Η μαμά του κι ο μπαμπάς του γνωρίστηκαν με τον συνηθισμένο τρόπο…
Το τραγούδι έγινε αγάπη…
και η αγάπη έγινε αβγό.
–Μέμφις; Το κρατάς, γλυκέ μου; –Ναι.
–Ασφαλές και ζεστό. –Κράτα το σφιχτά.
Νομίζω ότι ένιωσα κάτι να κινείται εκεί μέσα.
Κι όπως συνηθίζονταν, οι μαμάδες έφυγαν για την περίοδο του ψαρέματος…
ενώ οι μπαμπάδες παρέμειναν για να φροντίζουν τα αβγά.
–Θα 'σαι εντάξει, μπαμπά; –Μα και βέβαια, γλυκιά μου.
Θα σε περιμένουμε εδώ.
–Γεια σου. –Γεια σου, Νόρμα Τζιν…
και μην ανησυχείς για τίποτα.
Όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν…
–Εμείς παραμένουμε. –Όταν ο ήλιος χάνεται…
Εμείς παραμένουμε.
Ακολουθείστε την παράδοση, αδέρφια. Συνωστιστείτε.
–Ζέστανε το αβγό σου. –Συνωστιστείτε.
Μοιράσου το κρύο.
Ο καθένας με τη σειρά του πρέπει να είναι κόντρα στον παγωμένο άνεμο…
αν θέλουμε να επιβιώσουμε της ατέλειωτης νύχτας.
Υψώστε τις φωνές σας, αδέρφια.
Δοξάστε τον Μεγάλο Γκουίν…
ο οποίος γεμίζει με τραγούδια τις καρδιές μας και με ψάρια τα στομάχια μας.
Υπάρχει μια παράδοση, αδέρφια κι αδερφές…
η οποία ξεχωρίζει απ' όλες τις άλλες!
Ποτέ, μα ποτέ, για οποιονδήποτε λόγο…
μη ρίξεις το αβγό σου.
Απ' τους χιλιάδες που τραγούδησαν…
εκείνη την ατελείωτη νύχτα του χειμώνα…
ο Μέμφις ήταν αυτός που ζητούσε τόσο ένθερμα…
να γυρίσει η Γη και να φέρει πίσω τον ήλιο.
Μέμφις; Όλα καλά;
Δεν ξέρω, δεν μπορώ ν' ακούσω τίποτα.
–Είναι άδειο; –Καλό μου…
–Μπορώ να το πάρω; –Γκλόρια!
Δεν πειράζει, Μορίς.
Συμβαίνει κάποιες φορές, Μέμφις.
Ναι…
–Μια στιγμή, τ' ακούς αυτό; –Ναι!
Ναι, σ' ακούω, φιλαράκο. Ο μπαμπάς είναι εδώ. Όλα είναι μια χαρά.
Είναι καλά, Μορίς, είναι… Να το ποδαράκι του!
Να και το άλλο!
Να κάτι διαφορετικό!
–Γύρνα πίσω, κύριε Μάμπο! –Γκλόρια.
Μπορεί να τον αποκαλεί όπως θέλει.
Μικρέ Μάμπο…
–Μάμπο! –Είσαι καλά;
–Παγωνιά! –Θα το συνηθίσεις.
Έλα γιε μου, έλα στο μπαμπά.
–Τι έχεις να πεις γι' αυτό; –Έχει αδύναμα γόνατα, ε;
–Είναι καλά; –Δεν ξέρω!
–Τι κάνεις εκεί, αγόρι μου; –Είμαι χαρούμενος, μπαμπάκα.
–Τι κάνεις με τα πόδια σου; –Είναι κι αυτά χαρούμενα!
Δε θα το 'κανα αυτό μπροστά σε κόσμο, γιόκα μου.
Μα γιατί όχι;
Απλά δεν είναι κάτι που κάνουν οι πιγκουίνοι, εντάξει;
–Εντάξει. –Έλα 'δώ να ζεσταθείς.
Πρόσεξε το ράμφος… Το ράμφος!
Εντάξει… έτσι μπράβο.
Άργησαν πολύ. Τι τις καθυστέρησε;
Ας ελπίσουμε, αδέρφια, ότι ο μεγάλος Γκουίν δε θα μας δοκιμάσει με μια φτωχή ψαριά.
Γιατί, Νώε; Δεν ήμαστε υπάκουοι;
–Λοιπόν, όταν δεις τη μαμά σου… –Θα μείνω εντελώς ακίνητος.
–Ακριβώς. –Πώς θα ξέρω όμως…
ποια είναι η μαμά μου; –Θα το καταλάβεις.
Έχει ένα μοναδικό τρόπο να λικνίζεται και να περπατά, να γελά και να μιλά.
Κι όταν τραγουδάει, σχεδόν σου ραγίζει την καρδιά.
–Μια στιγμή! Τις βλέπω! –Έχεις δίκιο.
Γυναίκες εν όψει!
Όχι, περίμενε, Μάμπο, γύρνα πίσω. Όχι, Μάμπο! Γύρνα πίσω. Μάμπο!
Μισέλ;
–Μορίς! –Μισέλ!
Με συγχωρείτε. Μάμπο!
Μαμά!
Μάμπο! Μάμπο, πού είσαι αγόρι μου;
Μέμφις;
–Μαμά, μαμά! –Μπαμπά.
–Πού είναι λοιπόν το μωρό; –Άκου, καλή μου, θα τον βρω.
–Έχασες το μωρό; –Όλα καλά…
–Μέμφις! –Μαμά! Μαμά!
Ακίνητος!
–Έλα στη μαμά. –Περίμενε, μη Μάμπο!
Τι έχουν τα πόδια του;
Είναι κάτι που κάνει, θα το ξεπεράσει.
–Μέμφις, είναι πανέμορφος. –Όντως, ε;
–Κοίτα τον. –Μανούλα.
Έχω κάτι για 'σένα. Άνοιξε το στόμα.
Λατρεύω πώς το κάνει αυτό!
–Καλημέρα, παιδιά. –Καλημέρα, δεσποινίς Βαϊόλα!
Σήμερα θα ξεκινήσουμε με το πιο σημαντικό μάθημα που θα διδαχθείτε ποτέ
στο δημοτικό σχολείο των πιγκουίνων. Γνωρίζει κανείς ποιο είναι;
Κάποιος; Κανείς; Σίμορ; –Το ψάρεμα;
Όχι. Μάμπο;
–Να μη τρως κίτρινο χιόνι; –Όχι, δεν είναι αυτό.
–Είναι το τραγούδι της καρδιάς μας, κυρία. –Σ' ευχαριστώ, Γκλόρια. Έξοχα, ναι!
Χωρίς αυτό δεν μπορούμε να 'μαστε πραγματικοί πιγκουίνοι, μπορούμε;
Όχι!
Όμως αγαπητά μου, δεν είναι κάτι που μπορώ να σας διδάξω.
Ξέρει κανείς γιατί; Κανείς, κανείς;
Δεν μπορείτε να μας το διδάξετε, κυρία, γιατί πρέπει…
να βρούμε το τραγούδι της καρδιάς μας μόνοι μας.
–Μπράβο σου! –Είναι η φωνή που ακούς μέσα σου.
–Ναι… –Αυτός που πραγματικά είσαι!
Ναι! Σ' ευχαριστώ, Γκλόρια, άριστα! Λοιπόν…
ας μείνουμε όλοι ακίνητοι τώρα. Πάρτε λίγο χρόνο και θα σας έρθει.
Βρήκα ένα! Πείτε έμενα! Εμένα!
Ένας-ένας, παιδιά! Ναι, Σίμορ;
Μ' αρέσει αυτό το τραγούδι, θα μπορούσα να το χορέψω. Υπέροχο.
–Είμαι έτοιμη. Βρήκα ένα. –Το φαντάστηκα, Γκλόρια.
Τα μεσάνυχτα πλησιάζουν τόσο αργά στις καρδιές…
αυτών που θέλουν περισσότερα απ' αυτά που παίρνουν…
το χάραμα μοιράζει κακή χαρτωσιά σ' έναν πιγκουίνο…
που έχει γεννήσει πάρα πολλά αβγά.
Μέχρι εδώ το έχω δουλέψει για την ώρα.
–Εξαιρετικό! Θαυμάσιο! –Είναι ωραιότατο!
Λοιπόν, Μάμπο, μιας και φαίνεται πως θες να το μοιραστείς μαζί μας…
Το δικό μου είναι κάτι σαν «μπουμ» κι ένα…
και μετά ακόμα ένα «μπουμ».
–Αυτό άκουσες; –Σας αρέσει;
–Φοβάμαι ότι αυτό δεν είναι καν μελωδία. –Δεν είναι;
Όχι, καλό μου παιδί. Μελωδία είναι κάτι σαν…
Μάλιστα.
Ποιος είναι αυτός;
Είναι το μικρό του Μέμφις και της Νόρμα Τζιν.
