23.976
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.
Wiedziałaś, że w Chinach jest więcej ludzi o IQ geniusza niż w ogóle w Stanach?
- Niemożliwe. - A jednak.
- Skąd takie dane? - Po pierwsze, mieszka tam dużo ludzi.
Pytanie, jak wyróżnić się ze wszystkich, którzy mieli 1600 egzaminach końcowych?
Nie wiedziałam, że mają tam takie testy.
Nie mają. Nie mówię o Chinach, tylko o sobie.
- Miałeś 1600? - Tak.
- Ale śpiewać nie umiem. - Czyli miałeś 100%?
Można wiosłować albo wynaleźć tani komp.
- Albo dostać się do finalnego klubu. - Dokładnie.
Kobietom kiepski wokal nie przeszkadza.
- Mówię poważnie. - I podobają mi się wioślarze.
- Ja wiosłować nie umiem. - Żartowałam.
- I tak, miałem 100%. - A próbowałeś?
- Teraz się staram. - Dostać do załogi?
Do finalnego klubu. Masz jakieś zwidy?
Mówisz o dwóch rzeczach naraz i nie wiem, o czym teraz.
- Ale widujesz wioślarzy? - Nie.
To olimpijczycy, są ode mnie więksi.
Powiedziałaś, że ci się podobają, więc założyłem, że jakiegoś znasz.
Że podoba mi się sama idea. Coś jak kowboje.
No dobra.
- Zjemy coś? - Chcesz zmienić temat?
Nie.
Po prostu ta rozmowa o finalnych klubach mnie pochłonęła.
- Naprawdę w Chinach... - Phoenix jest najbardziej złożony.
Plus Fly Club... Roosevelt wybrał Porc.
- A dokładniej? - Porcellian. Jest najlepszy.
- Który Roosevelt? - Theodore.
To prawda, że wysyłają busa po laski,
które chcą poimprezować z przyszłymi szychami?
- Dlatego trzeba się dostać. - A do którego jest najłatwiej?
- Dlaczego pytasz? - Tak tylko.
Do żadnego. O to chodzi.
Mój przyjaciel Eduardo zarobił 300 tysięcy, prognozując ceny ropy.
- Pieniądze nikomu nie imponują. - Fajna sprawa.
- 300 tysięcy w jedno lato? - Lubi meteorologię.
- Mówiłeś o ropie. - Można przewidzieć pogodę i wzrost cen.
Myślę, że pytasz, bo dla ciebie najłatwiejszy to taki, gdzie mam szanse.
- Co? - Pytałaś o najłatwiejszy,
bo uważasz, że właśnie tam będę miał najlepsze szanse.
Każdy ma największe szanse z najłatwiejszym.
Nie spytałaś o najlepszy, tylko najłatwiejszy.
Pytałam z uprzejmości.
- Mark, nie potrafię mówić szyfrem. - Erica.
Masz obsesję na punkcie finałowych klubów i szukasz czegoś, co ją wyleczy.
Nie dbasz o to, czy będzie to skutkować ślepotą.
Finalne kluby, nie finałowe.
- Obsesja różni się od motywacji. - Zgadza się.
- Teraz ty mówisz szyfrem. - Nie chciałam.
Muszę zrobić coś pożytecznego, żeby zwrócić uwagę klubów.
- Dlaczego? - Bo są ekskluzywne.
I zabawne. I zapewniają lepsze życie.
Roosevelta nie wybrano, bo był w Phoenixie.
Był w Porcellianie i tak, dlatego go wybrano.
Dlaczego nie możesz być najlepszym sobą?
- Co takiego? - Żartowałam.
- To, że ktoś próbował... - Mogłabyś bardziej mnie wspierać.
Jeśli się dostanę, poznasz ludzi, których normalnie byś nie poznała.
- Zrobiłbyś to dla mnie? - Jesteśmy parą.
Powiem ci coś wprost. Już nie jesteśmy.
- Jak to? - Nie jesteśmy już parą.
- Żartujesz? - Nie.
- Zrywasz ze mną? - Poznam ludzi,
których normalnie bym nie poznała? Co to miało znaczyć?
- Spokojnie. - No co?
Jesteśmy tutaj, bo kiedyś sypiałaś z bramkarzem.
Bramkarz nazywa się Bobby i nie spałam z nim.
Jest moim znajomym. I porządnym człowiekiem.
I z jakiej części Long Island jesteś? Z Wimbledonu?
- Wracam do akademika. - Naprawdę?
- Tak. - Czekaj, przepraszam.
- Muszę iść się uczyć. - Erica.
- Przepraszam. - I tak muszę się uczyć.
- Nie musisz, pogadajmy. - Nie mogę.
- Dlaczego? - Bo to jak umawianie się z maszyną.
Mówiłem, że nie potrafisz... Nie mówiłem o twoich rodzicach.
Chodzi o to, że chodzisz do Bostonu. To tylko fakt.
- Muszę się uczyć. - Nie musisz.
- Skąd niby to wiesz?! - Bo studiujesz na Bostońskim.
Zjemy coś?
Wybacz, że mój poziom edukacji ci nie imponuje.
- Wybacz, że nie wiosłuję. - Powinniśmy być tylko przyjaciółmi.
- Nie chcę tego. - Ja też nie, chciałam być uprzejma.
Mam teraz urwanie głowy na zajęciach z systemów.
Zamówmy coś do jedzenia, powinniśmy...
Pewnie będziesz kiedyś geniuszem komputerowym.
Będziesz myślał, że dziewczyny nie lubią cię, bo jesteś kujonem.
I z całego serca powiem ci, że to nieprawda.
Będzie tak, ponieważ jesteś dupkiem.
THE SOCIAL NETWORK
Tłumaczenie ze słuchu: Igloo666
Korekta: k-rol
Na podstawie książki "Miliarderzy z przypadku"
autorstwa Bena Mezricha
UNIWERSYTET HARVARDA Jesień 2003
DOM STUDENCKI Kirkland
20:13
Erica Albright to suka.
Może dlatego, że jej rodzina zmieniła nazwisko z Albrecht?
A może dlatego, że wszystkie bostońskie studentki to suki?
Wygląda na 75C, ale pomaga jej odpowiedni stanik.
Ma 75B, jak "bardzo płasko". Oszukuje jak reklamy.
21:48
Fakt, że ma ładną twarz. Muszę czymś zająć myśli.
To łatwe, potrzebny tylko pomysł.
Trochę piłem, więc nie kłamię.
Co z tego, że jest wtorek i nie ma nawet 22?
Mam otwarty facebook Kirklanda, niektórzy mają straszliwe gęby.
Obecny tu Billy Olson wpadł na pomysł,
żeby porównywać ich zdjęcia do zwierząt i głosować, kto jest ładniejszy.
Dobry pomysł, panie Olson.
22:17 - Działa.
Inwentarz to niewypał, lepiej porównywać dwie osoby.
Bardziej w stylu Turinga, jako że oceny zdjęć
będą bardziej sugestywne niż ocenianie numeryczne,
tak, jak robią na hotornot.com. Najpierw potrzeba nam dużo zdjęć.
Harvard nie ma scentralizowanego facebooka,
więc muszę zdobyć zdjęcia po kolei z każdych domów.
Czas zacząć hackowanie.
Najpierw Kirkland. Mają wszystko publiczne
i zezwalają na indeksowanie w Apache, więc wystarczy trochę magii z WGET,
by ściągnąć cały ich facebook.
Bułka z masłem.
Pora na Elliot. Też otwarty, ale brak indeksowania.
Mogę skorzystać z pustego wyniku i mieć wszystko na jednej stronie.
Zapiszę stronę, a Mozilla zdjęcia. Świetnie. Ruszamy dalej.
Proszę o uwagę!
Jesteście w jednym z najbardziej ekskluzywnych klubów.
I nie tylko na Harvardzie, ale na całym świecie.
Zapraszam w imieniu Phoenixa na pierwszą jesienną imprezę!
Lowell wymaga loginu i hasła.
Nie mają dostępu do bazy FAS, więc nie wykryją włamania.
Adams nie ma zabezpieczeń, ale ma 20 wyników na stronę.
Wystarczy skrypt od Lowella i gotowe.
Quincy nie ma facebooka online. Lipa. Nic z tym nie zrobię.
Dunster to ciężka sprawa. Brak żadnego katalogu.
Przy ponad 20 wynikach nic nie dostajesz.
A wyniki nie prowadzą do zdjęć, jest tu jakieś przekierowanie PHP.
Dziwne. Będzie trudno, wrócę do tego później.
- Ocknął się. - Co?
- Śliczna rybka. - Dzięki.
Leverett ma lepiej. Nadal możesz szukać,
ale metoda pustego wyniku linkuje do stron ze zdjęciami.
To przykre, że wyświetlają tylko jedno zdjęcie naraz,
a ja na pewno nie będę przeglądał 500 z nich.
Trzeba włamać się przez Emacsa i zmienić skrypt Perl.
2:08
Gotowe.
- Co jest? - Idealne wyczucie czasu.
Przyszedł Eduardo, który ma kluczowy element.
- Cześć, Mark. - Wardo.
- Rozstałeś się z Ericą. - Skąd wiesz?
Napisałeś na blogu.
- No. - Wszystko gra?
- Potrzebuję cię. - Jasne, cokolwiek.
- Do tego algorytmu od szachów. - Wszystko gra?
Oceniamy laski.
- W sensie studentki? - No.
- Myślisz, że to rozsądne? - Potrzebuję algorytmu.
Każda dziewczyna ma rating 1400.
Jeśli laska A dostaje Ra, druga automatycznie ma Rb.
Przy zetknięciu dwóch dziewczyn wybieramy lepszą, bazując na rankingu.
I to jest sposób na zrobienie tego.
No to kodujemy.
Po lewej.
- Po prawej. - Nadal po prawej.
- Działa. - Komu najpierw to wyślemy?
- Dwyerowi. - Nealowi.
- Do kogo wysyłasz? - Paru osobom.
Pytanie, do kogo wyślą dalej?
Chłopaki, patrzcie.
- Z prawej. - Z lewej!
- Patrzcie na nie. Prawa czy lewa? - Lewa.
Lewa.
To moja współlokatorka.
Boże, nie! Definitywnie lewa.
Żałosne.
- Prawa. - Lewa.
Lewa.
O cholera. Albright.
Napisał o tobie. Nie chcesz tego czytać.
Lewa.
Erica! To twoje?
- Ukradłem transwestycie. - Wypad!
Lewa.
Niezły ruch.
Nie powinniśmy jej zamknąć, zanim wpadniemy w kłopoty?
Chwila.
- O czwartej rano? - Niezwykle silny ruch w Kirklandzie.
Niezwykle silny jak na czwartą rano?
Nie, nawet jak na przerwę w meczu o mistrzostwo.
W porządku.
- Muszę jechać do pracy. - Co się dzieje?
Cała sieć Harvardu za chwilę padnie.
Chyba nie myślisz, że...?
- Właśnie tak myślę. - Zobaczmy, czy u wszystkich.
Nie mogę się podłączyć.
Sieć padła.
- Chyba że to przypadek. - To żaden przypadek.
O cholera.
- Więc wezwano cię przed radę? - To nie tak.
Nie wezwano cię przed radę wydziałową?
