ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Α.P.S.U. TEAM ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ < U.0 >
Παλιά...
η γη ήταν καλυμένη απο δάση...
όπου, απο πολλά χρόνια πριν...
κατοικούσαν τα πνεύματα των Θεών.
Τα χρόνια εκείνα, ο άνθρωπος και τα ζώα ζούσαν αρμονικά.
Αλλά όσο περνούσε ο καιρός...
πολλά απ' τα μεγάλα δάση καταστράφηκαν.
Αυτά που έμειναν, φυλάσονταν απο τεράστια τέρατα...
που οφείλανε, την υπακοή τους στο Μεγάλο Πνεύμα του δάσους.
Γι' αυτούς, ήταν οι μέρες των Θεών...
και των Δαιμόνων.
Πριγκίπισσα Μονονόκ.
Γιακού! Έλα αγόρι μου.
- Κορίτσια! - Ασιτάκα!
Κάτι περίεργο συμβαίνει. Πρέπει να βιαστείς.
Η σοφή θέλει να γυρίσουν όλοι πίσω στο χωριό, αμέσως.
- Ερχόμαστε απο τον Τζίσαν. - Είδε τίποτα;
Ναι, στο δάσος. Κάτι δεν πάει καλά.
- Τα πουλιά φύγανε. - Και τα ζώα, επίσης.
Θα πάω στον πύργο, να δω με τον Τζίσαν. Εσείς οι τρεις, γυρίστε γρήγορα πίσω.
Εντάξει. Να προσέχεις!
Κάτι είναι εκεί.
Τζίσαν, το είδες κι εσύ;
Το είδα. Δεν είναι γήινο.
Η σοφή, τους καλεί όλους πίσω στο χωριό.
Εκεί. Κοίτα.
- Είναι ένας δαίμονας! - Ένας δαίμονας;
Τρέξε, Γιακού! Τρέξε!
Πηγαίνει προς το χωριό. Πρέπει να το σταματήσω.
Πρίγκιπα Ασιτάκα, περίμενε!
Πρόσεχε! Αυτό το πράγμα είναι καταρα- μένο! Μην τ' αφήσεις να σ' ακουμπήσει!
Γιακού, έλα!
Ηρέμησε, άρχοντα μου!
Ότι κι αν είσαι, Θεός ή Δαίμονας...
σε παρακαλώ, άφησε μας!
- Το τέρας! - Ελάτε!
Γύρνα πίσω! Σε παρακαλώ, άσε ήσυχο το χωριό μας!
Σταμάτα, σε παρακαλώ! Σταμάτα!
Σήκω πάνω!
Κάγια!
- Τρεχάτε! - Έλα, βιαστείτε!
- Το σκότωσε! - Ασιτάκα!
- Φωνάξτε την σοφή! - Μη σβήσετε την φωτιά ακόμα.
Γρήγορα!
Ασιτάκα!
- Βοηθήστε τον. - Είσαι καλά;
Κάγια, μην τ' ακουμπάς. Αυτή η πληγή είναι σατανική.
- Ο πρίγκιπας χτυπήθηκε. - Που είναι η σοφή;
Πρέπει να μείνετε μακριά του. Κάντε πίσω όλοι.
- Τι να κάνουμε; - Πάρε αυτό και χύσ?το στην πληγή του.
Ω, ανώνυμε Θεέ της οργής και του μίσους...
υποκλείνομαι μπροστά σου.
Θα στηθεί μνημείο και θα σου αποδωθούν νεκρικές τιμές...
εδώ, στο σημείο όπου έπεσες.
Αναπαύσου εν ειρήνη και μη μας κρατάς κακία.
Μικρά αηδιαστικά όντα...
σύντομα όλοι σας θα νιώσετε την οργή μου...
και θα υποφέρετε, όπως υπέφερα εγώ.
Φοβάμαι οτι αυτό είναι πολύ κακό.
Οι πέτρες λένε πως ο Θεός αγριόχοιρος ήρθε απο την μακρινή δύση.
Είχε ένα είδος δηλητήριου μέσα του που τον τρέλαινε...
ένα σφοδρό μίσος, που απομήζησε την καρδιά και την σάρκα του...
και τον μετέτρεψε σε ένα δαιμονικό τέρας!
Πρίγκιπα Ασιτάκα;
Ναι.
Δείξε σε όλους το δεξί σου χέρι.
Τι σημαίνει αυτό;
Πρίγκιπα μου, είστε προετοιμασμένος...
να μάθετε, τι μοίρα σας επιφυλάσσουν οι πέτρες;
Ναι. Ήμουν προετοιμασμένος απο την στιγμή που έριξα το βέλος μου.
Η μόλυνση θα απλωθεί σε όλο σου το κορμί, από τα κόκαλα μέχρι την σάρκα.
Θα σου προκαλέσει μεγάλο πόνο και στο τέλος θα σε σκοτώσει.
Δεν υπάρχει τρόπος να το σταματήσουμε;
Ο πρίγκιπας το έπαθε, υπερασπιζόμενος το χωριό μας και σώζοντας τις ζωές μας.
Θα καθόμαστε εδώ και θα τον κοιτάζουμε να πεθαίνει;
Δεν μπορείς να μεταβάλλεις την μοίρα σου πρίγκηπά μου.
Μπορείς όμως να την αντιμετωπίσεις αν το επιθυμείς.
Κοίτα.
Αυτή η σιδερένια σφαίρα βρέθηκε στο σώμα του αγριόχοιρου.
Αυτή τον πλήγωσε.
Κατέστρεψε τον σκελετό του και τον έκαψε μέχρι μέσα.
Αυτό τον μετέτρεψε σε δαίμονα.
Κυριαρχεί το Κακό στην χώρα της Δύσης, Πρίγκηπα Ασιτάκα.
Είναι η μοίρα σου να πας εκεί και να δείς "με μάτια αγόγγυστα από μίσος".
Ίσως βρείς τον τρόπο να σπάσεις την κατάρα.
- Καταλαβαίνεις; - Ναι.
Είμαστε οι τελευταίοι απο τους Εμίσι.
Πάνε 500 χρόνια απο τότε που ο αυτο- κράτορας κατέστρεψε την φυλή μας...
και οδήγησε τους εναπομείναντες στην Ανατολή.
Μερικοί προσπάθησαν να ζήσουν εδώ όλα αυτά τα χρόνια...
μα η φυλή μας λιγόστευε και γινόταν όλο και πιο αδύναμη...
σε κάθε νεότερη γενεά.
Και τώρα, ο τελευταίος μας πρίγκηπας πρέπει να κουρευτεί...
και να μας αφήσει, χωρίς να ξέρουμε αν θα επιστρέψει ποτέ πίσω.
Μερικές φορές νομίζω οι Θεοί μας περιγελούν.
Οι νόμοι μας, μας απαγορεύουν ακόμα και να σε κοιτάμε καθώς φεύγεις.
Ό,τι και να συμβεί στο εξής, θα' σαι σαν πεθαμένος για εμάς.
Στο καλό.
Ασιτάκα.
Κάγια, τι κάνεις εδώ; Ξέρεις οτι απαγορεύεται.
Ήρθα να σου δώσω αυτό, για να μην ξεχάσεις την μικρή σου αδερφή.
Το κρυστάλινο ξίφος σου. Κάγια, δεν μπορώ να το πάρω αυτό.
Σε παρακαλώ κράτησε το μαζί σου, αδερφέ, για να σε προστατεύει.
Πρέπει να το πάρεις μαζί σου. Σε παρακαλώ, θέλω να το έχεις...
για να μην ξεχάσεις.
Κάγια, ξέρεις οτι δεν θα μπορούσα να σε ξεχάσω ποτέ.
Μάχη;
Όχι, σφαγή.
Που πας; Γύρνα πίσω, δειλέ.
Είναι άοπλοι! Ελάτε!
- Κοιτάξτε, εκεί πάνω στον λόφο! - Είναι ένας πολεμιστής.
- Πιάστε τον! Πιάστε τον! - Το κεφάλι του είναι δικό μου.
Εσύ! Σταμάτα!
- Σταμάτα! - Το χέρι μου! Τι μου συμβαίνει;
- Σταματήστε τον! - Γρήγορα! Σταματήστε τον πριν ξεφύγει.
Αφήστε με να περάσω! Σας προειδοποιώ!
Ένας δαίμονας.
Το σημάδι μεγαλώνει.
- Λοιπόν, κοιτάξτε εκεί. - Ποιος είναι αυτός;
- Δεν τον έχω ξαναδεί. - Σούπα πουλάς ή κάτουρο γαϊδάρου;
Δεν τον είδα να έρχεται. Απλά κοίταξα και ήταν εκεί.
Και νάτος λοιπόν.
Αυτό είναι αρκετό;
Τι προσπαθείς να κάνεις; Αυτό δεν είναι λεφτά.
Δώσε μου πίσω το ρύζι μου, παλιοκλεφταρά.
Με συγχωρείτε, μπορώ να το δω αυτό;
Ορίστε.
Θεέ μου! Αυτό είναι ένας σβώλος χρυσού, ηλίθια γυναίκα.
Παρ' όλα αυτά, αν θέλεις λεφτά, θα σε πληρώσω για το ρύζι και θα πάρω αυτό.
Τι λες; Καλοί μου άνθρωποι...
υπάρχει κάποιος εκτιμητής να μας πει, πόσο κοστίζει αυτό;
Όχι; Εντάξει.
Ένας μοναχός είμαι μόνο, αλλά θα'λεγα τρία σακιά ρύζι τουλάχιστον.
Σωστά. Ίσως και παραπάνω.
- Περίμενε, που πας; - Που πας; Δώσε μου τον χρυσό μου!
Γιατί βιάζεσαι; Δεν μπορεί να φεύγεις έτσι.
Μόλις γνωριστήκαμε.
Πήραμε το ρύζι σου και όλα καλά.
Καταλαβαίνω πως είσαι λιγομίλητος. Δεν χρειάζεται να με ευχαριστήσεις.
Δική μου η ευχαρίστηση. Ή μάλλον, εγώ θα' πρεπε να σε ευχαριστώ.
Βλέπεις, ήμουν στην μάχη και είδα τι έκανες σ'εκείνους τους Σαμουράι.
Παλεύεις σαν δαίμονας. Που έμαθες να μάχεσαι έτσι;
Βλέπω παρατήρησες πως μας ακολουθούν.
Αυτά παθαίνουμε για να εμφανίζουμε έτσι αυτό το χρυσό σβώλο.
Θα περιμένουν να κοιμηθούμε και μετά θα μας κόψουν το λαρύγγι.
Τι θα 'λεγες να τους δείχναμε πόσο γρήγορα μπορούμε να τρέξουμε;
Τελικά, ο Δαίμονας αποδείχτηκε πως ήταν ένας γιγάντιος αγριόχοιρος.
Ακολούθησα τα ίχνη του δυτικά μέσα απ'τα βουνά...
μέχρι εκεί που οι Σαμουράι επιτί- θονταν στους χωρικούς, αλλά μετά...
Τα έχασες. Έτσι είν΄ η ζωή. Βλέπεις αυτό το μέρος;
Τελευταία φορά που ήρθα εδώ, ήταν ένα ήσυχο μικρό χωρίο.
Μετά όμως πρέπει να έγινε κάποια πλημμύρα...
ή σεισμός ή κάποια μεγάλη πυρκαγιά.
Το μόνο σίγουρο είναι, πως πέθαναν όλοι.
