นี่คือเรื่องราวว่าผมตายได้อย่างไร
ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ มันจริงๆแล้ว เป็นเรื่องที่สนุกด้วยซ้ำ อันที่จริง มันไม่ใช่เรื่องของผมหรอก
นี่คือเรื่องราวของผู้หญิงที่ชื่อว่า ราพันเซล
และมันก็เริ่มต้น เพราะดวงอาทิตย์
เอาล่ะ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว แสงแดดหยดหนึ่งได้ตกลงมาจากสวรรค์
และจากแสงแดดหยดนี้ ได้เกิดมาเป็น ดอกไม้วิเศษสีทอง
มันสามารถรักษาโรค และอาการบาดเจ็บ
โอ คุณเห็นหญิงชรา ตรงนั่นไหม
คุณอาจจะอยากจำเธอไว้
เธอค่อนข้างจะมีความสำคัญ
อืมม์ หลายศตวรรษผ่านไป และ ขอข้ามๆไปหน่อยนะ ก็เกิดอาณาจักรขึ้น
อาณาจักรนี้ปกครองด้วย ราชาและราชินีอันเป็นที่รัก
และราชินี เอ่อ พระองค์ กำลังทรงพระครรภ์
แต่ว่าพระองค์ทรงประชวร
ประชวรอย่างหนัก
เวลาของพระองค์กำลังหมดลง
และนั่นคือเวลาที่คนส่วนมาก เริ่มมองหาปฏิหาริย์
หรือในกรณีนี้ ดอกไม้วิเศษสีทอง
อ้า ผมบอกแล้วว่า เธอสำคัญ
คุณเห็นไหม แทนที่จะแบ่งปัน ของขวัญจากดวงอาทิตย์ด้วยกัน
ผู้หญิงคนนี้ มาเธอร์โกธเทล / เธอกักเก็บพลังรักษาของดอกไม้ไว้
และใช้มันคงความสาว มาเป็นเวลาหลายร้อยปี
ที่เธอต้องทำก็แค่ ร้องบทเพลงเพลงหนึ่ง
*ดอกไม้ส่องประกาย \\ จงเผยถึงพลังเธอ*
*ย้อนคืนเวลา \\ นำสิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้ากลับมา*
*สิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้า*
เอาสั้นๆนะ เธอร้องเพลงให้มัน เธอกลายเป็นสาวอีกครั้ง น่ากลัว ใช่ไหม?
เราเจอแล้ว
มนต์วิเศษของดอกไม้สีทอง เยียวยาราชินี
เด็กหญิงที่แข็งแรง เจ้าหญิงก็ประสูติ
พร้อมกับผมงดงามสีทอง
ผมจะบอกใบ้ให้นะ
นั่นแหละ ราพันเซล
เพื่อฉลองการประสูติของเจ้าหญิง ราชาและราชีนี ปล่อยโคมลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
และสำหรับช่วงเวลานั้น ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ
แล้วมันก็จบลง
*ดอกไม้ส่องประกาย จงเผยถึงพลังของเธอ*
*ย้อนคืนเว...* ฮ้า!
โกธเทล บุกเข้าปราสาท
และขโมยตัวเด็กหญิงไปแล้ว ซะหยั่งงั้น เธอก็หายไป
ทั่วทั้งอาณาจักรเฝ้าหา แต่พวกเขาไม่เคยพบตัวเจ้าหญิง
เพราะลึกเข้าไปในป่า
ภายในหอคอยที่ถูกซ่อนไว้
โกธเทลเลี้ยงเด็กหญิง ขึ้นมาในฐานะลูกของเธอ
*...นำกลับสิ่งที่สาบสูญ นำสิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้ากลับมา สิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้า*
โกธเทลได้ดอกไม้วิเศษดอกใหม่
แต่ครั้งนี้เธอมุ่งมั่น ที่จะซ่อนมันไว้
ทำไมหนูถึงออกไปข้างนอกไม่ได้?
โลกภายนอกเป็นสถานที่ที่อันตราย
เต็มไปด้วยผู้คนที่โหดร้ายและเห็นแก่ตัว
-ลูกต้องอยู่ที่นี้ ที่ๆลูกจะปลอดภัย เข้าใจไหมจ๊ะ ดอกไม้น้อย -ค่ะ แม่
ทว่ากำแพงที่กักขังดอกไม้ไว้ ปกปิดไม่ได้ทุกอย่าง
วันเกิดของเธอในทุกๆปี ราชา และราชินีปล่อยโคมลอยเป็นพันๆ ไปในท้องฟ้า
ด้วยหวังว่าสักวันหนึ่ง เจ้าหญิง ที่หายไปของพระองค์ จะกลับมา
ฮืมม์ ฉันเดาว่า ปาสคาล คงไม่ได้ซ่อนอยู่ตรงนี้สินะ
ได้ตัวล่ะ
นั่นก็ครั้งที่ยี่สิบสองสำหรับฉัน
เล่นกันอีกรอบไหม จะได้เป็นยี่สิบสาม จากสี่สิบห้า
ก็ได้ เจ้าอยากทำอะไรล่ะ
เออ ไม่คิดแบบนั้นจ้ะ
ฉันชอบอยู่ข้างในนี้ เจ้าก็เหมือนกัน
มาเถอะน่า ปาสคาล ในนี้มันไม่แย่ขนาดนั้นเสียหน่อย
*ร้องเพลง "เมื่อไหร่ชิวิตฉันถึงจะเริ่มต้น"
*เจ็ดโมงเช้า ตื่นมาเหมือนทุกๆวัน*
*เริ่มทำงาน ฉันกวาดพื้นจนสะอาดเอี่ยม*
*ขัดพื้น เคลือบ ซักผ้า ถูพื้น และขัดเช็ด*
*กวาดอีกรอบ กว่าจะเสร็จก็เกือบเจ็ดโมงสิบห้า*
*อ่านหนังสือซักเล่ม เอ๊ะ หรือสองสามเล่มดี*
*ฉันจะเพิ่มภาพอีกหน่อย ลงในที่เก็บส่วนตัว*
*ฉันเล่นกีตาร์ ทักนิตติ้ง ทำอาหาร แล้วก็ทั่วๆไป*
*เฝ้าสงสัยว่าเมื่อไหร่กัน ที่ชีวิตฉันจะเริ่มต้น*
*และหลังจากเที่ยง ก็เล่นตัวต่อ ปาลูกดอกและอบขนม*
*เปเปอร์มาเช่ บัลเล่ต์นิดหนึ่ง และหมากรุก*
*ปั้นหม้อ พากย์เสียง และหล่อเทียน*
*ยืดเส้นยืดสาย นั่งสเกตช์ภาพ ปีนป่าย เย็บเสื้อผ้า และฉันจะอ่านหนังสืออีกรอบ*
*ถ้ายังมีเวลาเหลือ ฉันจะวาดภาพบนผนังอีกซักนิด มันมีที่เหลืออีกน่า ฉันแน่ใจ*
*และฉันจะแปรง แปรง แปรง และแปรงผม*
*ติดอยู่ในที่เดิมๆ ที่อยู่มาโดยตลอด*
*และก็ได้แต่สงสัย สงสัย และสงสัย...*
*สงสัย เมื่อไหร่ชีวิตฉันถึงจะเริ่มต้น*
*คืนวันพรุ่งนี้ แสงสว่างจะบังเกิด*
*เหมือนทุกครั้งในวันเกิดของฉัน ทุกๆปี*
*ข้างนอกนั่นเป็นอย่างไรนะ ตรงที่พวกมันส่องแสง*
*ตอนนี้ฉันก็โตแล้ว แม่อาจจะปล่อยให้ฉันไป*
ฉันยอมชินกับวิวแบบนี้
-ไรเดอร์ มาเถอะ \ -แปปนึง
อืมม์ ฉันชินกับมันแล้ว \ หนุ่มๆ ฉันอยากได้ปราสาท
เราทำงานนี้เสร็จ นายจะซื้อปราสาทของตัวเองได้
โอ ไข้ละอองฟางหรอ?
ช่าย
ฮ่ะ
เดี๋ยว เดี๋ยว เฮ้ หยุดนะ!
นายถึงภาพฉันในปราสาท ของฉันเองไม่ออกหรอ
เพราะ ฉันเห็นภาพชัดเลยล่ะ
โอ สิ่งที่พวกเราได้ประสพ แล้วนี่เพิ่งแปดโมงเช้าเองนะ
สุภาพบุรุษ วันนี้เป็นวันที่ยิ่งใหญ่นัก
วันนี้แหละ วันนี้เป็นวันที่ยิ่งใหญ่มากนะ, ปาสคาล
ฉันจะทำมันเสียที
ฉันจะไปถามเธอ ราพันเซล!
