Odkąd los rzucił nas tu na Ziemię
Olśniewa wzrok słoneczny blask.
Jest tu więcej dróg,
niż ktoś przejść by je mógł,
Więcej spraw,
niż ogarnąć się da.
Istnienia sens jak pojąć, gdy
Wokół nas niezbadany lśni ląd?
Ale słońca twarz
hen w nieba lazur się pnie
To lśniąc, to nie,
w nieskończony ciąg.
Wieczny życia krąg,
Co prowadzi nas
Przez rozpaczy mrok,
W nadziei blask -
Aby dojść do tych dróg,
Własnych i wpisanych
W ten wspaniały,
Wieczny życia krąg.
Co prowadzi nas
Przez rozpaczy mrok,
W nadziei blask -
Aby dojść do tych dróg,
Własnych i wpisanych
W ten wspaniały,
Wieczny życia krąg.
KRÓL LEW
Życie jest niesprawiedliwe.
Widzisz, ja… Ja nigdy nie będę królem.
A ty...
nigdy nie ujrzysz następnego dnia.... Adieu...
Czy mama nie uczyła cię, żeby nie bawić się jedzeniem?
Czego chcesz?
Przybyłem zapowiedzieć wizytę króla Mufasy.
Lepiej przygotuj sobie usprawiedliwienie nieobecności na dzisiejszej ceremonii.
Popatrz, Zazu. Przez ciebie straciłem drugie śniadanie.
Stracisz więcej, kiedy król weźmie się za ciebie.
Jest zły jak hipopotam z przepukliną.
Trzęsę się ze strachu.
Skazo, nie patrz tak na mnie...
Pomocy!!!
Skazo!
Puść go.
Doskonałe wyczucie czasu, wasza wysokość.
Proszę, proszę. Mój starszy brat zszedł z wysokości i zadaje się z szarakami.
Sarabi i ja nie widzieliśmy cię na prezentacji Simby.
To było dzisiaj?
Strasznie mi przykro.
...wyleciało mi z pamięci.
Mimo wszystko,
jako królewski brat, powinieneś przybyć jako pierwszy!
Byłem pierwszy,... dopóki nie urodził się ten futrzak.
Ten "futrzak" to mój syn i twój przyszły król.
Idę ćwiczyć pokłony.
Nie odwracaj się ode mnie, Skazo.
O nie, Mufaso, może to ty nie powinieneś się ode mnie odwracać.
Czy to wyzwanie?
Nie tak szybko.
Nie śmiałbym marzyć o zmierzeniu się z tobą.
Szkoda! Dlaczego nie?
Jeśli chodzi o rozum, dostałem lwią część.
Ale co do siły...
Obawiam się, że jestem na szarym końcu.
W każdej rodzinie taki się zdarza...
W mojej nawet dwóch.
I zawsze psują wszystkie uroczystości.
I co ja mam z nim zrobić?
- Byłby z niego niezły dywanik. - Zazu!
Proszę to przemyśleć. Kiedy tylko się zabrudzi, będzie można go wynieść i wytrzepać.
Simba
Tato!
Chodź, tato. Wstawaj, idziemy!
Przepraszam!
Tato? Tato...
Twój syn się obudził.
Przed wschodem słońca to twój syn.
Obiecałeś!
Dobrze już, dobrze. Wstaję
Spójrz, Simba.
Wszędzie tu, gdzie świeci słońce, rozciąga się nasze królestwo.
Wow.
Czas panowania, tak jak słońce, ma swój wschód i zachód.
Pewnego dnia słońce zajdzie nad moim królestwem.
A wzejdzie już nad twoim.
I to wszystko będzie moje? Wszystko.
Wszędzie, gdzie świeci słońce…
A co z tym ciemnym miejscem?
To już nie nasz teren, nigdy tam nie chodź, Simba.
Ale przecież król może robić wszystko, co tylko zechce.
Bycie królem to nie tylko, robienie tego, na co ma się ochotę.
- Jeszcze więcej? - Simba.
Wszystko, co widzisz, współżyje w delikatnej równowadze.
Król musi to rozumieć,
i szanować wszystkie stworzenia: od pełzającej mrówki, po skaczącą antylopę.
- Ale tato, przecież my zjadamy antylopy. - Tak, Simba. Wytłumaczę ci.
Po śmierci nasze ciała stają się trawą.
a trawę zjadają antylopy.
W ten sposób wszyscy jesteśmy połączeni w wielkim kręgu życia.
- Dzień dobry, wasza wysokość! - Dzień dobry, Zazu.
- Przybywam z porannym raportem. - Wal.
Otóż, pszczoły bzyczą,
że dziki zdziczały już do reszty.
Naprawdę?
Co robisz, synu?
Poluję
Pozwól, że stary wyga zdradzi ci kilka sztuczek.
Hipoptamy zburzyły tamę, a słonie im nigdy tego nie zapomną
-Zazu, możesz się odwrócić? -Tak, panie.
Nieloty miały wzloty i no i upadki...
- Zostań nisko przy ziemi Dobrze, nisko przy ziemi, tak...
Choć ostrzegałem, że to jest niebezpieczne...
Kiedy trzeba umiem być cicho.
-Co on robi? -Uczy się polować.
Bardzo dobrze. Polować.
Polować? Chyba nie mówisz poważnie panie...
To jest upokarzające.
Ani mru mru…
Co powiedziałeś, Mufasa?
Mufasa? Simba?
Doskonale.
- Zazu. - Tak?
- Wieści z podziemia. - A teraz...
Panie! Hieny!! Na Lwiej Ziemi!
Zazu, zaprowadź Simbę do domu.
- Tato, mogę iść z tobą? - Nie, synu.
Traktuje mnie jak dziecko.
Paniczu, pewnego dnia będziesz królem;
i sam będziesz ścigał tych zaplutych, wszawych, głupich kłusowników
od zmierzchu do świtu.
Wujku Skazo, zgadnij!
Nienawidzę zgadywanek.
Będę królem na Lwiej Skale.
Cudnie.
Tata pokazał mi całe królestwo, którym będę kiedyś rządził.
Tak. Cóż... wybacz, że nie skaczę z radości... Mam słabe plecy.
