Ik ben Don Hahn, de producent. - Ik ben coregisseur Kirk Wise.
Ik ben Gary Trousdale, coregisseur.
Leuk dat we u iets kunnen vertellen over het maken van deze film.
Straks krijgen we gezelschap van een speciale gast.
Maar eerst nemen wij met u de proloog van de film door.
Dit is zo'n mooie shot, die diepte, die warme kleuren.
Dit is een ontwerp van het lay-outteam van Ed Ghertner.
Dat hertje en die vogeltjes zijn oudgedienden uit Disney-films.
Ze komen uit Bambi. We hebben ze gewoon nagetekend.
Ze zijn hergebruikt. - We hebben ze binnengehaald.
Met deze shot gaat het boek open zonder dat je echt een boek ziet.
Een sprookje begint met het openslaan van een boek of 'er was eens'.
Ze wilden het verhaal van het Beest anders in het sprookje verweven.
Het moest anders zijn. We wilden wel dat gevoel van 'er was eens'.
Het klassieke begin van een sprookje in Disney-films.
Maar dat openslaan van een boek zag je al zo vaak.
We wilden die sfeer op een andere manier uitbeelden.
Zo kwamen we op glas-in-loodramen. - De eerste opzet was van Vance Gerry.
Mac George heeft het uiteindelijke ontwerp gemaakt. Ze zijn prachtig.
Dit verhaal begint met een uitleg over het Beest.
We horen over z'n verleden en wat er met hem aan de hand is.
We vernemen welke regels aan de betovering verbonden zijn.
Daarmee creëer je een klok die de hele film door verder tikt.
Dat wijkt af van andere verfilmingen.
Hier zien we de toverspiegel en de roos onder de glazen stolp.
Dat is de klok die tikt, de zandloper. Het idee dat de tijd verstrijkt.
Deze beginscène is 200 keer herschreven.
De uiteindelijke versie was klaar kort voordat de film werd uitgebracht.
We vertellen de geschiedenis van het Beest en dan stellen we een vraag.
Hij kan alleen gered worden als iemand van hem houdt.
En de verteller... - De fantastische David Ogden Stiers.
Hij vraagt letterlijk wie er ooit van een beest kan houden?
En dan zien we Belle. - Dat is een aanwijzing.
Vraag en antwoord. - Twee lichtjes worden ontstoken.
Je weet dat deze figuren...
voorbestemd zijn elkaar te ontmoeten.
En daar hebben we Belle.
Deze prachtige openingsshot is geanimeerd door James Baxter.
Hij was de hoofdanimator van Belle.
De storyboards zijn van Roger Allers en Brenda Chapman.
Roger Allers was het hoofd van de story-afdeling bij deze film.
Brenda is een animator die nu een succesvolle animatieregisseur is.
En Paige O'Hara is een van die veelzijdige actrices...
die kunnen acteren, zingen en ook dansen als het moet. Ze was perfect.
Bonjour, bonjour
Dit operetteachtige lied Belle zou verbazing kunnen wekken.
Howard Ashman en Alan Menken, de tekstschrijver en componist...
twijfelden of ze het zouden opsturen. Ze wisten niet of de stijl zou werken.
Ze wisten niet of dit openingslied bij het publiek in de smaak zou vallen.
Maar men vond het prachtig.
Het was geweldig hoe Howard en Alan op basis van al het materiaal...
zo'n grappig en boeiend lied hebben kunnen schrijven.
Het was een hele lastige opdracht. Niet veel mensen kunnen dat.
We beloofden u dat er een speciale gast zou komen. Die is er nu.
De componist en cotekstschrijver van Belle en het Beest, Alan Menken.
Fantastisch dat hij weer wordt uitgebracht.
Ik heb tijd nodig om m'n ervaringen in het juiste perspectief te zien.
Ik ontdek steeds weer nieuwe dingen in dit juweeltje.
Het eerste lied dat Howard en ik schreven, was Belle.
En Howard zei toen: Mijn hemel.
Ze zullen lachen, het belandt in de prullenbak.
Maar ik zei: Het is geweldig, laten we het opsturen. En dat deden we.
Ze waren laaiend enthousiast. Het was precies wat ze zochten.
We hebben een gok genomen door het deze richting in te sturen.
Het was operette met een komische noot. En het publiek was er klaar voor.
Het lied geeft zo veel informatie, maar op een onderhoudende manier.
Vanaf de eerste noten wilden we het oude Disney-gevoel oproepen...
en het verhaal klassiek openen. En daarmee zijn we in operetteland.
Maar met Howard Ashmans scherpe humor...
vertellen we dat ze anders is en dat het dorp haar niet begrijpt.
En een grote, gespierde rotzak heeft besloten dat ze met hem trouwt.
Dit lied maakt duidelijk dat ze meer wil dan dit provinciedorp kan bieden.
De liedjes zijn live opgenomen. Veel mensen denken...
dat we orkest en zang apart opnemen.
Howard en Alan wilden graag dat we iedereen bij elkaar brachten.
Ik maakte dat voor het eerst mee en het resultaat was fantastisch.
De liedjes hadden kracht en het had de sfeer van een liveshow.
Het orkest, het koor en de solisten speelden en zongen allemaal tezamen.
Een van de uitdagingen was dat het Beest een van de hoofdpersonen was...
maar dat hij pas laat in het verhaal een actieve rol gaat spelen.
Maar dat hij pas laat in het verhaal een actieve rol gaat spelen.
Vanaf de dag dat ik haar zo zag praten
vanaf de dag dat ik haar zo zag praten
ging ik meteen al voor de bijl
ze is de mooiste van het dorp
We maakten van Belle's vader zo'n excentrieke geleerde.
En we hadden Gaston. Die figuur heeft veel veranderingen ondergaan.
Gaston moest voor een komische noot zorgen, maar ook een boef zijn.
Voor de casting kwamen horden knappe mannen met zware stemmen.
Toen hoorden we Richard White, die uiteindelijk de rol kreeg.
De muren trilden. Hij had zo'n krachtige stem.
Het is opmerkelijk dat de acteurs die we kozen voor Gaston en LeFou...
ook fysiek op hun personages leken. Dat was niet vooraf bedacht.
Ook fysiek op hun personages leken. Dat was niet vooraf bedacht.
Jesse was simpelweg de kleinere man.
Zet die twee bij elkaar en je ziet gewoon Gaston en LeFou voor je.
Gaston was het tegenovergestelde van het lelijke monster met z'n warme hart.
Doe dat nog eens. - M'n warme hart.
We hebben het traditionele sprookje omgekeerd.
De held is een groot, lelijk monster...
en de schurk een stoere, knappe man...
die in elk ander sprookje de prins zou zijn.
We wilden hier suggereren dat Gaston in het boek een centerfold zoekt.
Het is geen stoere, knappe vent die door iedereen gehaat wordt.
Ledereen vindt hem juist aardig. Hij is de grote bink.
De sportheld van het dorp.
Alleen Belle kan hem niet uitstaan. - Ze heeft hem door.
Die meisjes werden door twee vrouwen gespeeld.
Door Kath Soucie en Mary Kay Bergman.
We grepen elke kans aan om LeFou een tik te geven.
We sloegen hem, gooiden hem omver, gaven hem dreunen op z'n kop.
Hij was de menselijke boksbal.
Van wie is het idee om van Belle's vader een uitvinder te maken?
Van Howard. Die wilde hem een malle, oude uitvinder maken...
in de aloude Disney-traditie.
Die films met Fred MacMurray. - En Merlin Jones...
En Dexter Riley, al die lievelingsfilms.
Er was eerst ook een lange scène over een uitvindersconferentie.
Howard wilde er een lied over maken. Daarom was Maurice uitvinder.
Met dit apparaat dat hij met hulp van Belle probeert te bouwen...
gaat hij naar de beurs en dan verdwaalt hij op de weg naar huis.
Er was een scène over z'n belevenissen op de beurs.
Drie kwartier doldwaze avonturen.
Dat had niets met het verhaal te maken. Dit wordt lachen.
Om Belle of Maurice? - Om Maurice.
Wat trekt hij een mal gezicht. - Ja, dat is echt grappig.
Daar moeten kinderen hard om lachen.
Wat waren die drie regels van John Musker voor een komedie?
Gekke bek, klap op de kop... - En een broek die in brand vliegt.
Ik weet het niet meer. Maar bij twijfel val je terug op een van die drie regels.