Αυτό τον καιρό μας περιτριγυρίζουν άγρια φαντάσματα...
που έχουν πεθάνει απο μάχες, πείνα, επιδημίες και κανείς δεν νοιάζεται.
Δηλαδή πιστεύεις πως είσαι καταραμένος; Και τι έγινε! Όλος ο κόσμος είναι!
Λάθος μου που χτύπησα τους Σαμουράι. Δυο άνθρωποι σκοτώθηκαν εξ'αιτίας μου.
Σαμουράι κακοποιοί. ¶λλους κερδίζεις, άλλους όχι. Δώσε μου το τόξο σου.
Θέλω να πω πως όλοι πεθαίνουν, μικρέ. Κάποιοι τώρα, άλλοι αργότερα.
Απο τις πόρνες, μέχρι τον αυτοκράτορα.
¶κουσα να λένε πως ο αυτοκράτορας έχει υποσχεθεί...
ένα ολόκληρο λόφο απο χρυσάφι σε όποιον τον βοηθήσει να γίνει αθάνατος.
Όμορφο τόξο. Έχω ξαναδεί ένα ίδιο κάποτε.
Έχεις ακούσει για τους Εμίσι; Λένε πως καβαλούν κόκκινα ελάφια.
Επίσης χρησιμοποιούν λίθινα βέλη, όπως κι εσύ.
Βέβαια, εξαφανίστηκαν όλοι πριν 500 χρόνια, περίπου.
Μην ανησυχείς. Δεν θα πω σε κανέναν απο που είσαι.
Έχω πολύ σημαντικότερα πράγματα ν' ασχοληθώ.
Έχεις ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο;
- Ποτέ. - Είναι απο τον γιγάντιο αγριόχοιρο.
Ήταν μέσα του. Και είμαι σίγουρος πως αυτή η σιδερένια μπάλα τον σκότωσε.
Υπάρχει ένα μέρος, ψηλά στα βουνά, δυτικά απο 'δω..
Εκεί κατοικεί το Πνεύμα του δάσους, είναι άκρως επικίνδυνο μέρος για ανθρώπους.
- Να πας εκεί είναι σίγουρος θάνατος. - Το Πνεύμα του δάσους;
Μου έχουν πει πως τα τέρατα εκεί είναι όλα γιγάντια...
όπως ήταν και στην αρχαιότητα.
Θα τα πούμε εκεί, φίλε μου.
Έλα! Προχωράμε Λεμε λεμε!!!
Κουνηθείτε !
- ¶ντε πάμε. - Προσοχή στο φορτίο!
Βοήθα τον!
Όσο πιο γρήγορα πάμε το ρύζι σπίτι, τόσο πιο γρήγορα θα φάμε. Κουνηθείτε!
Λύκοι! Έρχονται προς τα ?δω.
Προσοχή μην πανικοβληθούν τα ζώα! Μείνετε ψύχραιμοι! Πάρτε θέσεις!
Κρατήστε στεγνή την σκόνη. Περιμέ- νετε να φτάσουν σε ακτίνα βολής.
Έτοιμοι; Πύρ!
Δεύτερος Γύρος! Πυρ!
Αυτό ήταν; Δεν ήταν και τόσο μεγάλοι.
Ήταν τα μικρά της. Περίμενε να εμφανιστεί η μητέρα τους.
Που πήγαν;
Είναι η Μόρο!
Ελάτε!
Την σκοτώσαμε!
Ξεχνάς πως είναι Θεά. Θα χρειαστούν πολλά περισσότερα.
- Μας προκάλεσε ζημιές. - Προχωράμε τώρα.
Τι θα γίνει με αυτούς που έσπρωξε στον γκρεμό;
Είναι νεκροί. Ας πάμε τους ζωντανούς σπίτι.
Αναπνέει ακόμα.
Κρατήσου.
Ονομάζομαι Ασιτάκα! Έρχομαι απο τα μακρινά μέρη της Ανατολής!
Είστε αρχαίοι Θεοί; Έφτασα επιτέλους στο βασίλειο του Πνεύματος του Δάσους;
Φύγε.
Βοήθεια!
Ένα Κοντάμα. Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα'βλεπα ένα εδώ.
Ήσυχα. Δεν πιστεύω να θες να χειροτερέψεις τις πληγές σου;
Είναι ένα πνεύμα δέντρου. Φέρνει τύχη. Είναι σημάδι, οτι το δάσος είναι υγιές.
Μα θα οδηγήσουν τον αφέντη τους εναντίον μας.
Ποιον εννοείς; Αυτούς τους λύκους που είδα πριν λίγο;
Όχι, εννοώ ένα πραγματικό τέρας, σαν ένα γιγάντιο ελάφι...
εκτός του οτι έχει ανθρώπινο πρόσωπο και μερικές φορές την νύχτα...
Που πήγε;
Κοίτα! Ενισχύσεις! Είμαστε καταδικασμένοι!
- Όχι! - Αν ο Γιακού δεν φοβάται...
τότε δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για τίποτα.
Έχεις την καλοσύνη να μας επιτρέψεις να διασχίσουμε το δάσος σας, μικρούλι;
Κύριε, νομίζω πως είναι καιρός να γυρίσουμε πίσω.
Σου ανέφερα ποτε οτι κανείς θνητός δεν κατάφερε να περάσει μέσα απ'το δάσος;
Υπάρχει ένα πανέμορφο μονοπάτι πίσω στο ποτάμι.
Αυτό που διασχίζουμε είναι δύσβατο και οι πληγές του φίλου σου είναι σοβαρές.
Αν δεν τον πάμε πίσω σύντομα, δεν έχει ελπίδες να ζήσει.
Μικρούλι, μας δείχνεις τον δρόμο ή θες να μας κάνεις να χαθούμε;
Κύριε, είμαι σίγουρος πως δεν μας βοηθάνε να γυρίσουμε σπίτι.
Θέε μου, είναι χιλιάδες!
Κοίτα αυτό. Πρέπει να 'ναι η μητέρα τους.
Ένα εξαίρετο παλιό δέντρο.
Αυτό το μέρος είναι μαγικό.
Τα ίχνη του κοριτσιού και των λύκων που την συνόδευαν.
Αυτό πρέπει να'ναι το μέρος όπου ζούν.
Κύριε, νομίζω οτι κάπου πρέπει να στρίψαμε λάθος.
Αυτό είναι μέρος για Θεούς και Δαίμονες.
Νομίζω πως είμαστε ασφαλείς. Θα ξεκουραστούμε λίγο.
Κι άλλα ίχνη;
Ό,τι κι αν ήταν αυτό που άφησε τα ίχνη...
τό 'κανε πολύ πρόσφατα.
Κύριε! Τι συμβαίνει; Είστε καλά;
Κύριε, τι σας συνέβει; Γίνατε άσπρος σαν σεντόνι, ξαφνικά.
-Σας προειδοποίησα γι'αυτό το μέρος. - Ορίστε.
- Είδες τίποτα πριν; - Σαν τι;
Ξέχνα το.
Κρατήσου λίγο ακόμα. Σχεδόν φτάσαμε.
Την πρόδωσα.
Έφυγε...
ό,τι κι αν ήταν.
Περίεργο. Ξαφνικά δεν είναι δεν είναι καθόλου βαρύς.
Το χέρι μου δεω... δεν πονάει πια.
Θεραπεύτηκε! Όχι, είναι ακόμα σπασμένο.
Κύριε, είχατε δίκιο! Καταφέραμε να γυρίσουμε σπίτι, όπως είχατε πει.
- Είναι ένα οχυρό. - Είναι η Σιδερένια Πόλη της Λαίδης Εμπόσι.
Φτιάχνουμε Σίδηρο εδώ απο τα κοιτάσματα σιδήρου στην άμμο.
Χαίρεται! Γεια σας! Εγώ είμαι!
- Κοίτα, εκεί! - Γεια!
- Κάποιος βγήκε απ'το δάσος. - Είναι το κορίτσι λύκος;
Κοιτάξτε, εγώ είμαι!
Ο Κορόκου, ο οδηγός των Βοδιών!
Είναι ο Κορόκου! Είναι ζωντανός! Ο Κορόκου είναι ζωντανός!
Είναι αλήθεια. Ο Κορόκου είναι ακόμα ζωντανός.
Πάμε να δούμε.
Ησυχία! Μη κάνετε θόρυβο!
Προσπαθώ να ελέγξω αυτούς τους λογαριασμούς, γι' αυτό σκάστε!
Δεν τα μάθατε; Ο Κορόκου αναστήθηκε απο τους νεκρούς.
Τι;
Νάτοι έρχονται! Νάτος!
Ελάτε, λίγο προσοχή τώρα.
Αυτό είναι.
- Αυτό είναι απίστευτο. - Που είναι οι άλλοι Κορόκου;
- Είναι ο γιός μου μαζί σου; - Δυστυχως μόνο εμείς τα καταφέραμε.
- Οι φρουροί δεν πεθαίνουν ποτέ. - Κάντε στην άκρη.
Ο άντρας με το περίεργο κοστούμι. Ποιος να ΄ναι άραγε;
- Είναι προφανές πως είναι ξένος. - Πρόσεχέ τον αυτόν.
Ακούστε με όλοι! Αυτός ο ξένος μας έσωσε την ζωή.
Κουβαλούσε στην πλάτη του, τον οπλίτη σε όλο το γυρισμό.
Όλοι θα πρέπει να του είστε ευγνώμων.
Προσέξτε το χέρι μου.
Σταματήστε!
Είμαι ευγνώμων που έφερες πίσω αυτούς τους άντρες, ξένε...
αλλά κάτι μου βρωμάει.
Γυρίσατε σχεδόν όσο γρήγορα κι εμείς και μάλιστα απ' το απαγορευμένο δάσος.
Παρ' όλα αυτά, τα κατάφερες με δυο βαριά τραυματίες μαζί σου...
- και μου ζητάς να πιστέψω...; - Χιρόκο! Χιρόκο!
- Είσαι ζωντανός! - Τόκι, αγάπη μου!
Υπέροχα! Τώρα που είσαι τραυματισμένος πως θα οδηγείς τα ζώα;
- Μα λουλουδάκι μου... - Με καταρόμαξες!
Μη με αποκαλείς "λουλουδάκι" σου. Καλύτερα να σε είχαν φάει οι λύκοι.
Ίσως να έβρισκα έναν αληθινό άντρα, τότε.
Γλυκιά μου, μπορούμε να το συζητήσουμε αργότερα αυτό;
Τόκι, άσε τις γλύκες σου για αργότερα.
Και όσο για σένα, Γκόνζα, ωραίος αρχηγός των φρουρών είσαι...
πάντα όταν κινδυνεύεις το βάζεις στα πόδια.
- Δεν προσφέρεις το παραμικρό εδώ πέρα. - Αυτό που λες είναι ψέμα και άδικο.
Σ'ευχαριστώ ξένε. Ο άντρας μου είναι ηλίθιος χαίρομαι όμως που είναι σώος.
Ευτυχώς. Σε λίγο θα πίστευα πως ήτανε λάθος που τον έφερα πίσω.
Αλήθεια, γιατί δεν βγάζεις την μάσκα σου;
Πάω στοίχημα πως είσαι όμορφος.
Γκόνζα;
Φέρε μου τον ξένο μετά.
Θα ήθελα να τον ευχαριστήσω προσωπικά.
- Κορόκου. - Ναι;
Χαίρομαι που γύρισες και σου ζητώ συγγνώμη.
- Εντάξει. - Κυρία μου. Δεν πρέπει να του λέτε τέτοια.
