Subtitles downloaded from www.OpenSubtitles.org
Στο μεγάλο πυρετό του χρυσού, η Αλάσκα ήταν η ελπίδα και το όνειρο των ανθρώπων,
και η άπονη σειρήνα του μακρινού Βορρά,
προσέλκυσε χιλιάδες στην παγωμένη της αγκαλιά.
Τράβηξε χιλιάδες στις ανεξερεύνητες περιοχές της.
Το Chilkoot Pass ήταν ο μεγαλύτερος καταυλισμός για τα χρυσωρυχεία.
Στο πέρασμα αυτό οι άνδρες αντιμετώπισαν απερίγραπτα μαρτύρια και κακουχίες.
Πολλοί πέθαναν. Μερικοί έπεσαν στους γρεμνούς,
άλλοι έχασαν το θάρρος τους και γύρισαν πίσω.
Αλλά οι γενναίοι συνέχισαν.
Μακριά στον παγωμένο βορρά, βαθιά στη σιωπηλή ερημιά,
ήλθε ένας ατρόμητος μοναχικός εξερευνητής.
Και κάπου αλλού σ'αυτή την ερημιά βρισκόταν ένας άλλος μοναχικός εξερευνητής.
Με χαρούμενη αισιοδοξία ο μικρός μας Κολόμβος κατεβαίνει,
μετά σταματά, προχωρά, και γλιστρά.
"Για να δω τώρα," σκέφθηκε ο ανθρωπάκος.
"Πριν δω που βρίσκομαι, πρέπει να φθάσω εκεί."
Εκεί στη παγωμένη ερημιά ένα όνειρο βγήκε αληθινό,
και μια μοναχική γραυγή διαπέρασε τον ουρανό,
"Εύρηκα! Το βρήκα, ένα βουνό χρυσάφι!"
Αλλά τα στοιχεία γέλασαν, ούρλιαξαν και βρόντηξαν.
Σ'αυτό το άγριο πουθενά ήταν ένα μοναχικό σπιτάκι,
και ένας άλλος μοναχικός άνδρας, ο Black Larson,
ένας αδυσώπητος, αρπακτικός παλιάνθρωπος.
Έξω από τη ζώνη της καταιγίδας ήρθε ο ανθρωπάκος
για να βρει άσυλο και κάποια φιλοξενία.
Κάθισε εκεί, ξεκουράζοντας τα καταπονημένα του κόκκαλα
καθώς ο παγωμένος άνεμος ούρλιαζε από τις χαραμάδες.
"Έλα εδώ," φώναξε ο Larson.
"Τι κάνεις εδώ;"
"Τρώγω."
"Βγες έξω."
"Άντε!"
"Βγες έξω!"
Ο άνεμος προκαλούσε και στον Big Jim τα δικά του προβλήματα.
Ο Big Jim ήταν ανώτερος τύπος. Είχε υποφέρει.
Πόσο θα ήθελε ένα δείπνο. Υπέφερε για όλα.
"Βγες έξω," φώναξε ο Black Larson.
"Αλλοιώς θα σας γεμίσω σφαίρες."
"Λοιπόν και οι δυό σας έξω!"
"Έξω!"
Ο Jim δεν ανεχόταν τέτοια φασαρία .
"Θα μείνω εδώ, κατάλαβες;"
"Εδώ μέσα," είπε ο Big Jim.
"Μάλιστα κύριε, θα μείνει εδώ," είπε ο ανθρωπάκος.
"Κατάλαβες; Θα μείνουμε εδώ."
Και έμειναν,
μέρες και νύκτες. Η παράγκα βογγούσε και στέναζε.
Οι δύο άνδρες βημάτιζαν και ποτέ δεν μιλούσαν, η πείνα κατάτρωγε τα κόκκαλά τους.
Πρέπει να φάω!" έσκουζε ο Big Jim.
"Πρέπει να φάω!"
"Τι τρως εσύ;" είπε ο Black Larson.
"Τίποτα."
"Άνοιξε το στόμα σου!"
"Ψεύτη! Είναι το κερί."
"Αυτό;" Είπε ο ανθρωπάκος. "Είναι αηδιαστικό."
"Αν φανταζόμουν ότι έχεις μυστικά από μένα, θα σου άνοιγα το στομάχι!"
"Ένας μας πρέπει να αντιμετωπίσει τη καταιγίδα για να βρούμε φαγητό."
"Ελάτε και οι δυό."
"Κόψτε, ο μικρότερος πηγαίνει."
"Εσύ είσαι ο άνδρας," είπε ο Jim.
