"ÇOCUKLUK, AKLIN KARANLIK VAKTİ GELMEDEN ÖNCEKİ
"SESLER, KOKULAR VE GÖRÜNTÜLERDEN İBARETTİR."
JOHN BETJEMAN
- Yürüyün! - Çabuk!
Yürüyün!
Hemen!
Burası bizim ev.
- Hoşça kal Bruno! - Hoşça kal Bruno!
- Merhaba tatlım. - Anne, neler oluyor?
- Kutlama yapıyoruz. - Kutlama mı?
Baban terfi etti.
- Yani daha iyi bir iş aldı. - Terfinin ne olduğunu biliyorum.
Biz de kutlamak için küçük bir parti veriyoruz.
Yine asker olarak kalacak, değil mi?
Evet, kuzucuğum. Evet, artık daha önemli bir asker olacak.
Daha da heyecan verici haberler var
ama sanırım babanız size kendi söylemek istiyor.
- Taşınıyor muyuz? Nereye? - Şehir dışına.
Ama orası kilometrelerce uzakta. Karl, Leon ve Martin ne olacak?
Tatlım, zor olduğunu biliyorum
ama şimdilik hepimiz arkadaşlarımıza veda etmek zorundayız.
Zaten gittiğimiz yerde yeni arkadaşlar ediniriz. Değil mi?
Elbette edinirsiniz. Birçok yeni arkadaş edineceksiniz.
Bruno, sabah gitmeden önce arkadaşlarını çağırabilirsin.
Bu taşınmayı bir macera olarak düşün, tıpkı kitaplarındaki gibi.
Ama bu dünyanın en güzel evi.
Hiç belli olmaz. Gideceğimiz ev daha da güzel olabilir.
Baban bahçeli olduğunu söylüyor.
Bak Bruno, işin aslı şu ki bir askerin hayatı
kendi seçimlerine değil, daha çok görevine bağlıdır.
Yani ülken için bir yere gitmen gerekirse, gitmek zorundasındır.
Elbette ailenin seve seve seninle geldiğini bilince,
başka bir yere gitmek daha kolay olur.
Bruno! Seni her seferinde daha büyümüş görüyorum.
Sadece bir hafta oldu Nathalie.
Belki de ben küçülüyorumdur.
Siz ikiniz,
olanlar hakkında ne düşünüyorsunuz? Berlin'den taşınıyorsunuz.
Annemle babam iyi bir şey olduğunu söylüyorlar,
o halde öyle olmalı diye düşünüyorum.
Çocuklar, bir iyilik yapar mısınız? Konuklarımıza yiyecek ikram edin.
Heil Hitler!
Tebrikler.
- Harikulade görünmüyor mu? - Kesinlikle.
Seninle gurur duyuyorum oğlum.
Tanrım. Bazen tüm bunlara ben mi sebep oldum diye düşünüyorum.
Ne de olsa küçükken müsamerelerin için sana kostümler hazırlardım.
- Giyinip kılık değiştirmeye bayılırdın. - Nathalie...
Hala sana kendini özel mi hissettiriyor, Ralf'çığım?
Üniforma ve temsil ettikleri yani.
Anne, bir partideyiz. Bunu mahvetme.
Ben mi mahvediyorum?
Dikkatli olmalısın.
Fikirlerini alenen dile getirmen başını derde sokabilir.
Bunu biliyorsun.
Senden ne kadar uzak kalacağız oğlum?
- Tahminimce savaş kazanılana dek. - Demek ki uzun süre değil.
Bruno!
Haydi Bruno. Veda etme vakti.
- Hoşça kalın. - Güle güle!
"Geldi çattı uyku zamanım Şükürler olsun sana Tanrım
"Üzerimi örten bu gecede kolla Ve sana inanmayı öğret bana
"Koru çocukları, hastaları, yoksulları Onlara bahşet Tanrım, daha fazlasını
"Ve İsa adına ettiğim bu dua ile Ailemi de koru aynı şekilde"
Amin.
Çocuklar, bakın. Bakın! Yeni evimiz.
Halletmem gereken bazı işlerim var. Hemen dönerim.
Ne düşünüyorsunuz?
Yapmayın. Çok hoş.
Odalarınızı seçin. Maria'yı çağıracağım,
yerleşmenize yardım etsin.
Sence nasıl Maria? Yeni ev.
Bunu söylemek bana düşmez.
Ama evimiz gibi hissetmedikçe evimiz gibi gelmez, değil mi?
Kalktı mı?
O kimdi?
Herhalde babanın askerlerinden biri.
- Çok ciddi görünüyordu. - Hepsi öyle, değil mi?
- Neden fısıldaşıyoruz? - Bilmiyorum.
- Kiminle oynayacaksın? - Çiftlikteki çocuklarla.