Αν είστε πολύ καλή μαζί του, θα σας πάρει τον αέρα.
Ελπίζω να με συγχωρέσεις κι εσύ Τόκι.
Έγώ ήμουν υπεύθυνη. Δεν έπρεπε ποτέ να αφήσω να συμβεί κάτι τέτοιο.
Δεν πειράζει. Κυρία μου, αν δεν ήσασταν εκεί...
οι λύκοι θα τους έτρωγαν όλους και μετά θα'πρεπε όλες να βρούμε σύζυγο.
Ξεκουράσου τώρα, ξένε. Θα σε δώ το απόγευμα.
Δεν είσαι απλά όμορφος, είσαι υπέροχος!
Τραβήξτε!
Ξέρεις, έπρεπε να αντιμετωπίσουν λύκους για να περάσουν αυτό το ρύζι απ΄το δάσος.
Απλά άδειασέ το!
- Είναι εδώ; - Που είναι;
Εκεί πέρα.
Είχε δίκιο η Τόκι. Είναι πανέμορφος.
- Ναι, δεν είναι άσχημος. - Αλλά είναι πολύ νέος.
Δεν σε σταμάτησε ποτέ αυτό.
Σιωπή εκεί έξω! Χάσαμε μερικούς καλούς άντρες, σήμερα.
Ναι! Υπάρχουν αρκετοί όμορφοι άντρες εδώ μέσα, γλύκα!
Έχω δεί βόδια που είναι ομορφότερα απο εσάς.
¶κου, ξένε. Γιατί δεν έρχεσαι απο μας;
- Δεν θες να μείνεις σ'αυτήν την αποθήκη. - Ναι!
Ρισκάραμε τη ζωή μας για να φέρουμε το ρύζι που τρώτε.Γι' αυτό προσέχτε τι λέτε.
Και δεν μου λες, ποιος πλήρωσε για το ρύζι που φέρατε;
Ναι, μας βγαίνει το λάδι όσο εσείς κοιμάστε, σαν γουρούνια!
Βασικά, αν σας είναι εύκολο, κυρίες μου, θα 'θελα να μου δείξετε που δουλεύετε.
- Αλήθεια; - Θα πρέπει να μακιγιαριστούμε απόψε.
- Σιγά τον κόπο. - Και να λουστούμε.
- Μην αισθάνεσαι ξένος. - Και μην το ξεχάσεις. Σε περιμένουμε.
Ξέρεις, καλύτερα να μην τις δώσεις σημασία!
Η κυρία Εμπόσι τις φουσκώνει τα μυαλά. Γι'αυτό φέρονται έτσι.
Λένε, οι χαρούμενες γυναίκες κάνουν ένα χαρούμενο χωριό.
Χαρούμενες; Τέτοιες γυναίκες δουλεύουν εδώ;
Τέτοιες γυναίκες, είναι ντροπή για μας. Αυτές συλλέγουν τον σίδηρο.
Η κυρία Εμπόσι γυροφέρνει αγόραζοντας τα συμβόλαια...
όσων περισσότερων εταίρων μπορέσει.
Η κυρία έχει καλή καρδιά, αυτό είναι όλο.
- Κι έτσι έχετε το ρύζι στο πιάτο σας. - Αυτό να λέγεται.
Ήρθαν τα πάνω, κάτω, απο τότε που πάτησε εδώ, αυτή.
Σωστά. Δεν φοβάται ούτε τους θεούς, αυτή η γυναίκα.
Να'βλεπες μόνο που τα είχε βάλει με τον Νάγκο. Σωστά;
- Ποιος είναι ο Νάγκο; - Ποιος είναι ο Νάγκο;
Ο γιγάντιος Θεός αγριόχοιρος. Κάποτε διοικούσε αυτό το δάσος.
Ούτε να πλησιάσουμε τα βουνά δεν μπορούσαμε, όταν ήταν αυτός στο δάσος.
Μείναμε άπραγοι για μήνες, κοιτάζοντας τους αγριόχοιρους.
Βλέπεις ο σίδηρος που περιέχει η άμμος έχει εξορυχθεί όλος στο χωριό.
Κι έτσι καταφύγαμε να βρούμε σίδηρο στο βουνό...
αλλά ο Νάγκο δεν θα ανεχόταν κάτι τέτοιο.
Το πρόβλημα υπήρχε, πριν ακόμα σκάψουμε για σίδηρο...
έπρεπε να καθαρίσουμε το δάσος, κι αυτό εξόργισε τον αγριόχοιρο.
Δεν νοιώθει πόνο.
Έτσι μια μέρα, η κυρία Εμπόσι ήρθε με τους πολεμιστές και τα τουφέκια της.
Νεαρέ, τι συμβαίνει;
Πονάει το χέρι σου;
Όχι. Απλώς σκεφτόμουν τον Θεό αγριόχοιρο.
Σκέφτομαι πως πρέπει να πέθανε, γεμάτος από μίσος.
Συγχώρεσέ με για την αναμονή, ξένε.
Αυτός είναι καλής ποιότητας σίδηρος.
Μείναμε πίσω με την αυριανή αποστολή.
- Ας ξεκουραστούμε. - Μάλιστα Κυρία.
Μερικοί νομίζουν πως είσαι κατάσκοπος ή κοριτσιού ή του Ασάνο και των Σαμουράι.
Είναι πολλα βλέματα στραμμένα στον σίδηρο μας.
Γιατί βρίσκεσαι εδώ, αν επιτρέπεται;
Υποθέτω, πως αναγνωρίζεις αυτό.
Αυτό κατέστρεψε τα κόκκαλα ενός γιγάντιου αγριόχοιρου...
έλιωσε την σάρκα του και τον μετέτρεψε σε τέρας.
Πάλεψα μαζί του και γι'αυτο το χέρι μου είναι καταραμένο με το σημάδι αυτό...
και σύντομα θα με σκοτώσει.
Από που έρχεσαι; Δεν έχω ξαναδεί παρόμοιο ελάφι.
Ήρθα απο πολύ μακριά.
Δεν μπορώ να σας πώ τίποτε παραπάνω.
Απάντησε στην ερώτηση της κυρίας, αλλιώς θα σε κόψω στα δυο!
Ποιος είναι ο σκόπος σου; Και γιατί βρίσκεσαι εδώ;
Για να κοιτάξω με "μάτια αγόγγυστα από το μίσος".
"Μάτια αγόγγυστα από το μίσος";
Αυτό τα εξηγεί όλα. Ακολούθα με θα σου δείξω όλα τα μυστικά μου.
- Είναι σωστό, αυτό που κάνετε κυρία; - Γκόνζα, ανέλαβε στην θέση μου.
Αυτός είναι ο κήπος μου. Κανείς απ'τους πολίτες δεν τολμά να πλησιάσει εδώ.
Ακολούθησέ με, αν θέλεις να μάθεις τα μυστικά μου.
Καλησπέρα.
Μόλις το τελειώσαμε, κυρία.
- Παραμένει πολύ βαρύ. - Ίσως, αν δεν το κρατούσατε απαλά;
Κυρία, αν τα φτιάξουμε ελαφρύτερα θα μας μείνουν στα χέρια.
Το αφήνω πάνω σας. Δεν είναι για μένα, ούτε και για τις άλλες γυναίκες.
Αυτό θα πρέπει να το δεις.
Αυτό είναι το νεότερο τουφέκι, που τους ζήτησα να μου σχεδιάσουν.
Τα πρώτα που φέραμε, αποδείχτηκαν πολύ βαριά.
Αυτά σκοτώνουν τέρατα του δάσους και τρυπάνε στολή απο σαμουράι.
Καλύτερα να προσέχεις νεαρέ. Η Λαίδη Εμπόσι θέλει να κυριαρχήσει τον κόσμο.
Συγγνώμη που σας πίεσα τόσο πολύ. Θα σας στείλω κρασί αργότερα.
Καλοσύνη σας.
Πρώτα κλέβεις το δασος του αγριόχοιρου κι έπειτα τον μετατρέπεις σε δαίμονα.
Τώρα φτιάχνεις πιο επικίνδυνα όπλα. Πόσο ακόμα μίσος και πόνος μας χρειάζεται;
Eγώ είμαι αυτή που πυροβόλησα τον αγριόχοιρο και λυπάμαι που υποφέρεις.
Πραγματικά λυπάμαι.
Το άμυαλο γουρούνι. Σε μένα έπρεπε να έχει ρίξει κατάρα κι όχι σε σένα.
Το δεξί σου χέρι, επιθυμεί να με σκοτώσει τώρα, Ασιτάκα;
Αν θα με απάλλασε απο την κατάρα αυτό, θα το'κανα αμέσως.
Μα ακόμα κι αυτό, δεν θα έβαζε τέλος στους σκοτωμούς, σωστά;
Σωστά. Θα'πρεπε να μας σκοτώσεις όλους για να βρεις ειρήνη.
Κυρία, ο Όσα έχει κάτι να πεί.
Με το συμπάθειο, κυρία...
αλλά δεν θα'πρεπε να υποτιμάς την δύναμη του αγοριού.
Νεαρέ, όπως κι εσύ, κατανοώ πως είναι να νοιώθεις οργή...
και θλίψη και απόγνωση, αλλά...
δεν πρέπει να πάρεις εκδίκηση απο την Λαίδη Εμπόσι.
Είναι η μόνη που...
μας συμπεριφέρθηκε σαν να είμαστε άνθρωποι.
Είμαστε λεπροί. Ο κόσμος μας μισεί και μας απεχθάνεται.
Ενώ αυτή... αυτή μας πήρε μαζί της...
περιποιήθηκε τις πληγές μας και μας τύλιξε προσεκτικά με επίδεσμο.
Όσα;
Η ζωή είναι ανυπόφορη.
Είναι δύσκολα. Ο κόσμος μας είναι καταραμένος
Όμως ακόμα βρίσκεις λόγους για να μένεις ζωντανός.
Συγχωρείστε με αν δεν βγάζουν νόημα όσα λέω.
Επιμένουν να επιστρέφουν.
Κάθε βράδυ, είναι εκεί έξω και φυτεύουν δέντρα...
προσπαθώντας να μετατρέψουν το βουνό σε δάσος και πάλι.
Μείνε εδώ. Βοήθησέ με να σκοτώσω το Πνεύμα του Δάσους, Ασιτάκα.
Θα'κανες κάτι τέτοιο; Θα σκότωνες το Πνεύμα του Δάσους;
Χωρίς το Πνεύμα, τα ζώα θα μετα- τραπούνε σε ανόητα πλάσματα πάλι.
Όταν το δάσος θα καθαρίσει και οι λύκοι θα εξαφανιστούν...
αυτός ο έρημος τόπος, θα 'ναι το πλουσιότερο μέρος στον κόσμο...
και η πριγκήπισσα Μόνονοκ θα γίνει άνθρωπος.
- Η πριγκήπισσα Μόνονοκ; - Η πριγκήπισσα των πνευμάτων...
των τεράτων και των αρχαίων θεών.
Οι λύκοι της έκλεψαν την ψυχή κι τώρα ζει για να με σκοτώσει.
Λένε πως το αίμα του Πνεύματος του Δάσους μπορεί να θεραπεύσει τα πάντα.
Πιθανόν να θεραπεύει κι αυτούς τους καημένους λεπρούς.
Ακόμα και να σε απαλλάξει και απο την κατάρα, Ασιτάκα.