Ο χοροπηδηχτούλης.
–Δεν είναι αστείο. –Όχι, ούτε τόσο δα.
Πιγκουίνος χωρίς τραγούδι καρδιάς δεν είναι καν πιγκουίνος!
Μου τρύπησε τ' αυτιά!
Σ' όλα μου τα χρόνια ποτέ δεν, θέλω να πω…
κι εσείς να 'χετε τόσο ωραίες φωνές. Είναι παράξενο.
Μήπως τού συνέβη κάτι; Ξέρετε, κατά την πρώιμη ανάπτυξή του;
Όχι, όλα ήταν μια χαρά. Μια φυσιολογική εκκόλαψη.
–Έτσι δεν είναι, γλυκιέ μου; –Ναι, ήταν ένας…
δύσκολος χειμώνας, υποθέτω. –Σωστά, σωστά.
Άργησε βέβαια λίγο να βγει απ' το αβγό, αλλά…
Ναι, καταλαβαίνω.
Σκέψου να περάσει όλη του τη ζωή μόνος του!
Να μη συναντήσει ποτέ τη μια και μοναδική του αγάπη;
Σε παρακαλώ, δεσποινίς Βαϊόλα, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι;
–Βέβαια, υπάρχει η κυρία Άστρακαν… –Η κυρία Άστρακαν;
Αν κάποιος μπορεί να κάνει κάτι αυτή είναι η κυρία Άστρακαν.
Δεν μπορείς να τραγουδήσεις; Ανοησίες, χρυσό μου!
Κάθε πιγκουινάκι έχει τραγούδι.
Όταν θα 'χω τελειώσει,το τραγούδι σου θα φέρνει σ' όλους ανατριχίλες.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν. Πρώτα πρέπει να βρούμε ένα συναίσθημα.
Ένα χαρούμενο συναίσθημα, ένα λυπηρό συναίσθημα…
ίσως ένα μοναχικό συναίσθημα.
–Το νιώθεις; –Αμέ.
Ωραία. Τώρα άσ' το να βγει. Να 'σαι αυθόρμητος.
–Τι είναι αυτό; –Είμαι αυθόρμητος.
Θες να γνωρίσεις ένα όμορφο κορίτσι; Θες να φτιάξεις αβγό;
–Μα φυσικά. –Τραγούδα και μη χοροπηδάς.
Μη κουνήσεις ούτε δαχτυλάκι. Καμιά κίνηση.
Αστεράκι μου λαμπρό…
Αρκετά! Εντάξει λοιπόν… Πάμε πάλι απ' την αρχή.
Ξέχνα το σώμα, κοίτα μέσα στην ψυχή σου…
νιώσε το συναίσθημα. Το τεράστιο συναίσθημα…
τόσο τεράστιο που γεμίζει όλο σου το σώμα.
Πρέπει να δραπετεύσει, αλλιώς θα εκραγείς!
Τώρα, άνοιξε το μικρό σου ράμφος, έτσι μπράβο.
Σήκωσε ψηλά το κεφάλι, αυτό είναι…
Τώρα, τώρα!
Καταστροφή. Τι καταστροφή!
Ποτέ δεν έχω αποτύχει, ποτέ, ποτέ.
Εγώ το βρήκα χαριτωμένο.
Αλλά δεν έχει να κάνει με πιγκουίνο, εντάξει;
Τι κι αν είναι λίγο διαφορετικός; Πάντα μ' άρεσε το διαφορετικό.
Δεν είναι διαφορετικός, είναι ένας φυσιολογικός αυτοκρατορικός πιγκουίνος.
Ξέρετε κάτι; Μπορώ ν' αφήσω το σχολείο, μπορώ να 'ρθω στη δουλειά, οι τρεις μας!
Στάσου, μικρέ. Δεν έχεις να πας πουθενά αν δεν αποκτήσεις μια μόρφωση.
Πρέπει να δυναμώσεις τις φωνητικές σου χορδές. Το κατάλαβες;
–Θα προσπαθήσω, μπαμπά. –Το καλό που σου θέλω.
Η λέξη triumph (θρίαμβος) ξεκινά με try (προσπάθεια) και τελειώνει με…
–umph. –Ακριβώς!
Ένα μεγάλο, τεράστιο umph. Πάω για ψάρεμα.
Εκείνο το πρώτο, δύσκολο καλοκαίρι…
καθώς οι γονείς του δούλευαν υπερωρίες…
στο μακρύ ταξίδι τους προς τη θάλασσα…
ο Μάμπο βρήκε ένα μέρος μακριά απ' τα αποδοκιμαστικά βλέμματα…
όπου ένας παράξενος μικρός τύπος μπορούσε να 'ναι ο εαυτός του.
–Τι κάνεις εκεί, πουλί με πτερύγιο; –Τίποτα. Εσείς τι κάνετε;
–Τίποτα. Είπαμε να τσιμπήσουμε κάτι. –Υπάρχει φαγητό; Εδώ;
Μπούτι ή φτερούγα;
Περιμένετε, όχι εμένα. Εγώ είμαι πιγκουίνος.
Ακριβώς! Τα πουλιά με πτερύγια, εσύ δηλαδή, τρώνε το ψάρι…
τα πουλιά που πετούν, δηλαδή εγώ, τρώνε τα πουλιά με πτερύγια και το ψάρι.
Και τώρα τελευταία, δεν υπάρχουν πολλά ψάρια. Οπότε…
Εγώ θα πάρω τα ζουμερά κομμάτια.
Περιμένετε! Δείτε αυτό.
Ναι, δεν μπορώ να πω, είναι παράξενο.
Αυτή τη φορά, θα το κάνουμε πολιτισμένα. Μπείτε στη σειρά…
–Τι είναι αυτό στο πόδι σου; –Ποιο; Αυτό το πραγματάκι;
–Όχι πάλι τα ίδια! –Σκασμός!
Το πουλάκι με πτερύγια έκανε μια ευφυή ερώτηση.
Μια τέτοια ερώτηση αξίζει μια απάντηση.
Άντε πάλι…
Μόνο τρεις λέξεις θα σου πω! Απαγωγή από εξωγήινους.
Σιωπή! Άκου μικρέ…
Υπάρχει κάτι εκεί έξω, πλάσματα που δεν είναι σαν εμάς.
Μεγαλύτερα, πιο λυσσαλέα κι εξυπνότερα.
Ρώτα με πώς το ξέρω. –Πώς;
–Με είχαν αιχμαλωτίσει, να πώς. –Απίστευτο.
Τι εννοείς απίστευτο; Αλήθεια είναι!
Καθόμουν σ' ένα βράχο και κοιτούσα τη δουλειά μου όταν ξαφνικά με πλησίασαν.
Αυτά τα όντα ήταν σαν μεγάλοι, άσχημοι πιγκουίνοι…
με χοντρά πλαδαρά πρόσωπα και παράξενα μάτια…
χωρίς πούπουλα και ράμφη και τέτοια άκρα…
Μ' έπιασαν, μ' έδεσαν, μ' έβαλαν κάτω, πήραν ένα μυτερό πράγμα και μου το 'χωσαν…
Και μετά μαύρισαν όλα. –Πω, πω!
Ξύπνησα κι είχα αυτό το πράγμα πάνω μου. Όλα τα πουλιά με πειράζουν…
«Τι χαμπάρια, κιτρινοπόδαρε;»
Ήταν ταπεινωτικό. –Και μετά, τι;
Ήταν ταπεινωτικό, τι άλλο θες;
Θα μπορούσαν να σ' είχαν φάει.
Ναι…
Φαίνεται πως οι αξιοθρήνητες κραυγές μου για έλεος άγγιξαν την ευαίσθητη πλευρά τους.
Εγώ μπορώ ν' αγγίξω την ευαίσθητη πλευρά σου;
Καλή προσπάθεια μικρέ, αλλά όχι.
–Τι κάνεις εκεί κάτω; –Άντε έλα 'δώ!
–Ανέβα αμέσως πάνω. –Όχι!
–Έτσι μπράβο, άσ' τον να ξεφύγει. –Όλ' αυτά περί εξωγήινους!
Αφού είμαι απηγμένος!
Μη μ' αναγκάσεις να τηλεφωνήσω τον θείο Άντι.
Για πού το βάλατε; Σας λέω πως είμαι απηγμένος!
Δεν με νοιάζει τι είσαι εσύ, εγώ είμαι πεινασμένος!
Θες ν' ακούσεις τα σπεσιαλιτέ μας; Τι θα 'λεγες για ψάρι; Δεν έχει ψάρι.
Τι θα 'λεγες για πιγκουίνο; Δεν έχει πιγκουίνο. Τι θα φάμε;
Χωρίς κανείς να δίνει σημασία στην χορευτική καρδιά του…
ο πιτσιρικάς πέρασε τη σχολική του ηλικία…
στο πίσω μέρος της τάξης, χαμένος στις φαντασιώσεις του.
