'Het lot beloont de stoutmoedigen' Vergilius - De Aeneďs.
BABYLON, PERZIË - JUNI 323 V. CHR.
Alexander, het leger gaat uiteenvallen.
Gouverneurs gaan revolteren. Zonder jouw bevelen komt er oorlog.
We smeken u. Zeg ons wie het is.
Onze wereld bestaat niet meer.
Ik ben de laatste die nog leeft.
Of dat een zegen is of een vloek... wie weet dat, bij Hades.
Maar ik heb de er prijs voor betaald... in bloed.
En in gebroken dromen.
Ze zeggen dat wij het grootste leger waren, dat ooit door de mens gezien werd.
Groter zelfs dan de expeditie naar Troje.
Maar hoe kan ik het uitleggen?
Hoe kan ik zeggen wat het is om jong te zijn...
en om grootse dromen te dromen?
Om te geloven dat wanneer Alexander je aankeek, je alles kon.
Alles.
In zijn bijzijn, in het licht van Apollo, waren wij beter dan onszelf.
Het is waar, in mijn leven heb ik veel grote mannen gekend...
maar slechts één Kolos.
En enkel nu, nu ik oud ben...
begrijp ik wie deze natuurkracht echt was.
Of niet?
Heeft er ooit zo'n man als Alexander bestaan? Natuurlijk niet.
Wij verafgoden hem, maken hem nog beter dan hij al was.
De mensen, alle mensen, reiken uit en vallen...
In het oosten overheerste het Perzische rijk bijna de hele gekende wereld.
In het westen waren de ooit zo grootse Griekse stadsstaten...
Thebe, Athene, Sparta, hun trots kwijtgespeeld.
Nu al 100 jaar lang, hadden de Perzen de Grieken omgekocht...
met hun goud om als huurlingen voor hen te vechten.
Het was Filippos, de eenogige, die dit alles veranderde...
door stammen van ongeletterde herders uit de hoog- en laaglanden te verenigen.
met zijn bloed en met zijn lef maakte hij een professioneel leger...
dat de sluwe Grieken op hun knieën kreeg.
Toen liet hij zijn oog op Perzië vallen...
waar men zei dat zelfs de Grote Koning Darius...
op zijn troon in Babylon gezeten, Filippos vreesde.
Filippos werd vermoord...
tot genoegen van Perzië en misschien wel gesponsord met hun goud.
En Alexander werd, op zijn twintigste, de nieuwe heerser van Macedonië.
Belust op wraak voor het vermoorden van Filippos...
bevrijdde Alexander alle steden van West-Azië...
tot in het zuiden van Egypte...
waar hij werd uitgeroepen tot farao van Egypte...
en als een god aanbeden werd.
En tenslotte lokte hij een veldslag uit...
in het hart van het Perzische Rijk, in de omgeving van Babylon.
Het was gekkenwerk.
Veertigduizend van de onzen tegen honderdduizenden...
van barbaarse rassen die we zelfs niet kenden...
en die zich verzamelden onder de leiding van Darius zelf.
Het Oosten en het Westen waren nu samengekomen...
om over het lot van de gekende wereld te beslissen.
Dit was de dag waarop Alexander heel zijn leven al had gewacht.
De zoon van een god.
Dat was een mythe, natuurlijk.
Tenminste, het begon als een mythe.
Ik weet het.
Ik was ginder.
Midden in de Perzische linie gaan we naar de kop.
Darius doden?
De goden hebben hem eindelijk tot bij ons gebracht.
Als ik sterf, dan is dat maar één Macedoniër.
Maar de Perzen, die kunnen niet bewegen zonder Darius' bevelen.
Hier. Juist hier, snijden we de keel door van het Perzische leger.
Dat is al te gek. Je raakt nooit dichter dan op 100 passen van hem.
Heb je wel al eens gezien hoeveel mankracht hij heeft?
Niet zo als jij hen op links ophoudt, mijn dappere Parmenios...
jij en je zoon Filotas gedurende een uur, of twee, morgen.
En jij, onbreekbare Antigonos, met je centrale Falanx.
Perdikas, Leonnatus...
Nearchus, Polyperchon.
Als jullie ze hier aan jullie muur van sarissas rijgen, hier in het midden...
dan gaat hun cavalerie mij volgen, naar rechts.
En wanneer de dappere Kassandros uitbreekt,
en hun linkerflank openrekt...
dan komt er een gat in hun linie. Dan komen ik en mijn cavalerie...
Onze achtbare Cleitus...
Ptolemeus en Hefaistion.
en vallen aan door die opening...
en delen een dodelijke slag uit aan Darius' hoofdmacht.
Sinds wanneer wordt, bij Apollo, de cavalerie...
gebruikt om een infanterielijn te doorbreken?
Wat hebben we in Chaeronea gedaan, Parmenios?
Alexander, zelfs met geluk, het juiste tijdstip
de goden, staan wij minstens één tegen vijf...
wat betekent dat we hen morgen moeten uitroeien, en gans hun leger verslaan.
Ander gaan wij verscheurd worden door...
bandietenstammen op de lange reis naar huis.
Juist.
Jij spreekt van thuis en van terugkeren...
maar begrijp je het niet, Parmenios?
Babylon is mijn nieuwe thuis.
Alexander... als we moeten vechten...
laten we het dan in het geniep doen.
Gebruik je mannen goed. We zouden vannacht...
moeten aanvallen, wanneer ze het niet verwachten.
Ik heb Azië niet doorkruist om deze overwinning te stelen, Kassandros.
Nee, daar ben je te eerbaar voor.
Zonder twijfel in je slaap beďnvloed door...
verhalen over Troje die onder je kussen liggen.
Maar je vader was geen liefhebber van Homerus.
Het land ten westen van de Eufraat, Alexander,
en je mag met zijn dochter trouwen.
Wanneer heeft een Griek ooit zulke eerbewijzen gekregen?
Dat zijn geen eerbewijzen, Parmenios, het zijn omkoperijen...
die de Grieken al veel te lang aanvaarden.
Ben je soms vergeten dat de man die mijn vader vermoordde...
zich ginder in die vallei bevindt? - Komaan, Alexander...
We weten het nog altijd niet zeker dat
Perzisch goud achter de moordaanslag stak.
Maar dat is niet het belangrijkste.
Je vader heeft je geleerd om nooit toe te staan dat passie je verstand verblindt.
Ik roep je op... met al mijn ervaring, hergroepeer.
Trek je terug naar de kust, breng daar een grotere krijgsmacht bij mekaar.
Dat zou ik doen, moest ik Parmenios zijn.
Maar ik ben Alexander.
En zoals de aarde geen twee zonnen heeft zal Azië geen twee koningen hebben.
Dit is mijn manier.
En als Darius geen lafaard is die zich achter zijn mannen verschuilt...
dan komt hij morgen naar mij toe.
En als hij neerbuigt voor Griekenland...
dan zal Alexander barmhartig zijn.
Bij de ketenen van Ares, hij heeft ballen, mannen.
Ik bedoel, geef de man wat hem toekomt, Parmenios.
En, jongens, feest vanavond, want morgen eten we in Hades.
Ik heb er al eens één gezien. Het leefde nog.
Tot wie bid je?
Tot Phobos.
Angst?
Een slecht voorteken.
Nog veel slechter voor Darius.
Ik geloof dat angst voor de dood alle mensen voortdrijft, Hefaistion.
En dat leerden we niet op school.
Het is de oorzaak van al onze rampspoed.
En, machtige Crateros. - Majesteit.
Klaar voor morgen? - Het heeft al te lang geduurd, vind ik.
De mannen zijn zo nerveus als veulens en de stieren loeien onophoudelijk.
Goed. Angst doet de mannen beter vechten.
Zorg dat de schildwachten alert, maar uitgerust zijn.
Wees gerust, generaal. Ik sta er om bekend om met m'n ogen open te slapen.
Alleen omdat anders iemand zijn geld kan stelen, sire.
Wel, iemand is schuldig aan de gierigheid van Crateros.
Hij koopt handschoenen noch dekens om zichzelf te verwarmen.
Wie heeft er dekens nodig wanneer je uit de gratie bent?
Wie heeft er kleren nodig wanneer je naakt kunt vechten?
Hij heeft gelijk.
Na morgen zijn zelfs de zuinigen onder jullie koningen.
De goden zijn met ons, majesteit. - We zullen de grond doordrenken...
met Perzisch bloed, mijn koning.
Jij staat morgen op de eerste rij, jongen.
Ik heb het altijd geloofd, Alexander...
maar dit lijkt zoveel groter dan wij te zijn.
Twijfelde Patroclos aan Achilles toen ze zij aan zij stonden bij het beleg van Troje?
Patroclos stierf als eerste.
Als jij dat doet...
Moest jij vallen, Hefaistion, dan zou ik, al zou Macedonië zijn koning verliezen...
ik zou jou wreken.
En je volgen naar het Huis der Doden.
Ik zou hetzelfde doen.
Aan de vooravond van de strijd is het het moeilijkst om alleen te zijn.
Misschien...
misschien is dit een vaarwel...
mijn Alexander.
Vrees niet, Hefaistion. We staan pas aan het begin.
Bloed doet de wereld leven.
Bloed doet de regen vallen.
Bloed laat de aarde groeien.
En in bloed wordt iedereen geboren en in bloed sterft men.
Bloed is het voedsel van de goden van de ondergrond.
Kom, Bucephalus. Vandaag rijden we ons lot tegemoet.
Compagnie, groeperen. Hergroeperen.
Falanx, rechtsom.
Falanx, attentie.
Neoptolemus.
Ik weet nog hoe je de belegtoren van Tyros innam.
Je was een reus, toen. En vandaag, hoe ga je vechten?
Dexippos, bij Athena.
Hoe ver wierp jij je tegenstander niet...
bij het worstelen op de Olympische Spelen?
Herhaal je dat met je speer?
En Timander, zoon van Menander, een groot soldaat van mijn vader.
Ik rouw nog steeds om je broer, Addaios, die zo dapper stierf bij Halikarnassos.
Je stamt van een eervolle familie af, Timander.
Vecht vandaag voor hen.
Jullie hebben allen jullie land geëerd en jullie voorvaderen.
En nu zijn we hier op deze verafgelegen plek in Azië...
waar Darius tegenover ons eindelijk een enorm leger heeft verzameld...
Maar vraag jezelf eens af...
Wie is die grote koning die moordenaars met gouden munten betaalt...
om mijn vader, onze koning, te vermoorden...
op de meest verachtelijke en laffe manier?
Wie is die grote koning, Darius, die zijn eigen mensen dwingt om te vechten?
Wie is die koning, behalve een koning van lucht?
Deze mannen vechten niet voor hun thuis.
Zij vechten omdat hun koning zegt dat ze moeten.
En wanneer ze vechten, zullen ze vervlieden zoals de lucht...
omdat zij geen trouw kennen aan een koning van slaven.
Maar wij staan hier niet als slaven.
Wij zijn hier vandaag...
als vrije Macedonische mannen.
En hoewel in de minderheid...
zeg ik tegen jullie die de prijs van de tirannie kennen,...
en die het Perzische juk al veel te lang dragen...
jullie hebben een kracht die uit jullie hart ontspringt...
en al hun armen, hun aantallen...
hun strijdwagens en al hun geweldige paarden...
zullen niets betekenen in de handen van slaven.
Sommigen van jullie... misschien ikzelf wel...
zullen vandaag de zon niet achter deze bergen zien verdwijnen.
Want ik zal midden in het strijdgewoel bij jullie zijn.
Maar onthoud dit:
De grootste eer die een man kan bereiken...
is door met grote moed te leven en te sterven samen met zijn landgenoten...
terwijl ze een slag om hun thuis te voeren.
Ik zeg jullie...
wat iedere krijger sinds het begin der tijden weet.
Overwin je angst...
en ik beloof jullie dat je de dood zult overwinnen.
En ik beloof jullie dat op een dag...
jullie zoons en kleinzoons jullie in de ogen gaan kijken.
En wanneer ze jullie vragen waarom jullie zo dapper vochten bij Gaugamela...
dan zullen jullie antwoorden...
met alle kracht uit jullie grote, grote harten:
'Ik was er bij die dag in Gaugamela...
voor de vrijheid... en de glorie...
van Griekenland. '
Zeus zij met ons.
Kassandros. Vier linies, vooruit.
Waar gaat hij naartoe?
Ik weet het niet, Majesteit.
Omsingel hem, Bessos.
Hefaistion, vooruit.
Falanx.
Hij maakt een fout, Pharnakos.
Ja, grote koning.
Wees dapper, mannen.
Linkerflank, rustig vooruit jongens.
Buig als het moet, maar breek nooit.
Blijf opletten voor de cavalerie links.
Sneller oprukken.
Strijdwagens afweren.
Voorwaarts.
Kassandros.
Voorwaarts, mannen. - Voorwaarts.
Linksom. - Infanterie, klaar. Ga, nu.
Hou jullie posities vast.
Vader. We moeten terugtrekken naar de geul, vader.
Nee, blijf.
Waar is hij? We zijn met te weinigen. Licht Alexander in.
Komaan. - Ja, heer.
Kom, Macedoniërs. Rijden. Rijden.
Rij het gat in.