ปล่อยผมของลูกลงมา
ถึงเวลาแล้ว
ฉันรู้ ฉันรู้ เอาน่า อย่าให้เธอเห็นเจ้านะ
ราพันเซล แม่ไม่ได้สาวขึ้นเลย ข้างล่างนี้นะ
มาแล้วค่ะ แม่
สวัสดี ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ แม่
โอ ราพันเซล ลูกทำอย่างนี้ได้ทุกวันได้อย่างไรนะ
โดยไม่ผิดพลาดเลย มันดูช่างน่าเหนื่อยโดยแท้ ลูกรัก
โอ ไม่หนักหนาอะไรหรอกค่ะ
งั้นแม่ไม่รู้ทำไมถึงใช้เวลานานนัก
โอ ที่รัก แม่แค่แหย่เล่นเฉยๆ
ค่ะแม่ แม่ อย่างที่แม่รู้ พรุ่งนี้เป็นวันที่สำคัญมาก
ราพันเซล มองกระจกสิจ๊ะ รู้ไหมว่าแม่เห็นอะไร
แม่เห็น หญิงสาวที่แข็งเกร่ง มั่นใจ และสวยงาม
โอ ดูสิ ลูกก็อยู่ในนั้นด้วย
แม่แค่ล้อเล่น อย่าจริงจังไปซะทุกเรื่องสิ
ตกลงค่ะ แม่ อย่างที่หนูพูด วันพรุ่งนี้
ราพันเซล แม่รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยนะ
ร้องเพลงให้แม่ได้ไหมจ๊ะ
- แล้วเราค่อยคุยกัน \ -โอ! แน่นอนค่ะ แม่
*ดอกไม้ส่องประกาย จงเผยถึงพลังเธอ*
*ช่วยย้อนคืนเวลา นำสิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้ากลับมา*
*เยียวยาที่บาดเจ็บ แปรเปลี่ยนโชคชะตา*
*รักษาสิ่งสาบสูญ นำสิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้ากลับมา*
- ราพันเซล! \- งั้น แม่คะ
ก่อนหน้านี้หนูพูดไปว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่สำคัญ และแม่ไม่ได้ตอบกลับเสียเท่าไหร่
งั้นหนูจะบอกแม่เอง มันคือวันเกิดหนูค่ะ!
ทาด้า!
ไม่ ไม่ ไม่ เป็นไปไม่ได้
แม่จำได้แจ่มแจ้งชัดเจน วันเกิดของลูกน่ะมันเมื่อปีที่แล้ว
นั่นคือเรื่องที่น่าขำเกี่ยกับวันเกิด \มันแบบว่ามีขึ้นทุกปีค่ะ
แม่คะ หนูจะอายุสิบแปดแล้ว
และหนุอยากถามแม่ ของที่หนูอยากได้สำหรับวันเกิดปีนี้
อันที่จริงหนูอยาก...
ราพันเซล ขอที เลิกพึมพำได้แล้ว
ลูกก็รู้ว่าแม่รู้สึกยังไงกับการพึมพำ
บลาบลาบลา...บลา มันน่ารำคาญจะตาย
แค่แหย่เล่นน่ะ ลูกน่ารักจะตาย แม่รักลูกมากนะ เด็กน้อย
โอ หนูอยากดูแสงที่ลอยได้
- อะไรนะจ๊ะ? \-อา..
คือ หนูหวังว่าแม่ จะพาหนูไปดูแสงลอยได้
โอ้ ลูกหมายถึงดวงดาว
มันเป็นแค่สิ่งของอย่างหนึ่ง
หนูทำแผนที่ดวงดาว และมันคงที่ทุกครั้ง
แต่นี่ มันเกิดขึ้นในวันเกิดหนู ทุกๆปีค่ะ แม่
แค่เฉพาะวันเกิดหนู
และหนูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า
มันมีขึ้นเพื่อหนู
หนูต้องเห็นมันค่ะ แม่ และไม่ใช่แค่จากหน้าต่างห้อง
แต่ด้วยตาหนู ที่นั้น
หนูต้องรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไร
ลูกอยากออกไปข้างนอกหรือจ๊ะ ?
โอ้ ทำไมละ ราพันเซล
ดูตัวลูกสิ เปราะบางราวกับดอกไม้
*เพียงต้นอ่อน เพิ่งแตกหน่อ*
*รู้หรือไม่ ทำไมเราถึงอยู่เพียงในหอคอย* \-หนูรู้ค่ะแม่ แต่ว่า...
*ใช่แล้วจ้ะ เพื่อให้ลูกพ้นภัย และเป็นสุข ที่รัก* \*ใช่แล้วจ้ะ เพื่อให้ลูกพ้นภัย และเป็นสุข ที่รัก*
*คิดว่าแม่คงรู้ว่าวันนี้จะมาถึง*
*รู้ว่าอีกไม่ช้าลูกจะอยากผละจากรัง*
*อีกไม่ช้า แต่ไม่ใช่เดี๋ยวนี้ \ - แต่
*ไว้ใจเถอะ, แม่, รู้ดีที่สุด*
*แม่รู้ดี*
*ฟังแม่สิจ้ะ*
*โลกภายนอก ช่างน่ากลัว*
*แม่รู้ดี*
*ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง บางอย่างจะผิดพลาด แม่มั่นใจ*
*อันธพาล นักเลง ดอกไม้มีพิษ ทรายดูด*
*สัตว์ร้ายและงูพิษ โรคระบาด ใช่จ้ะ*
*แมลงตัวมหึมา ผู้ชายที่มีฟันแหลมคม*
*และหยุดดีกว่านะจ๊ะ หนูทำให้แม่กลุ้มเปล่าๆ*
*แม่อยู่นี้แล้วจ้ะ แม่จะปกป้องลูกเอง
*ที่รัก แม่แนะนำหยั่งงี้นะ*
*ข้ามเรื่องนี้ไปดีกว่า อยู่ที่นี้กับแม่เถอะ*
*แม่รู้ดีที่สุดจ้ะ*
*แม่รู้ดีที่สุด เชื่อแม่ของหนูสิจ้ะ*
*ด้วยตัวคนเดียว ลูกไม่อาจรอดพ้น*
*แต่งตัวไม่พร้อมเหมาะ ไม่มีวุฒิภาวะและซุ่มซ่าม*
*ขอที พวกเขากินลูก ทั้งเป็นแน่ๆ*
*หลอกง่าย ใสซื่อ น่าชังเสียขนาดนี้* \*หลอกง่าย ใสซื่อ น่าชังเสียขนาดนี้*
*มึนมึนและ อา.. เพ้อฝันน้อยๆ*
*บวกกับ แม่เชื่อว่านะ เริ่มอวบนิดๆ*
*ที่แม่พูดนี่ย เพราะว่ารักนะจ๊ะ*
*แม่เข้าใจ แม่อยู่นี่เพื่อช่วยลูก*
*และแม่ขอแค่อย่างเดียว*
- ราพันเซล \-คะ
อย่าได้ขอที่จะทิ้งหอคอยนี้ไปอีก
ค่ะ แม่
อา.. แม่รักลูกมากนะจ๊ะ
หนูรักแม่มากกว่าค่ะ
แม่รักลูกมากที่สุด
และอย่าลืม
*ลูกจะเสียใจในภายหลัง*
*แม่*
*รู้ดีจ๊ะ*
ลาก่อนจ้ะ แล้วเจอกันนะจ๊ะ ดอกไม้ของแม่
หนูจะรออยู่นี่
ไม่ ไม่ ไม่ นี่ไม่ดีเลย นี่ไม่ดีเลยจริงๆ มันแย่ที่สุดเลย
เขาวาดจมูกฉันไม่ถูกสักที
ใครสนล่ะ
เป็นนายก็พูดง่ายนี่
พวกนายดูดีชะมัด
เอานะ ดันฉันขึ้นไป แล้วเดี๋ยวฉันจะดึงนาย
ส่งย่ามมาให้พวกเราก่อน
อะไรนะ ฉันแค่...
ไม่อยากเชื่อเลย หลังจากทุกอย่างที่เราผ่านมาด้วยกัน
พวกนายไม่เชื่อฉันหรอ
เจ็บนะ
เอาล่ะ ดึงเราขึ้นไปได้แล้ว
โทษที มือไม่ว่างน่ะ
อะไรนะ
ไรเดอร์ !
-ทำทุกวิธีทางเพื่อให้ได้ย่ามนั้นมา \-ครับผม!
เราได้ตัวเขาแล้ว แม็กซิมัส
ฮีย้า! มา เจ้าถุงขน ไปข้างหน้า
ไม่
ไม่ หยุดนะ
หยุด..สิ!
เอามันมาให้ฉัน
คนเดียว ในที่สุด
โอเค โอเค ฉันมีคนอยู่ในตู้เสื้อผ้า
ฉันมีคนอยู่ในตู้เสื้อผ้า
ฉันมีคนอยู่ในตู้เสื้อผ้า !
อ่อนแอ่เกินกว่าจะดูแลตัวเองได้ ใช่ไหมล่ะฮึ แม่
บอกนั่นกับกระทะหนูสิค่ะ
ราพันเซล!