Çiftlik mi? Ben çiftlik falan görmedim. Şunu da ver.
Sadece benim odamdan görünüyor.
Orada çocuklar mı var?
- Evet, bir sürü. - Ne güzel.
- Yani onlarla oynayabilir miyim? - Neden olmasın?
Nasıl tipler olduklarını anlamak için biraz bekleyeceğim
- Çünkü biraz tuhaf görünüyorlar. - Çocuklar mı?
- Çiftçiler de öyle. - Tuhaf derken neyi kastediyorsun?
Özür dilerim.
Sebzeler.
Şuraya.
Bruno, her şeyini yerleştirdin mi?
Çünkü bence yukarı çıkıp işini bitirmelisin.
Teşekkür ederim hanımefendi.
Bruno.
- Tuhaf olduklarını söylemiştim. - Kimin?
Çiftçilerin. Pijama giyiyorlar.
Bruno, ben de seni aramaya geliyordum.
Bunun için teşekkürler. Çok faydalı oldu.
- Daha sonra seni görmeye gelirim. - Elbette komutanım.
İçeri gel.
Otur, otur.
Ne düşünüyorsun bakalım?
Tanrım.
Eve gitmek istiyorum.
Zaten evindesin Bruno. Ailen neredeyse evin orasıdır.
Öyle değil mi?
Bruno, buraya en azından bir şans vermelisin.
İnan bana, çok geçmeden...
Neden çiftçiler pijama giyiyor? Onları penceremden görebiliyorum.
İşin aslı Bruno, o insanlar...
Onlar aslında insan bile değil.
Bruno, oranın çiftlik olduğunu kim söyledi?
- Maria mı? - Hayır.
Orası bir çiftlik, değil mi?
Evet.
Yeni işinle bir ilgisi var mı?
Buradaki işimle ilgili bilmen gereken tek şey Bruno,
ülkemiz ve senin için çok önemli olduğu.
Bu dünyayı, içinde büyüyeceğiniz daha iyi bir yer yapmak için
canla başla çalışıyoruz.
Ama sen çiftçi değilsin ki. Askersin.
Bruno, gelip mutfağı düzenlememe yardım eder misin?
Yine de onlarla oynayabilirim, değil mi? Çocuklarla yani.
Sanmıyorum Bruno. Hayır.
Dediğin gibi, biraz tuhaflar. Biraz...
Farklılar.
Üzülme hayatım. Sana yeni arkadaşlar buluruz
ama çiftliktekiler olmaz.
Ralf, söz vermiştin.
- Kamp kilometrelerce uzakta demiştin. - Öyle.
Odasının penceresinden görebileceğini nereden bilebilirdim?
Onlardan biri mutfağımızdaydı.
- Efendi Bruno, bugün nasılsınız? - Sıkıntıdan patlıyorum.
İki haftadır her gün aynı şeyi söyledin.
- Doğru da ondan. - Dışarıya çıkıp oynamalısın.
- Kiminle oynayacağım? - Bilmiyorum. Gretel'la olmaz mı?
- Kendi eğlenceni yaratabilirsin. - Ben de öyle yapmaya çalışıyorum.
Kesin olan bir şey var ki
o da miskin miskin oturmanın mutluluk getirmeyeceği.
- Bruno, ne yapıyorsun? - Keşfe çıktım!
Hayır! Hayır, arka tarafta olmaz. Sana söylemiştim, orası yasak.
- Ön tarafta keşfe çık. - Ama orada keşif yaptım.
- Yapacak başka bir şey bul. - Ne gibi?
Şimdi içeri gel, bir şeyler düşünürüz.
Çocuklar, bugün ne yapacaksınız?
- Dün yaptığımızın aynısını. - Dün ne yaptınız?
- Önceki gün yaptığımızın aynısını. - Ama keşfe çıktın.
- Keşfe çıkmayı seviyorum. - Nereye gittin?
Arka bahçeye bakmak istedim ama annem izin vermedi.
Arka bahçeye mi?
Tanrı korusun.
Herhalde arkadaşlarını özlüyorsundur.
Okulu bile özlüyorum.
Senden bunu duyacağım hiç aklıma gelmezdi.
Neyse, bu özlemin fazla uzun sürmeyecek.
- Sahi mi? - İkinize bir özel öğretmen ayarladım.
Bay Liszt haftada iki kez ziyarete gelecek.
Yani okula gitmeyecek miyiz?
Okul mu buraya gelecek?
Sanıyorum külüstür bir bisikletle.
Bu bir kuş ve...
Günaydın delikanlı. Bu sabah nasılsın?
- Senden bir iyilik isteyebilir miyim? - İsteyebilirsin.
Buralarda fazla araba lastiği var mı?
Kamyonlardan falan kalan eski bir lastik.
