"Η τύχη βοηθά τους τολμηρούς" ΒΙΡΓΙΛΙΟΣ
ΒΑΒΥΛΩΝΑ, ΠΕΡΣΙΑ Ιούνιος 323 π.Χ.
Αλέξανδρε, ο στρατός θα διχαστεί.
Χωρίς τις εντολές σου θα ξεσπάσει πόλεμος!
Σε ικετεύουμε! Πες μας ποιος!
ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, ΑΙΓΥΠΤΟΣ 40 χρόνια αργότερα
Ο κόσμος μας χάθηκε πια.
Είμαι ο τελευταίος που έμεινε ζωντανός.
Αν αυτό είναι ευλογία, ή κατάρα μόνο ο Άδης το γνωρίζει!
Αλλά πλήρωσα το τίμημά μου. Με αίμα...
Και κατεστραμμένα όνειρα.
Λένε πως ήμαστε η σπουδαιότερη μαχητική δύναμη...
που γνώρισε ποτέ ο άνθρωπος.
Μεγαλύτερη ακόμα και από την εκστρατεία στην Τροία.
Μα πώς μπορώ να το πω;
Πώς να σας περιγράψω πώς ήταν να είσαι νέος...
να κάνεις μεγάλα όνειρα...
και να πιστεύεις, όταν σε κοιτούσε ο Αλέξανδρος στα μάτια..
πως μπορούσες να κάνεις οτιδήποτε. Οτιδήποτε!
Κοντά του και υπό το φως του Απόλλωνα...
ήμαστε καλύτεροι από τους εαυτούς μας.
Είναι αλήθεια...
Γνώρισα πολλούς σπουδαίους άντρες στη ζωή μου.
Αλλά μόνο έναν κολοσσό.
Και μόνο τώρα, που γέρασα...
κατανοώ τι πραγματικά ήταν αυτή η δύναμη της φύσης.
Ή μήπως όχι;
Υπήρχε πραγματικά ένας τέτοιος άνθρωπος, σαν τον Αλέξανδρο;
Και βέβαια, όχι!
Τον εξιδανικεύουμε, τον κάνουμε καλύτερο από ό,τι ήταν.
Όλοι οι άνθρωποι φτάνουν στο απόγειό τους και πέφτουν...
Φτάνουν στο ζενίθ και πέφτουν...
Στην Ανατολή, η αχανής Περσική Αυτοκρατορία...
κυβερνούσε σχεδόν ολόκληρο τον γνωστό κόσμο.
Στη Δύση, οι άλλοτε σπουδαίες Ελληνικές πόλεις-κράτη...
η Θήβα, η Αθήνα, η Σπάρτη...
είχαν όλες κατακτηθεί λόγω της υπεροψίας τους.
Για 100 χρόνια, οι Πέρσες βασιλείς δωροδοκούσαν τους Έλληνες...
με τον χρυσό τους, για να πολεμούν ως μισθοφόροι.
Ο Φίλιππος, ο μονόφθαλμος, ήταν αυτός που τα άλλαξε όλα αυτά.
Ενώνοντας φυλές αγράμματων βοσκών με το αίμα του...
έφτιαξε έναν επαγγελματικο στρατό...
που ανάγκασε τους πονηρούς Έλληνες να υποταχθούν.
Μετά έστρεψε το βλέμμα του προς την Περσία...
όπου έλεγαν ότι ο σπουδαίος βασιλιάς, ο Δαρείος...
από το θρόνο του στη Βαβυλώνα...
φοβόταν τον Φίλιππο.
Ο Φίλιππος δολοφονήθηκε, προς μεγάλη χαρά της Περσίας...
και ίσως με χρηματοδότησή της σε χρυσό...
και ο Αλέξανδρος, στα είκοσί του...
έγινε ο νέος κυβερνήτης της Μακεδονίας.
Αποζητώντας εκδίκηση για τον θάνατο του Φίλιππου...
απελευθέρωσε όλες τις πόλεις της Δυτικής Ασίας...
φτάνοντας Νότια ως την Αίγυπτο...
όπου ανακηρύχθηκε "Φαραώ της Αιγύπτου".
Λατρευόταν σαν Θεός!
Τελικά, προκάλεσε τον ίδιο το Δαρείο σε μάχη...
στην καρδιά της Περσικής Αυτοκρατορίας, κοντά στη Βαβυλώνα.
ΓΑΥΓΑΜΗΛΑ, ΠΕΡΣΙΑ 331 π.Χ 45 χρόνια νωρίτερα
Ήταν παράνοια.
40.000 από εμάς, ενάντια σε εκατοντάδες χιλιάδες βάρβαρους...
παντελώς άγνωστους σ'εμάς...
συγκεντρωμένους υπό τις εντολές του ίδιου του Δαρείου.
Η Ανατολή και η Δύση είχαν συναντηθεί...
για να αποφασίσουν το μέλλον του γνωστού κόσμου.
Ήταν η μέρα που ο Αλέξανδρος περίμενε όλη του τη ζωή.
Γιος Θεού...
Ήταν μύθος, φυσικά. Τουλάχιστον ως μύθος ξεκίνησε.
Εγώ ξέρω.
Ήμουν εκεί.
Στο άνοιγμα των περσικών γραμμών. Πάμε για τον αρχηγό.
- Θα σκοτώσουμε τον Δαρείο; - Μας τον έφεραν οι Θεοί επιτέλους!
Αν πεθάνω εγώ, χάνεται ένας Μακεδόνας.
Μα οι Πέρσες δεν μπορούν να κινηθούν χωρίς τις εντολές τού Δαρείου!
Εδώ! Ακριβώς εδώ θα κόψουμε τον λαιμό του περσικού στρατού.
Είναι παράνοια. Δεν θα φτάσεις ούτε στα 10 βήματα απ'τον Δαρείο.
Είδες το τεράστιο μέγεθος της δύναμής τους, Αλέξανδρε;
Μα αν τους κρατήσεις στ'αριστερά, γενναίε μου, Παρμενίωνα...
μαζί με τον γιο σου, τον Φιλώτα, για μία μόνο, το πολύ δύο ώρες.
Και εσύ, άτρωτε Αντίγονε, την κεντρική φάλαγγα.
Περδίκκε...
Λεοννάτε...
Νέαρχε...
Πολυπέρχοντα...
Αν τους ακινητοποιήσετε ανάμεσα
στα τείχη των σάρισσών σας εδώ, στο κέντρο...
το ιππικό τους θα ακολουθήσει εμένα προς τα δεξιά.
Και όταν ο γενναίος Κάσσανδρος απλώσει την αριστερή τους πλευρά...
θα δημιουργηθεί μία τρύπα.
Τότε εγώ με το ιππικό μου, ο σεβαστός μου Κλείτος...
ο Πτολεμαίος και ο Ηφαιστίωνας...
θα χτυπήσουν μέσω αυτού του κενού.
Και θα δώσουμε το θανάσιμο χτύπημα στο κεφάλι του Δαρείου.
Μα τον Απόλλωνα, πότε χρησιμοποιήθηκε ποτέ το ιππικό για να διασπάσει γραμμή πεζικού;
Τι κάναμε στην Κυρίνεια;
Έστω και με τύχη, συγχρονισμό και τους Θεούς μαζί μας...
πρέπει να καταστρέψουμε ολοσχερώς τον στρατό τους αύριο.
Αλλιώς θα γίνουμε έρμαια των ληστών στην επιστροφή στην πατρίδα.
Μιλάς για την πατρίδα.
Και για υποχώρηση.
Δεν καταλαβαίνεις, Παρμενίωνα;
Η Βαβυλώνα είναι η νέα μου πατρίδα.
Αν είναι να πολεμήσουμε, πρέπει να γίνουμε αόρατοι.
Κάνε καλή χρήση του στρατού σου. Χτύπα απόψε, που δεν το περιμένουν.
Δεν διέσχισα την Ασία για να κλέψω αυτή τη νίκη.
Όχι! Είσαι πολύ έντιμος για κάτι τέτοιο!
Σίγουρα η επιρροή των Ιστοριών για την Τροία κάτω απ'το μαξιλάρι σου!
Μα ο πατέρας σου δεν ήταν λάτρης του Όμηρου.
Η γη δυτικά του Ευφράτη; Το χέρι της κόρης του σε γάμο;
Πότε ξαναδόθηκαν τέτοιες τιμές σε Έλληνα;
Δεν είναι τιμές αυτές, Παρμενίωνα! Δωροδοκίες είναι!
Που οι Έλληνες αποδέχονται εδώ και υπερβολικά πολύ καιρό!
Ξεχνάς πως ο φονιάς του πατέρα μου είναι στην άλλη άκρη της κοιλάδας;
Δεν ξέρουμε σίγουρα πως περσικός χρυσός ήταν που προκάλεσε τη δολοφονία.
- Δεν έχει σημασία αυτό! - Δεν είναι αλήθεια και το ξέρεις!
Ο πατέρας σου σού'μαθε να μην υποτάσσεις ποτέ
τη λογική σου στα πάθη σου.
Κι εγώ σε ικετεύω! Με όλη μου την εμπειρία...
Ανασυντάξου!
Γύρνα στην ακτή και συγκέντρωσε μεγαλύτερη δύναμη.
Θα το έκανα... Αν ήμουν ο Παρμενίωνας.
Αλλά είμαι ο Αλέξανδρος.
Και όπως η Γη δεν έχει δύο ήλιους...
έτσι και η Ασία δεν αντέχει δύο βασιλιάδες.
Αυτοί είναι οι όροι μου.
Και αν ο Δαρείος δεν είναι ένας δειλός που κρύβεται πίσω απ'τους άντρες του...
θα'ρθει να με συναντήσει αύριο.
Και όταν υποκλιθεί στην Ελλάδα...
ο Αλέξανδρος θα δείξει οίκτο.
Μα τις αλυσίδες του Άρη, έχει τσαγανό!
Πρέπει να του το αναγνωρίσεις, Παρμενίωνα!
Παιδιά, γιορτάστε απόψε...
Γιατί αύριο θα δειπνήσουμε στον Άδη!
Έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα. Και είμαι ακόμα ζωντανός!
Σε ποιον προσεύχεσαι;
Στο Φόβο.
Στο φόβο;
Κακός οιωνός...
Και για τον Δαρείο, όχι μόνο για μένα.
Πιστεύω πως ο φόβος τού θανάτου οδηγεί όλους τους ανθρώπους.
Δεν μας το'μαθαν στο σχολείο αυτό.
Αυτή είναι η αιτία όλων των βασάνων μας.
- Λοιπόν, παντοδύναμε Κρατερέ; - Μεγαλειότατε!
- Είσαι έτοιμος για την αυριανή αυγή; - Έπρεπε να'χει γίνει από καιρό!
Οι άντρες μου τρέμουν.
Ωραία! Ο φόβος κάνει τους άντρες να πολεμούν καλύτερα.
Έχε τις σκοπιές σε εγρήγορση αλλά να ξεκουραστούν καλά.
Μην ανησυχείς, στρατηγέ. Κοιμάμαι με τα μάτια ορθάνοιχτα.
Φοβάται μην του κλέψει κανείς τα λάφυρα!
Είναι γνωστό πόσο τσιγγούνης είναι!
Δεν αγοράζει ούτε γάντια, ούτε κουβέρτες για να ζεσταθεί.
Ποιος χρειάζεται ρούχα όταν μπορείς να πολεμάς γυμνός;
Μετά από αύριο, ακόμα και οι πιο φτωχοί θα γίνεται βασιλιάδες.
- Οι Θεοί είναι μαζί μας. - Θα μείνουμε στο έδαφος.
Θα χυθεί περσικό αίμα.
Είσαι στην πρώτη γραμμή αύριο, μικρέ!
Πάντα πίστευα, Αλέξανδρε...
αλλά αυτό μοιάζει πολύ μεγαλύτερο απ'τις δυνάμεις μας.
Αμφισβήτησε ο Πάτροκλος τον Αχιλλέα όταν πολέμησαν δίπλα δίπλα στην Τροία;
Ο Πάτροκλος πέθανε πρώτος.
Αν σκοτωθείς, ακόμη και αν έτσι χάσει η Μακεδονία έναν βασιλιά...
θα εκδικηθώ για σένα και θα σ'ακολουθήσω στο θάνατο.
Κι εγώ το ίδιο θα'κανα.
Την παραμονή μιας μάχης, είναι πιο δύσκολο από ποτέ να'σαι μόνος.
Τότε ίσως...
ίσως εδώ να αποχαιρετιόμαστε, Αλέξανδρέ μου.
Μη φοβάσαι, Ηφαιστίωνα.
Στην αρχή είμαστε ακόμα.
Το αίμα κάνει τον κόσμο να ευδοκιμεί!
Το αίμα κάνει τη βροχή να πέφτει!
Το αίμα κάνει τη γη να πρασινίζει!
Και μέσα στο αίμα γεννιούνται...
και πεθαίνουν όλοι οι άνθρωποι.
Το αίμα είναι η τροφή των Θεών του κάτω κόσμου.
Έλα, Βουκεφάλα. Σήμερα θα καλπάσουμε προς τη μοίρα μας.
Συνταχθείτε!
Ανασυνταχθείτε!
Φάλαγγα! Κλίνατε επί δεξιά!
Προσοχή!
Νεοπτόλεμε...
Σε θυμάμαι όταν οδήγησες τον πολιορκητικό πύργο στην Τίρυνθα.
Ήσουν ένας γίγαντας! Και σήμερα... πώς θα πολεμήσεις;
Δέξιππε... Μα την Αθηνά!
Πόσο μακριά πέταξες τον αντίπαλό σου στην πάλη στους τελευταίους Ολυμπιακούς Αγώνες;
Θα πετάξεις εξίσου μακριά και το δόρυ σου;
Και Τίμανδρε, γιε του Μενάνδρου...
σπουδαίου στρατιώτη του πατέρα μου.
Θρηνώ ακόμα τον αδελφό σου, τον Ανταίο...
που πέθανε τόσο γενναία στην Αλικαρνασσό.
Κατάγεσαι από πολύ τιμημένη οικογένεια.
Γι'αυτούς πολεμάμε σήμερα.
Τιμήσατε όλοι την πατρίδα και τους προγόνους σας!
Και τώρα φτάσαμε σ'αυτό το τόσο απομακρυσμένο μέρος της Ασίας...
όπου απέναντί μας...
ο Δαρείος συγκέντρωσε επιτέλους έναν τεράστιο στρατό.
Πράγματι, φαίνονται τόσοι πολλοί αυτοί οι Πέρσες.
Αλλά κοιτάξτε ξανά αυτή την ορδή και αναρωτηθείτε:
Ποιος είναι αυτός ο μεγάλος βασιλιάς...
που πληρώνει δολοφόνους με χρυσά νομίσματα...
για να φονεύσουν τον πατέρα μου και βασιλιά μας...
με τον πιο απεχθή και δειλό τρόπο;
Ποιος είναι αυτός ο σπουδαίος βασιλιάς, ο Δαρείος...
που υποδουλώνει τους ίδιους του τους άντρες;
Ποιος είναι αυτός ο βασιλιάς, παρά ένας βασιλιάς του αέρα;
Αυτοί οι άντρες δεν πολεμούν για τα σπίτια τους!
Πολεμούν επειδή αυτός ο βασιλιάς τους λέει πως πρέπει να το κάνουν!
Και όταν πολεμήσουν, θα εξαφανιστούν σαν αέρας...
γιατί δεν υπάρχει αφοσίωση σε έναν βασιλιά δούλων.
Εμείς δεν είμαστε δούλοι!
Είμαστε εδώ σήμερα ως Μακεδόνες! Ελεύθεροι άνθρωποι!
Και αν και είμαστε λιγότεροι...
λέω σε εσάς που γνωρίζετε το τίμημα της τυρανίας...
που ανεχτήκατε για χρόνια τον περσικό ζυγό...
πως έχετε μία δύναμη που γεννιέται απ'την καρδιά σας.
Και όλα τους τα όπλα, το πλήθος τους, τα καλά τους άλογα και τα άρματά τους...
δεν θα'χουν καμία αξία στα χέρια δούλων.
Κάποιοι από εσάς...
ίσως και εγώ ο ίδιος...
δεν θα ζήσουν για να δουν τον ήλιο να δύει σ'αυτά τα βουνά σήμερα.
Γιατί θα'μαι κι εγώ στην καρδιά της μάχης, μαζί σας.
Αλλά να θυμάστε αυτό:
Η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να επιτύχει ένας άντρας...
είναι να ζήσει με μεγάλο θάρρος...
και να πεθάνει μαζί με τους συμπατριώτες του...
πολεμώντας για την πατρίδα του.
Αλλά σας λέω...
αυτό που ξέρει κάθε πολεμιστής απ'τις απαρχές του χρόνου.
Δαμάστε το φόβο σας...
και σας υπόσχομαι πως θα υποτάξετε το θάνατο!
Κάποια μέρα, σας το ορκίζομαι...
οι γιοι και οι εγγονοί σας θα σας κοιτάξουν στα μάτια...
και όταν σας ρωτήσουν γιατί πολεμήσατε τόσο γενναία στα Γαυγάμηλα...
θα απαντήσετε, με όλη τη δύναμη της σπουδαίας σας καρδιάς:
"Ήμουν εδώ αυτή τη μέρα, στα Γαυγάμηλα...
για την ελευθερία...
και τη δόξα...
της Ελλάδας!"
Είθε να'ναι ο Δίας μαζί μας!
Κάσσανδρε! Τέσσερις φάλαγγες! Φύγε!
- Πού πάει; - Δεν ξέρω, Μεγαλειότατε.
Περικυκλώστε τον.
Ηφαιστίωνα, φύγε!
ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ
Κάνει λάθος, Φαρνάκη.
Μάλιστα, σπουδαίε βασιλιά.
Κρατήστε τις θέσεις σας!
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΤΕΡΥΓΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Δείξτε γενναιότητα, άντρες!
Σταθερά αριστερά!
Λυγίστε, μα μη διαλυθείτε! Το νου σας στο ιππικό αριστερά.
