Tato...
6 CZERWIEC 1944 R.
SEKTOR ZIELONY PIES PLAŻA OMAHA
Dobijamy za 30 sekund! Bóg z wami!
Zgrupować się na obu burtach.
Ruszać się i utworzyć lukę.
Macie się rozproszyć po plaży.
Pięciu ludzi to już okazja. Na jednego nie warto tracić amunicji.
Uważajcie, aby do broni nie dostał się piach.
Pamiętajcie, co powiedziałem. Do zobaczenia na plaży.
Otworzyć klapy!
Za burtę!
Lewa i prawa strona, za...
Jezu.
Dziękuję...
Co mamy teraz, do cholery, robić?
Kapitanie Miller!
Sierżancie Horvath!
Zabierz swoich ludzi
Wy tam! Pilnować się mnie. Za mną!
Gdzie jest punkt zborny?
Gdziekolwiek, byle nie tu!
Klif! Podejść pod klif!
Panie Sierżancie, ja zostaję!
Wynocha z tej plaży! Zrobić miejsce dla innych!
To wszystko, co mamy!
Każdy centymetr tej plaży jest namierzony!
Jak zostaniecie na miejscu, to po was.
Mamo! Mamo!
Na ziemię! Na ziemię!
Skąd jesteście chłopaki?
104 Batalion Medyczny!
Mamy założyć szpital polowy!
Pozbądź się tego gówna!
Złapcie za jakąś broń. I za mną.
- Dostałem! - Briggs!
Zabierz mnie stąd!
- Sanitariusz! - Melduję się z Batalionu Marynarki.
Muszę oczyścić plażę w przygotowaniu na czołgi.
Wszystkie oddziały pancerne toną przecież w Kanale La Manche.
Takie mam rozkazy.
Proszę iść gdzieś indziej. Muszę oczyścić tę plażę!
Chodź, Briggs!
Sanitariusz!
Na przód! Na przód!
Na przód! No już!
Przyjęcie na plaży. Żaden czołg nie dotarł na brzeg.
Nie mamy czołgów. Pies 1 jest zamknięty.
- Kto tu dowodzi? - Pan, Kapitanie!
- Sierżancie Horvath! - Kapitanie!
Czy wie pan, gdzie jesteśmy?
Tam, gdzie mieliśmy być, a gdzie inni nie dotarli!
Nikt nie jest tam, gdzie być powinien.
Przyjęcie na plaży. Pierwsze uderzenie nieskuteczne.
Nie utrzymujemy plaży. Powtórz, nie utrzymujemy plaży.
Panie kapitanie, mamy tu paru z Kompanii Fox,
Kompanii Able i George!
Paru z marynarki i oficera nadzorującego desantem!
Przyjęcie na plaży.
Kot-F , Kot-F , K...
- Melduje się Reiben! - Ktoś jeszcze?
Jackson, i na tym koniec.
Melduje się Mellish.
Caparzo! DeForest jest w tyle z Wadem.
Został trafiony. Jest podziurawiony jak sito.
Wade mówi, że nie przeżyje!
Sprawdź, czy nikt więcej nie potrzebuje pomocy.
To chirurg wojskowy, panie Sierżancie!
- Zwróćcie na siebie jego uwagę. - Wade!
Hej, doktorku!
Zabrać go z plaży.
Udało się! Zatrzymaliśmy krwawienie!
Kurwa!
Daj nam, kurwa, szansę, ty sukinsynu!
Pieprzony sukinsyn!
Chodź, Wade! To ja, Mellish!
Znaleźliśmy Millera! Ruszać się! Ruszać!
To wszyscy? Tylko tylu przeżyło?
Rozproszyli nas, panie kapitanie. Będzie nas więcej.
Nie wystarczy. Wyjście z sektora...
Na prawo. Czy na lewo? Cholera!
Vierville jest na zachodzie. Więc to jest Pies 1.
Wykańczają nas!
Nie mamy, kurwa, szansy, a to niesprawiedliwe!
Zebrać broń i amunicję!
Ruszać się, wyciągnąć ją z piachu!
Hej, Reiben, Gdzie twój karabin maszynowy?
Na dnie kanału, panie kapitanie. O mały włos mnie nie utopił.
Znajdź sobie inny.
Rury Bangalora! Przynieść rury Bangalora!
Granaty, granaty! Dawać je tu!
Rozstawić je na całej długości!
Głowa do góry! Kiełbaski są w drodze!
Szybciej, szybciej!
- Melduje się Jackson! - Melduje się Reiben!
Dajcie mi jeszcze jedną.
O Boże, jak boli! Umieram!
O mój Boże! O Jezu!
Podawaj, podawaj. Już prawie mamy.
Jezu! Szczęściarz.
Podawaj. Trzymasz?
Boże! Boże, dopomóż!
Nie umrzesz.
Nic ci nie jest. Nie patrz na ranę.
Przygotować się do strzału!
Kryć się!
Wracamy do gry! Osłaniać się!
Na drugą stronę wyłomu!
Wystarczy! Idziemy!
Zbadany. Morfina.
Opatrunek.
Stan krytyczny.
Nie żyje.
Skurwysyn...
- Chodź tu. - Kurwa. Nie mogę się ruszyć!
Mellish, daj swój bagnet.
Dwa CKM-42 i dwa moździerze. Dodaj 20, to pozostało 30.
Nie ma tam zbyt dobrej osłony,
ale to wspaniała pozycja, gdybyśmy mieli trochę broni.
Musimy wrócić do gry! Zaczynamy.
Reiben, Mellish, idziemy do boju!
Zająć pozycje i strzelać w tych na górze.
Davis, DeBernardo, Young, Valk, przygotować się.
Ogień osłaniający!
Naprzód, naprzód!
Pieprzony pluton egzekucyjny.
To jedyny sposób na wydostanie stąd ludzi.
Short, Payton, McDonald, Parkes!
Przygotować się!
- Może rozdamy opaski na oczy? - I tak wszyscy tu umrzemy.
Ogień osłaniający!
Naprzód, naprzód!
No już!
Naprzód, do cholery!
- Jackson. - Tak jest.
- Widzisz ten krater? - Tak jest, panie kapitanie.
Będziesz tam miał dobrą osłonę przed karabinem maszynowym.
Czekaj na mój rozkaz.
Naprzód!
Pańska matka nie byłaby zachwycona, gdyby to zobaczyła.
Myślałem, że ty jesteś moją matką.
Nie opuszczaj mnie, o Panie.
Mój Boże, żałuję, że Cię obraziłem.
Nienawidzę swoich grzechów, bo Cię nimi obraziłem, Panie.
Cała moja siła... Śpiesz mi Panie z pomocą.
- Mamy przejście! Tutaj! - Wracamy do gry!
Ruszać się!
Do roboty, panie sierżancie!
Doyle, chodź tu!
Panie sierżancie.
- Ogień! - Doyle, dawaj!
Nie strzelać! Nich się spalą!
"Przyjacielu"? Ty sukinsynu!
Na ziemię!
Przerwać ogień!
Charlie Trzy do Trzciny Cukrowej.
Powtarzam, Pies 1 otwarty. Przyślijcie ciężki sprzęt.
Czekam na połączenie skrzydeł. Odbiór.
Co?
Co? Przykro mi, ale nic nie rozumiem.
Co on powiedział?
"Spójrz, umyłem ręce do obiadu".
- Hej, Ryba. - Tak?
Spójrz na to. Nóż od Hitlerjugend.
Teraz będzie to nóż szabasowy do krojenia challah.
Ruszać się!
Niezgorszy widok.
To prawda.
Niezgorszy widok.
SEAN RYAN
Szanowny Panie Boyd,
na pewno otrzymał pan już wiadomość...
Szanowna Pani Jensen... ...o śmierci pani syna.
...żadne słowa nie będą w stanie ukoić żalu...
Jego strata jest niepowetowana.
Był mężnym żołnierzem...
Braliśmy udział
w jednym z najważniejszych działań wojennych tej wojny.
Al podtrzymywał wszystkich na duchu.
Zawsze zgłaszał się na ochotnika...
...dotarliśmy do prześwitu, przez który przeszło...
Pani mąż służył w oddziale,
którego niebezpiecznym zadaniem było dostanie się pomiędzy...
...które są dla nas tak wartościowe.
Śmierć Lee i innych jest niepowetowaną stratą.
Rozumiem pani pragnienie
poznania okoliczności w jakich zginął...
Pułkowniku, mam tu coś, o czym powinien pan wiedzieć.
Tych dwóch mężczyzn zginęło w Normandii.
Ten, na plaży Omaha.
Sean Ryan.
A ten, w Utah.
Peter Ryan.
Ten mężczyzna poniósł śmierć w Nowej Gwinei.
Daniel...Ryan.
Oni byli braćmi, panie pułkowniku.
Właśnie mnie powiadomiono, że dziś po południu
ich matka otrzyma wszystkie trzy telegramy.
