensen zeggen hoe trots ze zijn op hun zoon die in Vietnam gesneuveld is...
terwijl hij voor z'n land vocht.
Ze hadden ouders zo veel onzin wijsgemaakt.
Liever dan hun overtuigingen aan te passen...
zagen ze hun kinderen doodgaan.
Overtuiging van de mythe, daar draait alles om.
We hebben mythes nodig.
We leven van mythes.
We sterven voor mythes.
Ik las het script en het was stom.
Het was vreselijk.
Ik zei tegen Francis: Je maakt een enorme fout.
Die Kurtz, gebruik hem niet verkeerd.
Ik heb het hele script herschreven.
Ik heb het allemaal op band.
Ik heb alles opgenomen.
Dit is een noot.
Hij moet intelligent zijn.
Hij is genadeloos.
Niet omdat hij geen genade kent...
maar omdat dat nu eenmaal de logica is.
Als je oorlog voert...
doe je 't met volle overtuiging of helemaal niet.
Om te doden zonder emotie, zonder passie...
zonder oordeel, zonder oordeel...
Ik zei tegen Francis hoe ik belicht wilde worden.
Half in de schaduw, half in het licht.
Hij moet mysterieus zijn.
Een mythologische figuur.
Hij is het hart der duisternis.
Gruwel heeft een gezicht.
Gruwel moet je vriend worden.
Gruwel en morele doodsangst zijn je vrienden.
Ik voelde mezelf uit elkaar vallen...
in tweeën splitsen, en dat beangstigde me.
Toch ben ik al zo ver gegaan.
Ik denk niet...
dat ik ooit nog terug kan gaan.
En toen zei ik tegen mezelf:
Waarom ben je zo bang?
Laat de angst bezit van je nemen.
De gruwel.
Neem die angst in je op.
De gruwel.
Mijn film gaat niet over Vietnam.
Het is Vietnam.
Het was krankzinnig.
Regisseur Francis Ford Coppola...
had te kampen met de Filipijnse jungle...
met een burgeroorlog en met Marlon Brando.
Coppola was ontzet toen Brando veel te dik bleek...
en in de schaduw gefilmd moest worden.
Hij was al zwaar, maar hij was nu echt dik.
Hij was er heel onzeker over.
Maar de regisseur had nog grotere zorgen.
De boel werd vertraagd...
doordat Brando weer...
talloze vergaderingen belegde...
wat honderdduizenden dollars kostte.
Hij plaatste me duidelijk in een moeilijke positie.
Francis Coppola, wat een zak.
Het is officieel een zak.
Het is een eikel.
Hoe kan hij me dit aandoen?
Ik heb z'n hachje gered.
En hij toont z'n dankbaarheid door me neer te sabelen.
Laat de spanning wegvloeien.
Wegvloeien uit je geest.
Vijf, vier...
Je daalt in een vliegtuig.
Dat langzaam binnenkomt.
Eén, nul.
Je hoort de Tahitianen zingen.
Gelach in de verte.
Vlak na het ondergaan van de zon.
Er verschijnt een ster.
De eerste ster van de avond.
Vrede en liefde.
En ik kijk naar deze onbevattelijke, onbeschrijflijke avond...
en ik denk: God, wat ben ik onbeduidend.
Wat ik ook doe of laat...
wat wie dan ook doet...
het is niet belangrijker dan de zandkorrels waar ik op lig.
Ik heb 110 partijen gebokst.
Twaalf keer verloren.
Ik ben echt...
Ik heb te veel klappen gehad.
Ik wil die stress niet meer.
Moet ik die vent spelen?
Prima.
Ik verleen gewoon een dienst.
Nu geen gelul meer.
Hoe ga je m'n zakken vullen?
Wat ga je mij geven?
Ik heb veertien miljoen dollar verdiend...
voor twaalf dagen werk, aan een nogal rare film.
Jullie weten dat ik onbezonnen noch impulsief ben.
Ik zeg jullie dat we deze planeet nu moeten evacueren.
Ik plakte die kaarten vaak bij acteurs op hun gezicht.