Nie, mówię o tych wydarzeniach w barze z Ericą.
- Twierdzi, że tak do niej mówiłem? - Czytałam jej zeznania.
- Po co musiała je składać? - My o tym decydujemy.
Myślicie, że jeśli wyjdę na dupka, będę bardziej skory do ugody?
Może rozprostujemy trochę nogi? Minęły prawie trzy godziny.
Trochę zawstydziłaś pana Zuckerberga tymi zeznaniami Eriki.
- Raczej wymysłami. - Zeznawała pod przysięgą.
Na pewno pierwszy raz ktoś pod nią skłamał.
- 2200 odwiedzin w dwie godziny? - Dwadzieścia.
Dwadzieścia dwa tysiące.
Są całkiem szybcy.
- Możemy jakoś wyrównać szanse? - Możemy skoczyć i popłynąć.
Raczej skoczyć i utonąć.
Albo ja będę wiosłował w przód, a ty do tyłu.
Jesteśmy genetycznie identyczni. Nie ruszylibyśmy się o centymetr.
Wiosłuj.
- Słyszeliście już? - O czym?
Drugoroczniak od Kirklanda przeciążył przedwczoraj sieć.
- Serio? - O czwartej rano.
- Jak? - Założył porównywarkę studentek.
To czemu o tym nie słyszeliśmy?
Trzy godziny treningu przed śniadaniem, zajęcia,
trzy godziny ćwiczeń, znowu nauka.
Jak mogliśmy to przegapić? Jaki wygenerował ruch?
- 22 tysiące wywołań. - 22 tysiące?
Zhackował facebooki siedmiu domów.
Postawił stronę w jedną noc i to po pijaku.
22 tysiące? Skąd wiesz, że po pijaku?
Blogował w tym samym czasie.
- Wiecie, co myślę? - Dobrze wiem.
To nasz człowiek.
Cameron Winklevoss. W-I-N-K-L-E-V-O-S-S.
- Imię pisane tradycyjnie. - Tyler Winklevoss.
Imię pisane tradycyjnie, nazwisko jak u brata.
Panie Zuckerberg.
To przesłuchanie przed radą wydziałową.
Jest pan oskarżony o włamanie komputerowe,
pogwałcenie praw autorskich oraz prywatności
poprzez stworzenie strony www.facemash.com.
A także o pogwałcenie regulaminu uniwersyteckiego
poprzez dystrybucję cyfrowych zdjęć.
Chciałby pan coś powiedzieć, zanim zaczniemy zadawać pytania?
Przeprosiłem już na łamach "Crimsona" Stowarzyszenie Czarnoskórych Kobiet,
Fuerza Latina i każdą kobietę z Harvardu, która mogła poczuć się obrażona.
Co do zarzutów włamania uważam, że zasługuję na pochwałę.
- Przepraszam? - Tak.
- Nie rozumiem. - Której części?
- Zasługuje pan na pochwałę? - Wskazałem poważne luki w systemie.
- Przepraszam, mogę? - Tak.
Panie Zuckerberg, odpowiadam za bezpieczeństwo całej sieci.
Mogę pana zapewnić o jej zaawansowaniu.
Dzięki temu odkryliśmy pana w niecałe cztery godziny.
- Cztery? - Tak.
To byłoby imponujące, gdyby nie to, że algorytm był na moim oknie.
- I jak? - Sześć miesięcy warunkowego.
- Robią z ciebie przykład. - Dorwali się do mojego bloga.
Nie powinienem pisać o zwierzętach.
Przecież żartowałem. Gdzie się podziało poczucie humoru?
- Chciałem cię powstrzymać. - Wiem.
Jak ty to robisz, że wszystkie laski zaczęły nas teraz nienawidzić?
- Czemu ci pozwoliłem... - Wiem.
- Tak nie można. - Wiem.
Oto przykład.
Załóżmy, że mamy komputer z 16-bitowym adresem wirtualnym
i 256-bajtową pamięcią.
System korzysta z 1-poziomowych tabel stron,
które mają początek w adresie 0x400.
Może korzystacie z DMA w swoim 16-bitowym systemie?
KUTAS. - Pierwsze strony są dla flag sprzętowych.
Zakładając, że wpisy tablicy stron posiadają 8 bitów statusu,
będą się one składać z...
Wie ktoś?
Mamy pierwszego uciekiniera.
Niech się pan nie martwi, wielu mądrych przed panem próbowało.
1 bitu poprawności odwołania, 1 bitu modyfikacji, 1 bitu odwołania i 5 bitów uprawnień.
Zgadza się.
Wie ktoś, skąd ten wynik?
Mark?
- Mark Zuckerberg to ty? - Tak.
- Cameron Winklevoss. - Tyler Winklevoss.
- Jesteście spokrewnieni? - Zabawne.
- Już nam to mówiono. - Co mogę dla was zrobić?
- Obraziłem wasze dziewczyny? - Nie.
- Nie pytaliśmy. - A powinniśmy.
Mamy pomysł, o którym chcemy z tobą porozmawiać.
- Masz chwilę? - Chyba dużo ćwiczycie.
- Musimy. - Czemu?
Jesteśmy wioślarzami.
- Mam chwilę. - Świetnie.
- Byłeś już wewnątrz Porcelliana? - Nie.
Nie możesz wejść dalej niż do Sali Rowerowej.
Słyszałem o tym.
- Chcesz kanapkę? - Spoko.
- Mark, tak? - No.
- Divya Narendra, nasz partner. - Zaimponowałeś nam Facemashem.
Sprawdziliśmy cię. Zbudował też CourseMatch.
Co to?
Sprawdzasz, na jakie wykłady chodzą znajomi.
Naprawdę pomysłowe.
- Mark? - Mówiliśmy o CourseMatch.
- Prościzna. - W liceum też nie próżnowałeś.
Wymyśliłem program do MP3, który rozpoznaje twój gust.
- Ktoś chciał go kupić? - Microsoft.
- Za ile? - Wrzuciłem go na neta za darmo.
Za darmo? Dlaczego?
Mamy swój projekt i uważamy, że to świetny pomysł.
HarvardConnection. Tworzysz własną stronę.
- Zainteresowania, przyjaciele, zdjęcia. - A inni to oglądają i cię dodają...
Czym to się różni od MySpace lub Friendstera?
- Harvard.edu. - Najbardziej prestiżowy email.
- Strona będzie dla dziewczyn... - Chcących poznać gości z Harvardu.
Walą prosto z mostu.
Od Friendstera czy MySpace będzie ją wyróżniać...
- Elitarność. Mam rację? - Tak.
Chcemy, żebyś z nami pracował. Potrzebujemy kreatywnego programisty.
- Wiemy, że ci się to przyda. - Laski szykują się na wojnę.
To pomogłoby ci odbudować wizerunek.
Zrobilibyście to dla mnie?
Chcemy z tobą pracować.
Pierwszy programista przeniósł się do Google.
Drugi ma za dużo nauki.
- Zaprogramowałbyś stronę, a my... - Wchodzę w to.
- Słucham? - Wchodzę w to.
Świetnie.
Tak właśnie powiedziałeś?
To było 3-4 lata temu, nie pamiętam.
- Kiedy przyszedłeś do Eduardo? - Nie rozumiem.
- Czy pamiętasz twierdzącą odpowiedź? - "Twierdzącą"?
Kiedy przedstawiłeś Eduardo pomysł na Facebooka?
- Wtedy to był TheFacebook. - Nie musi być tak ciężko.
- Mam na głowie dwa procesy. - Odpowiedziałeś twierdząco,
kiedy Winklevossowie i Narendra zaproponowali ci HarvardConnection?
- Powiedziałem, że pomogę. - A kiedy przyszedłeś do pana Saverina
- z pomysłem na TheFacebook? - To nie tak, że przyszedłem.
- Sy? - Odpowiedz.
To była impreza Alpha Epsilon Pi.
- Co to takiego? - Żydowskie bractwo.
Karaibska Noc.
To nie tak, że podobam się Azjatkom. To one podobają się mnie.
Piszę algorytm o powiązaniach pomiędzy Żydami a Azjatkami.
To proste. Są bystre i ładne, nie są Żydami i kiepsko tańczą.
- Mark przyszedł. - Mark!
Zaraz wracam.
- Chyba na coś wpadłem. - Słuchaj tego.
Phoenix się do mnie odezwał.
- Żartujesz? - Nie.
To tylko pierwszy test z czterech, ale i tak dostałem zaproszenie.
Jutro pierwsze spotkanie.
- Dostałeś zaproszenie od Phoenixa. - Pewnie przez tą różnorodność.
Więc spróbuję. O czym chciałeś pogadać?
- Mówiłeś, że na coś wpadłeś. - Chyba tak. Chodź na zewnątrz.
Minus trzy stopnie.
Nie mogę patrzyć na Niagarę, która nie ma nic do Karaibów.
Ludzie masowo odwiedzali Facemash.
Ale nie dla zdjęć lasek. Pełno ich na necie.
Wchodzili na stronę, bo znali te dziewczyny.
Ludzie chcą podglądać znajomych, więc czemu im tego nie dać?
Przyjaciele, zdjęcia, profile. Kogokolwiek.
Dopiero co poznaną osobę. Nie chodzi o serwis randkowy,
tylko o przeniesienie całego studenckiego życia do Internetu.
- Nie czuję nóg. - Też się podjarałem, ale słuchaj.
To będzie elitarne.
Będziesz musiał znać ludzi, by założyć własną stronę.
- Na zasadzie zaproszenia. - Brzmi dobrze.
Jak nasz własny finalny klub, gdzie będziemy przewodniczącymi.
Pochwaliłem jego pomysł.
Był świetny. Bez potrzeby hackowania.
Ludzie sami wrzucaliby zdjęcia i informacje.
Mogliby zapraszać lub odrzucać znajomych.
W świecie zdominowanym przez strukturę społeczną
to było coś.
Był to projekt wymagający tysięcy linijek kodu,
więc zastanawiałem się, czemu ja a nie jego współlokatorzy.
Dustin Moskovitz i Chris Hughes byli programistami.
Będziemy potrzebować kasy na uruchomienie serwerów.
- Właśnie dlatego. - Postawił warunki?
70% dla mnie, 30% dla ciebie.
Dasz tysiaka na serwer i będziesz CFO, dyrektorem finansowym.
- Co odpowiedziałeś? - Do dzieła.
- Dodał coś jeszcze? - Tak.
Na pewno przyjęli cię ze względu na zróżnicowanie.
- Dlaczego myślisz, że tak powiedział? - Gretchen, czy to istotne?
- Sy, pozwól mi... - Sugerujesz...
Sugeruje, że zazdrościłem Eduardo zaproszenia od Phoenixa
i chciałem wykiwać go z jeszcze nieistniejącej firmy.
- A byłeś? - Zazdrosny?
- Przestań zapisywać. - Pieniądze nie są dla mnie ważne,
ale mógłbym kupić całego Phoenixa i zamienić w salę pingpongową.
Opowiem ci, jak było.
Złożyłeś pozew w jednym postępowaniu i jesteś świadkiem w drugim.
Tak.
Czy w ciągu poprzednich trzech tygodni Mark wspominał o Winklevossach,
Divii Narendrze lub Harvard Connection?
Tak. Poprosili go, by pracował dla nich.