Wujku Skazo? Kiedy ja będę królem, to kim ty będziesz?
Małpim wujkiem.
- Dziwny jesteś. - Nawet nie wiesz, jak bardzo....
Więc ojciec pokazał ci całe królestwo, tak?
Caluteńkie.
A pokazał ci, co jest za wzgórzem na północnej granicy?
Zabronił mi tam chodzić.
Święta racja!
To zbyt niebezpieczne. Tylko najdzielniejsze lwy ważą się tam zapuszczać.
Ja jestem dzielny! Co tam...
- Niestety, Simba, nie mogę ci powiedzieć. - Dlaczego nie?
Ja tylko dbam o bezpieczeństwo mojego ulubionego bratanka.
Jasne, jestem twoim jedynym bratankiem.
Tym bardziej powinienem cię chronić...
Cmentarzysko słoni to nie miejsce dla małego księcia...
Cmentarzysko?
O rany, wygadałem się...
Ale pewnie i tak wkrótce byś się dowiedział
jesteś przecież taki mądry...
Przyrzeknij mi jedną rzecz: obiecaj, że nigdy nie pójdziesz w to straszne miejsce.
Nie ma sprawy.
Grzeczny chłopiec. A teraz idź się pobawić.
I pamiętaj... to nasza mała tajemnica.
- Hej, Nala. - Cześć, Simba.
Chodź. Pokażę ci jedno fantastyczne miejsce.
Właśnie biorę kąpiel.
A teraz czas na ciebie.
Mamo!
Mamo, zepsujesz mi grzywę.
Starczy już, jestem czysty. Możemy iść?
A gdzie idziemy? Byle nie znowu jakieś nudziarstwo.
Nie, to naprawdę fajne miejsce.
A gdzie jest to "naprawdę fajne" miejsce?
- Koło wodopoju. - Koło wodopoju?!
Co takiego fajnego jest przy wodopoju?
Pokażę ci, kiedy tam dotrzemy.
Mamo, mogę iść z Simbą?
- Jak myślisz, Sarabi? - Cóż...
Cóż…
Prosimy!
Ja nie mam nic przeciwko.
No dobrze, idźcie.
...ale Zazu pójdzie z wami.
No nie! Tylko nie Zazu.
Żwawo. Im prędzej dotrzemy do wodopoju, tym prędzej stamtąd wrócimy.
- A gdzie naprawdę idziemy? - Na cmentarzysko słoni.
Wow!
- Ciiii! Zazu.
Racja. Jak się pozbędziemy tego ptaszyska? Zostaw to mnie…
Spójrzcie tylko. Kwiat uczucia wypuszczający pąki na sawannie.
Wasi rodzice będą zachwyceni... tym bardziej, że jesteście wyswatani.
wy... co?
Wyswatani. Przyrzeczeni.
Zaręczeni.
To znaczy...?
Pewnego dnia się pobierzecie!
Fuj!
Nie mogę się z nią ożenić. Ona jest moją przyjaciółką.
Tak, to by było dziwaczne.
Przykro mi rozwiewać wasze złudzenia, gołąbeczki, ale nie macie wyboru.
To wielowiekowa tradycja.
Kiedy będę królem - to pójdzie na pierwszy ogień.
- Po moim trupie. - W takim razie jesteś zwolniony.
- Niestety, to może tylko król. - On jest przyszłym królem.
Tak, i musisz robić, co ci każę.
Jeszcze nie.
A sądząc po twoim zachowaniu,
obawiam się, że wyrośniesz na marnego króla.
Nie wydaje mi się.
Potężnym królem będę, więc. Ostrzegam: bój się lwa.
Ejże! Kto to widział króla zwierząt Co grzywę ma jak pchła
Poćwiczyć jeszcze muszę tylko Mój królewski szyk,
Dostojny krok i władcze oko
I ten złowieszczy ryk!!
Na razie nie ma czym tu chwalić się
Strasznie już być tym królem chcę!
Jeszcze daleka droga, panie, Jeśli sądzisz...
- Nikt nie powie "Zrób to!" - Chciałem powiedzieć...
- Nikt nie powie "Zmykaj!" - Chodziło mi o to...
- Nikt nie powie "Przestań!" - Nie masz pojęcia...
- Nikt nie powie "Czekaj!" - Czekaj!
Wreszcze mogę iść, gdzie chcę
O, na pewno nie!
Wreszcie nikt nie wtrąca się!
Już czas, żebyśmy pogadali Jak ze ssakiem ptak.
Rad płynących z dzioba król Nie słucha - tak czy siak
Oj, chyba antymonarchistą Stanę się od dziś
Żegnaj, służbo! Żegnaj, Afryko! Bo precz stąd czas mi iść.
Ten smarkacz bardzo szarogęsi się.
Strasznie już być tym królem chcę!
Ruszaj się, kto stoi
Stamtąd ktoś gdzieś pędzi
Zawsze mnie zobaczysz -
- Tutaj, tam i wszędzie. - Przestań!
Niech wieść się niesie wobec oraz wszem
Powtórzcie dziobem, pyskiem, piórem, kłem
Niech Simba będzie panem naszych ziem!
Strasznie już być tym królem chcę!
Strasznie już być tym...
...królem chcę!
Najmocniej panią przepraszam, ale... złaź ze mnie!
Simba?
Nala?
- Dobra nasza!
- Zgubiliśmy go. - Ja... jestem geniuszem.
- Hej, geniuszu, to był mój pomysł.
- Ale za to moje wykonanie.
- Moje też! - Ach tak?
- Mam cię. - Hej, puszczaj.
Znowu cię mam.
To tutaj... dotarliśmy.
Wow!
Strasznie tu.
Tak, prawda, że fajnie?
- Możemy mieć kłopoty. - Wiem.
Ciekawe, czy jego mózg wciąż tam jest.
Jest tylko jeden sposób, żeby się przekonać. Chodź, sprawdzimy.
Jedyne, co tu sprawdzisz, to w którą stronę idzie się do domu.
No nie.
Jesteśmy już daleko za granicami Lwiej Ziemi.
Patrz, pan Bananowy Dziób się boi.
Dla ciebie Pan Bananowy Dziób, futrzaku.