Het bespaarde me veel tijd.
Ik had wel wat beters te doen...
dan het bestuderen van de teksten.
Ik heb een andere manier gevonden.
Ik had een zakrecorder...
en iets in m'n oor, een soort gehoorapparaatje.
Loop even mee.
Mag ik hier lopen? Ik hoor slecht.
Ja, hoor. - M'n apparaatje zit aan deze kant.
Er werd me tekst voorgezegd, bij wijze van suggestie.
En dan ging ik zelf met die tekst aan de slag.
Het is effectief.
Ik deed het in die film.
Ik weet de titel niet eens meer.
Je ogen gaan dicht.
Je oogleden worden steeds zwaarder.
Denk aan alle lekkere dingen waar je van houdt.
Zoals appeltaart en ijs...
en brownies en melk.
Maar je moet ze niet zo vaak eten.
Elke dag, elke minuut...
en elke seconde zul je vet verliezen.
Als je zo dik wordt als ik...
ga je denken:
Wat is er aan de hand met de machine?
De machine werkt niet goed.
Er is hier iets niet in balans.
Eten was altijd een vriend.
Toen ik als kind...
uit school kwam en de koelkast opendeed...
lag er appeltaart in en wat kaas...
en ze zeiden tegen me: Kom op, Mar.
Haal me er maar uit.
Ik heb het ijskoud hier.
De afwas lag in de gootsteen.
Het huis werd verwaarloosd.
Ik was bang dat ze allemaal dood waren...
en deden alsof ze nog leefden.
Een keer was m'n vader m'n moeder aan het slaan.
Ik ging naar boven, naar hun kamer.
De adrenaline gierde door m'n lijf.
Ik keek naar hem...
en m'n ogen doorboorden hem.
En ik zei: Als je haar nog eens slaat, maak ik je af.
Alle beschikbare eenheden naar een schietpartij.
De zoon van acteur Marlon Brando is beschuldigd van moord.
De 32-jarige Christian zou de vriend van z'n halfzus hebben doodgeschoten.
Een jongeman, Christian Brando.
Z'n halfzus, Cheyenne Brando.
En haar vriend.
Een fatale driehoeksverhouding...
die het huis van een van 's werelds beroemdste sterren in rouw dompelde.
Ik heb hem neergeschoten, man. Maar niet expres.
Het was een ongeluk.
De mannen maakten ruzie over hoe Drollet Cheyenne behandelde.
Naar verluidt zou hij haar mishandelen.
Twee kerels die om een geladen pistool worstelen.
Het gaat af en hij is dood.
Ik zag Dag daar liggen.
Ik gaf hem mond-op-mondbeademing...
en ik belde het alarmnummer.
In een pleidooi voor clementie...
zei Brando dat Christians leven werd gekenmerkt door rampspoed.
Hij was getraumatiseerd door een bittere scheiding.
Ik denk dat ik gefaald heb als vader.
Ik weet zeker dat ik dingen anders had gedaan...
als ik beter had geweten.
Ik ben de fout in gegaan.
Als ik van plek kon ruilen met Dag, zou ik dat doen.
De strafmaat is tien jaar in de staatsgevangenis.
Cheyenne Brando kampt met geestelijke en lichamelijke problemen.
Ze is niet in staat om hier haar verhaal te doen.
Cheyenne deed haar best...
Neem me niet kwalijk. Sorry.
Nog een persoonlijk drama voor acteur Marlon Brando.
Z'n 25-jarige dochter Cheyenne...
heeft in Tahiti zelfmoord gepleegd.
Ze had al meerdere zelfmoordpogingen gedaan...
voordat ze zich gisteren verhing.
Voor Marlon Brando zal Tahiti nooit meer hetzelfde zijn.
als ik van elk gesmaad, van 't lot miskend
in tranen troost voor mijn verguizing zoek
ten doven hemel vrucht'loos kreten zend
bij 't denken aan mijzelf mijn staat vervloek
Soms word je 's ochtends wakker...
en denk je: Wat een leven.
God, ik kom er niet uit.
Waarom moest het zo lopen?
