CARREY: De eilanden van Papua Nieuw Guinea en Indonesie.
Hier, vormen vulkanische gassen onderwater fonteinen...
en de zee verandert in een kaleidoscopisch leven.
De riffen die deze Pacific eilanden omgeven vormen het hart van de Koraal driehoek.
Hier leven meer soorten waterdieren dan waar dan ook op onze aarde.
Er leven hier zoveel verschillende soorten dat ze allen kunnen overleven...
alleen als ze duidelijk anders zijn dan de anderen.
Dit puppy-achtig schepsel is eigenlijk een epaulette haai...
die uitsluitend leeft in de Koraal driehoek.
Hij is geen geweldige zwemmer, dus geeft hij de voorkeur aan kruipen.
De Wobbegong haai lijkt op een ruigharig tapijt...
totdat hij beweegt.
Vermomde jagers moeten eindeloos geduld opbrengen.
De maaltijd moet naar ze toe komen.
Een enorme kikkervis hoopt dat de school doorzichtige sweepers...
hem aanziet voor een gele spons.
De krokodilvis past zich perfect aan het rif aan.
Dit keer heeft, de Blauwe Damselvis geluk.
Maar uit de pan en in het vuur.
Enorme kikkervissen kunnen allerlei kleuren aannemen.
Proberen om je onder een van hen te verstoppen is niet zo'n heel goed idee.
De steenvis is ongeveer net zo lomp als een vis maar kan zijn.
Hij heeft weinig te vrezen van vijanden.
Geen vis op aarde is zo giftig als deze.
Hij kan meerdere dagen wachten op een argeloze vis...
die binnen het bereik zwemt van zijn grote lelijke bek.
Na zo geduldig te hebben gewacht...
moet dit frustrerend zijn.
Maar de meeste giftige schepselen hier zijn geen vissen.
Dat onderscheid behoort toe aan de zeeslangen.
Hun gif is vele malen sterker dan dat van de konings cobra's.
Net als andere slangen, hebben ze zuurstof nodig...
maar ze kunnen tot wel 35 meter diep duiken, en daar voor uren verblijven.
Zeeslangen worden steeds zeldzamer, zelfs hier in de Koraal driehoek.
De meesten zijn verwerkt in portemonee's, schoenen of handtassen.
In de Koraal driehoek omranden de, mangroven de meeste kustlijnen.
Dze jungle kusten beschermen de eilanden tegen erosie...
en zijn een buffer tegen stormen en zelfs een mogelijke tsunami.
Het labyrint van mangrovewortels...
vangt bezinksels op die van de eilanden afspoelen...
om het Koraalrif te beschermen om niet besmeurd te worden met slib.
Het maas van wortels is een schaduwrijke leefplaats voor veel wezens.
Een school gestreepte Meervallen voed zich met algen die aan de wortels groeien...
almede op de drabberige bodem.
Dit slib bezinkt in baaien...
die uitgestrekte vlakten vormen van organisch afval, zand en modder.
En als je denkt dat hier niets kan leven, dan zul je verbaasd staan.
De school meervallen ragt over de modderige bodem als een soort brekende golf...
als vissen die zich aan de voorzijde voeden maar worden voorbijgeschoten door de achtersten.
Zoals de meeste dieren die hier leven...
verbergt de de pijlstaartrog zich onder de modderige grond.
Hé vriend, ik kan je staart nog helemaal zien.
De goby is een uitstekende uitkijkpost, maar niet zo goed in het bouwen van holen.
Hij laat dit zware karwei over aan zijn partner en persoonlijke aannnemer...
de bijna blinde krab.
Deze relatie wordt symbiose genoemd.
Beide dieren denken dat ze een tamelijk goede deal hebben gesloten.
Een drager krab is op zoek naar zijn eigen symbiotische partner.
Hij is verheugd met deze kwal...
zodat hij besluit deze te dragen als een beschermend hoofddeksel.
Dit is een driehoeksverhouding.
Kleurrijke inktvis.
De twee kleinere zijn hopeloos gescheiden mannetjes.
