Përshëndetje. Kam një takim me zotin Ulman.
Emri im është Xhek Torrens.
Zyra e tij është në derën e parë majtas.
Faleminderit.
Zoti Ulman?
Jam Xhek Torrens.
Hyr brenda, Xhek.
- Gëzohem që të takoj. - Gëzohem edhe unë.
Kjo është sekretarja ime, Suzi.
- Suzi, si kalon? - Pate probleme për të na gjetur?
Jo, asnjë problem. E bëra rrugen për 3 orë e gjysmë.
Kohë shumë e mirë.
Ulu një minutë, Xhek.
Rri si në shtëpinë tënde.
Dëshiron pak kafe?
Nëse do merrni edhe ju, nuk e kam problem. Faleminderit.
- Suzi. - Sigurisht.
Dhe thuaji Billi Uatsonit të bashkohet me ne.
Po, do e bëj.
Mami?
Po?
Vërtet dëshiron të shkosh të jetosh në atë hotel gjatë dimrit?
Sigurisht që dua.
Do bëjmë qejf.
Po, kështu mendoj.
Por atje vështirë se gjen dikë për të luajtur.
E di. Gjithmonë duhet pak kohë për të bërë shokë të rinj.
Po, kështu mendoj.
Po Toni?
Vë bast se ai dëshiron të shkojë te hoteli.
Jo, nuk dua, zonja Torrens.
Hë pra, Toni. Mos u bëj budalla.
Nuk dua të shkoj atje.
Pse nuk do të shkosh?
Thjesht nuk dua.
Le të presim dhe do e shohësh.
Do kalojmë një kohë të mirë atje.
Bill, dua që të takosh Xhek Torrens.
Si kalon, Bill?
- Gëzohem që të njoha. - Gëzohem shumë.
Merr një karrike, Bill. Bashkohu me ne.
Xheku do kujdeset për Overlukun këtë dimër.
Do dëshiroja t'i tregoje vendin posa të mbarojmë.
Mirë.
Xheku është mësues shkolle.
Një ish-mësues shkolle.
Me çfarë merresh tani?
Jam shkrimtar.
Mësuesi ka qenë një punë për të fituar sa për gjërat e nevojshme.
Duhet të jetë një ndryshim për ty.
Po kërkoj një ndryshim.
Njerëzit tanë në Denver na e rekomandojnë Xhekun, dhe për herë të parë
jam dakord me ta.
Pa të shohim, ku ishim?
Isha gati të shpjegoja
se sezoni ynë fillon në 15 Maj dhe mbaron në 30 Tetor.
Më pas e mbyllim përfundimisht deri në Majin tjetër.
Mund të pyes se pse e bëni kështu?
Kam përshtypjen se të bësh ski këtu lart është fantastike.
Është, por problemi qëndron te kostoja e lartë
që na duhet për të mbajtur rrugën e hapur.
Është 40 kilometra rrugë.
Bora shkon në 6 metër gjatë dimrit.
Nuk ka mënyrë të arsyeshme ekonomike
për ta mbajtur rrugën e pastër.
Kur ky vend u ndërtua më 1907
kishte shumë pak interes në sportet dimërore.
Ky vend u zgjodh për izolimin dhe pamjen e bukur që ka.
Këto që the i ka me bollëk.
E drejtë.
A të dhanë ndonjë ide në Denver
se çfarë përfshin puna?
Vetëm në mënyrë të përgjithshme.
Dimri mund të jetë shumë mizor.
Idea është që të bashkëpunosh me shpenzimet
dhe me dëmet që mund të ndodhin.
Kjo konsiston në ndezjen e bojlerit,
në ngrohjen çdo ditë të pjesëve të ndryshme të hotelit,
në riparimin e dëmtimeve që mund të ndodhin
dhe në riparimin e elementëve që nuk kanë fare pikëmbështetje.
Më duket shumë mirë.
Faktikisht, kjo nuk është një punë shumë e kërkuar.
E vetmja gjë që mund të të shqetësojë këtu
është ndjesia e izolimit.
Këtë gjë jam duke kërkuar edhe unë.
Jam duke bërë gati një projekt shkrimi.
Pesë muaj paqe është pikërisht ajo që dua.
Shumë mirë, Xhek.
Sepse për disa njerëz,
vetmia
dhe izolimi
mund të përbëjnë probleme.
Jo për mua.
Po gruaja dhe djali juaj? Mendon se e përballojnë?
Ata do e pëlqejnë shumë.
Bukur.
Para se të të lë në dorën e Billit,
ka edhe një gjë që duhet të flasim.
Nuk dua të dukem melodramatik,
por kjo gjë mund t'i krijojë njerëzve
mendime të dyta për punën.
Jam i intriguar.
Nuk besoj se të treguan në Denver
për tragjedinë që ndodhi këtu në dimrin e vitit 1970.
Nuk besoj se e bënë.
Paraardhësi im në këtë punë
punësoi një njeri me emrin Çarls Grejdi si kujdestar.
Erdhi këtu me gruan e tij dhe vajzat rreth 8 dhe 10 vjeçe.
Kishte të dhëna të mira pune, referenca të mira.
Dhe sa më kanë thënë
ai ishte një individ krejt normal.
Por gjatë dimrit
mund të ketë vuajtur nga ndonjë çrregullim mendor.
Ai u çmend
dhe vrau familjen e tij me një sëpatë.
I çoi trupat në një dhomë diku nga ana perëndimore
dhe më pas i futi të dyja tytat e çiftes në gojë.
Policia mendoi se kishte të bënte,
siç e quanin të vjetrit, ethe kabine.
Një lloj reaksioni klaustrofobik që ndodh
kur njerëzit rrinë bashkë në të njëjtin vend për një kohë të gjatë.
Kjo ishte
një histori e bukur.
Po, ashtu është.
Është ende e vështirë për mua ta besoj se ajo ndodhi këtu.
Por kështu ndodhi.
Mendoj se do e vlerësosh se përse doja të ta tregoja.
Sigurisht që mundem.
Gjithashtu e kuptoj se pse njerëzit e tu në Denver
ta lanë ty të ma tregoje.
Disa njerëz nuk duan
të qëndrojnë në një vend ku ka ndodhur një gjë e tillë.
Rri i qetë, sepse kjo gjë nuk do ndodhë me mua.
Sa për gruan time
jam i sigurt se do shtanget kur t'ia tregoj.
I ka qejf historitë me fantazma
dhe i adhuron filmat horror.
Toni, mendon se babi do e marrë punën?
Ai e ka marrë tashmë.