Ale kiedy spojrzał w kod, uznał to za stratę czasu.
Powiedział, że nawet jego najgorsi znajomi
mieli lepsze zdolności do przyciągania ludzi, niż ci goście.
- "Ci goście", czyli moi klienci? - Tak.
Chcieli pomóc mu odbudować wizerunek po Facemashu,
ale Mark wcale tego nie chciał.
Fashmashem ośmieszył sieć, radę wydziału i zdenerwował dziewczyny.
Facemash spełnił swoje zadanie.
Wiedziałeś, że pan Zuckerberg, budując TheFacebooka,
- kontaktował się z pozywającymi? - Wtedy nie, ale...
nie miało to nic wspólnego z ich serwisem randkowym.
Nawet nie widziałeś tej strony!
Wiedziałeś, że kiedy pan Zuckerberg tworzył TheFacebooka,
zwodził pozywających, że tworzy HarvardConnection?
- To wniosek, a nie dowód. - Jeszcze go znajdziemy.
"Od M. Zuckerberga do T. Winklevossa. 30.11.2003.
Przeczytałem dane o HarvardConnection. Implementacja nie zajmie długo.
Możemy pogadać jutro wieczorem, kiedy wgram podstawowe funkcje."
"Od M. Zuckerberga do C. Winklevossa. 1.12.2003.
Byłem dziś poza zasięgiem. Widziałem, że dzwoniliście.
Robiłem zadanie na zajęcia z systemów."
"Od M. Zuckerberga do T. i C. Winklevossów. 10.12.2003.
Jestem w tym tygodniu zawalony nauką. Najlepiej przełożyć spotkanie.
"Jutro też będę zajęty". Nie widzicie tu nic podejrzanego?
Odpisz mu, że w porządku, ale spotkamy się przed feriami.
Wiem, wiem.
Potrzebuję serwera linuksowego z obsługą Apache i baz MySQL.
- Będzie trochę kosztował. - Ile?
- Jakieś 200 dolarów. - Potrzebny nam?
Żeby utrzymać ruch.
- Kupuj. - Już kupiłem.
Nie zgadniesz.
- Dostałem się do drugiego etapu. - To dobrze.
Już powinieneś być dumny, spoko, jeśli nie przejdziesz dalej.
Lecę.
"Od M. Zuckerberga do T. i C. Winklevossów i D. Narendry.
15.12.2003.
"Mam problemy z oprogramowaniem, zejdzie mi do jutrzejszego wieczoru."
"Możemy się spotkać dopiero w następną środę".
"Muszę odwołać środę. Utknąłem w laboratorium oraz..."
"Nie dam rady w sobotę, bo spotykam się z rodzicami".
Za wami macie posąg Johna Harvarda, który założył tę uczelnię w 1638 roku.
Posąg Trzech Kłamstw.
Co to za kłamstwa?
Panie Dowd.
Trzy kłamstwa... Pierwsze...
- Portki w dół. - Wiem...
- Panie Saverin? - W 1636 a nie 1638.
Nie założył jej John Harvard. I to nie jego posąg.
Więc czyj?
Przyjaciela rzeźbiarza, Daniela Chestera.
Zostajemy w ubranku.
39 dni po spotkaniu pana Zuckerberga z moimi klientami
nadal nie ukończył on HarvardConnection.
Ale 19 stycznia 2004 roku...
pan Zuckerberg zarejestrował domenę TheFacebook.com na Network Solutions.
Zaczął w ogóle pracę nad HarvardConnection?
Nic o tym nie wiem.
A to kto?
"Cameron, nie wiem, czy obecna funkcjonalność wystarczy,
by osiągnąć wystarczające do odpalenia strony zainteresowanie"?
"Niedługo porozmawiamy"?
- Pierwszy raz pisał o kłopotach? - Zgadza się.
Wysłaliście 36 maili i otrzymaliście 16 odpowiedzi,
a dopiero wtedy pisał o problemach?
Zgadza się.
Miał 42 dni na analizę kodu, żeby nas wyprzedzić.
Widzicie swój kod na Facebooku? Skorzystałem z waszego kodu?
- Ukradłeś nasz pomysł. - Panowie.
- Match.com dla Harvardczyków? - Mogę kontynuować?
Nie potrzeba tu ekspertów.
Gdybyście wymyślili Facebooka, to byście go założyli.
Nie mogę się doczekać, aż wypiszesz nam czek.
Nie pierdziel.
Kontynuujmy.
"4.02.2004."
Mark.
Niejaka Stephanie Attis chodzi z tobą na historię sztuki.
Nie wiesz, czy ma chłopaka?
Widziałeś ją z jakimś?
A jeśli nie, to wiesz może, czy nie szuka?
Ludzie nie chodzą z kartkami, na których jest napisane...
Mark?
Miałeś być o dziewiątej. Spałeś w ogóle?
- Muszę coś dodać. - Co?
- O cholera, dobrze to wygląda. - Proste jak drut.
To nie Disneyland czy nowe, żywe laski, ale patrz.
- Co dodajesz? - "Status związku:".
Oraz "Interesują mnie:". To nakręca studenckie życie.
Z kim uprawiasz seks? Ludzie dlatego chodzą na dane zajęcia.
Siadają w określonych miejscach.
I to będzie centrum tego. O tym będzie TheFacebook.
Dzięki temu będą mieć szansę...
- Pobzykać. - Poznać dziewczynę.
- Świetny pomysł. - Gotowe.
- Jak to? - Napisałem już kod.
- A oto stopka. - Dałeś stopkę?
"Eduardo Saverin, współzałożyciel i CFO."
Nawet nie wiesz, ile to znaczy dla mojego ojca.
Pewnie, że wiem.
- Kiedy to wrzucisz? - Teraz.
- Daj swojego laptopa. - Dlaczego mojego?
Bo masz tam maile do ludzi z Phoenixa.
Nie wiem, czy to dobry pomysł, żeby ich zaspamować.
- To nie spam. - Wiem.
- Inaczej wieść nie pójdzie dalej. - Jeszcze się nie dostałem.
Ci goście mają znajomości. Potrzebuję ich maile.
Spoko.
- Daj ich listę mailingową. - Jabberwock12@harvard.edu
Co za goście.
- Co za oczywistość. - Nie są tacy źli.
- Tak tylko mówię. - No tak.
- Stronka działa. - Chodźmy to oblać.
Ja stawiam.
Mark?
Mark, modlisz się?
Co się stało z Colem Porterem i Irvingiem Berlinem?
Są Walentynki. To piosenki o miłości.
No tak, bo Porter i Berlin nigdy takich nie tworzyli.
- Skarbie, odłóż już laptop. - 7 osób wysłało mi ten sam link.
- K.C.... - Co to?
Nie wiem.
oby to nie hitlerowskikot.com, bo bym tego nie przetrawiła.
To nie to.
Div.
Co jest?
- Muszę lecieć. - Co się dzieje?
Nic się nie stało.
Nie teraz! Jeszcze 20 minut!
W porządku.
Chciałem tylko wam oznajmić, że Zuckerberg ukradł nam stronę.
Mark Zuckerberg ukradł naszą stronę.
Jest w Internecie od ponad 36 godzin.
Panie Hotchkiss? Adwokat taty.
Jestem tu z bratem, Tylerem, oraz współpracownikiem Divyą.
"TheFacebook łączy ludzi z różnych towarzyskich kręgów".
"Wymagany jest e-mail w domenie harvard.edu".
- Szukałem Marka Zuckerberga. - Tak, mogę panu zacytować.
"Każdy mówi o uniwersalnym na całym Harvardzie facebooku".
"Mark twierdzi, że uniwersytetowi zajęłoby to całe lata.
- Jemu udało się w ciągu tygodnia". - Proszę powiedzieć, że dzwoniłem.
To jego słowa.
"Do wieczora na TheFacebooku zarejestrowało się ponad 650 studentów.
- Dziś rano spodziewa się 900". - Pierwszego dnia miał 650 studentów.
Nie znalazłbym tylu ludzi, którzy wzięliby narkotyki za darmo.
- A ma zaledwie trzech kumpli. - Czekajcie.
Tak zrobimy. Zbierzemy fakty i wyślemy panu e-maila.
Nie zarejestruje się pan, bo nie ma pan e-maila w domenie harvard.edu.
Tak będzie dla nas łatwiej.
To dobry i bystry dzieciak i na pewno nie chciał zrobić...
tego umyślnie.
Bardzo dziękuję. Też cię kocham, tato.
- "Dobry dzieciak"? - Nie wiesz, czy jest odwrotnie.
Wiemy, że ukradł nasz pomysł i kłamał nam w oczy.
- Nie kłamał nam w oczy. - Bo nas unikał.
Kłamał przez e-maile i miał 42 dni przewagi,
bo w przeciwieństwie do ciebie wiedział, że wygrywa pierwszy.
Jestem zawodowym wioślarzem. Nie musisz mi mówić, jak się wygrywa.
- To prawnik waszego ojca? - Doradca.
Może wyśle wezwanie do zaprzestania.
- Co to da? - Mamy nająć prawników?
Wolałbym rodzinę Soprano, która spuści mu łomot.
- Nie ma takiej potrzeby. - Sami sobie poradzimy.
Mam 195 cm, ważę sto kilo i jest mnie dwóch.
- Uspokójmy się i dowiedzmy więcej. - Na co jeszcze czekasz?
3 spotkania, 52 maile, udowodnimy, że miał dostęp do kodu.
- Co to? - "Mark Zuckerberg Productions".
- Na głównej stronie? - Na każdej.
- Cholera, muszę ochłonąć. - Nie wiemy...
"Zuckerberg ma nadzieję, że odzyska utracony po Facemashu wizerunek".
To nasze słowa. Pokazuje nam środkowy palec.
Możemy czekać na prawnika, a możemy napisać do gazetki,
- Nie. - żeby ludzie wiedzieli, że mamy rację.
Nie zaczynajmy pyskówki w "Crimson". Nie pozwiemy go.
Dlaczego nie?
No dlaczego nie?
- Powie, że to głupie. - Co, ja?
- No dlaczego? - Bo jesteśmy dżentelmenami z Harvardu.
To Harvard, tutaj nie ciąga się po sądach.
I myślałeś, że tylko on uzna to za głupie?
Czy wiedziałeś, że Winklevossowie pochodzą z sytuowanej rodziny?
- "Sytuowanej rodziny"? - Wiedziałeś, że ich ojciec był bogaty?
- Nie wiem, po co to pytanie. - To nieistotne.
- Dla pana. - Sy...
- Wiedziałeś, że są bogaci? - Nie miałem pojęcia.
W jednym z e-maili do pana Norendry wspominasz o firmie ich ojca.
- Skoro tak pan mówi. - Jego firma warta jest miliony.
Wiedziałeś, że Tyler i Cameron należeli do Porcelliana.
- Pochwalili się. - Wybacz, że cię wpuściliśmy.
- Do Sali Rowerowej. - Proszę.
Więc wiedziałeś, że moi klienci mają pieniądze?
- Tak. - Już mówię, skąd pytanie.
Dlaczego nie poprosiłeś ich o 1000 dolarów na twój projekt?
Interesowali się tym.
Bo chciałem to prowadzić ze swoim przyjacielem.