Κυρία;
Πως σας φαίνεται το νέο όπλο; Είναι καλύτερο;
Απαλό σαν μετάξι. Το απόλυτο μέσο για να διοικήσεις τον κόσμο.
Παραμένει όμως βαρύ για τα κορίτσια.
Εντάξει.
Είμαστε οι γυναίκες του ορυχείου..
- Κοιτάξτε ποιος ήρθε. - Μπορώ να δουλέψω κι εγώ λίγο;
Νομίζω πως ναι.
Με συγχωρείτε. Μου επιτρέπεται να δοκιμάσω κι εγώ;
Εντάξει. Αφήστε τον να δοκιμάσει.
Μα...
Όταν κουραστείς θα αναλάβω εγώ.
Δε θα χρειαστεί και πολύ.
Πρόσεχε το κιμονό σου κοπελιά.
Έχω εντυπωσιαστεί, αλλά για πόση ώρα θα κρατήσεις αυτό τον ρυθμό.
Είναι δύσκολη δουλειά, έτσι;
Να'σαι σίγουρος και η βάρδια μας κρατάει τέσσερις ημέρες.
- Πρέπει να τα βγάζετε πέρα δύσκολα. - Υποθέτω πως ναι.
Είναι καλύτερα απο το να ήμαστε σε οίκο ανοχής της πόλης.
Ναι, εδώ τρώμε όσο επιθυμούμε, κι οι άνδρες δεν μας ενοχλούν.
Εκτός αν το θελήσουμε εμείς.
- Όχι! - Δεν μπορεί να φύγεις αύριο.
- Δεν μπορείς να μείνεις λιγο ακόμα; - Μπορείς να μείνεις και να δουλέψεις.
Σας ευχαριστώ, αλλά υπάρχει κάποιος που πρέπει να βρώ εκεί έξω στο δάσος.
Εδώ είναι.
Έρχονται οι λύκοι. Είναι η πριγκήπισσα των λύκων!
Βιαστείτε!
Σταμάτα! Περίμενε!
Δεν θέλώ να παλέψω μαζί σου! Είμαι φίλος!
Εδώ! Εδώ πέρα είναι! Είναι στην σκεπή!
Βιαστείτε! Πηγαίνει στην Λαίδη Εμπόσι!
- Κάποιος να την σταματήσει! - Κατευθύνεται στο μεταλλουργείο.
Διατηρήστε τις φωτιές! Οπλίτες, στους φράκτες.
- ¶ντε Κουνηθείτε! Την παγιδεύσαμε! - 'Ενα όπλο για κάθε άντρα!
Υπερασπιστείτε την πόλη!
- Τόκι, είναι στην σκεπή. - Μην επαναπαύεστε.
Συνεχίστε να δουλεύετε. Πρέπει να διατηρηθεί η φωτιά πάση θυσία.
- Είναι μόνη της; - Ναι. Αδύνατον να δραπετεύσει.
Την στριμώξαμε. Είναι αποφασισμένη να σε σκοτώσει αυτή την φορά.
Θα το δούμε αυτό. Πάμε.
Κάντε χώρο στην Κυρία!
Μ' ακούς πριγκήπισσα των τεράτων;
Αν θέλεις εμένα, εδώ είμαι.
Αν αναζητάς εκδίκηση για όσα ζώα σκοτώσαμε...
τότε, υπάρχουν δυο γυναίκες εδώ, που θα 'θελα να γνωρίσεις.
Αναζητούν κι αυτές εκδίκηση για τον χαμό των αντρών τους απο τους λύκους.
Φανερώσου μικρή μαγισσα! Ο άντρας μου πέθανε εξαιτίας σου!
Στην άκρη όλοι!
Οπλίτες, ετοιμαστείτε για βολή!
Είναι παγίδα. Μη! Περίμενε!
Πριγκήπισσα των Θεών λύκων! Μην πας εκεί κάτω! Γύρνα στο δάσος!
¶κουσέ με σε παρακαλώ! Μην χαραμίσεις την ζωή σου!
- Να τον σταματήσω; - ¶φησε τον.
- Ασ'τον να κάνει ο,τι νομίζει. - Μα..
Έπεσε! Την πετύχαμε!
Πίσω! Ακόμα και αν κόψεις το κεφάλι ενός λύκου αυτό συνεχίζει να δαγκώνει.
- Τι; - Σκοπεύστε εκεί που θα πέσει.
Εντάξει.
Ανοίξατε πυρ.
- Πέθανε! - Όχι! Μακριά της!
Τι στο διάολο ήταν αυτό;
Ξύπνα!
Μη!
- Γδάρτε την! - Σκοτώστε την, Κυρία!
- Είστε καλά, κύριε; Να σας βοηθήσω; - Είμαι μια χαρά!
- Μακριά μου! Εξαφανιστείτε! - Μάλιστα, κύριε!
Μάλιστα, κύριε!
Προδότη! Είσαι κατάσκοπος των λύκων, έτσι δεν είναι;
Κάνε πίσω!
- ¶λτ! - Κάνε στην άκρη!
- Τι νομίζεις πως πας να κάνεις, νεαρέ; - Κράτα το χέρι σου.
Η ζωή του κοριτσιού μου ανήκει τώρα.
Είμαι σίγουρη πως θα'ταν καλή σύζυγος για σένα.
Έχεις έναν δαίμονα μέσα σου. Υπάρχει και στους δυό σας.
Κοιτάξτε, όλοι! Έτσι είναι το μίσος.
Αυτό κάνει, όταν σε κυριεύσει.
Με τρώει ζωντανό και σύντομα θα με σκοτώσει!
Ο φόβος κι ο θυμός το κάνουν να μεγαλώνει γρηγορότερα.
¶ρχισα να βαριέμαι τα περί κατάρας σου, Ασιτάκα.
¶σε με, να το ξεριζώσω τελείως.
- Κυρία! - Λαίδη Εμπόσι!
Ας έρθει κάποιος να την πάρει απο 'μένα.
Κυρία!
Μην ανησυχείς. Απλά λυποθίμησε. Θα γίνει καλά.
Λαίδη Εμπόσι;
Όσο για 'μένα, φεύγω και πέρνω και το κορίτσι λύκο μαζί μου!
Όχι, αποκλείεται! Κανείς δεν φέρεται στην Λαίδη μου, έτσι!
Προχώρα και θα πυροβολίσω!
Κίο, τι πας να κάνεις;
Πως μπορεί να περπατάει ακόμα;
- Είναι καλά; - Ναι, η Λαίδη είναι καλά, κύριε.
Φέρτε μου το όπλο μου! Οπλίτες, συνταχθείτε, τώρα!
Δεν θα βγουν απο δω ζωντανοί!
Τόκι, έλα εδώ.
Tι συνέβει;
Κύριε, δεν μπορώ να σας αφήσω να περάσετε.
Οι πύλες έχω διαταγή να μείνουν κλειστές. Δεν μπορώ να τις ανοίξω.
- Γύρνα πίσω, σε παρακαλώ. - Είμαστε ευγνώμων, γι'αυτούς που βοήθησες.
- Δεν θέλουμε να σου κάνουμε κακό. - Σε παρακαλούμε!
Μπήκα μέσα, απο αυτήν την πύλη το πρωί.
Τώρα θα βγω έξω, με τον ίδιο τρόπο.
Μην είσαι βλάκας. Χρειάζονται 10 άντρες για να την ανοίξουν.
Σταμάτα! Θα σκοτωθείς.
Ανοίγει.
Κάντε στην άκρη!
Οι λύκοι επιτίθενται!
Είναι καλά! Η πριγκίπισσα σας είναι ασφαλής μαζί μου!
Σταθείτε και θα την φέρω! Έλα, Γιακού.
Σας ευχαριστώ.
Καλή τύχη, ξένε.
Σταμάτα!
¶φησε τον! Είναι δικός μου!
Οι δικοί του τον πυροβόλησαν. Πεθαίνει.
Γιατί δεν μ' άφησες να την σκοτώσω; Πες μου όσο είσαι ζωντανός ακόμα.
Δεν ήθελα να σε σκοτώσουν. Αυτός είναι ο λόγος.
Δεν φοβάμαι να πεθάνω. Θα έκανα τα πάντα για να σας διώξω απο το δάσος μου.
Το ήξερα αυτό, απο την πρώτη στιγμή που σε είδα.
Και δεν σε φοβάμαι! Θα 'πρεπε να σε σκοτώσω, που την έσωσες!
Αυτή η γυναίκα είναι κακιά και δεν μπορεί να με αποτρέψει κανείς απ' το να την σκοτώσω.
Όχι. Ζήσε.
Αρκετά! Δεν σ' ακούω πλέον!
Είσαι πολύ όμορφη.
Τι τρέχει, Σαν; Θες να του ξεριζώσω το κεφάλι;
Η φυλή των πιθίκων.
Τι δουλειά έχετε εδώ;
Πως τολμάτε να δείχνετε τέτοια ασέβεια στην φυλή των λύκων;
Αυτό είναι το δάσος μας.
Τον άνθρωπο. Δώστε τον σε εμάς.
Δώστε μας τον άνθρωπο και φύγετε.
Εξαφανιστείτε πριν σας βρουν τα νύχια μου.
- Δεν φεύγουμε. - Θα φάμε αυτόν τον άνθρωπο.
Ναι, αφήστε μας να φάμε αυτό το ανθρωπόμορφο πλάσμα.
Είστε τρελοί; Τι συνέβει στην φυλή σας και σας άλλαξε έτσι;
Απο πότε οι πίθηκοι τρώνε ανθρώπινη σάρκα;
Αν φάμε τον άνθρωπο, θα πάρουμε τις δυνάμεις του...
και θα διώξουμε τους άλλους ανθρώπους μακριά.
- Δώστε μας το πλάσμα. - Σταματήστε.
Ξέρετε οτι δεν θα αποκτήσετε ανθρώπινη δύναμη, αν τους φάτε.
Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να αλλάξετε, σε κάτι χειρότερο απο άνθρωπο.
Εμείς φυτεύουμε δέντρα. Οι άνθρωποι τα κόβουν. Το δάσος δεν φτιάχνετε.
Αν σκοτώσουμε τους ανθρώπους θα σώσουμε το δάσος.
Δεν πρέπει να τα παρατάτε. Θα βρούμε τρόπο. Το Πνεύμα του δάσους είναι μαζί μας.
Πηγαίνετε να φυτέψετε τα δέντρα σας και κάποια μέρα θα τους νικήσουμε.
Το Πνεύμα του δάσους, δεν θα πολεμήσει. Θα πεθάνουμε όλοι.
Το κορίτσι λύκος δεν ενδιαφέρετε. Είναι άνθρωπος.
Αρκετά! Θα σας ξεριζώσω τα κεφάλια, άχρηστα πιθήκια.
Σταμάτα! Γύρνα πίσω!
¶φησε τους ήσυχους!
Μην ανησυχείς γι' αυτούς. Δεν πειράζει.
Εσείς οι δυο προχωρείστε μπροστά. Θα μείνω εδώ, με τον άνθρωπο.
- Και το ελάφι; - Ναι.
Μπορούμε να το φάμε;
Όχι, δεν μπορείτε. Πηγαίνετε σπίτι!
Έλα εδώ. Μην φοβάσαι. Είμαι φίλη.
Μην ντρέπεσαι. Δεν θα σου κάνω κακό. Θέλω να με βοηθήσεις να τον κουβαλήσω.
Σε παρακαλώ;
Είσαι πολύ έξυπνο.
Μυρίζω σαν άνθρωπος.