ปล่อยผมของลูกลงมา
สักครู่ค่ะแม่
แม่มีเซอร์ไพร์สให้ลูกจ้ะ
ฮือ หนูก็มีค่ะ
แม่พนันว่าเซอร์ไพร์สของแม่ใหญ่กว่า
หนูสงสัยน่ะ
แม่เอาพาร์สนิพมาจ้ะ แม่จะทำซุปเฮเซลนัทเป็นอาหารเย็น ของโปรดลูกไง
เซอร์ไพร์ส!
เอ่อ แม่คะ มีบางอย่างที่หนูอยากจะบอกแม่
โอ ราพันเซล ลุกก็รู้ว่าแม่ไม่ชอบทิ้งลูกไปหลังจากเราทะเลาะกัน
โดยเฉพาะเวลาที่แม่ ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
ค่ะ หนูไปคิดๆดูเกี่ยวกับเรื่องที่แม่พูด ก่อนหน้านี้
แม่หวังว่าลูกไม่ได้พูดเกี่ยวกับเรื่องดาวอยู่นะ
แสงลอยได้ และใช่ หนูกำลังจะพูดเกี่ยวกับเรื่องนั้น
เพราะว่า แม่คิดว่าเราคุยเรื่องนั้นจบแล้วจ้ะ หวานใจของแม่
ค่ะ แม่ หนูแค่จะบอกว่า
แม่คิดว่าหนูไม่แข็งแรง พอที่จะดูแลตัวเองได้ข้างนอกนั่น
โอ ลูกน้อย แม่รู้ว่าลูกไม่แข็งแรง พอที่จะดูแลตัวเองได้ข้างนอกนั่น
- แต่ถ้าแม่แค่... \-ราพันเซล เราคุยเรื่องนี้กันไปแล้วนะจ๊ะ
เชื่อหนู ...\-ราพันเซล
หนูรู้ว่าหนู... \-ราพันเซล
- นะคะแม่ \-พอได้แล้วเกี่ยวกับแสงนั่น ราพันเซล
ลูกจะไม่ออกจากหอคอยนี่ ไม่มีวัน !!!
โอ เยี่ยม คราวนี้แม่กลายเป็นคนไม่ดีไปเสียแล้ว
แม่คะ หนูแค่กำลังจะพูดว่า ที่จริง...
หนูรู้แล้วว่าหนูต้องการอะไร สำหรับวันเกิด
อะไรละจ๊ะ?
ภาพวาดใหม่คะ ภาพที่ทำมาจากเปลือกหอยสีขาวที่แม่เคยเอามาให้หนูครั้งนึง
อืม นั่นเป็นการเดินทางที่ไกลนะ ราพันเซล
ใช้เวลาเกือบสามวัน
หนูแค่คิดว่ามันเป็น ความคิดที่ดีกว่า ...ดาวน่ะค่ะ
ลูกแน่ใจนะว่าลูกจะไม่เป็นไร ถ้าอยู่คนเดียว?
หนูรู้ว่าหนูจะปลอดภัย ตราบเท่าที่หนูอยู่ที่นี้
อีกสามวันแม่จะกลับมาจ้ะ
แม่รักลูกมากนะ
หนูรักแม่มากกว่า
แม่รักลูกมากที่สุด
เอาล่ะนะ
นี่คือ..เส้นผมหรอ ?
ขัดขืน...ขัดขืนไปก็เปล่าประโยชน์
ฉันรู้ว่าทำไมคุณถึงมาที่นี่
และฉันไม่กลัวคุณ
อะไรนะ
คุณเป็นใคร และคุณหาฉันเจอได้ยังไง
ข้าไม่รู้ว่าท่านคือใคร
หรือเหตุใดข้าจึงหาท่านเจอ
แต่ข้าขอกล่าวว่า
หวัดดี
เป็นไงมั่ง
ผมชื่อฟลินน์ ไรเดอร์
วันนี้เป็นไงบ้าง ฮื้อ
ใครอีกที่รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ ฟลินน์ ไรเดอร์
- ตกลงจ้ะ แม่ผมบลอนด์ \-ราพันเซล
ขอให้พระเจ้าอวยพร เอางี้นะ
ฉันกำลังเตร็ดเตร่ อยู่ในป่า
ฉันเผอิญพบเข้ากับหอคอยของเธอและ..
โฮ ไม่นะ ย่ามฉันอยู่ไหน
ฉันซ่อนมัน ในที่ที่คุณจะไม่มีวันหามันพบ
มันอยู่ในหม้อนั่นใช่ไหม
ฮื้อ ?
อา เธอช่วยหยุดได้ไหม
เอาล่ะตอนนี้มันถูกซ่อนในที่ที่คุณไม่มีวันหามันเจอ
งั้น คุณต้องการทำอะไรกับผมฉัน ?
- จะตัดมันหรอ \-อะไรนะ?
- เพื่อขายมัน \-ไม่!
ฟังนะ สิ่งเดียวที่ฉันอยกจะทำกับผมของเธอ
คือออกจากมัน หมายความตามนั้น
เดี๋ยวนะ คุณไม่ต้องการผมฉัน?
ทำไมฉันถึงจะต้องการผมของเธอ
นี่ ฉันถูกไล่ตาม ฉันเห็นหอคอย ฉันปีนเข้ามา จบเรื่อง
คุณพูดความจริงนะ
ใช่ !
ฉันรู้, ฉันต้องการใครซักคนที่พาฉันออกไป
ฉันคิดว่าเขากำลังพูดความจริง เช่นกัน
ไม่เห็นมีเขี้ยว แต่ฉันมีทางเลือกอะไรบ้างเล่า?
เอาล่ะ ฟลินน์ ไรเดอร์, ฉันพร้อมจะเสนอข้อตกลงให้กับคุณ
ข้อตกลง? \-เอาหยั่งงี้นะ
คุณรู้ไหมว่านี่คืออะไร
เธอหมายถึงโคมลอย ที่เขาทำเพื่อเจ้าหญิงน่ะเหรอ
โคมลอย...
ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ดาว
คืนพรุ่งนี้ ท้องฟ้าจะสว่างไสว
ด้วยโคมลอยพวกนี้ \ คุณจะต้องเป็นคนนำทางให้ฉัน
พาฉันไปดูโคมลอย และพาฉันกลับบ้านอย่างปลอดภัย
ถึงตอนนั้นและแค่ตอนนั้น ที่ฉันจะคืนย่ามให้กับคุณ
นั่นคือขอเสนอของฉัน
อืมม์ ไม่ล่ะ ทำให้ไม่ได้
โชคร้ายที่ทางอาณาจักรกับฉัน ไม่ได้เข้ากันดีเสียเท่าไหร่
ในตอนนี้ เพราะฉะนั้น ฉันจะไม่พาเธอไปไหนทั้งนั้น
บางอย่างพาคุณมาที่นี้ ฟลินน์ ไรเดอร์
- เรียกมันอย่างไรก็ตามที่คุณอยาก โชคชะตา พรหมลิขิต \- ม้าตัวหนึ่ง
ฉันตัดสินใจที่จะเชื่อคุณ
เป็นการตัดสินใจที่แย่มาก จริงๆเลยนะ
แต่เชื่อฉัน เมื่อฉันบอกคุณว่า
เชิญคุณทลายหอคอยนี้ลง ค้นอิฐทีละก้อนทีละก้อน
แต่ถ้าปราศจากความช่วยเหลือจากฉัน คุณจะไม่มีวันพบย่ามอันเลอค่าใบนั้น
ขอให้ฉันทำความเข้าใจก่อนนะ
ฉันพาเธอไปดูโคมลอย
แล้วพาเธอกลับบ้าน
หลังจากนั้นเธอจะคืนย่ามให้ฉัน
ฉันสัญญา
และเวลาฉันสัญญาอะไร ฉันไม่เคยผิดสัญญา
ไม่มีวัน !!
เอาล่ะ ฟังนะ ฉันไม่อยากทำอย่างนี้เลยจริงๆ
แต่เธอทำให้ฉันหมดหนทาง
มาเป็นความ กลัดกลุ้ม
วันนี้คงเป็นวันซวยสำหรับฉันแหละ
ปกติมันไม่เป็นแบบนี้นี่
ก็ได้ ฉันจะพาเธอไปดูโคมลอย
จริงนะ!
- อุ้ย \-เธอทำลาย'อารมณ์มาคุ'ฉันหมด
จะมาไหม แม่ผมบลอนด์
*มองโลกเหมือนอยู่แค่เอื้อม และฉันใกล้มันเข้าไปทุกที*
*ดูมันสิ กว้างใหญ่เสียขนาดนี้ ฉันจะกล้าไหมหนอ*
*มองฉันสิ ในที่สุด ฉันทำมันล่ะนะ*
ฉันควรไหม ไม่
เอาล่ะนะ
*ลองดมกลิ่นหญ้า ดิน อย่างที่ฉันฝันไว้เลย*
*รู้สึกถึงลมร้อน*
*วิธี ที่มันเรียกหาฉัน*
*ครั้งแรกจริงๆ ที่ฉันเป็นอิสระ*
*ฉันจะไปเดิน วิ่ง และเต้น...