Buralarda gördüğüm tek fazla lastik
Teğmen Meinberg'de.
- Peki onu kullanıyor mu? - Evet, hatta her gün daha da şişiriyor.
Kes şunu. Espriyi anlamıyor. Daha sekiz yaşında.
Sen de daha 12 yaşındasın, daha büyükmüş gibi davranmayı bırak.
Lastiği ne yapacaksın ki?
- Salıncak yapmak istiyorum. - Salıncak mı?
Heyecan verici bir fikir.
Sen!
Hemen buraya gel.
Çabuk!
Şu çocuğu arka bahçedeki müştemilata götür.
Orada birkaç araba lastiği var. Birini seçecek.
Nereye isterse taşıyacaksın. Anladın mı?
Ne bekliyorsun delikanlı?
Şuna ne dersin?
Annem nerede?
Dışarıda.
- Ne zaman dönecek? - Herhalde birazdan döner.
Ama merak etme.
- Ama kan kaybından ölebilirim. - Hayır, ölmezsin.
- Hastaneye gitmem gerekecek mi? - Hayır. Sadece küçük bir kesik.
Yapma. O kadar da kötü değil.
İşte, şimdi daha iyi.
- Adın ne? - Pavel.
Yaralı bacağınla yürümeden önce
birkaç dakika hareket etmeden oturmalısın.
Anneme yaramdan söz edecek misin?
Sanırım zaten kendisi görür.
Büyük ihtimalle beni doktora götürür.
Sanmıyorum.
- Göründüğünden daha kötü olabilir. - Değil.
Nereden biliyorsun? Doktor değilsin ki.
- Evet, doktorum. - Hayır, değilsin.
Patates soyuyorsun.
Doktorluk yapıyordum.
Buraya...
Buraya gelmeden önce.
Bıraktıysan demek ki o kadar da iyi değilmişsin.
Peki sen büyüyünce ne olacaksın?
Biliyorum. Kaşif.
Nereden biliyorsun?
Çiftlik güzel mi?
Bruno. Bruno, ne oldu sana?
Bir salıncak yapmıştım ama düşüp bacağımı kestim.
Pavel beni içeri taşıyıp yaramı sardı.
- Odana git. - Ama Pavel dedi ki...
Karşı gelme. Odana git.
Teşekkür ederim.
Senin böyle bir manzaran olması haksızlık.
Odaları değişmem.
Galiba okul geldi.
Hayır, daha yakın tarihten söz ediyorum.
- Güncel olaylarla ilgileniyor musunuz? - Evet, hem de çok.
O halde büyük ulusumuzun içinde bulunduğu durumdan
haberiniz vardır.
Evet. Elime geçince gazete okuyorum ve babamın adamlarından biri
beni olup bitenler konusunda haberdar ediyor.
Güzel. Peki ya sen gazete okuyor musun Bruno?
- Herhangi bir şey okuyor musun? - Kitap.
Güzel. Ne tür kitaplar okuyorsun?
Genellikle macera kitapları.
Bilirsiniz işte, yabancı toprakları keşfe çıkan parlak zırhlı şövalyeler
ve sürekli onlara engel olan aptal prensesler.
İşte bu yüzden yardıma geldim. Şimdi kaç yaşındasın, sekiz mi Bruno?
O kurmaca kitapları okumayı bırakıp
gerçekleri öğrenmeye başlamanın vakti geldi.
Bence artık gerçek dünyayı öğrenmelisin
ve bu kitabın mükemmel bir başlangıç olacağına inanıyorum.
Geber, geber!
Geber, geber.
Merhaba.
Keşif yapıyorum.
- Sen ne yapıyorsun? - Biz... Yeni bir kulübe yapıyoruz.
Orada çok arkadaşın var mı?
Birkaç tane var ama çok kavga ediyoruz.
O yüzden buraya gelmeyi seviyorum. Tek başıma kalabiliyorum.
- Ben Bruno. - Shmuel.
- Efendim? - Ben Shmuel.
Adın bu mu? Bu adı daha önce hiç duymamıştım.
Ben de Bruno adını hiç duymamıştım.
Ama Shmuel. Shmuel diye isim olmaz ki.
Ben arka taraftaki evde oturuyorum.
- Yanında yiyecek var mı? - Yok.
Aç mısın?
Kaç yaşındasın?
- Sekiz. - Ben de!
Bu haksızlık. Ben burada tek başımayım,
sense orada bütün gün arkadaşlarınla oynuyorsun.
- Oynuyor muyum? - Şu numara.
- O bir oyunun parçası değil mi? - O sadece benim numaram.
Herkese farklı bir numara veriliyor.
Anladım. Sonra ne oluyor?
- Şimdi dönmem gerek! - Öyle mi?
Evet.