Μπορείς να πας όπου θέλεις. Είσαι ελεύθερος τώρα.
Επιτέλους. Νάτος. Έλα να δεις, γρήγορα.
Γρήγορα, ηλίθιοι. Είναι ο "Νυχτοβάτης". Αυτός είναι ο λόγος που...
που γυρνάμε μ' αυτά τα βρωμο- δέρματα ζώου πάνω μας.
Μα δεν μπορούμε, κύριε. Είναι αμαρτία να το κοιτάξουμε.
Και αποκαλείτε τους εαυτούς σας, τους καλύτερους κηνυγούς της Δύσης.
Κοιτάξτε. Έχουμε ένα γράμμα συγχώρεσης απο τον αυτοκράτορα...
που μας συγχωρεί που κόψαμε το κεφάλι του Πνεύματος του δάσους.
Ο θρύλος λέει, οτι όταν η μέρα γίνει νύχτα...
το Πνεύμα του δάσους γίνεται ο "Νυχτοβάτης"...
και την αυγή, ξανά αλλάζει μορφή.
Κοιτάξτε! Βλέπετε εκεί; Αλλάζει.
- Ρίξε μια ματιά, Αρχηγέ Τζίγκο. - Τι τρέχει;
Εκεί πέρα.
Πρέπει να είναι εκατοντάδες απο δαύτα.
Αυτοί οι αγριόχοιροι δεν είναι απ' αυτήν την περιοχή.
Πρέπει να ταξίδευαν μήνες για ν' ανέβουν εδώ πάνω.
- Αυτός είναι ο Οκότο! - Δεν μπορεί.
Λένε πως έχει πεθάνει, εδώ και εκατό χρόνια.
Αυτός είναι. Τους γνωρίζω αυτούς τους χαυλιόδοντες.
Και φαίνεται να έφερε ολόκληρη την φυλή μαζί του.
Μας είδε! Πάμε να φύγουμε απο δω!
Ελάτε δειλοί! Προχωρήστε! Γρήγορα!
Η πληγή εξαφανίστηκε.
Γιακού.
Το σημάδι είναι ακόμα εδώ.
Επιτέλους ξύπνησες. Πρέπει να ευχαριστήσεις τον Γιακού.
Δεν έφυγε απ' το πλευρό σου όλο αυτό το διάστημα.
Πως ξέρεις οτι το όνομα του είναι Γιακού;
Μου το είπε και μου μίλησε για 'σένα...
για το χωριό σου, τους ανθρώπους και το δάσος σου.
Το Πνεύμα του δάσους σε επανέφερε στην ζωή.
Θέλει να ζήσεις.
Είδα πολύ περίεργο όνειρο. Ήταν ένα χρυσαφί πλάσμα.
Φάε αυτό.
Μάσα.
Ήρθαμε για να σκοτώσουμε τους ανθρώπους και να σώσουμε το δάσος.
Γιατί είναι εδώ οι άνθρωποι, Μόρο;
Οι άνθρωποι βρίσκονται παντού στις μέρες μας.
Γυρίστε πίσω στο βουνό σας. Σκοτώστε τους εκεί.
Το κορίτσι είναι η Σαν, η κόρη μου.
Θα τους σκοτώσουμε εδώ. Θα σώσουμε το δάσος.
Τι κάνει εδώ ο άλλος άνθρωπος;
Χτυπήθηκε και το Μεγάλο Πνεύμα γιάτρεψε τις πληγές του.
- Αυτός ο άντρας, δεν είναι εχθρός μας. - Το Πνεύμα του δάσους τον έσωσε.
Έσωσε την ζωή αυτού του άχρηστου ζώου;
Γιατί δεν έσωσε τον Νάγκο;
Δεν είναι ο φύλακας του δάσους; Γιατί;
Το Πνεύμα του δάσους δίνει και παίρνει ζωές.
Η ζωή και ο θάνατος του ανήκουν ή μήπως εσείς οι χοίροι το ξεχάσατε;
Λες ψέματα! Θα πρέπει να παρακάλεσες το Πνεύμα να του χαρίσει την ζωή.
- Αλλά δεν παρακάλεσες για του Νάγκο. - Ο Νάγκο φοβόταν τον θάνατο.
Τώρα, κουβαλάω κι εγώ στα στήθη μου μια δηλητηριώδης ανθρώπινη σφαίρα.
Ο Νάγκο αφέθηκε και τον κυρίευσε το σκοτάδι.
Εγώ παραμένω και σκέφτομαι τον θάνατο μου.
Μητέρα, σε παρακαλώ ζήτα απο το Πνεύμα του δάσους να σε σώσει
Έζησα αρκετά, Σαν.
Σύντομα το Πνεύμα του δάσους θα με αφήσει να αναπαυθώ αιώνια.
Όλα αυτά τα χρόνια το υπερασπίζεσε! Πρέπει να σε σώσει!
Δεν μας ξεγελάς. Ο Νάγκο ήταν όμορφος και δυνατός.
Δεν θα κρυβόταν απο τίποτα. Εσείς οι λύκοι πρέπει να τον φάγατε!
Ησυχία! Πρόσεξε τα λόγια άχρηστο γουρούνι!
Θεοί του βουνού, σας παρακαλώ ακούστε με.
Ο Νάγκο, πέθανε μακριά απο δω και εγώ είμαι αυτός που τον σκότωσε.
Είχε γίνει ένα είδος δαίμονα.
Μια μέρα επιτέθηκε στο χωριό μου.
Αν θέλετε αποδείξεις, κοιτάξτε το χέρι μου, εκεί που με ακούμπησε.
Ήρθα εδώ, για να παρακαλέσω το Πνεύμα του δάσους να με γλιτώσει απ'την κατάρα.
Γιάτρεψε το τραύμα μου, αλλά το δαιμονικό σημάδι παραμένει.
Πρώτα θα ξεσκίσει την ψυχή μου και μετά θα με σκοτώσει.
Οκότο, επιτέλους, ένας χοίρος που θα ακούσει την λογική.
Όχι, Βασιλιά Οκότο, περίμενε! Σε παρακαλώ, δεν πρέπει να τον φας.
Εσύ είσαι το ανθρωπόμορφο παιδί της Μόρο, έτσι δεν είναι;
- Έχω ακούσει για 'σένα. - Είσαι τυφλός.
Κάνε στην άκρη. Δεν θα τον φάω.
Είναι εντάξει, Σαν. Βασιλιά Οκότο...
οτι είπα για τον θάνατο του Νάγκο, ήταν αλήθεια.
Σε πιστεύω και σ' ευχαριστώ γι' αυτό, νεαρέ.
Θρηνώ και θλίβομαι, μόνο επειδή ένας τέτοιος δαίμονας, προέρχεται απ'την φυλή μας.
Αφέντη Οκότο, υπάρχει τρόπος να διώξω την κατάρα του Οκότο, απο πάνω μου;
Φύγε, γιατί την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε, θα πρέπει να σε σκοτώσω.
Δεν μπορείς να νικήσεις τους ανθρώπους. Τα όπλα τους θα σας καταστρέψουν όλους.
Κοίτα την φυλή μου, Μόρο.
Γίναμε μικροί και ηλίθιοι.
Σε λίγο δεν θα είμαστε τίποτα, παρά ένα παιχνίδι...
που θα κηνυγάνε οι άνθρωποι για το γεύμα τους.
Θα ρίσκαρες τα πάντα για μια μάχη; Αυτό ακριβώς θέλουν οι άνθρωποι.
Δεν ζητώ την βοήθεια της φυλής των λύκων.
Ακόμα και αν πεθάνουμε όλοι μας...
θα είναι μια μάχη, που δεν θα ξεχάσουν ποτέ οι άνθρωποι.
Το Πνεύμα του δάσους.
Ελάτε! Κρατήστε τα βόδια στη σειρά!
Ετοιμαστείτε τώρα. Λίγο πιο κοντά. Πυρ!
Το χέρι μου!
- Γεμίστε! Πυρ! - Επίθεση!
Έτοιμοι...
Μάλλον, κάποιος πρέπει να κάνει τον ειρηνοποιό.
Πάρε τους οπλίτες και κρυφτείτε πίσω απ' τους βράχους.
Μάλιστα.
Συνεχίστε να κρατάτε τα βόδια σε κίνηση! Πρέπει να επιστρέψουμε στην πόλη!
Νάτοι. Έρχονται απο το πέρασμα!
- Οι κυνηγοί είναι έτοιμοι, κύριε. - Τέλεια. Μπράβο, παιδί μου.
Πήγαινε και ενημέρωσε. Θα κινηθούμε σύντομα.
Μάλιστα.
- Γεια σου, Τζίγκο. - Ο αυτοκράτορας...
με πιέζει κι εσύ είσαι απασχολημένη να παίζεις πόλεμο, με τον Λόρδο Ασάνο.
Και εσύ δεν έχεις σχέση με το οτι ο Ασάνο βρίσκεται εδώ, έτσι;
Και βέβαια όχι. Τι σε κάνει να πιστεύεις κάτι τέτοιο;
Θα κάνει ανακωχή, αν του δώσω το μισό απ' το σίδηρο μου.
Αλήθεια; Είναι ένα άπληστο καθίκι, έτσι δεν είναι;
Αλλά όπως και να 'χει, μπορείς να του δώσεις τον σίδηρο του.
¶κου, Εμπόσι, οι αγριόχοιροι ετοιμάζονται για μάχη.
Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό. Μου έδωσες μια υπόσχεση.
Όταν μου φέρεις το κεφάλι απο το Πνεύμα του δάσους...
θα επιστρέψουμε και θα καταστρέ- ψουμε τον Λόρδο Ασάνο μαζί.
Προσοχή! Έρχεται ένας καβαλάρης! Μπείτε μέσα!
Κατά φωνή, ένας αγγελιοφόρος του Ασάνο.
Έχουμε επισκέπτες. Προσέχτε τους τρόπους σας, κορίτσια.
Μάλιστα.
Καλώς ήρθατε, Κυρία!
Περίμενε! Δεν θα μιλήσεις στον άνθρωπο;
Λαίδη Εμπόσι, Κυρά της Σιδερένιας πόλης!
Σου φέρνω ένα μήνυμα απο τον Λόρδο Ασάνο.
Πολέμησες γενναία.
Τώρα άνοιξε τις πύλες, για να μιλήσουμε μαζί σου.
Σε ακούμε μια χαρά και απο 'κει κάτω.
Η Λαίδη πήρε αυτό το βουνό απο τους Θεούς, τους αγριόχοιρους και τα τέρατα!
Και τώρα που έχει αξία, το θέλετε!
- Δεν θα το πάρετε, λοιπόν! - Αναιδής, πρέπει να μάθετε απο σεβασμό!
- Σεβασμός; Τι είναι αυτό; - Δεν είχαμε καθόλου σεβασμό...
απο την μέρα που γεννηθήκαμε!
Θέλεις λίγο απο τον σίδηρο μας; Ορίστε!
Είναι πραγματικά απίθανες. Θα πολεμού- σαν Θεούς του δάσους ή Σαμουράι.
Δεν έχει σημασία γι' αυτές. Είναι καταπληκτικές γυναίκες.
- Χαραμίζονταν στα πορνεία. - Δεν πέρνουμε διαταγές απο κανέναν.
- Εντυπωσιακό για ένα κομμάτι χαρτί. - Λοιπόν, ξέρεις...
μου έδωσε τους καλύτερους κυνηγούς και παγιδευτές που υπάρχουν.