*ไล่กวด กระโดดโลดเต้น โลดโผน*
*ผมปลิวตามลม หัวใจเต้นแรง ลุยน้ำและม้วนตัวหลายตลบ*
*และในที่สุด มีความรู้สึก*
*ขณะนี้ชีวิตฉันได้ เริ่มต้นแล้ว*
ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันทำสำเร็จแล้ว
ไม่อยากเชื่อเลยว่าทำสำเร็จแล้ว \ฉันทำสำเร็จแล้ว!
แม่ต้องโกรธมากๆแน่
ไม่เป็นไร ท่านไม่รู้เสียหน่อย ใช่ไหมล่ะ \ไม่เป็นไร ท่านไม่รู้เสียหน่อย ใช่ไหมล่ะ
พระเจ้า มันเป็นเรื่องแน่ๆ
นี่มันสนุกจังเลย!
ฉันเป็นลูกที่แย่ที่สุด ฉันจะกลับไป
ฉันจะไม่มีวันกลับไป!
ฉันเป็นมนุษย์ที่เลวทรามที่สุด
วันที่ดีที่สุด จริงๆนะ!
รู้ไหม ฉันอดไม่ได้ที่จะสังเกตว่า
เธอดูเหมือนจะ สู้รบกับตัวเองนิดๆนะ
- อะไรนะ? \ตอนนนี้ ฉันแค่สังเกตุ สังกาอะไรนิดๆหน่อยๆ
แน่นอน, แม่ที่ปกป้องมากเกินไปหน่อย ห้ามเดินทางไปไหนมาไหน
ฉันหมายถึง เรื่องนี้มันร้ายแรงนะ
แต่ให้ฉันบรรเทาสติสตังเธอหน่อย
นี่คือส่วนหนึ่งของการเติบโต
ต่อต้านนิดๆ ผจญภัยหน่อยๆ
นั่นเป็นเรื่องดี ดีมากด้วย
คุดคิดงั้นเหรอ?
ฉันรู้น่า เธอคิดมากเกินไปเลย เชื่อฉันนะ
แม่เธอสมควรได้รับแบบนี้ไหม \ไม่
นี่จะทำให้หัวใจเธอสลาย บดขยี้วิญญาณเธอไหม
ไม่ต้องสงสัยเลย แต่เธอต้องทำมัน
ทำให้หัวใจเธอสลาย?
หักครึ่งเลย \ -บดขยี้วิญญาณเธอ?
เหมือนเป็นองุ่นเลยล่ะ
เธอหัวใจสลายแน่ คุณพูดถูก
ฉัน, โอ้ ฉัน, โอ้ กังวล
เอาล่ะ ไม่อยากเชื่อเลยว่า ฉันจะพูดแบบนี้ แต่...
ฉันจะยอมให้เธอผิดข้อสัญญา
อะไรนะ? \ -ถูกแล้ว
แต่เธอไม่ต้องขอบคุณฉัน \ เอาเป็นว่าเรา เลี้ยวกลับ
และพาเธอกลับบ้าน นี่คือกระทะและกบของเธอ
ฉันได้ย่ามฉันคืน
เธอได้สายสัมพันธ์แม่-ลูกคืน
ที่ตั้งอยู่บนความเชื่อใจซึ่งกันและกัน และไวโอลินใหญ่! \ เราแยกทางกันเหมือนไม่ใช่เพื่อนกัน
- ไม่ ยังไงฉันก็ต้องเห็นโคมลอย \-โอย ไม่เอาน่า
จะยากเท่าไหร่กันเชียว ฉันถึงจะได้ย่ามกลับมา
ฉันจะใช้นี่
นั่นใช่อันธพาลหรือเปล่า พวกคนชั่ว เขาจะมาเอาตัวฉัน
เฉยไว้ มันอาจจะได้กลื่นความกลัว
โอ โทษที
ฉันว่าฉันคงขี้ตื่นน่ะ
คงเป็นการดีถ้าเราหลีกเลี่ยง อันธพาลและคนชั่วน่ะนะ
อืมม์ คงเป็นการดี
เธอหิวไหม? ฉันรู้ที่หนึ่งที่ดีมากสำหรับมือกลางวัน
- ที่ไหนเหรอ? \- โอ้ ไม่ต้องกังวลหรอก
เธอจะรู้เมื่อเธอได้กลิ่น
อ้า, ม้าจากราชวัง
คนขี่เจ้าอยู่ไหนล่ะ
ราพันเซล
ราพันเซล !!
ราพันเซล, ปล่อยผมของเธอลงมา
ราพันเซล ?
ราพันเซล !
ราพันเซล !!
ฉันรู้ว่ามันอยู่แถวๆนี้แหละ สักที่
อยู่นั่นไง
ลูกเป็ดอิงแอบ
ไม่ต้องห่วง เป็นที่ที่แปลกๆหน่อย เหมาะสำหรับเธอ
ไม่อยากให้เธอกลัว และยอมแพ้ ทิ้งความมานะไปตอนนี้ จริงไหม
อืมม์ ฉันชอบลูกเป็ดนะ \ เย้!
การ์คอน ขอโต๊ะที่ดีที่สุดด้วย
ได้กลิ่นนั่นไหม สูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ
จริงๆนะ สูดเข้าไป
ได้กลิ่นอะไรหรอ? เพราะฉันได้กลิ่นผู้ชายส่วนหนึ่ง
ส่วนที่เหลือก็ กลิ่นผู้ชายที่แย่มากๆ
ไม่รู้ทำไม แต่พอร่วมๆกัน มันกลิ่นเหมือนสีน้ำตาลเลยแหะ
เธอคิดว่าไง
ผมนี่เยอะมาก
เธอกำลังไว้มันอยู่น่ะ นั่นใช่เลือดหรือเปล่านะ บนหนวดคุณ
ผมทอง ดูนี่สิ ดูเลือดทั้งหมดบนหนวดเขาสิ
ดูสิ นั่นเป็นเลือดจำนวนมาก
เธอดูไม่ค่อยสบายเท่าไหร่เลยนะ แม่ผมบลอนด์
บางทีเราน่าจะพาเธอกลับบ้าน ล้มเลิกไปเถอะ
บางทีอาจจะดีกว่าเนอะ อย่างไรก็ตามนี่ก็หรูห้าดาวแล้วนะ
และถ้าเธอยังรับกับที่นี้ไม่ได้ เธอก็ควรจะกลับไปอยู่บนหอคอยนั่น
นี่ใช่นายหรือเปล่า
ไม่ ทำไมโหดร้ายหยั่งงี้ละ
อือ นั่นใช่เขาแหละ
เกร็ตต้า ไปตามทหารมาเร็ว
ฉันจะเอาเงินรางวัลไปซื้อตะขอใหม่
ฉันสามารถใช้เงินเหมือนกันนะ
แล้วฉันล่ะ ฉันถังแตกอยู่นะ
- หนุ่มๆ หยุดก่อน \-เราตกลงกันได้น่า
เฮ้ ปล่อยเขานะ
-สุภาพบุรุษ ขอร้องล่ะ คืนคนนำทางให้ฉันเถอะ, พวกอันธพาล
อย่าต่อยจมูกนะ อย่าต่อยจมูก ไม่เอาตรงจมูก
วางเขาลง!