Τι θαυμαστοί κόσμοι βρίσκονταν εκεί έξω; Μακριά, πέρα απ' τον πάγο.
Υπήρχε άραγε κάποιο μέρος, όπου ένας μικρός πιγκουίνος χωρίς τραγούδι καρδιάς…
θα μπορούσε ποτέ ν' ανήκει πραγματικά;
Κι έτσι, χιλιάδες γενιές πριν…
οι πρόγονοί μας άλλαξαν τα φτερά μας με πτερύγια.
Οι τελειόφοιτοι θα μπουν στη θάλασσα για πρώτη φορά…
και θ' αποκομίσουν τα οφέλη εκείνης της σοφής επιλογής.
Βρισκόμαστε σε ισχνούς και αβέβαιους καιρούς…
αλλά με τη δύναμη της σοφίας των αρχαίων πιγκουίνων…
εμείς, αδέρφια μου, θα επιζήσουμε…
–Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα. –Νόρμα Τζην!
Ποιος είν' αυτός που θα πει ότι το αγόρι μου δεν μπορεί ν' αποφοιτήσει;
Δεν βλάπτει κανέναν.
Και θα 'στε πάντα αντάξιοι αυτού του…
μεγαλειώδους έθνους πιγκουίνων.
Ανωτερότητα!
Ξέρεις κάτι; Θα κάνουμε τη δική μας τελετή αποφοίτησης.
–Το εννοείς, μαμά; –Μα φυσικά. Ανωτερότητα!
–Ναι, ναι, ναι! –Πιο σιγά.
–Μπαμπά… –Μέμφις!
Ναι, ναι.
–Δώσ' τους να καταλάβουν, τίγρη. –Ευχαριστώ, μαμά.
–Μην αφήνεις καμιά στιγμή να πάει χαμένη. –Έγινε, μαμά.
–Να θυμάσαι, μακριά από ξένους. –Μείνε ήσυχος, μπαμπά.
Να 'χεις το νου σου στις φώκιες λεοπαρδάλεις και στις φάλαινες δολοφόνους.
Να μου το θυμηθείς, Νώε. Αυτό το αγόρι ήταν πάντα σκάρτο αβγό.
Σου λέω πως δεν πρόκειται να βγει σε καλό.
Παιδιά!
Περιμένετε!
–Τι λες; –Εσύ πρώτος.
Όχι, εσύ πρώτος.
–Τι ήταν αυτό; –Νομίζω ότι ήταν το μπάμπαλο.
Βλέπεις καθόλου αίμα;
Τι περιμένετε, λοιπόν;
Γκλόρια, θα 'θελα να σ' έβλεπα περισσότερο.
Η Γκλόρια!
Γκλόρια…
Με συγχωρείς.
Να 'μαι κι εγώ!
–Γκλόρια; –Ναι;
Όλη μου τη ζωή, ήθελα να σου πω ότι είσαι τόσο…
–Ψάρι! –Ναι, είσαι τόσο ψάρι.
Όχι, ψάρι!
–Γκλόρια, έπιασες κανένα; –Όχι αυτή τη φορά.
–Πάρ' το εσύ. –Ευχαριστώ, αλλά είναι δικό σου.
–Μα θέλω να το πάρεις. –Όχι, εσύ το 'πιασες, εσύ θα το φας.
–Θέλω εσύ να— –Γλάρος! Γύρνα πίσω!
Μάμπο, άφησέ το.
–Αναπνέει; –Το σίγουρο είναι ότι δεν τρώει.
Μάμπο, είσαι καλά;
Μάμπο;
–Πάρε το ψάρι. –Ορίστε;
–Πάρε το παλιόψαρο. –Καλά, εντάξει.
Ευχαριστώ, Μάμπο. –Παρακαλώ.
Αυτή τη νύχτα της αποφοίτησής μας, του πάθους μας, της φώτισής μας…
η κορυφαία της τάξης, η καταπληκτική Γκλόρια.
Τι τρέχει μ' εσένα;
–Μάμπο; –Ναι;
–Είναι καλύτερα να… –Ναι, ξέρω.
Εσύ θ' ακούς μόνο, ε;
–Ναι. Με συγχωρείτε. –Δεν πειράζει.
Συγγνώμη. Είσαι τέλεια. Ήταν υπέροχο…
Εμπρός! Σηκώστε ψηλά τα πτερύγιά σας!
–Πώς την είδες; –Μας κάνεις χαλάστρα!
Δίνε του από 'δώ!
Εντάξει, παιδιά. Κόφτε το.
Είμαι εντελώς τρομοκρατημένος.
Γκλόρια; Παιδιά;
Φανερωθείτε αμέσως, αλλιώς θα 'ρθω 'γώ.
–Είσαι στη βάση! –Ναι.
Είσαι και ο πρώτος, αδερφέ!
–Ήταν για 9,8! –Εγώ σου βάζω 10.
–Εμπρός λοιπόν, έλα. –Φίλα τον παγωμένο κώλο μου.
Φίλα τον, φίλα τον!
Έλα δω, λουκανικάκι, θα σε καταβροχθίσω με κέτσαπ.
Ναι, αλλά πρώτα θα πρέπει να μας πιάσεις.
Νάτος, έρχεται. Καλύτερα να του δίνουμε, σε κάνα μισάωρο.
–Αμίγκο, ξανακάν' το. –Ποιο;
–Αυτό με το… –Το κλίκιτι κλίκι.
–Ναι, κάν' το. –Λοιπόν, κάνω κάπως έτσι…
–Ωραίο! –Και μετά αυτό…
Ο καημένος ο μουστάκιας! Για κοιτάξτε, φεύγει.
Όχι, λάθος έκανα, η φάτσα του ήταν!
Να θυμάστε, κοντοπίθαροι, ξέρω πού μένετε.
Ναι, το λένε στεριά, λαρδόφατσα.
Σύρσου κατά δω όποτε θες, λαστιχένιε κώλε!
Τα λέμε, χοντρούλη.
Πολύ πρώτο, «τα λέμε, χοντρούλη».
Σου πήρε ώρα να το σκεφτείς αυτό;
–Μπράβο, ψηλέ. –Κόλλα φτερούγα!
Πονάει το στομάχι μου, πρέπει να πάω για πιπί.
Δε θα 'ρθεις, ψηλέα;
Τι; Μήπως έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις;
–Όχι. –Τότε έλα λοιπόν, χνουδωτέ. Πάμε.
–Σ' αρέσουν τα πάρτι; –Πάρτι; Νομίζω…
–Μείνε μαζί μας τότε. –Ναι, γιατί βασικά εμείς είμαστε η δράση.
–Όλοι είναι τόσο… αυθόρμωτοι. –Αυθόρμωτοι!
–Και είμαστε σε κακή εποχή. –Ναι, η τροφική αλυσίδα τρελάθηκε.
Όλοι είναι λίγο πεσμένοι.
Αυτό όμως δεν πρόκειται να σταματήσει το πάρτι.
–Κοίταξέ με τώρα! Κοίτα με! –Θεέ μου, αυτός τρώει πέτρες!
–Ακούσατε τι είπε; –Τρώει πέτρες.
Μα είχε μια πέτρα στο στόμα του.
Δεν είναι πέτρες, τσίφτη. Είναι πέτρες του έρωτα.
–Χτίζουμε φωλιά. –Αυτή με τα περισσότερα βότσαλα κερδίζει.
Καταλαβαίνεις, ε; Τσίκα-τσίκα-μπουμ-μπουμ!
–Εσάς δεν σας ενδιαφέρουν οι κοπέλες; –Πλάκα μας κάνεις;
Χωρίς εμάς τα κορίτσια δεν έχουν μπουμ.
Και γιατί λοιπόν δεν μαζεύετε βότσαλα;
–Βότσαλα, σμότσαλα, δικέ μου. –Έχουμε προσωπικότητα, με κεφαλαίο Π…
–Γιατί; Γιατί είμαστε καυτοί. –Βλέπε για να μαθαίνεις, ψηλέ.
–Εδώ, κούκλες. –Τι κάνουν τα μωρά;
–Τι κοιτάτε; Εμένα μήπως; –Έλα 'δώ, μωρό μου.
–Έλα λοιπόν. –Βλέπεις κάτι που σ' αρέσει, ε;
Δε νομίζω, όχι απόψε μωρό μου.
Μην είσαι τόσο ψηλομύτα.
Κοιτάξτε τα πόδια, κυρίες μου. Κοιτάξτε τα!
–Πού το μάθατε αυτό; –Απ' τον μεγάλο.
–Δεν είναι από 'δώ. –Είναι μαζί μας.
–Κάν' το ξανά. –Κάν' το, μωρό μου…
–Δείξε μου αυτά τα βήματα. –Όχι, όχι…
–Λυπάμαι, κορίτσια. –Ίσως κάποια άλλη φορά.
Είστε τόσο κοκορόμυαλοι! Πάμε.
–Ποτέ μη τους δίνεις τα πάντα. –Ναι, το κρατάς για την εποχή.