Seninle tanıştığıma sevindim Shmuel.
Ben de Bruno.
Hoşça kal.
Anne, futbol topumu bulamıyorum.
Dolaplarından birindedir tatlım.
Yok. Hepsine baktım.
Bir parça çikolata alabilir miyim?
Bir parça. Olur.
Bruno?
- Kilere baktın mı? - Kilere mi?
Futbol topun için.
Hay Allah.
- Gretel, demin senin... - Benim ne?
Bütün bebeklerini kilerde gördüm.
Bebekler küçük kızlar içindir.
İnsanlar ülkelerinden uzakta yurdumuz için
canlarını tehlikeye atarken aptal bebeklerle oynamak doğru değil.
- "Halkımın yazısı benim yazımdır." - Yazgı.
"Mücadeleleri ve kederleri, neşeleri ve hüzünleri benimdir.
"Yurdumun gücünü geri kazanması için çalışmalı ve üretmeliyim.
"Halkımın tarihi büyük ve şanlıdır."
Ve saat 12.
- Ne demek bu? - Bu saatte bitirmiyor muyuz?
Dersin ne zaman biteceğine öğretmen karar verir Bruno,
öğrenci değil. Şimdi devam et lütfen.
Bruno, buradasın.
Ben bir saatliğine şehre iniyorum. Gelmek ister misin?
Dikkatli sallan.
Teşekkür ederim.
Bir şey sorabilir miyim?
Neden bütün gün pijama giyiyorsunuz?
- Bunlar pijama değil. - Ne o zaman?
Mecburuz. Diğer giysilerimizin hepsini aldılar.
- Kimler aldı? - Askerler.
Askerler mi? Neden?
Askerleri sevmiyorum. Sen?
Ben çok seviyorum. Babam asker
ama sebepsiz yere insanların giysilerini alan bir asker değil.
Nasıl bir asker peki?
Önemli bir asker.
Herkes için her şeyi daha iyi yapmaktan sorumlu.
- Senin baban çiftçi mi? - Hayır, saatçi.
Yani saatçiydi. Şimdi çoğu zaman çizme tamir ediyor.
Büyüklerin ne yapmak istediklerine
karar verememeleri ne tuhaf. Mesela Pavel.
Onu tanıyor musun? Orada yaşıyor.
Eskiden doktormuş ama patates soymak için doktorluktan vazgeçmiş.
Bir soru daha sorabilir miyim?
O bacalarda ne yakıyorsunuz?
Geçen gün tütüyorlardı. Çok fazla saman falan mı var?
Bilmiyorum. Oraya gitmemize izin vermiyorlar.
Annem eski giysileri yaktıklarını söylüyor.
Her ne yakıyorlarsa iğrenç kokuyor.
Keşke çikolatayı unutmasaydın.
Evet, özür dilerim.
Bak ne diyeceğim! Bir ara gelip bizimle akşam yemeği yiyebilirsin.
Gelemem ki. Arada şu var.
O çit hayvanların çıkmasını engellemek için değil mi?
Hayvanların mı? Hayır, insanların çıkmasını engellemek için.
Dışarı çıkman yasak mı?
- Neden? Ne yaptın? - Ben Yahudiyim.
Sanırım artık gitmeliyim.
- Yarın gelecek misin? - Denerim.
- Hoşça kal o zaman! - Güle güle.
Sana küçük bir hediye aldım tatlım.
Teşekkür ederim anne.
- Bruno'yu gördün mü? - Sanırım dışarıda salıncağa biniyor.
Evet, perşembe çok iyi olur. Arabayla sizi aldırırım.
Büyük annemle büyük babam mı geliyor?
Geçen günkü o korkunç kokuyu duydun mu?
- Bacalardan gelen. - Nasıl bir hastalık?
Salıncaktan düştüğüm gün.
- Sen duydun mu anne? - Baba.
Anne.
Onunla konuşabilir miyim?
Evet, orada. Sesini duyuyorum.
Tamam. Sabırsızlıkla bekliyoruz. Hoşça kal.
- Büyük annem gelmiyor muymuş? - Hayır.
Anlaşılan hastaymış ama büyük babanız geliyor.
- Sen o kokuyu duydun mu baba? - Hangi kokuyu?
Bacalardan gelen iğrenç kokuyu. Ne o?
Sanırım bazen orada çöp yakıyorlar.
- Bak. - Ne?
- Hey! - Gretel.
Hey, bu haksızlık!
- Gretel. - Ne var?
Bu sadece bir oyun.
Ralf, işe aldığın şu özel öğretmen
normalde Gretel ve Bruno kadar küçük çocuklara ders veriyor muymuş?
Sanırım evet. Neden?
Onlara ne öğrettiğini biliyor muyuz?
Gretel son zamanlarda çok...