- Rij het gat in.
Prins Merdicus, stuur die mannen vooruit.
Terug en naar links. Terug en naar links.
Generaal. - Ga naar huis. En ga snel naar huis.
Ik zie niets meer.
Filotas. Filotas. - Vader.
Ga maar. Vertel het Alexander zelf.
Als hij niet luistert, overleef me dan en wreek dit verraad.
Opletten, jongen. Je vader waakt nog steeds over je.
Darius.
Zoek de paarden.
Darius.
Vooruit. Vooruit.
We kunnen tegen zonsondergang die heuvels...
bereiken, heel de nacht doorgaan en Darius bij dageraad verrassen.
Maak de paarden klaar.
Alexander. Alexander, mijn vader is verloren.
Ze hebben hun flank ingenomen. Ze worden overrompeld.
Parmenios legt het af.
Alexander, als je hem achterna jaagt, riskeer je hier je leger te verliezen.
En als we hem gevangen nemen, winnen we een rijk.
Je kunt vluchten tot het einde van de aarde, jij lafaard...
maar je zult nooit ver genoeg vluchten.
Naar Parmenios.
U bloedt, mijn Heer.
Mag ik uw wond verzorgen? - Nee, Hermolaus, nu niet.
Er zijn veel ergere gevallen. Verzorg hen maar.
Help hen.
Hoe gebeurde dit, soldaat?
'n Speer.
Maar ik kreeg er twee te pakken.
Majesteit.
Je bent heel dapper.
Wat is je naam?
Glaukos, mijn Koning. - Glaukos.
En waar woon je? - Illyria.
Laat je lichaam los.
Denk nu aan thuis.
Wees nogmaals dapper, Glaukos...
en je leeft verder in glorie.
Alexander.
Het Perzische rijk, het grootste dat de wereld had gekend...
was vernietigd.
En Alexander was, nu, op z'n 25ste, koning over allen.
Als je aarzelt zal ze je aanvallen.
Ja.
Ze lijken op mensen.
Je kunt jarenlang van hen houden. Je kunt ze voeden, voor hen zorgen...
maar toch kunnen ze zich tegen jou keren.
Doe haar geen pijn.
Goed.
Wel...
Hij noemt me een barbaar.
Hij drijft elke avond de spot met Dionysos.
Sommigen noemden zijn moeder, koningin Olympias, een tovenares...
en zeiden dat Alexander een kind van Zeus was.
Anderen, Dionysos.
Vrouwen zijn de enigen die het weten, Dionysos.
Maar het is waar, er was niemand in Macedonië die keek...
naar de vader en de zoon zonder het zich af te vragen.
Mijn kleine Achilles.
Blijf hier, Alexander, zet je hier. Verberg je.
Wat wil je?
Zes maanden, heb je me gemist?
Nee. Niet hier. - Trots kreng. Ik ben nog steeds je koning.
Koning van? Schaapherders?
IK ben van Achilles' koninklijke bloed.
Het bloed van Herakles stroomt in mijn aderen.
Jij bent maar een dronken hoer. - Hou je mond.
Jij tien-tietige hoer van Hades.
Welke god kan ik vervloeken omdat ik jou ooit gezien heb.
Denk je dat de mensen jou respecteren?
Denk je dat zij jouw bastaarden niet kennen?
Vervloekt jij, heksengebroed. Je houdt hem hier bij je zoals één van je slangen.
Ik zei dat dat niet mocht. Ik zei dat dat niet mocht.
Je zal me gehoorzamen. - Dat doe ik niet.
Je gehoorzaamt me, of ik vermoord je met mijn eigen handen.
Laat haar los. Nee. Hou op. Papa.
Gehoorzaam me. - Majesteit. Nee.
In de naam van de goden.
Hij zal nooit van jou zijn. Nooit.
In mijn schoot droeg ik mijn wreker.
In de wereld waarin hij opgroeide...
geloof ik dat Alexander in vriendschap zijn gezond verstand vond.
Je hebt niet veel nodig om te vechten.
Als je vooraan staat in een slag, tegenover een noordelijke barbaarse stam...
dan zit je moed niet in je voetzolen, Perdikas.
Of in de dikte van je tuniek, Filotas.
Of in de voering van je maag, Nearchus.
Ze zit in het hart van een man.
Je hoeft niet iedere dag te eten, of tot je vol zit, Ptolemeus.
Je hoeft 's morgens niet in bed te liggen...
als je een goede bonensoep kunt eten, Kassandros, na een nachtelijke mars.
Komaan, Alexander.
Waar zit je verlangen om Hefaistion's hoofd er af te wringen?
Is hij sterker dan jij? Versla hem dan op een andere manier.
Wie zal je ooit respecteren als koning? Omwille van je vader, denk je?
De eerste regel is te doen wat je van je mannen vraagt, niet meer en niet minder.
Goed, Hefaistion. Zo moet het.
Goed gedaan. Goed geworsteld, Hefaistion. Zo mag ik het zien.
Kom, kom, kom.
Je deed het prima, maar je hebt verloren.
Kom hier, jullie twee. Feliciteer elkaar. Vooruit.
Zou je willen dat ik je laat winnen, Alexander?
Je hebt gelijk.
Maar ik beloof je: op een dag zal ik je verslaan, Hefaistion.
Later zei men dat Alexander nooit werd verslagen...
behalve door Hefaistions dijen.
Hoewel van een inferieur ras...
controleren de Perzen minstens viervijfde van de bekende wereld.
Van Ethiopië en Egypte in het zuiden...
tot de Kaukasus en de twee binnenzeeën in het noorden...
Filippos haalde mensen als Aristoteles...
uit Athene om ons ruwe volk te onderwijzen.
Zij heersen en wij, wij zitten bij mekaar zoals kikkers.
Meester? - Ja?
Meester. - Zeg het maar.
Waarom zijn de Perzen zo wreed? - Och, komaan, Nearchus.
Dat is het onderwerp van vandaag niet, Nearchus.
Maar het is waar dat de oosterse rassen bekend staan om hun barbaarsheid...
en hun slaafse overgave aan hun zintuigen.
Die zijn zo verwrongen, ze castreren jonge jongens...
zoals jullie, voor hun eigen seksuele genot.
Ja. Overdaad in alles is de ondergang der mensheid.
Daarom zijn wij Grieken superieur.
Wij oefenen controle uit over onze zintuigen.
Matiging, daar streven we naar.
En Achilles van Troje dan, meester?
Was hij dan niet overmatig? - Achilles kan zich gewoon niet beheersen.
Hij is zo dominant. Zelfs als hij zich uit de strijd terugtrekt...
gek van verdriet vanwege zijn dode minnaar, Patroclos...
dan nog brengt hij zijn leger in gevaar. Hij is 'n extreem egoďstisch man.
Zegt u dus dat de liefde tussen Achilles en Patroklos verderfelijk was?
Als mannen samenzijn uit lust, geven ze zich over aan hartstocht...
en voegt dat niets aan onszelf toe.
Net zomin als andere overmaat, Kassandros,
waar ook jaloersheid ook bij hoort.
Maar als mannen samenzijn om kennis en deugden uit te wisselen...
dan is dat puur en goed.
Als zij wedijveren om het goede, het beste uit elkaar te halen...
dan is dat de liefde tussen mannen die een stadstaat kan bouwen...
en ons uit onze kikkerpoel kan halen.
Maar, kan een man ook zo van een vrouw houden, meester?
Van een vrouw? Natuurlijk niet.
Een vrouw is de slaaf van haar eigen passie, Hefaistion.
O, natuurlijk, er zijn uitzonderingen, en die moeten we vereren.
Zoals Pallas Athena, de godin van de wijsheid en van oorlog.
Maar vergeet het nooit, zij ontsprong niet van Zeus' lendenen, maar uit zijn geest.
Wel, denk over dit alles maar na, mijn jonge kikkers...
want bij jullie rust de toekomst van de Griekse beschaving.
Om eer na te streven is het hoogste doel dat er bestaat.
Om de heersen over onze laagste emoties.
Om de rede te volgen, het goddelijke in ieder van jullie.
Ja...
van uitmuntendheid houden is waarlijk van de goden houden.
En, houden jullie nu op met mij af te leiden?
Terug naar de aardrijkskunde en de dingen die wij kennen.
Is het mogelijk dat de bron van Egyte's machtige rivier de Nijl...
gelegen is in deze verafgelegen bergen aan het uiteinde van de wereld?
Als dat zo is, dan zou een ervaren zeevaarder zijn weg hier vinden...
langs deze rivier oostwaarts, tot in de grote vlakten van India...
verder tot in de oceaan in het oosten, waar de wereld eindigt...
en dan langs deze route de Nijl op...
terug naar Egypte, de Middenzee over, naar huis, naar Griekenland.
Wel, moesten deze kikkers verder naar buiten kunnen kijken...
en hun bevoorrechte plek in het centrum konden innemen, dan...
zou Griekenland over de wereld heersen.
Hoe komt het, meester, dat de landen...
waarover u spreekt in mythes wel gekend zijn?
India, waar Herakles en Dionysos heen reisden...
Al degenen die oostwaarts gingen, Theseus
Jason, Achilles, zegevierden er allemaal.
Van generatie op generatie werden hun verhalen doorgegeven.
Waarom? Als er geen kern van waarheid inzit?
Verhalen over amazones? Minotaurussen, Gorgonen
Icarus die te dicht tegen de zon vliegt? Nee, Alexander.
Alleen gewone mensen geloven die verhalen
omdat ze bijna alles geloven.
Wij zijn hier juist om onszelf te onderwijzen tegen dit soort dwaasheden.
Maar als wij beter zijn dan de Perzen, waarom heersen wij dan niet over hen?
Het is... het was altijd de Griekse droom om oostwaarts te gaan.
Mijn vader verlangt er al lang naar.
Het oosten heeft de neiging om mensen en hun dromen te verslinden.
Maar om dan te denken dat deze mythes ons naar de grootse glorie gaan leiden...
wat is er mis mee om ze uit te voeren?
Ik kan je alleen maar waarschuwen, ik kan je er niets over leren.
Wees op je hoede van wat je droomt.
De goden hebben zo hun manieren om zo'n trots af te straffen.
Steeds ambitieuzer, bereidde hij nu de invasie van Perzië voor.
Is dat alles wat je kan, Cleitus? Terug naar de falanx jij, ik berijd hem zelf.
Niemand berijdt dat beest, majesteit.
Niet met uw been.
Hij is veel te vaak geslagen.
Mijn edele koning, het is een dier met een eigen wil, jawel.
Met een eigen wil, en dus Filippos van Macedonië waard.
Voor 3,5 talenten...
maak ik er natuurlijk geen winst op, maar voor u...
Waarom zou ik zo'n beest willen? Ik heb al een vrouw.
Lijk ik zo oud?
Rustig, rustig. - Hou hem vast.
Dat beest kost je je nek. Te nerveus...
voor in de strijd. Verkoop hem voor het vlees.
Koop hem voor mij, vader. Ik zal hem berijden.
En als je dat niet kan?
Dan betaal ik hem zelf. - Waarmee? Met je mooie zangstem?
Ik zal u betalen.
Ik zeg je dat dat paard niet te berijden valt, jongen. Zijn geest is gebroken.
Hij kan bereden worden, door mij.
Als jij dat paard aankan, dan is hij voor jou...
voor de helft van de prijs.
Dat paard zal hem vermoorden, Filippos.
Hij gaat de jongen in tweeën breken. - Denk je?
Zij kan misschien nog een muzikant van hem maken.
Je houdt niet van je schaduw, nietwaar?
Het is net een boze geest die op je af komt.
Zie je het? Dat zijn wij.
Het is slechts een truc van Apollo.
Hij is de god van de zon.
Maar ik laat je zien hoe we hem te slim af kunnen zijn, jij en ik.
De jongen heeft geen ervaring, Filippos. Hij verwondt zich nog.
Dat moet hij zelf uit zien te vinden. Het wordt tijd.
Goed idee.
Het gebeurt soms, Filippos, dat ik mij afvraag of hij van jouw bloed is.
Ik vraag me alleen af of... - Wat was dat, Taluds?
Niets.
Het viel me alleen op hoe graag de mensen jou en Eurydice samen zien.
Vooruit nu, jongen.
Als jij dat paard berijdt, dan kan jij, bij Zeus, over de wereld heersen.
Bucephalus.
Zo ga ik je noemen. Sterk en koppig.
Bucephalus en Alexander.
Kom nu, laten we samen rijden.
Er schuilt toch een Titaan in hem.
Attalus. Cleitus. Bij Zeus' naam, hij heeft jullie verslagen.
Nu, Bucephalus. Laat het hun zien.
Mijn zoon.
Denk aan Prometheus...
die het geheim van het vuur stal en het aan de mens gaf.
Het maakte Zeus zo kwaad...
dat hij Prometheus aan een rots vastketende in de Kaukasus...
en elke dag pikte zijn adelaar de lever van de arme man uit.
Iedere nacht groeide hij terug aan, om...
de volgende dag weer opgegeten te worden.
Ellendig lot.
Oedipus rukte zijn ogen uit toen hij ontdekte...
dat hij z'n vader had vermoord...
en met zijn moeder was getrouwd. Kennis die te laat kwam.