Eduardo był prezesem Stowarzyszenia Inwestorów
oraz moim najlepszym przyjacielem.
Twój najlepszy przyjaciel żąda od ciebie 600 milionów dolarów.
Nie wiedziałem. Co jeszcze?
- Eduardo, co było po starcie strony? - Zwracaj się do niego "panie Saverin".
- To najlepsi przyjaciele. - Już nie.
Już to przerabialiśmy... Nieważne. Panie Saverin.
- Co stało się po starcie strony? - Prawdziwy wybuch.
Wszyscy szaleli.
Po dwóch tygodniach utarł się zwrot "facebooknij mnie".
- A Mark? - Był najpopularniejszy na uczelni,
która wykształciła 19 noblistów, 15 laureatów Pulitzera,
- dwóch olimpijczyków i aktorkę. - Jaką aktorkę?
- Czy to ważne? - Skądże.
...i podniósł z ziemi "Popular Electronics Magazine",
z Altair Kitem na okładce.
Odpoczywałem sobie w Radcliffe, kiedy powiedział mi,
że stanie się to bez nas. Musimy zaczynać.
A ja na to, że w porządku. Zaczynajmy.
Myślicie, że znacie dalszą historię, ale niekoniecznie tak jest.
Początki firmy były bardzo skromne,
a komputer na tej okładce miał procesor 8080,
Jeśli nie wybuliłeś na kilobajt pamięci, miałeś tylko 256 bajtów.
Przy pisaniu chodziło nie tylko o to, by kod działał przy 4 kilobajtach,
ale też pozostawić wolną pamięć dla innych programów.
Ten twój kolega to Mark Zuckerberg?
- No. - Ten, który zrobił TheFacebooka?
Obydwaj zrobiliśmy.
Super. Jestem Christie, a to Alice.
Miło was poznać.
Facebooknij mnie potem. Może skoczymy na drinka?
Oczywiście.
Więc gdy go uruchomimy, ekran monitora jest tylko tłumaczem...
Powiedziała "facebooknij mnie". A potem chcą iść na drinka.
Co jest dobre z dwóch powodów. "Facebooknij mnie" oraz...
- Chęć wyjścia na drinki. - Ile dobroci z jednego zdania.
- Przepraszam, Mark? - No.
Jestem Stuart Singer, chodzimy razem na systemy.
Świetna robota z TheFacebookiem.
- Dzięki. - Jestem Bob.
Przysiągłbym, że gość patrzył na ciebie, kiedy mówił o kolejnym Billu Gatesie.
- Wątpię. - Nie wiem nawet, kto dawał wykład.
To był Bill Gates.
Cholera. To ma sens.
Dobra, dzięki!
- Powaliło cię? - Nie rozpoznałeś Billa Gatesa?
Mark teraz pomyśli, że jesteśmy jakimiś ułomami.
- Czas zacząć zarabiać. - Jak one się nazywały?
- Słyszałeś, co powiedziałem? - Kiedy?
Powiedziałem, że czas zarabiać na stronie.
Czyli?
Czas, żeby strona zaczęła przynosić dochody.
Wiem, co to znaczy, ale jak?
- Reklamy. - Nie.
- Mamy 4 tysiące użytkowników. - Bo strona jest fajna.
- Jeśli zacznie wyskakiwać Mountain Dew... - Niekoniecznie Mountain Dew.
- Ale mówię jako dyrektor finansowy. - Nie wiemy, jak to się potoczy.
Nie wiemy, w co się przekształci. Wiemy, że jest fajna.
- To bezcenne. - Więc kiedy będzie skończona?
Nie będzie. I o to chodzi. Tak samo jak z modą.
- Moda nigdy się nie kończy. - Ty mówisz o modzie?
Mówię o idei. Nigdy się nie kończy.
Ale na gatkach idzie zarobić.
- Mark, co to jest? - Co?
- To. - Wezwanie do zaprzestania.
- Jak się nazywały te dziewczyny? - Kiedy to dostałeś?
Jakieś 10 dni temu, po starcie strony.
Jak się nazywały dziewczyny?
- Zarzucają ci kradzież pomysłu. - Trochę to dla mnie irytujące.
A dla nich to kradzież własności intelektualnej.
- Dlaczego mi tego nie pokazałeś? - Bo było do mnie.
- Piszą, że ukradliśmy im TheFacebooka. - Wiem.
- A ukradliśmy? - Co?
Nie pal głupa i spójrz na mnie. Grożą nam sankcjami prawnymi.
- Nie nam, tylko mnie. - To od prawnika, muszą mieć podstawy.
- To doradca ich ojca. - Mają podstawy?
Tak, TheFacebook rządzi, a HarvardConnection nie.
Nie użyłem ich kodu.
Jeśli ktoś zrobi krzesło, nie wisi kasy wszystkim stolarzom.
- Mieli pomysł, ja miałem lepszy. - Czemu mi tego nie pokazałeś?
Uznałem, że to nieważne.
Jeśli kiedykolwiek cokolwiek będzie nie tak,
możesz mi powiedzieć. Chcę pomóc. To nasz projekt.
Czy jest cokolwiek, o czym chcesz mi powiedzieć?
Nie.
- Co z tym zrobimy? - Poradzono mi odpisać.
I co napisałeś?
"Podczas styczniowego spotkania wyraziłem swoje wątpliwości o stronie.
Poziom grafiki oraz ogrom kodowania, którego nie przewidziałem".
"Brak sprzętu i promocji, potrzebnych do otworzenia strony".
Po raz pierwszy wyraziłeś wątpliwości.
- Robiłem to już wcześniej. - Gówno prawda.
- Nie u nas. - Mówię o spotkaniu w styczniu.
- No. - Ujmę to inaczej.
Wysłałeś moim klientom 16 e-maili, w tym 15 bez zastrzeżeń.
To pytanie?
Dopiero w 16 e-mailu skarżyłeś się na problemy z funkcjonalnością.
- Zwodziłeś ich przez 6 tygodni? - Nie.
To dlaczego wcześniej nie zgłaszałeś zastrzeżeń?
- Pada. - Słucham?
- Zaczęło padać. - Panie Zuckerberg,
- poświęca mi pan pełną uwagę? - Nie.
- Uważa pan, że na to zasługuję? - Na co?
Uważa pan, że zasługuję na pana pełną uwagę?
Odpowiadam pod przysięgą,
więc mam prawny obowiązek odpowiedzieć, że nie.
Uważa pan, że nie zasługuję.
Pana klienci mogą się tu bawić.
Jednak mi nie musi się podobać siedzenie tu i wysłuchiwanie kłamstw.
Poświęcam panu uwagę w minimalnym stopniu.
Resztę skupiam na biurach Facebooka, gdzie robimy takie rzeczy,
do których nikt, a zwłaszcza oni, nie jest intelektualnie zdolny.
Wystarczająca odpowiedź na to protekcjonalne pytanie?
Jest 12:45. Zróbmy przerwę na lunch.
Wracamy o 14:30.
- Więc jak się nazywały? - Christie i Alice.
I chcą się z nami dzisiaj napić.
O Boziu...
Olać to.
Wybacz, stary. Dziewczyny się odświeżają.
Czad.
Mamy groupies.
- Zaraz wracam. - Dokąd idziesz?
Mark!
- Erica? - Cześć.
Nie wiedziałem, że tu bywasz.
- Jestem tu pierwszy raz. - Ja też.
- Możemy chwilę porozmawiać? - Śmiało, mów.
Chciałbym pogadać na osobności.
Mogę porozmawiać tutaj.
- Słyszałaś o mojej nowej stronie? - Nie.
- TheFacebook. - Nazwałeś mnie w Internecie suką.
- O tym chciałem pogadać. - W Internecie.
- Porównywałeś kobiety do zwierząt. - Ale przestałem.
Ale nie powstrzymało cię, żeby to napisać.
Jakby każda twoja myśl była zbyt cenna, by jej nie publikować.
Raz napisanych słów nie da się wymazać z Internetu.
A ty nazwałeś mnie suką, obraziłeś moje rodowe nazwisko,
opisałeś rozmiar biustonosza i zacząłeś oceniać studentki.
- Erica, jest jakiś problem? - Nie.
Tworzysz pierdoły w swoim pokoju, bo tak robią zakompleksione osoby.
Byłam dla ciebie miła. Nie męcz mnie za to.
- Jeśli moglibyśmy na chwilę... - Nie chcę być niemiła dla przyjaciół.
Powodzenia z tą twoją... grą.
Dobrze zrobiłeś. Przeprosiłeś ją?
- Musimy rozszerzyć działalność. - Mark?
Jest na nas zły?
Bierzemy Yale i Columbię. Dustin, piszesz ze mną kod.
Chris, zajmiesz się reklamą. Zacznij od bostońskiej gazetki.
- Nienawidzą pisać o Harvardzie. - Muszą mieć tam informatyka.
Powiedz, że Zuckerberg za darmo mu coś napisze.
- Czemu w bostońskiej? - Bo tak. Oto podział.
Eduardo, CFO, 30%.
Dustin, wiceprezes - 5% z mojej działki.
Chris, szef reklamy, dochody w zależności od pracy.
- Jakieś pytania? - Co to za dziewczyny?
- Christie i Alice. - Cześć.
- Możemy w czymś pomóc? - Nie.
- Bierzemy się za Yale i Columbię. - I Stanford.
- Co? - Stanford.
Niech zobaczą stronę w Palo Alto.
- Nie chcesz nic zjeść? - Nie.
- Jest trochę sałatki. - Nie, dziękuję.
- To musi być ciężka przeprawa. - Kim ty jesteś?
- Marylin Delpy, przedstawiałam się. - Czym się zajmujesz?
Jestem partnerem w firmie. Szef wysłał mnie tutaj.
- Co robisz? - Sprawdzam postępy w Bośni.
W Bośni?
Nie mają dróg, ale mają Facebooka.
Musisz naprawdę nienawidzić Winklevossów.
Nie ma nikogo, kogo bym nienawidził.
Pozywają mnie o kradzież własności intelektualnej,
bo pierwszy raz w życiu coś nie poszło po ich myśli.
- Zwiększa zasięg. - Co?
Columbia, Yale i Stanford. "Crimson" jutro o tym napisze.
Naprawdę?
Nie ma co, ten list go odstraszył.
Napiszemy umowę rekompensaty i zażądamy wyłączenia strony.
Z każdą chwilą ta strona osłabia HarvardConnection.
Chcę zdjęcia strony, odszkodowania i martwego Zuckerberga.
- Ja również. - To czemu nic nie robimy?
- Bo jesteśmy dżentelmenami? - Bo to źle wygląda.
Niby jak?
Jakbyśmy ścigali z kosami jakiegoś dzieciaka po boisku.
Złamał prawo stanowe.
Jeśli wyjdzie poza stan, złamie prawo federalne.
- Złamał też prawo Harvardu. - Nie ma czegoś takiego.
Owszem, jest.
Regulamin studiów. Dostaje go każdy pierwszak.
- Gdzieś tu jest napisane... - Że nie można okradać studentów.
- Idealnie. Idziemy do Summersa. - Nie dostaniecie się.
Płacimy czesne, mamy średnią 3.9,
wygrywamy wyścigi i startujemy w olimpiadzie.