ΔΕΞΙΑ ΠΤΕΡΥΓΑ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Πιο γρήγορο βηματισμό!
ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Ετοιμαστείτε να αποκρούσετε άρματα!
ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
ΔΕΞΙ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Κάσσανδρε! Ξεκίνα!
Εμπρός, άντρες!
Στροφή αριστερά! Ιππικό, φύγετε τώρα!
ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Κρατήστε τις θέσεις σας!
ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
- Περίμενε! - Πρέπει να υποχωρήσουμε!
Πού είναι; Είμαστε πολύ λίγοι!
Πες το στον Αλέξανδρο! Κουνήσου!
Μάλιστα, κύριε!
ΔΕΞΙ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Εμπρός, Μακεδόνες! Ιππεύστε! Ιππεύστε!
Στον Αλέξανδρο!
Καλπάστε προς το άνοιγμα!
Στο άνοιγμα!
ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Φέρε εδώ τους άντρες!
ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Πίσω και προς τα αριστερά!
Πρέπει να κρατήσουμε! Με κάθε κόστος!
Φιλώτα!
Πήγαινε να το πεις ο ίδιος στον Αλέξανδρο!
Κι αν δεν ακούσει, φρόντισε να ζήσεις και να εκδικηθείς γι'αυτή την προδοσία!
ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Πρόσεχε, αγόρι μου! Ο πατέρας σου εξακολουθεί να σε προσέχει!
Δαρείε!
Βρείτε τα άλογά σας!
Δαρείε!
Εμπρός!
Θα φτάσουμε σ'αυτά τα βουνά ως την δύση του ήλιου...
θα καλπάσουμε όλη νύχτα και θα πιάσουμε τον Δαρείο την αυγή.
Φροντίστε τα άλογα!
Αλέξανδρε!
Ο πατέρας μου χάθηκε! Χτύπησαν την πλαϊνή πλευρά!
Ο Παρμενίων παραπαίει!
Αν τον κυνηγήσεις, ρισκάρεις να χάσεις το στρατό σου εδώ!
Αν τον πιάσουμε, όμως, κερδίζουμε μία αυτοκρατορία!
Και στην άκρη του κόσμου να φτάσεις, δειλέ...
πάλι δεν θα'σαι αρκετά μακριά!
Στον Παρμενίωνα!
Αιμορραγείς, άρχοντά μου. Να φροντίσω την πληγή σου;
Όχι τώρα, Ερμόλαε. Υπάρχουν άλλοι, πολύ χειρότερα από μένα.
Πήγαινε σ'αυτούς. Βοήθησε τους.
Πώς το'παθες αυτό, στρατιώτη;
Από δόρυ...
Αλλά το'φαγα το κάθαρμα!
- Μεγαλειότατε... - Είσαι πολύ γενναίος.
- Πώς να σε ονομάζω; - Γλαύκο, βασιλιά μου.
- Πού είναι το σπίτι σου; - Στην Ιλλυρία.
Άσε το σώμα σου να χαλαρώσει.
Σκέψου το σπίτι σου τώρα. Δείξε ξανά γενναιότητα, Γλαύκε.
Και θα ζήσεις δοξασμένος για πάντα.
Αλέξανδρε...
Η Περσική Αυτοκρατορία, η μεγαλύτερη που είχε γνωρίσει ο κόσμος ως τώρα...
καταστράφηκε.
Και ο Αλέξανδρος, στα 25 του, ήταν τώρα βασιλιάς των πάντων.
ΠΕΛΛΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 20 χρόνια νωρίτερα
Αν διστάσεις, θα επιτεθεί.
Ναι...
Σαν τους ανθρώπους είναι...
Μπορείς να τα αγαπάς για χρόνια...
να τα ταϊζεις, να τα φροντίζεις...
και, παρ'όλ'αυτά...
να στραφούν εναντίον σου.
Και αποκαλεί εμένα βάρβαρη!
Ο Φίλιππος περιγελά τον Διόνυσο κάθε βράδυ!
Κάποιοι αποκαλούσαν μάγισσα τη μητέρα του, τη βασίλισσα Ολυμπιάδα...
και έλεγαν πως ο Αλέξανδρος ήταν γιος του Δία.
Άλλοι, του Διόνυσου...
Οι γυναίκες είναι οι μόνες που γνωρίζουν τον Διόνυσο...
Αλλά, πραγματικά, δεν υπήρχε άνθρωπος στη Μακεδονία...
που να μην έβλεπε πατέρα και γιο δίπλα δίπλα...
και να αναρωτιόταν.
Μικρέ μου, Αχιλλέα!
Μη σηκωθείς!
Τι θες;
- Έξι μήνες! Σου'λειψα; - Όχι, εδώ! Φύγε!
- Είμαι ακόμα ο βασιλιάς σου. - Βασιλιάς τίνος; Των βοσκών;
Κατάγομαι από το βασιλικό αίμα του Αχιλλέα!
- Κι εγώ απ'του Ηρακλή! - Ένας μέθυσος είσαι!
Βούλωσ'το, σκύλα απ'τον Άδη!
Ποιον Θεό καταράστηκα και βρέθηκες μπροστά μου;
Νομίζεις πως σε σέβεται ο κόσμος;
Λες να μην ξέρουν τα μπάσταρδά σου;
Ανάθεμά σε, μάγισσα! Τον κρατάς εδώ σαν τα φίδια σου!
Σου το απαγόρευσα!
- Θα με υπακούσεις! - Δεν πρόκειται!
Θα με υπακούσεις, αλλιώς θα σε σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια!
Άφησέ την! Μπαμπά! Σταμάτα!
- Υπάκουσέ με! - Μεγαλειότατε! Όχι!
Για όνομα των Θεών!
Δεν θα γίνει ποτέ δικός σου! Ποτέ!
Στη μήτρα μου έθρεψα αυτόν που θα εκδικηθεί για μένα!
7 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ
Κατέληξα στο συμπέρασμα πως, στον κόσμο που μεγάλωσε...
ήταν μέσω της φιλίας που ο Αλέξανδρος απέκτησε σοφρωσύνη.
Δεν χρειάζεστε πολλά για να πολεμήσετε!
Όταν θα βρίσκεστε στην πρώτη γραμμή της μάχης...
πρόσωπο με πρόσωπο με κάποια βόρεια φυλή βαρβάρων...
το θάρρος δεν θα βρίσκεται στα πόδια σου!
Ούτε στο πάχος σου, Φιλώτα!
Ούτε θα είναι προέκταση του στομαχιού σου, Νέαρχε!
Στην καρδιά βρίσκεται!
Δεν χρειάζεται να τρως κάθε μέρα...
ή μέχρι να χορτάσεις, Πτολεμαίε.
Δεν χρειάζεται να κάθεσαι στο κρεβάτι το πρωί...
όταν μπορείς να φας μία ωραία σούπα με φασόλια...
μετά από μία νυχτερινή πορεία!
Έλα τώρα, Αλέξανδρε!
Πού είναι η δίψα σου να αλλάξεις τη μοίρα σου;
Αν είναι πιο δυνατός από σένα, κέρδισέ τον με άλλο τρόπο!
Έλα!
Πώς θα σε σεβαστούν ως βασιλιά; Λόγω του πατέρα σου;
Ο πρώτος κανόνας του πολέμου...
είναι να κάνεις ό,τι ζητάς από τους άντρες σου να κάνουν.
Ούτε περισσότερα, ούτε λιγότερα.
Ωραία! Αυτό είναι!
Πολύ καλή πάλη, Ηφαιστείωνα! Αυτό θέλω!
Έλα, έλα.
Τα πήγες καλά, αλλά έχασες.
Συγχαρείτε, τώρα, ο ένας τον άλλο. Εμπρός!
Θα'θελες να σ'αφήσω να νικήσεις, Αλέξανδρε;
Έχεις δίκιο.
Αλλά σου υπόσχομαι πως, κάποια μέρα, θα σε νικήσω εγώ.
Αργότερα έλεγαν πως ο Αλέξανδρος δεν ηττήθηκε ποτέ...
παρά μόνο από τους γοφούς του Ηφαιστείωνα.
Αν και κατώτερη φυλή...
οι Πέρσες ελέγχουν τουλάχιστον τα 4/5 του γνωστού κόσμου.
Από την Αιθιοπία και την Αίγυπτο στον Νότο...
ως τον Καύκασο στο Βορρά...
Ο Φίλιππος έφερε τον Αριστοτέλη από την Αθήνα...
για να μορφώσει το λαό μας.
Αυτοί κυβερνούν κι εμείς καθόμαστε άπραγοι, σαν βατράχια!
Δάσκαλε!
Ναι; Λέγε!
Γιατί είναι τόσο σκληροί οι Πέρσες;
Δεν είναι αυτό το θέμα μας, Νέαρχε...
αλλά όντως οι Ανατολικές φυλές...
είναι γνωστές για τη βαρβαρότητα...
και την δουλική αφοσίωσή τους στις αισθήσεις.
Βαριούνται τόσο, που ευνουχίζουν μικρά αγόρια σαν κι εσάς...
για την σεξουαλική τους ικανοποίηση.
Η υπερβολή σε όλα τα πράγματα καταταστρέφει τους ανθρώπους.
Γι'αυτό εμείς οι Έλληνες είμαστε ανώτεροι.
Εξασκούμε τον έλεγχο των αισθήσεών μας.
Παν μέτρον άριστον! Ελπίζουμε...
Και ο Αχιλλέας στην Τροία; Δεν ξεπέρασε το μέτρο;
Ο Αχιλλές απλά δεν έχει αυτοσυγκράτηση.
Κυριαρχεί τόσο απόλυτα τους άλλους...
που, ακόμα και όταν αποσύρεται από τη μάχη...
τρελαμένος από τη θλίψη για τον νεκρό του εραστή, τον Πάτροκλο...
θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τον στρατό του.
Είναι βαθύτατα εγωιστής.
Άρα η αγάπη των Αχιλλέα και Πάτροκλου είναι διεφθαρμένη;
Όταν οι άνθρωποι μοιράζονται πόθο, παραδίδονται στα πάθη τους.
Και αυτό δεν βοηθάει καθόλου να βελτιωθούμε ως άνθρωποι.
Ούτε καμία άλλη υπερβολή, Κάσσανδρε.
Συμπεριλαμβανομένης και της ζήλιας...
Αλλά όταν οι άνθρωποι ανταλλάσσουν γνώσεις και αρετές...
αυτό είναι κάτι αγνό και άριστο.
Όταν ανταγωνίζονται, για να βγάλουν στην επιφάνεια το καλό...
τον καλύτερο εαυτό ο ένας του άλλου...
αυτή είναι η αγάπη μεταξύ ανθρώπων...
που μπορεί να χτίσει μία πόλη-κράτος...
και να μας εξυψώσει από τη γούρνα με τα βατράχια!
Μα μπορεί να είναι εξίσου καλό το μυαλό μίας γυναίκας, δάσκαλε;
Όχι, βέβαια. Μία γυναίκα είναι σκλάβα του πάθους της.
Φυσικά, υπάρχουν εξαιρέσεις και πρέπει να τις τιμούμε.
Όπως η Αθηνά, η Θεά της Σοφίας και του Πολέμου.
Αλλά μην ξεχνάτε ποτέ πως δεν ξεπήδησε απ'τα λαγόνια του Δία...
αλλά απ'το μυαλό του.
Σκεφτείτε τα, τώρα, όλα αυτά μικρά μου βατράχια...
γιατί εσείς είστε το μέλλον του ελληνικού πολιτισμού.
Πρέπει να πασχίζετε για την τιμή. Αυτός είναι ο ύψιστος σκοπός.
Να δαμάζετε την φιλοδοξία και τα συναισθήματα.
Να ακολουθείτε τη λογική, το θεϊκό κομμάτι μέσα σας.
Ναι! Το να αγαπάς την τελειότητα, είναι η αληθινή αγάπη στους Θεούς.
Θα σταματήσετε να μου αποσπάτε την προσοχή τώρα;
Πίσω στη Γεωγραφία! Στα πράγματα που ξέρουμε.
Είναι πιθανό, η πηγή του παντοδύναμου αιγυπτιακού ποταμού, του Νείλου...
να βρίσκεται σ'αυτά τα απομακρυσμένα βουνά της ανεξερεύνητης γης;
Αν είναι έτσι, ένας έμπειρος πλοηγός μπορεί να βρει το δρόμο του εδώ...
μέσω αυτού του ποταμού, ανατολικά, ως τις μεγάλες κοιλάδες της Ινδίας...
έξω, στον Ανατολικό Ωκεανό, στο τέλος του κόσμου...
και από αυτή τη διαδρομή να ανεβεί τον Νείλο...
να επιστρέψει στην Αίγυπτο, να διασχίσει τη Μεσαία Θάλασσα...
και να ξαναγυρίσει στην Ελλάδα.
Αρκεί μόνο αυτοί οι "βάτραχοι" να κοιτάξουν μπροστά...
και να εκμεταλλευτούν την ευνοϊκή κεντρική τους θέση...
η Ελλάδα θα μπορούσε να κυβερνήσει τον κόσμο.
Γιατί όλοι αυτοί οι τόποι που αναφέρεις περιέχονται σε μύθους;
Η Ινδία, που ταξίδεψαν ο Ηρακλής και ο Διόνυσος...
Όλοι αυτοί οι άντρες που πήγαν Ανατολικά...
ο Θησέας, ο Ιάσωνας, ο Αχιλλέας, θριάμβευσαν!
Οι ιστορίες τους έχουν περάσει από γενιά σε γενιά.
Γιατί, αν δεν εμπεριέχουν αλήθεια;
Οι ιστορίες για τις Αμαζόνες, τον Μινώταυρο...
και τον Ίκαρο που πέταξε στον ήλιο; Όχι, Αλέξανδρε.
Μόνο οι κοινοί άνθρωποι πιστεύουν αυτές τις ιστορίες.
Εμείς βρισκόμαστε εδώ...
ακριβώς για να μορφωθούμε ενάντια σε τέτοια ανόητα πάθη.
Μα αν είμαστε ανώτεροι των Περσών, όπως λες...
γιατί δεν τους κυβερνάμε;
Είναι... Πάντα ήταν το όνειρό μας να πάμε στα Ανατολικά.
Ο πατέρας μου το θέλει εδώ και χρόνια.
Η Ανατολή τείνει να καταπίνει τους άντρες και τα όνειρά τους.
Και πάλι, όμως...
αν αυτοί οι μύθοι μας οδηγούν μπροστά προς τη μέγιστη δόξα...
γιατί είναι λάθος να ακολουθήσουμε αυτά τα όνειρα;
Μόνο να σε προειδοποιήσω μπορώ, όχι να σε διδάξω.
Πρόσεξε τι ονειρεύεσαι.
Οι Θεοί τείνουν να τιμωρούν τέτοιου είδους περηφάνεια.
Ο Φίλιππος γινόταν όλο και πιο φιλόδοξος...
και άρχισε τώρα να σχεδιάζει την εισβολή στην Περσία.
Αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, Κλείτε;
Άσ'το, θα το καβαλήσω μόνος μου!
Κανείς δεν μπορεί να ιππεύσει αυτό το τέρας, μεγαλειότατε!
Και εσείς, όχι μ'αυτό το πόδι.
Το έχουν δείρει υπερβολικά.
Ευγενή μου βασιλιά, είναι πράγματι νευρικό ζώο.
Νευρικό και αντάξιο του Φιλίππου της Μακεδονίας!
Για 3.5 τάλαντα... Ούτε που θα σκεφτόμουν να κερδίσω από σας...
Τι να το κάνω τέτοιο ζώο; Έχω ήδη σύζυγο!
Τόσο μεγάλη φαίνομαι;
Κρατήστε τον!
Είναι πολύ νευρικό για μάχη, πούλα το για κρέας.
Αγόρασέ το μου, πατέρα! Θα το ιππεύσω εγώ.
- Κι αν δεν τα καταφέρεις; - Θα τον πληρώσω ο ίδιος.
- Με τι; Με την ωραία σου φωνή; - Θα σε πληρώσω!
Δεν ιππεύεται αυτό το άλογο! Έχει πειραγμένο νου.
Μπορεί να ιππευθεί. Από μένα!
Αν μπορέσεις να το δαμάσεις θα το κάνω δικό σου...
Στη μισή τιμή!
Θα τον σκοτώσει, Φίλιππε! Θα τον σπάσει στα δυο.
Αλήθεια; Τότε μπορεί εκείνη να τον κάνει μουσικό!
Δεν σ'αρέσει η σκιά σου, έτσι;
Είναι σαν σκοτεινό πνεύμα που έρχεται να σε πιάσει.
Βλέπεις; Εμείς είμαστε αυτοί.
Ένα κόλπο του Απόλλωνα είναι. Είναι ο Θεός...
του Ήλιου!
Θα σου δείξω πώς να τον ξεγελάσουμε. Οι δυο μας, μαζί.
Δεν έχει την τέχνη ο μικρός. Θα χτυπήσει.
Θα πρέπει να το καταλάβει μόνος του.
Καλή ιδέα. Γιατί πραγματικά αναρωτιέμαι αν είναι γιος σου.
- Τι είπες, Άτταλε; - Τίποτα.
Απλά έλεγα πόσο αρέσει στον κόσμο να σας βλέπει μαζί.
Εμπρός, αγόρι μου! Αν καβαλήσεις αυτό το άλογο...
να'σαι σίγουρος πως μπορείς να κυβερνήσεις τον κόσμο!
Βουκεφάλα! Έτσι θα σε φωνάζω.
Δυνατός και πεισματάρης.
Ο Βουκεφάλας και ο Αλέξανδρος.
Έλα, τώρα! Ας ιππεύσουμε μαζί!
Έχει έναν τιτάνα μέσα του!
Άτταλε! Κλείτε! Μα τον Δία, σας νίκησε!
Τώρα, Βουκεφάλα! Δείξ'τους!
Ο γιος μου... Ο γιος μου!
ΣΠΗΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΛΛΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Ο Προμηθέας έκλεψε το μυστικό της φωτιάς και το'δωσε στους ανθρώπους.
Ο Δίας εξοργίστηκε τόσο, που τον έδεσε σε έναν βράχο στον Καύκασο...