Şu an bütün çocuklara öğretilenler onlara da öğretiliyor.
Geri kalmamaları gerek.
Gel haydi.
Yatalım.
"Yahudi bize iftira attı ve düşmanlarımızı kışkırttı.
"Yahudi ahlaksız kitaplarla bizi doğru yoldan saptırdı.
"Edebiyatımızla ve müziğimizle alay etti.
"Etkisi her yerde yıkıcı oldu
"ve bunun sonucunda ulusumuz çöküşe sürüklendi,
- "daha sonra..." - Evet Bruno.
Anlamadım.
Bütün ulus bu adam yüzünden mi çökmüş?
Burada geçen Yahudi sözü tüm Yahudi ırkını ifade ediyor.
Sadece tek bir adam olsaydı,
eminim onu engelleyecek bir şeyler yapılırdı.
Ama iyi Yahudi diye bir şey vardır, değil mi?
Bence iyi bir Yahudi bulabilirsen
dünyanın en iyi kaşifi olursun Bruno.
Devam et Gretel.
"Yahudinin amacı insanlığın hükümdarı olmaktır.
"Yahudi yaratıcı değil, yıkıcıdır.
"Kültür düşmanıdır.
"Yahudi yüzünden binlerce Alman yoksul hale gelmiştir."
Efendi Bruno.
Ne yapıyorsun? Öğle yemeğini daha yeni yedin, değil mi?
Yürüyüşe çıkıyordum ve acıkabileceğimi düşündüm.
Ama okul çantanı kirletme. Getir buraya.
- Yiyecekleri düzgün sarayım. - Hayır. Bu seni ilgilendirmez.
Bruno, ne oluyor?
Okul çantanla ne yapıyorsun?
Bay Liszt bize birkaç kitap verdi. Okumak için salıncağa gidiyorum.
- Bir bakayım. - Neye?
- Kitaplara. - Olmaz.
Bruno, sadece Bay Liszt'in hangi kitapları verdiğini görmek istiyorum.
- Yalan söyledim. - Ne?
Sadece
macera kitapları aldım.
İyi. O zaman git bakalım.
Bu akşam yemekte iki konuğumuz olacak.
Komutanın babası gelecek
ve sanırım Teğmen Kotler bize katılacak.
Tut.
Ne oldu?
- Sakın geri atma. - Ne? Neden?
- Tehlikeli. - Tehlikeli mi?
Sadece bir top. Yapma.
Oynamayı sevmiyor musun?
- Top oynamayı mı sevmiyorsun? - Burada olmaz.
- Numaralı oyun nasıl oynanıyor? - Dedim ya, o oyun değil.
Sadece hepimizin numarası var.
Shmuel!
Bruno! Ne yapıyorsun?
Topum dışarı kaçtı. Onu almaya gittim.
Yandıkları zaman daha da kötü kokuyorlar, değil mi?
Ne?
Ama, herhalde siz...
Elsa, gizli tutmak için yemin ettim.
- Kendi karından bile. - Evet.
Hayatım üzerine yemin ettim. Anladın mı?
Elsa, sen de buna inanıyorsun.
- Sen de bu ülkenin güçlü olmasını... - Hayır Ralf, hayır! Hayır, böyle değil!
Sen bunu nasıl...
- Çünkü ben bir askerim. - Sen bunu nasıl...
- Askerler savaşır. - Bu savaş değil!
Bu da onun bir parçası! Gerekli bir parçası!
Sen de dahil hepimizin arzu ettiği yurt idealine
böyle bir iş yapmadan ulaşılamaz!
- Elsa. Elsa. - Uzak dur benden! Uzak dur benden!
Büyük babam geldi.
- Buna inanamıyorum. - Büyük babam geldi.
Birazdan geliyoruz.
Sana bunu kim söyledi?
Büyük annem nasıl?
Korkarım ki biraz rahatsız.
Çok yazık, sizi görmeyi iple çekiyordu.
- İyi olursa, belki bir dahaki sefere. - Kesinlikle.
Ralf, annen gerçekten hasta.
Bu ziyaret haftalardır dilinden düşmüyordu.
Belki bu yüzden hasta olmuştur.
Babanız bir özel öğretmeniniz olduğunu söyledi.
Evet. Çok iyi biri.
Ama macera kitabı okumamıza izin vermiyor.
Sadece sıkıcı, eski tarihi öğreniyoruz.
Sana bir şey diyeyim genç adam.
Tarih olmasaydı, birlikte bu masanın başında oturuyor olmazdık.
Babanın burada yaptığı iş,
tarih yazmak.
Senin yaşındayken, tarih açık arayla en sevdiğim dersti
ki bu babamı pek memnun etmezdi.
Neden?
Kendisi üniversitede edebiyat profesörüydü.