Jason...
ging naar het oosten en bracht het Gouden Vlies mee terug...
hij trouwde met een barbaarse vrouw, Medea.
Later, toen hij haar verliet voor een jongere vrouw...
slachtte Medea uit wraak hun twee kinderen af.
Mijn moeder zou mij nooit pijn doen.
Het valt niet mee om aan onze moeders te ontsnappen, Alexander.
Kijk uit voor vrouwen, je leven lang. Ze zijn veel gevaarlijker dan mannen.
Je herinnert je Achilles wel nog, van de verhalen over Troje.
Hij is mijn favoriet. - Waarom?
Omdat hij van Patroklos hield en zijn dood wreekte.
Omdat hij zonder vrees leefde, en Hector afslachtte.
Sommige zeggen dat hij een heethoofdige onnozelaar was...
die alleen voor zichzelf vocht en niet voor de Grieken.
Maar hij was een held, de grootste van Troje.
En zijn lot?
Dat hij jong moest sterven, maar met veel glorie.
Had hij een keuze?
Ja. Hij had een lang leven kunnen leiden, maar dan zonder glorie.
Jij droomt van glorie, Alexander. En je moeder moedigt je aan.
Maar er bestaat geen glorie zonder lijden en dat zal ze niet toestaan.
Zij maakt je zwak.
De goden maken het de mensen nooit gemakkelijk.
Kijk hier, Herakles.
Zelfs nadat hij zijn Twaalf Taken volbracht had...
werd hij gestraft met waanzin en slachtte hij zijn drie kinderen af.
Arme Herakles.
Grote Herakles.
Alle grootheid komt voort uit verlies.
Zelfs over jou zullen de goden ooit hard oordelen.
Als ik ooit koning ben zoals u, vader?
Haast je niet. Het is gevaarlijk genoeg.
Mijn vader stuurde me de oorlog in voordat ik wist hoe ik moest vechten.
Toen ik mijn eerste man doodde, zei hij:
'Nu weet je het. '
Ik haatte hem toen, maar nu begrijp ik het waarom ervan.
Een koning wordt niet geboren, Alexander.
Hij wordt gemaakt door staal en lijden.
Een koning moet weten hoe hij degenen die hij liefheeft, pijn moet doen.
Het is eenzaam. Vraag het aan Herakles.
Vraag het hen allemaal. Het lot is wreed.
Geen man of vrouw kan te machtig of te mooi zijn om geen rampspoed te kennen.
Ze lachen als je te machtig wordt en verpletteren alles wat je hebt opgebouwd.
De glorie die ze je gaven, ontnemen ze je weer.
Zij maken slaven van ons.
De waarheid zit in ons hart, en dat gaat niemand behalve je vader je zeggen.
De mensen haten de goden.
De enige reden waarom we hen aanbidden is dat we erger vrezen.
Wat is er erger?
De Titanen.
Moesten die ooit vrijkomen...
dan zou er een duisternis over ons komen die we nog nooit gezien hebben.
Zouden ze ooit kunnen terugkomen?
Kan Zeus de titanen voor eeuwig onder de Olympus berg gevangen houden?
Ze zeggen dat Zeus hen tot stof verbrandde met zijn bliksemschicht...
ze namen de asse van de Titanen, en puur uit wraak...
mengden ze die met die van sterfelijke mensen.
Waarom?
Wie weet deze dingen?
Op een dag zal alles veranderen.
De mensen zullen veranderen.
Maar eerst zullen de goden moeten veranderen.
Maar jij zult dit allemaal vergeten, Alexander.
Daarom noemen we ze dan ook mythes.
We kunnen het niet aan om het te onthouden.
Ik zal het onthouden.
En op een dag zal ik op muren zoals deze hier staan.
Alexander zei ooit tegen mij:
'We zijn het meest alleen wanneer we tot de mythes behoren. '
Falanx.
En aldus gebeurde het, in een droom...
even mythisch voor al de Grieken als Achilles die de Trojanen versloeg.
Op dit glorieuze moment in de tijd...
werd Alexander door iedereen bemind.
Maar achteraf lijkt het mij dat Babylon...
een minnares was waar je makkelijker in kwam...
dan het was om haar te verlaten.
Sikander. Sikander.
Aristoteles mag ze dan barbaren genoemd...
hebben, maar hij heeft Babylon nooit gezien.
Er is hier genoeg goud om 3 generaties Macedonische legers te betalen.
En Macedonië zou snel corrupt worden, Kassandros.
Grote rijkdom trekt de kraaien aan.
Toch niet de mannen die gevochten hebben?
We zullen ze goed betalen, Antigonos, maar...
niet als huurlingen voor komende gevechten.
Nu klink je echt zoals Filippos.
Filippos heeft Babylon nooit gezien.
Dat klopt, Hefaistion.
Hallo. - Hallo.
Alexander, je vindt me dan wel een stijve, oude man...
maar wat onze verschillen ook zijn, weet dat op deze dag...
je vader heel trots op je zou geweest zijn.
Dank je, Parmenios.
Ik vraag je om mijn eigen woede te vergeven, en mijn trots.
Die verblinden mij ook.
Een prachtig werk van het vasteland dat uit de vorige eeuw stamt.
Een gouden tijd, Alexander. Van grote waarde voor Athene en onze bondgenoten.
We nemen terug wat van ons is...
maar laten wat van de Perzen is ongemoeid.
Ja. Wij zijn de rijkste mannen op aarde, mijn vrienden.
Niet als je alles blijft weggeven. - Als kleinzonen van geitenherders...
heersen we nu over drie miljoen vierkante kilometer.
Maar...
Maar niemand van jullie vreest dat dit enorme lot onze ondergang kan betekenen.
Jullie overschatten ons.
Want zolang Darius nog ademt is hij de legitieme koning van Azië...
en ben ik slechts een koning van lucht.
Maar hij heeft geen macht, Alexander. Hij zit ergens in de bergen zonder leger.
Zolang dat hij ergens is, Filotas, kan er in hem geloofd worden.
Pas wanneer hij gevonden is zal het beslist zijn.
Het ziet er naar uit dat je dus al een besluit genomen hebt.
We moeten doen wat we in Gaugamela niet konden doen:
we moeten Darius opjagen, en hem te pakken krijgen.
Dat was niet je vaders missie. - En ik ben mijn vader niet.
Komaan. Zijn jullie het zo snel vergeten?
Het geluk is met de stoutmoedigen.
Geen wonder dat Darius vluchtte wanneer dit hier op hem wachtte.
Voor elke nacht van het jaar een andere.
Hoe kan ik hierna ooit teruggaan naar Lysimache?
Ik raad je aan om ze niet aan te raken
Leonnatus. Hier, ik zal dat wel doen voor jou.
Aristoteles was misschien wel vooruitziend.
Verblinden deze beelden ons door hun schoonheid, en corrumperen zij onze ziel?
Bagoas, grote koning. Darius' jongetje.
Bagoas. - Mooi gecastreerd, majesteit.
Heel succesvol. Hij was zeker één van de favorieten van de koning.
Hoe oud? Hij ziet er nog zo jong uit.
Hoe oud ben je nu, Bagoas? Achttien, negentien?
Van welke streek is hij? - Van het noorden, Sire.
Van de heuvels bij Susa.
Je spreekt onze taal.
Goed. Ik zou die van jullie willen leren. - Dat is doenbaar, heer.
Vertel me eens, Bagoas...
bedriegen mijn ogen mij of wil je de vrijheid krijgen...
om terug te keren naar je thuisland?
Heel mijn familie is al lang dood, grote koning.
Met uw toestemming zou ik willen blijven.
Goed dan, Bagoas.
Ptolemeus, zorg daar eens voor.
En dit geldt voor iedereen in de harem, vrouwen en eunuchs.
Wie er ook wil terugkeren naar huis, laat hen gaan.
Wat?
Hebben jullie dat gehoord, jongens? - Hij heeft ons vrijgelaten.
Grote Koning Alexander.
De Prinses van de Duizend Rozen...
en oudste dochter van de voormalige grote koning Darius...
Stateira.
Nobele Alexander...
ik smeek u om de levens... van mijn zusters...
mijn moeder, mijn grootmoeder.
U vergist zich niet, prinses Stateira.
Hij is ook Alexander.
Alstublieft.
Ik pleit voor de levens van mijn familie.
Verkoop mij als slaaf, Grote Koning maar... - Kijk eens...
in mijn ogen... prinses...
en zeg me... hoe wilt u behandeld worden?
Zoals ik ben... als een prinses.
Zo zal het geschieden.
U en uw familie zullen worden behandeld zoals mijn eigen familie.
U zult in dit paleis wonen zolang u dit zelf verkiest.
Heeft u nog andere verzoeken, mijn nobele prinses?
Nee.
Alles wat ik wenste...
heb ik al gevraagd.
U bent werkelijk... een koningin.
Ja, ze zou een perfecte partij voor je zijn...
maar je doet niets.
Drie maanden ben je daar nu, in Babylon, en ik ben hier in Pella...
aan de genade overgeleverd van je vele vijanden.
Antipater, die gewend is aan de macht die jij hem gaf...
zie ik steeds sterker worden.
Ik weet zeker dat hij heimelijk overlegt met Parmenios, die gevaarlijk is.
Maar kijk vooral uit voor hen die het dichtst bij je staan.
Ze zijn net slangen... en ze kunnen zich tegen je keren.
Generaal Crateros.
Kassandros is Antipaters zoon.
Zelfs Cleitus, je vaders favoriet...
en Ptolemeus, jouw vriend, ja.
Maar kijk het meest uit voor mannen die te veel denken.
Zij verblinden zichzelf.
Alleen Hefaistion sluit ik uit.
Maar ieder van hen maak je rijk...
terwijl je je moeder en jezelf in edelmoedige armoede achterlaat.
Waarom geloof je me nooit?
Alleen een duistere geest zoals de mijne ziet deze hartsgeheimen.
Want ze zijn duister, Alexander.
Zo duister.
Maar in jou, de zoon van Zeus...
schuilt het licht van de wereld.
Jouw metgezellen zullen schaduwen in de Onderwereld zijn...
wanneer jouw naam eeuwig in de geschiedenis leeft...
als het meest glorieuze licht van de jeugd, eeuwig jong, eeuwig inspirerend.
Nooit weer zal er een Alexander zoals jij zijn.
Alexander de Grote.
Onthou het, haal me naar Babylon, zoals je me hebt beloofd.
Ik kan je alleen maar helpen, want ze weten dat als ze jou kwaad doen...
zij te maken zullen krijgen met mijn wraak als koningin van Babylon.
Een hoog losgeld dat ze vraagt voor die negen maanden in haar buik.
Breng haar naar hier, Alexander.
Dat zal haar plezieren. - Plezieren?
Terwijl ik de gebarsten spiegel van haar dromen ben?
Blijf vannacht bij me, Hefaistion.
Ik neem mijn bad zelf wel.
Dank je, Bagoas.
Wat scheelt er?
In haar zie ik alles waar ik bang voor ben.
En toch heb ik geen idee wat het is, deze angst.
Ze was er altijd zo zeker van dat ik uit Zeus voortkwam.
Waarom, Hefaistion?
Ik denk dat er dingen zijn die wij ons niet kunnen voorstellen...
zoals de bliksem, verhalen over vreemde bevruchtingen.
Ik twijfel er niet aan.
Wat wordt mij verteld?
Welk lot wacht ons...? Wat wacht mij?
Wel, als ik Patroclos ben, dan sterf ik eerst.
En dan jij, Achilles.
De generaals zijn ongerust.
Ze stellen zich vragen over jouw obsessie voor Darius.
Ze zeggen dat het nooit de bedoeling was dat je koning van Azië ging worden.
Natuurlijk.
Ze willen slechts naar huis, beladen met goud. Maar ik heb de toekomst gezien.
Wel duizend keer, op duizend gezichten.
Deze mensen willen...
Smachten naar verandering.
Aristoteles vergiste zich in hen. - Hoezo?
Kijk naar hen die we hebben overwonnen.
Ze laten hun doden onbegraven.
Ze slaan de schedels van hun vijanden in, en drinken hun asse.
Ze paren in het openbaar.
Wat kunnen zij denken, of zingen, of schrijven, als niemand kan lezen?
Maar, als Alexanders leger kunnen zij ongekende hoogten bereiken.
Zij kunnen soldaat worden of in de steden werken.
De Alexandriës, van Egypte tot de Buitenste Oceaan.
We kunnen die landen met elkaar verbinden, Hefaistion...
en de mensen.
Sommigen zeggen dat die Alexandriës een verlengstuk van Alexander zelf zijn.
Ze lokken mensen de steden in om slaven van hen te maken.
Maar we hebben ze bevrijd, Hefaistion, van het Perzië, waar iedereen slaaf was.
De mensen van de wereld bevrijden...
zou nog groter zijn dan de glorie van Achilles, van Herakles.
Een daad die wedijvert met Prometheus...
die altijd een vriend van de mensheid was.
Denk aan het lot van deze helden.
Ze hebben enorm geleden. - We lijden allemaal.
Jouw vader, de mijne.
Ze kwamen allemaal aan het einde van hun tijd.
En op het einde, wanneer het zover is, telt alleen wat je gedaan hebt.