που κάθε μέρα ο αετός του τσιμπολογούσε το συκώτι του.
Και κάθε βράδυ αναπτυσσόταν ξανά
για να μπορέσει να ξαναφαγωθεί την άλλη μέρα.
Άθλια μοίρα...
Ο Οιδίποδας έβγαλε τα μάτια του...
όταν ανακάλυψε πως είχε δολοφονήσει τον πατέρα του...
και είχε παντρευτεί τη μητέρα του.
Γνώση που του ήρθε πολύ αργά.
Ο Ιάσωνας...
Ταξίδεψε ανατολικά και έφερε πίσω το Χρυσόμαλλο Δέρας.
Παντρεύτηκε μία βάρβαρη γυναίκα, την Μήδεια.
Αργότερα την παράτησε για μία νεότερη σύζυγο.
Η Μήδεια έσφαξε τα δυο τους παιδιά για να τον εκδικηθεί.
Η μητέρα μου δεν θα μου'κανε ποτέ κακό.
Ποτέ δεν είναι εύκολο να ξεφύγουμε από τη μητέρα μας, Αλέξανδρε.
Σε όλη σου τη ζωή, να προσέχεις τις γυναίκες.
Είναι πολύ πιο επικίνδυνες απ'τους άντρες.
Σίγουρα θυμάσαι τον Αχιλλέα. Που κατέκτησε την Τροία.
- Είναι ο αγαπημένος μου. - Γιατί;
Γιατί αγαπούσε τον Πάτροκλο και εκδικήθηκε για το θάνατό του.
Επειδή έζησε χωρίς φόβο και σκότωσε τον Έκτορα.
Κάποιοι λένε πως ήταν ένας ξεροκέφαλος ανόητος...
που πολεμούσε μόνο για τον εαυτό του κι όχι για τους Έλληνες.
Ήταν ήρωας. Ο μεγαλύτερος της Τροίας.
Και η μοίρα του;
Έπρεπε να πεθάνει νέος, μα δοξασμένος.
- Είχε άλλη επιλογή; - Ναι!
Μπορούσε να ζήσει πολλά χρόνια. Χωρίς δόξα, όμως.
Ονειρεύεσαι τη δόξα, Αλέξανδρε. Κι η μητέρα σου το ενθαρρύνει.
Αλλά δεν υπάρχει δόξα χωρίς πόνο. Κι αυτό δεν θα το επιτρέψει.
Σε κάνει αδύναμο!
Οι Θεοί δεν διευκόλυναν ποτέ τη ζωή των ανθρώπων.
Κοίτα... Ο Ηρακλής!
Ακόμα και αφότου ολοκλήρωσε τους Δώδεκα Άθλους του...
τιμωρήθηκε με παράνοια και σφαγίασε τα τρία του παιδιά.
Ο καημένος ο Ηρακλής!
Ο σπουδαίος Ηρακλής!
Όλο το μεγαλείο απορρέει από την απώλεια.
Ακόμα κι εσένα, θα σε κρίνουν αυστηρά οι Θεοί κάποια μέρα.
- Όταν γίνω βασιλιάς σαν εσένα; - Μη βιάζεσαι, μικρέ.
Ρισκάρεις τα πάντα.
Ο πατέρας μου μ'έριξε στη μάχη πριν μάθω καν να πολεμώ.
Όταν σκότωσα τον πρώτο μου άνθρωπο είπε: "Τώρα, ξέρεις!"
Τον μίσησα τότε, αλλά τώρα καταλαβαίνω γιατί το'κανε.
Ο βασιλιάς δεν γεννιέται, Αλέξανδρε. Γίνεται.
Μέσα από το ατσάλι και τις κακουχίες.
Ένας βασιλιάς πρέπει να ξέρει πώς να πληγώνει αυτούς που αγαπάει.
Νιώθει μοναξιά. Ρώτα τον Ηρακλή.
Ρώτα οποιονδήποτε απ'αυτούς. Είναι σκληρή η μοίρα.
Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι πολύ όμορφος, ή να'χει πολλή δύναμη...
χωρίς την καταστροφή ως τίμημα.
Γελούν όταν ανεβαίνεις πολύ ψηλά...
και συντρίβουν όλα όσα δημιούργησες με ένα καπρίτσιο.
Όση δόξα σου δίνουν, στο τέλος στην παίρνουν πίσω.
Μας κάνουν σκλάβους.
Η αλήθεια είναι στην καρδιά μας. Μόνο ο πατέρας σου θα στο πει αυτό.
Οι άνθρωποι μισούν τους Θεούς.
Ο μόνος λόγος που τους λατρεύουμε είναι γιατί φοβόμαστε τα χειρότερα.
Ποια είναι τα χειρότερα;
Οι τιτάνες.
Θα επικρατούσε σκότος όσο δεν έχεις ξαναδεί ποτέ.
Μπορεί να ξαναγυρίσουν;
Δεν λένε πως είναι θαμμένοι κάτω από τον Όλυμπο;
Λένε πως όταν ο Δίας τους κονιορτοποίησε με τον κεραυνό του...
πήρε τη στάχτη τους και την ανακάτεψε με αυτή των θνητών.
Γιατί;
Ποιος τα γνωρίζει αυτά τα πράγματα;
Κάποια μέρα θα αλλάξουν τα πράγματα.
Και οι άνθρωποι.
Αλλά, πρώτα, πρέπει να αλλάξουν οι Θεοί.
Όλα αυτά θα ξεχαστούν κάποτε.
Γι'αυτό τα λέμε μύθους.
Εγώ θα τους θυμάμαι.
Και κάποια μέρα θα'μαι κι εγώ σε τέτοια τείχη.
Ο Αλέξανδρος μού είπε κάποτε:
"Είμαστε περισσότερο μόνοι, όταν είμαστε με τους μύθους."
ΒΑΒΥΛΩΝΑ, ΠΕΡΣΙΑ 331 π.Χ. 13 χρόνια αργότερα
Και έτσι έγινε πραγματικότητα, ένα όνειρο μυθικό για όλους τους Έλληνες...
όσο το να νικήσει ο Αχιλλέας τους Τρώες.
Αυτή τη μοναδική, δοξασμένη στιγμή στο χρόνο...
ο Αλέξανδρος ήταν αγαπητός σε όλους.
Τελικά, όμως, πιστεύω πως ήταν πολύ πιο εύκολο να μπει κανείς στη Βαβυλώνα...
από ό,τι να την αφήσει.
Μπορεί ο Αριστοτέλης να τους αποκαλούσε βάρβαρους...
αλλά δεν είδε ποτέ τη Βαβυλώνα.
Έχει αρκετό χρυσό εδώ για άλλες τρεις γενιές μακεδονικού στρατού!
Και η Μακεδονία θα διαφθειρόταν σύντομα, Κάσσανδρε.
Ο πλούτος σε μεγάλες ποσότητες φέρνει τα κοράκια.
Δεν είναι για τους άντρες που πολέμησαν, φαντάζομαι.
Θα πληρωθούν καλά.
Αλλά όχι ως μισθοφόρους για μελλοντικές υπηρεσίες.
Τώρα μιλάς σαν τον Φίλιππο.
- Ο Φίλιππος δεν είδε ποτέ τη Βαβυλώνα. - Πράγματι, Ηφαιστίωνα.
Ξέρω πως με θεωρείς γερο-παράξενο, μα, όποιες κι αν είναι οι διαφορές μας...
θέλω να ξέρεις πως ο πατέρας σου θα καμάρωνε πολύ για σένα.
Σ'ευχαριστώ, Παρμενίωνα.
Συγχώρεσε την οργή και την περηφάνεια μου.
Κι αυτές με τυφλώνουν.
Εκπληκτικά έργα του περασμένου αιώνα.
Η Χρυσή Εποχή, Αλέξανδρε.
Άξιζαν πολλά για την Αθήνα και τους συμμάχους μας.
Πάρτε πίσω ό,τι είναι δικό μας.
Αλλά αφήστε όσα ανήκουν στους Πέρσες.
Είμαστε οι πλουσιότεροι άνθρωποι που περιδιαβαίνουν τη γη, φίλοι μου!
Εμείς, οι εγγονοί των βοσκών...
κυβερνούμε τώρα 2 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια!
Αλλά...
κανείς σας δεν φοβάται πως αυτός ο τεράστιος πλούτος...
ίσως μας οδηγήσει όλους στην καταστροφή;
Μας υπερτιμάς.
Όσο ζει ο Δαρείος, είναι ο νόμιμος βασιλιάς της Ασίας...
κι εγώ δεν είμαι παρά ο βασιλιάς του αέρα.
Μα δεν έχει εξουσία, Αλέξανδρε!
Είναι χαμένος στα βουνά χωρίς στρατό.
Όσο μένει χαμένος, μπορούν να πιστεύουν σ'αυτόν.
Μόνο όταν βρεθεί θα αποφασιστεί αυτό.
Φαίνεται πως έχεις ήδη πάρει την απόφασή σου.
Πρέπει να τελειώσουμε αυτό που δεν καταφέραμε στα Γαυγάμηλα.
Να κυνηγήσουμε τον Δαρείο.
- Δεν ήταν αυτή η αποστολή τού Φιλίππου. - Δεν είμαι ο πατέρας μου εγώ.
Ελάτε! Ξεχάσατε τόσο γρήγορα πως η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς;
Γι'αυτό το'σκασε ο Δαρείος! Πού να γυρίσει σ'αυτό το πράγμα;
Πρέπει να'ναι μία για κάθε βραδιά του χρόνου!
Πώς θα γυρίσω στη Λυσιμάχη μετά απ'αυτό;
Καλύτερα μην αγγίζεις, Λεοννάτε. Θα το φροντίσω εγώ για σένα!
Ήταν προνοητικός ο Αριστοτέλης.
Μήπως αυτές οι εικόνες μας ξεγελούν και μας διαφθείρουν;
Ο Μπαγκόα, Μεγάλε Βασιλιά. Ο υπηρέτης μας.
Καλοντυμένος. Πολύ πετυχημένος. Εξυπηρετούσε μεγάλους βασιλιάδες.
Αναπτύχθηκε μια χαρά με τα χρόνια!
Πόσο είσαι τώρα, Μπαγκόα; 18; 19;
- Από πού είναι; - Από τον Νότο..., κύριε.
Από τους λόφους κοντά στην Σούσα.
Μιλάς τη γλώσσα μας. Ωραία... Θα'θελα να μάθω τη δική σας.
Μαθαίνεται, άρχοντά μου.
Πες μου, λοιπόν, Μπαγκόα. Με ξεγελούν τα μάτια μου...
ή επιθυμείς να ελευθερωθείς, να γυρίσεις στην πατρίδα σου;
Όλη η οικογένειά μου έχει πεθάνει, μεγάλε βασιλιά.
Με την άδειά σου, θα παραμείνω εδώ.
Πολύ ωραία, λοιπόν.
Κάντε την ίδια ερώτηση σε όλους στο χαρέμι. Γυναίκες και ευνούχους.
Όποιος θέλει να γυρίσει στην οικογένειά του, αφήστε τον.
- Το ακούσατε αυτό, παιδιά; - Είμαστε ελεύθεροι!
Μεγάλε βασιλιά, Αλέξανδρε...
Η Πριγκίπισσα των Χιλίων Ρόδων και πρωτότοκη κόρη του Δαρείου...
η Στάτειρα.
Ευγενικέ Αλέξανδρε...
Ήρθα να σε ικετεύσω για τη ζωή των αδελφών μου...
για τη μητέρα μου και τη γιαγιά μου.
Δεν κάνεις λάθος, Πριγκίπισσα Στάτειρα.
Κι αυτός Αλέξανδρος είναι.
Σε παρακαλώ...
Εκλιπαρώ για τη ζωή της οικογένειάς μου.
Πούλα εμένα ως σκλάβα, Μεγάλε Βασιλιά, μα μη...
Κοίταξέ με στα μάτια...
Πριγκίπισσα...
και πες μου... Πώς θα'θελες να σου φερθώ;
Όπως αρμόζει σε μία Πριγκίπισσα.
Έτσι θα γίνει, λοιπόν.
Εσύ και η οικογένειά μου θα αντιμετωπιστείτε σαν δική μου οικογένεια.
Θα ζήσετε σ'αυτό το παλάτι για όσο επιθυμείτε.
Έχεις κανένα άλλο αίτημα, ευγενική Πριγκίπισσα;
Όχι...
Όλα όσα επιθυμώ, τα έχω... ζητήσει.
Είσαι πραγματικά... μία βασίλισσα.
Ναι, θα ήταν τέλειο ταίρι για σένα, αλλά δεν κάνεις τίποτα.
Είσαι 3 μήνες στη Βαβυλώνα κι εμένα με αφήνεις στην Πέλλα...
στο έλεος των εχθρών σου. Και έχεις πολλούς...
Ο Αντίπατρος συνήθισε πια την εξουσία που του έδωσες...
και πρέπει να κάθομαι να τον βλέπω να γίνεται όλο και πιο δυνατός.
Είμαι βέβαιη ότι επικοινωνεί μυστικά με τον Παρμενίωνα...
που είναι επικίνδυνος...
αλλά περισσότερο απ'όλους να προσέχεις όσους είναι πιο κοντά σου.
Είναι σαν φίδια. Μπορούν να στραφούν εναντίον σου.
Στρατηγέ Κρατερέ!
Ο Κάσσανδρος είναι γιος του Αντίπατρου.
Ακόμα και ο Κλείτος ο αγαπημένος του πατέρα σου.
Και ο Πτολεμαίος. Είναι φίλος σου, ναι...
μα να προσέχεις όσους σκέφτονται υπερβολικά. Τυφλώνονται.
Ο μόνος που αφήνω απ'έξω είναι ο Ηφαιστίωνας.
Αλλά εσύ κάνεις τους πάντες πλούσιους...
και αφήνεις τη μητέρα σου και τον εαυτό σου σε γενναιόδωρη ένδεια.
Γιατί δεν με πιστεύεις ποτέ;
Μόνο ένας σκοτεινός νους σαν τον δικό μου...
μπορεί να γνωρίζει τα μυστικά της καρδιάς.
Γιατί είναι σκοτεινά, Αλέξανδρε... Τόσο σκοτεινά...
Μέσα σου, όμως...
στον γιο του Δία, βρίσκεται το φως του κόσμου.
Οι σύντροφοί σου θα είναι σκιές στον Κάτω Κόσμο...
ενώ το δικό σου όνομα θα ζει για πάντα στην ιστορία...
ως το λαμπρότερο και φωτεινότερο φως της νεότητας...
πάντα νέο και γεμάτο έμπνευση.
Δεν θα υπάρξει ποτέ Αλέξανδρος σαν εσένα.
Αλέξανδρος ο Μέγας!
Μην ξεχνάς. Φέρε με στη Βαβυλώνα όπως μου υποσχέθηκες.
Μόνο να σε βοηθήσω μπορώ, γιατί ξέρουν πως αν σου κάνουν κακό...
θα νιώσουν την οργή μου ως Βασίλισσα της Βαβυλώνας!
Πολύ υψηλό το τίμημα που ζητά για τους 9 μήνες που ήμουν στην κοιλιά της!
Φέρ'την, Αλέξανδρε. Θα της δώσεις τόση χαρά.
Χαρά; Όταν είμαι ο ραγισμένος καθρέφτης των ονείρων της;
Μείνε μαζί μου απόψε, Ηφαιστίωνα.
Θα κάνω μόνος μου μπάνιο. Σ'ευχαριστώ, Μπαγκόα.
Τι σε απασχολεί;
Βλέπω σ'αυτήν όλα όσα φοβάμαι.
Αλλά δεν έχω ιδέα τι είναι. Απλά φόβος.
Ήταν πάντα τόσο σίγουρη πως είμαι γιος του Δία...
Γιατί, Ηφαιστίωνα;
Υπάρχουν πράγματα πέρα της φαντασίας μας.
Σαν τον κεραυνό. Ιστορίες παράξενων συλλήψεων.
Δεν το αμφισβητώ.
Ποιο είναι το πεπρωμένο μου;
Αν εγώ ήμουν ο Πάτροκλος...
θα πέθαινα πριν από σένα, Αχιλλέα.
Οι στρατηγοί είναι ενοχλημένοι.
Αμφισβητούν την εμμονή σου με τον Δαρείο.
Λένε πως δεν ήταν ποτέ γραφτό να γίνεις Βασιλιάς της Ασίας.
Φυσικό. Θέλουν να γυρίσουν στην πατρίδα πλούσιοι, με τον χρυσό.
Μα εγώ είδα το μέλλον! Χίλιες φορές, σε χίλια πρόσωπα!
Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν...
χρειάζονται αλλαγή!
Ο Αριστοτέλης έκανε λάθος γι'αυτούς.
Γιατί;
Κοίτα αυτούς που κατακτήσαμε. Αφήνουν άθαφτους τους νεκρούς.
Κονιορτοποιούν τα κρανία των εχθρών και τα πίνουν, ζευγαρώνουν δημοσίως!
Τι να σκεφτούν, να τραγουδήσουν, ή να γράψουν όταν δεν ξέρουν να διαβάζουν;
Μα με το στρατό του Αλέξανδρου θα πάνε σε μέρη που δεν φαντάζονταν!
Μπορούν να γίνουν στρατιώτες, ή να δουλέψουν στις πόλεις...
στις Αλεξάνδρειες, από την Αίγυπτο ως το Μακρινό Ωκεανό.
Μπορούμε να συνδέσουμε αυτούς τους τόπους. Και τους ανθρώπους.
Κάποιοι λένε πως οι Αλεξάνδρειες έγιναν προέκταση του Αλεξάνδρου.
Φέρνουν ανθρώπους στις πόλεις για να τους κάνουν δούλους.
Μα τους ελευθερώσαμε από την Περσία, όπου ζούσαν ως δούλοι!
Η απελευθέρωση όλων των ανθρώπων του κόσμου...
θα ήταν ανώτερη της δόξας του Αχιλλέα και του Ηρακλή.
Ένας άθλος ανώτερος του Προμηθέα που ήταν πάντα φίλος του ανθρώπου.