Chcę się spotkać z cholernym rektorem.
- Dlaczego Stanford? - A jak myślisz?
Wybacz. Muszę iść na biochemię.
W porządku.
- Pewnie nie znasz mojego imienia? - Stanford?
Powinnam ci nakopać. Jak można iść na imprezę i...
Amelia Reader. Ale wolisz Amy.
Jesteś z Orenday. Twój ojciec reklamuje nieruchomości.
- Matka nie pije od prawie 10 lat. - Jaką mam specjalizację?
- Fujarka. - Serio?
Pamiętam coś z fujarką.
Tu fais l'amour a la jolie fille er la mets de côté.
- Francuski. - A ty?
- Moja? Nie mam żadnej. - Nie wybrałeś jeszcze?
- Nie chodzę do szkoły. - Żartujesz?
Nie.
- To gdzie chodziłeś? - Podstawówka im. W. Tafta.
- Przez jakiś czas. - Poważnie?
- Ale nie masz 15 lat czy coś? - Nie. Ty też nie?
Nie.
To czym się zajmujesz?
- Jestem przedsiębiorcą. - Bezrobotnym.
- Tak bym nie powiedział. - A jak?
- Że jestem przedsiębiorcą. - Więc co ostatnio stworzyłeś?
Stworzyłem firmę udostępniającą MP3 do pobierania za darmo.
- Coś jak Napster? - Dokładnie jak Napster.
- To znaczy? - Stworzyłem Napstera.
- Stworzył go Sean Parker. - Miło cię poznać.
- Sean Parker to ty? - Widzisz, jak role się odwróciły.
- Przespałam się z Seanem Parkerem? - Na Seanie Parkerze.
- Jesteś krezusem. - Nie do końca.
- Jak to? - Jestem spłukany.
Darmowa muza to kiepski biznes. Zwłaszcza, kiedy masz tysiąc pozwów.
- Odjazd. - Miło mi.
- Niedługo zajęcia, idę pod prysznic. - Biochemiczno-francuska Amy.
- Zdałeś. - Ciężko pracuję.
W lodówce jest sok, częstuj się, czym chcesz.
- Mogę odebrać pocztę? - Jasne.
Amy?
Amy! Możesz tu podejść?
Chwila!
- Na podłodze jest wąż! - Co?!
- Gdzie? - Nie ma, ale mam pytanie.
- Mogłam zginąć! - Jak?
Biegnąc i zaplątując się w zasłonę. O co chodzi?
Chciałem sprawdzić pocztę i miałaś otwartą tę stronę.
Kiedy wczoraj padłeś, posiedziałam trochę na TheFacebooku.
- Co to? - TheFacebook?
Stanford ma to od 2 tygodni.
Super sprawa, ale strasznie wciąga.
- Wchodzę jakieś 5 razy dziennie. - Mogę wysłać maila?
- Jasne, wszystko w porządku? - Jak najlepszym.
Muszę tylko znaleźć... ciebie, Marku Zuckerbergu.
Nigdy nie byłem w tym budynku.
Jest 100 lat starszy od tego kraju, więc nic nie uszkodźcie.
Siedzimy na krzesłach.
Tak?
Dobrze. Mogą panowie wejść.
Sami są sobie winni. Powinienem tam być.
Ciemność to skutek braku światła, a ich głupota to skutek braku mnie.
Catherine, mam tu studentów. Licencjatów.
Pewnie chcą opchnąć mi garniaki.
Dzień dobry.
- Cameron i Tyler Winklevossowie. - I jesteście tu...
- Tak? - Myśleliśmy, że czytał pan list.
Czytałem.
Postanowiliśmy stworzyć stronę HarvardConnection.
Teraz już ConnectU. Mark Zuckerberg ukradł nasz pomysł.
Rozumiem. Czego ode mnie oczekujecie?
W regulaminie studiów, który dostaje każdy nowy student,
w rozdziale "Zasady Zachowania"
napisano, że uczelnia oczekuje uczciwości we wszelkich działaniach.
A także respektowania publicznej i prywatnej własności.
W przypadku kradzieży lub sprzeniewierzenia...
- Tak? - Obudź mnie. Kontynuujcie.
Nieuprawnione działania skutkują akcjami dyscyplinarnymi.
W tym relegowaniem z uczelni.
- Wykułeś to, zamiast...? - Dlatego przyszliśmy do pana...
Zasady zabraniają okradać innego studenta.
- Rozmawialiście z opiekunem domu? - Tak.
Skierował nas do rady wydziału, ale nie chciano nas wysłuchać.
Próbowaliście osobiście się z nim rozmówić?
Przez dwa tygodnie unikał kontaktu i nie otwierał nam drzwi.
Raz spotkałem go na placu i goniłem przez dziedziniec.
- Gonił go pan? - Zobaczyłem go, a on mnie,
pobiegłem za nim, ale zniknął.
- To nie sprawa uczelni. - Oczywiście, że tak.
Naruszył kodeks honoru i etyczny.
Które dotyczą relacji z uczelnią, a nie między studentami.
Przykro mi, panie rektorze Sommers, ale to nie ma sensu.
- Smuci mnie to. - Gdyby ukradł nam z pokoju komputer,
- byłaby to sprawa uczelni? - Nie zajmujemy się drobnymi kradzieżami.
To nie jest drobna kradzież. To pomysł wart miliony.
Miliony? Wyobraźnia was ponosi.
Nie ma pan podstaw, by wyrażać o tym opinię.
Byłem sekretarzem stanu. Właśnie, że mam.
Sam pan powiedział na początku, by dawać się ponosić wyobraźni.
- Więc zajmijcie się nowym projektem. - Co takiego?
Każdy jest tu wynalazcą.
Studenci myślą, że lepiej wynaleźć nową pracę,
niż znaleźć już istniejącą. Sugeruję więc coś nowego.
- Nie w tym sęk. - Proszę, zdradźcie mi go.
Nie trzeba być prawnikiem, by odróżnić dobro od zła.
- Czego nie potrafię? - Nie twierdzę tak.
- A ja tak. - Czyżby?
- Anne, jak oni się tu dostali? - Za sprawą ojca.
Coś panom powiem odnośnie dobra i zła.
Zła jest wasza obecność tutaj.
To niegodne Harvardu. Nie będziemy was faworyzować.
- Nie prosiliśmy o to. - Nowy projekt?
- To nie konkurs malarstwa. - Nie prosiliśmy o faworyzowanie.
Zawsze możecie iść do sądu. Coś jeszcze?
- Możemy oszukać innych studentów... - Ty.
Dziękujemy.
Zepsułem waszą 335-letnią gałkę.
Na wiosnę wybrałeś się z panem Zuckerbergiem do Nowego Jorku.
- Tak. - W celu?
Jako CFO umówiłem się na spotkania z reklamodawcami.
- Jak to opłacono? - Z tysiąca, który wcześniej wyłożyłem.
I to były wtedy jedyne pieniądze, które zainwestowałeś w firmę?
- Tak. - Jak poszły spotkania?
- Okropnie. - Dlaczego?
- Mark spał. - Nie spałem.
Może inaczej. Wolałbym, żeby spał.
Mamy 29 szkół i 75 tysięcy użytkowników.
Ludzie zostają na TheFacebooku dłużej, niż gdziekolwiek.
91% procent ludzi wraca na stronę.
- Proszę mi pozwolić... - Chwila, co on robi?
Coś jak cykanie?
Nie wydaje mi się. Szło to tak...
Więc to raczej zwarcie krtaniowe. Prawie jak odruch gardłowy.
Co to ma być?
- Było jeszcze jedno spotkanie. - Tak, kolacja.
- Załatwiła to moja była dziewczyna. - A Mark był tym podekscytowany?
Tak. I to bardzo.
- Nie sprawdzą dowodów, rozejrzyj się. - Ale będzie wstyd.
- Powiedz, że nas nie wylegitymują. - Nie wylegitymują nas.
- Znów będziesz gadał o reklamach? - Biznes zakłada zarabianie.
- To jeszcze nie biznes. - To dla mnie trudne, bo jestem...
Nieważne. Spóźnia się 25 minut.
W wieku 19 lat założył Napstera. Ma prawo się spóźnić.
- Nie jest Bogiem. - Tylko?
- Tylko spóźnia się 25 minut. - Wardo chyba jest zazdrosny.
Nie byłem zazdrosny. Byłem podenerwowany.
- Dlaczego? - Nie znałem go,
albo poszperałem trochę i wydał mi się...
- dość nieprzewidywalny. - Czemu?
Wyniszczył dwie duże firmy i podobno brał narkotyki.
- Założył te firmy. - Nie potrzebujemy go.
Jest tutaj.
Idealne wyczucie czasu. A ma zegarek.
Przestań.
Sean Parker. A to zapewne Eduardo?
- Christie i Mark. Miło was poznać. - Ciebie również.
Nie macie nic na stole. Tori!
- Czekaliśmy na ciebie. - Przynieś coś.
Wieprzowinę zasmażaną w imbirze, tuńczyka, homary na początek.
Christie, czego się napijesz?
- Appletini. - Świetnie. Razy cztery.
Zakochał się w Seanie.
Pytanie dotyczyło tego, o czym rozmawialiście.
Opowiedział nam o Napsterze.
Nie chciałem latami ciągać się po sądach.
Że też przemysł muzyczny pozbawiony był humoru.
Próbowaliśmy sprzedać firmę, by mieć 35 milionów na tantiemy,
ale to było jak...
sprzedawanie kradzionego auta, by zapłacić za kradzioną benzynę.
Więc olaliśmy to. Ogłosiliśmy bankructwo.
- Stałeś się sławny. - A tobie brakuje drinka.
Nie trzeba.
Wtedy opowiedział o drugim interesie.
Sprzedaży wizytowników przez Internet. O tym, jak wyrolował go Case Equity.
Chciałem to dobrze rozegrać.
Udawałem zawodowca, ale nikt nie chciał dzieciaka za szefa,
więc powiem wam, co stało się z tamtą stronką?
- Nie jestem psychiatrą... - Wiemy.
Nie jesteś, ale...?
Psychiatra zdiagnozowałby go jako paranoika.
Ich prywatni detektywi śledzą cię całą dobę.
Jesteś na celowniku.
Nie mam dowodów, ale mnie podsłuchują,
więc przeszłość i tak zemści się na tobie.
Życie prywatne to przeżytek.
A jeśli jesteś święty, to coś zmyślą,
ponieważ nie chcą ciebie, tylko twojego pomysłu.
Mam podziękować, kiedy ty, pardon,
ocierasz brodę ze spermy i odchodzisz.
- To ci się stało? - I miał urojenia.
Tak, ale odegram się na Case Equity.
Zniszczyłem wytwórnie muzyczne przez Napstera, żeby cierpiały też za ich grzechy...
Nie załatwiłeś firm muzycznych. Wygrały z tobą.
- W sądzie. - Tak.
Chcesz kupić Tower Records, Eduardo?
Opowiadał o Dolinie Krzemowej. Imprezach w Stanford,
o przyjaciołach, którzy zostali milionerami.
Ale cały czas nalegał, że Mark musi przyjechać do Kalifornii.
I wtedy przeszedł do TheFacebooka.
Jak idą postępy?
- 29 szkół, ponad 75 tysięcy... - Jaką masz strategię?