Je hebt ooit gezegd: 'De angst voor de dood drijft de mens. '
Zijn er geen andere krachten?
Als er geen liefde in je leven is...
Alexander?
Wat zou je doen moest je ooit het einde van de wereld bereiken?
Dan zou ik omkeren en de andere kant gaan veroveren.
Ik vraag me soms af of het je moeder niet is waarvoor jij wegloopt.
Zo veel jaren, zo veel mijlen tussen jullie.
Waar ben je bang voor?
Wie weet deze dingen?
Als kind vond mijn moeder mij goddelijk, mijn vader vond mij zwak.
Wat ben ik, Hefaistion?
Zwak of goddelijk?
Het enige wat ik weet is... dat ik in deze wereld alleen jou vertrouw.
Ik heb je gemist.
Ik heb je nodig.
Jij bent degene van wie ik hou, Hefaistion.
En niemand anders.
Jij bent alles waar ik om geef...
en, bij de zoete adem van Afrodite...
ik ben zo jaloers om je te verliezen aan die wereld die jij wil.
Jij zult me nooit verliezen, Hefaistion.
Ik zal altijd bij jou zijn.
Tot op het einde.
De veldtocht in het noordoosten van Perzië...
draaide uit op een zware guerrillaoorlog van bijna drie jaar.
We achtervolgden Darius tot in Bactria... maar kwamen net een paar uur te laat.
Hij was stervende toen we hem vonden, sire.
Hij vroeg om water.
Hij dronk en stierf.
De Grote Koning Darius was verraden door zijn eigen commandanten.
Uit eerbied voor zijn dode lichaam...
joeg Alexander de officieren na tot in onbekende landen...
hij stak zelfs de rivier Oxus over, en trok Sogdia binnen.
We bevochten ze zelfs op de onbekende steppen van Scythië...
waar alleen legendarische helden ooit gelopen hadden.
De overlevenden zeiden ons dat hier Europa en Azië aan elkaar grensden.
In feite waren we compleet verdwaald.
Hier stichtte Alexander zijn tiende Alexandrië en bevolkte het...
met veteranen, hun vrouwen en iedereen die het grensleven aandurfde.
Niet in staat enige vorm van nederlaag te accepteren...
bleef Alexander iedere stam vernietigen die weerstand bood...
tot de op dag dat hij als overgave het hoofd ontving van de laatste vijand.
Voor Alexander kon niemand anders aanspraak maken op de troon van Azië...
en dat omvatte nu ook heel Sogdia en Bactria.
Hier nam Alexander één van zijn meest mysterieuze beslissingen.
Tien jaar nadat zijn moeder er op aandrong dat hij met een Macedonische trouwde...
Mogen door onze verbintenis...
Griek en barbaar... samen in vrede leven.
De machtigste man ter wereld nam een vrouw die politiek niets betekende.
Waarom?
Volgens sommigen omwille van de eenheid tussen de stammen.
Volgens anderen was het het verlangen naar een opvolger.
En nog anderen zeggen dat Alexander echt verliefd werd.
Wie Roxanne ook echt was...
ik betwijfel of iemand van ons meer zag dan die peilloos diepe, zwarte ogen.
Bij deze glorieuze gebeurtenis...
breng ik een dronk uit op het geweldige leger dat zoveel gegeven heeft.
En ter ere van hen die zeven jaar geleden ten strijde trokken...
verklaar ik dat al jullie schulden aan de staat bij deze ingelost zijn.
Alexander zij geloofd.
En om mijn bruid te eren...
mijn beeldschone bruid...
erkennen we de vele vrouwen die onze lange weg gingen...
en schenken hun bruidsschatten passend bij een geschikt huwelijk.
En onze jongens dan?
En ten slotte...
ten slotte, eisen de goden niets minder van ons...
dan dat jullie kinderen een Griekse opvoeding genieten...
en een militaire training ondergaan onder onze bescherming...
opdat zij de nieuwe soldaten worden van ons koninkrijk...
in Azië.
Je vader keert zich om in zijn graf. Na al die tijd, de dochter van een heuveloverste.
Noem jij deze stammentrouwerij wettelijk?
Vergeet je niet dat mijn vader een barbaarse als koningin nam?
Ja, maar slecht weinigen noemen het een echt gelukkig huwelijk.
Maar waarom, Alexander? Zij is jouw gevangene.
Neem haar gewoon als je concubine.
Omdat ik een zoon wil hebben. Verdomme, Filotas.
Maar de helft van je edelen hebben zusters die goede moeders zouden zijn.
Om van een Aziatische mijn koningin te maken, en geen gevangene...
getuigt van respect voor onze onderdanen.
Het zal ons samenbrengen, ons verenigen.
Wat niet betekent dat ik geen Macedonische ga nemen.
Als tweede vrouw? Dan beledig je Macedonië.
Nooit zal ons volk aanvaarden dat de zoon van dit meisje koning wordt.
Ze zullen al kwaad genoeg zijn als ze horen dat hun mannen allemaal
een tweede vrouw hebben in Barbarië.
Wel, dan zullen ze het weten.
Bij Athena's gerechtigheid, dit meisje heeft pit.
Zij zal een dappere zoon voortbrengen.
Alexander.
Dit gaat om de eer van ons koninkrijk.
Precies. Wat win je er nu precies mee, Alexander?
We kwamen naar Azië om hen te straffen voor hun misdaden en dat is gelukt.
Zeven jaar van huis en nu zwerven we van streek tot streek...
in achtervolging op nomaden en bandieten terwijl Macedonië mankracht nodig heeft.
Waarvoor? Om wegen in Azië te bouwen?
Om deze mensen steden te schenken? - En nu, om er legers van te maken?
Steden stichten en onze macht uitbreiden, is niet zwerven.
Welk nut heeft dat voor Macedonië? - Het is nu veel rijker.
Kijk wat je hen geeft. - Met alle respect...
als je beter had gestreden in Gaugamela toen jouw flank instortte...
Hoe durf je, Nearchos?. - Generaal Nearchos voor jou, jongen.
Alexander had onze flank te ver uitgerokken.
Er was niets dat mijn vader...
of iemand van jullie konden gedaan hebben.
Filotas.
Alexander, ik ken je al sinds je geboorte.
Ik steunde je ten tijde van je vaders dood.
Geef ons tenminste, in Zeus naam...
en uit respect voor de raad die jou als koning heeft gekozen...
geef ons een Macedonische erfgenaam.
Een Macedonische erfgenaam.
Ik heb duidelijk gehoord wat je zegt. - Maar...
Parmenios. Neem na de bruiloft twee brigades mee naar Babylon, waar ik op jou reken...
en op Antipater in Griekenland, om ons rijk...
in stand te houden en deze expeditie te bevoorraden.
Ik ga met mijn leger overwinteren in Marakand.
Ik ga tot Apollo bidden dat je inziet hoever je afwijkt van je vader's pad.
Verdomd jij, Parmenios, met je goden en jouw Apollo.
Mijn vader had oorlog voeren in het bloed, en niet redevoeren zoals jij.
Hij verlangde niet naar oorlog, Alexander, en genoot er niet zo van.
Hij overlegde met zijn edelen, als gelijken, zoals het een Macedoniër betaamt.
Zijn besluiten stonden los van zijn persoonlijke verlangens.
Ik heb ons verder geleid dan waar mijn vader durfde over dromen.
Oude man...
wij leven in nieuwe werelden.
Alexander, wees redelijk.
Waren zij ooit voorbestemd om onze gelijken te worden?
Om in onze voorspoed te delen?
Ken je Aristoteles' woorden nog?
Een Aziatische?
Wat zou een gelofte betekenen voor een ras dat zich nog nooit aan
zijn woord tegenover een Griek hield?
Vervloekt zij Aristoteles. - Alexander.
Bij Zeus en al de goden...
wat maakt jou zoveel beter dan zij, Kassandros?
Beter dan je in feite bent. In jou en in hen net zoals in jou, zit dat.
Alexander.
Wat me verontrust, is niet jullie gebrek aan respect voor mijn oordeel.
Het is jullie minachting voor een veel oudere wereld dan de onze.
Vijf voor de man die mij vermoordt.
Drink nog iets, Cleitus.
Ben jij niet aan een koning gebonden? - Cleitus.
Alexander, je lijkt zwak wanneer je deze eerbewijzen niet aanvaardt.
Ik begrijp het, m'n lieve vader...
maar dat is tegen de Griekse traditie. - Dan zijn de Griekse tradities zwak.
Ik vind nog altijd dat zij meer uit dit koopje gesleept heeft dan hij.
Mijn dochter, Roxanne... zal een goeie echtgenote voor u zijn.
Zij zal voor u doden.
Geweldige overweldiger, heerser over hemel...
en aarde.
Om ons verbond te eren bied...
ik, Oxyartes, u deze mooie geschenken aan.
Ik zou in naam van mijn volk een toost op u willen uitbrengen.
Goedemorgen, Sire.
Wij zullen voor jou vechten, Alexander.
En het gaat bloederig worden.
Wie is die beer?
Parmenios.
Je hebt altijd volledige controle gehad over je bevoorradingslijnen.
Zijn pessimisme is besmettelijk.
Maar hij zal trouw blijven...
zolang zijn zoon bij ons blijft.
Hé.
Haar ogen verraden dat ze om je geeft, Alexander.
Misschien wel te veel.
De overlevering zegt hier...
dat zij die te veel liefhebben alles verliezen...
en dat zij die met ironie liefhebben...
het volhouden.
Ik heb het in Egypte gevonden.
De man die het mij verkocht zei dat het kwam uit een tijd...
toen de mensen de zon en de sterren aanbaden.
Ik zal altijd aan jou denken... als de zon, Alexander.
En ik bid dat jouw droom over alle mensen mag schijnen.
Ik wens je een zoon toe.
Jij bent een groot man.
Er zullen er velen van jou houden, Alexander
maar geen enkele zo zuiver en zo diep...
Je... houdt van hem?
Hij is Hefaistion.
Dank je Bagoas.
Je jongen?
Er zijn veel verschillende manieren om te beminnen, Roxanne.
Kom.
Nee.
Nee, nee.
Nee. Nee.
Wees niet bang.
Zo hoort het.
Een man zoekt een vrouw op het hoogste punt van de wereld...
en vindt haar.
De mythe wordt bewaarheid.
Groot man, Sikander...
ik ga je nu doden.
Doe het.
Maak het af. Ik zou het...
Ik zou hetzelfde doen. Ik zal als een dwaas sterven...
voor deze liefde.
Mijn leven is nu van jou.
Jij zult mijn zoon baren.
Wie is die vrouw die jij je koningin noemt, Alexander? Een meisje uit de bergen?
Jij, met jouw afkomst.
Ze maakt nu al vijanden met haar sterke, onhandige inborst.
Verwar ons niet.
Ik was nooit barbaars, zoals Filippos zei.
Wij zijn van Achilles' koninklijk bloed.
Zeus is je vader.
Ik begrijp dat ze je wat geluk brengt...
maar hoe kan zij jou helpen?
Je moet weten dat zij niet in jouw naam spreekt...
die van jou is, en van jou alleen.
Draag er zorg voor, beveilig hem...
en luister naar me wanneer ik je zeg, doe iets... en doe het snel.
Na zeven jaar vragen de mensen zich af:
'Wie is die koning Alexander?'
Ik schonk je voldoende bewijs. Antipater ondermijnt je gezag dagelijks.
Keer terug naar Babylon en versterk je centrale macht.
Of kom terug naar huis in Macedonië en voer hervormingen door.
Maar jaag je droom niet verder na... verder naar het oosten.
Jouw leven en dat van mij hangen er van af.
Onthoud... ik denk enkel aan jou.
Zoals ook jij je glorieuze bestemming moet erkennen.
Denk goed over je moeder.
Zorg voor me.
Bescherm me tegen je vijanden als je weg bent.
En onthou dit voor altijd...
ik ben het die het meest van jou houdt.
Was je maar niet zo'n zwakke afspiegeling...
van mijn moederhart.
Zo snel al zwanger, die kleine hoer.
Hij zal haar in de lente huwen, tijdens het Feest van Dionysos...
en als haar eerste zoon geboren is...
zal haar lieve oom Attalus Filippos overhalen...
om die jongen tot zijn opvolger te benoemen...
en hemzelf tot regent.
En jij zal...
op een onmogelijke missie gestuurd worden...
tegen een afschuwelijke, noordelijke stam
om verminkt te worden tijdens nog maar eens een nietszeggende oorlog om vee.
En ik, niet langer koningin, zal ter dood worden gebracht...
samen met je zuster en de resterende leden van onze familie.
Soms wenste ik dat u het licht zag, moeder.
De waarheid is dat hij niets van u heeft afgenomen wat u toch al niet had.
Actie ondernemen is de enige manier.
Kondig nu je huwelijk aan met een Macedonische.
Verwek een kind van puur bloed, dan is hij één van hen, niet van mij...
dan moet hij jou wel tot koning uitroepen.
Kinase is er nog altijd.
Eurydice was perfect geweest. Als je vader, dat zwijn, haar niet had verkracht.
Zeg niets meer over mijn vader.
Hoort u me? Niets meer.
Je hebt gelijk.