เอาล่ะ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันอยู่ไหน และเขาจะต้องพาฉันไปดูโคมลอย
มันเป็นสิ่งที่ฉันใฝ่ฝัน มาตลอดชีวิต
หาความเป็นมนุษย์ของพวกคุณสิ
พวกคุณไม่เคยมีความฝันกันหรือไง
ฉันเคยมีความฝัน
ครั้งหนึ่ง
*ข้านั้นต่ำช้า โหดร้าย และน่ากลัว*
*เพียงข้ายิ้มเยาะน้ำนมก็ขุ่นข้น*
*ด้วยความเชี่ยวชาญ มือคู่นี้ฆ่าคนมาแล้วมากมาย*
*แต่ทั้งๆที่ หน้าตาอันโหดร้าย อารมณ์ฉุนเฉียวและมือตะขอของข้า*
*ข้าไขว่คว้าอยากเป็น นักเปียโน*
*เจ้านึกภาพข้าเล่นเพลงโมซาร์ท บนเวทีไม่ออกเรอะ*
*เล่นตามคีย์ จนแป้นเป็นมันวาว*
*ใช่ ข้าพอใจที่เป็นอันตราย*
*สำหรับการเป็นนักฆ่าของข้า ที่ข้าแสดง ขอบคุณ*
*เพราะลึกๆข้างในแล้ว ข้ามีความฝัน*
*เขามีความฝัน \ เขามีความฝัน*
*เห็นไหม ข้าไม่ได้โหดร้ายและ เลวทรามอย่างที่เห็นเสียหน่อย*
*ถึงแม้ข้าจะชอบหักขาก็เถอะ*
*เจ้านับรวมข้ากับพวกช่างฝันได้เลย*
*เพราะเหมือนคนอื่นๆ ข้ามีความฝัน*
*ข้ามีบาดแผล เนื้อปูดและรอยช้ำ*
*เอ้อ ตรงนี้มีหนองไหลด้วย*
*และอย่าลืมเรื่องผิวพรรณของข้าด้วย*
*แต่นอกเสียจากนิ้วเท้าที่เพิ่มขึ้นมา*
*โรคคอพอกและจมูกข้า*
*สิ่งที่ข้าอยากมีจริงๆก็คือ ความรัก*
*นึกภาพข้ากับ หญิงพิเศษคนนั่นสิ*
*แจวเรือเคียงกัน ไปในสายธาร*
*ถึงแม้ว่าข้าจะเป็นตัวหายนะอันน่ารังเกียจ*
*แต่ข้าก็เป็นนักรัก ไม่ใช่นักรบ*
*เพราะลึกๆข้างในแล้ว ข้ามีความฝันแหละ*
*ข้ามีความฝัน ข้ามีความฝัน*
*ข้ารู้ดีว่าข้าจะไม่มีวันเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ*
*ถึงแม้ว่าใบหน้าข้า จะทำให้ทุกผู้หวาดผวา*
*แต่มีเด็กน้อยอยู่ภายใต้มัน ที่มีความฝัน*
*แน่นอนล่ะ เหมือนคอื่นๆ ข้ามีความฝัน*
*ทอร์อยากเลิกเป็นนี่ แล้วไปเป็นนักจัดดอกไม้*
*กันเตอร์ทำออกแบบภายในแหละ*
*อุลฟ์ชอบละครใบ้ คัพเค้กของเอททิลด้าเลิศสุดๆ* \*อุลฟ์ชอบละครใบ้ คัพเค้กของเอททิลด้าเลิศสุดๆ*
*บรูซเซอร์ทักร้อย คิลเล่อร์เย็บปัก*
*แฟงชอบเชิดหุ่นกระบอก*
*แล้ววลาดดีเมียร์สะสม ยูนิคอร์นเซรามิก*
นายล่ะ ?
โทษนะ ฉันหรอ? \-ความฝันนายคืออะไร?
ไม่น่ะ โทษที พวก ฉันไม่ร้องเพลง
*ฉันมีความฝันเหมือนพวกนาย เฮ้ย จริงๆนะ*
*แต่ว่าซาบซึ้งหน่อยกว่าเยอะน่ะ*
*ส่วนมาก มันมักจะเกิดในที่ๆ อบอุ่นและอากาศดี*
*บนเกาะที่ฉันเป็นเจ้าของ อาบแดด ผ่อนคลายและอยู่คนเดียว*
*ล้อมรอบด้วยเงินกอง*
*-ฉันมีความฝัน...ฉันมีความฝัน เธอมีความฝัน*
*ฉันแค่อยากเห็น โคมลอยส่องแสง*
*และทุกๆชั่วโมงที่ผ่านมา*
*ฉันดีใจมากที่ทิ้งหอคอยมา*
*เหมือนพวกคุณๆที่น่ารัก ฉันมีความฝันเหมือนกัน*
*หล่อนมีความฝัน เขามีความฝัน พวกเขามีความฝัน เรามีความฝัน*
*เพราะงั้น เราก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนะ เราเป็นพวกเดียวกัน*
*จะเรียกเรา โหดร้าย ซาดิสม์ หรือมองโลกในแง่ดีจนขั้นบ้าก็ตามใจ*
*เพราะลึกๆข้างใน พวกเรามีความฝัน*
*พวกเรามีความฝัน ข้ามีความฝัน*
*ใช่ ลึกๆข้างในแล้ว ข้ามี ...*
*ความฝันนนนนนนนนน*
ข้าพบทหารแล้ว
ไรเดอร์อยู่ไหน เขาอยู่ที่ไหน
ข้ารู้ว่าเขาอยู่ในนี้
หาเขาให้เจอ พลิกแผ่นดินหาเลย ถ้าจำเป็น!
ไป ทำตามฝันของเธอ
ฉันจะทำ
ฝันนายห่วย, ฉันเคยได้คุยกับเธอ
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ
ข้าเชื่อว่านี่คือชาย ที่ท่านตามหา
เจ้าต้อนข้าจนมุม
ท่านครับ ไม่พบวี่แววของไรเดอร์เลย
แม็กซิมัส
เขาทำอะไรน่ะ
ช่องทางลับ มาเถอะ ทหาร เดินตามทางไป
เคอร์แมน ดูแลพวกนั้นด้วย อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไป
ระวังหน่อยล่ะ
เราไปตามหามงกุฏกันเถอะ
ข้ามีความฝัน ข้ามีความฝันบางอย่าง
ข้า แม่เจ้าโว้ย ใครก็ได้เอาแก้วมาให้ข้าหน่อยสิ
ข้าเพิ่งเจอ แหล่งน้ำขนาดใหญ่เลยว่ะ
โอ้ หยุดเถอะ เจ้าที่มีใบหูใหญ่
อุโมงค์นั่นไปสุดที่ไหน?
มีด !
อืม นั่นช่วยให้เราปลอดภัย
ไม่รู้ว่าเธอจะมีดีซ่อนอยู่ในตัวเหมือนกัน เมื่อกี้น่าประทับใจมาก
ฉันรู้ !
ฉันรู้ ...
ฟลินน์
นายมาจากไหนหรอ
เฮ้ย เฮ้ย โทษที ผมบลอนด์ ฉันจะไม่ทำเรื่องราวที่ผ่านมา
อย่างไรก็ตามฉันเริ่มสนใจ ในเรื่องของเธอแล้ว
ตอนนี้ฉัน ... ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรพูดถึงเรื่องผม
-ไม่ควร \-หรือ เรื่องแม่
-ถูกต้อง จริงๆแล้ว ฉันก็กลัวเกินกว่า จะถามเรื่องกบนั่นเหมือนกัน
-กิ้งก่าย่ะ \ ไม่เห็นต่างกันเลย
งั้นฉันถามนี่ ถ้าเธออยากเห็นโคมลอยมากจริงๆ
ทำไมถึงไม่ไปก่อนหน้านี้ล่ะ
อ้า ฟลินน์ ...
ฟลินน์ !!
วิ่ง วิ่ง !!
ใครน่ะ
เขาไม่ชอบฉัน
แล้วนั่นใคร \ พวกเขาก็ไม่ชอบฉันเหมือนกัน
-นั่นอีก \ เรามาสมมุติกันแปปนึงนะ
ว่าทุกคนไม่ชอบฉัน
เอาไป
ข้ารอเวลานี้มานานเหลือเกิน
โอ แม่, ฉันต้องหาไอ้นี่มาให้ตัวเองสักอัน
นายควรจะรู้ไว้ว่า นี่คือสิ่งที่แปลกที่สุดเท่าที่ฉันเคยทำมา
สองในสามเป็นไง
ฟลินน์ !!
ฟลินน์ ระวัง
โว้ โว้ \ ระวัง
นายน่าจะเห็นหน้าตัวเองนะ พวกนายดู...
น่าขำสุดๆ
มาเถอะ ผมบลอนด์
กระโดดเลย
ไม่มีประโยชน์หรอก ฉันมองอะไรไม่เห็นเลย
เฮ้ย ก็บอกว่าไม่มีประโยชน์
ข้างล่างนั่นมืดสุดๆ
ทั้งหมดนี่ เป็นความผิดฉัน
แม่พูดถูก ฉันไม่ควรออกมาเลย
ฉัน...
ฉันขอโทษจริงๆนะ ฟลินน์
ยูจีน
หืมม์
ชื่อจริงๆของฉันคือ ยูจีน ฟิซเซอร์เบิร์ก
เธอจะได้รู้ไว้
ฉันมีผมวิเศษ ซึ่งจะส่องแสงเวลาฉันร้องเพลง
อะไรนะ
ฉันมีผมวิเศษ ซึ่งจะส่องแสงเวลาฉันร้องเพลง
*ดอกไม้ส่องประกาย จงเผยถึงพลังเธอ*
เรารอดแล้ว
ผมเธอส่องแสง
เรารอดแล้ว ฉันรอดแล้ว !!
ไม่เคยนึกมาก่อนเลยแหะ ผมเธอส่องแสงจริงๆด้วย
-ยูจีน ... \-ทำไมผมเธอถึงส่องแสงได้
-ยูจีน! \-อะไร?