–Να τους δείξεις τι έχεις. –Είτε το 'χεις, είτε δεν το 'χεις.
Και οι αμίγκος, το 'χουν!
Πιστεύετε ότι μπορώ ν' αποκτήσω λίγο απ' αυτό;
Δικέ μου, έχεις ήδη τόσο πολύ που είσαι επικίνδυνος, μεγάλε!
–Αλήθεια το πιστεύεις αυτό; –Αστειεύεσαι;
Με κινήσεις σαν τις δικές σου πρέπει να 'χεις όλες τις γυναίκες στα πόδια σου.
Δεν θα το 'λεγα.
Ακούστε τι λέει. Είναι τόσο χαριτωμένος!
Άσε με να σου πω κάτι. Εκτός από 'μένα, ψηλέ…
έχεις το μεγαλύτερο χάρισμα από οποιονδήποτε άλλον.
Βάλε τον εγωισμό σου στην άκρη, Ραμόν, θα κάνεις κακό σε κανέναν!
Είστε τόσο ζηλιάρηδες. Για μισό λεπτό! Ακούω τον κόσμο να ζητά κάτι.
Εμένα!
Δικέ μου, ο τύπος είναι απροσχεδίαστα κουλ!
–Λατρεύω τη βαρύτητα. –Τι μου θυμίζει!
Παρά τρίχα!
–Παιδιά, πού πάμε; –Μετακομίζουμε.
Μεταφερόμαστε κάπου αλλού.
Τι ήταν όμως αυτό το πράγμα;
–Πού να ξέρουμε; –Είμαστε πιγκουίνοι.
Πολύ μικροί πιγκουίνοι.
Από πού ήρθε όμως; Είναι τόσο παράξενο, τόσο ξένο.
–Τι λέει; –Δεν ξέρω. Για κάποια Ξένια.
Δεν ξέρω καμιά Ξένια. Ήξερα έναν Έστεφαν αλλά…
–Μα ο Εστεφάν είναι εξωγήινος! –Παιδιά, έχουμε ένα μυστήριο εδώ.
Ένα βασανιστικό μυστήριο.
Και; Τι θα 'πρεπε να κάνουμε εμείς;
Αμίγκος, πρέπει να το διαλευκάνουμε.
Φίλε μου, άσε με να σου πω κάτι. Έλα κοντά, μη φοβάσαι.
Θες απαντήσεις… –Ναι…
–Μόνο αυτό θες; –Ναι…
–Τίποτα άλλο; –Όχι.
Τότε είναι πανεύκολο. Θα πας να δεις τον Λόβλεϊς.
–Ευφυέστατο, Ραμόν. –Ευχαριστώ.
Και τώρα ένα λεπτό για τον εαυτό μου. Προσκυνήστε…
–Είσαι ο πρώτος! –Φτάνει, τη νιώθω την αγάπη σας.
–Ποιος είναι ο Λόβλεϊς; –Ο Λόβλεϊς είναι ο δάσκαλος.
–Πήγαινε να δεις τον Λόβλεϊς. –Έχει απαντήσεις για όλα!
–Για όλα! –Αλήθεια;
–Ρώτησέ τον. Δεν κάνει ποτέ λάθος! –Ποτέ.
Πρώτα όμως θα χρειαστείς ένα βότσαλο.
Μια στιγμή, κόσμε. Μια προειδοποίηση για το κοινό…
Κυρίες μου, στρέψτε αλλού το βλέμμα…
γιατί μπορεί να σας υπνωτίσω.
Ακούσατε τη φωνή. Τώρα ήρθε η ώρα να γνωρίσετε…
τον ένα και μοναδικό Λόβλεϊς με σάρκα και οστά.
Εδώ και τώρα!
Η απονομή τιμής, παρακαλώ.
–Και τώρα το ερώτημά σου. –Κύριε Λόβλεϊς…
Εξαφανίστηκε η γυναίκα μου. Είναι ζωντανή;
Άκου λοιπόν. Είναι ζωντανή;
Ξεχώρισε την αλήθεια απ' την πλάνη. Μιλήστε μου τώρα, απόκρυφα όντα.
Ναι, είναι χαρούμενη και σε σκέφτεται.
–Είναι με άλλον πιγκουίνο; –Ένα βότσαλο, μια ερώτηση.
Ο επόμενος. –Κύριε…
Ρώτα σε παρακαλώ τ' απόκρυφα όντα, θα γίνω ποτέ τόσο πλούσιος όσο εσύ;
–Μόνο στα όνειρά σου. Επόμενος. –Ευχαριστώ πολύ.
–Προχώρα… –Κύριοι…
Ένας ένας, παρακαλώ. –Είμαστε μαζί του.
–Είμαστε μια παρέα. –Έχει μια θαυμάσια ερώτηση.
–Άντε, πήγαινε! –Μόνο μη τον κοιτάς στα μάτια.
–Έχετε απαχθεί ποτέ από εξωγήινους; –Ορίστε; Τι ερώτηση είναι αυτή; Επόμενος!
Είχα γνωρίσει κάποτε ένα γλάρο, με κάτι παρόμοιο στο πόδι του…
είπε ότι τον είχαν απαγάγει εξωγήινοι.
Αυτό φίλε μου, είναι το ιερό φυλαχτό μου.
Φυλαχτό, φυλαχτό.
Μου δόθηκε απ' τα απόκρυφα όντα…
Απόκρυφα όντα…
Κατά το επικό μου ταξίδι διαφώτισης…
στην απαγορευμένη ακτή.
Απαγορευμένη ακτή.
Ακόμη μια φορά.
Απαγορευμένη ακτή.
–Δηλαδή είδες απόκρυφα όντα; –Τους ακούω.
Είμαι η φωνή τους.
Υπάρχει μια δύναμη που με κάνει να στέκομαι πάνω σ' αυτό το πύργο!
Έχουν τα μάτια μπροστά; Σ' εξέτασαν; Σ' έδεσαν;
–Σ' ακινητοποίησαν; –Σταμάτα! Φτάνει!
Πάρα πολλές ερωτήσεις. Δεν έχεις τόσα πολλά βότσαλα, ανόητε.
Δεν απάντησες σε κανένα απ' τα ερωτήματά μου.
–Πόσες ερωτήσεις έχει; –Έχουμε κι εμείς ερωτήσεις.
Φτάνει!
Έφερες ενώπιόν μου αυτόν τον ξένο…
για να αμφισβητήσει τις δυνάμεις μου; Με συγκρίνει μ' έναν γλάρο.
Οι φωνές ουρλιάζουν μέσα στο κεφάλι μου! Λένε…
«Λόβλεϊς, ποιος είναι αυτός ο ανόητος; Πες του…
Πες του να πάει να… πολλαπλασιαστεί.»
Τώρα που το σκέφτομαι, γιατί δεν πάμε όλοι να αυξηθούμε και να πληθύνουμε;
–Μα τι λέει; –Ότι είναι η εποχή του ζευγαρώματος.
–Από τώρα; –Θ' αποσυρθώ τώρα…
στον καναπέ μου για αδιάκοπη καλοπέραση.
Λοιπόν, κυρίες μου, ποια έχει σειρά;
Μην αγγίζετε το φυλαχτό.
Για μισό λεπτό. Τι θα γίνει μ' εμάς;
Ακούστε όλοι! Δεν υπάρχει αρκετή αγάπη στον κόσμο.
Στραφείτε στον διπλανό σας πιγκουίνο, ανοίξτε διάπλατα τα πτερύγιά σας…
φουσκώστε λίγο και δώστε του μια μεγάλη ζεστή αγκαλιά.
–Τι έχει αυτός που δεν έχουμε εμείς; –Εσύ τώρα γιατί μ' αγκαλιάζεις;
–Αφού αυτό μας είπε. –Άσε με.
–Αφού σ' αρέσει. –Άσ' τον, Ραμόν.
–Έχετε πέτρες στα μέρη σου; –Εμείς δεν μαζεύουμε πέτρες.
–Όχι; Γιατί όχι; –Ζούμε στον πάγο.
Και πώς κερδίζετε την καρδιά μιας γυναίκας;
Τραγουδάμε…
–Πλάκα κάνεις, ε; –Όχι…
Τραγουδάμε ο ένας στον άλλο. Αν σε κάποια ξεχωριστή αρέσει το τραγούδι σου…
Εσύ έχεις κάποια ξεχωριστή;
Κάποια ψηλή καλλονή στο σκοτεινό ρομαντικό σου παρελθόν;
–Για την οποία δε μιλάς ποτέ; –Περίπου.
Ας πάμε να το ελέγξουμε, ίσως έχει κάποιες φίλες.
–Μ' αρέσουν οι ψηλές. –Δεν πρόκειται να πετύχει.
–Μεγάλε! –Είναι η εποχή του έρωτα.
Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τραγουδήσεις.
