Ανοιξε!
Ανοιξε, είπα!
Ψάχνουμε κάποιον.
Υπάρχουν πράγματα για τα οποία δεν πρέπει να μιλάμε.
Πράγματα που συνέβησαν παλιότερα. Πριν από πολύ καιρό.
Αλλα το ότι δεν πρέπει να μιλάμε γι' αυτό, δε σημαίνει...
ότι μπορούμε να το ξεχάσουμε.
Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί κανείς με τίποτα να τα ξεχάσει.
Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΚΟΙΛΑΔΑ
Πώς ο ξένος βρήκε το δρόμο προς το αγρόκτημά μας, δεν το ξέρει κανείς.
Επειδή εκεί ζει κανείς τόσο κοντά κάτω από τον ουρανό...
δεν ήταν τίποτα περισσότερο απ' ό,τι ένας μισοξεχασμένος μύθος.
Αλλά τους ανθρώπους εκεί πάνω τους βόλευε έτσι.
Ποιος είσαι;
Ο Γκράιντερ.
Τι θες εδώ σε μας;
Θέλω κατάλυμα.
Κοίτα καλύτερα να του δίνεις!
Δεν άκουσες;
Πόσο καιρό, είπες, θέλεις να μείνεις εδώ;
Ολο το χειμώνα.
Δε θα φτάσει το ένα πουγκί.
Μα, τι θέλεις εδώ;
Οταν είπε ο ξένος τι θέλει να κάνει...
κανείς από τους γιους του Μπρένερ δεν είπε κουβέντα.
Κανείς δεν περίμενε κάτι τέτοιο.
Ούτε και ο χωρικός του Μπρένερ δεν είπε μια λέξη.
Επειδή αυτό που ο ξένος μας έφερε ήταν ένας καθρέπτης.
Ενας καθρέπτης με μνήμη.
Ετσι τον ονόμασε ο χωρικός του Μπρένερ.
Ετσι, έφεραν σε μας τον ξένο.
- Ολον το χειμώνα; - Για να δούμε...
- Πού έχεις την κόρη σου; - Μέσα είναι.
Ελα, φώναξέ την! Να τον γνωρίσει.
- Λούτσι! - Τι είναι;
Χαιρέτισε τον επισκέπτη μας!
Αυτή είναι η Λούτσι.
Από εδώ ο νέος αυτός άνδρας θα μένει μαζί μας: Γκράιντερ.
Κοίταξε να τον περιποιηθείς. Αλλά όχι πάρα πολύ.
Θα τα πούμε.
Μπορείς να το στρώσεις και μόνος σου!
Λούτσι!
Οχι, εντάξει είναι!
- Οχι, θα το κάνω εγώ. - Σας παρακαλώ!
Αν θες να φας κάτι, πρέπει να έρθεις. Τώρα.
Και βγάζεις φωτογραφίες είπες; Με ένα τέτοιο κουτί;
Και τι πράγμα θες να φωτογραφίσεις; Την κοιλάδα μας;
Αχα. Και έρχεσαι είπες από την Αμερική;
Ναι.
Υπάρχουν στ' αλήθεια Ινδιάνοι;
- Ναι. - Εχεις δει ποτέ κανέναν;
- Α, αλήθεια; - Ναι.
Και πώς μιλάς και Γερμανικά;
- Μου τα έμαθε η μητέρα μου. - Και πώς ξέρει τη γλώσσα μας;
Λούτσι, στάματα! Πολλά ρωτάς!
Οι άνδρες. Ποιοι είναι;
Οι γιοι είναι.
Του χωρικού του Μπρένερ.
Και οι έξι;
Ναι.
Ο χωρικός του Μπρένερ καθορίζει ό,τι θα συμβεί εδώ πάνω.
Αλλά μας φροντίζει.
Λούκας, βλάκα! Με τρόμαξες!
Λούκας! Δεν επιτρέπεται!
Σε παρακαλώ, Λούτσι!
Πρώτα να παντρευτούμε.
Λούκας!