"Γεια χαρά, καλή τύχη."
"Μην ξεχάστε το μπέικον."
Κάπου στο πουθενά, νόμος έψαχνε τον Black Larson.
Απελπισμένοι από την πείνα και έφθασε η Ημέρα των Ευχαριστιών.
Παρόλα αυτά υπήρχε κάτι για να νιώσουν ευγνωμοσύνη.
"Δεν είναι αρκετά καλό, άστο 2 λεπτά ακόμη."
"Έλα, έλα" είπε ο Big Jim.
Αφού έψαξε παντού για φαγητό,
ο ανθρωπάκος παραδέχθηκε ότι δεν είδε τίποτα,
ούτε έναν αρουραίο.
Από τις σουβλιές της πείνας,
ο Big Jim παραμιλούσε, έγινε υστερικός.
Ήταν ένας πόνος στο σβέρκο.
"φαγητό, φαγητό!" βροντοφώναξε.
"Να βάλω και το άλλο παπούτσι στο τσουκάλι."
"Όχι όχι, οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό!"
Ο φτωχός Jim, δεν το υπέφερε άλλο.
"Τι συμβαίνει;" ρώτησε ο ανθρωπάκος.
"Σε πέρασα για κοτόπουλο."
"Λοιπόν, άναψε τη φωτιά" είπε ο Big Jim.
"Τι σου συμβαίνει;" Ρώτησε ο ανθρωπάκος.
"Έλα εδώ γλυκό μου πουλάκι," είπε ο Big Jim.
"Μην είσαι ανοήτος."
"Ε, σταμάτα. τρελάθηκες; εγώ είμαι!"
"Εσύ!" είπε ο Jim.
"Λυπάμαι. Πρέπει να τρελάθηκα."
"Εμένα μου λες," Είπε ο ανθρωπάκος.
"Μπες μέσα. Θα πάρω το όπλο για να μη το χάσεις."
Κοτόπουλο ή όχι,
ο ανθρωπάκος φαινόταν σαν ορεκτικό στον Big Jim.
Εν τω μεταξύ ο Black Larson παράπαιε στο βουνό από χρυσάφι του Big Jim.
Μετά διαχωρίστηκαν οι δρόμοι,
ο Big Jim τον δικό του, ο άνθρωπός μας στη μοίρα του.
"Καλή αντάμωση," είπε ο ανθρωπάκος.
"Ήταν μεγάλη χαρά που σε γνώρισα."
Προδοσία περίμενε τον Big Jim στο βουνό του με το χρυσό.
Ο Big Jim κύταξε βαθιά στα μάτια
τον Black Larson
και είδε εκεί τη μαύρη ψυχή του.
Εγκλωβισμένος σε μία δίνη από απελπισμένες ενέργειες,
ο Black Larson λοξοδρόμησε προς το θάνατο.
Και αναπάντεχα στην παγωμένη απεραντοσύνη, μια πόλη δημιουργήθηκε.
Και οι άνθρωποι την ζέσταναν με τη ζωή τους, την αγάπη και τις επιθυμίες τους.
Georgia.
Ο Jack ήταν ο σύζυγος της κυρίας.
Η Georgia ήταν γρήγορη και παρορμητική,
υπερήφανη και ανεξάρτητη.
Τα βράδια η Georgia εργαζόταν σαν χορεύτρια.
Ο Jack θαύμαζε πολύ τη Georgia.
Ίσως αυτό τη δυσανασχετούσε.
Έξω στη νύχτα ήλθε ο ανθρωπάκος,
πήγε προς το σαλούν, στο φάρο του φωτός της απόλαυσης,
που καταφεύγουνν τα χαμένα όνειρα.
"Georgia, γιατί δεν είσαι ευγενική με τον Jack;"
"Πίστεψέ με, του αρέσεις ," είπε η κοπέλα.
"Όλες του αρέσουν," απάντησε η Georgia αρκετά δυνατά.
"Βαρέθηκα σ'αυτό το μέρος," συνέχισε.
"Θα τα παρατούσα αν μπορούσα να βρω κάποιον τίμιο που να αξίζει το κόπο."
"Μην ανησυχείς, θα τον βρεις κάποια μέρα."
Τότε γύρισε
και κύταξε και κύταξε...
και κύταξε.
"Άφησε την αλαζονία."
"Θα χορέψουμε μαζί."
"Ε, εσύ πιάσε ένα σκοπό."
"Μια στιγμή, είπα ότι θα χορέψουμε."
"Συγνώμη;," είπε η Georgia.