A w tej chwili wszyscy narażamy się na niebezpieczeństwo.
Niebezpieczeństwo?
Nie znam takiego słowa.
Śmieję mu się w twarz.
Ha ha ha ha!
Proszę, proszę, Banzai. Co my tu mamy?
Nie wiem, Shenzi.
Jak myślisz, Ed?
Tak jak myślałem.
Troje włamywaczy.
Zapewniam, że zupełnie przypadkowo.
Niechcący zboczyliśmy z drogi.
Zaraz, chwila... znam cię. Jesteś podnóżkiem Mufasy.
Szanowna pani, jestem królewskim szambelanem.
A w takim razie ty...?
Następca tronu.
Czy wiesz, co robimy z królami, którzy opuszczą swoje królestwo?
Nic mi nie możecie zrobić.
Technicznie rzecz biorąc - mogą. Jesteśmy na ich terenie.
Ale Zazu, przecież mówiłeś, że to tylko zapluci, wszawi, głupi kłusownicy.
Natychmiastówa spadówa...
- Kogo nazywasz "spadówą ?!?" - A niech mnie, słońce już nisko.
- Musimy iść! - Skąd ten pośpiech?
Zapraszamy was na kolację.
Możemy zjeść coś lwiego!
Czekajcie. Posłuchajcie tego.
Poproszę lewburgera. Co wy na to?
Co jest, Ed? O co chodzi?
Hej, zamawialiśmy jedzenie na wynos?
- Nie, a co? - Bo właśnie się wynosi!!
- Zgubiliśmy ich? - Chyba tak... gdzie Zazu?
A teraz, szambelańska ptaszyno, hopla do ptaszkowara.
Nie, tylko nie ptaszkowar!
Hej! Dlaczego nie zaczepicie kogoś silniejszego?
Może... ciebie?
Simba!
Kici, kici, kici.
To wszystko?
Spróbuj jeszcze raz.
- Proszę, proszę. Wujku, wujku. - Cisza!
- Już się zamykamy. - Bardzo przepraszamy.
Jeśli jeszcze raz zbliżycie się do mojego syna...
- Więc to... to jest twój syn?!?
- Twój syn? - Wiedziałeś o tym?
- Nie... ja? Nie miałem pojęcia. Nie, a ty?
Ależ skąd! Nigdy!
Ed?
To na razie!
- Tato, ja.. - Rozmyślnie byłeś mi nieposłuszny.
- Tato, przepraszam. - Idziemy do domu.
Uważam, że byłeś bardzo dzielny.
Zazu?
Tak, panie?
Zaprowadź Nalę do domu. Muszę dać synowi lekcję.
Chodź, Nala.
Simba... trzymaj się.
Simba!
Simba, bardzo mnie rozczarowałeś.
- Wiem. Mogłeś zginąć.
Rozmyślnie byłeś mi nieposłuszny.
A co gorsza, naraziłeś Nalę!
Ja tylko chciałem być odważny, tak jak ty.
Jestem odważny tylko wtedy, kiedy muszę.
Bycie odważnym nie polega na pakowaniu się w kłopoty.
Ale ty niczego się nie boisz.
Dzisiaj się bałem.
- Naprawdę? - Tak...
... bałem się, że cię stracę.
Więc nawet królowie czasami się boją?
Aha.
- Ale wiesz co? - Co?
Te hieny bały się jeszcze bardziej.
- Nikt nie zadziera z twoim tatą.
Chodź no tu.
Chodź tutaj...
Ha! Mam cię!
- Tato? - Tak?
- Jesteśmy kumplami? - Jesteśmy.
I zawsze będziemy razem, prawda?
Powiem ci coś, co powiedział mi kiedyś mój ojciec.
Spójrz w gwiazdy.
Dawni wielcy królowie spoglądają na nas z tych gwiazd.
- Naprawdę? - Tak.
Kiedykolwiek poczujesz się samotny,
pamiętaj, że ci królowie zawsze będą tam, żeby cię prowadzić
...a między nimi ja.
Niech licho weźmie tego Mufasę! Przez tydzień nie będę mógł usiąść.
To nie jest śmieszne, Ed.
Zamknij się!
Przestańcie wreszcie!
- To on zaczął. - Spójrzcie na siebie.
Nic dziwnego, że dyndamy na końcu łańcucha pokarmowego.
Nie cierpię dyndania.
Tak? Gdyby nie było lwów, to my rządzilibyśmy tym interesem.
Jak ja nie cierpię lwów!
- Takie zadufane. - I włochate.
- I śmierdzące. Na dodatek okropnie...
brzydkie!
Na pewno nie wszystkie lwy są takie złe.
To tylko ty, Skazo.
A już myśleliśmy, że to ktoś ważny.
Wiesz, taki ktoś jak Mufasa.
Rozumiem.
- To dopiero potęga. -Mi to mówisz?
Drżę na sam dźwięk imienia.
- Mufasa! - Dawaj jeszcze raz.
-Mufasa!
Mufasa! Mufasa! Mufasa!
Ciarki mnie przechodzą.
Otaczają mnie idioci.
Bez urazy, Skazo. Jesteś przecież jednym z nas. Znaczy naszym kumplem.
Jak miło.
To mi się podoba. Nie król, a wciąż dumny.
Przyniosłeś nam coś do żarcia?
Skazeńko kochana? Masz coś, masz coś...?
Nie jestem pewien, czy zasłużyliście.
Podsunąłem wam te dzieciaki pod sam nos.
A wy nie potrafiliście się ich pozbyć.
No wiesz... one niezupełnie były same.
Co niby mieliśmy zrobić?
Zabić Mufasę?
No właśnie.
Nie macie za grosz wyobraźni.
Intelekt - no, szkoda mi słów.
Lecz mówię dziś do was wyraźnie.
Niech lepiej mnie słucha, kto zdrów.
Wysilcie choć trochę mózgowia.
Za wiele wymagam, czy nie?
O królach i tronach tu mowa,
A dotyczy to tak was, jak i mnie.
Bowiem czeka was szansa życiowa
Przyjdzie czas na odmianę - kto wie?.
Epoka przepychu się skrada po cichu.
A co będzie z nami?