Dat hebben we vaak gedaan. - De derde was 'broek laten zakken'.
In deze scène passen we ze alledrie toe.
Een onderbroek met hartjes werkt ook goed.
Een gekke bek, een klap en z'n broek zakt af.
De ultieme komedie. - We hoefden verder niets te doen.
Het was perfect. Daar komt het...
En de vader krijgt een dreun. - Drie, twee, één...
Dat was mooi.
Dag papa, succes.
Maurice had een verband om z'n hoofd moeten hebben. Dat was leuk geweest.
Een ooglapje of zo. - Een verband om z'n hoofd.
Wat een prachtige achtergrond. - Met dank aan Lisa Keene's team.
Nu even een leuk weetje. Een van onze animators woonde...
in een stadje ten noorden van San Fernando Valley, Valencia.
Maurice komt bij een wegwijzer en onderaan lees je Valencia en Anaheim.
Saugus, Valencia, Newhall en Anaheim.
Burbank staat er toch ook op? - Dat klopt.
Wat kleine wetenswaardigheden.
De afdeling special effects wordt zo ondergewaardeerd.
Deze animators stonden onder leiding van Randy Fullmer.
Ze doen alles, van bladeren, storm en regen...
tot de meer magische effecten, zoals de gedaantewisseling van het Beest.
Ze moeten de omgeving van de personages realistisch maken.
Door een schaduw op de vloer of door licht dat wordt weerkaatst.
Dat moeten ze handmatig toevoegen.
Als animators hun werk goed doen, merkt niemand er iets van.
Daar verdwijnen onze vleermuizen. - Ze vlogen weg.
Of zoiets.
Deze film is in een korte tijd gemaakt. Soms verdwenen dit soort dingen echt.
Rustig, rustig.
Bij deze film hadden we een hele sterke storyboardafdeling.
We hadden Roger Allers, Brenda Chapman en Kevin Harkey...
Chris Sanders en Kelly Asbury.
Die hebben daarna allemaal hun eigen films geregisseerd.
Ze hebben een zeer groot aandeel gehad in deze film.
We hadden ook geweldige animators.
Later werkten de topanimators apart aan diverse producties.
In deze film zaten alle groten bij elkaar.
We hadden Andreas Deja, Glen Keane, Ruben Aquino en Mark Henn.
James Baxter.
Alle toptekenaars onder één dak.
Gelukkig maar, want we hadden slechts drie maanden.
Deze film is in een zeer korte periode gemaakt.
De productie die u nu ziet, is in twee jaar tot stand gekomen.
Gewoonlijk heb je daar drie tot vier jaar voor.
De meeste casting gebeurde in New York. Alweer op verzoek van Howard.
Hij behandelde deze productie als een theaterproductie.
De grote talenten die konden acteren en zingen...
en alles daartussenin, zaten in New York.
Veel Broadway-artiesten.
We werkten ook schetsen en liedjes uit in New York.
Howard was ziek en we besloten dicht bij z'n huis aan de Hudson te werken.
We hebben toen een paar weken in de Residence Inn in Fishkill gezeten.
In die vergaderzaal zijn veel liedjes en personages geboren.
Er stonden diverse schildersezels en we hadden een klein tekenteam.
Howard speelde een grote rol bij het uitwerken van de karakters.
De huisbedienden waren betoverd en veranderd in voorwerpen.
Dat was een van de sleutels tot het creëren van de juiste sfeer.
Figuren als Lumiere werden zeer subtiel vormgegeven.
Hij hield erg veel van musicals.
Hij had altijd mot met Pendule, die pietluttige klok.
En natuurlijk mevrouw Tuit.
Het nummer Kom erbij...
werd oorspronkelijk op dit punt in de film gezongen voor Maurice.
Werd oorspronkelijk op dit punt in de film gezongen voor Maurice.
Bruce Woodside was bij een vertoning. - Een storyboardtekenaar.
In een bomvolle zaal zei hij verlegen:
Misschien ben ik gek, maar dit lied zit op de verkeerde plaats.
We keken hem aan en wierpen hem een vuile blik toe.
We maakten hem verwijten. - Maar hij had gelijk.
Het verhaal ging niet om de vader. Ze moesten het voor Belle zingen.
Het verhaal komt pas op gang als Belle en het Beest elkaar zien.
Hoe sneller ze bij elkaar waren, hoe beter dat voor het verhaal was.
Het Beest was van alles wat. - Het was een uitdagend karakter.
Gary en ik waren niet tevreden over de eerste ontwerpen.
Het waren allemaal variaties van een man met de kop van een dier.
De betovering had geen invloed op de rest van z'n lijf.
Het was een man met de kop van een aap.
Ze speelden niet in op de mogelijkheden van animatie.
We vroegen Chris Sanders om met voorstellen te komen.
Hij kwam met de raarste dingen. - Vogelachtigen, insectachtigen...
Vliegende herten, bidsprinkhanen, beesten met vissenkoppen. Van alles.
En toen bedacht hij iets dat lijkt op wat je nu ziet. Dat was hem helemaal.
Het was een combinatie van een stier en een gorilla.
Van een bizon.
Met de achterpoten van een wolf.
De voorpoten van een beer. - Het bood veel animatiemogelijkheden.
En daar krijgt LeFou weer een klap. Heel leuk.
Toen Glen Keane, hoofdanimator van het Beest, die schetsen kreeg...
ging hij aan de slag en bestudeerde de dieren waar het Beest uit bestond.
Hij onderzocht de anatomie en z'n wijze van lopen.
Hij ging heel vaak naar de dierentuin. - Te vaak.
Hij zit er nu nog.
We zien nog steeds het Beest niet. - Hij observeert de gorilla.
Weer zo'n uitvinding van Maurice, het ingewikkelde kijkgat.
En de deur. - Ik haat die kijkgaatjes.
Elk meisje zou graag in jouw schoenen staan. Dit is de dag...
Laten we praten over Andreas Deja. Hij schiep Gaston.
We hielden veel sessies om die grote vent, Gaston, vorm te geven.
Maar Andreas heeft dit personage echt tot leven gebracht.
Er werden felle discussies gevoerd over de lengte van z'n kin.
Sommigen vonden dat hij met een te grote kin een stripfiguur werd.
Hij was dan niet geloofwaardig.
Maar Andreas tekende hem zo goed, dat die kin er niet meer toe deed.
Maar er is onvoorstelbaar lang over gediscussieerd.
Hij zou door z'n spel geloofwaardig moeten zijn.
En niet zozeer door die lichtelijk... - Overdreven grote kin?
En, hoe ging het?
Ik zal met Belle trouwen. Als je dat maar weet.
Nou ja, zeg.
Nog zo'n uitvinding van Maurice: Het eeuwig draaiende waterrad.
In elke Broadway-musical zit een lied over wensen. Belle heeft zo'n lied niet.
Maar in dit refrein zegt ze wat ze in het leven wil.
Dit is haar Julie Andrews-moment.
We hebben overwogen het een musicalnummer met dieren te maken.
Dat idee werd al snel van tafel geveegd. Het werd Belle's moment.
Het was lastig. In De Kleine Zeemeermin wilde de heldin benen.
Belle had meer een geestelijke behoefte, ze wilde avontuur.
Ze wilde iemand met wie ze haar liefde voor het leven kon delen.
We ontdekten dat het lastiger was om dat in een lied te beschrijven.
Er zat een scène in waarin Belle op hetzelfde kruispunt stond...
als Maurice.
Als Maurice.
Philippe moest weer het pad kiezen.
Dat was opvulling. - Het vertraagde alles.
John Carnochan, de editor, stelde een cut voor van Belle naar het kasteel.
Bij de poort hoor je die geluiden. - Dit zie je zelden in animatiefilms.
In live-action gebeurt dat vaak.
We wilden veel live-action in deze film verwerken.
We hadden ook van die shots vanuit een crane, zoals in die balzaalscène.
Dingen die je niet vaak in animatiefilms zag.
Lumiere had vlammen, maar hij glansde ook omdat hij van koper was.
Er zat veel werk in al die lichtplekjes en schaduwen.
De hele film door staat hij in brand, tot hij weer in een mens verandert.
Vuur is lastig te tekenen, zeker bij Lumiere, die zingt en danst.
Dat was een uitdaging.
Voor de rol van mevrouw Tuit hadden we maar weinig kandidaten.