มันไม่ได้ส่องแสงเฉยๆ
ทำไมเขายิ้มให้ฉันล่ะ
ฉันจะฆ่ามัน
ฉันจะฆ่าเจ้าไรเดอร์นั่น
เราจะไปดักหน้าเขา ที่อาณาจักร
เอามงกุฏคืนมา มาเถอะ
หนุ่มๆ
บางทีพวกเจ้าควรจะเลิกทำตัว เหมือนสุนัขไล่ตามหางตัวเอง
แล้วหยุดคิดสักครู่
โอย ไม่ต้องใช้ไอ้นั่นหรอก
ถ้าพวกเจ้าต้องการแค่นั้น ก็เชิญเดินทางต่อไป
ข้าแค่จะเสนออะไร ที่มีค่าเทียบเท่ามงกุฎนับพัน
ที่จะทำให้พวกเจ้า ร่ำรวยยิ่งกว่าใฝ่ฝัน
และนั่น ยังไม่ใช่ส่วนที่ดีที่สุดซะด้วย
อย่างไรก็ตาม ชีวิตก็งี้แหละ
ขอให้โชคดีกับมงกุฎนะจ๊ะ
ส่วนที่ดีที่สุดคืออะไร
การได้แก้แค้น ฟลินน์ ไรเดอร์
เธอจะไม่บอกอะไรฉันเลยเหรอ ที่เธอเอาผมเธอพันรอบแผลฉันเนี่ย
โทษที
อย่าตกใจไปนะ
*ดอกไม้ส่องประกาย*
*จงเผยถึงพลังเธอ*
*ย้อนคืนเวลา*
*นำสิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้ากลับมา*
*เยียวยาที่บาดเจ็บ*
*แปรเปลี่ยนโชคชะตา*
*รักษาสิ่งสาบสูญ*
*นำสิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้ากลับมา*
*สิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้า*
-อา....\ -โปรดอย่าตกใจไปนะ
อา.. ฉันไม่ได้ตกใจ เธอตกใจหรอ
ไม่ ฉันแค่สนใจในผมเธอ กับคุณสมบัติพิเศษของมัน
มันทำอย่างนั้นได้ตั้งแต่เหมือนไหร่น่ะ
ตลอดมามั้ง ฉันว่า
แม่บอกว่าตอนฉันยังเด็ก มีคนพยายามตัดมันไป
เขาอยากเก็บมันไว้เอง
แต่ เมื่อมันถูกตัดแล้ว
มันจะกลายเป็นสีน้ำตาล และพลังก็หายไป
พรสวรรค์แบบนี้ ต้องรักษาเอาไว้
เพราะอย่างนี้ แม่ถึงไม่ยอมให้ฉัน...
ฉันถึงไม่เคย...ออกจาก
เธอไม่เคยออกจากหอคอย
และเธอยังอยากกลับไปอยู่หรอ
ไม่...ใช่ ฉันจะกลับไป
มันซับซ้อนนะ
อืมม์ ยูจีน ฟิซเซอร์เบิร์ก ใช่ไหม
อืมม์ ใช่ ฉันจะไม่เล่าเรื่องน่าสงสารของ
เด็กกำพร้ายูจีน ฟิซเซอร์เบิร์กให้ฟังแล้วกัน มันค่อนข้างที่จะ...
มันค่อนข้างจะน่าเศร้านิดหน่อย
มันมีหนังสือเล่มนึง
เล่มที่ฉันชอบอ่านให้เด็กๆ ฟังทุกคืน
เรื่องราวของฟลินนิแกน ไรเดอร์
พเนจรนักผจญภัย คนที่รวยที่สุดในโลก
มีเสน่ห์กับบรรดาสาวๆด้วย ไม่มีอะไรต้องโอ้อวด แน่นอน
เขาเป็นหัวขโมยเหมือนกันหรือเปล่า
อืมม์ ไม่ใช่
อันที่จริง เขามีเงินมากพอ ที่จะทำอะไรก็ได้ที่ต้องการ
ไปที่ไหนก็ได้ ตามใจ
และ... และแบ่งปันแก่เด็กด้อยโอกาสด้วย
ไม่รู้สิ ฉัน...
มันเหมือนเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
เธอบอกใครเรื่องนี้ไม่ได้ เข้าใจไหม
มันทำลายชื่อเสียงฉันป่นปี้หมด
อืมม์ เราไม่ต้องการอย่างนั้นเนอะ
อ้าว ก็ชื่อเสียง เป็นอย่างเดียวที่ชายชาตรีพึ่งมีนี่
อืมม์ ฉันควร ...
ฉัน... ฉันไปหาฟืนมาเติมดีกว่า
บอกไว้นะ ฉันชอบยูจีน ฟิซเซอร์เบิร์ก มากกว่าฟลินน์ ไรเดอร์ แหละ
อืมม์ เธอเป็นคนแรก
แต่ ขอบคุณนะ
ฮืมม์ แม่คิดว่าเขาจะไม่ไปเสียแล้ว
แม่ ?
สวัสดีจ้ะลูก
แต่ หนู... หนู เราไม่...
แม่หาหนูเจอได้ไงคะ
มันง่ายออกจ้ะ ลูกรัก
แม่แค่เงี่ยหูฟังเสียงของการทรยศ แล้วตามมาไงจ้ะ
-แม่คะ.. \ กลับบ้านกันจ้ะ ราพันเซล
-เดี๋ยวนี้ \ -แม่..แม่ไม่เข้าใจ
หนูอยู่ระหว่างการเดินทางที่แสนวิเศษ
หนูได้ประสพและเรียนรู้อะไรมากมาย
หนูได้เจอใครบางคนด้วยซ้ำค่ะ
ใช่จ้ะ หัวขโมยที่โดนหมายหัวไว้ แม่ภูมิใจเหลือเกิน
-มาเถอะ ราพันเซล \ เดี๋ยวค่ะ แม่
หนูคิดว่า
หนูคิดว่าเขาชอบหนูค่ะ
ชอบลูก ขอที ราพันเซล นั่นไร้สาระจ้ะ
แต่แม่คะ หนู... \ นี่คือสาเหตุว่าทำไมลูกไม่ควรจากมา
ลูกรัก ไอ้ความรู้สึกรักที่ลูกเพ้อถึง
แค่พิสูจน์ให้แม่เห็นว่าลูกยังไร้เดียงสา เกินกว่าจะเผชิญโลก
ทำไมเขาถึงจะมาชอบลูกล่ะ มาเถอะน่า ลูกรัก
ดูตัวเองสิ ลูกคิดว่าเขาประทับใจหรอ
อย่าโง่ไปหน่อยเลย มากับแม่เถอะ
*แม่...*
-ไม่ค่ะ ! \ -ไม่เหรอ
แม่รู้แล้ว
*ราพันเซลรู้ดีที่สุด*
*ราพันเซลโตแล้วล่ะ*
*เป็นหญิงสาวที่แสนฉลาด*
*ราพันเซลรู้ดี*
*ก็ได้จ้ะ ถ้าลูกมั่นใจแล้ว*
*ก็ให้มงกุฎเขาไปเลยสิ*
แม่หาเจอได้ยังไง
*นี่คือสาเหตุที่เขาอยู่กับลูก*
*อย่าปล่อยให้เขาหลอกลวงลูกสิ*
*เอามงกุฎให้เขา แล้วรอ ลูกจะรู้เอง* \ -หนูจะทำ
*เชื่อแม่เถอะลูกรัก แล้วเขาจะทิ้งลูกไป*
*แม่จะไม่บอกน่ะว่าแม่เตือนลูกแล้ว*
*ราพันเซลรู้ดี*
*ถ้าเขาเป็นชายในฝันจริงๆ*
*ก็ลองใจเขาดูสิจ้ะ* \ -แม่คะ คอยเดี๋ยว
*แล้วถ้าเขาโกหก ก็อย่าร้องไห้มาหาแม่ล่ะ*
*แม่รู้ดี*
อ่า ฉันถามอะไรเธอหน่อยได้ไหม
จะมีโอกาสไหมที่มือฉันจะมีพลังเหนือมนุษย์
ฉันจะไม่โกหกนะ ถ้ามีนั่นจะน่าทึ่งมาก
นี่ เป็นอะไรหรือเปล่า
หืมม์ ขอโทษที ไม่เป็นไร
แค่ เอ้อ เหม่ออยู่น่ะ ฉันว่า
ฉันหมายความว่า
รูปหล่อเกินคนนะ ฉันใช่อยู่แล้ว
เกิดมาอย่างนั้นเลย แต่พลังเหนือมนุษย์
แล้วนึกถึงความเป็นไปได้สิ ฉันแค่....
อดทนไว้หนุ่มๆ สิ่งดีจะมาสู่ผู้ที่มีความอดทน
ฮ่ะ อะไร
ฉันหวังว่านายมาเพื่อขอโทษนะ
ไม่นะ ปล่อยฉันลง หยุดเดี๋ยวนี้! ปล่อย..ฉัน..ไป!
- ปล่อยเขา..นะ! \ เดี๋ยวนี้!