To jeszcze nie wszystko. Jest czwarty brat.
Razem z jednostką został zrzucony na noc przed inwazją.
Jest gdzieś w Normandii.
- Żyje? - Nie wiemy.
Proszę pójść ze mną.
Do cholery.
Wszyscy czterej walczyli w jednej dywizji, ale zostali rozdzieleni
po śmierci braci Sullivan na Juneau.
Czy mamy jakiś kontakt z czwartym z synów?
Nie, pułkowniku. Został zrzucony gdzieś w rejonie Neuville.
To i tak poza linią nieprzyjaciela.
Nie uda nam się dokładnie ustalić, gdzie został zrzucony.
Z raportów wynika, że dywizja 101 została okropnie rozproszona.
Zostali porozrzucani po całej Normandii.
Zakładając, że Ryan przeżył zrzut, może być teraz gdziekolwiek.
Prawdopodobnie jednak zginął w akcji.
Uważam, że jeżeli wyślemy jakąś misję ratowniczą,
aby przedzierała się przez mrowie niemieckich posiłków
wzdłuż linii frontu, to sami zginą.
Mam tu list...
napisany bardzo dawno temu do Pani Bixby z Bostonu.
Proszę posłuchać.
"Szanowna Pani,
Pokazano mi w Departamencie Wojny dokument,
z którego wynika,
że jest pani matką pięciu...
synów, którzy ponieśli mężną śmierć na polu walki.
Wiem, że moje słowa, tak puste i jałowe,
nie zdołają ukoić żalu
po tak wielkiej stracie.
Nie mogę jednak nie skierować do Pani
pocieszenia, jakie można znaleźć
w podziękowaniach od republiki, za którą poświęcili życie.
Modlę się, aby nasz Ojciec Niebieski
złagodził cierpienie pani żałoby,
a pozostawił jedynie czułe wspomnienia o utraconych bliskich...
oraz wielką dumę, przynależną Pani,
za tak wielkie poświęcenie
złożone na ołtarzu wolności.
Z najwyższym szacunkiem...
Abraham Lincoln."
Ten chłopak żyje.
Wyślemy kogoś, aby go odnaleźć.
I zabierzemy go, do cholery, stamtąd.
Tak jest, panie pułkowniku.
PLAŻA OMAHA TRZECI DZIEŃ INWAZJI
Mieliśmy mieć 32 czołgi, 27 z nich nie dotarło.
- Miller, z Kompanii Charlie. - Proszę wejść, panie kapitanie.
Jeżeli nie przerzucimy tych czołgów do 6 rano,
cała dywizja utknie pod Carentan,
nie zdolna do dalszej walki.
Powiadomicie mnie?
Niech Kompania Charlie utrzymuje Vierville do naszego przyjścia.
Tak jest. Goniec!
Dywizja powietrznodesantowa miała nam utorować teren.
Zostali jednak rozproszeni na wietrze.
- Jaka jest wasza sytuacja? - Sektor 4 zabezpieczony.
Ustawiliśmy działa kal. 88mm tu, tu i tu.
Mają tam już cztery czołgi
i parę wozów pancernych.
Te dwa pola minowe, to w rzeczywistości jedno duże.
Próbowaliśmy się przez nie przedrzeć,
ale okazało się, że jest za dużo min...
wszystkiego po trochu.
Miny wyskakujące SP-44, miny puszkowe, A-200...
i te drewniane bękarty, których wykrywacz min nie wyłapuje.
Na tej drodze... założyli miny przeciwpancerne TM-43.
Chyba na nasze czołgi...
odtąd, aż do wioski.
Zaznaczyliśmy je, wezwaliśmy inżynierów.
Opór?
Liczyliśmy na większą pomoc.
Była tam jedna, niezbyt mocna kompania bez artylerii.
Wehrmacht 346 Piechota, Von Luck Kampfgruppe.
Wzięliśmy 23 jeńców.
Oddaliśmy ich w ręce milicji.
A nasze straty?
Dane...
35 zabitych... dwa razy tyle rannych.
Po prostu... nie chcieli oddać tych dział 88mm.
To było ciężkie zadanie, dlatego je dostałeś.
Tak jest.
John...
Mam dla ciebie następne zadanie.
- Tak jest. - Prosto z góry.
Zabieramy pluton, z misją do Neuville.
Pan będzie dowodził plutonem?
Jakiś szeregowiec stracił trzech braci i puszczają go do domu.
Dlaczego Neuville?
Uważają, że jest jednym z tych rozproszonych zrzutów.
Znalezienie jednego, konkretnego żołnierza nie będzie łatwe.
To jak szukanie igły w stogu siana.
A co z naszą kompanią?
Wybierzemy kilku, a reszta przejdzie do Bakera.
Jezu Chryste.
Odebrali ci kompanię?
Nie była moja. Należała do armii. Więc mi rozkazali.
Weź Reibena, Jacksona, Wada, Beasleya i Caparzo.
Beasley nie żyje.
Weź w takim razie Mellisha. Czy ktoś z naszych mówi po francusku?
- Chyba nie. - A Talbot?
- Zmarł dziś rano. - No dobra.
Spróbuję znaleźć innego tłumacza.
Czekajcie na mnie na plaży.
- Co będziemy robić? - Posłuchajcie... Co?
Co będziemy robić?
Ty, Caparzo, pójdziesz do domu z kawałkiem sera w dupie.
Myślałem, że ty to lubisz.
Uwaga!
Spocznij.
Szukam kaprala Uphama.
- Timothy E. Upham. - To ja, panie kapitanie.
- Mówisz po francusku i niemiecku? - Tak jest, panie kapitanie.
Jak z twoim akcentem?
Trochę we francuskim. Mój niemiecki jest bez zarzutu.
Zostałeś przydzielony do mnie. Zbieraj swoje rzeczy.
Ruszamy do Neuville. Kiedy uaktualniono mapę?
O 08:30, panie kapitanie.
Te dwie osie posuwają się na południe...
Panie kapitanie, w Neuville są Niemcy.
Tak, kapralu. Wielu Niemców.
Czy to jakiś problem, kapralu?
Nie, ale nigdy nie walczyłem. Robię mapy, tłumaczę...
Potrzebuję kogoś, kto mówi po francusku i po niemiecku.
Moi tłumacze zginęli.
Ale ja nie miałem w ręku broni od ćwiczeń, panie kapitanie.
- Strzelałeś z broni? - Tak jest, panie kapitanie.
- No więc zbieraj się. - Tak jest.
Panie kapitanie, czy mogę...
Czy mogę zabrać ze sobą maszynę?
Tak jest.
Dziękuję bardzo, panie kapitanie.
- A to jakaś pamiątka? - Nie, panie kapitanie.
Nie musi się pan śpieszyć, kapralu.
Proszę podejść do rzeczy optymistycznie, kapralu.
Przede wszystkim... to ci nie będzie potrzebne.
- Ale to tak. - Tak jest, panie kapitanie.
Chcesz, żebym ci odstrzelił głowę?
Nie dotykaj mnie, kurwa, tymi małymi szczurzymi łapami.
Wracaj, kurwa, do szeregu.
Byłem tylko ciekaw, skąd jesteś, to...
- Caparzo, tak? - Pieprz się, kapralu.
Zrozumiano.
Salutując kapitanowi wystawiasz go na cel Niemcom.
Nie rób tego, zwłaszcza, kiedy jestem obok niego.
Kapralu, o czym jest twoja książka?
- Uważaj z tym karabinem. - Przepraszam.
Ma być o więzi braterstwa,
jaka rozwija się pomiędzy żołnierzami podczas wojny.
Braterstwo?
Co ty wiesz o braterstwie?
Posłuchaj go, Ryba.
Spytaj kapitana, skąd pochodzi.
Tak, spytaj kapitana.
Powie ci wszystko, co chcesz wiedzieć.
Czy w tym wszystkim jest jakaś logika?
Po co narażać życie ośmiu ludzi, aby uratować jednego faceta?
- 20 stopni. - Czy ktoś chce na to odpowiedzieć?
Reiben, pomyśl o biednej matce tego skurczybyka.
Ja też mam matkę.
Ty masz matkę. Sierżant ma matkę.
Cholera, założę się, że nawet kapitan ma matkę.
No, może nie kapitan, ale reszta z nas ma.
"Nie nam dane zastanawiać się dlaczego, mamy walczyć i umierać."
Co to ma znaczyć? Mamy, kurwa, wszyscy zginąć?
Upham mówi o naszym żołnierskim obowiązku.
To prawda.
Mamy do wykonania rozkaz. A to jest ważniejsze nawet od
- waszych matek. - Dziękuję panu.
Nawet, jeżeli wiem, że cała misja jest "fubar", panie kapitanie?
Zwłaszcza dlatego.
- Co to znaczy "fubar"? - To niemieckie słowo.
Nigdy takiego nie słyszałem.
Panie kapitanie... mam zdanie w tej kwestii.
Podziel się nim ze wszystkimi.