–Αυτό είναι το πρόβλημα! Δεν μπορώ. –Είσαι ή δεν είσαι πουλί;
Όλα τα πουλιά μπορούν και τραγουδούν.
Κάνω αυτό που κάνουν τα πουλιά. Τσίου-τσίου.
Καλά λοιπόν…
–Τι κάνει; –Νομίζω ότι τραγουδάει.
Δεν τραγουδάει, δεν είναι τραγούδι αυτό!
Άκουσα κάποτε ένα ζώο να κάνει έτσι, αλλά μετά το γύρισαν και ήταν νεκρό.
Ναι, κι όταν τραγουδά εκείνη, σχεδόν σου ραγίζει την καρδιά.
–Είσαι σε τραγική κατάσταση, φίλε. –Μην ανησυχείς, μπορούμε να το διορθώσουμε.
–Μπορούμε; –Σίγουρα.
–Τι; Μπορούμε; –Μπορούμε!
–Αλήθεια; –Να σου πω κάτι…
Έλα πιο κοντά. Κι άλλο. Θες να τραγουδήσεις;
–Ναι. –Είσαι σίγουρος;
–Απόλυτα. –Με κοροϊδεύεις;
–Όχι. –Τότε είναι πολύ εύκολο.
Αλήθεια; Παιδιά, αν μπορούσα να τραγουδήσω, αυτό θ' άλλαζε τα πάντα.
Θα τραγουδήσεις! Πρέπει μόνο να κάνεις ακριβώς αυτό που θα σου πω.
–Εντάξει. –Είπα εντάξει;
–Όχι. –Όχι. Τότε τι είπα;
–Να κάνω ακριβώς ό,τι μου πεις. –Ακριβώς ό,τι σου πω.
Δεν πιάνουν αυτά.
Αγόρια, αγόρια…
Μάμπο;
Μάμπο!
–Γεια σου, Γκλόρια. –Γεια!
Αυτός είσαι εσύ δηλαδή;
Φυσικά είμαι εγώ. Σ' αρέσει;
Θα μου άρεσε. Άν ήσουν πραγματικά εσύ, ναι.
–Μα είμαι εγώ, κατά κάποιο τρόπο. –Ναι, καλά. Γύρνα απ' την άλλη.
–Γιατί; –Γιατί όχι;
–Για φαντάσου! –Ναι.
–Γκλόρια… –Μάμπο, πώς μπόρεσες;
Γεια σου! Ξέρω ότι το μέγεθος μπορεί να σε φοβίζει. Μη φοβάσαι όμως, σ' αγαπώ!
–Γκλόρια, σε παρακαλώ. –Σ' αγαπώ!
Γκλόρια…
–Σε παρακαλώ, Γκλόρια, περίμενε. –Σε παρακαλώ, Γκλόρια, εμένα περίμενε.
–Ραμόν! –Κοφ' το!
Μάμπο, πώς σου 'ρθε να το κάνεις αυτό;
Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω…
Γκλόρια, μη.
Κάν' το τώρα.
Γκλόρια, Γκλόρια. Τραγούδησε σ' αυτό το ρυθμό.
Μάμπο, με κάνεις να ντρέπομαι.
Μωρό μου, δεν πάει έτσι.
Τραγούδα, κοπελιά.
Μάμπο!
–Μάμπο! –Γεια, δεσποινίς Βαϊόλα!
Απαράδεκτο!
–Ποιοι νομίζουν ότι είναι; –Πού είναι ο Νώε;
Αυτό πια έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.
Μέμφις. Είναι ο γιόκας σου, ο Μάμπο.
Ο Μάμπο;
Όχι. Είναι Μ ά μ π ο!
Όλοι λένε… Μ ά μ π ο!
Ιδού, Νώε, κοίτα.
Ήταν κακό σημάδι απ' την πρώτη στιγμή. Και τώρα έχουμε αυτόν τον ξεσηκωμό.
Σταματήστε!
Σταματήστε αυτή την καταστροφική ανοησία!
Σταματήστε αμέσως τώρα!
Δείξτε λίγο αυτοέλεγχο σας παρακαλώ.
Φέρατε αυτή την αναταραχή, την παρεκτροπή, στην καρδιά της κοινότητάς μας.
Έχετε χάσει τα μυαλά σας; –Απλά διασκεδάζουμε λίγο.
–Αθώα διασκέδαση. –Αθώα;
Αυτό το ξεστράτισμα μάς έφερε την ανεπάρκεια.
Συγγνώμη, χαμογελαστούλη, μπορείς να μιλήσεις απλά πιγκουινίστικα, σε παρακαλώ;
Πιστεύει ότι η έλλειψη τροφής σχετίζεται μ' εμένα!
Δεν μπορείς να καταλάβεις ότι μπορούμε να επιβιώσουμε μόνο αν ζούμε σε αρμονία;
Κι εσύ με τους ξένους φίλους σου, μας οδηγείς στους εύκολους τρόπους…
Προσέβαλες τον μεγάλο Γκουίν, τον προκαλείς να μας στερήσει τα αγαθά του.
–Κυβερνά τις εποχές. –Μας δίνει κι ο ίδιος παίρνει πίσω.
–Τι; –Μισό λεπτό.
Λέτε ότι ένας χορός μπορεί να προκαλέσει λιμό;
Αν δεν τον προκάλεσε αυτή η παγανιστική εκδήλωση, τότε τι τον προκάλεσε;
Πιστεύω ότι προέρχεται απ' έξω. Πολύ πιο πέρα απ' τον πάγο.
Υπάρχουν πράγματα εκεί έξω! Πράγματα που δεν τα καταλαβαίνουμε.
–Μυστήρια. –Ανεξήγητα μυστήρια.
–Απόκρυφα όντα! –Ναι! Εξωγήινοι!
–Είναι τρελός. –Όχι, αλήθεια.
–Ακούω ότι είναι έξυπνοι. –Είναι παράφρων!
Όχι! Μπορεί να 'ναι πιο έξυπνοι απ' όσο είμαστε όλοι εμείς μαζί. Ποιος ξέρει;
Έδιωξε όλα τα ψάρια και τώρα διαδίδει όλες αυτές τις ανοησίες.
–Άσε με να σου πω κάτι. –Μη μ' αγγίζεις, βρωμερέ ξένε.
Κι έτσι λοιπόν, η διαφωνία οδηγεί στον διχασμό, κι ο διχασμός στην καταστροφή.
Εσύ, Μάμπο «χαρούμενα πόδια», πρέπει να φύγεις!
Μη κάνεις ούτε ένα βήμα, γλυκέ μου.
Έχεις το ίδιο δικαίωμα να 'σαι εδώ, όσο αυτοί οι γεροξεκούτηδες.
–Νόρμα Τζιν; Θα το αναλάβω εγώ. –Μπαμπά;
Μάμπο, πρέπει ν' απαρνηθείς τους φίλους σου…
τις εκκεντρικές ιδέες, τους παράξενους τρόπους σου. Αν είμαστε ευσεβείς…
ειλικρινείς στην πίστη και στους δοξασμούς μας, τα ψάρια θα επιστρέψουν.
–Μα, μπαμπά— –Άκου, γιε μου…
Ξεστράτισα κι εγώ κι ήμουν απρόσεκτος και τώρα πληρώνω το τίμημα.
–Τι σχέση έχει αυτό με τον Μάμπο; –Γι' αυτό το λόγο είναι αυτό που είναι.
Μα δεν έχει τίποτα!
Δέξου το, Νόρμα Τζιν, ο γιος μας είναι μπερδεμένος.
–Δεν είναι μπερδεμένος, μ' ακούς; –Πίστεψέ με, το ξέρω πως είναι!
–Πώς μπορείς να το λες αυτό; –Γιατί όταν ήταν ακόμα αβγό, μου έπεσε.
–Μέμφις! –Μάμπο…
Μικρέ μου, δύστυχε, Μάμπο.
–Μαμά, είμαι μια χαρά. –Όχι, δεν είσαι αγόρι μου.
Για το καλό όλων μας, πρέπει να σταματήσεις να μας αναστατώνεις με τα πόδια.
Ο πατέρας σου μιλά με σύνεση. Άκου την καρδιά του που υποφέρει και μετανόησε.
Μα είναι παράλογο.
Τότε η αλαζονεία σου δεν μας αφήνει καμία επιλογή.
Όχι, περιμένετε. Σε παρακαλώ, γιε μου…
μπορείς να το κάνεις. Δεν είναι τόσο δύσκολο.
Μη μου ζητάς ν' αλλάξω, μπαμπά. Γιατί δεν μπορώ.
Κι εδώ αδέρφια μου, τελειώνει το θέμα.
Φύγε!
–Μάμπο… –Όχι, μαμά. Δεν πειράζει.
Άσε με να σου πω κάτι.
Όταν ανακαλύψω τι συμβαίνει με τα ψάρια, θα επιστρέψω.
Αφήστε με να περάσω. Μάμπο, δεν χρειάζεται να φύγεις.