Να θυμάσαι, Λαίδη μου, κυνηγάμε έναν Θεό, όχι ένα απλό τέρας.
- Κορίτσια, ελάτε εδώ. - Μάλιστα, Κυρία; Τι είναι;
Έχετε ιδέα απο ποιον είναι αυτό το χαρτί; Απο τον ίδιο, τον αυτοκράτορα.
- Αυτό είναι καλό. Ποιος είναι αυτός; - Υποτίθεται πως είναι σημαντικός;
- Σοβαρά. Ποιος είναι αυτός; - Ναι! Είναι πράγματι απίθανες.
- Ευχαριστώ. - Μάλιστα, Κυρία.
Κάθε μέρα που κόβουμαι δέντρα και σκάβουμε για σίδηρο...
το δάσος και τα όντα του αποδυναμώνονται.
Με τον τρόπο μου, δεν χάνονται ζωές, Τζίγκο.
¶κου, μου χρωστάς και ήρθα να εισπράξω.
Οταν χρειαζόσουν οπλίτες, σου έστειλα. Χωρίς αυτούς θα έχανες την Σιδερένια πόλη.
Συγγνώμη. Ακούστηκε σαν απειλή;
Μη μου πεις, πως ο αυτοκράτορας πιστεύει αυτά τα παραμύθια...
οτι το κεφάλι του Μεγάλου Πνεύματος του δάσους, θα του προσφέρει αθανασία.
Είμαι σίγουρος, οτι δεν ξέρω τι πιστεύει ο αυτοκράτορας.
Είμαι ένας ταπεινός μοναχός. Απλά, προσπαθώ να τα βγάλω πέρα.
Κρατάω τις υποσχέσεις μου. Έχουμε ξαναπολεμήσει τους αγριόχοιρους.
Είναι πιο εύκολο να τους σκοτώσεις, απ' οτι την Μόρο και τα λυκάκια της...
οπότε, μπορείς να φωνάξεις το τσούρμο που έχεις κρυμένους κάτω απ' τον βράχο, Τζίγκο.
Ώστε, με ανακάλυψες. Και κάτι ακόμα, Κυρία μου.
Μήπως πέρασε κανένας ξένος απο εδώ;
Είναι ένας νεαρός, με ένα μεγάλο κόκκινο ελάφι.
Ήρθε και έφυγε.
Ένα κακό τσούρμο.
Αυτοί δεν είναι συνηθισμένοι κυνηγοί.
- Είναι δολοφόνοι. - Δολοφόνοι;
- Κυρία, αφήστε μερικές να ρθουν μαζί σας. - Ναι, δεν μπορείτε να του εμπιστευτείτε αυτούς.
- Είναι ξένοι. - Σωστά. Τι θα γίνει αν κάτι πάει στραβά;
- Δεν θα μπορούμε να σας βοηθήσουμε. - Είμαστε καλύτερες απ' τους άντρες.
Γι' αυτό ακριβώς, σας θέλω όλες εδώ, στην Σιδερένια πόλη.
Μπορώ να αντιμετωπίσω Θεούς του δάσους. Για τους ανθρώπους ανησυχώ.
Όταν πεθάνει το Πνεύμα του δάσους, δεν ξέρουμε τι θα συμβεί.
Θα ικανοποιηθεί με το κεφάλι του, ο Τζίγκο...
ή θα κυνηγήσει και το εργαστήριο σιδήρου μου;
Οι οπλίτες του Τζίγκο, μπορεί να στραφούν εναντίον μας...
και αν συμβεί αυτό, θα σας χρειαστώ όλες εδω πέρα, να τους αντιμετωπίσετε.
Να θυμάστε, δεν μπορείτε να έχετε εμπιστοσύνη στους άντρες.
Μην ανησυχείτε για την Λαίδη.
Θα βρίσκομαι στο πλευρό της, για να την προστατεύω.
- Αυτό φοβόμαστε. - Τι;
Ακόμα και αν ήσουν γυναίκα, θα ήσουν βλάκας!
Ξέρεις, μπορείς ακόμα να πηδήξεις, μικρέ.
Να τα τελιώσεις όλα.
Μόλις ανακτήσεις τις δυνάμεις σου, το σημάδι θα απλωθεί και θα σε καταστρέψει.
Νιώθω, σαν να κοιμόμουν για εβδομάδες.
Είδα όνειρο οτι η Σαμ ήταν στο πλευρό μου και με φρόντιζε.
Ήλπιζα πως θα έκλαιγες στον ύπνο σου.
Έτσι θα σου έσκιζα το κεφάλι για να ησυχάσεις.
Είναι όμορφο δάσος. Ο Οκότο και οι αγριόχοιροι ξεκίνησαν;
Ναι, οι χοίροι έχουν ξεκινήσει πορεία.
Τα δέντρα κλαίνε όταν πεθαίνουν, αλλά εσύ δεν μπορείς να τ' ακούσεις.
Εγώ ξαπλώνω εδώ. Ακούω τον πόνο του δάσους...
και νιώθω τον πόνο της σφαίρας στο στήθος μου...
και ονειρεύομαι την μέρα, που θα σπάσω το κεφάλι αυτής της γυναίκας με τα σαγόνια μου.
Μόρο, γιατί δεν μπορούν να συμβιώσουν το δάσος και οι άνθρωποι;
Οι άνθρωποι ετοιμάζονται για την τελική μάχη.
Οι φλόγες απ' τα όπλα τους θα μας κάψουν όλους.
Και τι θα απογίνει η Σαν; Σκοπεύεις να την αφήσεις να πεθάνει μαζί σου;
Τυπικός. Εγωιστής. Σκέφτεσαι σαν άνθρωπος.
Η Σαν είναι η κόρη μου. Είναι απ' την φυλή των λύκων.
Όταν πεθάνει το δάσος, θα πεθάνει κι εκείνη.
Πρέπει να την αφήσεις ελεύθερη! Δεν είναι λύκος! Είναι άνθρωπος!
Σιωπή, μικρέ!
Πως τολμάς να μιλάς έτσι σ' έναν Θεό;
Έπιασα τους γονείς της να παρελαύνουν στο δάσος μου.
Πέταξαν το παιδί τους στα πόδια μου όταν άρχισαν να τρέχουν.
Αντί να την φάω, την μεγάλωσα σαν δικό μου παιδί.
Τώρα η καημένη, άσχημη, όμορφη κόρη μου...
δεν είναι ούτε άνθρωπος, ούτε λύκος.
- Πως μπορείς να την βοηθήσεις; - Δεν ξέρω.
Αλλά τουλάχιστον, μπορεί να βρούμε έναν τρόπο να ζήσουμε.
Πως; Θα πολεμήσεις στο πλευρό της Σαν, τους ανθρώπους;
Όχι. Αυτά θα προκαλέσουν περισσότερο πόνο.
Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, μικρέ.
Σύντομα, το δαιμονικό σημάδι θα απλωθεί και θα σε σκοτώσει.
Και τώρα, φύγε απο 'δω την αυγή. Επέστρεψε και θα σε σκοτώσω.
Αισθάνεσαι καλά;
Είμαι καλά, χάρη σε εσένα και το Πνεύμα του δάσους.
Σωστά.
Γιακού, συγγνώμη αν σε ανησύχησα.
Μάλλον τα πόδια μου είναι αδύναμα ακόμα.
Είναι πολύ ήσυχα. Αναρωτιέμαι που να πήγαν οι φίλοι μας, τα μικρά Κοντάμα.
Μπορώ να μυρίσω το εργατήριο σιδήρου.
Σ' ευχαριστώ που μας έδειξες τον δρόμο! Θέλω να σου ζητήσω μια χάρη ακόμα!
Μπορείς να δώσεις αυτό στην Σαν απο 'μένα, σε παρακαλώ;
Πάμε.
Βρωμάει και μου καίει τα μάτια.
Αυτό θέλουν. Προσπαθούν να καταστρέψουν την όσφρηση μας.
Είναι αυτή η καταραμένη γυναίκα πάλι.
Ξέρει οτι είμαστε εδω πέρα.
- Είναι παγίδα και ηλίθια μάλιστα. - Τι;
Προσπαθούν να τραβήξουν τους αγριόχοιρους, έξω απ' το δάσος.
- Όχι. - Οι άνθρωποι σχεδιάζουν κάτι.
Τότε πρέπει να βρούμε τον Οκότο και να τον σταματήσουμε, αλλιώς θα πεθάνουν!
Ο Οκότο είναι πολύ πεισματάρης. Δεν θα ακούσει. Κανένας τους δεν θ'ακούσει.
Μπορεί και να ξέρουν οτι είναι παγίδα. Οι αγριόχοιροι είναι περήφανη φυλή.
Και ο τελυταίος που θα μείνει όρθιος θα συνεχίσει να τρέχει μπροστά, στα τυφλά.
- Γιατί κόβουν τα δέντρα; - Για να τους εξαγριώσουν.
Μητέρα, πρέπει να πάω. Ο Οκότο είναι τυφλός.
Πρέπει να γίνω τα μάτια του. Καταλαβαίνεις;
Κάνε αυτό που πρέπει.
Ξέρεις, αυτό το αγόρι ήθελε να μοιραστεί την ζωή του μαζί σου.
Τον μισώ! Μισώ όλους τους ανθρώπους!
Απο τον Ασιτάκα, για 'μένα;
- Όμορφο. - Εσείς οι δυο, μείνετε με την Σαν.
- Πρέπει να πάω στο Πνεύμα του δάσους. - Εντάξει. Πάμε.
Η φυλή των Μόρο ήρθε για να παλέψει μαζί σας.
Που μπορώ να βρω τον Βασιλιά Οκότο.
Καλή τύχη, φίλε μου.
Έρχεται απο την Σιδερένια πόλη.
Πάμε!
- Αλτ! Ποιος είναι εκεί; - Σαμουράι πάλι.
- Είπα, αλτ! - Στην άκρη!
Τι διάολο ήταν αυτό;
Μην ξοδεύεις τα βέλη σου. Τα αποκρούει.
- Είναι νεκρός, όπως και να 'χει. - Παύσατε πυρ. Παύσατε πυρ.
- Τόκι, έλα να δεις. - Δεν μπορεί.
- Είναι ο Ασιτάκα. - Επομένως, δεν είναι φάντασμα.
- Ασιτάκα! - Τόκι!
- Είστε καλά; - Καλά είμαστε.
Οι σαμουράι του Ασάνο νόμιζαν πως θα μας παγιδέψουν, όσο λείπουν οι άντρες μας.
- Νομίζαν πως θα σκύβαμε το κεφάλι. - Αλλά τους δώσαμε και κατάλαβαν.
- Ακριβώς αυτό κάναμε! - Που είναι η Λαίδη Εμπόσι;
Πήρε όλους τους ικανούς άντρες και πήγε να σκοτώσει το Πνεύμα του δάσους.
- Είμαστε αποκλεισμένες εδώ πέρα. - Δεν μπορούμε να ειδοποιήσουμε την Λαίδη.
Το Πνεύμα του δάσους. Έτσι εξηγούνται οι εκρήξεις.
Ακόμα έχω το τόξο και τα βέλη σου, κύριε!
Δεν θα του πεις οτι έχεις και τον μανδύα και το σαμάρι του;
- Τα έχω; - Είσαι άχρηστος.
Ευχαριστώ, Κορόκου. Θα προσπαθήσω να φέρω βοήθεια! Μπορείτε να κρατήσετε;
Μην ανησυχείς! Μπορούμε να τους ρίχνουμε ζεστό σίδερο, συνέχεια.