Mamy Baylor w Teksasie, które ma już swoją stronę.
Zamiast z nimi rywalizować, zbieramy szkoły w promieniu 100 mil...
- I tam promujecie TheFacebooka. - Studenci z Baylor
- widzą tam przyjaciół, wygrywamy. - Dobrze wymyśliłeś.
- Dzięki, to mój pomysł. - Spokojnie.
Rozsądź mały spór. Ja chcę zacząć zarabiać.
Mark nie chce reklam. Kto ma rację?
Żaden z was. Póki co TheFacebook jest fajny.
- Nikt nie lubi reklam. - Dokładnie.
To jakbyś wyprawił imprezę stulecia i zakończył ją przed 23.
- Dokładnie. - Nie wiecie, jak to się rozwinie.
Jak urośnie i w jakim kierunku. Nie można się wycofać.
- Wiecie, co jest lepsze od miliona? - Ty?
Miliard dolarów.
Zamknął nam usta.
I do tego zmierzacie. Firma warta miliard.
Chyba że skorzystacie z kiepskiej rady.
Wtedy równie dobrze możecie prowadzić sieć sklepików.
Łowiąc, można złapać wiele rybek albo jedną wielką.
Zrobiono komuś kiedykolwiek zdjęcie z 14 pstrągami?
- Zawsze jest tam tonowy marlin. - Dobra analogia.
- Wiemy, że marliny tyle nie ważą. - Widziano takie o podobnej wadze.
Ale wydaje mi się, że nikt takiego nie złowił.
To byłaby ogromna ryba. Facet musiałby być bardzo silny.
Nie zbaczasz z tematu?
Nie chcę się kłócić. Chciałem się tylko zapoznać.
Po tej kolacji miał Marka w garści.
Zapłacił i powiedział mu, że się spotkamy i wyszedł.
Ale wcześniej zaprezentował swój największy wkład w firmę.
Odrzuć "The". Sam "Facebook".
Brzmi lepiej.
O cholera.
Musi być jakiś rekord w kłapaniu ozorem.
- Chcesz zamknąć imprezę przed 23. - Staram się ją opłacić.
Nikt nie przyjdzie, jeśli nie będzie fajna.
- Jak myślisz? - Spoko, odrzućmy "The".
Chodzi mi o dużego marlina zamiast 14 pstrągów.
- Brzmi dobrze, co? - Dla pstrągów.
Oto korporacyjne dokumenty Facebooka, zarejestrowanego na Florydzie.
- Dlaczego Floryda? - Mam tam rodzinę.
I proszę o potwierdzenie ówczesnych udziałów w firmie.
65%, Mark Zuckerberg, 30% Eduardo Saverin,
- 5% Dustin Moskovitz. - W tamtym czasie.
- Status z 13 kwietnia 2004 roku. - Możesz to zaznaczyć.
- Coś do dyskusji tutaj? - Tak, dziękuję.
Panie Saverin, zrobił pan coś, co mogło spowodować odwołanie umowy?
Nie.
Naraził pan kiedykolwiek na szwank wizerunek firmy?
- A może nawet jej zagroził? - Nie.
Oskarżono pana o znęcanie się nad zwierzętami.
- Zaraz. - To prawda?
- To się nie dzieje naprawdę. - Mam tu artykuł z "Crimsona".
Jezu Chryste.
- Nie stać nas na to. - To bzdury.
Klubowy żart.
Dostałem się do Phoenixa.
W ramach inicjacji przez tydzień musiałem nosić i dbać o kurczaka.
Współzałożyciel Facebooka, Eduardo Saverin.
Torturowanie zwierząt źle wpływa na interesy.
Nie torturowałem kurczaka. Nie mam takiego zboczenia.
- Zwariowaliście! - Spokojnie.
Mam tu artykuł z "Crimsona".
- Aż ocieka jadem. - 956.
Jadłem z Markiem kolację w Kirklandzie
i miałem przy sobie kurczaka, bo musiałem go wszędzie nosić.
- To były studia. - Ktoś za to beknie.
969.
Serwowano akurat kurczaka, więc musiałem nakarmić swojego.
Więc wziąłem kawałki kurczaka i dałem je mojemu.
Zobaczono to, bo oskarżono mnie o zmuszanie do kanibalizmu.
Nie wiedziałem, że tak nie można.
Rozmawiałem z organizacjami opieki nad zwierzętami
i z samym dziekanem. Sprawa została załatwiona.
- 988. - Ktoś z Porc albo Fly mnie wsypał.
- Mogli to być Winklevossowie! - Zapomnijmy o tym.
To absurd.
Zwierzęta? Już lepiej byłoby, jakby oskarżyli mnie o nekrofilię.
- Serio? - Muszę wyjaśnić to ojcu.
I wszystkim innym. Co tam się dzieje?
Mam egzamin z historii sztuki, a nie chodziłem na zajęcia.
- Muszę opisać te cztery obrazy. - To strona Facebooka?
Założyłem drugie konto i poprosiłem o komentarze.
Co chwila podbijam dyskusję.
Pan Zuckerberg oszukiwał na egzaminie?
- Wolę nie odpowiadać. - Czemu?
Bo nie o to go pozywam. Przyjaciele tak nie robią.
Powiedziałeś, że oszukiwał.
- Powiedziałeś prawnikom o zwierzętach? - Nie.
Nasi pracownicy sami to odkryli.
Co więcej, bronił cię, kiedy o tym wspomnieliśmy.
993. Już prawie.
To mi o czymś przypomina. Potrzebujemy więcej kasy.
Tak, serwery...
Chcę dwóch praktykantów w Palo Alto. Musimy ich opłacić.
- Co? - Znalazłem dom koło Stanford.
- Jest idealny i ma basen. - Kiedy zdecydowałeś się na Kalifornię?
- Kiedy naprawdę zdecydowałem? - Przy spotkaniu z Parkerem?
Miał rację. Musimy jechać do Kaliforni.
- Polubiłeś Jeda Clampetta? - Widzieliście Beverly Hillbillies...
- Tak, to było genialne. - Co masz do Seana?
Nie wnosi nic do firmy. Nie ma kasy, a Dustin lepiej programuje.
- Ma dostęp do kapitałów. - Potrzebujemy reklamodawców,
- a ja też mam dostęp do kapitałów. - To prawdziwi gracze.
- A ktoś, kto naraził firmę... - To Winklevossowie!
Czekaj. Odśwież stronę.
- 150 004. - 150 tysięcy użytkowników.
Gratulacje.
Czy to nie dziwne, że miał prywatnych detektywów na karku?
- Którzy nic nie znaleźli. - Wystarczyło, żeby poleciał z firmy.
- Narkotyki, dziwki... - Wiesz, że to nieprawda.
- Można o tym poczytać. - O tobie i torturowaniu zwierząt też.
"Duże ryby jedzą małe"? "Marlin i pstrągi"?!
- O czym on mówi? - Jutro o 22 przesłuchuję stażystów.
Weź się do kupy i przyjdź. Nie wiem, co jeszcze mogę powiedzieć.
- Eduardo! - Mark!
Co się dzieje?
Mają 10 minut, żeby włamać się na serwer
- i przechwycić cały ruch. - Czyli hackują.
- Wszystko przez PIX-a. Piękne. - Wiesz, że cię nie rozumiem?
- Wiem. - Więc co tu pięknego?
Co dziesiątą linijkę kodu piją kolejkę. Dodatkową, jeśli wykryje ich serwer.
Mój program co jakiś czas wyświetla okienko u wszystkich.
Ostatni, który je zamknie, pije kolejkę. Plus co trzy minuty piją wszyscy.
Trzy minuty!
W jakim aspekcie pracy pomoże im to całe picie?
Racja, sprawdźmy, czy utrzymają kurczaka przez tydzień przy życiu.
- To było złośliwe. - Trzymaj.
- Co to? - Otworzyłem nowe konto z 18 tysiącami.
Przeżyjesz za to lato?
Witamy w Facebooku.
- 18 tysięcy? - Tak.
Dołożone do wcześniejszego tysiąca? Czyli razem 19 tysięcy dolarów.
- Tak. - Chwileczkę.
Sprawdzam, czy dobrze pani dodała. Wyszło mi tyle samo.
Mogę?
Dlaczego po wyrażeniu obaw na temat przeniesienia firmy
do Kalifornii na lato, zainwestowałeś 18 tysięcy?
Byliśmy partnerami. Chciałem grać drużynowo.
Myślałem, że mogą pracować nad stroną, a ja nad reklamą w Nowym Jorku.
W końcu ile złego może się stać w zaledwie trzy miesiące?
Jedziesz.
- Nie zginąłem. - Wiem.
- Gotowy? - To było na ósemkę.
- Raczej na dwójkę. - To za mało.
- Nic mi nie jest. - Na pewno?
- To dzwonek do drzwi. - Nie wiedziałem o nim.
- Andrew, otwórz drzwi! - Zostaw go, wkręcił się.
No to po kominie.
- Nie teraz. - Dobra odpowiedź.
- Sean? - Mark... mieszkasz tutaj?
- No. A ty? - Przypadkiem zobaczyliśmy twój komin.
- Ktoś jest ranny? - Nie. Mieszkasz naprzeciwko?
- Jestem Sharon. - To moja... Sharon.
Mieszka naprzeciwko, pomagałem jej w przeprowadzce i zobaczyliśmy dym.
- Zjeżdżaliśmy na linie do basenu. - A więc przyjechałeś do Kalifornii.
- No. - Mądry wybór.
Trzymaj.
Sharon?
- Przepraszam, nie wiedziałam... - Spoko, trzymaj następne.
Idealny dom i idealna ekipa.
- Jestem Sean Parker. - Wkręcił się.
I o to chodzi.
- A gdzie Eduardo? - Na stażu w Nowym Jorku.
A więc nie przyjechał.
Zatrzymałem się u niej, żeby załatwić parę spraw,
ale wakacje się skończyły, więc wraca do rodziców.
- Bezdomna gwiazda rocka. - Dobra już.
Jakie masz plany na lato?
Mark?
- Przepraszam, podziwiałem wystrój. - Pytałem o plany na lato.
- 100 szkół do końca lata. - Idę do łazienki.
Pójdę z tobą.
- Twoja dziewczyna kogoś mi przypomina. - Nie tylko tobie.
Jak to?
Roy Ramon, magister ze Stanford, chce kupić żonie ładną bieliznę,
ale wstydzi się iść do sklepu. Wpada na pomysł, jak temu zaradzić.
Bierze 40 tysięcy pożyczki i drugie tyle od teściów.
Otwiera własny sklep, Victoria's Secret.
Po roku zarabia pół miliona. Tworzy katalog i 3 kolejne sklepy.
Po 5 latach sprzedaje interes Lesliemu Wexnerowi za 4 miliony.
Szczęśliwe zakończenie, nie?
Nie licząc tego, że po 2 latach firma warta jest 500 milionów.
A Roy Ramon skacze z mostu Golden Gate.
A biedak chciał tylko kupić żonie parę pończoch.
To jakaś parabola?
Jest modelką w Victoria's Secret, dlatego wygląda znajomo.
- Rany... - Nie jaraj się, czytałem twojego bloga.
- To były tylko internetowe złośliwości. - Wiesz, czemu założyłem Napstera?