Δεν μπορώ άλλο να το σκέφτομαι.
Πρέπει όμως.
Συνέχεια.
Θα ήθελα να εργαστώ.
Να βοηθήσω.
Μα, δε γίνεται.
- Είστε επισκέπτης μας. - Να κόψει ξύλα!
Αμα μπορεί, βέβαια.
Δεν μπορεί ο καθένας να το κάνει.
Οι φωτογραφίες που βγάζεις... Τι φωτογραφίες είναι;
- Μπορώ να τις δω; - Βέβαια.
- Πού είναι εδώ; - Στο Τέξας.
Εσύ είσαι αυτός;
- Ναι. - Και η μητέρα σου;
Και ο πατέρας σου; Εχεις φωτογραφία του πατέρα σου;
Οχι. Πάει καιρός που πέθανε.
Κι ο πατέρας μου έχει πεθάνει.
Είχε μείνει στο βουνό. Μαζί με τον αδελφό μου.
Είχε χαλάσει ο καιρός.
Δεν το κάνεις και άσχημα.
Εδώ στην άκρη μπορείς να τα στοιβάσεις μετά.
Θα πάω μετά στο χωριό. Αν θες μπορείς να έρθεις.
- Γεια σου. - Γεια σου.
Τι χρειάζεσαι;
Ενα σακί αλεύρι, ένα σακί βρώμη, ένα βάζο λαρδί.
- Και λευκό νήμα. - Γεια σου.
Γεια σου. Και ζάχαρη θα χρειαστώ.
- Πόσο; - Ενα κιλό.
Κι εσείς; Τι θέλετε εσείς;
Καφέ.
Θα αργήσει λίγο.
Και πεταλόκαρφα.
Εχουμε έναν σιδερά. Αν θέλετε να πεταλώσετε άλογο...
Δε σε περιποιούνται οι γυναίκες;
Ο Χανς είπε να φροντίζεις τον επισκέπτη μας.
Και ό,τι λέει ο Χανς, γίνεται κιόλας.
Το έπιασες;
Ολα καλά θα πάνε.
Σε ρώτησε κανένας εσένα;
Δώσε μου ακόμη ένα σναπς.
Και δώστου κι αυτού να πιει.
Δεν πίνω.
Μόνο κοιτάει αυτός.
Οταν σε κερνάω σναπς, να το πίνεις.
Ετσι!
Σταμάτα! Αφησέ τον!
Κοίτα εδώ.
Φρόντισε τώρα τον επισκέπτη σου.
Γράψτα!
Κρατάνε πολύ σε μας οι χειμώνες.
Δεν είναι τόπος αυτός για σένα.
Οταν πιάσει χιόνι, τότε θα είναι πολύ αργά.
Προλαβαίνεις να φύγεις.
Τις επόμενες μέρες περπάτησε αρκετά στην κοιλάδα, ο κύριος Γκράιντερ.
Με το κουτί του.
Δεν ξαναμίλησε ποτέ γι' αυτό που συνέβη στην ταβέρνα.
Εάν θέλετε να φάτε κάτι, πρέπει να το πείτε.
Ευχαριστώ.
Πότε είναι ο γάμος;
Σύντομα. Πριν κι από την Ενσάρκωση της Παναγίας (8η Δεκέμβρη).
Ηθελα και κάτι άλλο να ρωτήσω.
Μπορώ να βγω μια φωτογραφία; Του Λούκας και δική μου;
Ναι.
Αλλά να είναι πριν από το γάμο.
Ο Γκράιντερ είχε κρατήσει την υπόσχεσή του.
Μόλις άρχισε να χιονίζει. Πριν σκοτεινιάσει.
Σε μας, εδώ στην κοιλάδα.
Θα πέσει κι άλλο χιόνι!
Πέφτει δέντρο!
Με το πρώτο χιόνι έβγαλαν τα ξύλα από το δάσος.
Είναι πιο εύκολο τότε.
Αλλά είναι μια επικίνδυνη εργασία...