Vergeef me.
Een moeder heeft te veel lief.
Wie zal ik 's avonds nog in slaap zingen?
Ik wou... ik wou dat we meer tijd samen konden doorbrengen.
Zoals vroeger, toen je nog zo'n lieve jongen was.
Daar is nooit tijd voor geweest, moeder.
Sinds mijn jeugd is me geleerd om altijd de beste te zijn.
Arm kind van me, je bent net als Achilles...
verdoemd door je grootheid.
Ja. Neem mijn kracht aan.
Verwar nooit je gevoelens...
met je plichten, Alexander.
Een koning moet in publiek gebaren maken naar het gewone volk.
Dat weet ik. Maar je wordt deze zomer negentien...
en de meisjes zeggen nu al dat je niet van ze houdt, maar van Hefaistion.
Ik begrijp het wel. Dat is normaal voor een jongeman.
Maar als je naar Azië gaat zonder erfgenaam, zet je alles op het spel.
Hefaistion houdt van me, zoals ik ben...
niet om wie ik ben.
Houdt van? Houdt van?
Bij Dionysos...
begrijp dan toch hoe Filippos denkt, voor je eigen bestwil.
Je leven hangt ervan af.
Ik weet dat allemaal, Alexander. Jij bent niets voor hem.
Zijn spionnen omringen je...
om er zeker van te zijn dat je niet samenzweert tegen hem.
En toch lijk je wel te slapen.
Je gaat dit jaar niet overleven als je niets doet.
Hou op.
Ik ben zijn enige waardige zoon.
Jij krankzinnige vrouw.
Hij zou mij nooit iets aandoen.
Zelfs als Eurydice een zoon krijgt, dan krijgt hij de macht pas op z'n 20ste.
Ja, en dan zou jij veertig zijn.
Oud en wijs, zoals Parmenios. En Filippos' jongste zoon zou er 20 zijn.
Net zoals jij nu, maar opgevoed door hem, en van zijn eigen bloed.
Nu zal hij jou de troon nooit meer geven, Alexander.
Nooit.
Wat moet ik dan doen?
Wat er ook maar nodig is.
Wanneer ben je gek geworden?
Het zou burgeroorlog worden, clan tegen clan, chaos.
Ja. En jij zou winnen.
Omdat de jongeren van jou houden zoals van een god.
Ik verbied je om nog ooit zo tegen mij te spreken.
Zo'n man zou voor altijd door de Furies achtervolgd worden.
Wat heb jij te vrezen van de Furies...
door een bedrieger die op de troon zit te vermoorden...
voordat hij jou en jouw moeder vermoordt?
Waarom geloof je mij nooit?
Filippos wilde jou niet.
Je had problemen met je ademhaling... en hij wou je in de bergen achterlaten...
zodat de vogels je ogen konden uitpikken.
Wat jij allemaal niet weet, mijn arm kind.
Lanice weet hier niets van.
Lanice.
Ik was er bij.
Lanice niet.
Nee, Alexander...
Zeus is jouw vader.
Ik lag bij hem neer, die nacht in de wind, net zo zeker als bij een sterfelijk man.
Nooit heeft er iemand met mij gevrijd zoals toen, die keer.
Genoeg.
De helft van de Griekse moeders deelt die fantasie.
Ik waarschuw je, moeder.
Vergis je niet.
Je gaat dit meisje niet meer aandacht geven dan zijn andere vrouwen.
Je zult je gedragen zoals we altijd al gedaan hebben.
Als de eersten.
Ik vraag me af... heb je ooit van hem gehouden?
Wat?
Ik ben er nooit mee gestopt.
Wat is er, Orestes?
Ik smeek u om vergiffenis, mijn koning.
Ik kan hier niet bij betrokken zijn.
Wie heeft dit gedaan?
Zeg het me.
zeg het. - Hermolaus.
Dood aan alle tirannen.
Ik heb dit niet gedaan.
Ik heb je gekend, en van jou gehouden zolang als ik je al ken.
Nooit vind je nog iemand die zo toegewijd is.
De samenzwering, zoals ze bestond... raakte Alexander diep.
Niet alleen waren de jongeren erbij betrokken die zijn dromen deelden...
maar het betrof ook Filotas, zijn metgezel sinds zijn jeugd...
toen een page bekende dat hij Filotas...
een paar dagen eerder op de hoogte bracht...
Alexander. - van de samenzwering.
Herinner je mij zoals ik ben.
Ik herinner je, Filotas, maar niet zoals jij je jezelf herinnert.
En mij en anderen hier lijkt het mede door de getuigenis van je minnares...
dat de ware aard van je ziel ambitie is.
Nee.
We voelden allemaal dat hier meer aan de hand was dan seksueel gekibbel.
Alexander wilde de waarheid en Filotas' antwoorden waren niet bevredigend.
Voer hem weg, alstublieft.
Alexander en de zijnen organiseerden snel en zonder veel gerucht een proces...
en samenzweerder of opportunist, Filotas werd schuldig bevonden aan verraad.
Nee, Alexander, nee. - Voer hem weg.
De verdachten werden allemaal geëxecuteerd.
Niemand van ons verdedigde Filotas...
maar niemand mocht hem dan ook.
En zijn macht werd natuurlijk onder ons verdeeld.
Voor hij stierf, martelden we hem...
om te weten wat zijn vader Parmenios wist...
Maar we konden het niet ontdekken.
Wat we moesten doen met Parmenios en zijn...
20.000 man die onze voorraadlijnen bewaakten...
was een delicatere kwestie. Was hij onschuldig in deze zaak?
Of, had hij besloten actie te ondernemen voor zijn tijd voorbij was?
De mannen zullen hun koning volgen. - Alexander zal er niet zijn.
Alexander was genoodzaakt op te treden...
en hij sloot het kamp binnen het uur af na de eerste beschuldigingen tegen Filotas.
Ga nu, Antigonos en Cleitus.
En ga snel.
Na drie dagen hard rijden arriveerden Antigonos en Cleitus...
bij Parmenios, Filippos' trouwste generaal.
Diens soldaten accepteerden de schuld van Parmenios...
omdat ze de wraakcode goed begrepen die maakte...
dat het familiehoofd verantwoording droeg voor het gedrag van allen.
Velen onder ons vonden dat we beter af...
waren zonder die pompeuze doorn, Parmenios...
want Alexander zorgde ervoor dat wij allen royaal bevorderd werden.
Als we goudstukken op Alexanders naam...
gaan uitgeven, gaan we op weerstand stuiten.
Cleitus. Antigonos.
Parmenios.
Kom, Alexander, drink die droefheid weg.
Kon dorst het verdriet maar stillen, Ptolemeus.
Er is maar één ding beter dan het winnen van een veldslag, mijn zoon...
en dat is de smaak van een nieuwe vrouw.
Dat zul je veel zoeter vinden dan zelfmedelijden.
Pausanias, je verveelt me. - Alexander.
Scheer je weg. - Alexander, ik vond hét meisje voor jou.
Hoe heet je, schat? - Antigone.
Hoe heet je? - Antigone.
Ik hou van je. - En ik hou van jou, Cleitus.
Alsjeblieft, nee. - Zo, dat is het.
Ik slaap wel in mijn graf, Hefaistion.
Zolang ik leef, dans ik liever.
Pausanias.
Wie is je nieuwe vriend?
Er is geen nieuwe vriend. - Niet doen.
Niet doen. Alstublieft, nee. Nee.
Een toost.
Ik drink op onze Griekse vrienden en op ons nieuw bondgenootschap...
Macedonië en Griekenland, gelijkwaardig in grootheid.
En op Filippos, onze koning, zonder wie...
dit bondgenootschap niet mogelijk was geweest.
Kom, Attalus, zo is het wel genoeg geweest.
En tot slot drink ik op het huwelijk van de koning met mijn nicht, Eurydice...
een Macedonische koningin waar we trots op kunnen zijn.
Op Filippos en Eurydice...
en op hun wettige zonen.
Niet doen.
En wat ben ik dan, jij hond? Kom op dan.
Wat een schande.
Zwijgen.
Zwijg, jullie allemaal. - Alstublieft.
Dit is mijn huwelijk, en geen openbare knokpartij.
Onbeschaamd jong.
Verontschuldig je, bij Zeus, voor je mij onteert.
U verdedigt de man die mijn moeder een hoer en mij een bastaard noemde.
En ik onteer u? - Jij gaat luisteren zoals je moeder.
Attalus is nu ook familie van mij, net als jij.
Kies uw familie dan wat voorzichtiger uit.
Ik ga niet toekijken hoe u zichzelf te schande maakt.
Je beledigt me. - Ik beledig u.
U mag de grond nog niet kussen waarop mijn moeder loopt.
Jij hond, je koningin zo te beledigen. - Ik zou me moeten schamen?
Ik trouw met dat meisje als ik dat wil, en ik krijg zo veel zonen als ik wil.
Daar kunnen jij en je harpij van een moeder niets aan doen.
Waarom, dronkeman, denk jij...
dat alles wat ik doe en zeg van mijn moeder afkomstig is?
Omdat ik haar hart ken, bij Hera... en ik zie haar in jouw ogen.
Jij begeert deze troon te veel.
Wij allen weten dat die wolvin van een moeder van jou mij dood wil hebben.
Wel, droom samen maar verder, jongen.
Filippos, het is de wijn die spreekt. Laat hem, het kan tot morgen wachten.
Nu.
Ik beveel het je.
Verontschuldig je tegenover je bloedverwanten.
Verontschuldig je.
Dat zijn mijn bloedverwanten niet.
Goedenacht, oude man.
En als mijn moeder hertrouwt, nodig ik u uit op haar huwelijk.
Bastaard.
Je zal me gehoorzamen. Kom hier.
Is dit de man die jullie van Griekenland naar Perzië brengt?
Hij haalt het niet eens van de ene bank naar de andere.
Mijn paleis uit. Je bent verbannen, jij bastaard.
Verbannen uit dit land. Je bent niet welkom hier.
Jij bent geen zoon van mij.
In de lente leidde Alexander een leger van 150.000 man...
over de Hindu Kush passen...
het onbekende tegemoet.
In zijn droom was dit de beloofde weg naar het einde van de wereld.
We vormden nu een mobiel rijk,
zich duizenden mijlen ver terug uitstrekkend tot in Griekenland.
Koks en architecten, doktoren, opzichters...
geldschieters en echtgenotes...
kinderen, minnaressen en hoeren.
En niet te vergeten de slaven...
de anonieme, kromgetrokken ruggengraat van dit nieuwe beest.
Verwoest of verrijkt, ten goede of ten kwade...
geen enkel veroverd land bleef onveranderd.
Hoewel nog toegewijd aan Roxanne...
verminderden Alexanders bezoeken aan haar tent...
toen er één, en toen twee jaren voorbij gingen zonder erfgenaam...
wat Alexanders trots diep trof.
Men zegt dat Zeus Prometheus daarboven vastketende.
In één van die grotten.
En dat daar vlak boven een adelaarsnest is.
Ik veronderstel dat hij iedere avond naar beneden duikt en Prometheus' lever uitpikt.
Weet je nog wat Aristoteles zei over deze bergen?
Ja, dat weet ik nog.
Dat, wanneer we op deze hoogte waren... we Macedonië konden zien in het westen...
en de verste oceaan in het oosten.
Maar ik vrees dat de wereld veel groter is dan iedereen ooit droomde.
Een wereld van Titanen.
De verkenners hebben alle mogelijke sporen bekeken, Alexander.
Er is geen doorgang.
Behalve dan zuidwaarts, door India.
Waren we goden, dan konden we deze muren naar de oosterse oceaan slopen.
Dat zullen we doen, Alexander.
Over een paar jaar zullen we terugkeren.
Maar eerst moeten de manschappen hun thuis weer zien.
Heb jij je thuis al gevonden...
Ptolemeus?
Ik denk toch, meer en meer, aan Alexandrië.
Daar is het tenminste warm.
En Thais... die vond het heerlijk daar.
Vrouwen drijven mannen huiswaarts.
Een dergelijk gevoel ken ik niet. - Jij hebt Babylon, Alexander.
Waar je moeder op je uitnodiging wacht.
Inderdaad, ik heb Babylon.
Maar elk land en met iedere grens die ik oversteek...
sloop ik weer een andere illusie.
Ik voel dat de dood de laatste zal zijn...
En toch drijf ik mezelf meer en meer op...
om dat 'thuis' te bereiken.
Waar is onze adelaar gebleven?
We moeten verder gaan, Ptolemeus...
Tot we het einde vinden.
90 seconden...
60 seconden...
30 seconden...
India, het land waar de zon geboren werd...
en naar verluidt nog rijker dan Perzië...
was nooit verkend of veroverd.
Vanaf het begin poogden wij een land zonder centrum te verenigen.
Koningen die tegen elkaar samenspanden.
een doolhof van stammen, voortgedreven door zeloten en filosofen...
terwijl ze bij de duizenden stierven in naam van hun vreemde goden.
We zagen dingen waarvan we nooit gedroomd...
hadden, en de we nauwelijks konden beschrijven.
We zagen vogels die konden praten en mensen die het niet konden.
Crateros, die vooruit trok, bevocht dichtbehaarde mannen...
zij waren klein en leefden in de boomtoppen.