Öyle mi, hala öğretmenlik yapıyor mu?
- Bilmiyorum. - Bilmiyor musunuz?
Babamla görüşmüyoruz. Bir süre önce ülkeyi terk etti.
Öyle mi, ne zaman?
Yaklaşık dört yıl önce komutanım.
Ama çok yaşlı olamaz. Kaç yaşında, 40'larının sonunda falan mı?
Nereye gitti?
Teğmen Kotler,
edebiyat profesörü babanız nereye gitti?
Sanırım İsviçre'ye komutanım.
Ona en çok ihtiyaç duyulan bir anda
yurdunu terk etmeyi seçmesi ne tuhaf.
Hepimizin ulusal dirilişimizde rol almamız gereken bir anda.
Biraz daha şarap!
Ne sebep gösterdi? Verem mi oldu?
Oraya havası için mi gitti?
Korkarım ki gerçekten bilmiyorum komutanım.
Ona sormalısınız.
Bu biraz zor, değil mi?
Ne de olsa İsviçre'de.
Çabuk!
Bu akşam neyin var senin?
Evet, belki o yüzdendi. Belki hastaydı.
Tabii fikir ayrılıkları yoksa.
- Yani hükümetin politikasıyla ilgili. - Öyle adamlar duyuyorum.
Çoğu rahatsız ya da sadece korkak.
- Yine de hepsi vatan haini. - Kesinlikle doğru.
Herhalde babanızın böyle bir durumu olsaydı,
göreviniz olduğu üzere üslerinizi haberdar ederdiniz.
Teğmen Kotler!
Seni geri zekalı Yahudi! Pislik!
Ralf!
Yahudi!
- Ama babam hiçbir şey yapmadı. - Ne yapmasını bekliyordun?
Yahudi dövülmeyi hak etti.
Sana çiftlikle ilgili bir şey sorabilir miyim?
Bruno, hala oranın çiftlik olduğunu düşünmüyorsun, değil mi?
Orası bir kamp. Çalışma kampı deniyor.
Yahudiler için. Zaten bu ortada.
Sadece Yahudiler için mi?
Çok iyi işçi oldukları için mi?
İyi oldukları için orada değiller salak.
Hiçbir konuda iyi değiller.
Kötü oldukları için oradalar.
- Onlar düşman. - Düşman mı?
- Ama ben şeyle savaştığımızı... - Onlar kötü Bruno.
Kötü, tehlikeli haşarat onlar.
Birinci Dünya Savaşı'nı onlar yüzünden kaybettik.
Bay Liszt'in anlattığı hiçbir şeyi dinlemiyor musun?
Hayır. Pek sayılmaz.
Babam korkunç biri değil, değil mi? O iyi biri.
- Elbette öyle. - Ama korkunç bir yerin başında.
Orası sadece onlar için korkunç Bruno.
Babamla şimdi her zamankinden daha çok gurur duymalıyız.
Ülkemizi yeniden güçlendiriyor.
Dediğin gibi, biraz tuhaflar. Biraz...
Farklılar.
Onlar düşman Bruno.
Kötü, tehlikeli haşarat onlar.
Onlar aslında insan bile değil.
Burada ne işin var?
Bunları temizlemek için küçük parmaklı birini istediler.
Bizim arkadaş olmamamız gerekiyor.
Biz düşmanız. Bunu biliyor muydun?
Biraz ister misin?
- Baban nasıl biri? - Nasıl biri mi?
İyi bir adam mı?
Hiç iyi olmadığını düşünmedin mi?
Onunla gurur duyuyor musun?
Sen babanla gurur duymuyor musun?
Kamp gerçekten korkunç mu?
Ne cüretle evdeki insanlarla konuşuyorsun sen?
Bu ne cüret!
Bir şey mi yiyorsun?
Yemek mi çalıyordun?
- Cevap ver! - Hayır efendim. O verdi.
O benim arkadaşım.
Ne?
Delikanlı,
bu Yahudiyi tanıyor musun?
Bu Yahudiyi tanıyor musun?
Hayır, ben içeri girdiğimde kendi alıyordu.
Onu daha önce hiç görmedim.
Sen, bardakları temizlemeyi bitir.
Geri döndüğümde,
hırsızlık yapan sıçanların başına neler geldiğinden konuşacağız. Gel.
Yeni gelenler, kamptaki yaşamın sadece işten ibaret olmadığını
görmekten memnunlar.
Boş zamanları değerlendirmek için de bol bol olanak var.
Hırdavatçıda, inşaatta ya da çizme fabrikasında
geçirdikleri günün ardından işçiler,
kampın sunduğu birçok eğlencenin tadını çıkarabiliyorlar.
Takım sporu çok popüler.
Oynamayanlar ise izlemekten keyif alıyor.