De grotere is het vrouwtje, maar dat zullen ze haar nooit zeggen.
Alhoewel ze goed kunnen zewemmen, geven ze gewoonlijk de voorkeur over de modder te springen...
op de punten van hun vlezige, kleine armen.
Hun paringsritueel is weinig meer dan een kusje op de wang.
Het mannetje levert een klein pakketje af bij het vrouwtje.
Of althans, dat probeert hij.
Of ze het zal accepteren is een andere zaak.
Dat is alles wat er gedaan moet worden.
Dieper in de baai, komen we een school rifsquids tegen...
die een modieus boeket aan het maken zijn van doorzichtige eitjes.
Mannelijke squids blijven in de nabijheid terwijl de vrouwtjes zich er in begeven...
en ze toevoegen aan het geheel.
In ongeveer 3 weken, zullen deze ei-stengels exploderen...
en ieder produceert zo'n zes stuks van deze juweelachige miniaturen.
Deze baby squid's zullen dan over de zanderige vlakte wegdriften...
om zo hun geluk weer te vinden.
Een veld met tuin-aalen verheft zich over de zeebodem.
Sommige kunnen zich meer dan 2 meter strekken...
zo hoog mogelijk reikend om kleine dieren te vangen die op drift zijn geraakt.
Boven het rif, zoekt een zwerm kleine convictvissen voedsel op het koraal.
Dan, in in de late namiddag, verzamelen ze zich allemaal boven een hol in het zand...
dat dient als huis.
Het donkere schepsel dat uit het hol naar boven komt is een volwassen convictvis.
Haar korte verschijning kan een signaal zijn, om haar kinderen voor de nacht naar huis te lokken.
Maar voordat ze gaan slapen, hebben de babies een belangrijke opdracht:
Zij moeten hub ouders voeren.
Het paar volwassen convictvissen verlaat nooit hun schuilplaats.
En wat ze eten is een mysterie.
Sommige wetenschappers geloven dat de babies ze voeden met een vorm van afgescheiden slijm.
Maar anderen denken dat vader en moeder overleven...
simpel door iedere nacht een klein aantal van hun eigen kinderen op te eten.
Als het in de avond donkerder wordt, gaan de inktvissen van het rif op jacht.
Ze communiceren via ogenblikkelijke veranderingen van kleur, patroon en gedaante.
Hun vermogen om zonder inspanning te zweven...
is mogelijk door een poreus calcium-carbonaat structuur onder hun huid.
Deze cuttlebone (soort intern reservoir) geeft het schepsel drijfvermogen.
Inkvissen zijn aggressieve jagers.
Ze slaan toe met een oogverblindende snelheid...
met een paar bliksemsnel uitschietende tentakels.
Een met piercings bedekte tong voorzien van vlijmscherpe tanden...
wachten om de vis in stukken te bijten.
Ten zuiden van de Koraal driehoek ligt de grootste levende structuur op aarde...
Het Australie's Groot Barrier Rif.
De meest recente versie van het Groot Barrier Rif...
begon zich ongeveer 12.000 jaar geleden te ontwikkelen...
op het eind van het laatste ijstijdperk.
Toen, was het zeeniveau 150 meter lager dan dat het tegenwoordig is.
Toen het ijs begon te smelten, begon te zee te stijgen.
Koralen groeiden bovenop het Koraal...
zo onderzeese bergen bouwend, die gemaakt zijn van kalksteen of calciumcarbonaat.
Koralen door een combinatie van carbondioxide en zonlicht.
Maar het evenwicht van carbondioxide in onze atmosfeer is kritiek...
vooral voor koraalriffen, en de wezens die daar leven.
Elk dier is hier op de een of andere manier afhankelijk van.
Deze aardappel kabeljauw is klaar voor haar schoonheidsspecialiste.
En laten we eerlijk zijn, ben je kabeljauw, dan kan je alle hulp gebruiken die er is.
Schoonmaakvissen geven een hoffelijke service, geen zichzelf respecterende kabejauw kan zonder.