στην οποία βοηθούν όλοι οι άνδρες του χωριού.
Και οι γιοι του Μπρένερ.
Εμπρός!
Εφτασε!
Εμπρός!
Εφτασε!
Εμπρός!
Πάω εγώ.
Εφτασε!
Η καμπάνα χτυπά πένθιμα.
Πάρτε τον σπίτι.
Υπάρχει και μια φωτογραφία. Τη φέρνει τώρα η Λούτσι.
Ημουν στου παπά. Για την αναγγελία.
Είπε, ο γάμος θα γίνει.
Μίλησε ήδη με το χωρικό του Μπρένερ.
Κι αν φύγουμε;
Για πάντα;
Και οι άνθρωποί μας;
Ναι αλλά θέλω να είσαι εσύ αυτός.
Πιστεύεις, δεν το θέλω;
Σ' αγαπώ.
Τότε κάνε κάτι.
Την επόμενη μέρα ο Ρούντολφ των Μπρένερ πήγε για κυνήγι.
Οπως καθε χρόνο μετά το πρώτο χιόνι.
Επειδή η πείνα σπρώχνει τα ζώα από το βουνό προς την κοιλάδα.
Ελα έξω!
Στο χωριό λέγανε...
ότι ο χωρικός του Μπρένερ ανησυχούσε.
Γιατί... Τόσο πολύ ποτέ δεν είχε αργήσει, ο Ρούντολφ.
Μετά από τρεις μέρες πήγαν να βρουν...
οι Μπρένερ τον αδελφό τους.
Βάλε μου κάτι μαζί μου για φαγητό.
Σε μας εδώ στην κοιλάδα μόνο οι Μπρένερ επιτρέπεται να έχουν όπλο.
Δεν το ξέρεις;
Από την Αμερική το έχεις;
- Για ποιο λόγο το χρειάζεσαι; - Θα έρθουν να με ψάξουν.
Πού είναι αυτός;
Δεν ξέρω.
Χιόνιζε. Ολη τη νύχτα.
Και το χιόνι κάλυψε όλα τα ίχνη.
Αλλά ξέρανε ότι δεν θα μπορεί να βγει από την κοιλάδα.
Και παρόλ' αυτά ο χωρικός του Μπρένερ επέμενε...
να γίνει ο γάμος.
Να μην ξεχάσετε τον Κύριο καμία μέρα και καμία ώρα.
Το ξέρετε αυτό.
Αλλά ας θυμηθούμε σήμερα έναν πατέρα που δεν ήταν τόσο παντοδύναμος
Ας θυμηθούμε τον καλό Ιωσήφ.
Εσείς τι πιστεύετε ότι σκέφτηκε;
Πώς απέκτησε παιδί η Μαρία και πώς δεν κοιμήθηκε μαζί της;
Τον κατέλαβε η οργή!
Και ένιωθε να λυποθυμά.
Αν έδιωχνε τη Μαρία θα το είχε καταλάβει αυτό ο καθένας.
Αλλά ήταν ευλαβής.
Δεν ήθελε να σας φέρει στην αμαρτία.
Στο τέλος υπέκυψε.
Επειδή γνώριζε ότι ο γιος του έρχεται από το Καλύτερο.
Ο Ιωσήφ κατάλαβε ότι...
ό,τι του ζήτησε ο κύριος, δεν ήταν θυσία του.
Αντίθετα ήταν δώρο εξ ουρανού.
Και τι είπε γι' αυτό η αγία Μαρία;
Οταν με χρειάζεται και την οικογένειά μου,...
θα πρέπει να αποδεχτώ.
Επειδή αυτός ξέρει καλύτερα από μένα...
το τι είναι καλό.
Και τι είναι δίκαιο.
- Αμήν! - Αμήν!
Θέλω να εξομολογηθώ.
Να εξομολογηθείτε;
Τώρα;
Εις το όνομα του πατρός και του υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.
Θεέ, εσύ που φωτίζεις την καρδιά μας, χάρισέ μας γνώση και σώσε μας...