Zakochałem się w koleżance z liceum, dziewczynie kapitana drużyny lacrosse.
Chciałem mu ją odbić. Więc poszedłem na całość.
- Nie wiedziałem. - Napster nie był porażką.
Na zawsze ulepszyłem przemysł muzyczny.
Może i interes nie wypalił, ale wkurzył mnóstwo ludzi.
Nie o to chodziło w Facemashu? Bali się mnie i będą się bać ciebie.
Powiedzą, że fajnie się pobawiłeś, a oni to przejmą.
Ale nie tym razem. To nasza chwila!
Będziesz miał wizytówkę z napisem: "Dyrektor generalny, dziwko".
Tego ci życzę.
Więc gdzie jest Eduardo, do cholery?
- W Nowym Jorku. - Liżąc dupy reklamodawcom.
- Jest na... - Stażu.
Firma jest tutaj. Miliardowa firma. Żyjesz Facebookiem, co nie?
- Tak. - Wiem.
Wardo może i zna się na interesach,
ale nie powinien podlizywać się przedsiębiorcom na Madison Avenue.
To pomysł, który zdarza się raz na pokolenie.
A woda pod Golden Gate jest cholernie lodowata.
Spójrz mi w oczy i powiedz, że nie wiem, co mówię.
- Myślisz kiedyś o niej? - O kim?
- Tej z liceum. - Jasne, że nie!
Będziecie tak gadać? Chodźmy się napić!
100 szkół do końca lata? Oto gest dobrej wiary.
Zdobądź 100 szkół, to dam ci dwa kontynenty.
Dwa kontynenty?
Jeśli nie masz gdzie zostać, powinieneś wpaść do nas.
No to chodźmy pić. Przepraszam!
Tak?
- Poproszę o rocznik 1942. - Oczywiście, panie Parker.
REGATY HENLEY ROYAL
Olać to.
- Pan Winklevoss. - Tyler.
- Wspaniały wyścig. - Dziękuję. Mój brat, Cameron.
Jego Wysokość, książę Albert. Cameron i Tyler Winklevossowie.
Oczywiście. Nigdy nie widziałem tak zaciętego wyścigu.
Mój dziadek, Jack Kelly, był wspaniałym zawodnikiem.
Od 30 lat nie widziałem tak zaciętej walki.
- A wy? - Nie, Wasza Wysokość.
Zazwyczaj wygrywa się je o długość łodzi albo więcej.
- Zgadza się. Okrutnie blisko. - To moi koledzy...
Proszę nam wybaczyć.
- Przyleciałeś tu tylko po to? - Jasne. Co u księcia?
Mógłby jeszcze parę razy powiedzieć, jak blisko było.
"Okrutnie, zaprawdę okrutnie blisko".
Jest księciem kraju wielkości Kentucky. Spoko.
- Tato. - Panie Winklevoss.
- Ciężka walka. - Przykro mi, że musiałeś patrzeć.
Nie przepraszajcie za taką walkę. I to nikogo.
- Chłopcy. - Panie Kenwright.
Tato, pan Kenwright, zapewnia nam nocleg.
- Miło poznać. - Wzajemnie.
Właśnie rozmawiałem z córką. Już przedyskutowała wyścig ze znajomymi.
Oglądali go na komputerach. Na nowej stronie, Facebooku.
Macie ją w Stanach?
Idę do waszej matki.
- O co chodzi? - Uczy się w Stanach?
W Cambridge. Literatura francuska.
- W Cambridge mają Facebooka? - Oraz na Oxfordzie i w LSE.
- Świetnie. - Wspaniały wyścig.
Osłodźcie to sobie.
Idę to zobaczyć.
- Chcę to zobaczyć. - Przestań, Cam.
Daj sobie spokój. Nie chodzi o przegraną z Holendrami.
To był dobry i uczciwy wyścig. Jeszcze się odegramy.
Powinniśmy przejmować się rywalem, który na własne życzenie nas ubiegł.
Próbowaliśmy rozmów, listów, rady wydziału i rektora.
Proszę po raz ostatni.
Podejmijmy niezbędne kroki i pozwijmy go w sądzie federalnym.
Zdecyduj się w końcu.
Muszę się napić.
Walić to. Zakatrupimy kujona.
I o to chodzi!
Widziałem dzisiaj Mitchela Manninghama.
Tego od Case Equity. Czekaj.
- Używacie kolców czy rakiet? - Po prostu strzelamy.
- Użyjcie słodkich kamikadze. - Jakbym wiedziała, co to jest...
Widziałem, jak wsiadał do swojej Carrery, a on zauważył mnie.
Na pewno.
Nie pękaj. Pracuję nad tym.
- Czas zapalić! - Słyszy ktoś to walenie w drzwi?
- Nic nie słyszysz, piszesz. - Ktoś jest za drzwiami.
Nie serwuje się tego na zimno, tylko jak najszybciej.
Oddzwonię do ciebie.
- Co tam? - "Co tam"?
Mark miał mnie odebrać godzinę temu.
Kodował przez 36 godzin, więc się trochę zdrzemnął.
- Co tu się stało? - Nie stało, tylko dzieje.
- Wiekopomna chwila. - Wardo!
- Cześć. - Do roboty.
Im większe bongo, tym bardziej wali.
- A my jesteśmy bardziej... - Rozumiemy.
- Ile mają lat? - Nieładnie pytać.
- No ile? - Myślisz, że mnie znasz, co?
- Naczytałem się o tobie dużo. - A ja o tobie nic.
- Wardo. - Cześć. Godzinę czekałem.
- Która to godzina? - Północ lub 3 w nocy w Nowym Jorku.
Musisz zobaczyć nowe funkcje. Dustin, pokaż mu Tablicę.
Powiedz mu o spotkaniu, które załatwiłem.
Znasz Petera Thiela?
- Nie. - Bo niby skąd.
Jego fundusz hedgingowy, Clarium Capital, ma tylko 2 miliardy.
- Czemu on ustala spotkania? - Thiel jest zainteresowany.
Nie obchodzi mnie to. Dlaczego on to robi?
- Miałeś długi lot. - Nie, długą odprawę
i strefę załadunkową, a między tym długi lot.
Jestem CFO.
A on przemieszkuje tu za darmo dzięki Eduardo Saverin Foundation.
Słyszałem o twoich sukcesach.
Smokingi Gary'ego, kurs barmański. Jeszcze trochę i upolujesz Snookies Cookies.
- Możemy pogadać na osobności? - Jasne.
- Czas na macha. - Ale mam odlot!
Jak leci? Jak staż i co u Christie?
Pytasz o staż?
Mówiłem ci, że rzuciłem staż już pierwszego dnia.
Faktycznie, pamiętam. Więc co u Christie?
- To wariatka. - W zabawnym sensie?
To psycholka.
Zazdrosna i irracjonalna. I boję się jej.
Przynajmniej masz dziewczynę.
Nie chcę, żeby ten gość był częścią naszej firmy.
Tu się wszystko dzieje, wprowadź się. Znajomości i cała energia...
Jeśli tego nie zrobisz, możesz odpaść.
- Potrzebuję cię tutaj. - Co ty powiedziałeś?
Wszystko rozkręca się szybciej, niż myśleliśmy...
- Sean myśli... - Nie jest w firmie.
- 300 tysięcy użytkowników, 160 szkół. - Wiem.
- W tym 5 w Europie. - Wiem o tym, jestem CFO!
Potrzebujemy nowych programistów i kasy, a on załatwia spotkania.
- Kolejne? I ja o tym nie wiem. - Byłeś w Nowym Jorku!
Jeżdżąc po 14 godzin dziennie i załatwiając reklamodawców!
I jak ci idzie?
Co miałeś na myśli mówiąc, że mogę odpaść?
- Słucham? - Chcę zamrozić to konto.
A także anulować wszystkie czeki i kredyty.
- Mogę prosić o dowód? - Oczywiście.
- Sean? Zaraz będzie gotowy. - W porządku.
- Kręcili tu "Płonący wieżowiec". - Pocieszające.
Witajcie. Zapraszam do środka.
- Zapewniono wam coś do picia? - Tak, wszystko w porządku.
Wchodź, Sean. Mark, jak przypuszczam?
Podjęliśmy decyzję, gratulacje. Zaczniemy od 500 tysięcy dolarów.
Maurice wprowadzi was w zmiany korporacyjne.
Założymy spółkę w Delaware. Puścimy akcje, by zachęcić inwestorów.
Mam jeszcze jedno pytanie. Kim jest Eduardo Saverin?
Jezu Chryste.
- Kiedy wróciłeś? - Rany, pukaj następnym razem.
- Kiedy wróciłeś? - Dziś po południu.
- I kiedy chciałeś zadzwonić? - To była wyczerpująca podróż...
- Wiesz, że wysłałam ci 47 SMS-ów? - Tak, to całkiem normalne.
- Kpisz sobie ze mnie? - Mam dla ciebie prezent.
Dlaczego na Facebooku masz status "Wolny"?
Co?
- Dlaczego masz status "Wolny"? - Bo byłem wolny, jak go ustawiałem.
I nie chciało ci się go zmienić? No co?
- Nie wiem jak. - Masz mnie za idiotkę?
- Nie, spokojnie. - CFO Facebooka nie umie zmienić statusu?
To dość wstydliwe, więc doceń, że ci o tym mówię.
- A goń się. - Spokojnie.
Nie zmieniłeś, żeby pieprzyć się z blacharami z Doliny!
To nieprawda, poza tym te blachary nie dbają o czyjś status na Facebooku.
- Proszę, otwórz prezent. - Jakoś działa ci telefon.
- To Mark. - Będzie ostro.
Otwórz prezent. To jedwabny szal.
- A czy ja takie noszę? - No to możesz zacząć.
- Zamroziłeś nasze konto? - Tak.
- Zamroziłeś je? - Chciałem zwrócić twoją uwagę.
Wiesz, że naraziłeś naszą firmę i całą moją pracę?
- Naszą pracę. - Bez kasy strona nie może działać.
Oto, co różni nas od innych. My nie padamy!
Jeśli serwery nie działają choćby dobę, cała nasza reputacja jest zniszczona.
Odejście choćby paru użytkowników zemści się na całej bazie.
Użytkownicy są ze sobą połączeni. Siedzą na necie dla znajomych.
Efekt domina, rozumiesz? Nie wracam do Nocy Karaibskiej.
Jasna cholera!
- Co jest z tobą nie tak? - Chcesz być nikim?
- Chcesz znów być pośmiewiskiem? - Czekaj.
Zachowanie dziecka, nie biznesmena. I na pewno nie przyjaciela.
Najadłem się wstydu, realizując czek. Nie wracam do tamtych czasów.
Może byłeś sfrustrowany. I rozzłoszczony.
- Bardzo! - Ale mogę o tym zapomnieć,
ponieważ mam dobre wieści.
Wybacz, byłem zły i może to było dziecinne,
ale musiałem zwrócić twoją uwagę.
- Mówiłem o dobrych wieściach. - O co chodzi?
Peter Thiel zainwestował 500 tysięcy dolarów.
Pół miliona. Tworzy nam biuro.
Chcą zreorganizować firmę i poznać ciebie.
Musisz podpisać dokumenty, więc wracaj do San Francisco.