Angela Lansbury stond altijd hoog op de lijst.
Ze gaf het karakter zoveel warmte en oprechtheid.
Ze was zo moederlijk en lief. Dat was haar karakter.
Ze had ook andere namen. Mevrouw Kamille.
Mevrouw Darjeeling. - Mevrouw Peccothee.
Mevrouw Rozenbottel.
We hadden een hele lijst namen voor haar en de andere voorwerpen.
Howard wilde een naam die kort, maar krachtig was.
Daarom hebben we gekozen voor mevrouw Tuit.
James Baxter observeerde ballerina's toen hij Belle ontwierp.
Haar manier van lopen is gebaseerd op die van een balletdanseres.
De manier waarop ze haar tenen spitst en haar gewicht verdeelt.
James had allerlei foto's en video's van balletdanseressen in z'n kamer.
Glen had een duidelijke mening over de eerste keer dat Belle het Beest ziet.
Hij maakte schetsjes om te bekijken hoe hij voor Belle verschijnen moest.
Hoe moet de lichtval zijn, hoe kunnen we het Beest zien door Belle's ogen?
Hij heeft veel bijgedragen aan de animatie en storyboards van die scène.
Roger Allers vond dat het Beest in de schaduw moest blijven.
Als hij dan het licht in stapt, ziet Belle pas hoe lelijk die vent is.
Als je hier blijft.
Verder was Robby Benson belangrijk voor het karakter van het Beest.
Als je een lange lijst acteurs had en vroeg: Wie gaat het Beest spelen...
werd Robby niet direct genoemd. We hebben wel honderd mannen gezien.
Ze hadden zo'n grommende stem. - Regis Philbin was er ook.
Hij had zo'n zware, grommende stem. Niet Regis, maar de anderen.
Je hoorde een groot, grommend beest. - Regis kan ook grommen.
Toen Robby auditie deed, had hij ook zo'n zware stem.
Maar in z'n stem klonk ook warmte door. Daarom kozen we hem.
Je hoorde de prins onder de vacht. - De man achter het monster.
Je hoorde in z'n stem dat deze kwade, norse figuur...
een innerlijke goedheid had die probeerde uit te breken.
We zeiden altijd dat z'n ogen de vensters waren van z'n ziel.
Dit was het auditieve equivalent, je hoorde de man in hem.
Ramen zijn een visueel motief in Belle en het Beest.
Niet alleen als vensters van de ziel. De camera ging ook door veel ramen.
Toeval?
Of doelbewust?
Het kasteelontwerp was belangrijk. Kastelen zijn iconen in Disney-films.
Het mocht niet lijken op dat van Assepoester of Doornroosje.
Het moest aansluiten bij het Beest.
We werkten hierbij samen met Ed Ghertner en Tom Shannon.
Tom, een lay-outtekenaar, heeft er veel werk voor gedaan.
En Brian McEntee, onze art-director.
De betovering moest in elk beeldje in het kasteel zichtbaar zijn.
Alles, een engeltje, een dier of een mens...
is veranderd in iets beestachtigs. - Een waterspuwer of monster.
Alle beelden zijn chimaera-achtige combinaties van mens en dier.
Als je de beelden bekijkt, zijn ze bijna allemaal...
in zekere zin een manbeest of een beestman.
Wie denkt ze wel dat ze is?
Over beestmannen gesproken. - Hier is Gaston.
Daar gaan we ook door het raam. - Hij drinkt limonade.
Zeer explosieve limonade.
Bij de audities voor LeFou zongen ze...
Take me out to the Ballgame...
of Man on the Flying Trapeze. Die leken erg op het lied van Gaston.
In die liedjes zaten ook van die hoge pieptonen die LeFou moest zingen.
Na twee dagen luisteren naar 150 man, ben je toe aan een biertje.
En een hotdog. - En pinda's.
En die chocolaatjes. - Die waren lekker. Ik moet even weg.
Dit was altijd een van onze favoriete liedjes.
Het is 'n voorbeeld van de geweldige tekstgrapjes die Howard kon maken.
Dit lied had een film op zich kunnen zijn. Howard bleef maar doorschrijven.
We moesten het helaas inkorten. - Een heel couplet werd geschrapt.
Elk couplet was nog leuker dan het vorige.
Als de musical ergens loopt... - Daarin zitten alle liedjes.
Ga erheen.
Ik heb met Tim Rice aan Aladdin meegewerkt.
Hij hielp mee aan de bewerking voor Broadway.
We spraken met Linda Woolverton die het filmscript had geschreven.
We kwamen bijeen en de nieuwe liedjes bleken er zo in te passen.
De nieuwe liedjes moesten perfect aansluiten bij de liedjes in de film.
Daarom heb ik die liedjes gebaseerd op thema's uit de filmmuziek.
Dat hebben we grotendeels zo gedaan.
Dit waren allemaal teksten van Howard.
De storyboards waren simpel. Je luisterde gewoon naar de tekst.
Bij een lied als dit zijn de teksten zo beeldend.
Elke tekst suggereert een actie, een grap of iets leuks om te zien.
De kansen lagen voor het grijpen. - Ons werk is makkelijker...
met een schrijver die visueel denkt. - En die van animatiefilms houdt.
Dat was een van Howards sterkste punten.
Hij kon een figuur als Gaston creëren en hem door humor belachelijk maken.
Ik hang de muur vol met geweien
wat een man, Gaston
Help me. - Maurice.
Help me, alsjeblieft. Hij heeft haar in de kelder opgesloten.
Dit element zat ook in De Kleine Zeemeermin met Sebastiaan.
De karakters spelen in het verhaal, maar ze knipogen ook naar ons.
Als Gaston zegt dat hij een muur vol geweien wil, springt dat eruit.
Dat zegt het publiek iets op een geheel ander niveau.
Dat maakt het eigenlijk tot een Broadway-musical.
Dank je wel.
Gekke ouwe Maurice. - Het is altijd lachen met hem.
Kijk naar dat berenvel voor de haard achter de stoel.
Het ligt er nog steeds. - Maar het denkt nu na.
Even wachten. - Die beer is nog niet dood.
En hij is niet helemaal goed snik
Prachtige tekeningen van Andreas Deja, hij tekende beide personages.
Ik heb mezelf beloofd dat ik trouw met Belle
ik heb mezelf beloofd dat ik trouw met Belle
Achter de stoel. - Maar hij komt dichterbij.
Hij sluipt naar voren. - Daar is hij.
Hoe deed hij dat? - Wat een snelle beer.
Ze stonden even op en daar was hij.
De stoel is weg. - Ze gooiden hem op het vuur.
Het was koud die avond.
Howard en ik hebben een Broadway-musical gemaakt.
Dat moest het wel worden, want je kunt geen serieus verhaal vertellen...
zonder een komische noot erin. - Absoluut.
Wil niemand me dan helpen?
Deze film moest jong en oud aanspreken.
Diezelfde filosofie zit achter Disneyland.
Het is een ervaring waar jong en oud samen van kunnen genieten.
Barstje is gecreëerd door onze scenarioschrijver, Linda Woolverton.
Ze introduceerde in één scène dat theekopje, Barstje.
Het stemmetje van Bradley Pierce was zo schattig, zo innemend en grappig...
dat we steeds meer voor hem gingen schrijven.
Hij was een natuurtalent. Hij had een geweldige stem.
We moesten gewoon meer materiaal voor hem hebben.
Pruiksma heeft mevrouw Tuit geweldig getekend. Ze is een springend hoofd.
Het is een hoofd. - Dat stuitert op de grond.
Hij had geen handen om mee te gebaren, of voeten om op te lopen.
Het is geweldig dat je een warm gevoel krijgt van zo'n hoppend hoofd.
Ze is Hedda Hopper. - Vat je hem?
Het wordt tijd voor een pauze.
Jo Anne Worley deed de stem van de klerenkast.
Ze was zo leuk om mee te werken. - We zijn oude fans van Laugh- ln.
Ze was geweldig. We hebben echt met plezier met Jo Anne gewerkt.
Dit is pas de tweede film die digitaal is gemaakt.
Reddertjes in Kangoeroeland was met een computeranimatiesysteem gemaakt.
Belle en het Beest kwam daarna en we experimenteerden erg veel.
We wilden de vlammen van Lumiere en de camerabewegingen perfectioneren.
In scènes als die in de balzaal zijn verschillende technieken gebruikt.