Do i telefonojë Uendit pas disa minutash për t'ia treguar.
- Çkemi, zemër. - Çkemi, shpirt. Si po shkon?
Shumë mirë. Jam te hoteli dhe kam ende punë.
Nuk besoj se do kthehem para orës 9 ose 10.
Më duket se e paske marrë punën.
Saktë. Është vend i bukur.
Ti dhe Deni do e pëlqeni shumë.
Toni, pse nuk do të shkosh te hoteli?
Nuk e di.
Ti e di. Hë pra, ma thuaj.
Nuk dua.
Të lutem.
Jo.
Tani, Toni, ma thuaj.
Mos i lëviz sytë që të mund të shoh.
Ky ishte mirë. Tani tjetri.
Djalë i mirë.
Tani, Deni,
kur po laje dhëmbët
të kujtohet nëse nuhate ndonjë gjë të keqe
apo pe një dritë të bardhë, ose ndonjë gjë të çuditshme?
Jo.
Të kujtohet kur po laje dhëmbët?
Po.
Cila është gjëja që të kujtohet pasi lave dhëmbët?
Mamin kur më thoshte: "Zgjohu. Zgjohu, Deni, zgjohu."
Të kujtohet se çfarë po bëje
para se fillove të laje dhëmbët?
Po flisja me Tonin.
Është Toni ndonjë kafshë e jotja?
Jo, ai është një djalë i vogël që jeton në gojën time.
Toni është shoku i tij imagjinar.
Nëse do e hapje gojën tani, a mund ta shoh Tonin?
Pse jo?
Sepse ai fshihet.
Ku shkon ai?
Në stomakun tim.
Të thotë ndonjëherë Toni që të bësh ndonjë gjë?
Nuk dua të flas më për Tonin.
Si të duash.
Në rregull, Deni.
Do të të kërkoj një nder
dhe të rrish në krevat për pjesën tjetër të ditës. Mirë?
Duhet?
Po. Do doja që të qëndrosh.
Do shkojmë në dhomën tjetër për të folur.
Do kthehem sërish të të kontrolloj.
- Shkojmë në dhomën e ndenjes? - Po.
- Të lutem. - Faleminderit.
Zona Torrens, nuk ka ndonjë gjë për të cilën duhet të shqetësohesh.
Jam e sigurt se Deni nuk ka ndonjë problem fizik.
Ai duket shumë mirë tani.
Por duhet ta kishe parë.
E di.
Fëmijët mund të të trembin për vdekje.
Por më beso, këto episode nuk janë të pazakonta.
Dhe duken shumë më keq nga ç'janë.
Por çfarë problemi kishte ai?
Shumicën e kohës, këto episode me fëmijët nuk kanë shpjegime.
Ndodhin nga faktorë emocional dhe rrallë ndodhin sërish.
Janë të ngjashme me autohipnotizimin,
një lloj ekstaze e vetë-shkaktuar.
Nëse ndodh sërish, gjë që nuk besoj,
do ishte mirë të bënim disa teste.
Jam e sigurt që ke të drejtë.
Sa kohë keni që keni qenë në Bullder?
Rreth tre muaj.
Jemi nga Vermonti. Burri im ishte mësues atje.
Mos shfaqja e shokut imagjinar të Denit...
Toni.
Mos shfaqja e Tonit ka koinciduar me ardhjen tuaj këtu?
Pa të kujtohem...
Mendoj se Deni filloi të fliste me Tonin
kur e çuam në një shkollë infermierie.
U ambientua mirë aty?
Nuk e pëlqente shumë në fillim.
Më pas pati një lëndim dhe e mbajtëm jashtë për një farë kohë dhe...
Atëhere mendoj se ai filloi të fliste me Tonin.
Çfarë lëndimi pati ai?
Ai ndrydhi shpatullën.
Si e bëri këtë?
Është një nga ato gjërat, e di.
Një incident i vogël.
Burri im kishte pirë
dhe erdhi në shtëpi tre orë më vonesë.
Kështu që nuk ishte në humor të mirë atë natë.
Dhe Deni kishte bërë rrëmujë disa nga letrat e tij të shkollës
dhe burri im i tërhoqi krahun.
Është ato gjërat që i bën me qindra herë me fëmijën
në një park apo në rrugë.
Por në këtë rast,
burri im përdori shumë forcë
dhe i lëndoi krahun Denit.
Gjithsesi, një gjë e mirë doli nga kjo, sepse ai tha:
"Uendi, nuk do fusë në gojë asnjë pikë alkool.
Dhe nëse e bëj, mund të më lësh."
Dhe kështu bëri.
Nuk ka pirë më alkool për pesë muaj.
Duhet të jemi shumë lart. Ajri është ndryshe.
Babi?
Jam i uritur.
Duhej të kishe ngrënë mëngjesin.
Do të të marrim diçka kur të mbërrijmë te hoteli.
Në rregull, mami.
A nuk ishte këto ajo festa që u bllokua nga dëbora?
Mendoj se ishte andej nga perëndimi, në Sierras.
Çfarë ishte kjo festa?
Ishte një festë në ato vagonat e mëdhenj.
U bllokuan nga dëbora një dimër në mal.
Duhej të ktheheshin në kanibalë për të jetuar.
Do të thuash që hëngrën njëri tjetrin?
Ashtu duhej në mënyrë që të mbijetonin.
Xhek.
Mos u shqetëso, mami.
Di çdo gjë për kanibalizmin. E kam parë në televizor.
E sheh, është në rregull.
E ka parë në televizor.
- Kur niset avioni? - Në 8:30.
Kjo na jep shumë kohë t'i mbarojmë të gjitha punët.
- Mirupafshim, zoti Ulman. - Pafshim.
Mirëmëngjesi. Shpresoj të mos keni pritur shumë gjatë.
Nuk ka problem. Patëm kohë të hanim diçka.
Mirë. Jam i lumtur që erdhët para se të mbyllnin kuzhinën.
Po e sheh familja juaj vendin?
Jo. Djali im zbuloi dhomën e lojrave.
- E futën brenda valixhen tënde? - Është aty.
Duke patur parasysh se çfarë do bëjmë sot
unë them të fillojmë dhe t'i hedhim një sy apartamentit.
Dërgoji sendet e Torrensëve në apartamentin e tyre.
Do ishte mirë të mblidhja familjen time në fillim.
Kjo është salla e pritjes Kolorado.
Është e bukur.
Zot i madh!
Ky vend është fantastik, apo jo, zemër?
Sigurisht që është.
Kurrë nuk kam parë diçka të tillë.