ใจเย็นจ้ะ หนุ่มน้อย ใจเย็น ตั้งสติ
ใจเย็นจ้ะ หนุ่มน้อย
ใจเย็น
เห็นไหม
ทีนี้ นั่งลง
-นั่ง \ -อะไรนะ
ปล่อยรองเท้าบู้ต
คายมา
เป็นเด็กดีจังเลย
ใช่แล้วเด็กดี
เหนื่อยมากใช่ไหม ไล่ตามพวกคนชั่วมาตลอดเนี่ย
ขอโทษนะ
ไม่มีใครเห็นค่าเจ้า ใช่ไหม
ใช่ไหม
ไม่เอาน่า เขามันเป็นม้าเลวจะตาย
โอ้ เขาเป็นม้าที่น่ารักออก
ใช่ไหมจ๊ะ
แม็กซิมัส
ล้อฉันเล่นใช่ไหมเนี่ย
ฟังนะจ๊ะ วันนี้มันออกจะเป็นวันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตฉัน
แล้วฉันอยากจะขอ ไม่ให้เจ้าจับตัวเขาไป
ขอแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมงจ้ะ จากนั้น
ทั้งสองคนจะไล่ตามกัน ตามใจปรารถนาเลย
ตกลงไหมจ๊ะ
แล้ววันนี้มันเป็นวันเกิดฉันด้วย น่ะจ้ะ
โทษค่ะ
ขอบใจจ้ะ
สำหรับเจ้าหญิงที่สาบสูญ
ไปที่เรือ
เอ้า แม็กซ์
อะไร ฉันซื้อมานะ
ส่วนมากนะ
เราจะไปที่ไหนกันหรอ
ก็ วันที่ดีที่สุดในชีวิตเธอ
ฉันว่า เธอควรจะได้ที่นั่งที่ดีนะ
เป็นอะไรไหม
ฉันกลัวนิดหน่อย
ทำไมล่ะ
ฉันเฝ้ามอง ผ่านหน้าต่างมาสิบแปดปี
พร่ำฝันว่ามันจะเป็นยังไง เวลาดูแสงนั่นลอยขึ้นสูงในท้องฟ้า
ถ้ามันไม่เหมือนที่ฉันฝันเอาไว้ล่ะ
มันจะเป็น
แล้วถ้ามันใช่ จะเป็นยังไง
ฉันจะทำยังไง หลังจากนั้น
ก็เป็นเรื่องดีไง ฉันว่านะ
เธอจะได้ไปตามหาฝันเรื่องใหม่
*วันที่ผ่านมา เฝ้ามองจากริมหน้าต่าง*
*ตลอดหลายปี เฝ้ามองโลกภายนอก*
*ตลอดเวลา ไม่เคยได้รู้เลย*
*ว่าดวงตาได้มืดบอดเพียงใด ตอนนี้ได้อยู่นี่*
*กระพริบตาให้กับเสงดาว ตอนนี้ได้อยู่นี่*
*อยู่ๆก็ได้รู้ ยืนอยู่ตรงนี่*
*มันแจ่มแจ้งเหลือเกิน ในที่ซึ่งมีความหมายกับฉันมาก*
*ในท้ายสุด ก็เห็นแสงสว่าง ราวกับม่านหมอกเลือนหาย*
*ในท้ายสุด เห็นแสงสว่าง ราวกับไม่เคยเห็นท้องฟ้ามาก่อน*
*และมันช่างอุ่น เหมือนจริง และสวยงาม และโลกก็เหมือนแปรผัน*
*อยู่ดีๆ ทุกอย่างก็ดูเปลี่ยนไป*
*ตอนฉันเห็นคุณ*
ฉันก็มีของให้คุณเหมือนกัน
ฉันควรให้คุณก่อนหน้านี้ แต่ฉันกลัว
แต่ตอนนี้ ฉันไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว
คุณเข้าใจไหมว่าฉันหมายความว่าไง
เริ่มจะแล้วล่ะ
*ตลอดวันที่ผ่านมา ไล่ตามความฝันฟุ้งเฟ้อ*
*ตลอดปีที่ผ่านมา มีชีวิตอยู่อย่างมืดมัว*
*ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่เคยเห็นอย่างแท้จริง*
*สิ่งต่างๆตามวิถีของมัน ตอนนี้เธออยู่นี่*
*ส่องประกายท่ามกลางดวงดาว ตอนนี้เธออยู่นี่*
*จู่ๆฉันก็รู้ขึ้นมา ถ้าเธออยู่นี่*
*มันก็แช่มจัดเลยเกิน ฉันอยู่ในที่ๆฉันควรอยู่แล้ว*
*ในตอนท้าย ฉันก็เห็นแสงสว่าง*
*และมันเหมือนม่านหมอกได้จางหายไป*
*ในตอนท้าย ฉันก็เห็นแสงสว่าง*
*และราวกับไม่เคยเห็นท้องฟ้ามาก่อน*
*มันช่างสวยงาม เหมือนจริงและอุบอุ่น และโลกก็ผันแปร*
*เพียงแวบเดียว ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม*
*ตอนที่ฉันเห็นเธอ*
*ตอนที่ฉันเห็นคุณ*
มีอะไรเหรอ
เปล่า ไม่มีอะไร
ฮื่อ ใช่แล้ว
ฉันแค่...
โทษทีนะ ไม่มีอะไร
แค่มีบางอย่าง ที่ฉันต้องสะสาง
ตกลง
เดี๋ยวฉันกลับมานะ
ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ปาสคาล
อา พวกนายอยู่นี่เอง
ฉันตามหาพวกนายเสียทั่วเลย ตั้งแต่พวกเราแยกกัน
เฮ้ จอนนายกำลังสวยเลยนะ
นายต้องตื่นเต้นกับมันมากแน่ๆ
ยังไงก็เถอะ แค่อยากบอกว่า
ฉันไม่น่าแยกไปเลย มงกุฎเป็นของพวกนาย
ฉันจะคิดถึงพวกนายนะ แต่ฉันว่าแบบนี้ดีที่สุด..แล้ว
หมกเหม็ดอะไรกับเราอีกแล้วสิ ใช่ไหม ไรเดอร์
-อะไรนะ \ -เราได้ข่าวว่านายพบอะไรบางอย่าง
บางอย่างที่มีค่ายิ่งกว่า มงกุฎ
เราต้องการเธอแทน
ฉันเริ่มจะคิดแล้วล่ะเนี่ย ว่าคุณหนีไปกับมงกุฎแล้วทิ้งฉัน
เขาทำแน่
อะไรนะ \ ไม่
เขาไม่ทำหรอก
ดูเอาเองเถอะ
ยูจีน
ยูจีน!
เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม
มงกุฎ กับหญิงที่มีเส้นผมวิเศษ
เธอว่า เขาจะยอมจ่ายเท่าไหร่กับการได้เป็นหนุ่มสาวและสุขภาพดีตลอดกาล
ไม่นะ ได้โปรด
ไม่!
ราพันเซล!
แม่คะ
โอ สาวน้อยของแม่
แม่คะ
ไม่เป็นไรใช่ไหมจ๊ะ
บาดเจ็บหรือเปล่า
-แม่ แม่หาหนูเจอได้ยังไง \ -แม่เป็นห่วงลูกมาก ที่รัก
แม่ตามลูกมาจ้ะ
แล้วแม่ก็เห็นพวกมันทำร้ายลูก
เอาล่ะ มาเถอะ ไปกันก่อนที่พวกมันจะฟื้น
แม่พูดถูกค่ะ
แม่พูดถูกเกี่ยวกับทุกอย่างเลย
แม่รู้จ้ะลูกรัก
แม่รู้
ดูนั่น!
มงกุฎนี่
ราพันเซล
ราพันเซล !
ไม่ไม่ เดี๋ยว เดี๋ยว พวกนาย นาย
ราพันเซล !
มาทำให้มันจบๆไปเถอะ ไรเดอร์
เราจะไปไหนกันเหรอ
เสร็จแล้วจ้ะ เหมือนไม่เคยเกิดขึ้นเลย
ที่นี้ ล้างเนื้อล้างตัวสำหรับอาหารค่ำนะจ๊ะ
แม่จะทำซุปเฮเซลนัท
แม่พยายามเตือนลูกแล้วนะ ราพันเซล
แม่พยายามบอกแล้ว ว่ามีอะไรข้างนอกนั่น
โลกมันช่างมืด และเห็นแก่ตัว
และโหดร้าย
ถ้ามันได้พบกับรังสีของแสงอาทิตย์แม้เพียงน้อยนิด
มันก็จะทำลายมัน
พวกนายรู้เกี่ยวกับเธอได้ยังไง
ตอบฉันมา!
มันไม่ใช่พวกเรา
มันเป็นเพราะหญิงชราคนนึง
หญิงชราเหรอ
ไม่ เดี๋ยวก่อน ไม่!
นายไม่เข้าใจ เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย
เดี๋ยวก่อน!