En we deden bijzondere dingen in dit nieuwe digitale platform.
Deze scène is gebruikt bij de audities voor de rol van het Beest.
We zagen honderden acteurs die de rol wilden hebben.
Sommige fragmenten waren erg leuk.
Ze is zo mooi en ik ben zo lelijk.
Gelukkig is het Robby geworden. De animatie bij de haard is interessant.
Het illustreert goed wat Glen Keane in z'n hoofd had.
Het Beest moest in het begin dierlijker lopen.
Hij moest op vier poten kunnen lopen, als een bizon of gorilla.
Hij moest van die enorme sprongen naar een balkon maken.
In de loop van de film zou hij steeds meer rechtop gaan lopen.
Hij ging steeds meer lopen als een mens, en minder als een dier.
We voegden meer kledingstukken toe.
Hij ging een hemd dragen. Hij lette meer op z'n uiterlijk.
Zowel fysiek als in z'n kleding...
wilden we laten zien hoe hij langzaam steeds menselijker werd.
De storyboards voor deze scène zijn van Burny Mattinson.
Die zijn ge.ï. nspireerd door The Honeymooners.
Dit is z'n Jackie Gleason-moment. - Zo noemde Burny het.
Daar is het.
Je zou me een groot genoegen doen...
Glen heeft geweldig werk verricht. Hoe hij z'n mantel grijpt.
Ik ben dol op die amper ingehouden woede.
Je ziet Belle niet, maar ze heeft alles onder controle.
Ze is alleen niet in beeld. Dat is heel mooi gedaan.
Dan eet ze maar niet.
Dat ging niet echt goed. - Lumiere, ga bij de deur staan.
Onze Frans-Canadese animator... - Met een authentieke Franse saluut.
Dat was Rejean Bourdages.
Vraag ik het aardig, en dan weigert ze. Wat wil ze dan?
Mooie geluidseffecten van Mark Mangini en z'n team.
Hoe klinkt een toverspiegel? Ze bedachten deze prachtige klanken.
Het is bijna musicalachtig.
Het heeft iets van Jacobs ladder en iets harpachtigs.
Lets daartussenin. Het was echt...
Mark was geweldig. Hij speelde de effecten op z'n elektrische gitaar.
Hij plugde z'n gitaar in en speelde ons dingen voor.
In plaats van een keyboard gebruikte hij de snaren van z'n gitaar.
Hij had ervaring met musicals en kon z'n geluidseffecten zo afstemmen...
dat ze perfect samen met de muziek werkten, ze botsten er niet mee.
Pendule, mevrouw Tuit en Lumiere waren duidelijk bedienden...
of knechten.
Het waren bedienden in het kasteel die net als het Beest betoverd waren.
Hun uiteindelijke doel was dat ze weer mensen zouden worden.
Het waren butlers, dienstmeisjes, tuinmannen.
Dat gaf een hiërarchie waarbij je er een paar goed leerde kennen.
Maar als het nodig was, kon een kachel of een hark ook iets uitvoeren.
Maar Pendule was de majordomus, de eerste bediende...
en mevrouw Tuit... - Zij was dienstbode.
Eerste dienstbode. En Lumiere was...
Maître d'hôtel. - Degene die het eten serveerde.
Dat was het enige Franse woord dat we kenden.
Naast patates frites. - En garage.
Stook het vuur op. Kom op, zilver.
Wat betreft de karakters van al dat tafelgerei...
Geen idee. - Dat kunnen we niet zeggen.
Daar gaat onze logica.
Niet elk bordje heeft een menselijk equivalent.
Maar het was leuker om dansend servies en tafelzilver te hebben.
Natuurlijk.
Kom erbij was geschreven om voor Maurice te worden gezongen.
Maar het kwam hier. We namen het opnieuw op met wat aanpassingen...
zodat het een lied voor Belle was. Dit leek het juiste moment voor dit lied.
Zodat het een lied voor Belle was. Dit leek het juiste moment voor dit lied.
We gebruikten dezelfde lay-out en enscenering als voor Maurice.
Maar we haalden Maurice weg en stopten Belle erin.
We gaven de tekeningen van Maurice en zeiden: Zorg dat hij Belle wordt.
Verander Maurice in Belle. Was het maar zo simpel.
Die arme voorwerpen waren al zo lang alleen geweest.
Ze hadden zo lang niets te doen gehad, dat ze Maurice graag wilden bedienen.
Dat was het oorspronkelijke idee. Hier is hij, we kunnen weer aan het werk.
Maar het lied werkte beter bij Belle. Zij was de hoofdpersoon.
En het verhaal gaat nog steeds op.
Maar nu willen ze Belle op haar gemak stellen in dit vreemde kasteel.
Dit is een eerbetoon door Howard en Alan, een mengelmoes van stijlen.
Het lied komt je zo bekend voor, maar het is ook volslagen nieuw.
Het is 'n hulde aan Maurice Chevalier en Busby Berkeley-musicals...
maar het is ook toepasselijk voor het verhaal van deze film.
Howard zei dat animatie het laatste toevluchtsoord was van de musical.
Ze benaderden deze film als een theatershow.
Howard deelde de liedjes in net als bij een theaterproductie.
De liedjes waren de emotionele kapstokken van de film.
We hingen het verhaal op aan die kapstokken.
De film werd vertoond op het New York Film Festival.
Het was een sensatie. Mensen reageerden...
alsof ze iets heel bijzonders hadden gezien.
Het bijzondere was dat ze een nieuwe, volwassen Disney-film zagen.
En hopelijk zagen ze dat schrijvers zich hadden ontwikkeld.
Het herinnerde mensen aan dingen van vroeger waar ze van hielden.
En tegelijkertijd bracht het een nieuwe stijl.
De pers was lovend. De Kleine Zeemeermin had de deur geopend.
Die kreeg mooie recensies. Maar met Belle en het Beest...
bereikten we de top met de recensie van Frank Rich op de radio.
In Theater Weekly werd het de beste musicalmuziek van het jaar genoemd.
Dat gaf veel publiciteit. Janet Maslin vond het geweldig.
Als New Yorker let ik op de kranten in New York.
Het was een enorm kassucces.
De single met Celine Dion en Peabo Bryson was een hit.
En toen kwamen al die nominaties.
Ik was op vakantie toen ik van het aantal nominaties hoorde.
Ik kon m'n oren niet geloven. Er waren drie nominaties voor beste lied.
Beauty and the Beast, Be Our Guest en Belle.
Ik dacht: Dit verliezen we nooit. Een van die drie liedjes wint.
En het ging maar door. Het was een unieke ervaring.
Betoverd?
Deze relatie tussen Pendule en Lumiere is ook typerend...
voor de relatie tussen de twee animators, Nik Ranieri en Will Finn.
Nik tekende Lumiere en Will Pendule.
Vrienden die elkaar in de haren vlogen.
En Niks hoofd is van was. - Hij staat vaak in brand.
De brandweer is dol op hem.
Deze rondleiding door Pendule is geschreven door Roger Allers.
Hij schetste deze scène en schreef deze idiote...
en tegenstrijdige pseudo- kunsthistorische onzin.
David Ogden Stiers was blij dat hij dit mocht doen. Hij vond het zo leuk.
Mag ik u attent maken op de luchtbogen...
En het woord 'luchtbogen' is zo leuk.
Waar kwam die westvleugel vandaan? - Van Aaron Sorkin.
Dank u, goedenavond. - Een vage verwijzing naar een show.
Goed, even rustig. - Dit stond in het oorspronkelijke plan.
De westvleugel was verboden gebied in het kasteel. Dat stond in de opzet.
Het was een plek... - Komt dit uit het sprookje...
of uit de versie van Cocteau? - Geen idee.
Ik denk dat Howard of Linda dit bedacht heeft.
Dit was de plek die het Beest voor iedereen geheim hield.
Dat werd gepersonifieerd door die kamer vol dierenskeletten.
Er hing een soort Blauwbaardsfeer.
Dat hele idee van die westvleugel kwam uit sprookjes als Blauwbaard.
Van die sprookjes waarin je alle rijkdom hebt...
maar waar één plek verboden is. - Er is één geheim.
En daar wil je heen.
Dan gaan mensen iets verwachten. Je geeft wat kleine hinten...
en wat geheimen prijs die uiteindelijk worden onthuld.