Z mojego punktu widzenia, panie kapitanie,
to cała ta misja jest poważnym naruszeniem
wartościowych zasobów militarnych.
- Tak. Kontynuuj. - Wydaje mi się,
że Bóg ukształtował ze mnie świetny instrument wojenny.
Reiben, uważaj dokładnie. Tak się właśnie biadoli!
- Kontynuuj, Jackson. - Myślę,
że postawienie mnie z karabinem na kilometr od Adolfa Hitlera,
gdyby go nic nie zasłaniało...
Pakować manatki, chłopaki. Wojna się skończyła. Amen.
Świetnie, czubku.
A pan, kapitanie? Nigdy pan nie narzeka?
Nie narzekam do was, Reiben. Jestem kapitanem.
Istnieje tu hierarchia. Narzekania idą w górę, nie w dół.
Wy narzekacie do mnie, ja do moich zwierzchników.
Ja nie narzekam do was, ani w waszej obecności.
Przepraszam, panie kapitanie,
Powiedzmy, że nie jest pan kapitanem. Co by pan wtedy powiedział?
W takim razie,
powiedziałbym, że to wspaniała misja,
że jej cel jest niezmiernie wartościowy,
godny największych poświęceń.
Poza tym... szczerze współczuję
matce szeregowca Jamesa Ryana
i poświęcę swoje życie oraz życie moich ludzi,
zwłaszcza twoje, Reiben, aby ulżyć jej cierpieniom.
- Jest niezły. - Kocham go.
Na prawo.
- Grzmot! - Błyskawica!
Upham, na drugą stronę. Reiben, wy czterech ruszać.
Naprzód, naprzód!
- Miło was widzieć. - Przybyła nasza pomoc.
Ilu was jest?
Tylko ośmiu. Nie jesteśmy tu, żeby wam pomagać. Przykro mi.
- Co pan przez to rozumie? - Szukamy szeregowca Ryana.
Ryana? Po co?
- Czy jest tutaj? -Nie wiem.
Może po drugiej stronie miasta. Niemcy odcięli nas od drugiej grupy.
- Jak się nazywa? - Ryan. James Ryan.
Był w 101 -wszej.
- Goldman, znajdź gońca. - Goniec!
Chodźcie.
Jonesy, zrobił tu dziurę!
Zatrzymała nas potężna akcja karabinowa ze wschodu.
Niemcy wzmacniają cały dzień swoje pułki.
Przez 45 minut była cisza.
Niemiecki ogień skoncentrowany jest teraz głównie na zachodzie.
- Kto to mówi przez głośniki? - To Dagwood Dusseldorf,
oficer od morale naszych przyjaciół.
Statua Wolności jest kaputt.
Statua Wolności jest "kaputt".
To żenujące.
Druga w lewo...
Twój ojciec był obrzezany przez mojego rabina, ty dupku!
Szeregowiec, Ryan, Jakub, mógł być tu zrzucony ze 101 -szą.
- Zrozumiałeś? - Osłaniać!
Naprzód!
Wy, kurwa, sadystyczne zwierzęta! Złaź.
Będą się starać zdjąć gońców, aby nam utrudnić kontakt.
Po co do niego strzelać?
Dopóki żyje, niesie wiadomość.
- Zrobilibyśmy to samo. - Właśnie, że nie!
- Przygotować się do drogi. - Tak jest.
Przekaż kapitanowi Hamillowi, że jesteśmy w drodze.
Jak wygląda pozostała część Neuville?
Następna ulica ma po obu stronach dwupiętrowe budynki.
Dużo okien, a na lewo dobrze osłonięty plac.
- Pokaż mi. - Sierżancie, trzymać pozycje.
Tak jest.
Trzymajmy się z dala od prześwitu, a wykorzystujmy budynki.
Spróbujemy. Dwóch twoich i dwóch moich.
Hastings, Goldman, do przodu!
Reiben, Caparzo.
Biegniecie krótkie odcinki.
Rozglądać się dobrze na rogach.
Przygotować się na bezpośredni kontakt.
Naprzód. Upham, zostań z sierżantem Horvathem.
Zostań tu.
Zaopiekuję się nim.
Zostań tu ze mną.
Na końcu ulicy jest brama prowadząca na plac.
Dobrze.
Reiben, skąd pochodzi kapitan?
Jak zgadniesz, dostaniesz nagrodę.
300 dolców, tak słyszałem.
Robimy zakłady. 5 dolców i wchodzisz.
Powoli.
To już za rogiem. Podchodź, kryjąc się, do tej bramy.
Ktoś musi chyba wiedzieć, skąd on pochodzi.
Jestem z nim od Kasserine Pass, i też nie wiem.
Bolą mnie kostki.
Będę jeździł na wózku, zanim skończy się wojna.
Nareszcie. O, mój Boże.
Mam kostki, jak stara baba. Jak stara...
Nie wiesz nawet, gdzie chodził do szkoły?
Kapitan nie chodził do szkoły.
Złożyli go z części amerykańskiego żołnierza.
Zwracaj uwagę na szczegóły.
Ja wiem, skąd on jest, bo jestem spostrzegawczy.
Uważaj, żebyś nie wdepnął w jakieś gówno.
Mów.
Grzmot! Odzew, albo otworzymy do was ogień!
Upham, powiedz im, żeby się pokazali.
Zapytaj, gdzie są Niemcy.
Co on mówi?
Coś na temat dzieci. Chce, abyśmy je wzięli ze sobą.
Nie, nie możemy wziąć dzieci. Nie możemy!
Nie możemy zabrać dzieci!
Myślą, że z nami będą bezpieczne.
Z nami nie będą bezpieczne!
Zwariowaliście? Posłuchajcie kapitana!
Myślą, że z nami dzieci będą bezpieczne.
Caparzo! Oddaj tego dzieciaka!
Oddaj im tę dziewczynkę!
Caparzo, oddaj im ją natychmiast!
Jak się mówi "Nie bój się"? Przypomina mi siostrzenicę.
Oddaj im natychmiast dzieciaka!
Kapitanie, moglibyśmy ją zabrać do następnego miasta.
Jesteśmy tu, aby wykonywać pieprzone rozkazy!
Sierżancie, zabierz tego dzieciaka!
Kryć się! Kryć się!
Chodź!
Cholera jasna! Jak to się stało?
Padł na ziemię zanim usłyszeliśmy strzał.
Lepiej się nie wychylać. Niczego nie zauważyłem.
420 metrów, kapitanie. Może trochę mniej.
Na waszym miejscu, nie wychylałbym się, chłopaki!
Ten snajper ma talent!
Nie płacz. Zaniosę cię do rodziców.
Nie płacz.
Carpy.
- Kapitanie. - Trzymaj się, Caparzo.
Pomóżcie mi wstać. Jestem w stanie iść.
Caparzo, nie ruszaj się!
Dobra.
Dwie działki w lewo.
Kapitanie, widzi go pan stamtąd? Jak on się czuje?
Wade, zostań na miejscu.
Gdzie go trafili?
- Widzi go pan? - Zostań na miejscu!
Do cholery, nie wyrywaj się! Co ty robisz?
Chcesz, żeby ciebie trafili?
- Ryba, chodź tu. - Carpy, opuść głowę.
Opuść głowę.
Boże, ufam Tobie.
Nie pozwól mi się wstydzić moich czynów.
Nie pozwól, aby wróg nade mną tryumfował.
Przepisz to.
Przepisz i wyślij.
Sam to wyślesz. Schowaj to!
- Jest na nim krew! - Widzę.
To... To dla mojego ojca. Papier jest zakrwawiony.
Zdjęty.
- Czy to coś poważnego? - Klatka piersiowa, może płuco.
W górę ulicy!
- Szczegóły! - Góra czysta! Dół czysty!
Dlatego nie możemy zabierać dzieci.
Sierżancie Horvath, rozejrzyj się za amunicją.
Upham...menażki. Napełnić je.
- Sierżancie Hill. - Tak, panie kapitanie.
Zbierz swoich ludzi. Spotkamy się w północno-zachodnim rogu.
Mellish, sprawdź wieżę. Natychmiast. Ruszaj!
Pieprzyć tego Ryana.
- Grzmot! - Błyskawica!
Wchodźcie.
Chłopaki, szukamy kapitana Hamilla.
- Jest po drugiej stronie placu. - Po drugiej stronie placu.
Uważajcie na snajperów.
Odpocznijcie. Usiądźcie.
Jimmy T, znajdź kapitana Hamilla i przyprowadź go tutaj.
Czy jest tam?
Skąd mam wiedzieć? Idź go poszukaj, dobrze?
Dziękuję, kretynie.
No dobra.
Odpocznijcie tu trochę, chłopaki.
Muszę wyjąć tego pieprzonego autostopowicza z mojego buta.
Rzucić broń!
Rzucić broń, no już! Rzucić, kurwa, broń!
- Zastrzelę cię! - Rzucić broń!
No już! Broń na ziemię!