Potrzebuję mojego CFO.
Już lecę.
Udało nam się.
Wardo?
- Już wracasz? - Tak.
I zrywam z tobą.
4 dokumenty. Pierwsze dwa pozwalają na zakup akcji
w nowej spółce, Facebooku, stare akcje tracą swoją wartość.
Trzeci dokument zamienia twoje stare akcje na nowe,
a ostatni zrywa obecną umowę.
Więc ile mam akcji?
- 1 328 334. - Jezu Chryste.
34,4% udziałów. Dlaczego nie oryginalne 30%?
Żeby mieć z czego odciągnąć dla przyszłych inwestorów.
- Lubię studentów zarządzania. - Ekonomii.
Mark obniżył swój udział z 60% do 51%.
Marka nie obchodzą pieniądze. Trzeba go chronić.
Dustin Moskovitz ma 6,81%, Sean Parker 6,47%.
- Jakoś wytrzymam. - A Peter Thiel 7%.
Pożyczyć długopis?
Eduardo.
- Możesz powtórzyć pytanie? - Znowu mamy to słyszeć?
- Oczywiście. - Proszę.
"Czy wiedziałeś wtedy, że podpisujesz na siebie wyrok?".
Nie.
Głupio zrobiłem, że nie wziąłem własnych prawników.
Szczerze mówiąc, myślałem, że to oni byli moimi prawnikami.
Byłem twoim jedynym przyjacielem.
Miałeś jednego, jedynego przyjaciela.
Ojciec nawet nie chce mnie widzieć.
Czy pan Zuckerberg powiedział ci coś po podpisaniu dokumentów?
Było pełno gratulacji.
Mówił, że weźmie sobie co najmniej semestr wolnego.
Więc pożegnaliśmy się na chwilę. Ale przedtem powiedział mi...
Ale musisz wrócić. Na przełomie listopada i grudnia.
Peter urządza mega imprezę z okazji miliona użytkowników.
- Będzie szalenie. - Milion użytkowników?
Pamiętasz ten algorytm, który napisałem na szybie?
Tak.
Przylecę.
- Jesteś pewny? - Masz 20 minut spóźnienia.
Powiesz, że nie miałeś czasu się przebrać.
Podbiegną i będą błagać, żebyś wziął ich pieniądze.
A ty tylko kiwaj głową.
A potem zapytasz, który z nich to Manningham.
"Który z was to Mitchel Manningham?". Gościu się odezwie.
A ty mu odpowiesz, że Sean Parker kazał ci się jebać.
- I wychodzisz. - Dobra.
Pod koniec listopada Mark zaprosił mnie na wspomnianą imprezę.
- Co jeszcze pisał? - Że mamy spotkanie w interesach.
Że Mark i Sean odegrali się na Case Equity,
a Manningham był pod takim wrażeniem, że składał propozycję nie do odrzucenia.
Więc poleciałem do Kalifornii i udałem się do nowego biura.
Nie wiedziałem, czy zastanę imprezę, czy spotkanie,
więc ubrałem się neutralnie.
- Co było bez znaczenia. - Dlaczego?
- Bo wezwano mnie z innego powodu. - Z jakiego?
To była zasadzka.
Panie Saverin! Tutaj.
- Witam. - Co słychać?
Miło cię widzieć.
Najpierw pomyślałem, że to żart. Że to kolejne kontrakty.
Ale potem zacząłem czytać.
Co to ma być?
- Mieliśmy nowych inwestorów... - Co to ma być?
Panie Saverin!
Mark!
- Mark! - Wkręcił się.
- Czyżby?
- Odkręciłeś się? - Wezwij ochronę.
- Wypuściłeś 24 miliony nowych akcji. - Wiedziałeś, że nowi inwestorzy...
Ile ubyło z twoich udziałów? A jego?
O ile zmniejszyły się udziały pana Zuckerberga?
- W ogóle. - A pana Moskovitza?
- W ogóle. - A Seana Parkera?
- W ogóle. - A Petera Thiela?
- W ogóle. - A jak bardzo spadły twoje?
Do 0,03%.
- Podpisałeś dokumenty. - Wrobiłeś mnie.
Obwiniasz mnie, że jako CFO źle zagrałeś z własną firmą?
- Jakbym nie był częścią Facebooka. - Bo nie jesteś.
- Moje nazwisko jest w stopce. - Na pewno?
Bo zamroziłem konto?
Myślisz, że możesz paradować i udawać, że prowadzisz firmę...
Wybacz, Pradę oddałem do pralni!
Wraz z bluzą i zasranymi klapkami, ty pretensjonalny dupku!
- Ochrona już tu jest. - Nie złożę podpisu.
I tak go zdobędziemy.
Powiedz, że nie chodzi o to, że dostałem się do Phoenixa.
Wiedziałem, że to ty stoisz za artykułem o kurczaku!
- Wcale nie. - O co mu chodzi?
- Oskarżyli mnie o znęcanie się. - Serio, o co biega?
I zabolało cię, że nazwali mnie współzałożycielem Facebooka,
co jest prawdą. Lepiej szykuj prawników, dupku.
Bo nie wracam po moje 30%, tylko po całość.
- Zabierzcie go. - Sam wyjdę.
Czekaj.
Prawie zapomniałem.
Twoje 19 tysięcy.
Nie podejmowałbym ich jednak, bo są z tego zamrożonego konta.
Lubię być koło ciebie, Sean.
Dzięki temu wyglądam na niezłego twardziela.
Koniec przedstawienia.
Szykować się na imprezę. Wbijamy do klubu, jakby to było święto.
Mackey, wrzuć to na główny ekran. Musimy być blisko.
Wszystko w porządku?
- Ostro się z nim obeszliśmy. - To sport kontaktowy.
- Nie trzeba było być tak ostrym. - Organizuję imprezę...
- Nie trzeba było tak ostro. - Prawie nas załatwił.
Wyślę mu kwiatki.
Mówiąc o kwiatuszkach, robię after party w Cappa Eta Sigma.
- Ashley należy do bractwa. - Ashley?
- Stażystka. - Wiem, która to.
- Wy... - Ja i ona? Nie.
Może trochę. A co?
- Mark? - Właśnie o tobie rozmawialiśmy.
- Że świetnie ci idzie. - Dzięki, doceniam to.
- Paczka do ciebie. - Połóż na biurku.
- Co tam jest? - A nic.
Mackey, odśwież!
Wiem, że nie lubisz uścisków, ale...
Milion!
Kto ma szampana?
Ja mam go mnóstwo!
Kolejną aplikacją będzie wymiana zdjęć.
Wspólne zdjęcia z życia towarzyskiego.
Ucyfrowienie życia.
- CD? - Dawajcie na mnie.
Idziesz na imprezę z kamerą cyfrową, a znajomi śledzą ją na necie.
- Dodają tagi. - Lepiej byłoby bez biustonosza?
Chyba warto spróbować.
Wyłączyć muzykę!
Koniec imprezy! Zmykać do domów!
Godziny podglądałem, co ludzie robią na stronie.
- Jak sprawdzają statusy znajomych. - Co jest z muzyką?
- Kto zmienił profil i zdjęcia... - Serio pytam.
Żyliśmy na wsi i w miastach, a teraz mieszkamy w Internecie!
Sean, przestań. Chyba coś się dzieje.
Proszę o uwagę! Czas wracać do domu.
Koniec imprezy!
- To gliny! - O cholera!
Spokojnie.
Witam panów, w czym mogę pomóc?
Co tu się dzieje?
Było za głośno? Mieliśmy małe święto.
- Proszę się zapiąć. - Poproszę ich, żeby ściszyli.
To nie moje.
Przygotujcie dowody. Ręce na widoku.
Boże.
- Masz coś jeszcze przy sobie? - Nie.
- Nie bądź głupi. - Nic nie mam.
- Co to? - Epinefryna.
- A to? - Mój inhalator.
Ile macie lat?
21.
- 21. - 21.
Nie pogarszajcie sprawy.
Przepraszam, nie powinnam była kłamać.
Posłuchaj. Coś się stało.
- Cholera... - Wszystko będzie dobrze.
Wpłaciłem kaucję. Nic takiego nie robiłem.
Mam alergię.
- A stażystki? - To była tylko impreza.
Będzie o tym głośno. Lada chwila trafi do sieci.
- Wiem. - Wiesz, że stażystki...
- Mam to pod kontrolą. - Ja to załatwię.
Zadzwonię do kogoś o poradę, ale będzie o tym głośno.
- Chyba nie myślisz, że to Eduardo? - Nie.
No to Manningham. Ktoś musiał podłożyć te kokę.
Wierzysz mi? Będzie dobrze.
Prawda?
Jedź do domu, Sean.
Jestem CEO, dziwko.
Mark?
- Skończyliśmy na dzisiaj. - Wiem.
Tak tylko tu siedzę.
- Co się stało z Seanem? - Nadal ma 7% udziałów.
Cały dzień jesteś na tej sałatce. Skoczymy coś zjeść?
Nie mogę.
- Nie jestem zły. - Wiem.
- 85% zeznań to przesada. - A pozostałe 15?
Krzywoprzysięstwo. Dzieło stworzenia potrzebuje diabła.
Co teraz będzie?
Sy i inni poszli na stek do baru przy uniwersytecie.
Potem wrócą do biura i zaczną pracować nad ugodą.
- Ugodą? - Oczywiście.
- I będziesz musiał dopłacić. - Dlaczego?
Żeby podpisali klauzulę poufności.
- Jeśli się wygadają, pożresz ich. - To ja stworzyłem Facebooka.
Mówię o ławie przysięgłych. Specjalizuję się w jej doborze.
Przysięgli widzą twoje ubrania, styl wypowiedzi, sympatyczność...
- Sympatyczność? - Pracuję w tym od 20 miesięcy
i przekonałabym przysięgłych, że stałeś za historią o kurczaku.
Słuchaj dalej. Dlaczego nie byłeś na imprezie Seana w bractwie?
- Że niby ja wezwałem policję? - Nieważne.
Zadałam pytanie, wszyscy o nim myślą. Straciłeś zaufanie ławy w 10 minut.
- Ten cały inwentarz... - Dokładnie.
- Byłem pijany, zły i głupi. - I blogowałeś.
I blogowałem.
Zapłać im.
Dla ciebie to jak mandat za przekroczenie prędkości.
- Sy powie ci jutro to samo. - Mogę tu jeszcze trochę zostać?
- Myślę, że tak. - Dzięki.
Doceniam twoją pomoc.
Nie jesteś dupkiem, Mark.
Po prostu bardzo starasz się nim być.
Znajdź: Erica Albright
Dodaj Ericę do znajomych
Wyślij zaproszenie
Bracia Winklevossowie dostali 65 milionów i podpisali klauzulę poufności.
Zajęli szóste miejsce na olimpiadzie w Pekinie.
Eduardo Saverin otrzymał odszkodowanie w nieznanej wysokości.
Ponownie widnieje w stopce Facebooka jako współzałożyciel serwisu.
Facebook ma 500 milionów użytkowników w 207 krajach.
Jego obecną wartość wycenia się na 25 miliardów dolarów.
Mark Zuckerberg jest najmłodszym miliarderem na świecie.
Tłumaczenie ze słuchu: Igloo666
Korekta: k-rol
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.