İş gününün sonunda,
merkezde bulunan kafe, arkadaşların ve ailelerin
bir araya gelip doyurucu ve besleyici yemekler yemeleri için ideal bir yer.
Özellikle çocuklar, sunulan pasta ve keklerin tadını çıkarıyor.
Akşamları, ziyarete gelen orkestraların
ya da kamp içindeki yetenekli müzisyenlerin
verdiği konserlere katılım daima yüksek oluyor.
Yetişkinler ve çocuklar için diğer faaliyetler arasında,
kütüphanede kitap okumak, bahçecilik, çömlekçilik, sanat ve aşçılık sayılabilir.
Akla gelebilecek neredeyse her faaliyet kampta mevcut.
Güzel.
- Bravo. Mükemmel. - Teşekkürler.
Hoşça kal delikanlı.
Shmuel! Shmuel!
Anlamıyorum.
Kampla ilgili bir film izledim,
çok güzel görünüyordu.
Neden yalan söylediğimi bilmiyorum.
Gretel ve herkes bir sürü kötü şey anlatıyordu
ve o asker çok korkutucuydu.
Günlerdir buraya geliyorum ama sen hiç yoksun.
Arkadaşlığımızın bitmiş olabileceğini düşündüm.
Shmuel, yalan söylediğim için çok özür dilerim. Hala arkadaşız, değil mi?
Kurt nerelerde? Onu ne zamandır görmedim.
- Kurt kim? - Teğmen Kotler.
Cepheye gönderildi.
Gençliğinin ve enerjisinin
orada daha çok işe yarayacağı düşünüldü.
Komutanım, size telefon var.
İşin aslı Gretel, oraya gönderilmesinin nedeni
yetkililere, babasının
Parti'ye olan sadakatsizliğini bildirmemesi.
Bunun görevi olduğunu ekleyeyim.
- Şanssızlığı demek daha doğru. - Şanssızlığı mı?
Sadakatsiz olan annesi değil babası olduğu için.
Herhalde anneler hakkında rapor verilmesi gerekmiyor.
- Ne? - Pavel ne zaman dönecek?
- Anne? - Hiçbir zaman geri zekalı.
Babam arıyor. Evlerine bomba atılmış.
Büyük anneniz ölmüş.
"...bizim ve tüm ölüler için
"kazandığın zafer,
"ebedi cemaatinde hala sağ olup
"seni bekleyen biz kullarını
"ve cennette etrafını saran diğer kullarını,
"diriliş ve yaşamın kendisi olan,
"tek Tanrı Sen ve Kutsal Ruh ile birlikte sonsuz dünyada yaşayıp
"hüküm süren İsa ile bir arada tutar. Amin."
Bunu oraya koymamalı. Annen bunu istemezdi.
O istiyor.
"Yüce Tanrım, merhumenin..."
Sen hiç cenazeye gittin mi?
Büyük annemle büyük babam buraya geldikten hemen sonra öldüler
ama cenaze yapılmadı.
Şunu şuraya koy.
İkisi de aynı anda mı öldü?
Neden?
Bilmiyorum.
Babam yolda bir hastalık kapmış olabileceklerini söyledi.
Buraya varır varmaz hastaneye gitmek zorunda kaldılar.
Onları bir daha görmedik.
Bu eğlenceli.
Yine de keşke daha heyecan verici şeyler yapabilseydik.
- Şunu şuraya koy. - Bunu mu?
- Hayır, şunu.
- Bunu buraya mı? - Hayır, şuraya!
- Buraya mı? - Hayır.
- Yine eve dönmeni istemiyorum. - Evet. Ben de.
Bu şekilde davranamazsın!
- Davranışımı mı sorguluyorsun? - Bu böyle devam edemez!
Biliyorum. Artık buna katlanamıyorum Ralf.
Burada kalıp bu duruma ortak olamam.
Soru sormayacaklarını mı sanıyorsun?
- Ne sorusu? - Kendi aileme
hakim olamazsam, işimi yapma kabiliyetim hakkında ne derler?
- İş mi? Sen buna iş mi diyorsun? - Kendini topla be kadın.
Tamam. Boş ver gitsin. Boş ver.
Evlendiğim adamın bir canavar olduğu gerçeğini boş ver!
Öz annen bile seni sevemedi.
Burada mutlu musunuz?
Evet. Hem de çok.
Peki ya sen Gretel?
Mutluydum ama evimi özlüyorum. Arkadaşlarımı özlüyorum.
Evet, bundan eminim. Sen de Bruno. Sen de arkadaşlarını özlüyorsundur.
Hayır. Doğrusu artık değil.
Açıkçası asıl soru şu, eğer fırsatınız olsa
başka bir yerde yaşamayı tercih eder miydiniz?
- Memleketimizde mi? - Hayır. Berlin'de değil. Henüz değil.