Słuchajcie uszami
Zachęcam do zgody
A będą nagrody
Kiedy spełni się to, o czym śnię!
Kocie prawo odejdzie nie raz
Przyjdzie czas!
Tak, przyjdzie czas. Niech przyjdzie, ale na co?
Na rychłą śmierć króla.
- A co, jest chory? - Nie, my go wykończymy.
- I Simbę też. - Dobra myśl, po co nam król?
Bezkrólewie!
- Durnie! Będzie inny król! - Powiedziałeś, że...
Ja będę królem!
Słuchajcie mnie,
a już nigdy więcej nie dotknie was głód!
Hura! Niech żyje król!
Niech żyje król! Niech żyje król!
Już nie będziemy lać wody.
Padać inni mu będą do stóp.
No cóż, qui pro quo, do roboty
Zagonię was wnet, jakem król.
Nie plotę wam żadnych andronów
Zaszczyty czekają u drzwi.
Należą się mnie - no bo komu?
Lecz przy mnie zyskacie i wy!
Bowiem czeka was zamach sezonu
Przyjdzie czas, już niebawem, tuż, tuż.
- Pośpiechu nie lubię - Wreszcie cud!
- Ostrożnej rachubie - Minie głód!
- Tysiącom wyrzeczeń - Przyjmij nas!
- Zawdzięczam to, że część - Do swych łask!
Należną monarsze oddadzą mi starsze
I młodsze zwierzęta co tchu.
Oto plan mój i kłów moich blask.
Przyjdzie czas!
Oto plan nasz i kłów naszych blask.
Przyjdzie czas!
Poczekaj tu. Twój ojciec ma dla ciebie fantastyczną niespodziankę.
Jaką niespodziankę?
Jeśli ci powiem, to nie będzie niespodzianka.
Powiedz mi, to będę potem udawał zdziwionego.
Niegrzeczny z ciebie chłopiec!
- Proszę, wujku Skazo. - Nie ma mowy.
To sprawa między tobą, a twoim tatą.
Wiesz, takie ojcowsko-synowskie... coś...
Idę teraz po niego.
- Pójdę z tobą. - Nie!
Poczekaj tu, na tej skale.
Nie chciałbyś chyba wszystkiego zepsuć, tak jak ostatnio z tymi hienami...
- Wiesz o tym? - Simba, wszyscy o tym wiedzą.
- Naprawdę? - O tak.
Całe szczęście, że zjawił się tatuś.
Między nami mówiąc, to radzę trochę popracować nad tym twoim ryczkiem.
Aha, dobrze...
Hej, wujku Skazo? Spodoba mi się ta niespodzianka?
Simba, dałbyś się dla niej zabić.
Zamknij się.
Nic nie poradzę. Jestem strasznie głodny. Zjedzmy antylopę!
Ani kroku.
Może chociaż jedną z chorych?
Nie! Czekamy na sygnał Skazy.
Jest... idziemy.
Ryczek... też coś!
Spójrz, panie. Stado ruszyło
- Dziwne… - Mufasa. Szybko.
Stado. W wąwozie.
- Simba tam jest! - Simba?
Zazu! Pomóż mi!
Twój ojciec nadchodzi! Trzymaj się!
Szybciej!
Tam! Na tym drzewie!
Trzymaj się, Simba!
Tato!
Skazo, to straszne!
Co my teraz zrobimy?!
Lecę po pomoc!
Tato!
Skazo!
Bracie! Pomóż mi!
Niech żyje król!
Nie!
Tato!
Tato?
Tato, słyszysz?
Wstawaj.
Tato?
Musimy wracać do domu.
Pomocy!
Niech nam ktoś pomoże!
Niech nam ktoś pomoże.
Pomocy...
Simba.... coś ty narobił?
Przybiegły antylopy i tato próbował mnie uratować.
To był wypadek, ja nie chciałem...
Oczywiście, że nie.
Nikt nie chciałby, żeby coś takiego się stało...
Ale król nie żyje.
A gdyby nie ty, wciąż by żył.
Co sobie pomyśli twoja matka?
Co ja teraz zrobię?
Uciekaj, Simba...
Uciekaj i nigdy nie wracaj.
Zabić go.
Tam jest!
To go łap.
Nie ma mowy.
Nie chcę skończyć jak ty, jeżozwierzu.
Mamy robotę do wykonania.
Martwy, czy wygnany - na jedno wychodzi.
A jeśli wróci - zabijemy go.
Słyszałeś?
Jeśli wrócisz, to cię zabijemy!
Śmierć Mufasy to straszna tragedia,
ale utrata Simby, którego młode życie dopiero się zaczęło...
Dla mnie jest głęboko osobistą stratą.
I chodź z ciężkim sercem obejmuję tron,
to jednak podniesiemy się ze zgliszczy tej tragedii,
aby ujrzeć świt nowej, wspaniałej epoki
w której lew i hiena razem wkroczą
w wielką i chwalebną przyszłość!
Wynocha! Wynocha! Jazda stąd!
Uwielbiam to! Kręgle z sępami!
Zawsze coś się trafi.
Hej, Timon. Chodź, zobacz.
To jeszcze żyje.
Fuj.
Co my tu mamy?
Jezuśku, to lew! Biegiem, Pumba! Spływamy!
To tylko małe lwiątko.
Spójrz na nie. Takie śliczne i takie samotne!
- Możemy go zatrzymać? - Odbiło ci?!
To przecież lew. Lwy zjadają takich jak my.
- Ale on jest malutki. - Kiedyś urośnie.
Może się do nas przyłączy.
To najgłupszy pomysł, jaki kiedykolwiek słyszałem. Może się do nas...
Hej, mam! A co jeśli się do nas przyłączy?
Wiesz, taki lew może się nam przydać.
Więc bierzemy go?
Jasne. W końcu kto tu jest od myślenia?
No właśnie.
Jezuśku, jak tu gorąco. Chodź, poszukamy cienia.
- W porządku, mały? - Chyba tak.
O mało co nie umarłeś.
Uratowałem cię.
No, Pumba pomógł... trochę.
Dzięki za pomoc.
- Hej, gdzie się wybierasz? - Nigdzie.