Góra czysta!
- Cholera! - Góra czysta!
Dół czysty!
- Wystarczy za całe życie. - Miejmy nadzieję.
Fred Hamill, 101 -sza Zwiad.
John Miller, 2-ga Powietrzna. Dziękujemy.
Szukamy szeregowca Jamesa Ryana.
Jest członkiem pańskiej ekipy. Czy jest może pod pańskim dowództwem?
- Jak wyglądała droga do miasta? - Malownicza.
- Straciliśmy większość amunicji. - I jednego z ludzi.
Rozstawić ponownie pancerzownicę na prawym skrzydle.
- Tak jest! - I przyprowadź tu Ryana.
Ryan, zgłoś się do kapitana!
Oto i nasz chłopak.
Mówiłem, że to dupek.
- Melduje się szeregowiec Ryan. - Spocznij.
To kapitan Miller, z Powietrznej. Chce z tobą porozmawiać.
Tędy.
Dobra. Kucnij.
Mam złe wiadomości.
Nie będzie to łatwe, więc...
więc po prostu to powiem - twoi bracia nie żyją.
Mamy rozkazy, aby cię zabrać...
wracasz do domu.
O mój Boże. Moi bracia nie żyją.
Po zakończeniu wojny, mieliśmy pójść na ryby.
Jest mi tak przykro, James. Nie wiesz nawet, jak bardzo.
- Jak... jak zginęli? - Zginęli w walce.
To niemożliwe. Obaj są...
To... to niemożliwe.
Moi bracia chodzą jeszcze do szkoły.
- Nazywasz się James Ryan? - Tak.
James Francis Ryan z Iowa?
James Frederic Ryan, Minnesota.
Czy wobec tego moim braciom nic nie jest?
Na pewno są cali i zdrowi.
Czy jest pan pewien?
Szukamy innego szeregowca o nazwisku Ryan.
Skąd pan wie? Skąd pan wie, że to
nie jego bracia są cali i zdrowi, a że...
Pułkowniku, przepraszam za kłopot.
Właśnie napisałem do nich list... Muszę pojechać do domu.
- Muszę tam natychmiast pojechać. - Uspokój się.
- Gdzie jest nasz Ryan? - Nie wiem.
Jesteś w kontakcie ze swoim dowódcą?
- Tak myślałem. - W jakiej jest jednostce?
Kompania Bakera, 506.
- Facet ze złamaną nogą jest z 506. - Ma chyba na imię Charlie.
Tak myślisz?
Ryan? Nie znam... Uważaj!
- Gdzie was zrzucili? - W środek Vierville.
Vierville? Jak to się stało, że jesteś tutaj?
Sam nie wiem, panie kapitanie.
C-47 wpadł pod niezły ostrzał.
Pilot próbował uciekać w różne strony.
Podczas zrzutu nastąpił kolejny ostrzał. Ja wylądowałem tutaj.
Nie spotkałem ani jednego chłopaka z mojej grupy.
Czy ktoś od Bakera mówił, gdzie nastąpił zrzut?
Nie, ale mieli ten sam punkt zborny, co my.
Pokaż.
Moi ludzie są wykończeni.
Zatrzymamy się tu na jakieś 3 godziny i ruszymy po zmroku.
Czy nie ma tu jakiegoś trzygwiazdkowego hotelu?
Jakiegoś miejsca z czystą pościelą, obsługą?
- Co pan powie na przytulny kościół? - Weźmiemy i to.
Jakieś wieści? Jak przedstawia się sytuacja?
Zabezpieczyliśmy wybrzeże.
Problem w tym, że Monty nie śpieszy się z atakiem na Caen.
A my nie możemy nic zrobić, aż będzie gotowy, więc...
- Ten facet jedzie na opinii. - Zgadzam się.
Trzeba zdobyć Caen, aby zająć Saint-Lo.
Zająć Saint-Lo, aby zdobyć Valognes.
Po Valognes czas na Cherbourg.
- Po Cherbourgu, na Paryż - Po Paryżu - Berlin.
A potem statkiem do domu.
Przydalibyście się nam tutaj,
ale rozumiem waszą misję.
Naprawdę?
Tak. Sam mam dwóch braci.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Znajdźcie go i zabierzcie do domu.
Co z twoją ręką?
Nie wiem.
Zaczęła mi tak drżeć zaraz po zaokrętowaniu.
Od czasu do czasu miewam nawroty.
Będziesz chyba musiał pomyśleć o zmianie zawodu.
Ten ci najwidoczniej już nie służy.
Z czego się śmiejesz?
- Z czego się śmiejesz? - Z niczego.
Jak się nazywał ten dzieciak w Anzio?
Ten, co chodził cały czas na rękach
i śpiewał piosenkę o facecie na fruwającym trapezie.
Vecchio.
Tak, Vecchio.
Był niespełna rozumu.
Pamiętasz, jak sikał na kurtki tworząc literę "V",
- jak "Vecchio". - jak "viktoria".
- Był taki mały. - Był karłem.
"Jak dostałeś się do Powietrznej"?
Postrzelili go kiedyś w stopę.
Chodził szybciej na rękach.
Na rękach biegał szybciej niż na...
Widzisz, kiedy... tracisz jednego ze swoich ludzi,
mówisz sobie, że tak się stało,
abyś mógł uratować życie dwóch, trzech lub 10 innych.
Może nawet setki innych.
Czy wiesz, ilu ludzi zginęło pod moim dowództwem?
- Ilu? - 94.
Ale to oznacza, że ocaliłem życie
dziesięć razy tylu ludzi, tak?
Może nawet dwadzieścia razy tylu?
To jest takie proste.
W taki sposób...
W taki sposób dokonuje się wyboru
pomiędzy misją, a człowiekiem.
Tylko tym razem człowiek jest tą misją.
Oby ten Ryan był tego wart.
Lepiej, żeby po powrocie do domu leczył nieuleczalne choroby,
lub wynalazł bardziej ekonomiczną żarówkę, albo coś takiego.
Nie zamieniłbym jednego Vecchio lub Caparzo na 10-ciu Ryanów.
Amen.
Spójrz. Znowu zaczyna.
Kapitanie... dobrze się pan czuje?
Za dwie godziny ruszamy.
Idź, prześpij się trochę.
- Jak on to robi? - Co?
Zasypia w ten sposób. Spójrz na niego.
Film mu się urywa, jak tylko przyłoży głowę do poduszki.
Czyste sumienie.
Pamiętacie powiedzenie - "Jeżeli Bóg z nami, to kto z nimi?"
"Jeżeli Bóg jest z nami, kto będzie przeciwko nam?"
Tak przecież powiedziałem.
Sztuka zasypiania polega na tym, aby próbować nie zasnąć.
Co ty mówisz, Wade?
Moja matka była lekarzem, pracowała do późna w nocy,
potem spała w dzień.
Jedyną okazją do rozmów był moment, kiedy wracała do domu.
Leżałem w łóżku i próbowałem nie zasnąć,
ale nigdy mi się nie udawało, bo im mocniej się starałem,
tym szybciej zasypiałem.
U mnie w domu, to nie byłoby możliwe.
Moja mama trzęsła mną, aż się obudziłem i gadała do świtu.
Ta kobieta mogła zawsze rozmawiać.
Był to pewnie jedyny czas, kiedy ty nie gadałeś.
Śmieszne jest to, że czasami wracała wcześniej,
a ja udawałem, że śpię.
- Kto? Twoja... mama? - Tak.
Stała w drzwiach i patrzyła na mnie.
A ja nie otwierałem oczu.
Wiedziałem, że chciała zapytać, jak mi minął dzień,
że przyszła do domu wcześniej...
aby ze mną porozmawiać.
A ja wciąż się nie ruszałem.
Wciąż udawałem, że śpię.
Nie wiem, dlaczego to robiłem.
Mamy tylko dwie godziny. Spróbujcie zasnąć.
Panie kapitanie?
Kapralu?
Jak sobie radzisz? Wszystko w porządku?
Myślę, że na coś mi się to wszystko przyda.
Doprawdy?
Co masz na myśli?
Wojna rozwija zmysły,
wyzwala wolę walki,
doskonali tężyznę fizyczną,
a w krytycznych momentach sprowadza ludzi
na tor kolizyjny, a wtedy człowiek jest równy człowiekowi.
To sposób, w jaki Emerson
znajdywał optymizm w tragedii.
- Zna pan poezję Emersona, kapitanie? - Trochę.
Więc, skąd pan pochodzi, kapitanie? Co pan robił przed wojną?
Ile wynosi teraz wygrana?
Chyba około 300 dolców, kapitanie.
Jak dojdzie do 500,
to ci powiem i podzielimy się wygraną, co ty na to?
Uważam za swój obowiązek, będąc pod pańskim dowodzeniem,
zasugerować, abyśmy poczekali, aż dojdzie do tysiąca.
A co będzie, jeżeli nie dożyjemy do tysiąca?