–Άσ' το… –Όχι!
–Γκλόρια. –Όχι. Μπαμπά, δεν είναι δίκαιο.
Γκλόρια, άκου τον πατέρα σου.
Οι δικοί μου τον ταπείνωναν συνέχεια.
Έλεγαν πως ήταν απ' τη φτωχή γειτονιά της πόλης.
Απ' τη φτωχή γειτονιά της πόλης…
Μου είπαν πως ήταν κακός…
αλλά ξέρω πως ήταν θλιμμένος.
Δε θα τον ξεχάσω ποτέ τον αρχηγό της ομάδας.
Τραγουδάμε για την καρδιά του αληθινού μας φίλου, του Μάμπο.
Είστε ένα έθνος τίνι γουίνι φίφλι πικολίνι φίντλι ντίντλι πουφ.
–Μαζί θα υπερισχύσουμε. –Την σοφία εμπιστευόμαστε.
Εμπιστευόμαστε.
Μην ανησυχείς, ψηλέ. Κι εμένα ο πατέρας μου μ' αποκαλούσε…
αξιοθρήνητο αποτυχημένο. Και δες πώς εξελίχθηκα.
–Δεν βοηθάς, Ραμόν. –Όλα θα πάνε καλά.
Το μόνο που έχει να κάνει, είναι να βρει τι συνέβη με τα ψάρια.
–Και πώς θα το κάνει αυτό; –Κάτι θα σκεφτεί.
–Οι εξωγήινοι. –Τι;
–Θα μιλήσω στους εξωγήινους. –Και πώς θα βρεις εξωγήινους;
–Ο Λόβλεϊς! –Αφού δεν σε συμπαθεί.
–Ούτε τόσο δα. –Δεν πειράζει.
Θ' απευθυνθώ στην καλή του πλευρά.
–Πώς θα το κάνεις αυτό; –Σκληρή και ασυνήθιστη τιμωρία;
–Απερίγραπτα βασανιστήρια; –Περιγραπτά βασανιστήρια;
–Θα του τραγουδήσεις; –Μη!
–Ένα σπάσιμο στον πάγο. –Χιονοστιβάδα!
Ναι, φτάνει. Σας ευχαριστώ.
Λόβλεϊς! Είσαι εκεί; Λόβλεϊς!
Λόβλεϊς;
–Μήπως η στιγμή είναι ακατάλληλη; –Ξέρουμε ότι δεν έχουμε ραντεβού, αλλά…
Έχω μια μόνο ερώτηση και θέλω μια σταράτη απάντηση.
Πού θα βρω τα απόκρυφα όντα;
Γιατί δε μιλάει;
Λόβλεϊς, είσαι καλά;
–Είναι δαιμονισμένος! –Έπαθε κρίση!
Άνοιξε το ράμφος του, τράβα τη γλώσσα του.
Όχι, όχι! Πνίγεται, αυτό το πράγμα στο λαιμό του είναι πολύ στενό.
–Και γιατί δεν το λες τόση ώρα; –Πάμε όλοι μαζί με το τρία.
Αμίγκος! Σταματήστε! Τον πονάτε.
–Είναι καλύτερα; –Λόβλεϊς…
πώς βρέθηκε αυτό το πράγμα στο λαιμό σου;
–Του απονεμήθηκε. –Απ' τα απόκρυφα όντα.
Τι; Δεν σου το απένειμαν;
–Τι; –Ελάτε τώρα, δεν ξέρει τι λέει.
Κολυμπούσες και πιάστηκε γύρω απ' το λαιμό σου;
Αποκλείεται! Αφού είναι δάσκαλος!
Λόβλεϊς, έχεις στ' αλήθεια συναντήσει ποτέ κάποιο απόκρυφο ον; Επισήμως;
Το 'ξερα! Ήταν όλα ένα ψέμα.
Μα αυτό ανήκει σε κάποιον κι αν τον βρούμε θα μπορεί να στο βγάλει.
Δείξε μου πού το βρήκες, είμαι σίγουρος ότι μπορούν να μας βοηθήσουν. Και τους δυο μας.
–Δυο λέξεις. Τρεις συλλαβές. –Τι είναι;
–Πεθαίνεις; –Όχι, όχι περιμένετε.
Προηγούμενο, προηγούμενη ζωή…
Προωθείς αέρια!
Όχι, νομίζει ότι είναι θαλάσσιος ελέφαντας!
–Όχι, πήγαινε πέρα απ' τα βουνά. –Πήγαινε στα βουνά!
Στη Γη των Θαλάσσιων Ελεφάντων!
Πέρα απ' τη Γη των Θαλάσσιων Ελεφάντων!
–Περιμένετε. –Τι; Γιατί;
–Ακούω φωνές. –Τι;
–Όντως, ακούγεται μια φωνή. –Τι; Πού;
Μια μικρή φωνούλα στον άνεμο.
–Μάμπο! –Μάμπο; Ακούστε.
–Μάμπο, «χαρούμενα πόδια». –Γκλόρια;
–Έχεις μια θαυμάστρια! –Έχει πάθει ψύχωση μαζί σου.
Δεν μπορώ να το πιστέψω πως είσαι εσύ.
–Φυσικά και είμαι εγώ. –Τι κάνεις εδώ;
Λοιπόν, προς τα πού πας, χορευταρά μου;
Όχι. Αν έρθεις μπορεί να μη γυρίσεις ποτέ πίσω.
–Δεν μ' απασχολεί καθόλου. –Γκλόρια…
η ζωή σου είναι εκεί πίσω. Η δική μου δεν είναι, εννοώ μαζί δεν…
Σίγουρα όχι εδώ πέρα. Πώς θα προστατεύσουμε ένα αβγό;
Αν βέβαια αποκτούσαμε ποτέ αβγό.
Δεν χρειάζομαι αβγό για να 'μαι ευτυχισμένη.
Τώρα το λες αυτό. Αργότερα όμως, όταν όλες οι φίλες σου αποκτήσουν αβγά…
Τότε θα 'χω εσένα.
Τώρα είναι που θα της δοθεί παντοτινά.
–Γκλόρια… –Να 'το, έρχεται.
Είμαι ιδιαίτερος τύπος.
Απ' αυτούς που χρειάζονται το δικό του χώρο.
Δεν φταις εσύ, αλλά εγώ. Απλά δεν είμαι έτοιμος για σοβαρή σχέση τώρα.
Προσπαθεί να την διώξει μακριά του. Ας παρακολουθήσουμε την παράσταση.
Ό,τι κι αν πεις ή κάνεις, δεν μπορείς να με ξεφορτωθείς.
Έλα τώρα, λες και δεν κατενθουσιάστηκες που είμαι εδώ.
–Τώρα τον στρίμωξε για τα καλά. –Βλέπεις…
αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά σου. Νομίζεις ότι είσαι ακαταμάχητη, ε;
Δε με νοιάζει τι τύπος είσαι, αυτό πρέπει να πόνεσε.
–Ορίστε; –Η Γκλόρια είναι τόσο υπέροχη.
Η Γκλόρια είναι τόσο ταλαντούχα. –Τι;
Μόνο και μόνο επειδή μπορείς να βγάλεις ψηλές νότες.
–Έχεις πρόβλημα με το τραγούδι μου; –Όχι, είναι απολύτως…
καλό. –Απλά καλό;
Αν σ' αρέσουν αυτού του είδους. Λίγο άνοστα για τα δικά μου γούστα.
–Τι πράγμα; –Ξέρεις, επιδεικτικά, φανταχτερά…
Φρου-φρου. –Φρου-φρου;
Ακριβώς!
Και το λέει αυτό κάποιος που νομίζει ότι είναι ωραίο να χοροπηδάει πάνω κάτω;
Σαν σπαστικός βλάκας!
Πεισματάρη, γελοίε χοροπηδηχτούλη!
Πάρ' τα τώρα!
Αμίγκο, αυτό που έκανες ήταν καλό.
Θα 'ναι πολύ καλύτερα χωρίς εσένα. Θα βρει έναν καλό σταθερό τύπο…
να την παρηγορήσει, να της προσφέρει την αγάπη του για τα καλά…
και ν' αναθρέψει μια μεγάλη οικογένεια, και μετά θα παραμελήσει τον εαυτό της, και…
Ραμόν! Υποφέρει, υποφέρει πολύ.
Άκου, μη το κρατάς μέσα σου, θα εκραγείς.
Πρέπει να τ' αφήσεις να βγει, ασ' το να βγει!
Γυρίστε απ' την άλλη για λίγο.
Παιδιά, σας ικετεύω. Μη τραγουδάτε άλλο.
Και ξέρεις τι μου απάντησε;
Δε μοιράζεσαι ποτέ. Πρέπει να το αφήσεις να βγει.
–Έλα τώρα! –Άφησέ το να βγει!
Εντάξει, φτάνει. Παράτα το!
Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα μια καλή σχέση.
–Δώσ' του μια αγκαλίτσα. –Τ' άφησα να βγει!