Θυμήσου τη μοίρα αυτών των ηρώων. Υπέφεραν τρομερά.
Όλοι υποφέρουμε. Ο πατέρας σου, ο δικός μου...
Όλοι έφτασαν στο τέλος τού χρόνου και, όταν τελειώνεις...
το μόνο που μετράει είναι το τι έχεις κάνει.
Είχες πει κάποτε: "Ο φόβος του θανάτου οδηγεί τους ανθρώπους".
Δεν υπάρχουν άλλες δυνάμεις;
Δεν υπάρχει αγάπη στη ζωή σου..., Αλέξανδρε;
Τι θα'κανες αν έφτανες ποτέ στην Άκρη του Κόσμου;
Θα γυρνούσα πίσω... και θα κατακτούσα την αντίθετη πλευρά του.
Ενίοτε αναρωτιέμαι μήπως προσπαθείς να ξεφύγεις απ'τη μητέρα σου.
Τόσα χρόνια, τόσα μίλια ανάμεσά σας...
Τι φοβάσαι;
Ποιος τα γνωρίζει αυτά τα πράγματα;
Όταν ήμουν παιδί...
η μητέρα μου με θεωρούσε θεϊκό και ο πατέρας μου αδύναμο.
Τι απ'τα δύο είμαι, Ηφαιστίωνα; Αδύναμος, ή θεϊκός;
Το μόνο που ξέρω είναι πως μόνο εσένα εμπιστεύομαι σ'αυτό τον κόσμο.
Μου έλειψες. Σε χρειάζομαι.
Εσένα αγαπώ, Ηφαιστίωνα.
Κανέναν άλλον.
Μόνο για σένα νοιάζομαι...
και, μα τη γλυκιά ανάσα της Αφροδίτης...
ζηλεύω τρομερά που σε χάνω για τον κόσμο που θες τόσο πολύ!
Δεν θα με χάσεις ποτέ, Ηφαιστίωνα.
Θα'μαι πάντα μαζί σου... Ως το τέλος.
ΒΟΡΕΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΣΙΑ 329-327 π.Χ.
Η εκστρατεία στη βορειοανατολική Περσία...
μετατράπηκε σε έναν σκληρό ανταρτοπόλεμο για σχεδόν 3 χρόνια.
Κυνηγήσαμε τον Δαρείο προς τη Βακτριανή...
αλλά δεν τον προλάβαμε για μερικές ώρες.
Πέθαινε όταν τον βρήκαμε, κύριε.
Ζήτησε νερό, ήπιε και πέθανε.
Ο Μεγάλος Βασιλιάς Δαρείος προδόθηκε από τους Διοικητές του.
Αφού αποδώσαμε όλες τις τιμές στο πτώμα του...
ο Αλέξανδρος κυνήγησε τους Διοικητές σε άγνωστες περιοχές.
Διέσχισε ακόμα και τον ποταμό Ώξο και έφτασε στην Σογδιανή.
Τους πολεμήσαμε ως τις άγνωστες στέπες της Σκυθίας...
όπου μόνο μυθικοί ήρωες είχαν πατήσει το πόδι τους.
Οι χαρτογράφοι μας είπαν ότι ήμαστε τώρα στα σύνορα...
όπου συναντιόταν η Ευρώπη με την Ασία.
Στην πραγματικότητα, είχαμε χαθεί εντελώς.
Εδώ ο Αλέξανδρος ίδρυσε την δέκατη Αλεξάνδρειά του...
όπου έμειναν οι βετεράνοι, οι γυναίκες τους...
και οποιοσδήποτε άλλος τολμούσε να είναι στα σύνορα.
Αρνούμενος να αποδεχτεί οποιαδήποτε μορφή ήττας...
ο Αλέξανδρος επέμενε να κατακτά οποιαδήποτε φυλή αντιστεκόταν.
Ως την ημέρα που πήρε το κεφάλι του τελευταίου του εχθρού...
ως ένδειξη παράδοσης.
Για τον Αλέξανδρο δεν μπορούσε κανείς να παριστάνει τον Βασιλιά της Ασίας.
Η οποία πλέον περιελάμβανε ολόκληρη τη Σογδιανή και τη Βακτριανή.
Εδώ ήταν που ο Αλέξανδρος...
πήρε μία από τις πιο μυστηριώδεις αποφάσεις του.
ΒΑΚΤΡΙΑΝΗ
Δέκα χρόνια μετά την επιμονή τής μητέρας του να παντρευτεί μία Μακεδονίτισσα...
Είθε μέσω της ένωσής μας...
Έλληνες και Βάρβαροι να συμφιλιωθούν εν ειρήνη.
Ο πιο δυνατός άνθρωπος στον κόσμο...
παντρεύτηκε μία κοπέλα μηδενικής πολιτικής σημασίας.
Γιατί;
Κάποιοι είπαν πως το έκανε για να εδραιώσει συμμαχία με τις φυλές.
Άλλοι, επειδή επιθυμούσε έναν διάδοχο.
Και κάποιοι άλλοι...
είπαν πως ο Αλέξανδρος πραγματικά ερωτεύτηκε.
Ποια ήταν πραγματικά η Ρωξάνη;
Κανείς μας δεν είδε βαθύτερα στις λίμνες αυτών των μαύρων ματιών.
Αυτή τη λαμπρή περίσταση...
πίνω σ'αυτόν τον σπουδαίο στρατό που έδωσε τόσα πολλά.
Και για να τιμήσω όσους ξεκίνησαν μαζί μας πριν 7 ατέλειωτα χρόνια...
θα πληρώσω όλα τα χρέη σας από τον βασιλικό θησαυροφυλάκιο.
Και προς τιμήν της γυναίκας μου...
της πανέμορφης γυναίκας μου...
αναγνωρίζουμε τις τόσες γυναίκες που μοιράζονται το μακρύ μας ταξίδι.
Και τους παραχωρώ προίκα που θα τους διασφαλίσει έναν σωστό γάμο.
Και τα αγόρια μας;
Και τέλος...
αυτό που περιμένουν οι Θεοί από εμάς...
είναι τα παιδιά σας μ'αυτές τις γυναίκες να'χουν σωστή, ελληνική μόρφωση...
και στρατιωτική εκπαίδευση υπό την προστασία μας.
Για να γίνουν οι καινούργιοι στρατιώτες...
του βασιλείου μας στην Ασία.
Ο πατέρας σου θα στριφογυρίζει στον τάφο του.
Και αποκαλείς νόμιμο αυτό τον γάμο με κάποια από μια φυλή;
Ξεχνάς πως και ο πατέρας μου μία βάρβαρη πήρε και έκανε βασίλισσα.
Και είδαμε πόσο ευτυχισμένο τον έκανε!
Ποια είναι η ουσία; Λοχαγός σου είναι, πάρ'την ως παλλακίδα.
Γιατί θέλω έναν γιο! Ανάθεμά σε, Φιλώτα!
Οι μισοί ευγενείς σου έχουν αδελφές...
που θα γίνουν υπέροχες Μακεδονίτισσες μητέρες.
Το να κάνω μία Ασιάτισσα βασίλισσα και όχι όμηρο...
αποτελεί ένδειξη βαθύτατου σεβασμού για τους υπηκόους.
Θα μας φέρει κοντά περισσότερο από οτιδήποτε, θα μας ενώσει.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα πάρω και μια Μακεδονίτισσα κάποτε.
Ως δεύτερη σύζυγο; Προσβάλλεις τη Μακεδονία.
Ο λαός μας δεν θα δεχτεί ποτέ αυτή τη γυναίκα για βασίλισσα.
Αρκεί η οργή που θα νιώσουν όταν
μάθουν πως έχουμε δεύτερες γυναίκες βάρβαρες!
- Θα μάθουν! - Αυτή η γυναίκα έχει πνεύμα.
Θα μεγαλώσει έναν γενναίο γιο!
Αλέξανδρε! Μιλάμε για την τιμή του βασιλείου μας εδώ!
Ακριβώς! Τι κερδίζουμε;
Ήρθαμε στην Ασία να τους τιμωρήσουμε για τα εγκλήματα και το πετύχαμε.
7 χρόνια μακριά απ'το σπίτι, να περιπλανιόμαστε σε άγνωστους τόπους...
και να κυνηγάμε νομάδες και ληστές...
ενώ η Μακεδονία μένει χωρίς άντρες. Και για ποιο λόγο;
Για να φτιάχνουμε δρόμους στην Ασία; Πόλεις γι'αυτούς τους ανθρώπους;
- Ιδρύουμε πόλεις. Επεκτεινόμαστε. - Κι η Μακεδονία τι κερδίζει;
- Είναι πολύ πλουσιότερη από πριν! - Δες τι τους δίνεις!
Με όλο το σεβασμό, αν πολεμούσες καλύτερα στα Γαυγάμηλα όταν κατέρρεες...
- Πώς τολμάς, Νέαρχε; - Στρατηγός Νέαρχος, για σένα!
Είχαμε διασκορπιστεί πολύ! Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα!
Αλέξανδρε, σε ξέρω απ'τη μέρα που γεννήθηκες.
Σε στήριξα στον θάνατο του πατέρα σου.
Τουλάχιστον, για χάρη του Δία...
και από σεβασμό στο Συμβούλιο που σε επέλεξε για βασιλιά...
δώσε μας έναν Μακεδόνα διάδοχο.
Μακεδόνα διάδοχο!
Σε άκουσα ξεκάθαρα.
Μετά το γάμο, θα γυρίσεις στη Βαβυλώνα με δύο ταξιαρχίες.
Περιμένω από εσένα και τον Αντίπατρο απ'την Ελλάδα...
να διατηρήσετε την Αυτοκρατορία και να εφοδιάζετε την εκστρατία.
Εγώ θα μείνω στο βορρά και η εμπροσθοφυλακή στη Μαρακάνδα.
Τότε προσεύχομαι στο Απόλλωνα...
να δεις σύντομα πόσο έχεις παρεκκλίνει απ'το δρόμο του πατέρα σου!
Ανάθεμά σε εσένα, τους Θεούς και τον Απόλλωνά σου!
Ο πατέρας μου δεν είχε γερασμένη λογική μέσα του!
Ποτέ δεν πόθησε τον πόλεμο. Ούτε τον απολάμβανε.
Συμβουλευόταν το Συμβούλιό του μιλώντας ως ίσος με ίσους...
όπως συνηθίζεται στη Μακεδονία.
Δεν αποφάσιζε με βάση τις προσωπικές του επιθυμίες.
Μας έφερα μακρύτερα από ό,τι ονειρεύτηκε καν ποτέ!
Βρισκόμαστε σε νέους κόσμους, γέρο!
Λογικέψου, Αλέξανδρε! Μπορούσαν ποτέ αυτοί να γίνουν ίσοι μας;
Να μοιραστούν τις αμοιβές μας;
Θυμήσου τι έλεγε ο Αριστοτέλης. Μία Ασιάτισσα;
Τι σημαίνει ο γαμήλιος όρκος για μια φυλή...
που δεν τήρησε ποτέ υπόσχεσή της σε Έλληνα;
Κατάρα στον Αριστοτέλη!
Μα τον Δία και όλους τους Θεούς, τι σε κάνει εσένα καλύτερό τους;
Καλύτερος απ'ό,τι πραγματικά είσαι! Αυτό πιστεύεις εσύ και οι όμοιοί σου!
Δε μ'ενοχλεί τόσο η έλλειψη σεβασμού στην κρίση μου...
όσο η περιφρόνησή σας για έναν κόσμο πολύ παλιότερο απ'το δικό μας.
Σιγά μη γονατίσω!
Πιες άλλο ένα ποτό, Κλείτε!
Δεν υποκλίνεσαι καν στο βασιλιά;
Δείχνουμε αδύναμοι όταν δεν δέχεσαι αυτές τις τιμές.
Καταλαβαίνω, μα είναι ενάντια στις ελληνικές συνήθειες.
Οι ελληνικοί τρόποι είναι αδύναμοι.
Φαίνεται πως σε κερδίζει σ'αυτό το παζάρι.
Η κόρη μου, θα γίνει καλή σύζυγος! Θα σκοτώσει για σένα!
Κυβερνήτη των ουρανών!
Στα πλαίσια αυτής της μεγάλης συμμαχίας...
σου προσφέρω αυτά τα σπουδαία δώρα.
Θα πολεμήσουμε για σένα, Αλέξανδρε!
Ποιος είναι η αρκούδα;
Ο Παρμενίων. Του'δωσες τον απόλυτο έλεγχο των προμηθειών σου.
Ο πεσιμισμός του είναι κολλητικός. Θα παραμείνει αφοσιωμένος;
Όσο παραμένει ο γιος του μαζί μας.
Τα μάτια της μου λένε πως νοιάζεται για σένα, Αλέξανδρε.
Υπερβολικά, ίσως...
Στη χώρα μου λένε...
πως αυτοί που αγαπούν πολύ χάνουν τα πάντα.
Και αυτοί που αγαπούν με μέτρο... έχουν διάρκεια.
Το βρήκα στην Αίγυπτο.
Αυτός που μου το πούλησε είπε πως είναι από την εποχή...
που οι άνθρωποι λάτρευαν τον ήλιο και τα άστρα.
Θα σε σκέφτομαι πάντα ως ήλιο, Αλέξανδρε.
Και προσεύχομαι το όνειρό σου να λάμψει πάνω σε όλους.
Σου εύχομαι έναν γιο.
Είσαι σπουδαίος άνθρωπος.
Τον αγαπάς;
Είναι ο Ηφαιστίωνας.
Σε ευχαριστώ, Μπαγκόα.
Υπάρχουν πολλοι διαφορετικοί τρόποι να αγαπάς, Ρωξάνη.
Έλα...
Μη φοβάσαι.
Είναι ταιριαστό.
Ένας άντρας ψάχνει μια γυναίκα στην κορυφή της γης...
και τη βρίσκει.
Ο μύθος γίνεται πραγματικότητα.
Ναι!
Σπουδαίε άντρα!
Μέγα Αλέξανδρε, θα σκοτώσω εσένα τώρα!
Κάν'το. Τέλειωσέ το. Κι εγώ...
Κι εγώ το ίδιο θα'κανα.
Θα πεθάνω σαν ανόητος γι'αυτή... την αγάπη.
Η ζωή μου τώρα σου ανήκει.
Θα γεννήσεις το γιο μου.
Ποια είναι αυτή η γυναίκα που αποκαλείς βασίλισσά σου, Αλέξανδρε;
Μια βουνίσια; Εσύ, με την ανατροφή σου;
Έκανε ήδη εχθρούς, με τη δυνατή, αδέξια φύση της.
Μη μας συγχέεις.
Εγώ δεν ήμουν ποτέ βάρβαρη, όπως έλεγε ο Φίλιππος.
Καταγόμαστε από το βασιλικό αίμα του Αχιλλέα.
Ο Δίας είναι όντως ο πατέρας σου.
Καταλαβαίνω πως σου χαρίζει κάποια ευτυχία.
Αλλά πώς θα μπορούσε να σε βοηθήσει;
Πρέπει να ξέρεις πως δεν μιλάει στο όνομά σου.
Που είναι δικό σου και μόνο δικό σου.
Διατήρησέ το, κράτα το μυστικό...
και άκουσέ με που σου λέω: Ενέργησε γρήγορα.
Μετά από επτά χρόνια ο κόσμος αναρωτιέται:
"Ποιος είναι αυτός ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;"
Σου έδωσα πλείστα στοιχεία.
Ο Αντίπατρος υπονομεύει καθημερινά την εξουσία σου.
Γύρνα στη Βαβυλώνα και ενδυνάμωσε την πρωτεύουσά σου.
Ή ξαναγύρνα στη Μακεδονία και αναδιοργανώσου.
Αλλά μην κυνηγήσεις το όνειρό σου πιο ανατολικά.
Η ζωή σου και η δική μου εξαρτάται απ'αυτό.
Να θυμάσαι πως μόνο εσένα έχω στις σκέψεις μου.
Καθώς πρέπει να συναντήσεις τη λαμπρή σου μοίρα...
σκέψου τη μητέρα σου. Φρόντισέ με.
Προστάτεψέ με από τους εχθρούς σου όταν λείπεις.
Και να θυμάσαι πάντα...
πως εγώ σ'αγαπώ περισσότερο απ'τον καθένα.
Μακάρι να μην ήσουν αντικατοπτρισμός στην καρδιά της μητέρας μου.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 10 χρόνια νωρίτερα
Έγκυος τόσο σύντομα! Η μικρή πόρνη!
Θα την παντρευτεί την Άνοιξη, στη Γιορτή του Διονύσου...
και όταν γεννηθεί ο πρώτος της γιος...
ο γλυκός θείος Άτταλος θα πείσει τον Φίλιππο...
να ορίσει το παιδί διάδοχό του και τον ίδιο κηδεμόνα του.
Ενώ εσένα...
θα σε στείλουν σε κάποια αδύνατη αποστολή...
εναντίον κάποιας τερατώδους φυλής του Βορρά...
για να σκοτωθείς σε άλλη μία ανούσια μάχη για κοπάδια!
Και εγώ, που δεν θα είμαι πια Βασίλισσα, θα θανατωθώ...
μαζί με την αδελφή σου και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μας.
Εύχομαι μερικές φορές να μπορούσες να δεις το φως, μητέρα.
Η αλήθεια είναι πως δεν σου πήρε κάτι που δεν είχες χάσει από καιρό.
Ο μόνος τρόπος είναι να χτυπήσεις.
Ανακοίνωσε το γάμο σου με κάποια από τη Μακεδονία. Τώρα!
Αν συλλάβει παιδί από αίμα αγνό θα είναι δικό τους...
και δεν θα'χει άλλη επιλογή απ'το να σε κάνει Βασιλιά.
Υπάρχει ακόμα η Κινάνη.
Η Ευρυδίκη ήταν τέλεια!
Αλλά ο πατέρας σου, αυτό το γουρούνι, την πρόλαβε!
Μην ξαναπείς κουβέντα για τον πατέρα μου!
Μ'ακούς; Τίποτα!
Έχεις δίκιο.