Këto objekte janë të punuara në Indi?
Besoj se janë të bazuar
në motive të Navajos dhe Apaçes.
Janë shumë të bukura.
Në fakt
ky është hoteli më i bukur që kam parë ndonjëherë.
Ky vend i vjetër ka një të kaluar të famshme.
Në lulëzimin e tij, ishte një vend ndalimi për avionët reaktivë,
edhe pse njerëzit nuk i dinin se çfarë ishin.
Kanë qëndruar katër presidentë këtu.
Shumë aktorë.
Pjesëtarë të familjes mbretërore?
Të gjithë njerëzit e mirë.
Ky është krahu i stafit të hotelit.
Asnjë nga dhomat e tjera ngrohet gjatë dimrit.
- Mirupafshim, zoti Ulman. - Mirupafshim, vajza.
Ky është apartamenti juaj.
Dhomë ndenje, dhomë gjumi, banjo.
Dhe një dhomë e vogël gjumi për djalin tuaj.
Perfekte për një fëmijë.
Epo, vendi është organizuar shumë mirë.
I lehtë për t'u mbajtur.
I rehatshëm.
Po, shumë i rehatshëm për një familje.
Dhe nëse doni të lëvizni
keni të gjithë pjesën tjetër të hotelit.
Epo, është shumë...
E rehatshme.
Ky është labirinti ynë i famshëm.
Është goxha vend ky këtu. Muret janë rreth 4 metër të lartë
dhe gardhi është po aq i vjetër sa vetë hoteli.
Është shumë gallatë, por unë nuk do futesha aty brenda
vetëm nëse do kisha një orë të lirë për të gjetur rrugën e daljes.
Kur u ndërtua Overluku?
Struktura filloi në 1907.
Mbaroi në 1909.
Ndërtesa supozohet se është mbi një varrezë Indiane.
U deshën të sprapsin
disa sulme Indiane ndërkohë që e ndërtonin.
Ajo është Macja e Dëborës.
Mund ta ngisni makinën?
Shumë mirë. Macja e Dëborës funksionon pothuajse si një makinë.
Nuk do ju duhet shumë kohë ta mësoni këtë.
Në fakt, sollëm një dekorator nga Çikago
vitin e kaluar për të rinovuar këtë pjesë të hotelit.
Paska bërë një punë të mirë.
Roza dhe e arta janë ngjyrat e mia të preferuara.
Kjo është salla jonë e vallëzimit.
Kështu do thoja!
Mund të rehatojmë rreth 300 njerëz këtu.
Mund të bëjmë një festë shumë të bukur në këtë dhomë.
Kam frikë se nuk do ja kaloni shumë mirë këtu, vetëm nëse keni sjellë gjëra me vete.
E largojmë alkoolin kur e mbyllim këtë pjesë.
Kjo e ulë koston e sigurimit që kemi.
Ne nuk pijmë.
Atëherë jeni me fat.
Dik, eja këtu dhe përshëndet zotin dhe zonjën Torrens.
Ky është Dik Holloran, shefi i kuzhinës.
Zoti Holloran, unë jam Xhek. Kjo është gruaja ime, Uinifred.
Më bëhet qejfi që të njoha.
Torrensët do kujdesen për Overlukun këtë dimër.
Mrekulli fare. Si po ju duket hoteli?
Është i mrekullueshëm.
Çkemi, Deni!
E gjeta jashtë teksa po ju kërkonte juve.
Den, u mërzite duke bombarduar universin?
Eja këtu.
Faleminderit, Suzi.
Dik, mendoj se do ishte mirë t'i tregoje znj. Torrens kuzhinën
ndërkohë që unë vazhdoj me Xhekun.
Do ishte kënaqësi. Këtej, zonja Torrens.
Bukur. Shihemi më vonë, shpirt.
Pafshim, zemër.
Zonja Torrens, burri yt të prezantoi me emrin Uinifred.
Tani, ju jeni një "Uini" apo një "Fredi"?
Jam një Uendi.
Uendi. Shumë mirë. Kjo është më e bukur.
Kjo është kuzhina, apo jo?
Po, kjo është.
Si të duket, Deni? Është e mjaftueshme për ty?
Është vendi më i madh që kam parë.
Ky vend duket si një labirint gjigand.
Më duhet të lë thërrime buke sa herë që futem këtu.
Mos e ekzagjero kaq shumë.
Është e madhe, por është vetëm një kuzhinë.
Ka edhe shumë gjëra që nuk ke për t'i prekur kurrë.
As nuk do dija se çfarë të bëja nëse do i prekja.
Një gjë është e sigurt, nuk ke pse të merakosesh për ushqimin.
Ju mund të hani për një vit rresht dhe mos të keni të njëjtën gjë dy herë.
Ky është frigoriferi ynë.
Këtu mbajmë të gjithë mishin.
Keni 15 rosto brinje,
30 qese me hamburger,
12 gjela deti, rreth 40 pula,
50 fileto pule, dy dyzina me rosto derri
dhe 20 këmbë qengji. Të pëlqen qengji, Dok?
Nuk të pëlqen? Cili është ushqimi yt i preferuar?
Patate të skuqura me keçap.
Mendoj se mund ta bëjmë edhe atë, Dok.
Ecni përpara, tani. Kujdes ku shkelni.
Nga e dije që e thërrasim Dok?
- Më fal? - Dok. E thërrite Denin "Dok" dy herë.
Ashtu bëra?
Ne e thërrasim Dok ndonjëherë, si te kartonat e Bags Banit.
Por nga e dije ti?
Mendoj se ju kam dëgjuar juve që e keni thërritur ashtu.
Është e mundur. Por sinqerisht nuk mbaj mend
ta kemi thërritur ashtu kur kemi qenë me ty.
Gjithsesi, ai duket si një Dok, apo jo?
Si po kalon, Dok?
Tani, kjo është depoja e ushqimeve.
Këtu ne mbajmë
mallrat e thata dhe mallrat e paketuara.
Kemi fruta dhe perime të paketuara,
peshq dhe mish të paketuar, çereale të ngrohta dhe të ftohta.
Çereale të kripura, kornfleks, çereale me sheqer
bukë me sheqer, oriz me biskota, çokollatë të shkrirë dhe krem çokollate.
Dyzina kane me çokokrem.
60 kuti me qumësht pluhur.
Si thua për një akullore, Dok?
Kemi pjeshkë, kajsi,
rrush dhe kumbulla të thata.
Duhet t'i hash të gjitha që të jesh e lumtur.
- Si po kaloni? - Mirë.