- Chłopak jakiś zasępiony. - Przecież je pogoniliśmy.
Nie, nie. Miałem na myśli, że jest przygnębiony.
- Co cię gryzie, mały? - Nic! Jest na szczycie łańcucha pokarmowego!
Łańcucha pokarmowego!
- Więc skąd jesteś? - Nieważne. I tak nie mogę wrócić.
Aha, jesteś wyrzutkiem. Świetnie się składa, bo my też.
- Co zrobiłeś, mały? - Coś strasznego.
- Ale nie chcę o tym mówić. - To dobrze, bo my nie chcemy tego słuchać.
Przestań, Timon. Możemy jakoś pomóc?
Nie. Chyba, że potraficie zmienić przeszłość.
W takich sytuacjach mój kumpel Timon powiada:
Zostaw siebie za swoją przeszłością.
- Nie, nie, nie.
- To znaczy... - Amator
Daj spokój, bo zrobisz sobie krzywdę.
To idzie: "Zostaw swoją przeszłość za sobą."
Słuchaj, mały. Nieszczęścia się zdarzają i nic na to nie można poradzić, prawda?
- Prawda. - Nieprawda!
Kiedy świat odwraca się od ciebie, ty odwróć się od świata!
Nie tak mnie uczono.
W takim razie potrzebna ci nowa lekcja.
Powtarzaj za mną:
- Hakuna Matata. - Co?
Hakuna Matata. To znaczy "żadnych zmartwień".
Hakuna Matata! Jak cudownie to brzmi
Hakuna Matata! To nie byle bzik
I już się nie martw
Aż do końca swych dni
Naucz się tych dwóch radosnych słów
Hakuna Matata!
Hakuna Matata?
- To nasze motto. - Co to jest motto?
Nie motto pojęcia?
Wiesz, mały-- te dwa słowa rozwiążą wszystkie twoje problemy.
Zgadza się! Patrz na Pumbę.
Otóż, gdy był z niego mały wieprz...
Gdy był ze mnie mały wieprz!
- No pięknie. - Dzięki!
Woń przykrą rozsiewał, kiedy kończył jeść
Innym jego kompanię ciężko było znieść
Mówią o mnie, żem cham - jam subtelny gość
Przykre, że przy mnie wciąż ktoś zatykał nos
- Ach, co za wstyd - Było mu wstyd!
- Cały świat mi zbrzydł - Był brzydszy niż ty!
Czułem się paskudnie
- Jak żeś się czuł? - Zawsze, gdy chciałem…
- Hej, Pumba! Nie przy dzieciach! - O... przepraszam.
Hakuna Matata! Jak cudownie to brzmi
Hakuna Matata! To nie byle bzik
I już się nie martw Aż do końca twych dni
Tak śpiewaj, mały!
Naucz się tych dwóch
radosnych słów.
Hakuna Matata!
Witaj w naszym skromnym przybytku.
- Tu mieszkacie? - Mieszkamy, gdzie tylko zechcemy.
Tak, dom jest tam, gdzie usiądziesz.
Pięknie tu.
Umieram z głodu!
Mógłbym zjeść zebrę z kopytami.
Zebry właśnie się skończyły.
- Antylopę? - Nie.
- Hipopotama? - Nie.
Słuchaj, mały, jeśli chcesz być z nami, musisz jeść to, co my.
Hej, tu możemy wygrzebać jakieś żarło.
Fuu, a to co?
- Glista. Nie wygląda? - Fuj, paskudztwo.
Smakuje jak kurczak.
Oślizłe, ale sycące.
To rzadkie specjały.
Pikantna, przyjemnie chrupiąca.
Nauczysz się je kochać.
Mówię ci, mały, to piękne życie.
Żadnych zasad. Żadnej odpowiedzialności.
O, to ta nadziewana kremem.
I co najlepsze - żadnych zmartwień.
Co ty na to, mały?
No cóż. Hakuna Matata.
Oślizłe, ale sycące.
No właśnie!
Hakuna Matata, Hakuna Matata,
I już się nie martw Aż do końca swych dni.
Naucz się tych dwóch Radosnych słów:
Hakuna Matata!
Nikt nie wie nic o troskach mych
Nikt nie wie nic o zgryzocie...
Rozchmurz się, Zazu.
Zaśpiewaj coś skocznego.
Jakże mały jest nasz świat...
Nie! Wszystko, tylko nie to
Moje śliczne kokosiki
Wszystkie w rządku stoją już.
Małe, duże, jak twa głowa
Nigdy nie musiałbym robić czegoś takiego dla Mufasy.
Co? Co powiedziałeś?
- Nic takiego! - Znasz prawo.
Nigdy, przenigdy nie wymieniaj tego imienia w mojej obecności. Ja jestem królem!
Tak, panie, ty jesteś królem.
Ja tylko… Ja tylko chciałem podkreślić
różnicę w podejściu do rządzenia.
- Hej, szefie! - Co tam znowu?
- My na słówko do ciebie. - Ja będę mówić.
Skazo, nie ma jedzenia, ani wody.
Tak, pora obiadowa, a nie dostaliśmy nawet przystawek.
Polowanie jest zadaniem lwic.
Tak, ale one nie chcą polować.
- To zjedzcie Zazu. - Nie smakowałbym wam.
Jestem chudy i żylasty.
Bez przesady, Zazu! Wystarczy cię trochę przyprawić.
A narzekałem na Mufasę...
- Co powiedziałeś? - Powiedziałem Muf--
Powiedziałem... "Qué pasa?"
Dobrze. A teraz wynoście się.
Ale wciąż jesteśmy głodni.
Wynocha!
- Nieźle, Simba. - Dzięki.
- Jestem pełen. - Ja też.
Nażarłem się jak świnia!
Pumba - ty jesteś świnią.
A, racja.
- Timon? - Tak?
Zastanawiałeś się kiedyś, co to za migające kropki tam na górze?
Pumba, nie zastanawiałem się. Ja wiem.
Więc co to jest?
To świetliki.
Świetliki, które... przykleiły się do tego wielkiego, granatowego... czegoś.
A ja zawsze myślałem, że to wielkie kule gazu płonące miliardy mil stąd.
Pumba, tobie wszystko kojarzy się z gazami.