από τις αμαρτίες μας με τη φιλευσπλαχνία Σου.
Αμήν.
Παραβίασα την πέμπτη εντολή.
Σκότωσα.
Εναν στην κοπή ξυλείας.
Και έναν στο κυνήγι.
Ποιος είσαι;
Γνώριζες τη μητέρα μου.
Αυτό που συνέβη άλλοτε πριν από τουλάχιστον 20 χρόνια,...
αυτό διηγούνται ακόμη οι άνθρωποι.
Σαν να του πήρε την καρδιά...
και δεν ήθελε να τη δώσει πίσω στη γυναίκα του.
Ηθελε να εμποδίσει τον Μπρένερ να ξαπλώσει δίπλα της.
Οχι μόνο τη βραδιά του γάμου τους.
Συνεχώς, μέχρι να βρει πάλι την ελπίδα.
Οπως προσδοκούν όλοι στην κοιλάδα.
Οι άνθρωποι όλοι ήταν πεινασμένοι όταν είχαν έρθει στην κοιλάδα.
Οπως και όλοι οι άλλοι που ήρθαν.
Οι δικοί μας ήθελαν να τους κυνηγήσουν για να τους διώξουν.
Αλλά πρώτα έπρεπε να ρωτήσουν τον Μπρένερ.
Ο Μπρένερ ήθελε φρέσκο αίμα.
Του είχε αρέσει αυτό που είχε δει.
Εκείνη την ημέρα ο χωρικός είπε στους γονείς...
τι θα ισχύει πλέον με τα κορίτσια στην κοιλάδα.
Και ότι αυτός θα καθορίζει ποιος θα μένει και ποιος θα φεύγει.
Προσπάθησαν να τον πείσουν, έκλαψαν κιόλας.
Αλλά η πείνα μεγάλωνε συνεχώς.
Και τότε δώσαν στον Μπρένερ το λόγο της τιμής τους.
Και παρέμειναν.
Και μετά ήρθε η μέρα...
που ο χωρικός απαίτησε να τηρηθεί η υπόσχεση.
Δεν μπορούσε καθόλου να πιστέψει...
ότι άκουσε το χτύπημα στο παράθυρό της...
και ότι ήρθε ο αγαπημένος της να την πάρει.
Νόμιζαν ότι οι ταβερνιάρηδες θα τους κρύψουν...
αν τους δώσουν χρήματα.
Αλλά ο Μπρένερ πλήρωσε περισσότερα χρήματα.
Αυτή που ήταν τσιγκούνα ήταν η ταβερνιάρισα.
Και δειλή.
Και μετά τιμώρησαν και τους δυο.
Για να μάθουν όλοι τι θα συμβαίνει όταν
κανείς δεν τηρεί τις υποχρεώσεις του.
Αλλά μετά ο κύριος έδειξε κατανόηση.
Αλλοι λένε ότι ο διάβολος δεν πρόσεχε εκείνη τη στιγμή.
Τη γυναίκα δεν την είδε άλλος άνθρωπος ξανά.
Και εκδιώχθηκε από την κοιλάδα. Για πάντα.
Η τιμωρία του Μπρένερ επιβλήθηκε σε άλλους.
Ηταν οι γονείς της νύφης.
Δεν ταίριαζε να μείνουν έτσι.
Και τον γαμπρό, τον κρέμασαν.
Μέχρι να μη μείνει τίποτα από αυτόν.
Αυτή...
Μην κάνεις τη σπουδαία!
Η σειρά σου ήρθε!
Χόρεψε!
Αλλιώς θα χορέψω εγώ μαζί της.
Ερχομαι εγώ τώρα!
- Εγώ τώρα! - Μα, δεν τελείωσα.
Δεν τελείωσα ακόμη!
Οχι, σας παρακαλώ! Σταματήστε!
Αφήστε τον!
Τι; Τι θέλεις;
Πάμε. Ηρθε η ώρα.
Λούκας, όχι!
Δεν έχει νόημα.