Mund të të marrim pak zonjën Torrens? Jemi nisur për në bodrum.
Të premtoj që nuk do e mbajmë gjatë.
Pa problem, zoti Ulman. Sapo do kaloja te akullorja.
Të pëlqen akullorja, Dok?
Kështu mendova dhe unë.
Nuk e keni bezdi sikur t'i jepja Denit një akullore ndërkohë që presim, apo jo?
- Aspak. - Nuk e kemi bezdi.
- Mirë. - Të duket ide e mirë, Dok?
Në rregull, sillu mirë.
Çfarë lloj akulloreje të pëlqen?
Me çokollatë.
Me çokollatë do jetë. Eja, bir.
Është e mahnitshme, gjithë kjo gjullurdi sot.
Vizitorët dhe disa nga stafi ikën që dje,
por gjithmonë ditët e fundit janë të zhurmshme.
Të gjithë duan të largohen sa më shpejt të jetë e mundur.
Sonte në orën 5 nuk do e kuptosh që këtu ka pasur njerëz.
Tamam si një anije fantazmë, apo jo?
A e di pse unë e dija që ti e kishe emrin Dok?
Ti e di se për çfarë po flas, apo jo?
Më kujtohet kur isha djalë i vogël,
gjyshja ime dhe unë mund të zgjasnim bisedat
pa e hapur gojën fare.
Ajo e quante "shkëlqimi".
Dhe për një kohë të gjatë mendoja se vetëm unë dhe ajo
e kishim këtë "shkëlqim".
Si ti që mendoje se e kishe vetëm ti.
Por ka edhe njerëz të tjerë që e kanë,
ku shumica nuk e dinë, ose nuk e besojnë.
Sa kohë ke qenë në gjendje ta bësh?
Pse nuk do të flasësh për këtë?
Nuk duhet të flas.
Kush e thotë këtë?
Toni.
Kush është Toni?
Toni është një djalë i vogël që jeton në gojën time.
Është Toni ai
që të tregon gjëra?
Si t'i tregon këto gjërat?
Unë shkoj për të fjetur dhe ai më tregon gjëra.
Por kur zgjohem nga gjumi, nuk mbaj mend gjë.
A e dinë mami dhe babi yt për Tonin?
A e dinë ata që ai të tregon gjëra?
Toni më ka thënë që të mos i tregoj.
Të ka thënë Toni ndonjë gjë për këtë vend?
Për Hotelin Overluk?
Nuk e di.
Mendohu shumë, Dok.
Mendo.
Ndoshta më ka treguar diçka.
Mundohu ta gjesh se çfarë ishte.
Zoti Halloran, a ke frikë nga ky vend?
Nuk kam frikë nga asgjë këtu.
Vetëm se,
disa vende janë si njerëzit.
Disa shkëlqejnë,
disa jo.
Mund të them se Hoteli Overluk
ka një lloj shkëlqimi.
A ka ndonjë gjë të keqe këtu?
E di, Dok, kur një gjë ndodh
lë pas gjurmët e saj.
Si përshembull,
kur dikush thek bukën.
Ndoshta kur disa gjëra ndodhin lënë gjurmë të tjera pas.
Lënë gjëra që jo çdokush i dallon.
Por gjëra që njerëzit që shkëlqejnë i dallojnë.
Siç shikojnë gjëra që nuk kanë ndodhur ende,
apo ndonjëherë shohin edhe gjëra që kanë ndodhur shumë kohë më parë.
Mendoj se kanë ndodhur shumë gjëra
në këtë hotel këto vite.
Dhe jo të gjitha ishin të mira.
Po për dhomën 237?
Dhoma 237?
Ti ke frikë nga dhoma 237, apo jo?
Jo, nuk kam.
Zoti Halloran, çfarë ka në dhomën 237?
Asgjë.
Nuk ka gjë në dhomën 237.
Por ti nuk ke pse hyn atje.
Kështu që rri larg asaj.
Kupton? Rri larg!
Mirëmëngjes, zemër.
Mëngjesi është gati.
Sa është ora?
Gati 11:30.
Krisht.
Mendoj se kemi ndenjur zgjuar vonë.
E di.
I kam bërë ashtu siç i do ti, you like them, të skuqura.
Bukur.
Është shumë bukur jashtë.
Si thua të bëjmë një xhiro pasi të mbarosh mëngjesin?
Mendoj të shkruaj diçka në fillim.
Ke ndonjë ide?
Shumë ide.
Asnjë të mirë.
Diçka do dalë.
Duhet të mësohesh të shkruash çdo ditë si më parë.
Vetëm kjo duhet.
Është shumë bukur këtu lart, apo jo?
Më pëlqen shumë.
Vërtet më pëlqen.
Nuk kam qenë ndonjëherë kaq i gëzuar ose rehat.
Është e mahnitshme se sa shpejt mësohesh me një vend kaq të madh.
Ta them unë, kur erdhëm në fillim
mendova se ishte disi e frikshme.
Unë rashë në dashuri me të që në fillim.
Kur erdha këtu lart për intervistën
mu duk sikur kisha qenë më parë këtu.
Dua të them, të gjithë kemi momente dezha vu-je,
por kjo ishte qesharake.
Ishte tamam sikur e dija
se çfarë kishte në çdo cep këtu.
Humbësi duhet të mbajë të pastër Amerikën. Si të duket?
- Në rregull. - Dhe ti do humbasësh.
Dhe unë do të të kap. Bën mirë të vraposh shpejt!
Ki kujdes!
Po afrohem.
Humbësi duhet të mbajë pastër Amerikën.
Deni, fitove ti.
Ta bëjmë me hap pjesën tjetër të kësaj.
Më jep dorën.
A nuk është e bukur?
Fund i mbyllur.
Ja dolëm.
A nuk është e bukur?
Është kaq e bukur.
Nuk mendoja se do ishte kaq e madhe.
Çkemi, zemër.
Si po kalon?
Mirë.
Shkruajte shumë sot?
Televizioni i motit tha se do bjerë dëborë sonte.
Çfarë mund të bëj unë?
Hë pra, zemër.
Mos u bëj kaq i pakënaqur.
Unë nuk
po bëhem si i pakënaqur.
Dua vetëm të mbaroj punën time.
Në rregull. Të kuptoj.
Do kthehem më vonë me disa sanduiçë.
Ndoshta atëherë do më lësh të lexoj diçka.
Uendi,
më lër të të shpjegoj diçka.
Kur vjen dhe ndërhyn këtu, ti po prish përqëndrimin tim.