Simba, a jak ty myślisz?
No, nie wiem.
No, nie bądź taki. Dawaj...
Dalej, Simba, my powiedzieliśmy... proszę?
Ktoś kiedyś mi powiedział
że wielcy królowie z przeszłości obserwują nas stamtąd.
Serio?
Znaczy, że banda królewskich umarlaków gapi się na nas stamtąd?
Kto ci to powiedział?
- Co za bałwan to wymyślił? - Tak, głupie, nie?
Dobijasz mnie, Simba.
Coś nie tak powiedziałem?
Simba?
On żyje? On żyje!
Nadszedł czas!
Gdzieś tam w dżungli W ogromnej dżungli
Lew sobie nocą śpi.
Gdzieś tam w dżungli W ogromnej dżungli
Lew sobie nocą--
Nie słyszę cię, stary, przyłącz się!
Pumba? Pumba?
Timon?
Pumba?
Pumbaa! Pumbaa!
Pumba? Co się dzieje?
Ona chce mnie zjeść!!
Jezuśku! Dlaczego ja zawsze muszę ratować twój...
Spokojnie, stary; Jestem z tobą. Wszystko będzie dobrze.
Bierz ją! Ugryź ją w głowę!
Znajdź tętnicę. Tętnicę!
Widzisz, mówiłem, że się przyda.
Nala?
To naprawdę ty?
- Kim jesteś? - To ja, Simba.
Simba?
Jak ty... skąd tu...
- Skąd tu się wziąłeś? - Cieszę się, że cię widzę!
- Hej, co tu się dzieje? - Co ty tu robisz?
Jak to "co ja tu robię?" Co ty tu robisz?
Hej!! Co tu się dzieje?!?
Timon, to jest Nala. To moja przyjaciółka!
Przyjaciółka?!? Tak. Hej, Pumba! Chodź tu.
Nala, to jest Pumba. Pumba, Nala.
- Ogromnie mi miło. - Cała przyjemność po mojej stronie.
Jak się pani miewa... Przerwa... wyjaśnijmy to.
Ty znasz ją. Ona zna ciebie.
Ale ona chce zjeść jego. I wszystkim to pasuje?
- Czyżbym coś przegapił?!? - Spokojnie, Timon.
Niech tylko wszyscy się dowiedzą, że przez cały ten czas byłeś tutaj.
A twoja matka, co ona sobie pomyśli?
Nie musi wiedzieć. Nikt nie musi wiedzieć.
Oczywiście, że muszą. Wszyscy myślą, że nie żyjesz.
- Naprawdę? - Tak, Skaza mówił nam o tamtym stadzie.
Tak? Co jeszcze mówił?
Czy to ważne? Żyjesz. A to znaczy... że jesteś królem!
Królem? Panienko, pomyliły ci się lwy.
Król?
Wasza wysokość! Spadam do twych stóp.
- Przestań. - Nie "spadam", tylko "padam".
I nie padaj; on przecież nie jest królem, prawda?
- Nie jestem. - Simba!
Nie, nie jestem królem. Miałem nim być. Ale to było bardzo dawno temu.
Wyjaśnijmy to. Jesteś królem? I nic nam nie powiedziałeś?
- Przecież to wciąż ja. - Ale z władzą!
Czy możecie zostawić nas samych?
Cokolwiek ona ma do powiedzenia, może to powiedzieć przy nas. Prawda, Simba?
Chyba lepiej będzie, jak pójdziecie.
No i zaczęło się. Myślisz, że znasz faceta...
Timon i Pumba. Nauczysz się ich kochać.
Co?
Co się stało?
To tak, jakbyś powrócił zza grobu.
Nawet nie wiesz, jak wiele to dla nas znaczy.
Jak wiele to znaczy dla mnie.
- Hej, już dobrze. - Naprawdę brakowało mi cię.
Mi ciebie też.
Mówię ci, Pumba. Coś tu śmierdzi.
Przepraszam.
Nie ty! Oni!
On. Ona. Sami...
Co w tym złego?
- Czuję, co się święci. - Co?
Opętał ich zły duch
Dam głowę, że w tym naszym trio
Zostanie tylko dwóch.
Ta noc karesom sprzyja,
Miłosny tchnęła czar.
W tej sytuacji romantycznej
Co będzie, strach się bać.
Miłość rośnie wokół nas
W spokojną, jasną noc.
Nareszcie świat zaczyna w zgodzie żyć
Magiczną czując moc
Jak mam jej wyznać miłość?
Jak wytłumaczyć mam
Kim jestem, co się stało? Nie wiem,
Co robić, nie wiem sam
Jest tak zamknięty w sobie
Lecz nie uwierzę, że
Nie będzie królem, skoro ma
Królewski ton i gest
Miłość rośnie wokół nas
W spokojną, jasną noc
Nareszcie świat zaczyna w zgodzie żyć
Magiczną czując moc
Miłość rośnie wokół nas
Jej zapach jest tuż tuż
Kochać
to pokonać troski swe
Przetrwać pośród burz.
Jeżeli on zakocha się
Nasze sielskie dni
Odchodzą w dal i nie ma rady
Już po nim,
czas na łzy!
Czy to nie wspaniałe miejsce?
Pięknie tu…
Ale czegoś nie rozumiem.
Przez cały ten czas byłeś tutaj.
Dlaczego nie wróciłeś na Lwią Skałę?
Ja... chciałem żyć własnym życiem.
Chciałem być samodzielny. I jestem. I dobrze mi z tym!
Wszyscy naprawdę cię potrzebujemy.
- Nikt mnie nie potrzebuje. - Właśnie, że tak! Jesteś królem.
Już ci mówiłem. Nie jestem królem. Skaza nim jest.
On wpuścił hieny na Lwią Ziemię.
- Co? - Wszystko jest zniszczone.
Brakuje wody i jedzenia.
Jeśli czegoś szybko nie zrobisz, wszyscy umrą z głodu.
- Nie mogę wrócić. - Dlaczego?
- Nie zrozumiesz. - Czego nie zrozumiem?
Nie, nieważne. Hakuna Matata.
- Co? - Hakuna Matata.
Tego się tu nauczyłem. Nieszczęścia się zdarzają...