Wanneer ze hun gezicht aanbieden, eten de schoonmakers de parasieten op.
En in ruil daarvoor, weerstaat de aardappelkabeljauw de verleiding om ze op te slokken.
Alweer een goede overeenkomst.
Een kroonkwal beweegt langzaam...
om zodoende kleine dieren te dwingen zich door haar stekelige tentakels te zwemmen.
Wanneer deze een kwal het rif in draagt...
doen vlindervissen mee.
zelfs als hun kleine lippen geprikt worden.
Sommige wezens zijn niet tevreden met alleen even proeven.
Groene zeeschildpadden vullen hun ijzersterke maag graag met giftige kwallen.
Als de schildpad zijn prooi verslindt...
sluit hij zorvuldig zijn ogen om te voorkomen dat de angel zijn gevoelige hoornvliezen beschadigt.
De Oostelijke kant van het Groot Barrier Rif...
duikt in de diepten van de Koraalzee.
Veel diepzee dieren verzamelen zich op deze onderzeese hellingen.
Een cuttlebone zoekt zijn weg naar diepere gedeelten.
Zijn schelp bevat gas gevulde kamers die bestand zijn tegen enorme druk...
en zijn primitieve oog is weinig meer dan een speld voor het lichtgevoelige netvlies.
Net als het Koraalrif zelf...
is zijn sterke schelp gemaakt van calciumcarbonaat.
Eens, beheersten meer dan 2.000 soorten fossielen het leven onder de zee.
Maar dat was lang voordat dinosaurussen over onze de planeet zwierven.
Maar het klimaat boven en in de oceaan heeft sindsdien vele wijzigingen ondergaan.
Heden, jagen nog slechts 6 soorten schelpdieren in de diepe zee.
Plotselinge veranderingen in het klimaat kunnen soorten uitroeien die zich niet snel kunnen aanpassen.
Koralen hebben carbondioxide nodig om te groeien...
maar we stoppen er zoveel van in onze atmosfeer...
dat het er voor zorgt dat de temperatuur wereldwijd stijgt.
Als het zeewater te warm wordt, verbleken de koraalriffen en gaan dood.
Maar er is een nog grotere dodelijke dreiging, namelijk verzuring van de oceaan.
Te veel kooldioxide belemmert de vorming van calciumcarbonaat...
de aanwas van koraalriffen wordt gemaakt van, de schelpen van de schaaldieren...
de cuttlebone, en skeletten van duizenden andere soorten.
Veel dieren zouden kunnen uitsterven.
Koraalriffen zouden kunnen op te lossen.
Als de temperatuur stijgt, kunnen veel soorten uitwijken naar de meer koelere wateren van het zuiden.
De dwergvinvis brengt de winter door in het Grote Barrier Rif.
In de lente, trekt hij weer naar de koelere wateren in het zuiden van de Zuidelijke Oceaan.
Kaap Catastrophe, Zuid Australië.
In deze koude wateren schuilt een oud zeemonster...
één van de beste jagers uit de oceaan...
de grote witte haai.
Grote witte haaien bereiken vaak een lengte van 7 meter.
Een haai van die grootte kan makkelijk meer dan 1000 kilo wegen...
en kan makkelijk een maaltje verorberen van een 100 kilo wegende zeeleeuw.
Zeeleeuwen moeten voortdurend op hun hoede zijn.
's Werelds grootste pijlstaartroggen jagen hier ook...
op zoek naar schaal- en weekdieren die verborgen liggen onder het zand.
De roggen reizen vaak met hun eigen gevolg...
een eskader opportunistische vissen...
zijn klaar om kleine dieren aan te vallen, die bang zijn uit hun schuilplaatsen te komen.
Meestal, zal de grote witte haai de pijlstaartrog negeren.
Maar niet altijd.
Grote witte haaien zijn vaak gevonden met de lange baarden van de pijlstaartrog...
ingebed in hun kaken.
Australische zeeleeuwen behoren tot de zeldzaamste van de zeezoogdieren.
Ooit werd er meedogenloos op gejaagd, nu zijn er nog ongeveer 10.000 over.