Po më shpërqëndron
dhe do duhet kohë që t'i kthehem asaj që nisa.
Kupton?
Mirë.
Do bëjmë një rregull të ri:
Sa herë që jam unë këtu
dhe më dëgjon duke shkruajtur,
ose çfarëdo dreqin të jem duke bërë këtu,
kur jam këtu, do të thotë që po punoj.
Kjo do të thotë që nuk duhet të hysh.
Mendon se e përballon këtë?
Mirë.
Pse nuk fillon që tani dhe të shporresh që këtu?
E di që ke më shumë.
Dole huq!
Nuk kam më!
Nuk ka mëshirë.
E dija.
Ky është KDIK 12 duke pritur KDIK 1 .
KDK 12 për KDK 1.
Ky është KDIK 1. Po të dëgjojmë. Marrje.
Çkemi, jam Uendi Torrens në Hotelin Overluk.
Çkemi, si po kaloni juve atje? Marrje.
Jemi shumë mirë.
Por telefoni nuk punon mirë.
Mos është shkëputur linja? Marrje.
Po, disa linja janë shkëputur për shkak të stuhisë. Marrje.
Ka ndonjë shpresë që të riparohen sa më shpejt? Marrje.
Epo, nuk do doja të të shpresoja kot.
Shumicën e dimrave ato rrinë në atë gjendje deri në pranverë. Marrje.
Kjo stuhi ishte e fuqishme, apo jo? Marrje.
Po. Ishte një nga më të këqijat që kemi pasur në vite.
Ka ndonjë gjë tjetër që mund të bëjmë për ju, zonja Torrens?
Them se jo. Marrje.
Nëse keni ndonjë problem mund të na flisni këtu.
Dhe, zonja Torrens?
Mendoj se do ishte e mirë ta linit radion të ndezur gjatë gjithë kohës.
Në rregull. Kështu do bëjmë.
Ishte kënaqësi të flisja me ty.
Pafshim. Marrje dhe mbyllje.
Çkemi, Deni.
Eja dhe luaj me ne.
Eja dhe luaj me ne, Deni.
Përgjithmonë...
Dhe gjithmonë...
Dhe gjithmonë.
Toni,
kam frikë.
Kujto se çfarë tha zoti Holloran.
Janë vetëm si figurat në një libër, Deni.
Nuk është e vërtetë.
Të lutem, më lër të të jap disa para.
Nuk do e vrisja mendjen për këtë.
Epo, por si të ta shlyej?
Nuk ka gjë. Vërtet.
Epo, unë do pi kafe.
Do dëshiroje edhe ti?
Sigurisht.
Bukur. Ulu.
Biskota të shijshme. Merr ca.
Kafeja do jetë gati për disa minuta.
Mund të shkoj në dhomën time dhe të marr lodrën prej zjarrfikëse?
Jo tani. Babi po fle.
Nuk do bëj zhurmë.
Hë pra, Dok.
Ai shkoi në krevat vetëm para disa orësh.
Nuk mund të presësh edhe pak?
Nuk do bëj zhurmë fare. Do ec në majë të gishtave.
Në rregull.
Por kujdes mos bësh zhurmë.
Nuk do bëj, mami.
Sigurohu që të kthehesh sërish,
sepse do bëj drekën tani.
Në rregull, mami.
Mund të shkoj te dhoma dhe të marr zjarrfikësen time?
Eja këtu për një minutë.
Si po kalon, Dok?
Po kalon një kohë të mirë?
Po, babi.
Mirë.
Dua që të kalosh bukur.
Ashtu po bëj, babi.
Ndihesh keq?
Jam vetëm pak i lodhur.
Atëherë pse nuk fle gjumë?
Nuk mundem.
Kam shumë punë për të bërë.
Të pëlqen ky hotel?
Më pëlqen.
E dua.
Po ti?
Ashtu them.
Mirë.
Dua që të të pëlqejë ky vend.
Do doja të qëndronim këtu përgjithmonë,
dhe gjithmonë,
dhe gjithmonë.
Çfarë?
Ti nuk do na lëndoje mua dhe mamin, apo jo?
Çfarë do të thuash?
Mamaja jote ta ka thënë këtë?
Që do të të lëndoja?
Jo, babi.
Je i sigurt?
Po, babi.
Të dua, Deni.
Të dua më shumë se çdo gjë tjetër
në të gjithë botën
dhe nuk do bëja kurrë asgjë për të të lënduar...
Kurrë.
Ti e di këtë, apo jo?
Po, babi.
Mirë.
Mami, je aty?
Çfarë ndodhi?
Zemër,
çfarë ke?
Sapo pata
makthin më të keq.
- Ishte ëndrra më e frikshme që kam parë. - Është në rregull tani.
Vërtet.
Ëndërrova sikur
të vrava ti dhe Denin.
Por jo vetëm të vrava ty.
Të preva në copa të vogla.
Zot i madh.
Mendoj se po më ikën truri.
Gjithçka do shkojë mirë.
Eja. Ngrihu nga dyshemeja.
Këtu. Ngrihu.
Është në rregull.
Deni!
Gjithçka është në rregull!
Shko të luash në dhomën tënde për pak.
Babai yt ka një dhimbje koke.
Deni, më dëgjon kur flas? Shko luaj në dhomën tënde.
Zemër, më lër ta nxjerr prej këtej.
Kthehem shpejt.
Pse nuk më bindesh?
Zot i madh.
Çfarë i ndodhi qafës tënde?
Ti ja bëre këtë atij,
apo jo?!
Ti bir kurve!
Ti ja bëre këtë!
Apo jo?!
Si munde?!
Zot! Do jepja çdo gjë për një pije.
Do jepja këtë dreq shpirti
vetëm për një gotë birrë.
Çkemi, Llojd.
Është mbrëmje e mërzitshme, apo jo?
Po, ashtu është, zoti Torrens.
Çfarë do të marrësh?
Jam shumë i lumtur që më pyete Llojd,
sepse kam dy 20-she
dhe dy 10-she në portofol.
Isha i frikësuar se mos do rrinin këtu deri në prill.
Kështu që:
Ti më jep një shishe burboni
dhe një gotë me disa akull.
Mund ta bësh këtë, apo jo Llojd?
Nuk je shumë i zënë, apo jo?
Jo, zotëri. Nuk jam i zënë fare.
Burrë i mirë.
Ti bëji gati,
ndërsa unë do i pi me fund, një nga një.
Barra e njeriut të bardhë, Llojd.
Barra e njeriut të bardhë.
Shiko, Llojd,
duket se jam bosh në këtë moment.