Simba!
...a ty nic nie możesz na to poradzić! Więc po co się martwić?
- Bo to jest twoja odpowiedzialność! - Tak? A ty? Ty odeszłaś.
Wyruszyłam po pomoc! I znalazłam ciebie.
Nie rozumiesz? Jesteś naszą jedyną nadzieją.
- Wybacz. - Co się z tobą stało?
- Nie jesteś Simbą, którego pamiętam. - Zgadza się, nie jestem.
- Jesteś zadowolona? - Nie, tylko zawiedziona.
Wiesz, zaczynasz mówić jak mój ojciec.
Dobrze, że przynajmniej jedno z nas.
Słuchaj! Nie możesz tak sobie przyjść i mówić mi, jak mam żyć.
Nie masz pojęcia, przez co przeszedłem.
Więc powiedz mi!
- Nic z tego! - Jak chcesz!
Ona się myli. Nie mogę wrócić.
Co bym w ten sposób osiągnął? Niczego bym nie zmienił.
Nie da się zmienić przeszłości.
Mówiłeś, że zawsze ze mną będziesz.
Ale cię nie ma.
I to przeze mnie.
To moja wina.
Przestań wreszcie.
Nie można przestać. Zaraz znowu zacznie!
Dziwna małpka. Przestań za mną iść.
- Kim ty jesteś? - Pytanie brzmi: kim... jesteś ty?
Myślałem, że wiem... teraz nie jestem taki pewien.
A ja wiem, kim jesteś. Chodź tu, tu tajemnica.
Dość tego! Co to niby miało znaczyć?
To znaczy, że ty jesteś pawianem, a ja nie.
Coś ci się pomyliło.
Źle! To nie mi się pomyliło.
- To ty nie wiesz, kim jesteś! - A ty pewnie wiesz?
Jasne. Jesteś synem Mufasy!
- Cześć! - Hej, zaczekaj!
Znałeś mojego ojca?
Poprawka - ja znam twojego ojca.
Przykro mi to mówić, ale on zmarł. Bardzo dawno temu.
Nie. Znowu pomyłka!
On żyje i ja ci go pokażę.
Podążaj za starym Rafikim, on wie, gdzie iść. Chodź!
Nie grzeb się... szybciej!
- Hej, zaczekaj. - Idziemy!
Możesz trochę wolniej?
Stój!
Spójrz tutaj.
To nie jest mój ojciec. To tylko moje odbicie.
Nie.
Patrz uważniej.
Widzisz?
On żyje w tobie.
Simba...
Ojcze?
Simba, zapomniałeś mnie.
Nie. Jak bym mógł?
Zapomniałeś, kim jesteś, a zatem zapomniałeś mnie.
Wejrzyj w siebie, Simba.
Jesteś kim więcej niż to, kim się stałeś.
Musisz zająć swoje miejsce w Kręgu Życia.
Jak mam wrócić? Nie jestem tym, kim byłem.
Pamiętaj, kim jesteś.
Jesteś moim synem i jedynym prawdziwym królem.
Pamiętaj, kim jesteś.
Nie! Proszę! Nie zostawiaj mnie.
- Pamiętaj... - Ojcze! - Pamiętaj...
- Nie odchodź. - Pamiętaj...
Co to było?
Ta pogoda!
- Bardzo dziwna. Nie sądzisz? - Tak.
Chyba wiatr się zmienia.
Zmieniać jest dobrze.
Tak, ale to niełatwe.
Wiem, co muszę zrobić. Ale powrót oznacza, że będę musiał zmierzyć się z przeszłością.
Tak długo od tego uciekałem...
- Jezuśku, za co? - Nieważne, to już przeszłość!
Tak, ale ciągle boli.
O tak, przeszłość może boleć.
Możesz od niej uciekać,
albo uczyć się od niej.
Widzisz? I co teraz zrobisz?
Po pierwsze... odbiorę ci kij.
Nie! Tylko nie kij!
- Hej! Gdzie się wybierasz? - Wracam!
Dobrze! Dalej! Zmiataj stąd!
Hej, pobudka.
W porządku. To ja.
Nigdy więcej tego nie rób!
Ci mięsożercy!
- Nie widzieliście Simby? - Myślałem, że jest z tobą.
- Był, ale teraz nie mogę go znaleźć. Gdzie on jest?
Nie znajdziecie go tu.
Król powrócił.
Nie do wiary. On wrócił!
Wrócił? Jak to?
Hej! Co tu się wyprawia?
- Co to za małpa?! - Simba poszedł zmierzyć się ze Skazą.
- Z kim? - Ze Skazą.
- Kto ma skazę? - Nie, to jego wuj.
- Jego wuj jest małpą? - Nie!
Simba wyruszył, żeby zmierzyć się z wujem i odzyskać tron.
Simba, zaczekaj!
- Okropnie tu, prawda? - Nie chciałem ci wierzyć.
Dlaczego wróciłeś?
Ktoś wbił mi rozum do głowy.
Mam nawet siniaka.
Poza tym to moje królestwo.
Jeśli ja nie będę o nie walczył, to kto?
- Ja będę. - To będzie niebezpieczne.
Niebezpieczeństwo? Śmieję mu się w twarz!
Nie widzę tu nic śmiesznego.
Timon? Pumba? Co wy tu robicie?
Do usług, wasza wysokość.
Mamy walczyć z twoim wujem... o to?
Tak, Timon. To mój dom.
Mowa o tej ruinie.
Cóż, Simba, jeśli to dla ciebie ważne, to będziemy z tobą do końca.
Hieny. Nie cierpię hien.
Masz na nie jakiś pomysł?
- Żywa przynęta. - Świetny pomysł... Hej!
Timon, wy odwrócicie ich uwagę.
Co mam niby zrobić? Założyć spódniczkę z liści i tańczyć hula?
Gdy ochotę wielką masz na soczysty tłusty stek
Mego kumpla Pumbę zjedz, bo tłusty z niego wieprz
Chodźcie, tu na obiadek wieprzowiny kawałek
dostanie, kto w kolejce stanie
Masz ochotę?
Na boczku trochę?
To kawał świni.
Ty też coś ze świni możesz mieć.