Ik heb een zwaar jaar gehad.
Zwaarder dan je je kunt voorstellen.
Je probeert zo sterk mogelijk te zijn...
maar vroeg of laat bereikt iedereen een breekpunt.
Verdriet. Ik wist dat ik het voor de kiezen zou krijgen.
Ik heb duizenden dollars uitgegeven aan psychoanalytici.
Het enige wat die lui doen...
is met een schroevendraaier in je hersenen porren.
Het leven zal me de waarheid geven...
en me in ruil daarvoor afpakken wat er nog over is van m'n jeugd.
Het duurde even voor ik besefte...
dat je jezelf moet analyseren.
Als we niet naar binnen kijken...
zullen we onze blik nooit goed naar buiten kunnen richten.
Niemand wordt slecht geboren.
De meeste mensen kampen met slechte emotionele gewoontes...
die in de eerste tien jaar van hun leven zijn ontstaan.
Christian had last van stoornissen en was psychologisch in de war.
Zulke problemen heb ik ook gehad.
Ik heb nooit op m'n vader willen lijken.
Maar onbedoeld neem je toch karakter- eigenschappen van je ouders over.
Toen mijn vader doodging...
zag ik voor me hoe hij met afgezakte schouders...
naar de rand van de eeuwigheid sjokte.
Hij keek om en zei:
Ik heb m'n best gedaan, knul.
Eindelijk vergaf ik m'n vader.
Ik realiseerde me dat ik weliswaar een zondaar was vanwege hem...
maar hij was een zondaar...
omdat z'n moeder hem verliet op z'n vierde.
Hij had geen enkele kans.
En door introspectie...
en het onderzoeken van mijn geest...
kom ik er langzaam achter wat het precies betekent...
om mens te zijn.
Iedereen is in staat om te haten...
en lief te hebben.
Als je je zinnen erop zet...
kun je een moordenaar worden, maar ook een heilige.
Ik heb veel gemediteerd.
Het resultaat is dat ik nu veel kalmer ben.
En ik heb momenten van oprechte rust gekend.
Weet je wel dat je beschouwd wordt als de grootste acteur aller tijden?
Tim is de grootste aller tijden.
Hij doet of hij van me houdt als hij iets wil eten.
Ik heb vaak in zak en as gezeten.
Maar als ik dan een film zag waar ik een paar uur zoet mee was...
was ik weer helemaal boven Jan.
En ik besefte, gek genoeg...
dat acteurs iets bijdragen aan iemands leven.
Ze geven ons iets wat je niet kunt kopen.
Iets wat ze doordrenken van kracht en schoonheid en verhevenheid.
Iets wat buiten henzelf staat, en dat hebben we nodig.
Acteren is gewoon dingen verzinnen.
Maar dat is prima.
Het leven is een repetitie.
Een improvisatie.
Ik laat een microfoon in m'n doodskist plaatsen.
Als ik dan wakker word, onder de grond...
kan ik zeggen: Doe het anders.
Anthony. Kom eens hier.
M'n sterfscène.
Moeilijk om te spelen.
Je moet ze laten geloven dat je doodgaat.
Ik hoop dat het met één persoon is.
En dat het iets simpels is...
zoals het vlooienspel...
of... ik weet niet, mikado.
Denk aan het meest intieme moment...
dat je ooit hebt beleefd.
Ren daar maar naartoe.
Waar ben je?
Marlon. Luister naar m'n stem.
Laat het los.
Laat maar los.
Laat je meedrijven.
Laat je meedrijven, als een wolk in de lucht.
Naar die bijzondere toestand...
van rust...
net als toen je als kind de bladeren van de iep zag vallen.
Hou niet vast aan gedachten.
Hou nergens aan vast.
Het zijn oude banden...
die niet langer bruikbaar of nuttig zijn.
Gooi ze maar weg.
Leg ze weg, je hebt ze niet nodig.
Je bent er, je bent aangekomen.
Je geest wordt stiller en stiller.
Gelukzaligheid overvalt je...
nu.
Tot de volgende keer.
Slaap.