Ginder. - Het zijn dieren.
Tot Hefaistion ons overtuigde dat het dieren waren die mensen nadeden...
maar hun eigen vacht droegen.
Ze noemden deze stam 'apen'.
Aap. Aap.
Maar wij zagen weinig verschil met de stammen die dicht bij hen woonden.
Kijk eens naar zijn hand. - Het lijkt zo op de onze.
Hallo, kleine man.
Kunnen ze ook praten? - Nee, maar ze zingen en maken geluiden...
vanuit de boomtoppen van het woud.
We zagen mannen die in het openbaar naakt rondliepen...
en urenlang voor zich uit staarden en niets deden.
Sommigen waren wel 200 jaar oud.
En dan was er nog de regen.
Nooit eerder hadden we water van bij de goden zien vallen...
gedurende 60 dagen en nachten.
Goed gewerkt vandaag.
Zorg ervoor dat de vrouwen en kinderen te eten krijgen.
Jij weet wel beter, Machatas.
Wat gaat je zoon zeggen?
Komaan, man. Hoe ouder je wordt, hoe sterker.
Inderdaad, mijn koning. Wees jij mijn paard, Alexander.
Ik zal overal aan je zijde staan.
Alles rotte weg in deze regen...
en grote aantallen mannen stierven ellendig door de kleine slangen...
die overal in dit slechte land te vinden waren.
Wat is er gebeurd? - Een beet in de nek.
Nee. Zeus, nee.
Hou vol. Hou vol.
Wees dapper.
Zeus.
Onze queeste naar goud verdween als sneeuw voor de zon toen we inzagen...
dat er niets te halen viel.
Men werd steeds humeuriger.
We slachtten alle Indiërs af die weerstand boden.
En omdat het lokale water vervuild was... dronken we de sterke wijn.
Zuidoostwaarts trekkend...
schonk Alexander vaak het veroverde land terug aan de verslagen koningen...
om ze tot bondgenoten te maken.
Dit viel niet in goede aarde bij het leger...
dat zich begon af te vragen:
Zijn we hier voor de rijkdommen? Of was Alexander...
in een meedogenloze en krankzinnige zoektocht om Herakles' glorie te imiteren...
hen vergeten?
Wat een leger vlug gewaar wordt in hun botten...
is waar de goden naartoe willen.
Kus hem.
Op Bagoas. - Op Bagoas.
En op de god van mijn moeder, Dionysos... - Dionysos.
die volgens onze Indische bondgenoten hier geweest is, nog voor Herakles...
zo'n 6000 jaar geleden.
Op een held.
Roxanne.
Je verliest aanzien.
Die Indiërs... zijn een minderwaardig, slecht volk.
Je probeert hen niet eens te begrijpen.
Ik probeer het.
Maar ik weet dit, Alexander.
In Perzië ben je een grote koning.
Hier...
haten ze je.
Laten we terugkeren naar Babylon.
Daar sta je sterk.
We praten er later wel over.
Ja.
Later.
Praten.
Ik kom.
Vanavond.
En ik zal wachten.
Goedenavond, mijn koning.
Majesteit.
Kom, Alexander, drink mee met ons.
Alexander. - Alexander.
Ik weet nog hoe je het haatte dat jouw vader dronk.
Nu weet ik waarom.
Dionysos is een held.
Maar hij breekt ook de geesten.
Hij vernietigt onze zelfcontrole.
Zelfcontrole is een minnaar die ik al veel te lang ken, Ptolemeus.
De strijd kruipt in mijn botten.
En ik ondervind dat succes even corrupt is als mislukking.
Maar Dionysos, gezegend zij zijn oude ziel...
bevrijdt mij van mijzelf.
En dan, dan verheft mijn geest zich.
Dan ben ik simpelweg Alexander.
Een toost op Bagoas.
En op 30.000 mooie, Perzische jongens...
die we opleiden voor dit prachtige leger.
En ter nagedachtenis aan Filippos.
Had hij zijn Macedoniërs...
maar kunnen zien veranderen... in zo'n knap leger.
Op Filippos.
Op een echte held.
Filippos.
En op Cleitus en zijn benoeming tot despoot van Bactria.
Cleitus.
Dat is een mooie omschrijving, Ptolemeus.
Maar we herkennen allemaal wat een pensioen en een verbanning is...
na 30 jaar dienst.
Verbanning?
Van waar, Cleitus?
Van mijn thuis, Alexander, Macedonië.
Je had me kunnen vragen waar ik de rest van mijn leven wou doorbrengen.
Noem jij deze belangrijke provincie besturen een verbanning?
Heeft uwe Majesteit iemand van zijn naaste metgezellen...
een provincie zo ver van huis gegeven?
Dan zal jij geen erg goed gouverneur wonden, nietwaar, Cleitus?
Het zij zo.
Laat me maar wegrotten in Macedonische lompen...
in plaats van te pronken... met oosterse pracht en praal.
Ik buig en beef niet zoals die hielenlikkers die u omringen.
Hefaistion, Nearchus, Perdikas.
Als gouverneur van één van onze meest Aziatische gebieden...
Cleitus, snap je het niet dat wanneer mijn Perzische onderdanen...
voor mij neerbuigen het belangrijk is voor hen, om dat te doen?
Sta ik er op dat Grieken hetzelfde doen?
U aanvaardt toch Griekse geschenken als zoon van Zeus, nietwaar?
Alleen wanneer ik ze aangeboden krijg.
Waarom weigert u die nutteloze vleierijen niet?
Welke soort vrijheid is dit, dat er voor u moet gebogen worden?
Je buigt wel voor Herakles, en hij was sterfelijk...
maar wel een zoon van Zeus.
Hoe kunt u, die zo jong bent, uzelf vergelijken met Herakles?
Waarom niet?
Ik heb op mijn leeftijd al meer bereikt.
Even ver gereisd.
Waarschijnlijk verder.
Herakles deed het alleen.
Veroverde u Azië alleen, Alexander?
Wie heeft de invasie van Azië voorbereid...
toen u nog op uw billen kreeg van mijn zuster, Lanice?
Was dat uw vader niet?
Of is zijn bloed niet langer goed genoeg?
Zeus-Amon, nietwaar? - Je beledigt me, Cleitus.
Je bespot m'n familie. Wees voorzichtig.
Uw vader had barbaren nooit tot vrienden gemaakt...
of ons gevraagd hen als gelijken in de strijd te zien.
Zijn wij niet langer goed genoeg?
Ik weet nog van de tijd...
dat we van man tot man konden spreken, vrank en vrij.
Niets van dit geschraap, gekruip.
Ik weet nog toen we op jacht gingen...
toen we worstelden op de vloer van het gymnasium.
Nu kust u hen?
En neemt een barbaarse, kinderloze vrouw die u koningin durft te noemen?
Ga snel weg, Cleitus, voor je je leven verwoest.
Vreest uw geweldige trots de goden niet langer?
Dit leger... Dit leger is je bloed, jongen.
Zonder hen ben je niets.
Je bent niet langer van nut voor deze missie.
Voer hem weg. - Ben ik je niet langer van nut?.
Wat was mijn nut toen ik je jongetjesleven redde bij Gaugamela?
Was je toen de zoon van Zeus? Wat als ik je daar ik het stof had laten sterven?
Denk je dat we dan gedwongen waren om met bruine apen te paren?
Alexander.
Roep de wachters. Arresteer hem wegens verraad.
Ik zal met hem meegaan. - Alexander.
Wie steunt hem? - Nee.
Wie steunt hem?
Ik neem mijn vader, Zeus, als getuige.
Ik breng jullie allemaal nog voor hem voor het gerecht.
Dan zullen we eens zien hoever deze samenzwering reikt.
Voer hem weg. - In naam van de goden, weg met hem.
Bekijk jezelf nu eens. De bleekscheet, Alexander.
Die zich verschuilt achter zijn sprookjesgod.
Of ben je te groot om je te herinneren wiens leven door mij gered werd?.
Ik ben meer mans dan je ooit zal zijn. Ooit. - Breng hem weg.
Hij is weg. Hij is weg. - Alexander.
Komaan.
Wat ben jij een tiran. Je bent een slechte tiran geworden, Alexander.
Je hebt het over samenzweringen tegen jou?
Hoe zat het met die arme Parmenios?
Eruit.
Hij heeft je trouw gediend. Kijk hoe jij hem beloond hebt.
Je hebt me gedwongen jouw lage daad uit te voeren. Ben je niet beschaamd?
Ondankbaar wezen. Niemand, zelfs mijn ergste vijand heeft zo tegen mij gesproken.
Begrijp je wat ik zeg?. Despoot. Valse koning.
Jij en je barbaarse moeder leven samen in schande.
Cleitus.
Mijn Cleitus. Cleitus.
Laat me er door. - Er mag niemand binnen gaan.
Ik ben de koningin.
Ik wil hem zien. Ik wacht al drie dagen.
Hij zegt niemand, zelfs u niet.
Hij heeft me nodig. - Nee, dat heeft hij niet.
En heeft hij jou nodig?
Hefaistion, je vergist je.
Het leger wordt onrustig, het stelt zich vragen.
Alexander.
Zij willen dat je hen geruststelt.
Gruwelijk.
Als een oude minnaar vergeven ze je, maar vergeten doen ze het nooit.
Hij was een ouder wordende dronkaard. - Hij was mijn vriend.
Zijn zuster Lanice was mijn kindermeisje.
En hoe heb ik haar terugbetaald?
Twee broers dood, en hem eigenhandig omgebracht.
De laatste van haar bloed.
Wat kan ze anders doen dan de dag dat ik geboren ben bewenen?
Kom. Jij weet beter dan wie ook: Grote daden worden gesteld...
door mannen die ze uitvoeren en die er geen spijt van hebben.
Jij bent Alexander.
Medelijden en verdriet zullen je alleen maar vernietigen.
Ben ik zo arrogant geworden dat ik ook blind ben geworden?
Soms is om altijd van iedereen het beste te verwachten...
arrogantie.
Dan had Cleitus dus gelijk. Ik ben een tiran geworden.
Nee.
Maar misschien een vreemdeling.
Je bent te ver gegaan.
Ze begrijpen je niet meer.
Nu spreken ze over Filippos...
alsof ik een voorbijtrekkende wolk was...
die vlug vergeten zal zijn.
Ik heb gefaald... compleet.
Je bent sterfelijk.
En dat weten ze.
En ze vergeven je omdat je maakte dat ze trots zijn op zichzelf.
Filippos ze ooit...
dat er in ieder van ons een Titaan schuilt.
En dat ze wachten, in onze as gemengd.
Het was niet door de wijn dat ik moordde.
Het was omdat ik het wou.
Filippos, koning van Macedonië...
en leider der Grieken.
M'n hele leven wachtte ik om de Grieken door het stof te zien kruipen voor Macedonië.
Vandaag is die dag.
Ze zeggen nu al, 'Filippos was een groot generaal...
maar Alexander is gewoon groots. '
Maar als je me ooit weer beledigt... dan vermoord ik je.
Ik heb je gemist.
In de lente, Perzië.
Jij zal het bevel ter rechterzijde voeren.
Ik ben vereerd, vader. Ik zou het niet willen missen...
niet voor alle goud van de wereld.
Dat je, ooit, zal hebben.
Hij maakt zichzelf tot de 13de god.
Hij heeft zoveel wijn gedronken, m'n arme Filippos, dat hij buiten zinnen is.
Majesteit. - Attalus.
Ik hoop dat de prins het spektakel evenzeer waardeert...
als onze regent het doet.
Hij is erg moe.
Hallo.
Pausanias, breng de rest van de garde. - Koninklijke garde.
Naar de arena. Mars.
Geen garde, Majesteit? Met die mensenmassa?
Met al die Grieken. - Cleitus, Cleitus.
Mijn Cleitus.
Deze man kun je altijd vertrouwen, Alexander.
Behandel hem zoals je mij behandelt.
Hij dekt je in de rug.
Ja, vader.
Mijn volk biedt bescherming genoeg vandaag.
Laat die Grieken maar zien hoe ik vrij rondloop tussen mijn volk.
En dat ze me dan nog eens 'tiran' noemen.
Laat de hoofdgarde maar binnen na mijn entree.
Cleitus, zorg dat de wijn de hele dag rijkelijk vloeit.
Ik wil dat men mij aardig vindt.
Hebben ze het niet gezegd? Ik ga alleen naar binnen.
Jij komt binnen met de hoofdgarde.
Toe maar.
- Vader, het is beter als ik u vergezel.
Jij wilt de wereld tonen dat je mijn opvolger bent.
Is het dat wat ze wil?
Kijk niet steeds zo gepijnigd, Alexander. Wees een kerel.
Wees blij dat je hier mag zijn, na je beschamende gedrag.
Bij Herakles, Zeus en alle goden,...
gehoorzaam me toch eens deze keer.
Houdt moed, vader.
En verheug u bij iedere stap... en onthoud uw grote moed.
En nu onze geliefde koning, Filippos...
ter ere van wie deze bruiloftsspelen beginnen.
Pausanias, ik zei je toch...
Wie is je nieuwe vriend?
Er is geen nieuwe vriend.
Nee. Niet doen, alstublieft. Nee.