Si është fatura ime deri tani?
Fatura është mirë, zoti Torrens.
Bukuri.
Më pëlqen ti, Llojd.
Më ke pëlqyer gjithmonë.
Ke qenë më i miri nga ata të gjithë.
Banakieri më i mirë
nga Timbuktu deri në Portland, Mejn.
Ose Portland, Oregon.
Faleminderit që më thua kështu.
Kjo është për 5 muajt më të tmerrshëm në hotel
dhe për dëmet e pandreqshme që më ka sjellë.
Si shkojnë gjërat, zoti Torrens?
Gjërat mund të shkojnë më mirë.
Gjërat mund të shkojnë shumë më mirë.
Shpresoj mos të jetë serioze.
Asgjë serioze.
Vetëm një problem i vogël
me bankën e vjetër të spermës atje lart.
Asgjë që nuk mund ta përballoj.
Faleminderit.
Gratë.
Nuk mund të jetosh me to,
nuk mund të jetosh pa to.
Fjalë të mençura, Llojd.
Fjalë
të mençura.
Nuk kam vënë kurrë dorë mbi të, ta hajë dreqi.
Nuk kam vënë.
Nuk i kam prekur një fije floku asaj dreq koke të vogël.
E dua atë bir kurve.
Do bëja gjithçka për të.
Çdo lloj gjëje.
Por ajo kurva!
Derisa të jem gjallë
ajo nuk do më lërë ta harroj atë që ndodhi.
E lëndova vetëm një herë, mirë?
Ishte një aksident.
Pa dashje.
Mund t'i kishte ndodhur gjithkujt.
Dhe ishte para tre vjetësh!
Ai pleshti i vogël i kishte shpërndarë gjithë letrat e punë përtokë.
Ajo që doja të bëja ishte ta tërhiqja.
Një moment humbjeje e ekuilbrit të muskulit.
Dua të them...
Ushtrova pak më shumë energji
në fraksion të sekondit.
Falë zotit qenke këtu.
Është dikush tjetër në hotel me ne.
Është një grua e çmendur në një nga dhomat.
U mundua të mbyste Denin.
Të ka ikur gjë truri?
Është e vërteta! Vërtet.
Të betohem. Deni më tha.
Ai shkoi në një nga dhomat.
Dera ishte hapur dhe pa këtë grua të çmendur në vaskë.
Ajo u munduar ta mbyste!
Cila dhomë ishte?
Na vjen keq. Thirrja juaj nuk u kompletua.
Nëse dëshironi ndihmë, ju lutem telefononi operatorin.
Po, jam unë.
Falë zotit.
Gjete gjë?
Jo. Asgjë.
Nuk pashë asnjë dreq gjëje.
Shkove në dhomën që tha Deni? Te 237?
Po, ashtu bëra.
Dhe ti nuk pe asgjë?
Asgjë fare.
Si është ai?
Është ende në gjumë.
Mirë.
Jam i sigurt se do jetë sërish vetvetja në mëngjes.
Je i sigurt që ishte dhoma e duhur?
Dua të them, ndoshta Deni u gabua.
Tek ajo dhomë do ketë shkuar.
Dera ishte e hapur dhe dritat ishin të ndezura.
Nuk arrij ta kuptoj.
Po të nxirat në qafën e tij?
Dikush ja bëri atij.
Mendoj
se i bëri vetë.
Jo.
Nuk është e mundur.
Nga versioni i tij i historisë,
nuk ka shpjegim tjetër.
Apo ka?
Nuk është shumë ndryshe nga ai episodi
që pati para se të vinim këtu.
Apo jo?
Sido që të jetë shpjegimi,
mendoj se
duhet ta largojmë Denin prej këtej.
Ta largojmë prej këtej?
Do të thuash,
të largohemi nga hoteli?
Është kaq
e zakonshme nga ty që të krijosh një problem të tillë
kur unë kam një mundësi për të arritur diçka!
Kur po punoj vërtet!
Duhet të bëj si të thuash ti kur të largohemi nga ky vend, apo jo?
Do vërtitem autostradave, do punoj në një lavazh.
Të thonë ndonjë gjë këto?
Të kam lënë të ma dhjesësh jetën deri tani,
por nuk do të të lë të ma dhjesësh edhe kësaj radhe.
Mirëmbrëma. Servisi i Pyllit.
Emri im është Dik Holloran.
Jam shefi i kuzhinës të Hotelit Overluk.
Mirëmbrëma, zoti Holloran. Çfarë mund të bëj për ty?
Jam munduar të bëj një thirrje urgjente atje lart,
por operatori tha se linjat e telefonit janë shkëputur.
Shumë linja janë shkëputur për shkak të stuhisë.
Nuk dua t'ju fus në telashe,
por atje lart është një familje me një fëmijë të vogël krejt vetëm.
Dhe me këtë stuhi
do doja që t'i bëje një thirrje në radio,
vetëm për të parë nëse gjërat shkojnë mirë.
Do e bëja me shumë kënaqësi.
Pse nuk më merr pas 20 minutash?
Faleminderit shumë. Do e bëj.
Në rregull, zotëri.
Mirëmbrëma, zoti Torrens.
Mirëmbrëma.
Çkemi, Llojd.
Isha larg, por tani jam prapë këtu.
Mirëmbrëma, zoti Torrens.
Më bëhet qejfi që të shoh.
Është mirë të jem sërish këtu, Llojd.
Çfarë do marrësh, zotëri?
Një gjë për shplarje.
Burbon pra.
Ajo do funksionojë.
Është falas për ty, zoti Torrens.
Falas?
Paratë e tua nuk kanë vend këtu.
I ke të paguara.
I paskam të paguara.
Pije, zoti Torrens.
Unë jam tipi i njeriut që do të dijë se kush ja blen pijet, Llojd.
Nuk është çështje që të shqetëson, zoti Torrens.
Të paktën, jo në këtë pikë.
Si të thuash ti, Llojd.
Si të thuash ti.
Zot! Më vjen shumë keq, zotëri.
Zot i madh.
Ta prisha fare xhaketën, zotëri.
Nuk ka problem. Kam shumë xhaketa.
Kam frikë se është advokaat (pije). Do e lërë shenjë përgjithmonë.
Advokaat është?
Po, zotëri. Gjëja më e mirë është
të shkojmë në tualetin e burrave
dhe ta heqim me pak ujë.
Duket sikur edhe te ty paska lënë njollë
more djalë i vjetër.
Nuk ka rëndësi kjo, zotëri. Ti je i rëndësishmi.