Με συγχωρείς... Μία μητέρα αγαπάει υπερβολικά.
Ποιον θα νανουρίζω τη νύχτα;
Μακάρι να περνούσαμε περισσότερο χρόνο μαζί.
Όπως κάναμε όταν ήσουν το πιο γλυκό αγοράκι!
Δεν υπήρχε ποτέ χρόνος, μητέρα.
Από παιδί, εκπαιδεύομαι να γίνω ο καλύτερος που υπήρξε ποτέ.
Καημένο μου, παιδί... Είσαι σαν τον Αχιλλέα.
Καταραμένος να υποφέρεις από το μεγαλείο σου.
Πάρε τη δύναμή μου!
Μη συγχέεις ποτέ τα συναισθήματά σου με τα καθήκοντά σου, Αλέξανδρε.
Ένας βασιλιάς πρέπει να κάνει χειρονομίες προς το λαό του.
Ξέρω, αλλά φέτος το καλοκαίρι θα κλείσεις τα 19...
και τα κορίτσια λένε ήδη ότι σου αρέσει πιο πολύ ο Ηφαιστίωνας.
Καταλαβαίνω. Είναι φυσικό για έναν νεαρό άντρα.
Αλλά αν πας στην Ασία χωρίς να αφήσεις διάδοχο, ρισκάρεις τα πάντα!
Ο Ηφαιστίωνας μ'αγαπάει όπως είμαι...
και όχι για το ποιος είμαι.
Αγαπάει;
Μα τον Διόνυσο!
Κατάλαβε πώς σκέφτεται ο Φίλιππος...
Για το καλό σου.
Κρέμεται η ζωή σου απ'αυτό.
Ξέρω απ'αυτά, Αλέξανδρε. Δεν σημαίνεις τίποτα γι'αυτόν.
Έχει κατασκόπους στον πιο στενό σου κύκλο...
για να διασφαλίσει πως δεν θα συνωμοτήσεις εναντίον του!
Κι εσύ ακόμα κοιμάσαι.
Δεν θα ζήσεις ως το τέλος της χρονιάς, αν δεν ενεργήσεις!
Πάψε!
Είμαι ο μόνος άξιος γιος του. Τρελή γυναίκα...
Δεν θα με έβλαπτε ποτέ.
Και να κάνει γιο η Ευρυδίκη, δεν θα βασιλέψει πριν τα 20!
Ναι! Κι εσύ θα'σαι 40!
Γέρος και σοφός, σαν τον Παρμενίωνα.
Και ο μικρός γιος του Φιλίππου θα είναι 20, όσο είσαι εσύ τώρα.
Αλλά μεγαλωμένος από αυτόν. Δικό του αίμα!
Αποκλείεται να σου δώσει το θρόνο τώρα, Αλέξανδρε.
Με τίποτα!
- Τι θες να κάνω; - Ό,τι χρειάζεται.
Έχεις τρελαθεί; Θα ξεσπάσει εμφύλιος, πραγματικό χάος!
Και εσύ θα κέρδιζες! Γιατί οι νέοι σε λατρεύουν σαν Θεό.
Σου απαγορεύω να μου μιλάς έτσι! Κλείσε το στόμα σου!
Τι έχεις να φοβηθείς;
Θα σκοτώσεις έναν σφετεριστή του θρόνου...
πριν δολοφονήσει εσένα και τη μητέρα σου!
Γιατί αρνείσαι να με πιστέψεις; Ο Φίλιππος δεν σε ήθελε!
Είχες ένα αναπνευστικό πρόβλημα και ήθελε να σ'αφήσει στα βουνά...
να φάνε τα πουλιά τα μάτια σου!
Ο Λένικος δεν ξέρει τίποτα τέτοιο.
Εγώ ήμουν εκεί! Αυτός δεν ήταν!
Ο Δίας είναι ο πατέρας σου!
Έσμιξα μαζί του εκείνο το βράδυ στον άνεμο, σίγουρα.
Ποτέ δεν μου έχουν ξανακάνει έτσι έρωτα.
Αρκετά! Οι μισές μητέρες στην Ελλάδα έχουν αυτή τη φαντασίωση!
Σε προειδοποιώ, μητέρα. Μην κάνεις το λάθος.
Θα συμπεριφερθείς στην κοπέλα ισάξια με τις άλλες συζύγους του.
Θα συμπεριφερθείς όπως συμπεριφερόμασταν πάντα.
Ως οι πρώτοι.
Αναρωτιέμαι...
Τον αγάπησες ποτέ;
Τι;
Δεν έπαψα ποτέ.
ΣΟΓΔΙΑΝΗ, ΒΟΡΕΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΣΙΑ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ
Τι συμβαίνει, Ορέστη;
Συγχώρεσέ με, βασιλιά μου, σε ικετεύω! Δεν μπορώ να συμμετάσχω σ'αυτό!
Ποιος το'κανε αυτό;
- Πες μου! - Ο Ερμόλαος!
Ανάθεμα σε όλους τους τύρανους!
Δεν το'κανα εγώ! Σε γνωρίζω και σ'αγαπώ αφότου θυμάμαι τον εαυτό μου.
Δεν θα βρεις άνθρωπο πιο αφοσιωμένο από μένα.
Η συνωμοσία τάραξε βαθύτατα τον Αλέξανδρο...
όχι μόνο γιατί συμμετείχαν οι νέοι που είχαν μοιραστεί το όνειρό του...
αλλά, σε πιο προσωπικό επίπεδο, επειδή εμπλεκόταν και ο Φιλώτας..
ο σύντροφός του από τα παιδικά του χρόνια...
όταν κάποιος ομολόγησε πως, μερικές ημέρες νωρίτερα...
είχε ενημερώσει τον Φιλώτα για τη συνωμοσία.
Θυμήσου ποιος είμαι.
Σε θυμάμαι, Φιλώτα, μα όχι όπως θυμάσαι εσύ τον εαυτό σου.
Και φαίνεται τόσο σ'εμένα, όσο και σε άλλους εδώ...
και σύμφωνα με την κατάθεση της ερωμένης σου...
πως η αληθινή φύση της ψυχής σου, είναι η φιλοδοξία!
Όλοι νιώσαμε πως ήταν κάτι πολύ περισσότερο από σεξουαλική πικρία.
Ο Αλέξανδρος ήθελε την αλήθεια και οι απαντήσεις του Φιλώτα ήταν αναξιόπιστες.
Πάρτε τον.
Ο Αλέξανδρος τον έστειλε ταχύτατα και αθόρυβα να δικαστεί από το Συμβούλιο.
Και είτε ήταν συνωμότης, ή καιροσκόπος...
ο Φιλώτας κρίθηκε ένοχος για προδοσία.
Όλοι οι ύποπτοι εκτελέστηκαν.
Κανείς μας δεν υπερασπίστηκε τον Φιλώτα.
Αλλά, φυσικά, κανείς μας δεν τον συμπάθησε ποτέ...
Και, φυσικά, η εξουσία του μοιράστηκε σ'εμάς τους υπόλοιπους.
Πριν πεθάνει τον βασανίσαμε...
για να μάθουμε τι γνώριζε ο πατέρας του, ο Παρμενίωνας.
Δεν το μάθαμε ποτέ.
Το τι να κάνουμε, όμως, με τον Παρμενίωνα...
και το στράτευμά του των 20.000 αντρών...
που φύλαγε τις γραμμές ανεφοδιασμού μας, ήταν πολύ πιο λεπτό ζήτημα.
Ήταν αθώος σ'αυτό;
Ή είχε αποφασίσει να ενεργήσει πριν τον καταβάλλει η ηλικία;
- Θα ακολουθήσουν τον Βασιλιά. - Ο Αλέξανδρος δεν θα'ναι εκεί.
Ήταν επιτακτικό για τον Αλέξανδρο να δράσει.
Σφράγισε το στρατόπεδο μέσα σε μία ώρα...
μετά την πρώτη κατηγορία εναντίον του Φιλώτα.
Πηγαίνετε, Αντίγονε και Κλείτε.
Και γρήγορα.
Μετά από 3 ημέρες καλπασμού...
ο Αντίγονος και ο Κλείτος έφτασαν στον Παρμενίωνα.
Τον πιο αφοσιωμένο στρατηγό στον Φίλιππο.
Οι στρατιώτες του αποδέχτηκαν τις αποδείξεις ενοχής εναντίον του...
μιας και κατανοούσαν τον κώδικα που έκανε τον επικεφαλής μίας οικογένειας...
υπεύθυνο για τις συμπεριφορές όλων των μελών της.
Πολλοί θεωρήσαμε πως θα'μαστε καλύτερα χωρίς τον υπεροπτικό Παρμενίωνα.
Εξάλλου, ο Αλέξανδρος μας προήγαγε όλους με γενναιοδωρία.
Κλείτε! Αντίγονε!
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 9 χρόνια νωρίτερα
Έλα, Αλέξανδρε! Πιες να διώξεις αυτή τη θλίψη!
Μακάρι μαζί με τη δίψα να'φευγε και η θλίψη, Πτολεμαίε.
Μόνο ένα πράγμα είναι καλύτερο απ'το να κερδίζεις μια μάχη!
Η γεύση μιας καινούργιας γυναίκας.
Είναι πολύ πιο γλυκιά απ'την αυτολύπηση.
Μου προκαλείς ανία, Παυσανία. Φύγε από εδώ!
Σου βρήκα την κατάλληλη. Πώς σε λένε, κορίτσι μου;
Αντιγόνη.
Σ'αγαπώ!
Κι εγώ σ'αγαπώ, Κλείτε.
- Προτιμάς να καθίσεις; - Θα κοιμηθώ στον τάφο μου.
Όσο ζω, προτιμώ να χορεύω.
Ποιος είναι ο καινούργιος σου φίλος;
Μία πρόποση!
Πίνω στην υγεία των Ελλήνων φίλων μας...
και στην νέα μας ένωση της Μακεδονίας και της Ελλάδας...
που είναι ισοδύναμες σε μεγαλείο!
Και στον Φίλιππο, το Βασιλιά μας...
χωρίς τον οποίο δεν θα ήταν δυνατή αυτή η ένωση.
Άσε να πάρουμε μια ανάσα, Άτταλε!
Τέλος, πίνω στο γάμο του βασιλιά με την ανηψιά μου...
την Ευρυδίκη, μία Μακεδονίτισσα βασίλισσα για την οποία μπορούμε να καμαρώνουμε!
Στον Φίλιππο και στην Ευρυδίκη και στους νόμιμους γιους τους!
Κι εγώ τι είμαι, γιε σκύλας; Έλα, λοιπόν!
Βουλώστε το! Σκάστε, όλοι σας!
Ο γάμος μου είναι, όχι καμιά δημόσια σύναξη!
Ζήτα συγγνώμη, μα τον Δία, πριν με ατιμάσεις!
Αποκάλεσε τη μητέρα μου πόρνη κι εμένα νόθο! Εγώ σε ατιμάζω;
Ίδιος η μάνα σου!
Ο Άτταλος είναι η οικογένειά μου τώρα, όπως κι εσύ!
Τότε διάλεγε πιο προσεκτικά τους συγγενείς σου!
Και μην περιμένεις να μείνω εδώ να σε βλέπω να ντροπιάζεσαι.
- Με προσβάλλεις! - Σε προσβάλλω;
Δεν είσαι ανάξιος ούτε να γλείψεις όπου πατάει η μητέρα!
Σκύλε! Αμφισβητείς τη βασίλισσά σου!
Δεν έχω κανένα λόγο να ντρέπομαι αλαζονικό κακομαθημένο!
Θα παντρευτώ την κοπέλα και θα κάνω όσους γιους θέλω!
Και εσύ και η μάνα σου δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι'αυτό!
Γιατί, μεθυσμένε άνθρωπε, πρέπει να πιστεύεις...
πως οτιδήποτε κάνω και λέω προέρχεται απ'τη μητέρα μου;
Γιατί ξέρω την καρδιά της, μα την Ήρα! Και το βλέπω στα μάτια σου!
Ποθείς υπερβολικά αυτό το θρόνο!
Όλοι ξέρουμε πως η λύκαινα μητέρα σου θέλει να πεθάνω!
Κάντε όνειρα και οι δυο σας, μικρέ!
Μιλάει το κρασί. Άσ'το για αύριο το πρωί.
Τώρα!
Σε διατάζω...
να ζητήσεις συγγνώμη από τον συγγενή σου.
- Ζήτα συγγνώμη! - Δεν είναι συγγενής μου.
Καληνύχτα, γέρο.
Και όταν ξαναπαντρευτεί η μητέρα μου, θα σε καλέσω στο γάμο της.
Μπάσταρδε!
Θα με υπακούσεις! Έλα εδώ!
Αυτός θα σας πάει απ'την Ελλάδα στην Περσία;
Αυτός δεν μπορεί να πάει ούτε από εδώ ως εκεί!
Φύγε απ'το παλάτι μου! Σε εξορίζω, μπάσταρδε!
Εξορίζεσαι απ'τη χώρα! Δεν είσαι ευπρόσδεκτος εδώ!
Δεν είσαι γιος μου εσύ!
ΙΝΔΟΚΟΥΣ
10 χρόνια αργότερα
Την Άνοιξη, ο Αλέξανδρος μαζί με 150.000 άντρες...
διέσχισε τα περάσματα στα όρη του Ινδοκούς.
Προς το άγνωστο...
Στο όνειρο του, ήταν η υποσχεθήσα διαδρομή προς το Άκρο του Κόσμου.
Ήμαστε πλέον μία κινητή Αυτοκρατορία...
χιλιάδες μίλια μακριά από την Ελλάδα.
Με μάγειρες και αρχιτέκτονες, γιατρούς και χαρτογράφους...
δανειστές και συζύγους, παιδιά, ερωμένες και πόρνες.
Και ας μην ξεχνάμε τους δούλους...
την εργαζόμενη ραχοκοκαλιά αυτού του καινούργιου κτήνους.
Λεηλατημένη ή ανεπτυγμένη, καλύτερα ή χειρότερα...
καμία κατειλημμένη περιοχή δεν παρέμεινε ξανά η ίδια.
Αν και ήταν αφοσιωμένος στη Ρωξάνη...
οι επισκέψεις του Αλέξανδρου στη σκηνή της λιγόστεψαν...
καθώς πέρασε ένας χρόνος και μετά δύο, χωρίς διάδοχο.
Κάτι που πλήγωσε τη μεγάλη υπερηφάνεια του Αλέξανδρου.
Λένε πως ο Δίας έδεσε τον Προμηθέα σε μια απ'αυτές τις σπηλιές.
Λένε ότι υπάρχει μία γιγάντια αετοφωλιά ακριβώς από πάνω της.
Αυτός ο αετός κατέβαινε και έτρωγε το συκώτι του.
Θυμάσαι τι μας είπε ο Αριστοτέλης γι'αυτά τα βουνά;
Ναι, θυμάμαι.
Πως φτάνοντας σ'αυτό το ύψος...
θα κοιτούσαμε πίσω και θα βλέπαμε τη Μακεδονία δυτικά...
και τον Μακρινό Ωκεανό στα ανατολικά.
Μα φοβάμαι πως αυτός ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος απ'ότι φανταζόμαστε.
Ένας κόσμος τιτάνων.
Οι βηματιστές ακολούθησαν κάθε γνωστό μονοπάτι.
Δεν υπάρχει πέρασμα, παρά μόνο στον Νότο...
προς την Ινδία.
Αν ήμαστε Θεοί, θα περνούσαμε αυτά τα τείχη προς τον Ανατολικό Ωκεανό.
Θα τα περάσουμε, Αλέξανδρε. Σε λίγα χρόνια θα ξανάρθουμε.
Αλλά πρώτα οι άντρες πρέπει να δουν τα σπίτια τους.
Εσύ βρήκες το σπίτι σου, Πτολεμαίε;
Όλο και περισσότερο πιστεύω πως θα είναι η Αλεξάνδρεια.
Τουλάχιστον εκεί κάνει ζέστη.
Άρεσε πολύ στη Θαϊδα.
Οι γυναίκες φέρνουν τους άντρες σπίτι. Εγώ δεν το νιώθω αυτό.
Έχεις τη Βαβυλώνα, που η μητέρα σου περιμένει την πρόσκλησή σου.
Ναι, έχω τη Βαβυλώνα.
Μα με κάθε χώρα, κάθε σύνορο που περνάω...
χάνω και άλλη μία ψευδαίσθηση.
Διαισθάνομαι πως ο θάνατος θα είναι η τελευταία.
Κι όμως, πιέζομαι όλο και πιο σκληρά να φτάσω σ'αυτό...
το σπίτι!
Πού πήγε ο αετός μας;
Πρέπει να συνεχίσουμε, Πτολεμαίε.
Μέχρι να βρούμε ένα τέλος.
ΙΝΔΙΑ - 327 π.Χ.
Ινδία...
Η ώρα όπου γεννήθηκε ο ήλιος...
και έλεγαν ότι ήταν ακόμα πλουσιότερη και από την Περσία...
αλλά δεν είχε εξερευνηθεί, ή κατακτηθεί ποτέ.
Εξ'αρχής, ο Αλέξανδρος πάλεψε να ενώσει μία χώρα χωρίς κέντρο.
Βασιλιάδες που συνωμοτούσαν ο ένας εναντίον του άλλου...
ένας λαβύρινθος φυλών που ξεσηκώνονταν από ζηλωτές φιλοσόφους...
και πέθαιναν κατά χιλιάδες για τους παράξενους Θεούς τους.
Είδαμε πράγματα που ούτε είχαμε ονειρευτεί ποτέ.
Που με δυσκολία θα περιγράφαμε.
Είδαμε πουλιά που μπορούσαν να μιλάνε και άντρες που δεν μπορούσαν.
Ο Κρατερός, στην εμπροσθοφυλακή, πολεμούσε με άντρες με μαλλιαρά κορμιά...
που ήταν μικροσκοπικοί και ζούσαν πάνω στα δέντρα.
Μέχρι που ο Ηφαιστίωνας μάς έπεισε ότι ήταν για ζώα που μιμούνταν τους ανθρώπους...