Ik was vorig jaar op de sprookjesconferentie. Dat was leuk.
Hoe was je verkleed? - Als Twiedeldom.
Zo moet het hol van het Beest zijn. Een afgrijselijk hol...
waar hij z'n prooien naartoe sleepte. Hier at hij en leefde hij als een dier.
Hij wil niet dat ze dit ziet. Niet omdat hij bang is dat ze de roos vernielt.
Wat ze wel doet. Maar hij schaamt zich ervoor.
Hij glijdt steeds dieper omlaag.
Hoe langer hij in het kasteel was zonder Belle, hoe dierlijker hij werd.
Als Belle nooit was gekomen, was hij geen mens meer.
Hij zou niet meer kunnen praten, hij zou geen broek meer dragen.
Ik weet... - Wat is de smoes van Donald Duck?
Je wilt niet weten wat er op de grond ligt.
Of hoe het er ruikt. - Die kist met zand in de hoek.
Als je aan je dvd-hoesje krabt, krijg je een vleugje van z'n kamer.
Wat doe je hier?
De roos is interessant. In het originele verhaal komt Maurice bij het kasteel...
en hij plukt een roos. Het Beest wordt kwaad en dan begint het verhaal.
Hij wilde die aan z'n dochter geven. - Het was een triviale katalysator.
De roos werd een tikkende klok, een zandloper, een symbool van het Beest.
Die werd in de loop van de film steeds dierlijker.
Ik blijf hier geen minuut langer. - Nee, wacht alsjeblieft.
Chris Sanders heeft deze storyboards gemaakt. Prachtig artwork.
Ik wilde zo graag de kracht van z'n schetsen van dit gevecht vangen.
De scène heeft een mooie lay-out en is prachtig getekend...
maar het storyboard had veel meer kracht.
Oorspronkelijk wilden we deze scène met de computer vormgeven.
Dit bos zou driedimensionaal zijn.
We hadden allerlei gekke ideeën zoals een driedimensionaal bos.
We waren onze tijd vooruit. - In 1989 deden mensen dat niet.
Nette mensen niet. - Je hebt gelijk.
Onze computeranimatieafdeling werkte vele uren aan een digitale boom.
En met vele uren bedoelen we drie maanden.
En na een aantal maanden gingen we naar hen toe...
en zagen het resultaat van hun werk: Een soort kippenpoot van ijzerdraad.
En die draaide langzaam rond.
We zeiden toen direct dat we het op de traditionele manier zouden doen.
Nodeloos te zeggen dat dat ons sceptisch maakte...
over wat de mogelijkheden van digitale omgevingen waren.
Digitale omgevingen waren nieuw in traditionele animatiefilms.
In de zin van wat wel en niet kon, was dit een gebied...
waar we op de grens zaten van het tonen van geweld in animatiefilms.
Kijk naar het Beest dat bloedt. Hij smijt wolven tegen boomstammen.
Maar het was belangrijk om op dit punt in het verhaal uit te drukken...
dat dit een gevecht op leven en dood was.
Het Beest heeft echt pijn, hij is zwaargewond.
En hij springt voor haar in de bres.
Het moest kracht uitstralen.
Je moest geloven dat deze figuren echt konden lijden.
Het moest bedreigend zijn.
Deze scène waarin Belle z'n wonden verzorgt, kreeg een storyboard...
Geschreven en... - van Brenda Chapman.
Ze maakte de storyboards al heel vroeg. Het was een cruciale...
Het is het keerpunt in hun relatie.
We gaven Brenda deze scène, omdat ze een van onze beste tekenaars was.
En ze maakte er iets moois van.
In onze ogen is dit een van de mooiste scènes met deze twee figuren.
Dit is allemaal aan Brenda te danken.
En dit is de eerste keer dat Belle het haar los draagt.
Ze ziet er niet onaardig uit. Die Belle.
Let niet te veel op de lengte van het haar, die wisselt per scène.
In deze scène zien we monsieur Valse, met de stem van Tony Jay.
Een paar acteurs kwamen auditie doen en we hebben Tony's auditie gebruikt.
Hij las het op twee manieren. Eerst met een normale stem...
en daarna met een theatrale stem. Dat is deze.
Het was zo'n kleine rol dat hij de hele tekst kon oplezen bij de auditie.
Toen hij weg was, zeiden we: We sturen hem een cheque. Dit is het.
We gebruikten Tony later voor De Klokkenluider van de Notre Dame.
Hij speelde Esmeralda prachtig.
Nee, hij was de schurk, Frollo.
We hadden een veel langere scène.
We hadden een scène waarin Gaston... - Hij gaat naar een ruige streek.
Gaston ging naar een gesticht. Je hoorde ijselijk gelach achter de deur.
Het gegil van de verdoemden. - Het was echt afschuwelijk.
We besloten toen maar het gesticht naar Gaston te brengen.
LeFou, blijf hier op deze plek, tot Belle en haar vader thuiskomen.
Hier komen we enigszins in de problemen.
Veel mensen vragen zich af hoe lang Belle in dat kasteel zit.
Het lijkt vele maanden. De seizoenen wisselen, de sneeuw smelt.
Maar al die tijd staat LeFou voor haar huis.
Gaston had gezegd dat hij moest blijven.
En of het nu weken, uren of maanden zou duren, hij zou niet weggaan.
Dat was onze manier om dat probleem te omzeilen.
Hier komt een prachtige improvisatie van David Ogden Stiers.
Hij bulderde van het lachen. - David kon geweldig improviseren.
We moedigen dat aan, want acteurs leven zich zo beter in hun rol in.
Je maakt het persoonlijker. - En je hebt leuke verrassingen.
De acteur draagt zo heel veel aan de rol bij.
Dat wil je aanmoedigen. Het maakt de rol geloofwaardiger, interessanter.
David vond het heerlijk als hij met de tekst kon spelen. Hij zei: Ogenblikje.
Hij schreef dan verwoed en zei: Lk ben klaar.
Dan las hij tien verschillende versies op en wij moesten de beste uitkiezen.
Dat was niet altijd makkelijk.
Nu mag het.
Ik kan niet geloven dat een bibliotheek zo groot kan zijn.
Dat is niet realistisch. - Die trap gaat helemaal omhoog.
Maar een pratende kandelaar is oké. - Dat geloof ik.
Ze zijn voor jou.
Een lied voor het Beest was ook een grote uitdaging.
We wisten niet wanneer het Beest zou kunnen zingen.
Het enige moment was toen hij Belle wegjoeg en z'n fout inzag.
Uiteindelijk was er een duet...
in Zoiets.
Maar pas in de theatershow zingt het Beest.
Dan zingt hij als hij Belle heeft weggejaagd.
In de show zingt hij dan If I Can't Love Her.
Dan volgt 'let the world be done with me'.
Dit is een mooi moment. Howard en ik coproduceerden alle opnamesessies...
van De Kleine Zeemeermin en Belle en het Beest.
Maar bij Belle en het Beest was Howard fysiek niet meer in staat...
om de leiding te voeren. En daar hield hij van.
Bij de laatste opname lag Howard in bed in z'n huis in Beacon, New York.
Hij had boxen om mee te luisteren en hij gaf telefonisch commentaar.
We namen Zoiets op.
Howards stembanden waren door aids aangetast.
Daardoor praatte hij zo.
Er was iets in het deel waarin Paige O'Hara 'niet gewoon' zingt.
Wie had ooit gedacht dat het zo zou gaan
Howard zei: Over 'niet gewoon', zeg tegen Paige 'Streisand'.
'Lk voel dat dit niet gewoon is.'
Ik voel dat dit niet gewoon is
Het was precies de goede toon. Die kleine nuance, amper te horen...
maar hij wist precies hoe het gezongen moest worden.
Nee, hij is geen droomprins
maar hij heeft iets in zich
Zoiets was het laatste liedje dat werd geschreven.
Hier was Een mens weer te zijn voor geschreven.
Een mens weer te zijn komt nu iets later in deze speciale filmeditie.
Daar zongen ze hoe het was om weer mens te zijn.
Het duurde 11 minuten. We hebben het ingekort en uiteindelijk geschrapt.
En hier is het weer.
We vervingen het door Zoiets.
Dat lied versterkt de relatie tussen Belle en het Beest.
We kregen de kans om dit nummer weer in de film te brengen.
In tien jaar tijd verander je van inzicht.
Bij de theatershow zagen we dat er ruimte was voor beide liedjes.