Gjë e mirë kjo që the.
Sigurisht që duhej ta kisha ndërruar xhaketën
para se peshqit dhe patat të fillonin festën.
Shumë e zgjuar, zotëri.
Këtu, do e mbaj
këtë për ty.
Faleminderit, zotëri.
Pa të shohim nëse mund ta përmirësojmë me pak ujë, zotëri.
Në rregull, unë po lë
burbonin dhe advokaatoja është këtu poshtë.
Vetëm një moment, zotëri.
Në rregull.
Si të thërrasin ty këtej?
Grejdi, zotëri. Delbert Grejdi.
Grejdi?
Po, zotëri.
Delbert Grejdi.
E saktë, zotëri.
Zoti Grejdi,
mos të kam parë diku më parë?
Nuk besoj, zotëri.
Po hiqet tani, zotëri.
Zoti Grejdi,
a nuk ishit dikur kujdestari juve këtu?
Nuk besoj, zotëri.
Je një burrë i martuar, apo jo?
Po, zotëri.
Kam një grua dhe dy vajza.
Dhe,
ku janë ato tani?
Diku rrotull. Nuk jam i sigurt.
Ju ishit kujdestari këtu.
Të njoha.
Pashë fotot e tua në gazetë.
Ti
preve gruan dhe vajzat e tua në copa.
Dhe
më pas hodhe trutë në erë.
Kjo është e çuditshme, zotëri.
Nuk kam asnjë kujtesë të kësaj gjëje.
Zoti Grejdi,
ju ishit kujdestari këtu.
Më vjen keq që të kundërshtoj, zotëri,
por ju
jeni kujdestari.
Ju gjithmonë keni qenë kujdestari.
Duhet ta dish.
Unë gjithmonë kam qenë këtu.
A e dinit, zoti Torrens,
që djali juaj
po mundohet të fusë një person të jashtëm
në këtë situatë?
E dinit këtë?
Ashtu do bëjë, zoti Torrens.
Cilin?
Një zezak.
Zezak?
Një zezak
kuzhinier.
Si?
Djali juaj
ka një talent të paparë.
Nuk mendoj se e dini se sa i paparë është.
Por ai po mundohet ta përdorë talentin e tij
kundër dëshirës tënde.
Epo,
ai është një djalë kokëfortë.
Me të vërtetë është, zoti Torrens.
Një djalë vërtet kokëfortë.
Më tepër,
një djalë çapkën,
nëse mund ta them kështu.
Është mamaja e tij.
Ajo
ndërhyn.
Ndoshta ata duan një
qortim të mirë.
Nëse
nuk e ke problem që po e them.
Ndoshta
pak më shumë.
Vajzat e mia
nuk e kishin qejf Overlukun në fillim.
Madje njëra nga to vodhi një pako shkrepse
dhe u mundua ta digjte këtë vend.
Por unë
i ndreqa ato.
Dhe kur gruaja ime u mundua të më ndalonte,
unë
e ndreqa dhe atë.
Kemi Macen e Dëborës.
Nëse moti i keq ndalon,
mund të
zbresim poshtë malit.
Mund të telefonoj policinë në fillim
dhe
t'i them që po vijmë
kështu që
ata do na kërkojnë në rast se nuk ja dalim.
Dhe nëse Xheku nuk vjen me ne,
do i them që do ikim vetëm.
Vetëm kaq.
Redrum.
Çfarë ke, zemër?
Redrum!
Pe ndonjë ëndërr të keqe?
Zemër?
Deni nuk është këtu, zonja Torrens.
Hë pra, shpirt.
Zgjohu.
Sapo pe një ëndërr të keqe.
Gjithçka është në rregull.
Deni nuk mund të zgjohet, zonja Torrens.
Zgjohu!
Hë pra.
Tani.
Zgjohu!
Deni ka ikur, zonja Torrens.
Ky është KDK 1 duke thërritur KDK 12.
KDK 1 duke thërritur KDK 12.
Po më dëgjoni?
Ky është KDK 1 duke thërritur KDK 12.
KDK 1 duke thërritur KDK 12.
Më dëgjoni?
Ky është KDK 1 duke thërritur KDK 12.
KDK 1 duke thërritur KDK 12.
Po më dëgjoni?
Mirëmbrëma. Servisi i Pyllit.
Jam Dik Holloran përsëri.
Mora pak më parë për njerëzit në Hotelin Overluk
U munduam t'i kontaktonim, por nuk u përgjigjën.
Ndoshta e kanë fikur radion ose nuk arrijnë ta dëgjojnë.
Nëse do, mund t'i kontaktoj sërish.
Shumë e sjellshme nga ana jote.
Do të të marr më vonë.
Pafshim.
Më falni, zonjushë. Në çfarë ore do arrijmë në Denver?
Duhet të arrijmë në 8:20, zotëri.
Shumë faleminderit.
Garazhi i Dirkin.
Mund të flas me Lerrin?
Unë jam.
Çkemi, Lerri. Jam Dik. Dik Holloran.
Dik! Si po kalon?
Si është moti atje?
Nuk jam në Florida. Po të flas nga aeroporti Stejpëllton.
Çfarë po bën aty?
Sapo erdha nga Majemi. Do shkoj në Hotelin Overluk sot.
Si është moti aty?
Fshirësit e dëborës po i mbajnë mjetet në lëvizje,
por rrugët e malit janë të bllokuara.
Atëherë do më duhet një Mace Dëbore për t'u ngjitur.
Mund të më rregullosh një?
Çfarë problemi ka që do të shkosh sot atje,
dhe veçanërisht me këtë kohë?
Lerri, vetëm mes nesh, kemi një problem shumë serioz
me njerëzit që po kujdesen për hotelin.
Dolën që janë handikapata të dyshimtë.
Më telefonoi Ulmani mbrëmë.
Dhe unë duhet të shkojë t'i shoh nëse duhen ndërruar.
Për sa kohë vjen deri këtu?
Rreth pesë orë.
Do marr me qira një makinë këtu në aeroport..
Në rregull, do kujdesem unë.
Faleminderit, Lerri. E vlerësoj shumë këtë.
Nuk ka problem. Kujdes rrugës.
Zemër?
Më dëgjo pak, mirë?
Unë do shkoj të flas me babin për disa minuta
dhe do kthehem sërish.
Dua që të rrish këtu
dhe të shohësh kartonat, mirë?
Në rregull, zemër?
Po, zonja Torrens.
Mirë pra.
Do kthehem për pesë minuta.
Do e kyç derën.
Si të duket?
Çfarë bën këtu poshtë?