- 500? - 500 będzie w porządku.
- Tak jest. - Tak.
- Prześpij się trochę, kapralu. - Tak jest.
Masz siarkę?
Sanitariusz! Mój kolega krwawi! Potrzebna nam opaska uciskowa.
- Wade. - Tak, panie kapitanie?
- Zobacz, czy możesz pomóc. - Tak jest.
Trzymajcie się, chłopaki. Już niedługo.
Jak się masz?
W porządku.
Wszystko jest w porządku. Nie martw się.
W mieście jest lekarz.
Już dobrze.
Piechota przebija się przez linie nieprzyjaciela, będą tu wkrótce.
Plazma. Czy ktoś ma plazmę?
- Kapitanie, kapitanie. - Masz dla mnie jakieś wiadomości?
Tak. Jestem porucznik DeWindt.
99-ty Szwadron Transporterów. Wiozłem 327 chłopaków z piechoty.
To był mój oddział. Byłem pilotem. 22 nie żyje.
Mnie nic się nie stało. Drugi pilot zginął.
Kim są ci ludzie?
Ci, z którymi przylecieliśmy wyruszyli pierwszej nocy.
Inni stale przybywają. Jeden, dwóch, sześciu na raz.
Potem jakiś oficer łączy ich w jednostkę
i wyruszają się bić, kapitanie.
Szukamy szeregowca Jamesa Ryana.
Z Kompanii Bakera.
Nie znam. Ludzie nie pozostają tu długo.
Upham. Sprawdź czy w tym oddziale nie ma Ryana.
Powąchaj jego nogę. Sprawdź, czy nie śmierdzi?
Co?
Juden.
Juden!
Ruszać się. Ruszać!
Jestem Żydem.
Nie mogłem go stamtąd wyciągnąć.
- Potrzebny mi będzie kołowrót. - Tak.
Gwiazdki.
Tak, Brygadier Generał Amend,
zastępca dowódcy 101 -wszej.
Jakiś pieprzony geniusz wpadł na pomysł,
aby przyspawać tu stalowe pręty
dla ochrony generała przed ogniem artyleryjskim.
Niestety, dowiedziałem się o tym
dopiero po starcie.
To tak, jakby mieć na pokładzie pociąg towarowy.
Zbyt duże obciążenie.
Wszystkie ustawienia poszły w dół.
Omal nie połamałem rąk, starając się utrzymać poziom.
A po zrzucie,
próbowałem jak mogłem, aby nabrać wysokości
i nie zagasić silnika.
Spadliśmy jak pieprzony meteor, tak wygląda nasza sytuacja.
Inni wylądowali bez większych problemów.
My byliśmy po prostu... za ciężcy.
Trawa była mokra.
Schodziliśmy w dół zbocza.
22 chłopaków zginęło.
- To wszystko z powodu generała? - Jeden człowiek.
- Takie rzeczy się zdarzają. - Fubar.
Macie rację.
Sprawdziłem w słowniku. Nie ma tam słowa "fubar".
- Upham. - Tak, kapitanie?
Sprawdź, czy Ryana nie ma z innym oddziałem spadochroniarzy.
Tak jest.
Proszę sprawdzić, panie kapitanie.
Identyfikatory.
O wiele za dużo.
Pochowałem wielu ludzi, kapitanie.
- Przejrzyj je. - Tak jest.
Pomogę ci.
Myślisz, że go tu znajdziemy?
Ja go znajdę. Założę się, że tu jest.
10 dolców, że ja go znajdę pierwszy.
- Kogo my tu mamy? - Nie macie szans.
- Myślisz, że on tu jest? - Szukaj dalej.
Dobra. Gary Ianico.
Ben Rubino. Mike Cessacchio.
Wszyscy z Nowej Gwinei.
To nie to nazwisko.
Popo-lupo, to twój koleś.
Musimy znaleźć tego dupka.
Gdzie jest ten sukinsyn?
Nie mieszaj ich. Trzymaj je na swojej kupce.
Teraz już nie wiadomo, kogo mamy.
Zamknij się, Reiben.
- Nie kłóćmy się. - Coś taki marudny?
- Chyba go znalazłem. - Co ty pieprzysz?
Spójrz, Mellish.
Ale z ciebie geniusz. R-l-E-N-N-E.
To jest Rienne. Francuz. Wiesz, co to znaczy?
Nic.
Mam trójkę. Wszyscy z Nowego Jorku.
- Pomóc ci? - Mam fula.
Biję cię. Mam pokera.
Oszukujesz. Patrzyłeś w moje blaszki.
Ten facet jest niesamowity.
Pomóc ci? Możesz to gówno odczytać?
Jezu, spójrzcie na tego biednego dupka.
- Nie są chyba kuloodporne. - Chyba nie.
Co on ma za uszami?
To, co wy pomiędzy nogami.
- Dobra odpowiedź. - Nieźle, Jackson.
Co wy, do cholery, robicie? Cały Desant na was patrzy.
To nie są żetony.
Już dobrze. Włóż je z powrotem do torby!
Nie ma go tu.
Może powinniśmy się rozdzielić,
przeszukać lasy, wołać go po imieniu.
Wcześniej, czy później nas usłyszy. Ryan!
To może nie być takie łatwe, kapitanie.
Może tutejsi ludzie... Hej, znacie...
Ryan! Czy ktoś zna Ryana, spadochroniarza ze 101 -szej.
Znasz faceta nazwiskiem Ryan?
Szeregowca Jamesa Ryana z Iowa?
Czy ktoś zna Ryana?
Joe, czy Michaelson
nie przyjaźnił się z Ryanem z Kompanii "C"?
- Chyba tak. - Przyprowadź go tu.
Znasz szeregowca Ryana?
Będzie pan musiał mówić głośniej.
Proszę mówić głośniej! Nie słyszę za dobrze!
Wybuchł mi nad głową granat!
Dobrze, dobrze. Znasz szeregowca Ryana?
Kogo?
Nie. Jamesa Francisa Ryana.
Dajcie mi coś do pisania.
Szybko! Ołówek!
Bardzo mały, panie kapitanie.
Zapisz.
James Francis Ryan, znak zapytania.
Iowa, znak zapytania. Znasz go?
Przeczytaj.
- Oczywiście, że go znam. - Gdzie on jest?
Spadliśmy o ponad 30 km od miejsca zrzutu.
Znaleźliśmy się w Bumville, czy innym cholernym miejscu.
Kiedy szliśmy tu, do punktu zbornego,
natknęliśmy się na pułkownika, który zbierał ludzi,
- aby ruszyć w stronę...Ramelle... - Ramelle.
Mieli pilnować mostu. Wtedy go widziałem po raz ostatni.
Świetnie! Dziękuję.
Napisz "dziękuję". Przeczytaj, dziękuję.
Nie ma za co!
Zbierzcie się wokół.
Dziękuję, poruczniku.
Jesteśmy tutaj.
Ramelle leży przy rzece Merderet, na północny-zachód od nas.
Wie pan cokolwiek o tym moście, kapitanie?
Tak. Naszym celem jest Cherbourg.
Nie możemy ruszyć na Paryż, przed zdobyciem portu wodnego.
Rommel o tym wie.
Będzie próbował przerzucić przez rzekę swoje oddziały pancerne,
aby zaatakować nas z boku, kiedy ruszymy na Cherbourg.
Każda wioska z mostem jest więc na wagę złota.
Ruszajmy.
Kapitanie.
Co to, do cholery, jest?
Wygląda na uszkodzony radar.
Jest tam coś jeszcze...
bunkier z worków z piaskiem pod samym radarem.
- Widzisz? - Tak. Ja też tak myślę.
Co to jest?
Karabin maszynowy.
Jezu. Czy tym wytłukli tych chłopaków?
Może któryś z nich to Ryan?
Nie, są z innej dywizji.
Nie wiem, jak szybko biegacie, ale proponuję
stąd uciekać. Nie dowiedzą się nawet, że tu byliśmy.
Kapitanie, obejdźmy to miejsce.
Nie możemy tego zrobić.
Zgadzam się z Reibenem, panie kapitanie.
Zostawiliśmy Siłom Powietrznym nasze 88-mki.
Żeby nie marnowali zamówienia na jeden karabin maszynowy.
Możemy to pominąć i wciąż wykonać nasze zadanie.
To nie należy do naszych zadań.
Chcesz to, tak po prostu zostawić?
Aby zaskoczyli następną kompanię?
Nie, mówię tylko, że będziemy niepotrzebnie ryzykować,
biorąc pod uwagę nasz cel.
Naszym celem jest wygranie wojny.
Panie kapitanie, mam złe przeczucie.
Kiedy ostatni raz miałeś jakieś dobre myśli?
Trzech gońców z ogniem obezwładniającym.
Mellish, ty pójdziesz na prawo. Ja zostanę na pozycji środkowej.
Kto idzie na lewo?
- Ja. Ja pójdę na lewo. - W porządku.
Upham, zamień się z Jacksonem i zostań w tyle.