- Φέρε πίσω, την Λαίδη Εμπόσι! - Και μην αργήσεις!
Αστόχησα. Φέρνουν βάρκες στο ποτάμι!
Πήγαινε και φέρε την Λαίδη Εμπόσι. Θα τους κρατήσουμε όσο μπορούμε.
Θα γυρίσω! Το υπόσχομαι!
- Εδώ θα είμαστε! - Πρόσεχε!
Πιάστε τον! Σταματήστε τον!
Φένεται πως θα προσπαθήσουν να μας κόψουν. Τρέξε, Γιακού.
Εσείς οι δυο, πηγαίνεται απο 'κει!
Καμένη σάρκα ζώου.
Γιακού!
Μείνετε πίσω!
Δείξε μου την πληγή σου.
Πρέπει να μείνεις εδώ. Περίμενε με. Θα γυρίσω να σε πάρω.
Είπα, μείνε!
Σχεδόν φτάσαμε, φίλε μου.
Ποιος είναι εκεί;
Οι διαταγές μου λένε, απαγορεύονται οι παρείσακτοι.
Εντάξει, αλλά έρχομαι απο την Σιδερένια πόλη.
Έχω ένα μήνυμα για την Λαίδη Εμπόσι. Πες μου που μπορώ να την βρω.
Η Εμπόσι δεν είναι εδώ. Δώσε μου το μήνυμα και θα φροντίσω να το πάρει.
Πρέπει να μιλήσω μαζί της. Που βρίσκεται;
Είσαι... Είσαι στ' αλήθεια εσύ; Είσαι ακόμα ζωντανός;
Φένεται πως εγώ είχα καλύτερη τύχη απο εσάς.
- Θάβαμε τους φίλους μας, όλη μέρα. - Ήταν τρομερό, τρομερό.
- Η πόλη δέχεται επίθεση. - Τι;
Οι γυναίκες και οι λεπροί έχουν ταμπουρωθεί μέσα απ 'το τείχος.
- Δεν έχουμε πολύ χρόνο. - Αυτοί οι μπάσταρδοι, οι σαμουράι.
Ο Ασάνο θα πρέπει να περίμενε, πότε θα φύγουμε απο την πόλη.
Τώρα, πρέπει να βρω την Λαίδη Εμπόσι.
Έφυγε να κυνηγήσει το Πνεύμα του δάσους.
Τότε πρέπει να την σταματήσει κάποιος, φωνάξτε την πίσω.
Αν τελιώσατε, θέλω να φύγεις απο 'δω. Οι υπόλοιποι, συνεχίστε το σκάψιμο!
- Και τι θα απογίνει η πόλη; - Σωστά! Είναι το σπίτι μας!
Τι περιμένουν, να εγκαταλείψουμε την πόλη, έτσι απλά;
- Δεν πρέπει να χάνουμε χρόνο. - Στείλτε μήνυμα στην Λαίδη Εμπόσι!
Το δάσος είναι πολύ μεγάλο. Δεν θα μπορέσει να την βρει αγγελιοφόρος!
Τότε στείλτε έναν κυνηγό! Τι άλλο είναι καλοί να κάνουν;
Η Λαίδη Εμπόσι ξεγελάστηκε απο τον Τζίγκο.
Όταν πολεμούσατε με τους αγριόχοιρους, υπήρχαν τίποτα λύκοι ανάμεσα τους;
Είδες την Σαν...το κορίτσι λύκο;
Δεν έχω ιδέα. Ήταν σκοτεινά όταν μας επιτέθηκαν τα ζώα.
Εκεί ήταν. Την είδα. Ήμουν στην πρώτη γραμμή.
Είδα τα πάντα, τα πάντα.
- Τι έγινε; - Δεν είμαι σίγουρος!
Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Ήταν σαν εφιάλτης.
Οι άντρες του Τζίγκο, μας έβαλαν μπροστά, σαν δόλωμα για να τραβηξουμε τους χοίρους.
Δεν μας είπαν για τις νάρκες κάτω απο τα πόδια μας...
ή τις χειροβομβίδες που πέφταν απο πάνω μας.
Που είναι; Που είναι η Σαν;
Ηρέμησε. Προσπαθώ να σ' ελευθερώσω.
Είναι ένα λύκος εδώ! Γρήγορα! Νεαρέ δάσκαλε, τι κάνεις;
- Τι συμβαίνει; - Στην άκρη! Τι νομίζεις οτι κάνεις;
Πρέπει να βρω την Λαίδη Εμπόσι. Αυτός ο λύκος θα με βοηθήσει να την βρω.
Είσαι με το μέρος τους, μικρέ, έτσι δεν είναι;
Κάντε στην άκρη!
Τι είναι πιο σημαντικό για σας; Το κεφάλι του Πνεύματος ή να σώσετε την πόλη σας.
Αυτά τα βελάκια είναι δηλητηριώδη.
Αρκετά!
Δεν είμαστε οι σκλάβοι σας πλέον.
Ελάτε, να πάρουμε αυτό το πράγμα απο πάνω του! Όλοι μαζί!
- Έτοιμοι; - Σηκώστε! Σηκώστε!
Σηκώστε! Σηκώστε!
Προσέξτε!
Μόλις βγείτε απ' τον βάλτο, καλυφθείτε στην λίμνη μέχρι να 'ρθούμε εκεί.
Να προσέχεις. Οι οπλίτες που είναι με τη Λαίδη, είναι του Τζίγκο.
Ορίστε. Πάρε αυτά. Εκεί που πηγαίνω, δεν θα μου χρειαστούν.
Πήγαινε μαζί τους, Γιακού. Να τον προσέχετε!
Βρες την Σαν! Εκεί θα βρούμε και την Εμπόσι!
Έλα. Προχωράτε. Όλο ευθεία. Σήμερα θα το τελειώσουμε.
- Κύριε. - Ναι; Τους εντοπίσατε;
Ο Οκότο είναι τραυματίας, αλλά πηγαίνει προς το Πνεύμα μαζί με το κορίτσι λύκο.
Θα τον παρακαλέσουν να τους βοηθήσει δηλαδή; Ακολουθήστε τους...
αλλά προσέξτε μην σας δούνε, γιατί θα τρομάξετε το Πνεύμα του δάσους.
Μάλιστα, κύριε. Κατάλαβα.
Αυτό ήταν αίμα αγριόχοιρου στο πρόσωπο του, σωστά;
Σωστά, ένα μικρό μυστικό. Δεν θέλουν να έχουν μυρωδιά ανθρώπου.
Σχεδόν φτάσαμε στην λίμνη που κατοικεί το Πνεύμα του δάσους. Λίγο ακόμα μόνο.
Συνέχισε.
Τι ήταν αυτό;
Βασιλιά Οκότο, κάτι συμβαίνει. Πρέπει να συνεχίσουμε.
Τι βρίσκεται εκεί έξω; Δεν μπορώ να μυρίσω με τόσο αίμα στην ατμόσφαιρα.
- Έπρεπε να το καταλάβω οτι είστε εσείς; - Εσείς φταίτε γι' αυτό.
Εξαιτίας σας, το δάσος θα πεθάνει!
Κάνετε λάθος! Όλοι πολεμούσαμε για να το σώσουμε κι αυτό είναι το ευχαριστώ σας;
Έρχονται κακά πράγματα που δεν είναι ούτε άνθρωποι, ούτε ζώα.
Τι ενοείτε, "ούτε άνθρωποι, ούτε ζώα";
- Έρχονται! - Είναι το τέλος μας!
Είναι πολεμιστές.
Επέστρεψαν.
Οι πολεμιστές μου!
Επέστρεψαν σε 'μένα απο τη γη των νεκρών.
- Προχωρήστε μπροστά, μαχητές μου! - Βασιλιά Οκότο, άκουσε με!
- Μπροστά για την λίμνη! - Όχι, Βασιλιά Οκότο, περίμενε!
Όχι, Οκότο! Οι πολεμιστές μου, δεν γύρισαν πίσω σε 'σένα.
Είναι άνθρωποι, που φοράνε τα δέρματα των πολεμιστών σου, για να κρύψουν το άρωμα τους.
Είναι κόλπο!
Δεν καταλαβαίνεις; Είναι κόλπο για να τους οδηγήσουμε στο Πνεύμα του δάσους.
Εμφανίσου, Πνεύμα του δάσους! Αν είσαι στ' αλήθεια ο άρχοντας εδώ...
δώσε την δύναμη στους πολεμιστές μου, να υποτάξουν τους ανθρώπους.
Σε παρακαλώ, Βασιλιά Οκότο, σταμάτα! Πρέπει να μ' ακούσεις!
Σαν, μας έχουν περικυκλώσει. Ο Οκότο τελίωσε. ¶φησε τον!
Όχι! Δεν θα τον αφήσω να γίνει δαίμονας, όπως έγινε ο Νάγκο!
Πες στην μητέρα, οτι οι άνθρωποι στήνουν παγίδα στο Πνεύμα του δάσους.
Αυτή θα ξέρει τι να κάνει.
Πρέπει να βιαστείς, γιατί αυτό μπορεί να είναι το τέλος μας!
Πήγαινε τώρα.
Καθήστε πίσω ή θα πεθάνετε!
Και τότε ολόκληρο το δάσος θα δει τι ακριβώς είστε!
Ασιτάκα;
Κάντε πίσω!
Καίγομαι!
Φλόγες μεγαλώνουν μέσα μου.
Πρέπει να το παλέψεις! Μην αφήσεις τον εαυτό σου, να γίνει δαίμονας.
Βασιλιά Οκότο!
Τι είναι;
- Η Σαν είναι; - Κινδυνεύει.
Πάμε.
Καίγομαι.
Όχι! Δεν θέλω να γίνω δαίμονας! Σε παρακαλώ σταμάτα, Οκότο!
Είσαι πολύ αργός! Ανέβα!
Ένας λύκος!
Εμπόσι!
Εσύ συνέχισε!
Εμπόσι! Πρέπει να σου πω κάτι!
- Μην πυροβολείτε! - Τι θέλεις;
Οι σαμουράι του Ασάνο, επιτέθηκαν στην πόλη!
Οι γυναίκες είναι λιγοστές! Δεν μπορούν να τους κρατήσουν για πολύ!
Ξέχνα το Πνεύμα του δάσους!
Οι άντρες σου είναι στον δρόμο για την πόλη, αλλά σε χρειάζονται να τους οδηγήσεις!
Έχεις αποδείξεις οτι αυτό δεν είναι ψέμα;
Ψέμα; Μην γίνεσαι γελοία! Τι λόγο έχω να πω ψέματα;
Ώστε, θέλεις να σκοτώσουμε σαμουράι, αντί για τους Θεούς του δάσους.
Όχι! Αυτό που θέλω, είναι οι άνθρωποι και το δάσος να ζήσουν ειρηνικά!
- Με ποιανού το μέρος είναι, τελικά; - Δεν πρέπει να γυρίσουμε πίσω;
Οι γυναίκες είναι μόνες τους τώρα. Έχω κάνει οτι μπορούσα γι' αυτές.
Μπορούν να φροντίσουν τους εαυτούς τους.
Να η λίμνη που μας έλεγε ο Κορόκου. Κάπου εδω γύρω θα είναι το πλάσμα.
Είναι η ώρα της αλήθειας παιδιά, γι' αυτό κρατήστε τα μάτια σας ανοιχτά.