αλλά είχαν δικό τους δέρμα.
Ονόμασαν αυτή τη φυλή: Πιθήκους.
Πίθηκος είναι.
Αλλά, για μας, πολύ λίγο διέφεραν από τις φυλές που ζούσαν ανάμεσά τους.
Κοίτα, Ρωξάνη.
Γεια σου, ανθρωπάκο! Μιλάνε;
Όχι, αλλά τραγουδάνε και κάνουν ήχους.
Είδαμε άντρες που κυκλοφορούσαν γυμνοί δημοσίως...
και περνούσαν μέρες χωρίς να κάνουν τίποτα, απλά κοιτάζοντας το κενό.
Κάποιους, που ζούσαν 200 χρόνια.
Και μετά, ήρθε η βροχή.
Δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ να ρίχνουν νερό οι Θεοί...
για 60 ημέρες και 60 νύχτες.
Συγχαρητήρια, για σήμερα!
Φρόντισε να φάνε όλοι.
Έλα τώρα! Μπορείς!
Τι θα πει ο γιος σου;
Έλα, φίλε μου! Όσο περισσότερο γερνάς, τόσο πιο δυνατός γίνεσαι!
Μεγάλε μου, βασιλιά!
Φέρε μου το άλογό μου, Αλέξανδρε και θα'μαι στο πλάι σου.
Τα πάντα σάπιζαν σ'αυτό το μέρος.
Δεκάδες άντρες πέθαναν από μικροσκοπικά ερπετά...
από τα οποία ήταν γεμάτος αυτός ο νέος τόπος.
- Τι έγινε, αγόρι μου; - Στο λαιμό τον δάγκωσε.
Όχι! Κουράγιο, Δίμνε.
Δείξε θάρρος! Θάρρος!
Η αναζήτησή μας για χρυσό και δόξα εξανεμίστηκε...
καθώς συνειδητοποιήσαμε ότι δεν υπήρχε τίποτα απ'τα δύο για να βρούμε.
Τα πνεύματα οξύνθηκαν.
Σφαγιάζαμε όλους τους Ινδούς που αντιστέκονταν.
Και καθώς το νερό αυτού του τόπου δεν ήταν πόσιμο, πίναμε το δυνατό κρασί.
Καθώς προχωρούσαμε νοτιο-ανατολικά...
ο Αλεξάνδρος επέστρεφε συχνά τους τόπους που κατακτούσαμε...
στους ηττημένους τους βασιλείς.
Για να τους κάνει συμμάχους.
Αλλά αυτό δεν άρεσε και πολύ στο Στρατό, που είχε αρχίσει να αναρωτιέται...
Ήμαστε εδώ για τα πλούτη...
ή μήπως ο Αλέξανδρος είχε ξεκινήσει κάποια τρελή αναζήτηση...
προσπαθώντας να μιμηθεί τη δόξα του Ηρακλή;
Αν είναι κάτι που ο Στρατός καταλαβαίνει αμέσως στα κόκαλά του...
είναι προς τα πού φυσούν οι Θεοί.
Φίλα τον!
Στην υγειά του Μπαγκόα!
Και στον Θεό της μητέρας μου, τον Διόνυσο...
που οι Ινδοί μας σύμμαχοι λένε ότι ταξίδεψε ως εδώ πριν τον Ηρακλή...
πριν 6.000 χρόνια.
Σε έναν ήρωα!
Ρωξάνη!
Χάνεις την αξιοπρέπειά σου!
Αυτοί οι Ινδοί είναι κατώτεροι, σατανικοί άνθρωποι!
Δεν προσπαθείς να τους καταλάβεις!
Προσπαθώ...
Αλλά εγώ ένα πράγμα ξέρω, Αλέξανδρε...
Στην Περσία είσαι ένας σπουδαίος βασιλιάς.
Εδώ... σε μισούν!
Ας γυρίσουμε στη Βαβυλώνα.
Είσαι δυνατός εκεί.
Θα το συζητήσουμε αργότερα.
Αργότερα... Μίλα.
Θα έρθω... Απόψε.
Κι εγώ θα περιμένω.
Καληνύχτα, Βασιλιά μου.
Μεγαλειότατε...
Έλα, Αλέξανδρε! Πιες μαζί μας!
Θυμάμαι μία εποχή που μισούσες το πώς έπινε ο πατέρας σου.
Τώρα ξέρω γιατί το'κανε!
Ο Διόνυσός μας είναι ήρωας...
αλλά σου διαλύει και τον νου.
Καταστρέφει τον αυτοέλεγχό μας.
Ο αυτοέλεγχος είναι μία ερωμένη που γνωρίζω πολύ καιρό πια για να ανέχομαι.
Ο αγώνας χρειάζεται υποτέλεια.
Και την επιτυχία, τη βρίσκω εξίσου διεφθαρμένη με την αποτυχία.
Αλλά ο Διόνυσος, ευλογημένη να'ναι η αρχαία του ψυχή...
με απελευθερώνει από τον εαυτό μου.
Και τότε, είμαι μαζί μ'αυτούς.
Απλά, ο Αλέξανδρος.
Μία πρόποση στον Μπαγκόα!
Και στα 30.000 όμορφα αγόρια από την Περσία...
που εκπαιδεύονται για να πολεμήσουν σ'αυτό τον σπουδαίο στρατό!
Στη μνήμη του Φιλίππου!
Μακάρι να'χε ζήσει να δει τους Μακεδόνες του να μεταμορφώνονται...
σε έναν τόσο χαριτωμένο στρατό!
Στον Φίλιππο! Έναν αληθινό ήρωα!
Στον Κλείτο και τον νέο του διορισμό ως σατράπη της Βακτριανής!
Όμορφα το θέτεις, Πτολεμαίε...
αλλά όλοι ξέρουμε τι θα πει σύνταξη και εξορία, μετά από 30 χρόνια υπηρεσίας!
- Εξορία; Από τι, Κλείτε; - Από το σπίτι μου, Αλέξανδρε, τη Μακεδονία.
Μπορούσες να με είχες ρωτήσει πού ήθελα να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου.
Αποκαλείς "εξορία" την διακυβέρνηση αυτής της τεράστιας επαρχίας;
Έδωσε η Μεγαλειότητά σας σε κανέναν από τους κοντινούς του συντρόφους...
μία επαρχία τόσο μακριά από την πατρίδα;
Τότε δεν θα γίνεις και πολύ καλός σατράπης, σωστά Κλείτε;
Ας είναι!
Προτιμώ να μ'αφήσεις να σαπίσω σε μακεδονικά κουρέλια...
παρά να λάμψω στην ανατολική μεγαλοπρέπεια.
Δεν θα τρέμω και θα κάνω υποκλίσεις, σαν τους συκοφάντες που έχεις γύρω σου.
Ο Ηφαιστίωνας, ο Νέαρχος, ο Περδίκας!
Ως κυβερνήτης μίας από τις πιο ασιατικές σατραπείες μας...
δεν σκέφτηκες πως, αν οι Πέρσες υπήκοοί μου μου κάνουν υποκλίσεις...
το κάνουν γιατί είναι σημαντικό για τους ίδιους;
Απαιτώ να κάνουν και οι Έλληνες το ίδιο;
Δέχεσαι ελληνικές προσφορές ως γιος του Δία, έτσι δεν είναι;
Μόνο όταν προσφέρονται.
Τότε γιατί δεν αρνείσαι αυτές τις ματαιόδοξες κολακείες;
Τι ελευθερία είναι αυτή, που πρέπει να υποκλίνονται ενώπιόν σου;
Υποκλίνεσαι στον Ηρακλή, έτσι δεν είναι; Κι αυτός ήταν θνητός. Μα γιος του Δία!
Πώς μπορείς εσύ, τόσο νέος, να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον Ηρακλή;
Γιατί όχι;
Πέτυχα περισσότερα, στα λίγα μου χρόνια...
ταξίδεψα εξίσου μακριά... Ίσως και πιο μακριά.
Ο Ηρακλής το'κανε μόνος του. Εσύ μόνος σου κατέκτησες την Ασία;
Ποιος σχεδίασε την εισβολή στην Ασία
όταν τις έτρωγες ακόμα στα πισινά απ'την αδελφή μου;
Ο πατέρας σου, δεν το'κανε;
Ή μήπως το αίμα του δεν είναι αρκετά καλό πλέον; Δία-Άμμωνα, σε αποκαλούν;
Με προσβάλλεις, Κλείτε! Περιγελάς την οικογένειά μου! Πρόσεξε!
Ο πατέρας σου δεν θα'κανε ποτέ φιλίες με βάρβαρους...
ούτε θα μας ζητούσε να πολεμήσουμε μαζί τους, ως ίσοι.
Δεν είμαστε αρκετά καλοί για σένα πια; Θυμάμαι μια εποχή...
που μπορούσαμε να μιλάμε σαν άντρες, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο κατάματα!
Χωρίς όλες αυτές τις κολακείες και τις δουλοπρέπειες.
Θυμάμαι μία εποχή που κυνηγούσαμε, που παλεύαμε στο γυμναστήριο...
Και τώρα φιλάς αυτούς;
Παίρνεις μια βάρβαρη, στείρα γυναίκα και τολμάς να την αποκαλείς Βασίλισσα;
Φύγε γρήγορα, Κλείτε... Πριν καταστρέψεις τη ζωή σου!
Η μεγάλη σου αλαζονία δεν φοβάται τους Θεούς πια;
Αυτός ο στρατός...
Αυτός ο στρατός είναι το αίμα σου, αγόρι μου!
Χωρίς αυτόν, είσαι ένα τίποτα!
Δεν υπηρετείς πλέον τους σκοπούς αυτής της εκστρατείας! Πάρτε τον από μπροστά μου!
Και τι υπηρετούσα όταν σου έσωσα τη ζωή στα Γαυγάμηλα;
Ο νέος σου φίλος θα σε είχε αφήσει να πεθάνεις εκεί, μέσα στη σκόνη!
Πρέπει να ζευγαρώσουμε με καφέ πίθηκους για να σε ευχαριστήσουμε;
Καλέστε τη φρουρά! Συλλάβετέ τον για προδοσία!
Ποιος είναι μαζί του;
Καλώ τον Πατέρα Δία ως μάρτυρα και εσάς σε δίκη ενώπιόν του!
Και θα δούμε πόσο βαθιά φτάνει αυτή η συνωμοσία! Πάρτε τον!
- Στο όνομα των Θεών, πάρτε τον από εδώ! - Τυχερός είσαι! Μέθυσε!
Είσαι πολύ σπουδαίος τώρα για να θυμάσαι πόσο πιστά σε υπηρέησα;
Είμαι περισσότερο άντρας από ό,τι θα γίνεις εσύ ποτέ!
Τι σατανικός τύραννος είσαι! Θα σε σκοτώσουν, Αλέξανδρε!
Μιλάς για συνωμοσίες εναντίον σου; Και ο κακομοίρης ο Παρμενίωνας;
Εμένα έστειλες να κάνω τη βρωμοδουλειά σου! Δεν ντρέπεσαι;
Ούτε ο χειρότερος εχθρός μου δεν μου'χει μιλήσει όπως εσύ!
Άκου τι σου λέω!
Εσύ και η βάρβαρη μητέρα σου ζείτε μέσα στη ντροπή!
Κλείτε!
- Αφήστε με να περάσω! - Δεν επιτρέπεται, Μεγαλειοτάτη.
Είμαι η Βασίλισσα!
Θέλω να τον δω! Περίμενα τρεις μέρες.
Λέει πως δεν θέλει κανέναν. Ούτε καν εσένα.
- Με χρειάζεται! - Όχι! Δε σε χρειάζεται...
Και χρειάζεται εσένα;
Ηφαιστίωνα, είναι λάθος αυτό που κάνεις!
Ο Στρατός είναι ανήσυχος και άρχισε να σε αμφισβητεί, Αλέξανδρε.
Χρειάζεται τη διαβεβαίωσή σου.
Είναι σαν παλιοί εραστές. Συγχωρούν αλλά δεν μπορούν ποτέ να ξεχάσουν.
- Ένας γερασμένος μέθυσος ήταν! - Φίλος μου, ήταν!
Η αδελφή του, η Ελλανίκη, με μεγάλωσε. Κι εγώ πώς της το ξεπλήρωσα;
Με δύο αδελφούς νεκρούς, από τα ίδια μου τα χέρια.
Έσβησε η οικογένειά της.
Τι θα κάνει; Μόνο θα κλαίει και θα καταριέται την γέννησή μου!
Ξέρεις πως οι περισσότερες σπουδαίες πράξεις...
γίνονται από άντρες που πήραν και δεν το μετάνιωσαν λεπτό!
Είσαι ο Αλέξανδρος!
Ο οίκτος και η θλίψη μόνο καταστροφή θα σου φέρουν!
Έγινα τόσο αλαζόνας που τυφλώθηκα;
Μερικές φορές, το να περιμένουμε το καλύτερο απ'όλους...
είναι αλαζονία.
Είχε δίκιο ο Κλείτος. Έχω γίνει τύραννος.
Όχι.
Ξένος ίσως.
Φτάσαμε πολύ μακριά. Δεν σε καταλαβαίνουν πια.
Μιλάνε για τον Φίλιππο τώρα, λες κι εγώ ήμουν ένα περαστικό σύννεφο...
που σύντομα θα ξεχαστεί!
Απέτυχα! Παταγωδώς!
Είσαι θνητός! Και το ξέρουν!
Και σε συγχωρούν, γιατί τους κάνεις περήφανους για τον εαυτό τους!
Ο Φίλιππος είπε κάποτε:
"Υπάρχει ένας τιτάνας μέσα σε όλους μας".
Έτσι είμαστε φτιαγμένοι. Είναι αναμεμειγμένος στη στάχτη μας.
Δεν έφταιγε το κρασί που τον σκότωσα. Ήθελα να το κάνω.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 336 π.Χ. 9 χρόνια νωρίτερα
Ο Φίλιππος! Βασιλιάς της Μακεδονίας και ηγέτης των Ελλήνων!
Όλη μου τη ζωή περίμενα να δω τους Έλληνες να αποτείουν σεβασμό στη Μακεδονία.
Και αυτή η μέρα έφτασε!
Λένε ήδη: "Ό Φίλιππος είναι σπουδαίος στρατηγός...
αλλά ο Αλέξανδρος είναι απλώς σπουδαίος".
Αλλά αν με προσβάλλεις ποτέ ξανά... Θα σε σκοτώσω!
Μου έλειψες! Την Άνοιξη, στην Περσία!
Θα διοικείς στα δεξιά μου!
Με τιμάς, πατέρα. Δεν θα το'χανα για όλο το χρυσάφι του κόσμου.
Το οποίο θα αποκτήσεις, κάποια μέρα!
Παρουσιάζει τον εαυτό του ως 13ο Θεό!
Ήπιε τόσο κρασί, ο κακόμοιρος ο Φίλιππός μου,
που έχασε τα λογικά του!
- Μεγαλειοτάτη... - Άτταλε.
Ελπίζω ο πρίγκιπας να απολαμβάνει το θέαμα όσο ο αντιβασιλέας μας.
Είναι πολύ κουρασμένος.
Παυσανία, φέρε την υπόλοιπη φρουρά!
Βασιλική Φρουρά! Στην αρένα! Εμπρός, μαρς!
Χωρίς φρουρά, Μεγαλειότατε;
Με τόσο κόσμο; Είναι γεμάτος ο τόπος Έλληνες.
Καλέ μου, Κλείτε!
Αυτόν τον άντρα μπορείς να τον εμπιστεύεσαι πάντα, Αλέξανδρε.
Να του φέρεσαι όπως θα φερόσουν σ'εμένα. Θα προσέχει τα νώτα σου.
Ναι, πατέρα.
Με φυλάνε οι υπήκοοί μου σήμερα, Κλείτε.
Ας δουν με τα μάτια τους αυτοί οι Έλληνες πώς περπατώ μέσα στο λαό μου...
και μετά μπορούν να με λένε τύραννο!
Φέρε τη Φρουρά μέσα μόνο την είσοδό μου!
Και φρόντισε το κρασί να ρέει πλουσιοπάροχα όλη μέρα. Θέλω να με συμπαθήσουν.
Δεν άκουσες; Μόνος θα μπω. Θα ακολουθήσεις με τη Φρουρά.
Πήγαινε.
Πατέρα, καλύτερα να'ρθω μαζί σου.
Θες να δει ο κόσμος πως είσαι ο διάδοχός μου;
Αυτό θέλει εκείνη;
Μη δείχνεις διαρκώς τόσο πληγωμένος, Αλέξανδρε! Γίνε άντρας!
Να θεωρείς τυχερό τον εαυτό σου που βρίσκεσαι καν εδώ σήμερα!
Μετά τη δημόσια επίδειξή σου!
Μα τον Ηρακλή, το Δία και όλους τους Θεούς! Υπάκουσέ με, για μια φορά!
Έχε θάρρος, πατέρα.
Και μπες μέσα νιώθοντας χαρά σε κάθε βήμα...
καθώς θα θυμάσαι την ανδρεία σου.
Και τώρα, ο αγαπημένος μας βασιλιάς!
Ο Φίλιππος!
Προς τιμήν τού οποίοι ξεκινούν αυτοί οι γαμήλιοι αγώνες!
Παυσανία! Σου είπα...
Ποιος είναι ο καινούργιος σου φίλος;
Ο Βασιλιάς ζει!
Ο Αλέξανδρος, γιος του Φιλίππου!
Είθε οι Θεοί να ευλογούν το Βασιλιά!
Ο Αλέξανδρος είναι Βασιλιάς!
Είσαι Βασιλιάς, τώρα! Είσαι Βασιλιάς!
Οι Θεοί να ευλογούν τον Αλέξανδρο!
ΙΝΔΙΑ 9 χρόνια αργότερα
Μου ραγίζετε την καρδιά!
Εσείς, οι άντρες μου; Να φοβάστε;
Φυσικά και νιώθετε φόβο! Όλοι φοβόμαστε!
Γιατί κανείς δεν έχει ξαναφτάσει τόσο μακριά!