–Μπορείς να συνεχίσεις; –Ναι…
–Τι είναι αυτή η μυρωδιά; –Δεν ήμουν εγώ.
Χνουδωτέ, εσένα ακολουθούμε! Έλα δω.
Αυτοί οι θαλάσσιοι ελέφαντες δεν πιστεύω να τρώνε πιγκουίνους, ε;
–Όχι, νομίζω είναι φυτοφάγοι. –Τι;
–Ξέρεις, φυκοφάγοι. –Έλα, Λόβλεϊς, πάμε.
Ώρα για βουτιά. Έτοιμοι!
Μπορώ να το κάνω. Πρέπει να ξεγελάσω τον εαυτό μου. Για κοίτα 'κεί! Τι;
Ελπίζω να έχετε χαθεί γιατί η καταπάτηση είναι έγκλημα.
–Περαστικοί είμαστε. –Ναι…
Δεν πιστεύω να πηγαίνετε σε κείνους τους λόφους, μέσα απ' τη χώρα της χιονοθύελλας!
Αν είναι ο μόνος δρόμος για την απογορευμένη ακτή, ναι.
Τότε λοιπόν, μπορεί να 'ρθετε πρόσωπο με πρόσωπο με τον εξολοθρευτή.
–Έναν εξωγήινο εξολοθρευτή; –Ακριβώς…
Θα σε πιάσουν με το που θα σε δουν.
Σκοτώνουν κάθε ζωντανό πλάσμα στο πέρασμά τους.
Είναι δυνατόν να εξολοθρεύουν τα ψάρια;
–Κάθε τι ζωντανό. –Είναι αδίστακτοι νεαρέ, αδίστακτοι…
ακόμα κι αν είσαι η μεγάλη λευκή φάλαινα, σέρνουν το κουφάρι σου στην ακτή…
σε κάνουν κομματάκια, σε λιώνουν και σε κάνουν κονσέρβα.
Τη μια μέρα είσαι απλά μια φάλαινα και την επόμενη…
κονσέρβα.
–Κάποιος πρέπει να τους σταματήσει. –Έτσι, ε; Κι εσύ πώς θα τους πλησιάσεις;
Αν μπορούσα μόνο να τους μιλήσω, ν' απευθυνθώ στη καλή τους πλευρά.
Αλήθεια; Όταν πετύχει αυτό το πανούργο σου σχέδιο, ενημέρωσέ μας, ε;
Εντάξει, Λόβλεϊς, πάμε.
Τα λέμε, Λόβλεϊς.
Δική σου θα 'ναι η κηδεία, φίλε.
–Τι είναι αυτός ο ήχος; –Δεν υπάρχει ήχος.
–Ούτε αγκομαχητά, ούτε ξεφυσήματα. –Πού είναι ο Λόβλεϊς;
Μερικές φορές, οι γενναίοι πιγκουίνοι πάνε κάπου ήσυχα να πεθάνουν.
Λες να πήγε σ' ένα χαρούμενο μέρος;
–Πιθανόν. –Όχι…
Νομίζω πως πήγε από 'δώ.
Ελάτε, πάμε.
Λόβλεϊς;
–Είναι κανείς εκεί; –Δεν είναι ανάγκη να φωνάζεις.
Μπορεί να σ' ακούσει κάποιος.
Αυτές οι πατημασιές δεν είναι καλό σημάδι.
–Εδώ ξεκουράστηκε. –Τώρα σέρνεται με την κοιλιά…
–Από 'δώ πρέπει να… –Όχι, από 'δώ…
–Έχεις δίκιο. –Να τος! Λόβλεϊς!
–Κοιτάξτε τον… –Είσαι καλά;
–Κάνε κουράγιο, φίλε. –Τι είναι;
Κοιτάξτε! Υπάρχει ένα για τον καθένα.
Κρατήσου, Λόβλεϊ, ξέρω πως είναι κάπου εδώ κοντά.
–Γιατί να τ' αφήσουν όλ' αυτά και να φύγουν; –Δεν ξέρω.
–Πες τους πως ήρθαμε ειρηνικά. –Ήρθαμε ειρηνικά.
–Λόβλεϊς! –Είσαι καλά;
–Αυτό δεν είναι καλό… –Μείνετε ψύχραιμοι.
–Μην είστε πλέον ψύχραιμοι! –Πανικοβληθείτε!
–Θα γίνουμε τα μεζεδάκια τους. –Παίζουν μαζί μας.
Θα πεθάνουμε όλοι!
Ό,τι κι αν κάνετε, μείνετε έξω απ' το νερό!
Λόβλεϊς, κρατήσου!
Πάρε την βρωμογλώσσα σου από πάνω του.
–Παράσταση δίνουν; –Παράσταση μετά φαγητού!
Χαιρετίσματα!
Λόβλεϊς! Άπλωσε τα χέρια σου!
Σ' ευχαριστώ, αδερφέ μου.
Πανέμορφε, αδερφέ μου. Ευχαριστώ!
Φτάνει!
Δεν είναι η μέρα σας σήμερα.
Τώρα έχετε να κάνετε με τον Λόβλεϊς και τον δικό μου…
τον Μάμπο από 'δώ. –Πες τα, Λόβλεϊς.
Φύγετε δαιμονικά ψάρια. Αντιός, αντιάμο, έτσι μπράβο…
–Στις μαμάδες σας τώρα! –Πώς το κατάφερε αυτό;
Μη με κάνετε να 'ρθω στο νερό. Θα κυνηγήσω τους γιους και τις κόρες σας.
Θα σας στείλω το κακό.
–Είναι πολλοί! –Θα κυριεύσουν τον κόσμο!
–Θεέ μου! –Αυτοί πρέπει να 'ναι.
Αν είναι, δε θέλω να το ξέρω.
–Δεν ξέρουν καν πως υπάρχουμε. –Άκου κάτι που θα σου πω.
Αυτό είναι το τέλος του δρόμου. Τελείωσε.
Έκανες ό,τι ήταν πιγκουινικά δυνατόν.
–Βρήκες τους εξωγήινους. –Θα το επιβεβαιώσουμε κι εμείς.
Θα πούμε στο χλευαστικό σου έθνος ότι σ' έκριναν λάθος.
–Ας γυρίσουμε όλοι αμέσως πίσω. –Ακριβώς.
Μπορώ να σας ζητήσω μια χάρη;
–Φυσικά. –Τι χάρη;
Μπορείτε να βεβαιωθείτε πως θα είναι καλά η Γκλόρια;
Και η μαμά μου; –Τι;
Κι αν δείτε τον μπαμπά, πείτε του ότι προσπάθησα.
Τι είν' αυτά που λες;
Θα τους σταματήσω να παίρνουν τα ψάρια μας.
Πώς θα το κάνεις αυτό, Μάμπο;
Αντιός αμίγκος!
Θεέ μου, το 'κανε!
Παναγιά μου! Το πιστεύετε αυτό που βλέπετε;
Πώς θα πούμε στη μαμά του ότι μας έφερε ως εδώ μόνο και μόνο για ν' αυτοκτονήσει;
Όχι! Δεν αυτοκτόνησε! Κοιτάξτε!
Είναι θεότρελος! Ο πρώτος ιπτάμενος πιγκουίνος!
Πόσο ψηλός λέτε να 'ναι τελικά ο ψηλέας;
Ποιος να το 'λεγε! Πιο ψηλός απ' τον οποιονδήποτε.
Εγώ είμαι, ο Λόβλεϊς. Που μέχρι πρότινος με ήξεραν ως δάσκαλο.
Θα λέω την ιστορία σου «χαρούμενα πόδια».
Χρόνια αφού θα 'χεις φύγει απ' τον κόσμο.
Εξαγριωμένος απ' την αδιαφορία τους…
τους ακολούθησε για ώρα παρόλο που είχαν χαθεί απ' το οπτικό του πεδίο.
Τόλμησε να πάει μακρύτερα από οποιονδήποτε άλλο ως τότε.
Πέρα από κάθε ελπίδα επιστροφής.
Παρασυρμένος απ' τα μεγάλα ρεύματα, μεταφερόταν ασταμάτητα…
πέρα από απέραντους ωκεανούς…
σ' έναν άγνωστο κόσμο.
Συγγνώμη. Τι είναι αυτό το μέρος;
Είσαι στον παράδεισο, Ντέιβ. Στον παράδεισο των πιγκουίνων.
Είναι κοντά στη χώρα των αυτοκρατορικών πιγκουίνων;
Είναι όπου θες εσύ να είναι.
Δοκίμασε το νερό, Ντέιβ. Είναι πραγματικά αληθινό.
Άκουσα να λένε, ότι όταν τελικά αντίκρυσε τους εξωγήινους από κοντά…
ήταν ακριβώς όπως τους είχε περιγράψει ο γλάρος.
Με συγχωρείτε. Γιατί παίρνετε τα ψάρια μας;
Μεγάλοι, άσχημοι πιγκουίνοι, χωρίς πούπουλα…
στα χοντρά πλαδαρά τους πρόσωπα.