Ze waren niet onverenigbaar. - Na de show wisten we het opeens.
We hebben het nummer herschreven en hier is het dan.
Een mens weer te zijn was voor ons het meest ambitieuze lied.
Het was een rustige en daarna uitbundige wals door de voorwerpen...
over hoe hun lot verandert en dat ze weer mensen worden.
Hier en daar zie je beelden waarin Belle en het Beest nader komen.
Er zat ook het motief in van de tijd die verstrijkt.
Tik tak, de tijd verstrijkt
Het was bijna een slaapliedje, een heel lief motief...
dat zei: De tijd verstrijkt en ze komen dichterbij.
Maar het probleem was dat Belle Maurice in het bos moest redden.
Hij kon niet negen maanden in het bos ronddolen. Dat was een probleem.
Er werden tekeningen gemaakt waarop Maurice bij de piramiden Belle roept.
Bij de sfinx, de Eiffeltoren.
Door de theatershow beseften we dat we het tijdsaspect moesten schrappen.
Het ging nu om het weer mens worden, niet over het verstrijken van tijd.
Dat tijdsaspect was de reden dat het niet in de film kon.
Bij het opnieuw uitbrengen van de film kwam het voorstel...
om te proberen Een mens weer te zijn weer een plekje te geven.
Laten we het nog eens proberen. En nu lukte het.
Het is de tweede keer makkelijker omdat de mensen het lied al kennen.
De eerste keer was het acceptabel.
Maar ik vind het een geweldige bijdrage aan de film.
Als een mens weer te zijn
Dit lied loste ook de vraag op waar Philippe al die tijd was gebleven.
Hier is hij. - Hij was er al die tijd.
Hij werd goed verzorgd. - Het ging prima.
Ik kan me Jerry Orbach nog herinneren.
Hij had tot drie uur 's nachts opnamen voor Law & Order gemaakt.
En dan komt hij hier en zit direct in z'n rol.
Dit is in de grote traditie van Disney-schoonmaakscènes.
Let op de verwijzing naar Assepoester en Sneeuwwitje.
Ik moet kokhalzen als ik dat zie.
Maak open die luiken, ons werk is zo klaar!
Deze scène was een groot probleem. Hier werd het huis schoongemaakt.
Maar in de originele filmversie was het kasteel verwoest door het Beest...
na het zingen van dit lied.
We moesten toen met terugwerkende kracht het kasteel weer opruimen.
Schilderijen recht hangen. - Het behang en de gordijnen maken.
Alle scènes in het hol van het Beest moesten opgeschoond worden.
We zeiden: Ach, als Belle weg is, gooit hij alles weer aan diggelen.
Dan was alles oké.
Dat was onze redenering. - We hopen dat u dit ook pikt.
Dit was het smartelijkste verhaal ooit.
Het was zo leuk om Robby en Paige weer te zien. Ze namen dit samen op.
Het was een soort familiereünie. Het was leuk hen dit samen te zien spelen.
Dat is ook zo'n leuk woord dat Robby en Paige hebben verzonnen.
Het is zo lief. Ze lezen Romeo en Julia.
Ook Angela Lansbury, Jerry Orbach en David Ogden Stiers kwamen terug.
En veel animators van tien jaar geleden kwamen terug...
en namen hun taken weer op bij deze speciale editie.
Kirk en ik zeiden: Als ze dit van plan zijn, willen we meedoen.
We willen dit niet afslaan. Dit is zo vertrouwd, we zijn hier gek op.
We wilden er per se bij betrokken zijn.
Als iemand er een puinzooi van maakt, zijn wij dat.
Dan is het onze eigen schuld. - Dan oogsten we lof en kritiek.
Jo Anne Worley had een kleine rol als klerenkast.
Het was leuk dat toen ze kwam voor de 'Een mens weer te zijn'-scène...
ze meer tekst in dit lied kreeg.
Nu komen we terug in de originele versie. De kamer was eerst rommelig.
De spiegel hing scheef, nu is alles opgeruimd.
De nagelsporen zijn weg. - Dat is het mooie van animatie.
Een ander effect betrof het geluid van vlammen.
Als Lumiere met z'n armen zwaait, hoe klinkt dan kaarslicht?
Dat was een geluidsprobleem dat onze afdeling moest oplossen.
Ze stonden met aanstekers voor de microfoon te sissen.
Uiteindelijk stond een jongen letterlijk in de microfoon te blazen.
Zo komt er iets waar we erg om hebben moeten lachen.
Het Beest trekt een grappig gezicht. - Geefwee Boedoe.
Geefwee Boedoe was de animator van de scène waarin het Beest zich opdoft.
Met al die strikken, lintjes en krullen.
Angela Lansbury wilde Belle en het Beest niet zingen...
omdat ze m'n demo had gehoord.
Ik zong: Tijdenlang verhaald, altijd even waar
vreemden voor elkaar... Toen beseften we dat ze de verkeerde demo had.
We stuurden haar die van Howard, daarop werd de tekst meer gesproken.
Toen zei ze: Lk snap het. Dit kan ik wel.
Howard had geacteerd, ik deed meer de popversie ervan.
Wat een dag in de studio. Niet te beschrijven.
En Angela had maar één opname nodig.
Fantastisch, ongelooflijk.
Het hart van de film is mevrouw Tuit die Belle en het Beest zingt.
Wij zagen haar altijd als Mrs Bridges uit Upstairs, Downstairs.
Angela Lansbury was perfect voor die rol.
Al die dingen voegden wat musicalelementen toe aan het verhaal.
Maar in wezen blijft het een Disney-film.
Howard en ik hadden de taak een nieuwe Disney-klassieker te maken.
Roger en Brenda hebben de storyboards gemaakt.
Ze werkten hier samen, want dit moest met veel gevoel gebeuren.
Die twee waren onze beste animators.
Ze riepen ons toen ze een eerste schets hadden. Ze waren nerveus.
'Het lijkt ons mooi als de omgeving met de computer wordt gevormd.
Dan kan de camera mooier bewegen.' - Ga door, zeiden we.
Dit was onbekende technologie, maar we wilden erover praten.
Het idee om ze te laten dansen in een digitale omgeving...
zodat de camera meer als een live-action-camera kon bewegen...
was revolutionair. Bij Disney was het op deze schaal nooit geprobeerd.
En het was een suggestie van Roger en Brenda.
Ze dachten aan een paar shots, maar we hebben het grootser aangepakt.
Tot in het extreme.
Het publiek was enthousiast. We toonden de film op het filmfestival.
Het was oktober.
Anderhalve maand voordat hij uitkwam.
En toen de balzaalscène kwam, waren de mensen dolenthousiast.
Zoiets hadden ze nog nooit gezien. Het was in 1991 vrij revolutionair.
Het was een technisch moeilijke scène. Het overzetten ging langzaam.
Alle computers draaiden op volle toeren en we hadden een noodplan.
We waren doodsbenauwd. - Wat als we het niet redden?
Of stel dat de illusie van deze figuren in een 3D-omgeving niet werkt?
Wat als de illusie wordt bedorven? We moesten een noodplan hebben.
We hadden de 'ijscapades', waarbij Belle en het Beest blijven dansen...
en we de computer uitschakelen, zodat het leek...
alsof ze op een ijsvloer dansten. - Ze dansten in een zwarte leegte.
We vonden dat een mooie verbeelding van hoe onze computer was gecrasht.
We waren zenuwachtig, maar hadden wel vertrouwen in de scène.
James Baxter, de animator van Belle, tekende ook het Beest in deze scène.
James was animator bij Who framed Roger Rabbit.
James is geboren met een chip in z'n hoofd waardoor hij...
deze figuren in een 3D-omgeving kon plaatsen.
Hij had ook Jessica Rabbit in een live-action-omgeving laten bewegen.
Als iemand het kon, was het James.
Hij is degene die deze perfecte animatie heeft gemaakt.
Katzenberg vond de ballade zo mooi, dat hij extra coupletten wilde.
Hij dacht: Als het zo mooi is met deze lengte...
wordt het nog mooier als het langer duurt.
Howard kwam. Hij was niet agressief, hij zei het erg aardig.
'Luister, ik weet geen woord meer dat op Beest rijmt.
Ik heb 'meest' et cetera gebruikt en 'geest' is niet geschikt.'
Hij wist geen woorden meer, einde conversatie.