Για να δείξει την απόλυτη περιφρόνησή της στον Jack,
διάλεξε τον πιο αξιοθρήνητο ζητιάνο στο σαλούν.
"Ε εσύ, έλα εδώ."
"Ναι εσύ. Θέλεις να χορέψουμε;"
"Βλέπεις, είμαι πολύ εκλεκτική με ποιον θα χορέψω ."
Και να στάθηκε εκεί, ο απτόητος ιππότης, φύλακας...
του ασύλου της.
Αν θέλεις να κερδίσεις τη συμπάθεια της νεαρής κυρίας," είπε ο Jack,
"να φορέσεις το καπέλο σου ίσια, έτσι!"
"Πάρε μια... Ωχ!"
"Πολύ καλά."
"Δεν ήξερα τη δύναμή μου, είπε ο ανθρωπάκος.
Η καλύβα του Hank Curtis βρισκόταν πολύ κοντά στο σαλούν.
Ο Hank ήταν μηχανικός ορυχείων που ζούσε μόνος του
and occasionallyκαι πότε πότε πήγαινε σε μακρές αποστολές
στον μακρινό βορρά.
Ο Hank ήταν καλός και ανθρώπινος,
και ο ήρωάς μας παγωμένος και πεινασμένος,
και τα φασόλια μύριζαν όμορφα και ο καφές άχνιζε.
Έτσι ο ανθρωπάκος σχεδίασε ένα τρόπο για να πάρει πρωινό.
Ο Big Jim συνήλθε από το κτύπημα που του έδωσε ο Black Larson
αλλά έχασε τη μνήμη του.
Ο συνέταιρος του Hank έφθασε.
Και οι δυό είναι έτοιμοι να φύγουν για μακρινή αποστολή.
Ο Hank πληροφορεί το σύντροφό του ότι ο ανθρωπάκος
θα προσέχει την καλύβα τον καιρό που αυτός θα απουσιάζει.
"Καλή αντάμωση," είπε ο Hank. "Και μη ξεχνάς να ταϊζεις το μουλάρι."
Μετά από εκείνη τη νύκτα στο σαλούν ο ανθρωπάκος δεν είχε δει τη Georgia,
μα κάτι συνέβη για να τους φέρει πάλι κοντά.
Στεκότααν εκεί, με την ομορφιά της να φωτίζει το δωμάτιο,
γεμίζοντας τη ψυχή του με τη μουσική του ρομαντισμού
για την οποία ήταν άρρωστος.
Καθώς σύστηνε τις φίλες της, η καρδιά του άρχισε να τραγουδά.
Καθώς τους ζέσταινε η σόμπα, ζήτησε συγνώμη για να πάει να φέρει ξύλα.
Και στην καλύβα εκεί το μυστικό του αποκαλύφθηκε,
η αγάπη του για τη Georgia.
Και οι κοπέλες γέλασαν,
ίσως για να κρύψουν τον οίικτο τους.
Για τον κόσμο του σαλούν δεν ήταν έξυπνο για τις κοπέλες
να ανοίγουν τις καρδιές τους.
Και έτσι σκέφθηκαν να σπάσουν πλάκα μαζί του.
Εκεί στο σούρουπο κάθισαν,
τα πρόσωπά τους να λάμπουν από πονηριά,
μα εκείνου η καρδιά τραγουδούσε.
Και εκείνη εφλετάριζε και χάϊδευε τα μαλλιά του.
Ήξερα πως ήταν ανόητη μα ήταν ευτυχισμένος.
Ότι ήταν κοντά του, και του κράταγε το χέρι,
χαμογελώντας του.
"Ωραίο μέρος έχεις εδώ," είπε η Georgia.
"Ελπίζω να μας ξανακαλέσεις."
Τι κι αν ήταν ανόητη;
Ευχαριστιόταν τη ζεστασια της προσοχής της.
Και η κυρία χαιρόταν τη ζεστασια της καρέκλας του.
Και τώρα έφευγε.
Το φως της ομορφιάς της θα έσβηνε.
Και αυτός θα έμενε με το κενό,
να επιστρέψει στη κρύα μοναχική του ύπαρξη.
"Με συγχωρείτε," είπε ο ανθρωπάκος,
"Αλλά, να..." Έχασε τα λόγια του.
"Θα ήθελες να ξανάλθεις;"
"Βέβαια," είπε η Georgia. "Τι λέτε, κορίτσια;"
"Θα έλθουμε για δείπνο την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είπαν οι κυρίες.
"Πολύ ωραία," είπε η Georgia.