Leve de koning.
Alexander, zoon van Filippos.
Mogen de goden de koning zegenen.
Alexander is koning.
Je bent nu de koning. Je bent de koning.
Lang leve Alexander.
Alexander. - Koning Alexander.
Alexander.
Alexander is koning.
Mogen de goden Alexander zegenen.
Mogen de goden de koning zegenen.
Alexander.
Jullie breken mijn hart, mannen.
Bang.
Natuurlijk zijn jullie bevreesd.
We zijn allemaal bevreesd...
omdat er nog nooit iemand zo ver gegaan is.
En nu zijn we weken verwijderd van...
de omringende oceaan, onze weg naar huis.
We zullen een vloot schepen bouwen...
en zullen heel de weg terug varen de Nijl af tot in Egypte.
En vanuit Alexandrië zijn we binnen een paar weken terug thuis.
Daar zullen we onze geliefden terugvinden.
Om met hen onze grote schatten en verhalen over Azië te delen.
En om van onze onuitwisbare glorie te genieten tot het einde der tijden.
Volg Alexander. - Ik ga je volgen.
Wat?
Stilte? - Wij volgen je, Alexander.
Crateros.
En nog één.
Mijn koning.
Ik ben een vechtersbaas.
Ik hou niet van gezeur. Ik sta het in geen enkele van mijn eenheden toe.
Ik heb veel manschappen verloren.
Jonge mannen, die nog nooit een vrouw gehad hadden.
Sommigen stierven door ziekten.
Anderen werden afgeslacht in Scythië op de oevers van de Oxus.
Sommigen stierven eervol.
Sommigen hadden alleen geen geluk.
Maar ze stierven.
Acht jaar geleden bracht ik er 40.00 mee naar jou.
En we marcheerden achter jou aan meer dan 10.000 mijl.
In de regen en in de zon vochten we voor jou.
Sommigen van ons hebben in meer dan 50 veldslagen gezeten.
We hebben veel barbaren gedood.
En wanneer ik nu rondkijk, hoeveel van die gezichten zie ik nu?
Nu wil je dat we tegen nog meer van die...
gekke apenstammen, oostwaarts van hier vechten.
We horen geruchten over duizenden van die olifantmonsters...
over nog eens honderden rivieren.
Crateros. Mijn beste Crateros.
Wie beter dan jij kan zo spreken, de nobelste van allen.
Maar je weet dat niets in mij zonder litteken is.
Zwaard, mes, steen, katapult, knots. Ik heb alle leed met jullie gedeeld.
Ja, dat deed u, mijn koning, en daarom hebben we u ook lief.
Maar, bij Zeus, er zijn er te veel gesneuveld.
U heeft geen kinderen, Alexander, en wij zijn maar...
en wij als nederige mannen willen...
de goden niet vertoornen. Al wat wij wensen...
is onze kinderen te zien... onze vrouwen, onze kleinkinderen, nog één keer...
voor we naar onze broeders gaan in het donkere huis Hades.
Ja. Je hebt gelijk, Crateros.
Ik ben nalatig geweest.
Ik had jullie, veteranen, veel eerder terug moeten sturen. En ik ga het doen.
De eersten zullen de Zilveren Schilden zijn.
Vervolgens zij die zeven jaar dienden, met volledige pensioenen uit onze schatkist.
Gerespecteerd, rijk, geliefd.
Door jullie vrouwen en kinderen zullen jullie de rest van jullie leven...
als helden behandeld worden en jullie zullen een vreedzame dood sterven.
Maar je droomt, Crateros.
Die eenvoud eindigde lang geleden, tezamen...
met je Perzische minnaressen en kinderen...
en met je bezittingen die toenamen met iedere plundering.
Omdat je verliefd werd op alles in het leven wat mannen ten gronde richt.
Begrijpen jullie het niet?
Jullie weten, net zo goed als ik...
dat als de jaren verstrijken en de herinneringen vervagen...
en al jullie grote overwinningen ver achter jullie liggen...
er slechts herinnerd zal worden dat je je koning in de steek liet in Azië.
Want ik ga verder, met mijn Aziaten.
Naar de jakhalzen dan met jou, Alexander.
We zijn hier door jou, jij laat ons in de steek.
Schande. - We willen naar huis gaan, Alexander.
We zijn de glorie moe.
We willen onze vrouwen en kinderen zien voor we sterven.
Ik heb kinderen die ik zelfs nog niet gezien heb.
Ik wil mijn kinderen zien.
Ik heb betaald voor jullie bastaardkinderen. Ik nam zelf niets.
En alles wat ik van jullie vraag is nog één maand.
Schande. - Dit is jouw koning.
Wat zou uw vader hiervan zeggen?
Ik bracht jullie verder dan hij ooit gedroomd heeft.
Ga naar huis dan. Ik reken wel op de moed van de Barbaren.
Ik trek oostwaarts.
Hij wil ons dood zodat wij niet kunnen getuigen van zijn misdaden.
Wie zei dat? - We zien Macedonië nooit meer terug.
Verachtelijke lafaard. Stap naar voren
Uit je beschuldiging in het publiek. - Zodat je ons kan vermoorden?
Zoon van Zeus. - U onteert uw echte vaders nagedachtenis.
Of vermoordde u hem ook, net als Cleitus?
Verberg je in de menigte, want ik vermoord je.
Mannen jullie beledigen mijn eer, mijn vaderschap. Arresteer hem.
En hem. Ja. En jij, Demetrius, de schreeuwer.
Noem jij mij een moordenaar? Aan mijn handen kleeft geen bloed.
Hem ook. Ja, jullie zullen gestraft worden voor jullie verraad.
Jullie spotten met mijn schaamte over Cleitus, en zeggen dat ik
een haar van mijn vader zou gekrenkt hebben.
Arresteer hem. Na alles wat ik voor jou gedaan heb, jij zwijn.
Lafaards. Verraders.
Vooruit, kom maar af. Waar zijn jullie dolken?
Door de opstand neer te slaan en de aanstichters te executeren...
deed hij niets, denk ik, wat een andere generaal in oorlogstijd ook zou doen.
Maar het leger was overduidelijk verdeeld.
En Alexander was niet langer bij iedereen geliefd.
En hij trok verder, zuidwaarts naar de buitenste oceaan.
Ik moet toegeven dat ik ontgoocheld ben.
Vooral over de verslagen die berichtten dat je verder oostwaarts gaat.
Pas op, want deze manier van doen ontsteekt de zintuigen met trots.
Hoe dan ook, ik heb nu lang genoeg geleefd...
om het je te vragen, wanneer zoveel anderen...
zoveel emotie tentoonspreiden in hun oneerbiedigheid tegenover jou.
Ik kan alleen maar hopen dat je verder doet aan wat je begon toen je 12 was.
Wees voor altijd die man, Alexander, en je zal nooit struikelen.
En misschien zal je bewijzen aan die oud materialist...
zoals je altijd van mij dacht:
Dan tóch een dromer.
Blijf kalm.
Samen zijn we net zo sterk als de goden.
Weer af met links, en sla hard toe met rechts.
Angst is onzin. Tijdverlies.
Schilden bijeen.
Gevechtsposities.
Vooruit.
Mannen, houd jullie messen gereed.
Volg me.
Sla hard toe, jongens. Sla hard toe.
Kom op, Macedoniërs. Waarom vallen jullie terug? Haast je.
Cavalerie.
In drieën verdelen. Hergroeperen en omsingelen.
Hou de linie vast.
We moeten schuilen.
Nee. Cavalerie volg mij. - Volg Alexander.
Aanvallen. Aanvallen. Aanvallen.
De Falanx is in gevaar.
Meleager, zeg tegen Farnakos dat hij onmiddellijk terug naar het midden moet.
Zoek Hefaistion op de rivieroever en stuur alle cavalerie naar het midden.
We moeten Crateros bereiken voor het te laat is.
Hefaistion. Naar het centrum.
Komaan, Macedoniërs. Rijden.
Rijden.
Coenus. weg daar.
Nee.
De paarden weigeren. - Te voet, dan.
Terugtrekken, mannen. Terugtrekken.
Kom, Bucephalus.
Wees niet bang, mijn vriend.
Kom, Bucephalus.
Het is slechts zon en schaduw.
Bucephalus en Alexander.
Nog een laatste keer zijn het jij en ik.
Is het niet groots om te leven met immense moed...
en te sterven met eeuwige roem?
Vooruit, Macedoniërs. Waarom vluchten jullie?
Willen jullie eeuwig leven? In naam van Zeus, aanvallen.
Aanvallen.
Alexander.
De koning is gevallen. - Naar de koning.
Het was zijn bloedigste veldslag.
Een ware slachtpartij.
We zouden nooit meer menselijk zijn.
Ga weg.
Ga.
Hoe kun je je publiekelijk zo schaamteloos gedragen?
Omdat het zo moest zijn.
Zo wilde ik geen koning worden.
Niemand geeft jou de schuld. - Achter mijn rug wel. In het geheim.
Laster is geen macht. - Schaamte wel?
Wie heeft mijn vader vermoord?
Zeg het me.
Zeg het me, of zal ik jou laten berechten voor zijn moord?
Pausanias. - Hij had hulp.
Hielp jij hem?
Nee, nooit.
Waarom? Waarom zou ik?
Zovelen wilden dit.
Grieken, Perzen, mannen, vrouwen.
Ik zou geschokt zijn moest er een god bestaan die hij niet onteerd had.
Ironisch toch, hoe...
een jongen die hij een keer te veel te pakken nam, hem te pakken kreeg.
Je bent gek. En vervloekt.
Je hebt de Furies ontketend, je kent hun kracht niet.
En, wie overdrijft er nu?
Zelfs als het je diepste wens was...
Dat is een leugen. Hij was mijn vader. Ik hield van hem.
Hij was je vader niet.
Je hebt geen bloedschulden aan die man.
Je liegt en liegt en liegt.
Je spint al die leugens rond mij zoals een tovenares, en brengt me in verwarring.
Kijk naar je. Kijk naar je.
Je bent alles wat hij niet was.
Hij was grof, en jij bent verfijnd.
Hij was een generaal, en jij bent een koning.
Hij kon zichzelf nooit beheersen... en jij zal over de wereld heersen.
De goden vervloeken je als je zo praat.
Zo vol van trots... zonder enige rouw voor je echtgenoot.
Rouwen... om hem?
Wat weet jij van Filippos?
Nee, Alexander. Zeus is je vader.
Gedraag je daarnaar. - Het eerste wat ik deed zou jou doden zijn.
Je doodde mij al in mijn wieg.
Je bracht me ter wereld, omhuld door je haat.
Haat jegens hen die sterker zijn
Haat jegens mannen. - Ik heb je met heel mijn hart onderwezen, Alexander.
En bij Zeus en Dionysos, je bent prachtig opgegroeid.
Vervloekt zij je tovenaresziel.
Jouw ziel is ook de mijne, Alexander.
Nee. Nee.
Je hebt me alles afgepakt wat ik liefhad en nu ben ik net als jij.
Hou op. Gedraag je niet zoals een jongen.
Je bent een koning. Gedraag je dan ook zo.
Parmenios staat voor één keer aan onze kant.
Executeer Attalus zo snel mogelijk.
Neem hun land in, en roei die familie definitief uit.
Eurydice? Nooit.
Lach maar, monster.
Hartenbreker.
Hoe denk je zo dit jaar te overleven?
Heb je dan niets geleerd van Filippos? - Alleen van u, moeder.
Van de allerbeste.
Wat heb ik gedaan dat je me zo haat?
Op een dag zul je dit begrijpen.
Maar ik draag slechts jou in mijn hart.
Ik weet wat je nodig hebt.
En nu is de tijd er klaar voor.
De goden staan je bij.
Immense rijkdom, macht, veroveringen.
Alles wat je begeert.
De wereld is van jou.
Neem hem.
Hij zag zijn moeder nooit terug.
En terwijl hij weg was, oorlogvoerend tegen de noordse stammen...
liet Olympias Filippos' nieuwe vrouw, Eurydice, en haar zoon vermoorden.
En uit noodzaak liet Alexander haar oom Attalus executeren.
Hij leeft nog. Alexander.
Mannen van Macedonië...
we gaan naar huis.
Wat? - Wat?
Naar huis? - We keren terug.
We keren terug naar huis.
Zijn leven had moeten eindigen in India
maar dat is de mythe.
Herakles stierf aan 'n vergiftigd tuniek, dat zijn jaloerse vrouw hem per abuis gaf.
Grote Zeus...
wij hebben u in bloed aanbeden.
Kijk welwillend neer op onze stappen huiswaarts...
en glimlach naar onze ruggen.
Mogen al degenen die hier na ons komen beseffen, wanneer zij dit altaar zien,...
dat hier ooit Titanen waren.
Terwijl hij zo tot de goden bad aan het einde van de grote reis...
zei Alexander het oosten vaarwel en trok direct westwaarts...
dwars door de grote woestijn van Gedrosia...
op zoek naar de kortste route huiswaarts, naar Babylon.
Hier keek hij machteloos toe hoe zijn leger wreed ten onder ging.
Niet door een menselijke vijand... maar door de natuur.
Tot op heden is onbekend hoeveel mensen er omkwamen.