Γιατί παίρνετε τα ψάρια μας; Μας σκοτώνετε.
Μη! Περιμένετε!
Γεια σας! Χαιρετίσματα απ' τη Γη των αυτοκρατορικών πιγκουίνων.
Γιατί παίρνετε τα ψάρια μας;
Είμαι σίγουρος ότι δεν έχετε τέτοια πρόθεση, αλλά μας προκαλείτε πολύ πόνο.
Μήπως δεν γίνομαι κατανοητός; Μιλάω απλά πιγκουινέζικα.
Πιγκουινέζικα! Δεν καταλαβαίνετε; Κλέβετε τα ψάρια μας!
Σας παρακαλώ, ας μου μιλήσει κάποιος!
Για όνομα του Θεού, μας κλέβετε τα ΨΑΡ—
Μετά από τρεις μέρες, θα 'χανε τη φωνή του.
Μετά από τρεις μήνες…
θα 'χει χάσει σχεδόν τα λογικά του.
–Ώστε βρήκες τα ψάρια, μωρό μου! –Μαμά;
–Γεια σου, γλυκέ μου. –Μαμά!
Χνουδωτέ, ό,τι κι αν σου πουν, ό,τι κι αν σου κάνουν…
εμείς ποτέ δεν σταματήσαμε να πιστεύουμε σ' εσένα.
–Θα γυρίσεις σύντομα, ε; –Άντε, αφήστε τον να φάει.
Άντε Ντέιβ, μην ενοχλείσαι από μας.
–Μα υπάρχουν αρκετά για όλους. –Δεν πειράζει, γλυκέ μου…
Μπορούμε να περιμένουμε. –Όχι, μαμά!
Μαμά, υπάρχουν πολλά εδώ! Μαμά!
Αυτός δεν είναι ο τύπος με τα τρελά πόδια;
–Έτσι φαίνεται. –Πώς τον έλεγαν;
–Νόμιζα ότι ήταν νεκρός. –Ακούστε με όλοι!
–Προφανώς όχι. –Ακούστε όλοι…
Έχω σπουδαία νέα. Ξέρω ποιος παίρνει τα ψάρια.
–Σου πήρανε και το μυαλό. –Είναι οι εξωγήινοι.
Επικοινώνησα μαζί τους. –Ο τρελός επέστρεψε.
Οι εξωγήινοι μάς παίρνουν τα ψάρια.
Κάποιος να ειδοποιήσει τον Νώε και τους πρεσβύτερους.
–Εσύ! –Γκλόρια!
Είναι περίεργο που σε ξαναβλέπω.
–Πράγματι. Όλα καλά, μωρό μου; –Θυμάσαι τον Σίμορ;
–Ναι. Γεια σου, Σίμορ. –Ναι…
Λοιπόν, ποιο απ' όλα είναι δικό σου;
Όλα.
Αυτή είναι η τάξη της χορωδίας. Αυτός τους διδάσκει τον ρυθμό κι εγώ τα μπλουζ.
–Ώστε δεν είσαι… –Μάλλον δεν άκουσα ποτέ…
το κατάλληλο τραγούδι. –Αυτό είναι υπέροχο. Δεν εννοούσα…
Ανακάλυψα ποιος παίρνει τα ψάρια. Είναι μεγάλοι, και κάπως άσχημοι, αλλά…
Γκλόρια, να δεις πράγματα που μπορούν να κάνουν! Κι ερχονται εδώ!
–Έτσι, ε; –Θα 'ναι εδώ σύντομα.
Νομίζω ότι θέλουν να μας βοηθήσουν.
Ώστε τώρα μιλάς μαζί τους.
Δεν μιλούν πιγκουινέζικα, αλλά φαίνεται ν' ανταποκρίνονται σ' αυτό.
Προτείνω να το κάνουμε όλοι. Τραβάει την προσοχή τους.
–Και γιατί αυτό; –Δεν έχω ιδέα, αλλά πετυχαίνει.
–Ο χορευτούλης! –Παιδιά, είναι…
–Χνουδωτέ! –Ψηλέ!
Τόλμησες λοιπόν να γυρίσεις πίσω;
Λέει ότι βρήκε τους εξωγήινους κι ότι μας παίρνουν τα ψάρια.
Λέει ότι έρχονται και πως όλοι πρέπει να κάνουμε έτσι…
Δεν υπάρχουν εξωγήινοι!
Μάμπο, γύρνα απ' την άλλη.
–Είναι μια ασθένεια! –Απ' αυτούς είν' αυτό;
Ναι, αλλά μη φοβάστε, νομίζω ότι είναι για να με βρουν. Αυτό είν' όλο.
Τους οδήγησες εδώ; Στράφηκες ενάντια στο ίδιο σου το είδος;
Μια στιγμή. Τώρα μόλις είπες ότι δεν υπάρχουν εξωγήινοι.
Φυσικά και δεν υπάρχουν, αλλά αν υπήρχαν…
μόνο ένας ανόητος προδότης θα τους έφερνε εδώ.
Μα πρέπει να 'ρθουν. Αυτοί παίρνουν τα ψάρια, μπορούν να κάνουν κάτι γι' αυτό.
Μόνο ο Μεγάλος Γκουίν έχει την δύναμη να δώσει και να πάρει.
Μα ο Μεγάλος Γκουίν δεν έφερε την αναστάτωση. Οι εξωγήινοι το 'καναν.
Σήμερα επέστρεψε ένας ανόητος για να παίξει με τον πόνο μας.
Εμείς λιμοκτονούμε κι αυτός θέλει να χοροπηδήσουμε.
Λοιπόν, θα παραμείνουμε προσηλωμένοι στα έθιμά μας…
ή θα υποκύψουμε στις ακατάσχετες φαντασιώσεις ενός ανόητου;
–Πώς πάει αυτό με τα πόδια; –Ναι, δείξε μας, Μάμπο.
–Είναι πολύ εύκολο. –Μη! Πρέπει ν' αντισταθείτε!
Έτσι μπράβο.
Αντισταθείτε! Μην υποκύπτετε!
Μην υποκύπτετε σ' αυτή την ανοησία.
Υψώστε τις φωνές σας, αδέρφια.
Εναντιωθείτε φωναχτά σ' αυτή την απερισκεψία.
Δείξτε μου τι μπορείτε να κάνετε.
Το πιάσατε!
Ναι, επικαλεστείτε τις παραδόσεις.
Κάντε τη γη να τρέμει, κι όταν όλοι οι άλλοι θα 'χουν φύγει…
Εμείς θα παραμείνουμε!
Αμίγκος! Σύντροφοι! Μαμά!
Αγόρι μου. Το υπέροχο αγόρι μου.
–Είσαι τόσο εκθαμβωτικός! –Χνουδωτέ!
–Πού είναι ο μπαμπάς; –Πίστεψέ με…
Δε θες να δεις τον κατάκοπο γέρο σου. –Ο πατέρας σου είναι κάπως…
–Τι; –Έλα, θα σου δείξω.
Μέμφις;
Μπαμπά;
Μάμπο; Στ' αλήθεια είσαι 'σύ;
Ολόκληρος, μπαμπά.
Νόμιζα ότι…
Μπαμπά;
Δεν πέρασε ούτε μια μέρα…
ούτε μια μέρα, που να σου φέρθηκα σωστά.
–Μπαμπά… –Χόρεψε μαζί του, μπαμπά.
Χόρεψε με το γιο σου.
Να με συγχωρέσεις.
Η μουσική μ' έχει εγκαταλείψει.
Αποκλείεται. Είναι σαν…
να τραγουδάς με το σώμα. –Έλα, μωρό μου…
–Μπορείς να το κάνεις. –Μαμά!
Είναι απλά το ένα πόδι μετά το άλλο.
–Αυτό είναι! –Ναι…
–Βλέπεις; –Μ' αρέσει!
Νομίζω πως ήρθε η ώρα να χορέψεις.
Στην αρχή ήταν μόνο ένας, τώρα είναι χιλιάδες.
–Προσπαθούν να μας πουν κάτι; –Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα;
Μεταξύ άλλων διαταράσσουμε την τροφική τους αλυσίδα.
Και πρέπει να κάνουμε κάτι γι' αυτό.
Προτείνουμε ν' απαγορευτεί όλη η αλιεία στην περιοχή.
Γιατί να κάνουμε κάτι;
Δεν είναι παρά κάποια πουλιά, που δεν πετούν, στον πάτο του κόσμου.
Δεν μπορώ να φανταστώ τον κόσμο χωρίς πιγκουίνους…
–Τι θα κάνουμε λοιπόν; –Να μπει πινακίδα…
Απαγορεύεται το ψάρεμα!
Θα πάρεις πίσω την αγάπη που θα δώσεις.
Μωρό μου, αυτό είναι!
Μάμπο!
Όλοι μαζί τώρα!