"Θα έλθουμε για δείπνο την παραμονή."
Φυσικά εκείνη τη στιγμή η Georgia θα ξεχνούσε τα γάντια της!
Τις επόμενες μέρες ο ανθρωπάκος βιαζόταν
για να αγοράσει το δείπνο για τη Πρωτοχρονιά.
Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Νέες ελπίδες, νέα όνειρα.
Και ήταν η Georgia, να τον χαϊδεύει με το χαμόγελό της και τις τρυφερές ματιές της.
Και οι κοπέλες ήθελαν να τους πει ένα λόγο.
Μα αυτός ήταν πολύ ευτυχισμένος για να μιλήσει.
Αυτό που είχε σημασία ήταν ότι η Georgia ήταν εκεί. Η Georgia!
Έτσι γκρίνιαξε και τραύλισε και τελικά είπε,
"Δεν μπορώ να βάλω λόγο αλλά θα χορέψω."
Και χόρεψε με κινήσεις.
Στη διάρκεια του γλεντιού τους μαι αμυδρή θύμηση
μας υπόσχεσης σύρθηκε στο μιαλό της Georgia.
"Ας πάμε να επισκεφθούμε τον ανθρωπάκο," είπε.
"Θα διασκεδάσουμε μαζί του," είπε ο Jack.
"Θα στείλουμε πρώτα τη Georgia, και μετά θα τον τρομάξουμε."
"Ω ξέχνα το," είπε ο Jack.
"Δώσε μου λίγη προσοχή"
Μια δυο μέρες αργότερα στο Πρωτοδικείο,
ο Big Jim προσπάθησε να πείσει τους υπαλλήλους
ότι είχε ένα βουνό από χρυσό.
"Που βρίσκεται το μέρος" ρώτησαν.
Αλλά η μνήμη του Big Jim δεν τον βοηθούσε.
Το μόνο που ήξερε ήταν ότι βρισκόταν κοντά σε μια καλύβα.
Η καλύβα, αυτό είναι!"
"Αν μπορούσα να βρω το δρόμο για τη καλύβα, θα εύρισκα και το χρυσωρυχείο."
"Όμως δεν μπορώ να θυμηθώ."
"Ε!" είπε ο Jack, "Η Georgia σε ψάχνει."
Ο ανθρωπάκος είχε άλλη άποψη.
Πως μπορεί αυτός ο αγενής να αναφέρει το όνομά της τόσο ελαφρά;
Για λίγο και θα τον έδερνε.
Όμως όντας μικροκαμωμένος θα αγνοούσε την προσβολή.
¨ομως ήτασν αλήθεια. Η Georgia τον έψαχνε.
Η Georgia του είχε γράψει ένα γράμμα.
Και καθώς έψαχνε για τη Georgia, έτισ και ο Big Jim έψαχνε γι'αυτόν.
"Εσύ, εσύ!" φώναξε ο Big Jim.
"Εσύ! Ακριβώς ο άνθρωπος που ψάχνω!"
"Η καλύβα, η καλύβα! Πού βρίσκεται;"
"Πες μου, σου λέω!"
"Δεν μπορείς να μιλήσεις; Πες μου!"
"Πού είναι η καλύβα; Πού είναι;"
"Επιτέλους θα βρω το βουνό με το χρυσάφι μου."
"Στα πόδια άνθρωπε, γρήγορα!"
"Θα έρθεις μαζί μου!"
"Πήγαινέ με στη καλύβα και θα σε κάνω εκατομυριούχο!"
"Georgia! Μια στιγμή," φώναξε ο ανθρωπάκος.
"Georgia, δεν χρειάζεται να εξηγήσεις. Καταλαβαίνω."
"Σ'αγαπώ. Θα σε πάρω μακριά από αυτή τη ζωή."
"Φεύγω και θα επιστρέψω,"
"Θα γυρίσω πίσω."
Εξαντλημένοι έφθασαν στην καλύβα.
"A!" είπε ο Big Jim, "δεν θ'αργήσει τώρα."
"Φέρε να φάω και αύριο αρχίζουμε τη δουλειά.
"Να πιες μια γουλιά."
"Πολύ βαριά αυτή η αρνίσια μπριζόλα," είπε ο ανθρωπάκος.
Τότε η μοίρα - Πάντα η μοίρα - έπαιξε ένα μικρό αστείο,
και πάλι τα στοιχεία γέλασαν, ούρλιαξαν και βρόντηξαν,
Οι ήρωές μας κοιμόντουσαν.