Και τώρα είμαστε μόλις μερικές βδομάδες
από τον Ωκεανό, το δρόμο μας για την πατρίδα!
Θα φτιάξουμε έναν στόλο και θα ανεβούμε όλοι μαζί τον Νείλο, ως την Αίγυπτο!
Και από την Αλεξάνδρεια, θα'μαστε σπίτι μέσα σε μερικές βδομάδες!
Εκεί θα ξανασυναντηθούμε με τους αγαπημένους μας...
για να μοιραστούμε τους σπουδαίους θησαυρούς και τις ιστορίες μας από την Ασία...
και για να χαρούμε την αιώνια δόξα μας για πάντα!
Ακολουθήστε τον Αλέξανδρο!
Τι; Σιωπή;
Είμαστε μαζί σου, Αλέξανδρε!
Κρατερέ!
Κάντε στην άκρη.
Μίλα εκ μέρους μας!
Βασιλιά μου...
Δεν μ'αρέσει η γκρίνια και δεν την ανέχομαι σε καμία μονάδα μου.
Αλλά έχασα πολλούς άντρες.
Νέους, που δεν πήγαν ποτέ με γυναίκα.
Κάποιοι πέθαναν από αρρώστιες.
Κάποιοι σφαγιάστηκαν στη Σκυθία, ή στις όχθες του Ώξου.
Κάποιοι είχαν καλό θάνατο.
Κάποιοι άλλοι, δεν είχαν καθόλου τύχη. Αλλά πέθαναν.
Ήρθα με 40.000 άντρες πριν οκτώ χρόνια...
και προελάσαμε μαζί σου για πάνω από 10.000 μίλια.
Μέσα σε βροχή και ήλιο, πολεμήσαμε για σένα.
Κάποιοι από εμάς έχουμε δώσει πενήντα μάχες.
Σκοτώσαμε πολλούς βαρβάρους.
Και τώρα, όταν κοιτάζω γύρω μου, πόσα από εκείνα τα πρόσωπα βλέπω;
Και τώρα θες να πολεμήσουμε κι άλλες φυλές πιθήκων, ανατολικά από εδώ!
Ακούμε για χιλιάδες ελέφαντες-τέρατα, και εκατό ακόμα ποτάμια!
Κρατερέ!
Καλέ μου, Κρατερέ!
Ποιος καλύτερος από σένα, να μιλάει; Ο πιο ευγενής απ'όλους.
Αλλά ξέρεις πως είμαι γεμάτος ουλές και σπασμένα κόκαλα.
Με σπαθί, μαχαίρι, πέτρα, καταπέλτη και ρόπαλο...
μοιράστηκα την κάθε κακουχία με όλους σας!
Πράγματι, Βασιλιά μου και σ'αγαπάμε όλοι γι'αυτό!
Αλλά, μα τον Δία, έχουν πεθάνει υπερβολικά πολλοί!
Δεν έχεις παιδιά, Αλέξανδρε, κι εμείς δεν είμαστε παρά ταπεινοί άνθρωποι...
που δεν θέλουν κόντρες με τους Θεούς.
Το μόνο που θέλουμε είναι να δούμε τα παιδιά μας...
και τις γυναίκες και τα εγγόνια μας μια τελευταία φορά...
πριν συναντήσουμε τους αδελφούς μας στο σκοτεινό μέρος που ονομάζουν Άδη!
Ναι!
Έχεις δίκιο, Κρατερέ. Υπήρξα αμελής.
Έπρεπε να'χω στείλει εσάς τους βετεράνους πίσω γρηγορότερα. Και θα το κάνω!
Πρώτοι θα φύγουν εκείνοι από εσάς που έχουν διακριθεί.
Και μετά όλοι όσοι υπηρέτησαν 7 χρόνια. Και με κανονικές συντάξεις!
Αξιοσέβαστοι, πλούσιοι, αγαπημένοι!
Οι γυναίκες και τα παιδιά σας θα σας αντιμετωπίζουν σαν ήρωες...
για όλη την υπόλοιπη ζωή σας!
Και θα απολαύσετε έναν ειρηνικό θάνατο!
Μα ονειρεύεσαι, Κρατερέ!
Η απλότητά σας έληξε από χρόνια, όταν πήρατε Περσίδες ερωμένες και παιδιά...
και γεμίσατε το πουγκί σας με λάφυρα και κοσμήματα!
Γιατί ερωτευτήκατε όλα τα πράγματα στη ζωή που καταστρέφουν τον άνθρωπο!
Δεν καταλαβαίνετε;
Και ξέρετε κι εσείς καλά, όπως κι εγώ...
ότι όσο θα περνούν τα χρόνια και οι αναμνήσεις θα θαμπώνουν...
και όλες οι σπουδαίες νίκες σας θα αρχίσουν να σβήνουν...
αυτό που θα θυμούνται όλοι, θα είναι ότι αφήσατε το Βασιλιά σας στην Ασία!
Γιατί εγώ θα συνεχίσω! Με τους Ασιάτες μου!
Να σε φάνε τα τσακάλια τότε, Αλέξανδρε!
Ερχόμαστε για σένα κι εσύ μας αποδιώχνεις! Ντροπή!
Θέλουμε να δούμε τις γυναίκες και τα παιδιά μας, πριν πεθάνουμε!
Θέλω να δω τα παιδιά μου!
Πλήρωσα για τα μπάσταρδα παιδιά σας! Δεν κράτησα τίποτα για τον εαυτό μου!
Και το μόνο που σας ζήτησα είναι ένας μήνας ακόμα!
Ντροπή!
Τι θα'λεγε ο πατέρας σου;
Σας έφερε πολύ μακρύτερα από ό,τι είχε ονειρευτεί ποτέ ο πατέρας μου!
Γυρίστε πίσω, λοιπόν! Οι βάρβαροι είναι πιο θαρραλέοι!
Εγώ θα πάω ανατολικά!
Θέλει να πεθάνουμε όλοι για να μην πούμε τι έκανε! Δεν θα καταφέρουμε φτάσουμε πίσω!
Ποιος το'πε αυτό; Ποιος είσαι, δειλέ; Έλα μπροστά!
Έλα να πεις δημόσια τις κατηγορίες σου!
- Γιατί, για να μας εκτελέσεις; - Γιε του Δία!
- Βεβηλώνεις τη μνήμη του πατέρα σου! - Ή τον δολοφόνησες εσύ, σαν τον Κλείτο;
Κρύψου! Κρύψου στον όχλο! Γιατί θα σε σκοτώσω!
Τολμάτε να προσβάλλετε την τιμή και την πατρότητά μου; Συλλάβετέ τον!
Κι εσύ! Φλύαρε Δημήτριε!
Με αποκαλείς δολοφόνο; Δεν έχω τέτοιο αίμα στα χέρια μου!
Κι αυτόν! Ναι, θα γνωρίσετε τον πόνο της προδοσίας!
Χλευάζετε την ντροπή μου για τον Κλείτο, όταν λέτε ότι θα έβλαπτα τον πατέρα μου!
Συλλάβετέ τον! Μετά από όλα όσα έκανα για σας, γουρούνια!
Δειλοί! Προδότες!
Εμπρός, λοιπόν! Πού είναι τα μαχαίρια σας;
Συντρίβοντας την ανταρσία και εκτελώντας τους επικεφαλής της...
έκανε, πιστεύω, ακριβώς ό,τι θα έκανε οποιοσδήποτε στρατηγός εν καιρώ πολέμου.
Όμως, ήταν σαφές πως ο στρατός ήταν διχασμένος...
και ο Αλέξανδρος δεν ήταν πια αγαπητός σε όλους.
Συνεχίσαμε νότια, προς τον Μακρινό Ωκεανό.
Ομολογώ πως νιώθω απογοήτευση.
Ειδικά γι'αυτές τις αναφορές, πως υιοθέτησες ανατολικές συνήθειες.
Γνωρίζεις πως αυτές οι συμπεριφορές πυροδοτούν τις αισθήσεις με αλαζονία.
Παρ'όλα αυτά, έχω ζήσει αρκετά πλέον...
ώστε να το αμφισβητώ όταν τόσοι άλλοι...
κάνουν τόσες προσπάθειες να δείξουν την ασέβειά τους σ'εσένα.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ελπίζω να συνεχίσεις...
αυτό που ξεκίνησες ως το 12χρονο αγόρι που γνώρισα.
Να'σαι πάντα αυτός ο άντρας, Αλέξανδρε. Και δεν θα ολισθήσεις.
Και ίσως αποδείξεις πως αυτός ο γέρος υλιστής,
όπως με θεωρούσες πάντα...
δεν είναι τελικά παρά ένας ονειροπόλος.
ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ
Μείνετε ήρεμοι! Μαζί είμαστε δυνατοί σαν Θεοί!
Καλύψτε με το αριστερό, χτυπήστε δυνατά με το δεξί.
Ο φόβος είναι ανοησία! Χάσιμο χρόνου!
Ψηλά οι ασπίδες!
Θέσεις μάχης! Εμπρός!
Ετοιμάστε τα σπαθία σας!
Ακολουθήστε με!
ΔΕΞΙ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Εμπρός, Μακεδόνες!
Γιατί καθυστερείτε; Βιαστείτε!
Χωριστείτε σε τρεις ομάδες! Ανασυνταχθείτε και μετά περικυκλώστε!
ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ
Μείνετε στις σειρές σας!
ΔΕΞΙ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Ιππικό, μαζί μου!
Ακολουθήστε τον Αλέξανδρο!
Επίθεση!
Κινδυνεύει η φάλαγγα! Μελέαγρε, πήγαινε πες στον Φαρνάκη πως θα ορμήσουμε στο κέντρο!
Βρες τον Ηφαιστίωνα και φέρε όλο το ιππικό στο κέντρο!
Πρέπει να φτάσουμε στον Κρατερό πριν είναι πολύ αργά!
ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ
Ηφαιστίωνα, στο κέντρο!
ΔΕΞΙ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Εμπρός, Μακεδόνες! Καλπάστε! Καλπάστε!
Κοίνε! Φύγε από εκεί!
Τα άλογα δεν προχωρούν! Πεζοί, τότε!
Υποχωρήστε, άντρες!
Έλα, Βουκεφάλα!
Μη φοβάσαι, φίλε μου.
Βουκεφάλα...
Μόνο ήλιος και σκιά είναι.
Βουκεφάλας και Αλέξανδρος.
Εσύ κι εγώ μαζί... Μια τελευταία φορά, Βουκεφάλα!
Δεν είναι υπέροχο να ζεις με εξαιρετική ανδρεία...
και να πεθαίνεις αφήνοντας πίσω σου αιώνια δόξα;
Εμπρός, Μακεδόνες! Γιατί υποχωρείτε; Θέλετε να ζήσετε για πάντα;
Στο όνομα του Δία, επιτεθείτε!
Επίθεση!
Αλέξανδρε!
- Χτυπήθηκε ο Βασιλιάς! - Στον Βασιλιά!
Ήταν η πιο αιματηρή από όλες τις μάχες του.
Καθαρή σφαγή.
Δεν θα ξαναγινόμασταν ποτέ άντρες.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 9 χρόνια νωρίτερα
Βγες έξω!
Φύγε!
- Πώς φέρεσαι τόσο ξεδιάντροπα δημοσίως; - Επειδή ήταν γραφτό να γίνει.
- Δεν ήθελα να γίνω έτσι βασιλιάς. - Δεν σε κατηγόρησε κανείς.
Ήδη με κατηγορούν, πίσω απ'την πλάτη μου! Κρυφά!
- Δεν είναι δύναμη η συκοφαντία. - Και η ντροπή είναι;
Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου; Πες μου!
Πες μου, αλλιώς θα στείλω εσένα να δικαστείς για το φόνο.
- Ο Παυσανίας. - Είχε βοήθεια! Εσύ τον βοήθησες;
Όχι, ποτέ.
Γιατί; Γιατί να το'κανα;
Τόσοι πολλοί το ήθελαν. Οι Έλληνες, οι Πέρσες, άντρες, γυναίκες.
Θα εκπλησσόμουν αν δεν είχαν βάλει και καναδυό Θεοί το χεράκι τους.
Τι ειρωνία, όμως! Ο μικρός που "κάρφωνε" τόσο συχνά, του ανταπέδωσε τη χάρη!
Είσαι τρελή! Καταραμένη! Άνοιξες ασκούς που ούτε καν ξέρεις τη δύναμή τους!
Ποιος υπερβάλλει τώρα;
Παρ'όλο που κι εσένα η καρδιά σου το ήθελε.
Αυτό είναι ψέμα! Ήταν ο πατέρας μου! Τον αγαπούσα!
Δεν ήταν πατέρας σου! Δεν έχεις κανένα χρέος λόγω αίματος σ'αυτόν τον άντρα!
Λες διαρκώς το ένα ψέμα μετά το άλλο!
Τόσα ψέματα που έπλεξες ιστό σαν μάγισσα και με μπερδεύεις!
Κοίτα!
Κοίτα τον εαυτό σου! Είσαι όλα όσα δεν ήταν εκείνος.
Ήταν αγροίκος κι εσύ είσαι εκλεπτυσμένος.
Ήταν Στρατηγός και εσύ είσαι Βασιλιάς.
Αυτός δεν μπορούσε να κουμαντάρει ούτε τον εαυτό του!
Κι εσύ θα κυβερνήσεις ολόκληρο τον κόσμο!
Σε καταριούνται τόσο οι Θεοί όταν μιλάς έτσι!
Τόση αλαζονία και καθόλου θρήνος για τον άντρα σου.
Να θρηνήσω; Αυτόν;
Τι ξέρεις εσύ για τον Φίλιππο;
Όχι, Αλέξανδρε. Ο Δίας είναι ο πατέρας σου.
Φέρ'σου ανάλογα!
Η πρώτη μου πράξη θα ήταν να σε σκοτώσω!
Με δολοφόνησες στο βρεφικό μου λίκνο! Με γέννησες μέσα στο μίσος!
Το μίσος που έχεις για όσους είναι
πιο δυνατοί από σένα! Το μίσος σου για τους άντρες!
Σου δίδαξα την καρδιά μου, Αλέξανδρε!
Και, μα τον Δία και τον Διόνυσο, έγινες ένας μοναδικός άντρας!
Ανάθεμα την ψυχή σου, μάγισσα!
Η ψυχή σου είναι δική μου, Αλέξανδρε.
Όχι!
Μου πήρες όλα όσα αγάπησα ποτέ και μ'έκανες σαν εσένα!
Σταμάτα! Πάψε να φέρεσαι σαν παιδί! Είσαι Βασιλιάς! Φέρ'σου ανάλογα!
Για πρώτη φορά, ο Παρμενίωνας είναι μαζί μας.
Εκτέλεσε τον Άτταλο χωρίς καθυστέρηση...
και μετά κατάσχεσε τη γη τους και εξαφάνισε την οικογένειά τους για πάντα!
Την Ευρυδίκη; Ποτέ!
Γέλα, τέρας! Μόνο πόνο ξέρεις να δίνεις!
Πώς θα επιβιώσεις έτσι; Δεν έμαθες τίποτα από τον Φίλιππο;
Όχι. Από σένα, μητέρα!
Την καλύτερη!
Τι έκανα και σε έκανα να με μισείς τόσο;
Κάποια μέρα, θα καταλάβεις.
Μα μόνο εσένα έχω στην καρδιά μου.
Ξέρω τι χρειάζεσαι.
Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. Οι Θεοί σε ευννοούν.
Μεγάλος πλούτος, δύναμη, κατακτήσεις...
Ό,τι επιθυμείς! Ο κόσμος είναι δικός σου!
Πάρ'τον!
Πάρ'τον...
Δεν ξαναείδε ποτέ τη μητέρα του.
Και ενώ έλειπε, πολεμώντας τις φυλές του Βορρά...
η Ολυμπιάδα έβαλε να δολοφονήσουν την νέα σύζυγο του Φιλίππου, την Ευρυδίκη...
και τον νεογέννητο γιο τους.
Αναγκαστικά, ο Αλέξανδρος διέταξε και την εκτέλεση του θείου της, του Αττάλου.
ΙΝΔΙΑ 9 χρόνια αργότερα
Ζει! Αλέξανδρε!
Μακεδόνες...
Γυρίζουμε σπίτι!
Γυρνάμε στην πατρίδα...
Έπρεπε να'χε πεθάνει στην Ινδία...
αλλά αυτό θα ήταν μύθος.
Στην αληθινή ζωή, ο Ηρακλής πέθανε από ένα δηλητηριασμένο ρούχο...
που του έδωσε κατά λάθος η ζηλιάρα σύζυγός του.
Μεγάλε Δία, σε λατρεύουμε πιστά!
Ρίξε καλωσυνάτο βλέμμα στα βήματά μας προς την πατρίδα...
και χαμογέλα στα νώτα μας.
Είθε όλοι όσοι έρθουν εδώ μετά από εμάς, να καταλάβουν μόλις δουν αυτό το βωμό...
πως κάποτε βρέθηκαν τιτάνες σ'αυτό το μέρος!
Αφού έκανε τα αφιερώματά του στους Θεούς στο τέλος του μεγάλου του ταξιδιού...
ο Αλέξανδρος αποχαιρέτησε την ανατολή και προέλασε απευθείας δυτικά...
μέσα από τη μεγάλη έρημο της Γεδρωσίας...
αναζητώντας τη συντομότερη διαδρομή για τη Βαβυλώνα.
Εδώ, παρακολουθούσε χωρίς να μπορεί να κάνει
τίποτα τον σκληρό διαμελισμό του στρατού του...
όχι από ανθρώπινο χέρι...
αλλά από την φύση!
Ως και σήμερα, δεν έχει υπολογιστεί ακόμα πόσοι πέθαναν.
Ήταν η μεγαλύτερη απερισκεψία της ζωής του.
Και όταν εισήλθε επιτέλους ξανά στη Βαβυλώνα,
μετά από 6 χρόνια στην Άπω Ανατολή...
ο Αλέξανδρος κατάφερε να εξάψει ξανά τη φαντασία του κόσμου...
παίρνοντας άλλες δύο συζύγους.