Φεύγουμε.
Η γυναίκα!
Λούτσι, πάρε το όπλο του!
Κι εσείς πετάξτε τα δικά σας.
Κατεβείτε από τα άλογα, όλοι! Κι εσύ!
Ξεπέζεψε!
Λούτσι, ανέβα.
Διώξτε τα άλογα!
Εμπρός, Λούτσι!
Εμπρός!
Εσύ.
Θα σου δείξω. Ορκίζομαι.
Μπροστά από το αγρόκτημά σας. Αύριο. Μετά την ανατολή του ήλιου.
Δώσμου το όπλο.
Το όπλο.
Γιατί το έκανες αυτό; Γιατί;
Ελα.
Εδώ θα ψάξουν πρώτα.
Τον θέλω ζωντανό.
Γιατί δεν άφησες τη Λούτσι;
Μητέρα!
- Θεέ μου. - Θα έρθουν να μας βρουν.
Οχι. Εγώ θα πάω σ' αυτούς.
Ευχαριστώ πολύ.
Γυναίκα! Ελα λίγο κάτω!
Ελα κάτω τώρα!
Τι θέλεις από μας;
Θέλεις χρήματα;
Δε θέλω χρήματα από σένα.
Εγώ έχω μερικά για σένα.
Σ΄αρέσει να μιλάς έτσι.
Για χρήματα.
Σήκωσέ τα!
Είπα να τα σηκώσεις!
Φάτα.
Είπα να τα φας!
Ελα!
Οχι! Οχι! Σταμάτα!
Θεέ μου...
Φάτα!
- Σας παρακαλώ! - Να τα φας!
Φάτα!
Μάσησέ τα!
Φυγέτε!
Βοηθήστε με!
Βοηθήστε με! Σας παρακαλώ!
Βοηθήστε με!
Βοηθήστε με! Δειλοί!
Σταμάτα επιτέλους! Κάθαρμα!
Παλιοκάθαρμα!
Φύγε εσύ!
Σταμάτα! Θα σε σκίσω!
Δυο φορές οπλίζει μόνο.
Δυο φορές διαδοχικά. Εμείς μπορούμε τέσσερις φορές.
Μείνε εδώ.
Ηταν... ωραία γυναίκα.
Η μητέρα σου.
Ελα.
Είσαι μήπως...
ο γιος της;
Και;
Οι Μάινιγκεν;
Είναι νεκροί.
Ολοι.
Και τα...
αδέλφια σου;
Σε παρακαλώ:
Κάνε γρήγορα.
Θα πέθαινε παραλίγο από πυρετό.
Ηταν στο κρεβάτι τρεις εβδομάδες.
Κανείς δεν είπε τίποτα.
Αλλά όλοι ξέρανε ότι υπήρχαν πολλοί...
που θέλανε να τον κυνηγήσουν.
Η να του κάνουν κάτι πιο κακό.
Ο χωρικός του Μπρένερ είχε αφήσει το σπόρο του σε κάθε οικογένεια.
Και η ελευθερία είναι ένα δώρο...
που κανείς δε θέλει να χάσει τόσο εύκολα.
Η άνοιξη είχε έρθει νωρίτερα.
Τον Μάρτη ήρθε κιόλας.
Λίγο πριν το μεσημέρι, όταν βγήκε ο Γκράιντερ.
Εκανε άλλη μια βόλτα τριγύρω.
Ηταν η τελευταία φορά που τον είχα δει.
Εκείνη τη μέρα είπα στο Λούκας ότι κουβαλάω παιδί μέσα μου.
Χάρηκε πάρα πολύ. Και ένιωθε περήφανος.
Γιατί επιτέλους έγινε κάτι σωστό.
Επιμέλεια υποτιτλισμού: Καρανικόλας Μιχάλης Νοέμβριος 2014
Αναθεώρηση: MJ Γενική επιμέλεια: ΚM
Εργαστήρι Υποτιτλισμού εκπαιδευτικών Γερμανικής γλώσσας