Unë vetëm
doja
të flisja me ty.
Mirë.
Le të flasim.
Për çfarë do të flasësh?
Nuk më kujtohet.
Nuk të kujtohet.
Jo,
nuk më kujtohet.
Ndoshta ishte për Denin?
Ndoshta ishte për të.
Mendoj se duhet të flasim për Denin.
Mendoj
se duhet të flasim se çfarë do bëjmë me të.
Çfarë do bëjmë me të?
Nuk e di.
Nuk mendoj se the të vërtetën.
Mendoj se ke disa ide të qarta
se çfarë duhet bërë me Denin.
Dhe unë dua të di se si janë.
Epo, unë
mendoj se ndoshta duhet ta çojmë te një doktor.
Ti mendon se "ndoshta" duhet ta çojmë te një doktor?
Kur mendon se "ndoshta" duhet ta çojmë te një doktor?
Sa më shpejt të jetë e mundur?
"Sa më shpejt të jetë e mundur?"
Të lutem.
Ti mendon se nuk është mirë nga shëndeti?
Po.
Dhe je e shqetësuar për të.
Dhe a je e shqetësuar për mua?
Sigurisht që jam.
Sigurisht që je!
Ke menduar ndonjëherë për përgjegjësitë e mia?
Për çfarë po flet?
Ke pasur ndonjë moment
mendimi për përgjegjësitë e mia?
Ke menduar vetëm për një moment
për përgjegjësitë e mia te punuesit?!
Të kujtohet që
unë kam pranuar të kujdesem për hotelin deri në 1 Maj?
Të shqetëson ty
që pronarët e këtij vendi kanë besimin e plotë te unë
dhe që unë kam firmosur një kontratë pranimi
përgjegjësinë e së cilës e kam pranuar?
E ke më të voglën ide
se çfarë fisnikërie dhe parimi kryesor është?
Të ka shqetësuar ndonjëherë fakti që si do të ishte e ardhmja ime
nëse do dështoja të mbaja përgjegjësitë e mia?
Të ka shqetësuar ndonjëherë?!
Rri larg meje!
Pse?
Dua vetëm të kthehem te dhoma ime.
Pse?
Epo,
jam shumë e hutuar.
Dua një moment për të kuptuar gjërat që po ndodhin.
Kishe gjithë jetën tënde për të kuptuar gjëra!
Çfarë të mire të sjellin disa minuta tani?
Rri larg meje!
Të lutem!
Mos më lëndo.
Nuk do të të lëndojë.
Rri larg meje!
Rri larg!
Zemër.
Drita e jetës sime.
Nuk do të të lëndojë.
Nuk më le ta mbaroja fjalinë.
Unë thashë, "Nuk do të të lëndoj."
Unë thjesht do të të nxjerr trutë.
Do të t'i nxjerr ato trutë e tua.
Rri larg meje!
Nuk do të të lëndoj.
Rri larg meje!
Rri larg!
Të lutem!
Boll e tunde shkopin.
Rri larg meje.
Ule poshtë shkopin, Uendi.
Ndalo!
Më jep shkopin.
Të lutem!
- Rri larg! - Më jep shkopin.
Ndalo!
Më jep shkopin.
- Rri larg meje. - Boll e tunde shkopin.
Të lutem ndalo!
Më jep shkopin.
Rri larg meje.
- Ndalo! - Ma jep shkopin.
Zot i madh!
Çfarë po bën?
Prit një minutë.
Çfarë je duke bërë?
Çfarë po bën?
Prit një minutë!
Çfarë po bën?
Hape derën!
Ta hajë dreqi!
Më lër të dal! Hape këtë dreq dere!
Uendi, dëgjo.
Më lër jashtë dhe do e harroj të gjithën.
Do sillem sikur nuk ka ndodhur asgjë.
Zemër.
Mendoj se ma ke vrarë shumë keq kokën.
Jam i trullosur.
Dua një doktor.
Zemër.
Mos më lër këtu brenda.
Unë do largohem tani.
Do mundohem
të zbres Denin poshtë
me Macen e Dëborës.
Do sjell një doktor kur të vij.
Po shkoj tani.
Po të pret një surprizë e madhe.
Ti nuk ke për të shkuar asgjëkundi.
Shko kontrollo Macen e Dëborës dhe radion që të kuptosh se ç'po them.
Shko kontrolloji.
Shko kontrolloji!
Shko kontrolloji.
Jam Grejdi, zoti Torrens.
Delbert Grejdi.
Grejdi?
Çkemi, Grejdi.
Zoti Torrens,
e shoh që nuk qenke kujdesur
për atë punën që folëm.
Mos e përmend tani, zoti Grejdi.
Do e rregulloj atë punë sapo të dal jashtë prej këtu.
Vërtet do e bësh, zoti Torrens?
Unë pyes veten.
Kam dyshimet e mia.
Unë dhe të tjerët besojmë se
ti nuk ke zemër për këtë.
Nuk ta mban ta bësh.
Më jep edhe një mundësi që të ta tregoj, zoti Grejdi.
Vetëm këtë dua.
Gruaja juaj është më e fortë nga çfarë e imagjinuam, zoti Torrens.
Disi më
e shkathët.
Ka gjëra më të mira se ty.
Vetëm për momentin, zoti Grejdi.
Vetëm për momentin.
Kam frikë se duhet të përballesh me këtë punë
në mënyrën më të dëmshme të mundshme.
Kam frikë
se është e vetmja gjë që mund të bësh.
Nuk ka asgjë më të
rëndësishme se kjo, zoti Grejdi.
Jep fjalën për këtë, apo jo, zoti Grejdi?
Të jap fjalën.
Redrum.
Deni, ndalo!
MURDER - VRASJE
Jam në shtëpi.
Dil, dil, kudo që të jesh.
Nuk mund të dal jashtë.
Vrapo!
Vrapo dhe fshihu!
Vrapo!
Shpejt!
Derrkucë të vegjël, më lini të futem.
Jo, kurrë, në asnjë mënyrë.
Më pas unë do zemërohem
dhe do shfryj
dhe do e shkund shtëpinë!
Të lutem!
Mos!
Ndalo!
Ja ku është Xhoni!
Përshëndetje?
Ka njeri?
Përshëndetje?
A ka njeri?
A ka njeri këtu?
Deni djalë!
Unë po vij!
Po vij, Deni!
Festë e bukur, apo jo?
Po vij!
Nuk mund të largohesh!
Jam prapa teje!
- Mami! - Deni, eja këtu!
Mami.
Përktheu: Prototype www.titra.al