Güvenli bir yerde, Lottie Teyzenizin Heidelberg'deki evinde mesela.
Hepimiz mi? Sen de mi?
Hayır. Korkarım ki bu henüz mümkün değil.
Burada kalıp işimi bitirmeliyim.
Şu anda anneniz bunu...
Şu anda başka bir yerde vakit geçirmeniz gerektiğini düşünüyor.
Bunu ister misiniz?
Korkarım, hayatta sık sık istemediğimiz şeyler yapmak zorunda kalırız Bruno.
Önemli olan, annenizin buranın çocukluğunuzu geçirmeniz için
uygun bir yer olmadığını düşünmesi
ve düşündükçe haklı olma ihtimalinin çok yüksek olduğunu anlıyorum.
- Ama baba... - Hayır!
Taşınmanızın vakti geldi.
Her şey yolunda mı?
Babamı bulamıyoruz.
Bazı adamlarla farklı bir göreve gitti
ve geri dönmediler.
Benim de kötü haberlerim var. Gidiyorum.
Bu defa ne kadarlığına?
Kötü olan da bu ya. Sanırım temelli.
Annem buranın çocuklara göre olmadığını söylüyor, bu çok aptalca.
- Ne zaman gidiyorsun? - Yarın öğle yemeğinden sonra.
Seni bir daha görmeyecek miyim?
Evet, göreceksin. İstersen yine herkesin arası düzelince
Berlin'e tatile gelebilirsin.
Keşke babanı bulmana yardım edebilseydim.
Sana yaptığım o şeyi gerçekten telafi etmek istiyorum.
Babanı bulmana yardım ederek telafi edebilirim, değil mi?
Bu harika olurdu. Gizli bir görev gibi.
- Burayı kazabilirim. - Ne? Onunla mı?
- Hayır ama bir şey getirebilirim. - Buraya gelmek istemezsin.
Bak.
- Ben senin tarafına geçebilirim. - Ne anlamı var ki?
Baban bu tarafta değil, öyle değil mi?
Ama oraya geçersem fark edilirim, değil mi?
Sana benzemiyorum.
Aslında bana benzeyebilirsin.
Benim gibi giyinip saçlarını tıraş edersen.
Saçlarımı tıraş etmem.
- Başlıkla kapatabilirsin. - Pijamalarım farklı renkte.
Ben sana getiririm. Onlarla dolu bir kulübe var,
binlercesi var. Gerçekten yapar mısın?
- Yapmak istiyorum. - Cesaret edebilir misin peki?
- Onu bulmana yardım etmek istiyorum. - Gitmeliyim.
O zaman yarın görüşürüz. Kocaman bir sandviç getireceğim.
Sakın pijamaları unutma!
Bruno?
Anne, çıkıp salıncakta oynayabilir miyim?
- Bruno... - Bu son şansım.
Tamam. Git o zaman.
- Gelmeyeceğini sandım! - Özür dilerim. Sıvışmak kolay olmadı.
Bugün burada olmamam gerekiyor. Pijamaları unutmuşsun!
- Sandviçi getirdin mi? - Seni hayal kırıklığına uğratır mıyım?
Shmuel.
Al.
Nasıl görünüyorum?
Tamam. Kazmaya başlayalım.
Bruno?
Bu kadar yeterli.
Haydi gidip babanı bulalım.
Haydi!
Efendi Bruno?
Shmuel.
- Kafeye gidebilir miyiz? - Kafe mi?
- Belki de eve dönmeliyim. - Babam ne olacak?
Tamam.
Önce kulübeye bakalım.
Bruno?
Haydi.
Baba?
Kalkın! Kalkın! Ayağa kalkın!
- Neler oluyor? - Bilmiyorum.
Bazen yürüyüşe çıkıyoruz.
Çabuk! Kalkın, kalkın!
Çabuk, çabuk!
Bruno!
Hala dışarıda bir yerlerde olmalı hanımefendi.
Bruno!
Bruno?
- Yürüyün! - Çabuk!
Kalk!
Kalk. Mecbursun!
Çıkarın şunları!
...demek oluyor ki haftalık imkanlarımız
neredeyse üçe katlanacak,
yani böylece yaz sonuna dek...
- Ralf. - Elsa, toplantıdayım.
Bruno kayıp.
Haydi!
Burada bekleyin!
Haydi!
Çabuk! Çabuk!
Sıraya girin!
Sen, haydi!
Bruno!
Daha hızlı!
Yürüyün.
Bruno!
Yok bir şey. Sanırım yağmur dinene kadar burada bekleyeceğiz.
Soyunun!
Nereye gidiyoruz?
Hayır, sadece duş.
Duş mu?
Kapıları açın! Kapıları açın!
Çabuk!
Bruno!