Τι την χρειαζόμαστε αυτή την γυναίκα, κύριε;
Όταν πας να σκοτώσεις έναν Θεό, άσε κάποιον άλλο να κάνει την δουλειά για 'σένα.
Μόρο, τι σου συνέβη; Σαν! Εγώ είμαι, ο Ασιτάκα!
Σαν!
Ασιτάκα!
Ο Οκότο. Έγινε ένας δαίμονας.
Φύγε, μικρέ.
Πολεμήστε με και το Πνεύμα του δάσους, δεν θα εμφανιστεί ποτέ.
Βασιλιά Οκότο, καταλάγιασε την μανία σου!
Μεγάλε Βασιλιά, δώσε μου την κοπέλα! Σε ικετεύω, άφησε την να φύγει!
Σαν! Είσαι εκεί; Εγώ είμαι, ο Ασιτάκα!
Σαν!
Σταματήστε τον! Θα τα καταστρέψει όλα!
Σαν!
Ασιτάκα!
- Σαν! - Ασιτάκα!
Και εδώ, κρατούσα τις τελυταίες μου δυνάμεις...
για να κόψω το κεφάλι αυτής της γυναίκας, αλλά πρέπει να σώσω την Σαν.
Χρησιμοποιήστε τις χειροβομβίδες σας!
Μην τον ακουμπάτε! Δεν είναι Θεός πλέον.
Δεν μπορείς ούτε να μιλήσεις, έτσι δεν είναι;
Μπράβο! Τώρα, υποχωρίστε και πάρτε τους τραυματίες απο 'δω.
Τι επαναστατικός στόχος.
Αυτός είναι.
Δώσε μου πίσω την κόρη μου, δαίμονα.
Ασιτάκα, μπορείς να σώσεις την κοπέλα που αγαπάς;
Το Πνεύμα του δάσους.
Εμπόσι! Μην πυροβολείς!
Εμπόσι; Ο εχθρός σου δεν είναι το Πνεύμα του δάσους.
- Αυτό έπρεπε να το είχε σκοτώσει. - Είναι Θεός. Θέλει κάτι παραπάνω απ'αυτό.
Σαν!
Μην πεθάνεις.
Δεν το καταλαβαίνω. Το μεγάλο Πνεύμα του δάσους, πήρε τις ζωές τους.
- Γρήγορα! Αρχίζει ν' αλλάζει. - Κοιτάξτε προσεκτικά όλοι, τώρα.
Θα σας δείξω πως σκοτώνουν έναν Θεό...
έναν Θεό της ζωής και του θανάτου.
Το κόλπο είναι να μην τον φοβάστε.
Όχι! Σταμάτα!
Εμπόσι!
Θα πεθάνεις!
Τα κατάφερε! Γρήγορα! Πάρτε το κεφάλι!
Γρήγορα, Τζίγκο! Φέρε μου το κουτί σου!
Οι αχθοφόροι, είναι όλοι νεκροί! Γρήγορα! Γρήγορα!
Προσέξτε να μην ακουμπίσετε το σώμα του πνεύματος! Θα σας ρουφήξει την ζωή!
Ορίστε! Ένα κεφάλι, όπως υποσχέθηκα!
Πρόσεχε!
Στο είπα. Ένα κεφάλι λύκου μπορεί ακόμα να δαγκώσει.
Ελάτε! Πρέπει να φύγουμε απο 'δω.
- Γρήγορα! - Έρχεται, κύριε!
- Τρέξτε! - Τρέξτε!
- Γκόντζα, πρέπει να πάμε στο νησί! - Νησί; Δεν ξέρω κολύμπι.
Τότε περπάτα στον βυθό.
Δώστην σ' εμένα! Θα της κόψω το λαρύγγι!
Οι στόχοι σου επιτεύχθηκαν. Η μητέρα σου φρόντισε γι' αυτό.
- Λαίδη Εμπόσι. - Βοήθησε με.
Μην σπαταλάς τη συμπόνια σου.
Υποσχέθηκα στην Τόκι, οτι θα σε πάω πίσω στην Σιδερένια πόλη.
Ψάχνει το κεφάλι του. Δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ.
Σαν, πρέπει να μας βοηθήσεις.
Όχι! Είσαι μαζί τους! Πάντα ήσουν!
Πάρε την καταραμένη γυναίκα και φύγε!
- Σαν; - Ποτέ! Σας μισώ όλους εσάς τους ανθρώπους!
Ναι, είμαι άνθρωπος, Σαν, όπως κι εσύ.
Σταμάτα! Είμαι λύκος, ακούς;
- Σαν; - Μείνε μακριά!
Συγγνώμη. Προσπάθησα να το σταματήσω.
Τελείωσε. Όλα τελείωσαν. Το δάσος πέθανε.
Τίποτα δεν τελείωσε. Εμείς οι δυο είμαστε ακόμα ζωντανοί. Θα με βοηθήσεις, Σαν;
Γυρίστε πίσω! Βοηθήστε μας!
Μια μικρή κρίση και τους πιάνει πανικός.
Τι κάνετε; Απο 'δω!
Κοιτάξτε! Το κεφάλι κουνιέται!
Τον φωνάζει σε εμάς!
- Ορίστε Τόκι. Δεν πρέπει να κολλάει πλέον. - Ευχαριστώ.
- Είναι απελπιστικά ήσυχα. - Ο Ασάνο περιμένει την αυγή.
Αναρωτιέμαι, αν αυτός ο νεαρός βρήκε την Λαίδη Εμπόσι.
Μην ανησυχείς γι' αυτόν. Την βρήκε, σίγουρα.
Θα εμφανιστούν απο 'κείνο τον λόφο, απο λεπτό, σε λεπτό.
Μεγάλος βλάκας. Μην με ρωτήσεις γιατί τον αγαπάω.
¶φησε τον να κοιμηθεί, Τόκι, όσο μπορεί ακόμα.
- Τι είναι αυτό; - Δεν ξέρω, αλλά δεν μ' αρέσει.
Είναι ο "Νυχτοβάτης"!
Όλοι στις θέσεις σας!
- Τόκι, έρχεται κατά πάνω μας. - Τρέξτε! Πρέπει να φύγουμε!
Όχι! Υποσχεθήκαμε στην Λαίδη Εμπόσι ότι θα υπερασπιστούμε την πόλη!
Κοιτάξτε! Εκεί πέρα! Επέστρεψε!
Βγάλτε τους όλους έξω! Το Μεγάλο Πνεύμα έχασε το κεφάλι του και το θέλει πίσω!
Αν σας ακουμπήσει η μαύρη λάσπη, θα πεθάνετε!
Πηγαίνετε στην λίμνη! Το νερό θα την καθυστερήσει.
Η Λαίδη Εμπόσι και οι άντρες έρχονται απ' την άλλη πλευρά.
Θα προσπαθήσω να επιστρέψω το κεφάλι πριν μας σκοτώσει όλους. Γρήγορα!
- Τι θα κάνουμε τώρα; - Θα μας σκοτώσει όλους!
- Δεν θα βγούμε ποτέ έξω, τώρα! - Αρκετά!
Πηγαίντε τους όλους στην λίμνη και καθήστε ήρεμοι.
Μπορούμε να κουβαλήσουμε τους αρρώστους και τους πληγωμένους.
Όχι απο 'κει! Σταματήστε!
Έρχεται!
Αυτό ήταν. Όταν καεί το σιδηρουργείο θα σημάνει και το τέλος της πόλης.
Είμαστε ακόμα ζωντανοί, Κορόκου. Θα τα καταφέρουμε κάπως. Πάμε τώρα.
Εκεί είναι!
Πάμε!
Σταματήστε!
Είστε ζωντανοί και οι δυο. Τι ωραία.
Θα δώσω το κεφάλι πίσω στο πλάσμα. Αφήστε κάτω το κουτί και κάντε πίσω.
Θα δώσεις πίσω το κεφάλι; Έλα τώρα, μικρέ. Μην είσαι βλάκας.
Τώρα που θα βγει ο ήλιος; Κοίτα.
Είναι ένας άμυαλος, αφαιμάχτης Θεός του θανάτου.
Αλλά το ξημέρωμα θα εξαφανιστεί, όπως ένα κακό όνειρο.
Έρχεται, κύριε! Πρέπει να φύγουμε απο 'δω!
Κοίτα, όλοι τα θέλουν όλα. Έτσι δουλεύει ο κόσμος.
- Αλλά εγώ, μπορεί να τα πάρω στ' αλήθεια. - Μην με αναγκάσεις να σε σκοτώσω.
Το κάνεις να ακούγετε, τόσο εύκολο.
Πρέπει να χαλαρώσεις!
Φύγετε!
- Ασιτάκα! - Το έπιασα!
Όλα είναι υπο έλεγχο!
Αυτό είναι πολύ κακό.
Είμαστε περικυκλωμένοι!
- Έλα, ήλιε! Ανέτειλε! - ¶νοιξε το κουτί!
Δεν βλέπεις; Είναι πολύ αργά γι' αυτό τώρα!
Γιατί σπαταλάς την αναπνοή σου μιλώντας σ' αυτόν;
Ανθρώπινα χέρια πρέπει να το επιστρέψουν!
Μην πεις πως δεν σε προειδοποίησα.
Πνεύμα του δάσους!
Σου επιστρέφουμε το κεφάλι σου!
Δέξου το εν ειρήνη!
Αυτό του τράβηξε την προσοχή, σίγουρα.
- Νομίζω πως τελείωσε. - Κοιτάξτε, είναι οι άντρες:
- Γεια! - Οι άντρες! Οι άντρες γύρισαν!
Πραγματικά, δεν μπορώ να πιστέψω οτι τα καταφέραμε. Δεν πίστευα οτι θα ξαναδώ το σπίτι.
- Κυρία, γύρισες! - Προσοχή. Η Κυρία είναι χτυπημένη.
Κοιτάξτε! Πέφτει στην πόλη!
Κρατηθείτε γερά!
Δεν ήξερα οτι το Πνεύμα του δάσους κάνει τα λουλούδια να μεγαλώνουν.
Σαν. Σαν, κοίτα.
Ακόμα κι αν επιστρέψουν όλα τα δέντρα, δεν θα' ναι το δάσος του πλέον.
Το Μεγάλο Πνεύμα του δάσους πέθανε.
Ποτέ. Είναι η ίδια η ζωή. Δεν πέθανε, Σαν.
Βρίσκεται εδώ τώρα και προσπαθεί να μας πει κάτι...
οτι ήρθε η ώρα, να ζήσουμε και οι δυο μας.
Ασιτάκα, σημαίνεις πολλά για 'μένα, αλλά δεν μπορώ να τους συγχωρέσω για οτι έχουν κάνει.
Καταλαβαίνω. Εσύ θα ζήσεις στο δάσος κι εγώ θα τους βοηθήσω να ξαναφτιάξουν την πόλη.
Πάντα θα βρίσκομαι δίπλα.
Ο Γιακού κι εγώ θα σ' επισκεπτόμαστε όποτε μπορούμε, εντάξει;
Απίστευτο. Οι λύκοι και αυτό το τρελό κορίτσι, βοήθησαν να σωθούμε όλοι.
Τον Ασιτάκα. Μπορεί να τον βρει κάποιος; Θέλω να τον ευχαριστήσω.
Θα ξαναρχίσουμε απο την αρχή. Αυτή την φορά θα χτίσουμε μια καλύτερη πόλη.
Παραιτούμαι. Δεν μπορούμε να νικήσουμε χαζούς.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ - ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ Α.P.S.U. TEAM www.apsubs.com