Musimy napierać do czasu, aż mu się skończą naboje.
Powinniśmy go trafić z odległości rzutu granatem.
- Chyba powinienem być na środku. - Z twoim bieganiem?
- Więc może na lewo? - Może powinieneś się zamknąć.
Reiben, kontrolujesz ogień.
Magazynki i amunicja w zasięgu ręki i...
i dodatkowe granaty dla gońców.
Wzgórze jest czyste!
Upham, zbieraj sprzęt i chodź na górę!
Potrzebna nam woda i dodatkowe opatrunki!
Wyciągnij z torby morfinę!
Sukinsyn! Połóż na to trochę siarki.
- Podnieś mi nogi w górę. - Więcej siarki, Mellish.
Nic ci nie będzie, doktorku.
Jak to wygląda?
Wade, zabieramy cię na statek-szpital.
Więcej siarki!
Unieście mi nogi w górę.
Mam, mam.
Upham, daj swoją menażkę!
Dawaj, dawaj. Uciskajcie ranę.
- Nic ci nie będzie. - Jak to wygląda?
- Daj mu morfinę. - Jak to wygląda?
- Dobrze. - Jak to wygląda?
- Masz morfinę. - Czy dostałem w kręgosłup?
- Nic ci nie jest, Wade. - Czy dostałem w kręgosłup?
Podnieście go. Powoli.
Przytrzymajcie go.
- Powoli. - Podnieście go.
Wszystko w porządku, doktorku.
Wade, masz ranę wylotową.
Na plecach.
Jak duża jest rana...
Wielkości żołędzia.
Nic ci nie jest.
Uciskajcie ją.
Wszystko będzie w porządku.
Uciskajcie ją!
Czy krwawienie jest w którymś miejscu silniejsze?
Tak, tutaj. Wiesz, co to jest?
- Nie. - Położę ci tam rękę.
- Naciskam. - Właśnie tutaj.
O mój Boże, to moja wątroba!
Powiedź nam co zrobić, jak ci pomóc.
Co możemy zrobić? Powiedz, co zrobić.
O, cholera.
Chciałbym... trochę więcej morfiny.
Więcej morfiny, kapitanie?
Daj mu.
Daj mu morfinę.
- Nie chcę umierać. - Masz, Wade.
Oto morfina.
Daj mu jeszcze trochę.
Mamo?
Chcę do domu.
Reiben, przytrzymaj go!
Jeszcze nie.
Niech najpierw wykopie dla Wada grób.
I dla tych spadochroniarzy na dole też.
Obszukać go.
Zapytaj go, czy to on strzelał do Wada.
- To nie ma znaczenia. - Oczywiście, że ma!
Zamknij się Niemiachu.
Jackson, jesteś ranny.
O, cholera.
- Tylko mnie drasnęli, kapitanie. - Oczyść to i opatrz.
Obserwujcie z sierżantem otoczenie.
- Prosi, żeby go nie zabijać. - Nic mnie to nie obchodzi.
Panie kapitanie? Pozwoli im pan go zabić?
- To nie jest w porządku. - Możesz mu pomóc z ciałami.
Co się tu dzieje?
Amerykańskie.
Lubię amerykańskie.
Parowiec Willie.
Tak, Parowiec Willie. Amerykański.
Mówi, że jeszcze nie skończył.
Wydaje ci się tylko.
Proszę... Lubię Amerykę.
Akurat! Ale prościzna!
Idź puszczać latawiec! Kot ma twój język! Dobra fasola!
Betty Boop! Bardzo atrakcyjna!
Betty Grable. Ładne dziąsła.
Czy widzisz... Czy widzisz...
Czy...
Pieprzyć Hitlera.
Kapitanie, on mówi, że przykro mu z powodu Wada.
Mówi, że mu przykro z powodu Wada.
Kapitanie!
To nie jest w porządku!
On jest jeńcem. Poddał się.
On się poddał, kapitanie!
Powiedz mu...
Aby wykonał tysiąc kroków, potem może zdjąć z oczu opaskę.
My zdążymy odejść, a on odda się w ręce patrolu Sił Sprzymierzonych.
- Puszczamy go wolno? - Jest jeńcem wojennym.
Nie możemy go zabrać ze sobą. Nasi go wkrótce przechwycą.
Jeżeli go wcześniej Wermacht nie znajdzie,
i nie wciągnie z powrotem do obiegu.
Panie kapitanie, puszcza pan wolno wroga.
- Ale gówno. - Dobrze to ująłeś.
Gówno? To jest gówno?
Zabijanie jeńców ma być w porządku? To wbrew zasadom!
Zasady odeszły właśnie z twoim przyjacielem.
Ale to było chyba prawe postępowanie, co, kapitanie?
Zebrać rzeczy. Idziemy.
Słyszałeś, co powiedział.
Kapitan wydał rozkaz.
Tak. Jak ten z karabinem maszynowym.
- To było niezłe, sierżancie. - Twoje zachowanie jest naganne.
Tak, niezła decyzja, żeby zdobywać to gniazdo.
Ale, co tam, do cholery, straciliśmy tylko jednego człowieka.
Matka Ryana musi być szczęśliwa wiedząc, że życie jej synka
jest ważniejsze od innych!
Ale jeszcze go przecież nie znaleźliśmy.
- Nie dotykaj mnie, do cholery! - Reiben, wstawaj.
Podnieś swoje rzeczy. W drogę.
Skończyłem to zadanie.
Panie sierżancie.
Wracaj na swoje miejsce.
Wolę spędzić resztę życia w pierdlu.
- Drugi raz nie powtórzę. - Kapitanie!
To gówniana sprawa!
Do szeregu!
- Zabiłbyś mnie z powodu Ryana? - Dlatego, że ciebie nie lubię.
Pozwól mu odejść!
Zgadza się pan na to? Widzi pan, co się dzieje?
- Panie kapitanie? Ryan nie żyje. - Gówno prawda!
- Kapitanie, co mamy robić? - Mam szósty zmysł, wiem to.
Nie zabiłeś Krautsa, ale mnie zastrzelisz, tak?
- On jest od ciebie lepszy. - No już. Przyłóż mi w nogę...
Strzelę ci w twoją pieprzoną, nie zamykającą się gębę!
Nie gadaj, tylko...
Nie wiesz, kiedy się zamknąć.
Panie kapitanie, proszę!
- Ile wynosi teraz pula? - Co?
- Ty tchórzliwy sukinsynu! - Czekam, sierżancie.
Mike, ile wynosi stawka w grze o to, kim jestem?
Do ilu doszła?
300 dolarów? Jestem nauczycielem.
Uczę angielskiego
w małym miasteczku w Pensylwanii.
Przez ostatnie 11 lat
uczyłem w szkole średniej im. Thomasa Alva Edisona.
Byłem trenerem drużyny baseballowej.
Nie do wiary.
W domu, kiedy mówiłem ludziom, jak zarabiam na życie,
myśleli: "To widać".
Ale tutaj, to jest...
wielki...
wielki sekret.
Więc chyba trochę się zmieniłem.
Zastanawiam się czasem, czy nie za bardzo,
czy po powrocie do domu żona mnie jeszcze pozna.
I czy będę jej w stanie...
opowiedzieć o dniach, takich jak ten.
Ryan...
Nic o nim nie wiem. On mnie nie obchodzi.
Ten człowiek nic dla mnie nie znaczy. Ale jeżeli...
jego odnalezienie i sprowadzenie do domu
pozwoli mi wrócić do żony,
to... to jest moje zadanie.
Chcesz odejść?
Chcesz odejść i walczyć na wojnie?
W porządku.
Nie będę cię zatrzymywał.
Dam ci nawet papiery.
Czuję, że każdy kogo zabiję, oddala mnie od domu.
We wspomnieniach
Minionych dni
W mojej samotności
Szydzisz ze mnie
Wspomnieniami, które żyć będą wiecznie
Siedzę w fotelu
Przepełniony rozpaczą
Nikt inny
Nie jest przepełniony smutkiem
Panującej ponurości tak, jak ja
Siedzę i gapię się...
Transporter! Kryć się!
Kto to strzela?
Przesunąć się na lewą flankę!
Upewnij się najpierw, że nie żyją!
Oddział 101! Wychodzimy!
To był oddział rozpoznawczy SS.
Czekaliśmy na ich zwiad. To musiało być to.
Kapitan Miller, 2-ga Powietrzna.
Kapral Henderson, Kompania Easy 501.
Ryan, z 506-tej.
PFC Toynbe, z 506-tej.
James Francis Ryan?
Tak jest. Skąd pan wiedział?
Wygląda na to, że nieźle oberwaliście.
Zgadza się.
Walili w nas 88-mi.
Jeżeli przyszliście nam pomóc, chcę złożyć zażalenie.
Wcale bym się nie zdziwił.
Kto jest twoim dowódcą?
Był nim kapitan Jennings.
Obecnie kapral to najwyższa ranga.