Hij zei dat hij alleen 'Dianne Wiest' nog niet had gebruikt.
Het nieuwe couplet dat hij heeft geschreven, komt op de nieuwe cd.
Papa.
Hij kroop. - Een tijdgrapje.
Mensen zien pas net voor de cut dat LeFou de sneeuwpop is.
Hij was er al die tijd. - Z'n neus is blauw.
Hij was er van de ene winter tot de volgende winter aanbrak.
Een ander verschil met voorgaande versies...
was ook door Howard bedacht. We zijn hem veel verschuldigd.
Daarvoor hadden de voorwerpen in het kasteel geen persoonlijkheid.
Ze waren magisch, betoverd, maar waren geen duidelijke karakters.
Het waren schimmen. Maar ze zorgden goed voor Belle.
Maar ze moesten nu een karakter en een plaats in het verhaal krijgen.
Vanuit het verhaalperspectief was het goed...
dat iedereen belang had bij de uitkomst van het verhaal.
In deze scène verandert de plot radicaal...
doordat de schurk Gaston tot dan toe niet weet dat het Beest bestaat.
Hij wil alleen Belle. En in deze scène keert alles om.
Hij ontdekt dat Belle hem niet wil, maar er is een monster in het kasteel.
Dan volgt het lied Dood het Beest.
Veel uit het openingsnummer valt hier op z'n plek.
Geen beest maakt kans tegen Gaston.
Z'n reputatie als jager en macho wordt hier op de proef gesteld.
Hij wil niet dat z'n naam wordt bezoedeld.
Het is ook een keerpunt voor Gaston. Hij doet een stap.
Hij wordt van een achterbakse boerenpummel nu moordzuchtig.
Terwijl het Beest menselijker wordt, wordt Gaston beestachtiger.
Maar hij blijft knap.
Eén klein woordje is al genoeg. - Nooit.
Ik wilde hem altijd laten zeggen: Het verkeerde woord, Belle.
Dat is beter, verdorie.
Geef me de gist. - Geef me het geld.
We waren zo dicht bij een kreet die Amerika zou veroveren.
Hij ziet er gemeen uit, maar hij is heel aardig. Hij is m'n vriend.
Ik zou haast denken dat je wat voor dat monster voelt.
Oorspronkelijk zou Gaston dit lied zingen.
Toen bedachten we dat naast Gaston enkele anderen konden meezingen.
Dat gaf meer aan dat zij ook het Beest wilden doden.
We zijn niet veilig tot hij dood is hij besluipt ons in de nacht
Deze scène was een van de laatste die geproduceerd werd.
Thom Enriquez maakte de storyboards voor dit lied.
Dit is een van m'n favoriete nummers. Het is gewoon een goed lied.
Het toont ook hoe een lied een verhaal in het kort kan vertellen.
Anders moet je vertellen dat Gaston ontdekt dat er een beest is...
en dat hij iedereen optrommelt.
En hij begint met een kort lied op het stoepje voor Belle's veranda...
en dan gaan ze met een boomstam naar het kasteel.
In het lied zijn ze er al en rammen ze op de poort.
Een goed opgebouwd musicalnummer...
kan verhaal, tijd en ruimte overbruggen.
Het is een combinatie van zingen, spreken en weer zingen.
Zelfs als ze spreken, is het musicalachtig.
En het bewijst hoe goed het is om samen in één ruimte te werken.
Richard White, Paige en het orkest voerden het samen uit...
zodat iedereen de energie voelde.
Gastons 'Breng je moed tot een hoogtepunt' komt uit MacBeth.
Toen Howard het schreef, begrepen we er niets van.
We wisten niet wat het betekende. Maar nu wel.
Wij maken animatiefilms.
Leuk dat we de houthakmachine. Nog konden gebruiken.
Hij werd gebruikt om hen uit de kelder te bevrijden.
Ik weet niet wat er eerder was. Dat ze uit de kelder moesten ontsnappen...
of dat Maurice zo'n machine had.
Het lijkt alsof het doelbewust was, maar dat was het niet.
Ze moesten uit de kelder komen. - Wat een toeval.
We hebben dat ding in de tuin staan.
Wie zet hem aan? Ze zitten in de kelder. En Barstje heeft geen handen.
Hij kan zich verbergen. - Het is een tekenfilm.
Hij kan toch praten? - We monteerden wat beelden.
Waar Barstje zo druk in de weer was.
Het is een slim kopje.
Hijs de vlag, zing het lied
En 50 Fransen zijn te sterk.
Dat valt niet te betwisten.
Hij was kwaad toen Belle vertrok. - Hij verwoestte z'n kamer.
Hij was bedroefd. - Hij had zich slecht gedragen.
We hadden ook een karakter in de vorm van een muziekdoos.
Hij moest een leuk karakter zijn. - Ja, het vriendje van Belle.
Een jochie. Hij had geen stem, hij was muzikaal.
Hij moest een muzikale versie van Stoetel zijn.
Hij sprak via de tonen uit z'n muziekdoos.
En hij heeft kleine rinkelgeluiden...
die bij de situatie passen.
Daar heb je hem. - Maar het werkte niet.
Het was lastig om dat idee goed uit te beelden.
Dat Bradley als Barstje zo leuk was, gaf de doorslag.
Hij hoefde z'n mond maar open te doen en je was vertederd.
Toen werd de muziekdoos ontslagen. - Die werd opzij geschoven.
Dit was een leuke scène, hier houden storyboardtekenaars van.
Vooral Gary en ik.
Een van onze animators was Tom Sito.
Die deed dingen als de guillotine en de buggy die de trap af rolde.
Ons kleine saluut aan Potemkin werd getekend door Tom Sito.
Bel 1-900-Tom-Sito.
Daar gilt Joe Ranft.
Soms moet een storyboardtekenaar een grote stripschreeuw uiten.
En Joe Ranft is een van de beste. - Een groots stripschreeuwer.
Hij komt nog terug.
Er gaat niets boven 'n verkleedgrapje. - Daar is Joe weer.
Daar heb je er een.
Jesse Corti heeft een geweldige gil. Hij is een natuurtalent.
Hij krijgt een schaar in z'n achterwerk.
Mooi geluid als Pendule langs de leuning naar beneden glijdt.
In dit soort scènes... - Heb je vlammenwerpers.
In dit soort scènes heb je veel anachronistische geluiden.
Mensen worden gek, je kunt geen racewagen laten bulderen.
Het is amusement. - Het is een animatiefilm.
En al het meubilair vierde feest tot diep in de nacht.
Dit is de overgang van grappig naar serieus. Er liep een duidelijke lijn...
van de strijd met de voorwerpen naar die tussen Gaston en het Beest.
Dat moest terugkomen in opnamehoek, kleur en special effects.
Ze zijn nu buiten in de regen.
Prachtige lay-out en special effects van Ed Ghertner en z'n team...
en Randy Fullmer, hoofd special effects.
Lisa Keene, hoofd achtergrond, koos de kleuren uit.
Ze kwam met groene wolken en roze bliksem.
We vonden roze bliksem te ver gaan. Groene bliksem was genoeg.
Ik vond de kleur maar zozo.
Maar we zeiden, probeer het maar uit. En het was prachtig.
Dat was een flits van Barry Cook.
Barry werkte in Orlando, Florida, het bliksemcentrum van de VS.
Prachtige bliksemflitsen.
Nu gaat Gaston gillen: Belle is van mij.
Hij zei eerst 'tijd om te sterven', zoals in Blade Runner.
Maar we veranderden dat, omdat het logischer was...
om Belle in deze situatie te noemen.
We maakten geen nieuwe tekeningen. Er was geen tijd meer.
En je ziet het niet. Er zijn veel effecten. 'Tijd om te sterven.'
'Belle is van mij.' Je moet hetzelfde aantal lettergrepen hebben.
Nu komt m'n favoriete bliksemflits. Wat een mooie.
Deze verandering in het Beest is mooi geanimeerd.
Tony DeRosa tekende dit, hij zat in het team van Glen Keane.
Mooi hoe die uitdrukking verandert. Gaston gebruikt dezelfde woorden...
die Maurice gebruikte toen hij bij het kasteel kwam.
Bij deze scène kwamen we even in de problemen.
Toen Belle het Beest riep, beseften we dat hij geen naam had.
We noemden hem Beest. Ik weet niet hoe hij heet.