Nala, znajdź moją matkę i zbierz lwice.
Ja poszukam Skazy.
Sarabi!
Tak, Skazo?
Co robią lwice? Dlaczego nie polują?
Skazo, nie ma na co polować. Stada się przeniosły.
Nie. Po prostu za słabo się staracie.
To koniec. Nic już nie zostało.
Mamy tylko jedno wyjście. Musimy opuścić Lwią Skałę.
- Nigdzie stąd nie pójdziemy. - Zatem skazujesz nas na śmierć!
- Niech i tak będzie. - Nie możesz tego zrobić.
Jestem królem. Mogę zrobić cokolwiek zechcę.
Gdybyś był chociaż w połowie takim królem, jak Mufasa
Jestem dziesięć razy lepszy od Mufasy!
Mufasa? Nie, ty nie żyjesz.
Mufasa?
Nie, to ja.
Simba? Ty żyjesz? Jak to możliwe?
Nieważne. Wróciłem.
Simba?
Jestem nieco zaskoczony widząc cię…
...żywym.
Podaj mi choć jeden powód, dla którego nie miałbym cię rozszarpać na strzępy.
Och, Simba, zrozum, proszę.
Królowanie to trudny obowiązek...
I już nie należy do ciebie. Ustąp, Skazo.
Cóż, oczywiście zrobiłbym to,
gdyby nie jeden mały problem.
Widzisz je?
One myślą, że ja jestem królem.
A my nie. Simba jest prawowitym następcą.
Wybieraj, Skazo.
Ustąp lub walcz.
Czy to zawsze musi kończyć się przemocą?
To straszne być odpowiedzialnym za śmierć członka rodziny.
- Prawda, Simba? - Nic z tego, Skazo.
Zostawiłem to za sobą.
A co z twoimi wiernymi poddanymi?
Czy zostawiłeś to też za nimi?
Simba, o czym on mówi?
Więc nie zdradziłeś im swojej małej tajemnicy.
Cóż, Simba, teraz masz okazję im powiedzieć.
Powiedz, kto jest odpowiedzialny za śmierć Mufasy!
Ja.
To nieprawda.
Powiedz, że to nieprawda.
- To prawda. - Widzieliście, przyznał się!
- Morderca! - Nie! To był wypadek!
Gdyby nie ty, Mufasa wciąż by żył. To przez ciebie zginął!
- Zaprzeczysz temu? - Nie.
- Zatem jesteś winny! - Nie. Nie jestem mordercą.
Simba, znowu jesteś w tarapatach,
ale tym razem tatuś ci nie pomoże.
A teraz wszyscy wiedzą dlaczego!
Simba!
Coś mi to przypomina.
Gdzie ja to już widziałem? Niech pomyślę....
A, tak, już pamiętam.
Tak wyglądał twój ojciec, zanim zginął.
A oto moja mała tajemnica:
ja zabiłem Mufasę.
Morderca!
- Nie, Simba, proszę. - Powiedz im prawdę.
Prawdę? A czymże jest prawd...
Dobrze już,
dobrze.
Ja to zrobiłem.
Tak, żeby cię usłyszeli.
Ja zabiłem Mufasę!
Sorki. Przepraszam. Z drogi, śledzie!
- Wypuśćcie mnie! Wypuśćcie mnie! - Wpuśćcie mnie! Wpuśćcie mnie!
Nie jedzcie mnie, proszę!
Zostaw ich!
- Hej, a co to za świnia? - Do mnie mówisz?
- Ojej, nazwały go świnią. - Do mnie mówisz?!
- To był błąd. - Do mnie mówisz?!?
- No i doigrały się. - Jak dla was...Pan Świnia!
A masz!
I masz!
Masz! Wy tchórzliwe...
- Morderca. - Simba, Proszę.
- Błagam cię, miej litość. - Nie zasługujesz na to, żeby żyć.
Ale, Simba, ja przecież... należę do rodziny.
To hieny są prawdziwymi wrogami.
To ich wina! To był ich pomysł!
Dlaczego miałbym ci wierzyć?
Jak dotąd cały czas kłamałeś.
Co zamierzasz?
Chyba nie zabijesz swojego starego wujka...?
Nie, Skazo.
Nie jestem taki, jak ty.
Dziękuję, Simba. Jesteś prawdziwie szlachetny.
Obiecuję, że wszystko ci wynagrodzę. Jak mógłbym ci się odwdzięczyć?
Powiedz, zrobię wszystko.
Uciekaj.
Uciekaj, Skazo.
I nigdy nie wracaj.
Tak,
oczywiście...
Jak sobie życzysz,
wasza wysokość!
Przyjaciele!
Przyjaciele? Zdawało mi się, że powiedziałeś, że jesteśmy wrogami!
Tak właśnie słyszałem.
Ed?
Nie. Ja wszystko wyjaśnię. Nie. Nie rozumiecie!
Nie! Miałem na myśli... nie! Przepraszam, że nazwałem was... Nie! Nie!
Już czas.
Pamiętaj...
Aby dojść do tych dróg
Własnych i wpisanych
W ten wspaniały
Wieczny życia krąg
Wieczny życia
Krąg
KRÓL LEW
# Elton John: There's a calm surrender
# There's a caIm surrender
# To the rush of day
# When the heat of a rolling wind
# Can be turned away
# An enchanted moment
# And it sees me through
# It's enough for this restless warrior
# Just to be with you
# And can you feel
# The love tonight?
# It is where we are
# It's enough
# For this wide-eyed wanderer
# That we got this far
# And can you feel
# The love tonight?
# How it's Iaid to rest?
# It's enough
# To make kings and vagabonds
# Believe the very best
# There's a time for everyone
# If they only learn
# That the twisting kaleidoscope
# Moves us aII in turn
# There's a rhyme and reason
# To the wiId outdoors
# When the heart # of this star-crossed voyager
# Beats in time with yours
# And can you feel
# The love tonight?
# It is where we are
# It's enough
# For this wide-eyed wanderer
# That we got this far
# And can you feel
# The love tonight?
# How it's Iaid to rest?
# It's enough
# To make kings and vagabonds
# Believe the very best
# It's enough
# To make kings and vagabonds
# Believe the very best