Więc co wy tu chłopaki robicie?
- Przyszliśmy po Ryana. - Po mnie?
James Francis Ryan z Iowa?
Tak jest, kapitanie. Payton, Iowa.
O co chodzi?
Twoi bracia zginęli w boju.
Którzy?
Wszyscy.
Jest pan pewien?
Obawiam się, że tak.
Powinieneś to chyba spokojnie przemyśleć.
Czy jest jakieś miejsce, gdzie chciałbyś pójść i...
- O co tu chodzi? - Ryan stracił braci.
- Którego? - Wszystkich.
Pan...
Pan przeszedł całą tę drogę, aby mi o tym powiedzieć?
Jedziesz do domu.
Mamy rozkaz zabrać cię do domu.
Zabrać mnie do domu?
Kapralu Henderson... Nie chcę pozbawiać pana ludzi,
ale rozkaz, to rozkaz. Kiedy zostaniecie stąd zwolnieni?
Nie wiem tego, panie kapitanie.
Nie dostałem rozkazu opuszczenia mojej placówki.
Rozumiem, ale sytuacja uległa zmianie.
Wcale mi się tak nie wydaje.
Tak uważa głównodowodzący Armii Stanów Zjednoczonych.
Kapitanie, musimy utrzymać ten most.
Wszystkie mosty na Merderet zostały zdjęte,
oprócz dwóch: w Valognes i tego.
Jeżeli Niemcy je przejmą, stracimy punkt zaczepienia.
Szeregowcu, twój oddział zostaje, ale ty idziesz z nami.
Nie mogę odejść, aż do przybycia posiłków...
Masz trzy minuty.
A co z nimi? Nie ma wystarczająco...
Hej, dupku!
Dwóch naszych poniosło śmierć, próbując cię odnaleźć.
- Panie kapitanie? - To prawda.
Jak się nazywali?
Irwin Wade i Adrian Caparzo.
To zupełnie bez sensu.
Czym ja zasłużyłem, żeby wrócić do domu?
Czemu nie te chłopaki? Walczyli tak ciężko, jak ja!
Czy to mają powiedzieć twojej matce,
kiedy dostanie kolejną amerykańską flagę?
Powiedz jej, że kiedy mnie znalazłeś
byłem z jedynymi braćmi, jacy mi zostali,
i że nie ma mowy o tym, żebym ich opuścił.
Myślę, że zrozumie.
Nie opuszczę tego mostu.
Jakie są pańskie rozkazy?
Przekroczyliśmy tu jakąś dziwną granicę.
Świat wydaje się być surrealny.
Tak, ale pytanie pozostaje.
Nie wiem. Co ty o tym myślisz?
Nie chce pan wiedzieć, co myślę.
Chcę, Mike.
A więc... po części się z nim zgadzam.
Czym on sobie na to zasłużył?
Jeżeli chce tu zostać, to w porządku.
Tak.
Ale z drugiej strony myślę, że jeżeli byśmy tu zostali
to może, jakimś cudem, wyjdziemy stąd cało.
Może pewnego dnia spojrzymy wstecz i zdecydujemy,
że uratowanie szeregowca Ryana było jedyną prawą rzeczą,
jaką udało się nam zrobić podczas całego tego cholernego bałaganu.
Tak właśnie myślę.
Tak, jak sam pan powiedział,
jak to zrobimy... wszyscy zasłużymy sobie na powrót do domu.
O, Boże.
To wszystko, co mamy.
Dwa karabiny maszynowe,
17 granatów, 11 min.
Wy macie dwie pancerzownice, ale tylko osiem pocisków,
oraz trochę lżejszej broni.
Straciliśmy niedawno 60 moździerzy.
Jak będą mieli czołgi, to i tak nie będzie to miało znaczenia.
- Na pewno je będą mieli. - Co pan o tym myśli, kapitanie?
Skoncentrują chyba ogień na skrzydłach...
Chyba, że wciągniemy ich tu, pomiędzy te budynki,
gdzie gruz czyni ulicę węższą.
- Unieszkodliwimy czołg? - Jeżeli będziemy w stanie.
Mając 60-cio tonowy czołg za blokadę, mamy szansę na zwycięstwo.
Tak jest, nie pozwolimy im tu robić bałaganu.
Uderzać mocno i wycofywać się w stronę mostu.
Jednym z karabinów maszynowych będziemy im siekli po głowach.
Oto właśnie chodzi.
Jeśli to możliwe, ulokuj się w tej wieży.
- Tak jest. - Chcesz kogoś do towarzystwa?
Przydałoby się, kapitanie.
Myślę, że 30-stka i tysiąc naboi wystarczy.
Parker, nadarza się praca.
To nienajgorszy pomysł, kapitanie.
Ale wszystko zależy od wyeliminowania z gry czołgu, tak?
Jak pan to zamierza zrobić?
Reiben ma rację.
Jak trafnie zauważył nasz szacowny kolega z Desantu,
nie mamy czym zatrzymać czołgu.
Musimy mu dać jakąś przynętę.
Moglibyśmy mu dać po gąsienicach.
Tak, ale czym?
- Samoprzylepną bombą. - Samoprzylepną bombą, kapitanie?
- Czy pan to zmyśla? - Wiem to z podręcznika polowego.
My nie mamy żadnych podręczników.
Może nas pan oświecić?
Dobra, macie jakieś resztki - trochę trotylu czy kompozytu B?
Tego nam nie brakuje.
Więc możecie trochę zużyć.
Bierzecie normalną skarpetę,
napychacie w nią ile się da kompozytu B,
montujecie prosty zapalnik,
potem całą rzecz pokrywacie smarem.
Po rzuceniu, powinna przylgnąć do celu.
To jest samoprzylepna bomba.
Macie jakiś lepszy pomysł na unieruchomienie czołgu?
Nieźle. Teraz musimy oddać nawet skarpety.
Wciągaj.
Wybierz pole ognia. Skrzyżuj z wieżą.
Mogę pokryć od 12-tej do 9-tej.
- Powoli! - Trzymam!
Tu są miny.
Jako nasz najmocniejszy punkt,
ten karabin maszynowy nie ma najlepszego ustawienia.
Ta pozycja tutaj...
to nasze Alamo.
Jeżeli zostaniemy tu zepchnięci, ostatni z nas wysadza most.
Zapalnik ustawiony jest na 30 sekund.
Jeżeli wysadzający most chce przeżyć, musi się pośpieszyć.
Kapitanie?
Gdzie ja mam być?
Nie dalej niż pół metra ode mnie, to rozkaz.
Przyniosę trochę amunicji.
- Posłuchaj, dobrze? - Tak.
- Słuchasz? - Tak.
Będziemy się zwijać jak w ukropie...
Więc musisz pomagać z amunicją, albo po nas.
- Dobra. - Rozumiesz?
- Pomagać. - Dobrze się czujesz?
Kiedy wypływaliśmy z Anglii,
powiedziałem do sierżanta rozdającego papierosy:
"Dziękuję, nie palę".
- Ale bajzel, co? - Nie do wiary.
Masz.
Zjebany nie do rozpoznania.
Strzał w dziesiątkę.
Fubar.
Będzie niezłe przedstawienie, co?
Powoli.
- Kto to śpiewa, kapitanie? - Edith Piaf.
Czym się tak smuci?
Porzucił ją kochanek,
ale wciąż widzi jego twarz, gdziekolwiek pójdzie.
To tłumaczy sprawę.
"Nawet samo życie przedstawia tylko ciebie".
"Czasem śnię, że jestem w twoich ramionach".
A ta część? Śpiewała to już wcześniej.
Refren.
"Szepczesz słodko w moje ucho...
mówisz rzeczy,
przy których zamykam oczy...
wydaje mi się to cudowne".
Upham...
Powiem szczerze. Cholernie na mnie działasz.
Wspaniale. To jest melancholijna piosenka.
Na początku, ona mówi: "A potem pewnego dnia odszedłeś".
"Zostawiłeś mnie i odtąd jestem nieszczęśliwa.
Widzę cię na niebie, widzę cię na ziemi".
Jeszcze trochę i Krauts nie będzie musiał mnie zabijać.
Sam sobie podetnę żyły.
- Dziwny z ciebie gość, Upham. - Przepraszam, to Edith.
Wiecie, co mi ta piosenka przypomina?
To, co powiedziała pani Troubowitz, kiedy szedłem się zaciągnąć.
"Nie dotykaj mnie"?
Nie. Pani Troubowitz jest żoną naszego szefa.
Przymierza biustonosze w sklepie mojej matki, nosi 44 EE.
- Jej piersi są olbrzymie. - Naprawdę duże.
Przekonałem ją kiedyś, że 42-D będzie na nią pasował.
Więc próbuje się wcisnąć w ten wycięty po bokach,
ozdobiony jedwabnymi wstążeczkami gorset
z biustonoszem bez ramiączek.
Jest śliczny, ale ona się w niego nie mieści.