Tyrone, Steve. - Bob.
Houd de schurk in de gaten.
Of je moet hem doden, en zelfs dan... - Pas op.
Je kunt in de scène Gaston beeldje voor beeldje zien vallen.
Van dichtbij zie je kleine schedels in z'n oogpupillen.
Een voorbode van wat er komen gaat. En dan z'n val in de kloof.
Het mooie van deze scène is niet alleen z'n emotionele lading...
mooie animatie en stemmen, maar ook de subtiele visuele effecten.
Het is geen heftige regenbui, maar mystiek, magisch noodweer.
De regen wordt een soort magie uit de hemel.
Geweldig werk van de special effects-animators.
Deze effecten, de bontgekleurde regen, de magische regen...
was iets waar Randy Fullmer van effecten en Ann Tucker van de CAPS...
en Ted Kierscey, een van de senior special effects-animators...
een week lang dag en nacht aan hebben gewerkt.
En ze waren geweldig. De stemmen en animatie komen zo perfect bij elkaar...
dat je gelooft dat ze van vlees en bloed zijn. Als ze zegt: Lk hou van je...
en je de rozen ziet en de voorwerpen ziet hollen, is het publiek ontroerd.
Alles kwam samen in deze scène en in de hele film.
Door een zeldzame combinatie van talentvolle mensen werkte het.
Het was ontroerend om te zien hoe Paige dit in de studio deed.
Paige had tranen in haar ogen en ik vroeg haar hoe ze dat kon.
Ze hief haar hand op en zei: Dat is acteren.
En ze was direct weer zichzelf.
Het draait om oprechtheid. Als je dat kunt, zit je gebeiteld.
George Burns.
Glen had veel beelden van Rodin en tekeningen van Michelangelo bekeken.
Het Beest had gewoon wakker kunnen worden.
Glen was op dit punt erg resoluut.
Dit was een tekenfilm en je ziet iets in iets anders veranderen.
Hij wilde laten zien dat het Beest fysiek in een prins veranderde.
Hij wilde niet dat een prins onder een mantel vandaan kwam.
Zoals je bij goochelaars ziet. Hij wilde dat je het zag gebeuren.
We hebben hard gewerkt aan het ontwerp van de prins.
Het maakt niet uit, want hoe hard je het ook probeert...
je kunt nooit een prins ontwerpen die bij iedereen in de smaak valt.
Het publiek is al verliefd op hem. - Bijna iedereen.
Je wilt dat Belle en het publiek van het Beest gaan houden.
Als dit eindelijk gebeurt, zegt men: Wie is dit?
Waar is die vent met dat lange haar? - Ik wil m'n bizon terug.
Daarom wilden we dat Belle hem in de ogen keek.
We wilden close-ups van de ogen zoals in de proloog met de schilderijen.
Ook in de loop van de film krijg je mooie close-ups van z'n ogen.
Je hoopt dat ze in z'n ogen de persoon ziet op wie ze verliefd is geworden,
Ik weet niet wat we aan het ontwerp van de prins konden verbeteren.
Hopelijk droog je aan het eind je tranen en heb je genoten.
Het was leuk om Pendule, Lumiere en mevrouw Tuit als mensen te tekenen.
En Pruiksma was opgelucht dat dat stuiterende hoofd afgelopen was.
O, I'amour.
Geweldig applaus voor de personages. Het publiek is van hen gaan houden.
Het was leuk om hen als mensen samen te zien.
Ze veranderen, maar blijven hetzelfde.
Ook al zijn ze weer mens, het zijn kibbelende broers van wie we houden.
Zo waren ze qua karakter, het maakt niet uit hoe ze eruitzien.
Hier zien we Maurice. We wilden tonen dat het goed met hem gaat.
Hij is blij dat z'n dochter met de prins trouwt.
Wellicht wordt 't wat met mevrouw Tuit. - Je ziet een vonkje overspringen.
Voor alle animatiefans, deze laatste dansscène is uit Doornroosje.
We hebben de animatie opgeschoond en in Belle en de prins veranderd.
We hebben het gejat. - Te weinig tijd.
Soms kun je niet anders. Dit is een prachtig laatste beeld.
De film eindigt met de glas-in-loodramen.
Al onze karakters in het raam, in glas afgebeeld.
Met de roos. - Alles leidt naar dit beeld.
En ze leefden nog lang en gelukkig.
Voordat de film af was, hoorden we geruchten van onze pr-afdeling...
dat hij mogelijk op het New York Film Festival zou draaien.
Geweldig, zeiden we. Over een paar maanden is de film klaar.
Nee, je begrijpt het niet. Vertoon hem onaf. Wat bedoel je, onaf?
Mensen houden van werk in uitvoering, zeiden ze.
Dus dat deden we. De eerste helft van de film was compleet.
We voegden wat potloodschetsen en oude verhaalschetsen toe.
We vertoonden een versie die niet af was, alsof je je vuile was liet zien.
Het was raar dat men potloodschetsen en storyboards wilde zien.
Ik zei: Dat mag je niet zien. Zijn jullie gek, dit kan niet.
Dit zijn de valkuilen van ons beroep.
Maar daar werd het op het witte doek getoond voor dat festivalpubliek.
We waren doodsbang.
Dit was de eerste keer dat mensen zouden kijken...
naar die musical die we met hulp van Alan en Howard hadden gemaakt.
Het was nieuw en in 1991 was het iets wat mensen nog nooit hadden gezien.
Ze waren dolenthousiast na de film. Ze gaven ons een staande ovatie.
En die was voor iedereen bedoeld die eraan had meegewerkt.
Het ging maar door en daar stonden we, glimlachend en knikkend.
We wisten ons geen raad.
Dat was de start van een fantastisch jaar.
De recensies waren lovend, de film bleef in de bioscopen.
En onze film kreeg een nominatie voor beste film.
Dat was uniek voor een animatiefilm.
We wonnen een Golden Globe voor beste musical comedy.
De liedjes van Alan werden genomineerd, Terry voor beste geluid.
Het was een historische film. Animatie was nu een kunstvorm.
Het is geen medium voor kinderen, het is niet slechts voor een klein publiek.
Het is voor iedereen, en een kunstvorm voor filmers om zich uit te drukken.
Dat is de betekenis van Belle en het Beest.
Nogmaals, dit was een van die zeldzame films...
waar alle elementen, alle talenten perfect samenkwamen.
Ik ben blij dat ik er deel van uitmaakte.
Het was een eer om met Howard te werken.
Howard was tekstschrijver, maar ook onze coach en instructeur.
Hij droeg zo veel kennis over de Broadway-musical bij aan ons werk.
Hij gaf structuur aan de film. - Hij hield van Disney-films.
Hij bracht z'n ervaring en liefde voor het medium in.
Alles wat mensen mooi vinden in een veranderende wereld...
is bijzonder en uitzonderlijk.
Belle en het Beest is deel van ons leven om vele redenen.
De film staat voor zo veel getalenteerde acteurs, animators...
choreografen, toneelknechten van de shows over de hele wereld...
en van de opnamen. En hij maakte Celine Dion beroemd.
Het was een ongelooflijke, avontuurlijke reis.
En het emotionele spoor dat dit filmproject achterliet...
was het vertellen van dit verhaal en van een persoonlijk verhaal...
over Howard Ashmans moed en z'n overlijden.
Howard was erg ziek en hij stierf voordat de film werd uitgebracht.
Hij heeft wel een ruwe versie kunnen zien.
Hij vond de film mooi en was trots op z'n werk.
Maar het was moeilijk en bitter, omdat we nauw hadden samengewerkt...
in Los Angeles en in New York.
We zaten bij hem in de straat om samen de liedjes uit te werken.
Toen de film af was en de film bijna zou worden uitgebracht...
wisten we niet hoe we Howard konden eren. Credits waren niet genoeg.
We wilden hem eren met een tekst aan het eind van de film.
Aan het eind van de aftiteling konden we ons respect betuigen.
Niet alleen voor deze film, maar voor wat hij ons heeft nagelaten.
We willen nu graag onze speciale gast bedanken, Alan Menken.
Bedankt, Alan. - Graag gedaan.
Hij gaf zijn visie op de muziek.
Dat was het dan. Bedankt dat u hebt gekeken.
Het was leuk om met u onze ervaringen te delen uit een bijzondere periode.
Het was een bijzondere tijd. - Tot de volgende keer. Bedankt.