Τώρα ο Αλέξανδρος είχε τρεις συζύγους, δύο εραστές...
μία φίλερις μητέρα σε μία ταραγμένη Ελλάδα...
σατράπηδες αμφιβόλου αφοσίωσης σε αρκετές επαρχίες...
στρατηγούς που αμφισβητούσαν την κάθε του απόφαση...
αλλά κάτω από όλα αυτά, έναν ξεκούραστο, καινούργιο στρατό...
που αποτελούταν από δέκα Ασιάτες και όλους τους Έλληνες...
και όλα αυτά να κρατιούνται ενωμένα με μία πολύ λεπτή κλωστή.
Πήραμε κι άλλη ένδειξη. Το λιμάνι μπορεί να κατέβει μόνο στα 20 πόδια.
Τότε πάρε μου και δεύτερη γνώμη. Σου λέω πως είναι πιο βαθύ.
Αλέξανδρε...
Περάσαμε τα 12.000 τάλαντα μόνο για το ξύλο του στόλου.
Ο Στρατός δυσανασχετεί.
- Δώσε κι άλλα. - Πώς;
Για το μέλλον μας, Κάσσανδρε. Η καλύτερη πρωτεύουσα που έχουμε.
Ακόμα κι έτσι, δεν θα προλάβουν να παρα- δώσουν έγκαιρα την ξυλεία οι Φοίνικες.
Ίσως μπορούμε να σαλπάρουμε με λιγότερα πλοία. Ή να περιμένουμε ως την άνοιξη...
Καμία καθυστέρηση, Νέαρχε.
- Πώς πάνε οι βιβλιοθήκες μας; - Πέφτουν δέντρα καθώς μιλάμε, Μεγαλειότατε.
Ωραία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις βιβλιοθήκες μας.
Θέλω βιβλιοθήκες σε όλες τις Αλεξάνδρειες!
Μα μόλις χθες βράδυ ήταν...
Το νερό φταίει, Μεγαλειότατε. Το ανακάτεψε με το κρασί.
Μα πώς είναι δυνατόν; Τύφος από την Ινδία;
Μην ανησυχείτε, Μεγαλειότατε. Με λίγες μέρες καλή ξεκούραση, θα συνέλθει.
Μα όχι κρασί, ή κρύο κοτόπουλο...
Νιώθω καλύτερα. Σύντομα θα'μαι όρθιος.
Φεύγουμε για την Αραβία την Άνοιξη. Δεν μπορώ να φύγω χωρίς εσένα.
Αραβία...
Με έντυνες σεϊχη κάποτε...
και κράδαινες το ξύλινο γιαταγάνι σου.
Είσαι ο μόνος που δεν μ'άφησε ποτέ να κερδίσω.
Ο μόνος που ήταν πάντα ειλικρινής μαζί μου.
Με έσωσες από τον εαυτό μου.
Σε παρακαλώ, μη μ'αφήσεις, Ηφαιστίωνα.
Θυμάμαι έναν νέο άντρα που ήθελε να γίνει Αχιλλέας...
και μετά τον ξεπέρασε!
Και μετά, τι έγινε;
Ο μύθος μας είναι από αυτούς που μόνο οι νέοι πιστεύουν!
Τι πανέμορφος μύθος ήταν, όμως!
Φτάνουμε στο απόγειο και πέφτουμε...
Ηφαιστίωνα!
Ανησυχώ για σένα χωρίς εμένα.
Είμαι τίποτα, χωρίς εσένα.
Έλα! Πολέμησε, Ηφαιστίωνα!
Θα πεθάνουμε μαζί!
Θα κάνουμε παιδιά με τις γυναίκες μας...
και οι γιοι μας θα παίζουν μαζί όπως παίζαμε εμείς κάποτε.
Θα εξαπολύσουμε χίλια πλοία από εδώ, Ηφαιστίωνα.
Θα περιπλεύσουμε την Αραβία και θα ανεβούμε τον Κόλπο, προς την Αίγυπτο.
Και μετά, θα φτιάξουμε ένα κανάλι μέσω της ερήμου...
και θα βγούμε στη Μέση Θάλασσα.
Και μετά θα επιτεθούμε στην Καρθαγένη. Και η σπουδαία Σικελία θα πληρώσει ακριβά!
Μετά, οι Ρωμαίοι. Καλοί πολεμιστές!
Θα τους νικήσουμε και θα εξερευνήσουμε τα δάση του Βορρά.
Και πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες, ως τον Δυτικό Ωκεανό.
Και μετά, μια μέρα...
οι πληθυσμοί θα αναμειχθούν και θα ταξιδεύουν ελεύθερα.
Ασία και Ευρώπη θα ενωθούν.
Κι εμείς θα γεράσουμε, Ηφαιστίωνα...
κοιτάζοντας από τη βεράντα μας αυτόν τον Νέο Κόσμο.
Ηφαιστίωνα;
Πού είναι αυτός ο γιατρός;
Δεν μπορώ να το εξηγήσω, Μεγαλειότατε! Δεν είναι δυνατόν! Ορκίζομαι...
Εκτελέστε τον! Πάρτε τον έξω και εκτελέστε τον!
- Φύγε από κοντά του... - Ψεύτες! Τον μισούσατε! Όλοι σας!
Φύγετε! Έξω, τώρα!
Φύγετε όλες! Άρπυιες! Έξω από εδώ! Έξω!
Πάλι μεθυσμένος είσαι; Φύγε.
- Είναι νεκρός. - Ποιος;
Πολλοί τον μίσησαν, αλλά δεν νομίζω πως θα τολμούσε κανείς άλλος!
Πέθανε ο Ηφαιστίωνας;
Τρελός είσαι;
Τέρας!
- Είσαι τρελός; - Μου στέρησες ό,τι αγάπησα ποτέ!
Είθε οι Ερινύες να καταραστούν την άθλια καρδιά σου!
Υπάκουσέ με!
Έχω το παιδί σου!
Μπαμπά!
Όχι, Μεγαλειότατε!
Αλέξανδρε, έχω το παιδί σου!
Αλέξανδρε, άντρα μου, Βασιλιά μου! Έχουμε γιο!
Ο φτωχός, ο κακορίζικος γιος μου!
Μη με ξαναγγίξεις ποτέ!
Όχι!
Μία τελευταία πρόποση!
Πριν την αυγή...
Στους παλιούς μου φίλους!
Και στους μύθους!
- Μη σταματάς! - Τέλειωσέ το όλο!
Στην επόμενη αυγή!
Μικρέ μου, Αχιλλέα!
Άρχοντά μου, αυτά τα βότανα είναι από τους Δελφούς.
Έσωσαν τον αδελφό μου. Ευλογημένη να'ναι η ψυχή σου.
Αλέξανδρε...
Σ'αγαπάμε, Αλέξανδρε.
Και τους απογόνους σου.
Ναι, έλα... Έλα στη Βαβυλώνα.
Σε περιμένω... Ο μοναδικός και πολυαγαπημένος σου γιος.
Για τους άντρες!
Μπορείς να με ανασηκώσεις λίγο; Με πιέζει...
Δεν έχω αδρανήσει τόσο ποτέ ξανά στη ζωή μου. Πώς θα φύγουμε την Άνοιξη;
Μου'δωσες τα πάντα, Μπαγκόα.
Κι εσύ μου'δωσες τις πιο ευτυχισμένες στιγμές στη ζωή μου, Αλέξανδρε.
Ευτυχία... Τι είναι ευτυχία;
Όταν ο νους και το κορμί σου
πιέζονται τόσο που είναι έτοιμα να σπάσουν...
δεν έχεις καμία σκέψη πέρα από την επόμενη.
Και τότε κοιτάζεις πίσω... Και την βλέπεις! Η ευτυχία!
Και δεν έκανες, ούτε σκέφτηκες τίποτα.
Και πάλι... Μ'έκανες τόσο ευτυχισμένο.
Τελείωσε, Μπαγκόα.
Τέλειωσε...
Περιμένετε! Έχω τον γιο του! Αλέξανδρε!
Όρνια! Περιμένετε!
Τρεις μήνες μόνο ακόμα!
Ζήσε, σε παρακαλώ! Ο γιος σου...
Αλέξανδρε, ο στρατός θα διχαστεί! Οι σατραπείες θα επαναστατήσουν!
Χωρίς τις εντολές σου θα ξεσπάσει πόλεμος!
Σε ικετεύουμε, πες μας ποιος!
Ποιος θα κυβερνήσει αυτή τη σπουδαία αυτοκρατορία; Ποιον θες;
Σε ικετεύουμε... Πες μας...
Ο Δίας είναι ο πατέρας σου!
Ποιος θα'ναι; Ψιθύρισέ μας, ποιος;
- Τι είπε; - Στον καλύτερο.
Είπε: "Στον καλύτερο".
Όχι. "Στον Κρατερό", είπε.
Στον Κρατερό; Γιατί να πει στον Κρατερό;
ΒΑΒΥΛΩΝΑ, ΠΕΡΣΙΑ Ιούνιος 323 π.Χ.
Στις 10 Ιουνίου, ένα μήνα πριν κλείσει τα 33 του χρόνια...
η μεγάλη καρδιά του Αλέξανδρου τελικά εγκατέλειψε.
Και, όπως ορκίστηκε, πήγε κοντά στον Ηφαιστίωνα.
Αλλά στη σύντομη ζωή του, πέτυχε, χωρίς αμφιβολία...
τη μυθική δόξα του προγόνου του, του Αχιλλέα.
Κι ακόμη περισσότερα.
Η συμμετοχή της Ολυμπιάδας στη δολοφονία του πατέρα του...
αποτελεί πιθανότητα στο δικό μου μυαλό.
Στο δικό του, ήταν ένα βάρος.
Ο Αλέξανδρος ήταν πολύ ερωτευμένος με τη δόξα για να του την κλέψει.
Αλλά μόνο και μόνο επειδή ήταν αίμα της, ήταν κι αυτός ένοχος.
- Κλείστε τις πόρτες! - Η σορός θα μείνει στη Βαβυλώνα!
Μέσα σε λίγες ώρες, τσακωνόμασταν σαν τσακάλια για τη σορό του.
Οι πόλεμοι του κόσμου είχαν ξεκινήσει.
Κράτησαν 40 χρόνια, με κάποια μικρά ενδιάμεσα διαλείμματα.
Ο Κάσσανδρος στην Ελλάδα,
ο Κρατερός και ο Αντίγονος στη Δυτική Ασία...
ο Σολούκας και ο Περδίκας στην Ανατολή, εγώ στην Αίγυπτο...
Μέχρι που χωρίσμε την Αυτοκρατορία του σε τέσσερα κομμάτια.
Κύριοι, δεν είμαστε πρωτόγονοι!
Πιστεύω πως ο Αλέξανδρος θα απογοητευόταν μαζί μας.
Φυσικά, εξαπλώθηκαν φήμες πως είχε δηλητηριαστεί...
από τον έναν ή τον άλλο στρατηγό του.
Αλλά η αλήθεια σ'αυτά τα ζητήματα, ποτέ δεν γίνεται γνωστή.
Ο Κάσσανδρος φρόντισε γι'αυτό με τα Ψευδή του Ημερολόγια...
όπου παρουσίασε τον Αλέξανδρο ως έναν άρρωστο, παραφουσκωμένο μέθυσο.
Πολλοί πίστευαν πως το έκανε, για να αποδιώξει τις υποψίες από πάνω του.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, ΑΙΓΥΠΤΟΣ 285 π.Χ. 40 χρόνια αργότερα
Ο ίδιος απέδειξε σίγουρα πως είχε
την ιδιοσυγκρασία για την πολιτική και τους φόνους...
όταν, 7 χρόνια αργότερα, έβαλε να εκτελέσουν την Ολυμπιάδα.
Η οποία συνάντησε τον θάνατο με εξαιρετικό θάρρος.
Και σε 5 χρόνια, 6 χρόνια μετά από αυτό...
ο Κάσσανδρος πέτυχε την ολοκληρωτική εξόντωση
των απογόνων του Αλεξάνδρου...
δηλητηριάζοντας τη Ρωξάνη και τον 13χρονο γιο του Αλεξάνδρου.
Τον πραγματικό διάδοχο της Αυτοκρατορίας.
Αλλά και η Ρωξάνη, σαν την Ολυμπιάδα...
οδηγούμενη από αυστηρούς κανόνες
και με την στήριξη αρκετών στρατηγών του Αλεξάνδρου...
λίγες ημέρες μετά τον θάνατό του, έβαλε να δηλητηριάσουν την Στατείρα.
Κι έκανε πολλούς να πιστέψουν πως αυτή
ευθυνόταν και για το θάνατο του Ηφαιστίωνα...
αλλά για μένα αυτό δεν είναι αληθές.
Ο Μπαγόα εξαφανίστηκε εντελώς από την ιστορία.
Σοφή κίνηση, ίσως.
Αλλά θα πω πως η αγάπη και η αφοσίωσή του για τον Αλέξανδρο...
ήταν αναμφισβήτητες και εξαιρετικές.
Τώρα εγώ είμαι ο φύλακας της σορού του.
Ταριχεύτηκε εδώ, κατά τα αιγυπτιακά έθιμα...
Το διαδέχτηκα ως Φαραώ και κυβερνώ εδώ και 40 χρόνια.
Έχω δύο γιους, που ο καθένας ζηλεύει την εξουσία του άλλου...
Αλλά θα γίνουν μεγαλώνοντας καλοί πατέρες και σύζυγοι.
Και πιστεύω πως θα είναι δίκαιοι στις συμπεριφορές τους.
Αλλά δεν έχουν δει ποτέ την τρομερή επίθεση του ιππικού στα Γαυγάμηλα...
ή τα βουνά του Ινδοκούς...
όταν περάσαμε τον στρατό των 100.000 αντρών στην Ινδία.
Ήταν Θεός, Κάδμε.
Ή ό,τι πιο κοντινό σε Θεό έχω δει εγώ ποτέ μου.
"Τύραννος", φώναζαν τόσο εύκολο. Κι εγώ γελούσα.
Κανένας τύραννος δεν έδωσε ποτέ πίσω τόσα πολλά.
Και τι ξέρουν για τον κόσμο αυτά τα σχολιαρόπαιδα;
Χρειάζονται ισχυροί άντρες για να κυβερνήσουν.
Ο Αλέξανδρος ήταν ο Προμηθέας. Ένας φίλος των ανθρώπων.
Άλλαξε τον κόσμο.
Πριν απ'αυτόν υπήρχαν φυλές...
και μετά απ'αυτόν, τα πάντα ήταν δυνατά.
Υπήρχε ξαφνικά η αίσθηση ότι ο κόσμος μπορούσε να κυβερνηθεί από έναν Βασιλιά...
και να'ναι καλύτερος για όλους.
18 σπουδαίες Αλεξάνδρειες έφτιαξε σ'αυτόν τον κόσμο.
Ήταν μία αυτοκρατορία, όχι τόπου και χρυσού, μα του νου.
Ο Ελληνικός Πολιτισμός.
Ανοιχτόμυαλος... Υψηλού επιπέδου...
Μα η αλήθεια δεν είναι ποτέ απλή...
Κι όμως, είναι.
Η αλήθεια είναι ότι όντως εμείς τον σκοτώσαμε.
Σιωπώντας συναινέσαμε...
γιατί...
γιατί δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε.
Τι είχαμε να περιμένουμε, μα τον Άρη, από το να μας πετάξει σαν τον Κλείτο στο τέλος;
Μετά από τόσο καιρό, να δίναμε τα πλούτη μας σε Ασιάτες συκοφάντες που απεχθανόμασταν;
"Ανάμειξη των φυλών"! "Αρμονία"!
Μιλούσε γ'αυτά τα πράγματα.
Αλλά δεν ήταν για τον Αλέξανδρο και άλλο έναν λαό έτοιμο να υποταχθεί σ'αυτόν.
Εγώ δεν πίστεψα ποτέ στο όνειρό του. Κανείς μας δεν πίστεψε.
Αυτή είναι η αλήθεια αυτής της ζωής. Οι ονειροπόλοι μάς εξαντλούν.
Πρέπει να πεθαίνουν, πριν μας σκοτώσουν με τα γκρεμισμένα τους όνειρα!
Πέταξέ τα όλα αυτά, Κάδμε. Είναι οι ανοησίες ενός ανόητου γέρου.
Να γράψεις: "Πέθανε από πυρετό και εξασθένιση του οργανισμού".
Μάλιστα, Μεγάλε Φαραώ.
Μπορούσε να μείνει στη Μακεδονία, να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια.
Θα πέθαινε τιμημένος.
Αλλά δεν ήταν αυτός ο Αλέξανδρος.
Όλη του τη ζωή, πολεμούσε για να ελευθερωθεί από το φόβο.
Και από αυτόν και μόνο από αυτόν, ελευθερώθηκε.
Έγινε ο πιο ελεύθερος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ!
Η τραγωδία του ήταν ότι βίωνε μία διαρκώς αυξανόμενη μοναξιά...
και ήταν ανυπόμονος με όσους δεν μπορούσαν να καταλάβουν.
Και αν η επιθυμία του να συμφιλιώσει Έλληνες και Βάρβαρους...
κατέληξε σε αποτυχία...
Τι αποτυχία!
Η αποτυχία του ορθώνεται πάνω από τις επιτυχίες άλλων ανθρώπων.
Έζησα...
Έζησα μεγάλη ζωή, Κάδμε... Αλλά η δόξα και η μνήμη των ανθρώπων...
θα ανήκουν πάντα σε αυτούς που ακολουθούν τα μεγάλα τους οράματα.
Και ο σπουδαιότερος εξ'αυτών είναι αυτός που τώρα ονομάζουν...
"Μέγας Αλέξανδρος"!
Ο σπουδαιότερος Αλέξανδρος απ'όλους.
Με τα χρόνια, η σπουδαία βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας
καταστράφηκε από μία σειρά πυρκαγιών.
Τα απομνημονεύματα του Πτολεμαίου που αφορούσαν στον Αλέξανδρο...
μαζί με πολλά άλλα σπουδαία απομνημονεύματα του αρχαίου κόσμου, χάθηκαν.