ราพันเซล
ราพันเซล ลูกทำอะไรอยู่ในนั่นน่ะ
เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ
หนูคือเจ้าหญิงที่สาบสูญ
ขอทีเถอะ พูดดังๆสิจ้ะ ราพันเซล ลูกก็รู้ว่าแม่เกลียดการพึมพำมากแค่ไหน
หนูคือเจ้าหญิงที่สาบสูญ
ใช่ไหมคะ
หนูพูดพึมพำหรือเปล่าคะ แม่
หนูควรจะเรียกคุณว่าอย่างนั้นหรือเปล่าคะ
โอ้ ราพันเซล ฟังที่ตัวเองพูดสิจ้ะ
ทำไมลูกถึงถามคำถามไร้สาระนี่ละ
เป็นเพราะคุณ ทั้งหมดนี่เป็นเพราะคุณ
ทุกอย่างที่แม่ทำ ทำเพื่อปกป้องลูกนะ
-ราพันเซล \ -ฉันใช้เวลาทั้งชีวิต
ซ่อนตัวจากผู้คน ที่จะใช้พลังวิเศษของฉัน
ราพันเซล ! \ -ทั้งๆที่ฉันควรจะซ่อนตัวเอง
จากคุณ
แล้วเธอจะไปไหนได้
เขาจะไม่คอยอยู่เคียงข้างเธอหรอก
คุณทำอะไรเขา
เจ้าอาชญากรนั่น จะถูกแขวยคอจากความผิดที่ทำลงไป
-ไม่นะ \ -ที่นี้ มันไม่เป็นไรหรอกจ้ะ
ฟังแม่พูดนะ
ทุกสิ่งทุกอย่าง เป็นอย่างที่มันควรเป็น
ไม่!
คุณคิดผิดเกี่ยวกับโลกนี้
และคุณคิดผิดเกี่ยวกับฉัน
ฉันจะไม่มีวัน ให้คุณได้ใช้เส้นผมของฉัน อีกต่อไป!
เธออยากให้ฉันเป็นผู้ร้ายหรอ
ได้
ฉันจะเป็นผู้ร้ายให้ดู
อะไรเนี่ย
เปิดประตู
บอกรหัสผ่านมาสิ
-อะไรนะ? \ ผิด
เปิดประตูนี่เสีย
ไม่ได้ใกล้เคียงเลย
เจ้ามีเวลาสามวินาที
หนึ่ง...
สอง...
สาม...
กระทะ ใครจะไปคาดฝัน ใช่ไหม
-ก้มหัว \ -ก้มหัว
-เก็บแขน \ -เก็บแขน
-แยกเข่า \ -แยกเข่า
แยกเข่าเหรอ
ทำไมฉันถึงต้องแยกเข่าด้ว...
แม็กซ์
นายพาพวกเขามาหรอ
ขอบคุณ
ไม่ ขอบคุณจริงๆ
ฉันรู้สึกว่าบางทีตลอดเวลาที่ผ่านมาเราเข้าใจอีกฝ่ายผิดมาโดยตลอด
แล้วพวกเราก็ อือ นายพูดถูก เราควรจะไปกันได้แล้ว
แม็กซ์
แม็กซ์!
เอาล่ะ แม็กซ์ มาดูกันว่านายควบได้ไวแค่ไหน
ราพันเซล
ราพันเซล ปล่อยผมของเธอลงมา
ราพันเซล ฉันนึกว่าฉันจะไม่มีวันได้เห็นเธออีกแล้ว
ดูสิว่าลูกทำอะไรลงไป ราพันเซล
ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ลูกรัก
ความลับของเราจะตายไปกับเขาจ้ะ
และสำหรับเราทั้งคู่
พวกเราจะไปที่ที่จะไม่มีใครได้พบลูกอีก
ราพันเซล จริงๆนะ พอได้แล้ว
เลิกต่อต้านแม่ได้แล้ว
ไม่! ฉันจะไม่หยุด
ตลอดนาทีที่เหลือในชีวิตของฉัน ฉันจะสู้
ฉันจะไม่มีวันเลิกการพยายามหนีไปจากคุณ
แต่ ถ้าคุณยอมให้ฉันช่วยเขา...
ฉันจะไปกับคุณ
ไม่ ไม่นะ ราพันเซล
ฉันจะไม่มีวันวิ่งหนี ฉันจะไม่มีทางหนีไป
ให้ฉันได้รักษาเขา แล้วเราสองคนจะได้อยู่ด้วยกัน
ตลอดไป อย่างที่คุณต้องการ
ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเมื่อก่อน
หนูสัญญา
อย่างที่แม่ต้องการ
แค่...ให้หนู...รักษาเขา
เผื่อว่าเจ้ามีความคิด ที่จะตามพวกเรา
ยู...ยูจีน!
ฉันขอโทษจริงๆนะ
-ทุกอย่างจะเรียบร้อยในไม่ช้า ถึงอย่างนั้น \ -ไม่นะราพันเซล
-ฉันสัญญา เชื่อใจฉันนะ \ -ไม่...
-มาเถอะ \ -ฉันยอมให้เธอทำแบบนี้...ไม่ได้
ฉันเองก็ปล่อยให้คุณตายไม่ได้
-แต่ถ้าเธอทำแบบนี้ \ -ชู่ว์เงียบเสีย
-เธอก็จะ...ตาย \ -เฮ้
ทุกอย่างจะเรียบร้อย
ราพันเซล รอเดี๋ยว
ยูจีน ทำไม...
ไม่!
ไม่...ไม่!
เจ้าทำอะไรลงไป เจ้าทำอะไรลงไป!
ไม่! ไม่จริง ไม่ ไม่
ไม่! ไม่ ไม่ ไม่
ไม่ !
ไม่!
ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ยูจีน
โอ้ มองฉัน มองฉันสิ ฉันอยู่นี่แล้ว
อย่าไปนะ อยู่กับฉันสิ ยูจีน
*ดอกไม้ส่องประกาย จงเผยถึงพลังเธอ*
*ย้อนคืนเวลา นำสิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้ากลับมา*
-ราพันเซล...\ -อะไรหรอ
เธอคือความฝันใหม่ของฉัน
คุณก็คือของฉันเหมือนกัน
*เยียวยาที่บาดเจ็บ*
*แปรเปลี่ยนโชคชะตา*
*รักษาสิ่งสาบสูญ*
*นำสิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้ากลับมา*
สิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้า
ราพันเซล
ยูจีน
ฉันเคยบอกเธอไหม ฉันมีจุดอ่อนให้สาวผมน้ำตาลแหละ
อืมม์ พวกคุณคงจินตนาการได้นะ ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้
ทั้งทั่วอาณาจักรปลื้มใจ
เพราะเจ้าหญิงที่สาบสูญไปนั่นได้กลับมาแล้ว
งานรื่นเริงจัดขึ้นเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์
และ ตามจริงนะ ฉันจำอะไรเกี่ยวกับมันแทบไม่ได้
ความฝันกลายเป็นจริง ทั่วทุกที่
เจ้านั่นกลายเป็นนักเปียโนที่โด่งดังที่สุดในโลก ใครจะไปนึกเล่า
และเจ้านี่ ในที่สุดเขาก็พบกับความรัก
สำหรับคนนี้ ฉันเดาว่าเขามีความสุขดี
เพราะเขาไม่เคยบอกฉันว่าเขาไม่มี
ต้องขอบคุณแม็กซิมัส อาชญากรรมในอาณาจักร แทบจะหายไปในคืนเดียว
เช่นเดียวกับแอปเปิ้ลส่วนใหญ่
ปาสคาล ไม่เคยเปลี่ยน
ในที่สุด ราพันเซลก็ถึงบ้าน
และเธอก็ได้มีครอบครัวที่แท้จริงเสียที
เธอเป็นเจ้าหญิงที่ดี สมกับการรอคอย
เป็นที่รักของปวงชน เธอปกครองอาณาจักรของเธอ
ด้วยความดีและความฉลาด เหมือนดั่งราชาราชินี
และสำหรับผม
ตอนนี้ผมกลับมาใช้ชื่อยูจีนอีกแล้ว
เลิกเป็นขโมย และรวมๆแล้วเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทีเดียว
แต่ผมรู้นะว่า คำถามที่ทุกคนอยากรู้คำตอบคือ
ผมกับราพันเซลได้แต่งงานกันหรือเปล่า
ผมดีใจนะที่จะประกาศว่า
หลังจากหลายปีที่เฝ้าถาม
ถามแล้วถามอีก ถามแล้วถามอีก
ในที่สุดผมก็ตอบตกลง
*ยูจีน*
เอาล่ะๆ ผมถามเธอเองแหละ
และเราสองคนก็อยู่อย่างมีความสุขตลอดกาล
ใช่ นั่นแหละพวกเรา
www.thaisubtitle.com
บรรยายไทยโดย anantap, PeawO, gudezine, toomtam2