Het was de grootste blunder van zijn leven.
En toen hij eindelijk Babylon bereikte, na zes jaar in het Verre Oosten...
tartte hij weer ieders verbeelding door nog eens twee vrouwen te nemen.
Alexander had nu drie vrouwen, twee minnaars...
een twistzieke moeder en een turbulent Griekenland...
gouverneurs van twijfelachtige trouw in verschillende provincies...
en generaals die elke beslissing van hem in vraag stelden.
En daarbovenop, een ongedurig nieuw leger...
dat uit tien Aziaten voor elke Griek bestond...
en die slechts door één dunne draad bijeengehouden werden.
Ze hebben het nog eens bekeken. De haven kan slechts tot 20 voet verdiept worden.
Vraag dan de mening van de Feniciërs. Ze moet dieper worden.
Alexander. We zitten al aan meer dan...
12.000 talenten aan hout alleen voor de vloot.
En de kosten voor hun bepantsering zijn onthutsend.
Wacht maar af, we betalen het wel. - Hoe?
Onze wapenuitrusting... Onze schatkist...
Met onze toekomst, Kassandros, het beste kapitaal wat we hebben.
Dan nog, ik twijfel er sterk aan dat de
Feniciërs zoveel hout op tijd kunnen leveren.
We zouden misschien met minder schepen...
kunnen vertrekken, of tot de lente wachten...
Er komt geen uitstel, Nearchus.
Ptolemeus, hoe staat het met onze bibliotheek?
De bomen worden op dit ogenblik geveld.
Goed. We mogen onze bibliotheken niet vergeten.
In al onze Alexandriës wil ik bibliotheken.
Gisteravond was hij nog... - Het is het water, majesteit.
Hij mengde het met de wijn.
Hoe kan dat?
Tyfus uit India? - Maak u niet te veel zorgen, majesteit.
Een paar goeie nachtrusten zullen volstaan. Maar geen wijn of koude kip.
Met het verzorgingsplan dat ik hier ingesteld heb...
Kom, dokter.
Ik voel me beter.
Ik zal snel weer uit bed komen.
Komende lente vertrekken we naar Arabië en ik kan niet zonder jou gaan.
Arabië.
Je kleedde me vroeger als een sjeik...
zwaaiend met je houten zwaard.
Jij liet me als enige nooit winnen.
De enige die ooit eerlijk tegen me was.
Je hebt me van mezelf gered.
Laat me niet in de steek, Hefaistion.
Ik herinner me de jongeman nog die Achilles wilde zijn...
en hem vervolgens overtrof.
En wat gebeurde er toen?
Onze mythe is er één die alleen jongemannen geloven.
Maar het was zo'n mooie mythe. - We reiken uit, we vallen.
Hefaistion.
Ik maak me zorgen om je als ik weg zal zijn. - Ik ben niets zonder jou.
Kom, vecht, Hefaistion.
We zullen samen sterven.
We zullen kinderen krijgen bij onze vrouwen,
onze zonen zullen samen spelen zoals wij deden.
Duizend schepen gaan we hier te water laten, Hefaistion.
We zullen Arabië rondvaren en naar de Golf van Egypte varen.
Van daar zullen we een kanaal graven, door de woestijn naar de Middenzee.
En dan trekken we op naar Carthago. En dat...
geweldige eiland, Sicilië, zal ons belasting betalen.
Daarna de Romeinen. Grote krijgsmannen, maar wij verslaan ze wel.
Dan gaan we de noordelijke wouden verkennen...
en langs de Pilaren van Herakles de westelijke oceaan bevaren.
En dan zullen op een dag de volkeren zich vermengen en vrijuit reizen.
Azië en Europa zullen elkaar ontmoeten.
En we zullen oud worden, Hefaistion...
en de Nieuwe Wereld vanaf ons balkon aanschouwen.
Hefaistion?
Nee.
Waar is die dokter? - Ik heb hier geen verklaring voor, majesteit.
Het is niet mogelijk. Ik zweer het bij Apollo. - Executeer hem.
Breng hem naar buiten en executeer hem.
Kom maar, kom. - Leugenaars. Leugenaars. Jullie haatten hem. Jullie allemaal.
Ga weg. Ga direct weg.
Scheer jullie weg. Feeksen. Eruit. Eruit.
Ben je weer dronken?
Ga weg. - Hij is dood.
Wie? - Velen haatten hem...
maar niemand anders had dit aangedurfd.
Is Hefaistion dood?
Ben je gek geworden?
Monster.
Ben je gek? - Al wat ik liefhad, heb je me ontnomen.
Mogen alle Furies je eeuwig vervloeken. Gehoorzaam mij.
Alexander. Ik draag je kind. Alexander.
Alexander, we hebben een zoon. - Nee.
Het kind. - Majesteit, nee.
Alexander, ik draag je kind. Mijn echtgenoot, mijn koning.
We hebben een zoon.
Mijn arme, arme, verdoemde zoon.
Raak me nooit meer aan.
Nee.
Eén laatste toost.
Voor de zonsopgang.
Op mijn oude vrienden.
En op de mythes. - Op de mythes.
Ja, vooruit. Drink op.
Op de volgende dageraad.
Mijn kleine Achilles.
Gezegend, Alexander. - Heer, wij houden van u.
Gezegend, Alexander.
Meester, deze kruiden komen ven Delphi.
Ze hebben mijn broer gered.
Ga maar liggen. - Dank je.
We houden van je, Alexander.
Alexander.
We houden van je, Alexander... en van jouw zaad.
In beweging blijven, mannen, alstublieft.
Ja, kom.
Kom naar Babylon. Ik wacht op je. Je enige, liefhebbende zoon.
Voor de mannen.
Bagoas.
Kan je mij niet wat beter maken? Het vreet aan mij.
Ik ben nog nooit zo werkeloos geweest.
De vloot zal nooit uitvaren tegen de lente. Ik moet gaan.
Jij hebt me alles gegeven.
Bagoas. - En u hebt aan mij...
de gelukkigste tijd van mijn leven gegeven, Alexander.
Gelukkig? Wat is dat, gelukkig?
Wanneer je lichaam en geest op het punt staan om te gaan breken...
denk je alleen nog maar aan het nu.
En dan kijk je terug... en daar was het, het geluk.
In het doen, nooit in het denken.
Toch heb je mij zo gelukkig gemaakt.
Het is voorbij, Bagoas.
Het is voorbij.
Wacht. We hebben zijn zoon hier.
Alexander. Wacht.
Wacht.
Gieren. Wacht.
We hebben zijn zoon.
Pas drie maand oud.
Blijf alstublieft leven.
Alexander, het leger zal uiteenvallen.
Gouverneurs zullen revolteren. Zonder orders komt er oorlog.
We smeken u. Zeg ons wie het is.
Wie moet dit grootse rijk regeren?
Wie wilt u, Alexander? - We smeken u, zeg het ons.
De mythe wordt waar.
Zeus is uw vader.
Wie zal het zijn?
Wij smeken u, wie?
Wat heeft hij gezegd? - 'Voor de beste. '
Hij zei: 'Voor de beste. ' - Wat?
Nee, hij zei, 'Voor Crateros. ' - Voor Crateros?
Waarom zou hij 'Crateros' zeggen?
Op de 10de juni, een maand voor zijn 33ste verjaardag...
gaf Alexanders grote hart het uiteindelijk op.
En hij voegde zich, zoals plechtig beloofd, bij Hefaistion.
Maar in zijn korte leven bereikte hij, zonder twijfel...
de mythische glorie van zijn voorvader Achilles, en meer.
Olympia's zonde, de moord op z'n vader,...
is in mijn ogen een mogelijkheid.
Voor hem? Een last.
Alexander hield te veel van glorie om het te stelen.
Maar door zijn bloedband, niet meer dan dat, was ook hij schuldig.
Nee.
Vergrendel de deuren. - Zijn lichaam blijft in Babylon.
Zijn lichaam hoort in Macedonië. - Binnen enkele uren...
vochten we als jakhalzen om zijn lijk.
De oorlog om de wereld was begonnen 40 jaar hielden ze min of meer stand.
Crateros en Antigonos in West-Azië.
Solucas en Perdikas in het oosten. Ikzelf in Egypte.
Tot we zijn rijk in vier delen opsplitsten.
Heren, wij zijn geen barbaren.
Wij zijn de toekomst... - Eruit.
Ik denk dat Alexander ontgoocheld geweest zou zijn door ons.
Natuurlijk waren er geruchten dat hij vergiftigd...
was door één of andere groep generaals...
maar de waarheid in deze is intussen allang niet meer te achterhalen.
Kassandros zorgde er met zijn vervalste dagboeken voor...
dat hij Alexander afschilderde als een zieke en afgestompte dronkaard.
Velen geloofden dat,
om de verdenking van henzelf af te wenden.
Hij bewees zeker en vast dat hij aanleg had voor politiek en moord...
toen hij zeven jaar later Olympias liet executeren.
Zij ging haar dood met grote moed tegemoet.
Vijf jaar... Nee, het was zes jaar later dat hij...
er uiteindelijk in slaagde om Alexanders bloedlijn volledig te vernielen...
toen hij Roxanne vergiftigde...
evenals Alexanders 13-jaar oude zoon...
de echte erfgenaam van het rijk.
Maar ook Roxanne hield net zoals Olympia opkuis...
geholpen door verscheidene generaals.
Een paar dagen na Alexanders dood, liet ze Stateira vergiftigen.
Dat was reden genoeg om sommigen te laten geloven...
dat zij het was die achter Hefaistion's plotselinge verdwijning zat.
Maar dit is volgens mij niet bewezen.
Bagoas verdween helemaal uit de geschiedenisboeken...
een wijs besluit, waarschijnlijk.
Maar ik wil hier getuigen dat zijn liefde en toewijding voor Alexander...
ontegensprekelijk en buitengewoon waren.
Nu ben ik de bewaarder van zijn lichaam...
dat hier op Egyptische wijze gebalsemd werd.
Ik volgde hem op als farao, en ik heb nu al 40 jaar geregeerd.
Ik heb twee zonen, die beiden jaloers zijn op elkanders macht.
Maar zij zullen uitgroeien tot goeie vaders en echtgenoten.
En ik vertrouw er op dat zij hun zaken eerlijk gaan afhandelen.
Maar zij zagen nooit...
de geweldige cavalerieaanval van Gaugamela...
Of de bergen van de Hindu Kush...
wanneer we ze met het 100.000 man grote leger overstaken naar India.
Hij was een god, Cadmos...
of toch het dichtste daarbij van alles wat ik ooit gekend heb.
'Tiran'. roepen ze zo gemakkelijk. Daar lach ik om.
Geen enkele tiran heeft ooit zo veel teruggegeven.
Wat weten zij van de wereld, deze schooljongens?
Er zijn sterke mannen nodig om te heersen.
Alexander was meer, hij was een Prometheus, een vriend van de mensen.
Hij veranderde de wereld.
Voor hem, waren er stammen...
en na hem, was alles mogelijk.
Plots heerste het gevoel dat de wereld door één koning geregeerd kon worden
en voor iedereen beter kon zijn.
Achttien grootse Alexandriës verspreid over de hele wereld heeft hij gebouwd.
Het was een rijk, niet van land en goud, maar van de geest.
Het was een Hellenistische beschaving...
die open stond voor iedereen.
Maar de waarheid is nooit simpel...
en toch ook weer.
De waarheid is dat wij hem vermoord hebben.
Door onze stilte stemden we ermee in.
Omdat...
Omdat we niet meer verder konden.
Wat konden we, bij Ares, meer verwachten, dan...
opzij te worden geschoven zoals Cleitus?
Om na al die tijd onze welvaart weg te geven...
aan Aziatische hielenlikkers die wij verfoeiden?
Rassenvermenging, harmonie?
Hij sprak hier wel over...
maar ging het niet meer over Alexander...
en nog maar een bevolking die hem gehoorzaamde?
Ik heb nooit in zijn droom geloofd.
Geen enkele van ons deed dat.
Dat is de waarheid over zijn leven.
De dromers putten ons uit.
Ze moeten sterven voor ze ons doden met hun verdoemde dromen.
Gooi dat allemaal maar weg, Cadmos.
Allemaal onzin van een oude dwaas.
Je zal noteren: 'Hij stierf door koorts en algehele verzwakking. '
Goed, grote Farao.
Hij had in Macedonië kunnen blijven, trouwen, en een gezin stichten.
Hij zou als een gevierd man gestorven zijn.
Maar zo was Alexander niet.
Zijn hele leven vocht hij om los te komen van de angst.
En hierdoor, en door niets anders, bevrijdde hij zichzelf.
De meest vrije man die ik ooit kende.
Zijn tragedie bestond uit een toenemende eenzaamheid...
en ongeduld met hen die hem niet begrepen.
En als zijn streven...
om de Grieken en de Barbaren te verenigen moest falen...
Wat een falen was het.
Zelfs zijn falen torende uit boven de successen van andere mensen.
Ik leefde...
Ik leefde een lang leven, Cadmos...
maar glorie en de herinnering van de mensen...
is slechts voorbehouden aan hen die hun grootse visie volgen.
En de grootste van allen is degene die men nu noemt...
Megas Alexandros.
De grootste van allemaal.