Ze lijken de meest zorgeloze van alle wezens te zijn.
Maar als de gemiddelde temperatuur stijgt...
hebben de dieren die in het zuiden van Australië leven geen verder zuiden meer om zich naar te verplaatsen.
In deze ondiepe tuinen verzamelen zich ieder jaar, reusachtige inktvissen om te paaien.
Zij zijn de grootste inktvissen ter wereld.
Mannetjes kunnen soms een lengte van meer dan anderhalve meter bereiken.
Enorme mannetjes gaan de strijd aan, om de gunst van de vrouwtjes te winnen...
verstopt onder de gele spons.
Deze confrontaties ontsporen zelden in serieus geweld.
In plaats daarvan blazen mannetjes zichzelf op en kijken zo dreigend mogelijk...
om te laten zien, dat ze bereid zijn om te vechten...
met het tonen van kwade kleurpatronen.
Als de grote mannen elkaar beconcurreren...
doen kleinere mannetjes, gluiperds genaamd, zichzelf voor als vrouwtje.
Dan, gehuld in vrouwelijke charme...
ze glippen zonder strijd langs de strijdende grote vechtersbazen.
Vrouwtjes schijnen deze van gedaante wisselende mannetjes heel aantrekkelijk te vinden.
Gluiperds zijn verbazend genoeg zeer aantrekkelijke minnaars.
Enorme inktvissen ontmoeten elkaar van aangezicht tot aangezicht...
in een verwarde omarming die vele minuten kan duren.
De drang om een partner te vinden is sterk maar deze inktvis heeft honger.
De scherpe klauwen van de krab zorgen ervoor dat de inktvis aarzelt.
Niemand vind het prettig om in zijn gezicht geknepen te worden.
Maar een krab maaltijd lijkt het zeker waard te zijn.
Een vrouwtje heeft haar eieren in een spleet onder het rif gelegd.
Dit is haar laatste daad.
In de komende weken...
zullen alle volwassen mannelijke en vrouwelijke inktvissen doodgaan.
De enorme inktvissen leven slechts 2 jaar.
Maar deze hebben hun erfenis.
In ongeveer 4 maanden, zullen deze eitjes uitkomen...
en zal er een nieuwe generatie van giganten deze onderzee tuin bewonen.
Zwermen van mysidaceeën (garnalen) rollen over het rif als een berg mist.
Deze kleine garnalen zijn voedsel voor veel soorten.
Een daarvan is één van de meest bizarre van alle schepselen de oceaan.
De onkruidachtige zeedraak...
is een van de enige 3 soorten van de zeedraak die op aarde bestaat.
Hij stuwt zich voort via de golvende kleine doorzichtige vinnen op zijn rug...
en aan weerszijden van zijn kop.
De draak slurpt zijn eten via een lange buisvormige snuit...
die perfect is ontworpen om kleine garnalen te vangen.
De andere draak die hier leeft...
tart zelfs de meest verregaande verbeelding.
De groene zeedraak.
Hij heeft zijn camouflage verandert in een prachtig kunstwerk.
Zeedraken wagen zich zelden ver van huis.
Inderdaad, deze tere schepsels zijn niet gemaakt om snel of ver te zwemmen.
Als het klimaat verandert...
zullen de onderzee tuinen in de baaien van Zuid-Australië...
beginnen uit te sterven.
Als deze tuinen verdwijnen...
zullen de draken met hen verdwijnen.
Maar er zijn tekenen van hoop van een nog grotere verandering die plaats vindt.
Het is de verandering in onszelf.
Wij schijnen eindelijk zo ver te zijn deze verantwoordelijk te dragen...
voor de veranderingen die we veroorzaken in onze atmosfeer...
onze oceanen, en onze planeet.
We hebben de kennis en vaardigheden.
Als we deze toe te passen, zal onze erfenis, de oceaan een wonderland kunnen worden...
waar draken nog steeds rondzwerven...
en waar zeeleeuwen voor altijd aan het spelen zijn.
[vertaling: DMF] yifysubtitles.com