Μετά ξημέρωσε.
Ο ανθρωπάκος ξύπνησε,
ευτυχισμένος μη γνωρίζοντας τι συνέβη την προηγούμενη νύχτα,
μα αισθανόμενος ενδιαφέρον για "το επόμενο πρωί".
"Λοιπόν, να συγυρίσω και να πάρω πρωινό."
"Είναι η χειρότερη ενόχληση που είχα ποτέ στο συκώτι."
"Αισθάνεσαι αυτό το κούνημα;"
"Το στομάχι φταίει."
"Δεν είναι το στομάχι."
"Πάμε στην άλλη μεριά."
"Θα δούμε πόσο θα αλλάξει."
"Κάτι πρέπει να έφυγε από κάτω."
"Θα βγω έξω να δω τί είναι."
"Τώρα,"είπε ο Big Jim, "μην αναστατώνεσαι."
"Ηρέμησε, μην κινήσε, μην αναπνέεις!"
"Είπα, μην αναπνέεις, ηλίθιε."
"Είσαι πολύ ενοχλητικός μερικές φορές."
"Απλώς ηρέμησε, μείνε ψύχραιμος" είπε ο Big Jim,
"Δεν υπάρχει τίποτα να ανησυχούμε."
"Δείξε λίγο χαρακτήρα! Πού είναι η θέλησή σου;"
"Άκου τώρα, Έχω μια καλή ιδέα."
"Κράτα τα χέρια σου έτσι, και θα μπορέσω να βγω πρώτος."
"Κατάλαβες τι ενοώ;" Είπε ο Big Jim.
"Τα έχασες. Δεν έχεις ψυχολογία."
"Δεν έχεις έλεγχο."
Και ο Big Jim ανακάλυψε τις διεκδικήσεις του!
"Τώρα θα γίνουμε πλούσιοιh," φώναξε ο Jim.
"Θα γίνουμε εκατομυριούχοι!"
Και έγιναν.
Τώρα επιστρέφανε σπίτι
και άφηναν τις κακουχίες και τις παγίδες της Αλάσκας
για να ζήσουν πλουσιοπάροχα.
να ζήσουν παραδομένοι στην πολυτέλεια.
Ήταν πασίγνωστοι, και περιζήτητοι από τον τύπο.
Στη πολυτελή καμπίνα τους
τους καλωσώρισαν και τους εξυπηρέτησαν.
Ο δημοσιογράφος ήθελε να γράψει την ιστορία του ανθρωπάκου,
"Από τον περίγελο στα πλούτη", ευγενικά συγκατάθεσε.
Και ο Big Jim έκανε μανικιούρ.
"Όχι τα νύχια"
Ο δημοσιογράφος σκέφθηκε σαν καλή ιδέα,
να ποζάρει ο ανθρωπάκος με τα ρούχα της δουλειάς.
Θα ήταν μια ανθρώπινη ιστορία.
Georgia...
Βρισκόταν εκεί στη 3η θέση. Κανείς δεν γνώριζε τη παρουσία του άλλου.
Η Georgia κρυφάκουσε τον αξιωματικό να λέει ότι ένας λαθρεπιβάτης ήταν στο πλοίο.
"Εσύ!" φώναξε η Georgia.
"Νόμιζα ότι δεν θα σε ξανάβλεπα."
Και τότε νόμισε ότι ήταν ο λαθρεπιβάτης.
Ο αξιωματικός ήθελε να τον βάλει στα σίδερα.
Αλλά η Georgia απολογήθηκε γι'αυτόν και είπε ότι θα πλήρωνε το εισητήριο.
Αυτός δεν είναι λαθρεπιβάτης, είπε ο καπετάνιος
"Είναι ο συνέταιρος του Big Jim, ο εκατομυριούχος."
Μετά φυσικά δόθηκε συγνώμη.
Ο ανθρωπάκος τακτοποιήθηκε.
Στον James, το θαλαμηπόλο, εδόθη εντολή να φροντίσει για ένα καινούργιο καλεσμένο.
"Συγνώμη," είπε ο δημοσιογράφος, "ποιά είναι η κυρία;"
"Ω, μη μου πείτε! Λοιπόν, συγχαρητήρια."
"Πρόκειται για μια μεγάλη ιστορία, και με ευτυχισμένο τέλος."
Και έτσι πράγματι ήταν.
Ένα ευτυχισμένο τέλος.
Υποτιτλοι ΤΣΙΓΓΑΝΑΚΙ==ΓΥΦΤΑΚΙ
Best watched using Open Subtitles MKV Player