Wygląda cudownie. Wie,
że mam wzwód wielkości Statuy Wolności.
I mówi do mnie: "Richard, uspokój się".
Dodaje też: "Kiedy będziesz na froncie
i zobaczysz coś, co ci sprawi ból,
zamknij oczy i pomyśl o nich. Rozumiesz?"
Odpowiedziałem jej: "Tak jest".
Dobrze się pan czuje?
Tak, czuję po prostu rytm.
Czy to prawda, że był pan przed wojną nauczycielem?
Tak.
Nie mógłbym być nauczycielem.
Nie po tym, jak traktowaliśmy naszych nauczycieli.
Miałem tysiące dzieciaków, jak ty.
Nie mogę zobaczyć twarzy moich braci.
Próbowałem, ale nie mogę.
Czy to się panu kiedyś zdarzyło?
Musisz pomyśleć o kontekście.
Co to znaczy?
Myślisz o czymś konkretnym...
o czymś, co razem robiliście.
Kiedy myślę o domu, zawsze myślę o czymś konkretnym.
Myślę o hamaku w ogrodzie za domem...
Moja żona przycina krzaki róż w starych roboczych rękawicach.
Jednej nocy, dwóch moich braci
obudziło mnie w środku nocy.
Powiedzieli, że mają dla mnie niespodziankę.
Zabrali mnie do stodoły, na strych, a...
a tam był mój najstarszy brat Dan...
z Alice...Alice Jardine.
Proszę sobie wyobrazić dziewczynę, która spadając z drzewa
uderzyła nosem w każdą gałąź. Taka z niej brzydula.
Dan zdjął jej koszulę.
Próbuje jej teraz zdjąć biustonosz.
A tu nagle, Sean wrzeszczy...
"Danny, jesteś młodym mężczyzną! Nie rób tego!"
Alice Jardine piszczy, podnosi się
i próbuje uciec, ale ma na twarzy spódnicę.
Wpada prosto na ścianę i traci przytomność.
Dan jest tak wściekły, że zaczyna nas gonić,
ale Alice leży nieprzytomna, a on musi ją ocucić.
Więc chwyta ją za nogę i ciągnie za sobą.
Podnosi szpadel i zaczyna gonić Seana.
Sean mówi: "Za co chcesz mnie uderzyć? Oddałem ci przysługę".
To rozwściecza Dana. Próbuje wymachiwać szpadlem.
Ten jednak wysuwa mu się z ręki i uderza w lampę naftową.
Lampa eksploduje i o mały włos, a cała stodoła poszłaby z dymem.
To był ostatni... Następnego dnia Dan został pozwany.
To była ostatnia noc, kiedy byliśmy razem.
To było dwa lata temu.
Opowiesz mi o swojej żonie i tych różach?
Nie.
To wspomnienie zachowuję dla siebie.
Nieprzyjaciel od wschodu.
Widzi dwa Tygrysy.
I dwa inne czołgi.
Piechota,
pięćdziesięciu i zmiana.
Na stanowiska! Wiecie, co robić! Reiben, przygotuj przynętę.
Upham, kryć się.
Mellish i Henderson, ładować broń!
Sprawdzić amunicję! Powodzenia, Reiben.
Urodziłem się pod szczęśliwą gwiazdą.
Co piąty smugowy?
Tak, skierowane w obie strony.
Sprawdź pojemność głowicy i wszystko powinno grać.
Upham! Pośpiesz się!
- Kapralu Upham? - Tak, panie kapitanie.
Nie mamy tu 30-stki.
Mellish lub Jackson będą tego potrzebować.
Tak jest.
Jackson na razie nic nie potrzebuje. Pobiegnij do Mellisha.
Nie wiem, czy połknęli przynętę, panie kapitanie.
Masz więcej gumy?
Pancernik nie połknął przynęty.
Piechota kieruje się na lewo.
Transporter opancerzony przejechał obok z ok. 20 ludźmi.
Rozproszyć się!
No już! Zapalaj!
Ty! Zapalaj!
Na prawym skrzydle 30 z piechoty!
Ruszać tam i zatrzymać ich!
Rozproszyć się!
Czysto!
Krauts!
Prawe skrzydło!
Na ziemię! Na ziemię!
Upham! 30-stka! Szybko!
Znajdź kapitana! To skrzydło się złamie!
- Cofa się! - Jest wciąż na chodzie!
Nie, Ryan, na ziemię!
Złaź ze mnie!
- Nic ci nie jest? - Złaź!
Mnie też nic nie jest, kapitanie.
Z obu stron! Wrzućcie tam granat!
Granat!
Dwudziesto milimetrówka!
Działo przeciwlotnicze! Zdjąć je!
Ciężka broń w dole! Nie mam dobrego strzału!
Manewr kleszczowy, Parker!
- Cel nisko, na godzinie ósmej! - Cholera!
Boże daj mi siłę.
Zmiana miejsca!
Chodźcie!
Kryj się, Upham! Kryj się!
Zabrakło mi naboi.
Błogosławiony niech będzie Pan, moja siła,
który uczy moje ręce walki.
Moja dobroć i moja twierdza...
wysoka wieża i mój wybawiciel...
moja tarcza i On, któremu zaufałem.
Parker, na dół!
Kapitanie, to działo nas wykańcza.
Musimy je jakoś odciąć.
Spróbuję strzału z góry.
Upham, amunicja!
Zaciął się! Masz jakieś naboje?
- Nie mam więcej naboi. - Cholera.
Potrzebny mi nowy magazynek! Czy ktoś ma magazynek?
Boże! Boże!
Ty głupi sukinsynu!
Przestań! Posłuchaj mnie!
Sukinsyn!
Sukinsyn! Sukinsyn!
Sukinsyn!
- Nie mam naboi. - Masz i to 60.
- Możemy ich użyć bez moździerza. - Jak?
Wyrwać przewód bezpiecznika, opóźnić, rzucić!
Idziemy do Alamo.
Alamo! Alamo!
My je zabierzemy!
Bądźcie zaraz za nami!
Jak tylko odzyskamy pozycję!
Zmiana miejsca.
Ładuj.
Dobra, odpalaj.
Wysadzamy most! Oczyścić most!
Mike, nic ci nie jest?
- Dostałem. - Zabieraj się stamtąd!
Wysadzamy most!
Chodź, chodź!
Tygrys wjeżdża na most!
Kapitanie.
Kapitanie, gdzie pan idzie? Niech pan tu wraca!
Niech się pan trzyma, kapitanie!
Sanitariusz!
Jest tu jakiś sanitariusz?
To P-51. Postrach czołgów, kapitanie.
Anioły na naszych barkach.
Co pan mówi, kapitanie?
James... Musisz sobie zasłużyć.
Musisz sobie zasłużyć.
Szanowna Pani Ryan,
piszę do pani w poczuciu głębokiej radości,
aby donieść, że pani syn, szeregowiec James Ryan,
czuje się dobrze i jest teraz
w drodze z europejskich pól bitewnych do domu.
Raporty z frontu dowodzą, że James walczył
z wielką odwagą i pełnym poświęceniem,
nawet po otrzymaniu wiadomości o tragicznej stracie,
jaką pani rodzina poniosła w tej wielkiej kampanii
na rzecz oczyszczenia świata z tyrani i ucisku.
Jestem zaszczycony, że mogę, wraz z Ministrem Wojny,
Armią Stanów Zjednoczonych
oraz obywatelami naszego wdzięcznego narodu,
życzyć pani zdrowia i wielu szczęśliwych lat
u boku pani syna, Jamesa.
Nic, nawet szczęśliwy powrót ukochanego syna,
nie jest w stanie wynagrodzić strat, jakie pani i inne rodziny
poniosły w tej tragicznej wojnie.
Dzielę się z panią słowami, które pozwoliły mi
przetrwać długie, ciemne noce wojennej zawieruchy.
Cytuję:
"Modlę się, aby nasz Ojciec Niebieski
złagodził cierpienie żałoby,
a pozostawił jedynie czułe wspomnienia
o utraconych bliskich
oraz wielką dumę, przynależną Pani
za tak wielkie poświęcenie
złożone na ołtarzu wolności.
Abraham Lincoln".
Z poważaniem i szacunkiem,
George C Marshall, Generał Sztabu Głównego.
Jest dzisiaj ze mną moja rodzina.
Chcieli tu dzisiaj ze mną przyjść.
Mówiąc szczerze,
nie wiedziałem, co będę czuł przychodząc tu.
Codziennie myślę o tym, co pan do mnie powiedział
tego dnia na moście.
Próbowałem żyć najlepiej, jak mogłem.
Mam nadzieję, że to wystarczy.
Mam nadzieję, że przynajmniej w pana oczach,
zasłużyłem sobie na to, co wszyscy dla mnie zrobiliście.
James.
Kapitan John H. Miller.
Powiedz, że dobrze przeżyłem swoje życie.
Co?
Powiedz, że jestem dobrym człowiekiem.
Jesteś.