NIENAWISTNA ÓSEMKA Wersja polska: BDiP.pl
Znajdź nas: facebook.com/BDiP.pl
Przekład: dakota
Prosimy o wspieranie naszych zbiórek charytatywnych.
ROZDZIAŁ PIERWSZY OSTATNI DYLIŻANS DO RED ROCK
Znajdzie się miejsce?
Ktoś ty, u diabła, i co im się stało?
Major Marquis Warren, były kawalerzysta.
Obecnie w służbie sądu. Transportuję paru łajdaków.
- Mam papiery na potwierdzenie. - Wieziesz ich do Red Rock?
- Tam zmierzacie? - Tak.
Zamieć depcze nam po piętach od trzech godzin.
Nie uciekniemy przed nią do Red Rock.
To pewnie zwiewacie do zajazdu Minnie.
Się wie.
Mogę się zabrać?
Czarniawy, mnie to obojętne, ale nie ja decyduję.
- A kto? - Gość w wozie.
Nie lubi towarzystwa?
Zapłacił za prywatną podróż. I nie szczędził grosza.
Jak liczysz na podwózkę, musisz z nim gadać.
Tak właśnie zrobię.
Stój, czarny.
Zanim podejdziesz,
wyciągnij broń i połóż na tamtym głazie.
Potem podnieś ręce wysoko nad głowę.
Wtedy możesz podejść.
Wolno jak melasa.
- Ufny gościu. - Nie za bardzo.
Połóż.
Podejdź.
Mówiłem wysoko nad głowę, do diabła.
Teraz podchodź.
Wystarczy.
A niech mnie.
Znam cię. Pułkownik jakiś tam Warren.
Major Marquis Warren.
Też cię znam.
Raz jedliśmy obiad w Chattanoodze.
- John „Kat” Ruth. - To ja.
- Ile to czasu minęło? - Od obiadu?
Osiem miesięcy.
Może mi wyjaśnisz, co afrykański łowca głów
robi w Wyoming podczas takiej śnieżycy.
Wiezie parę głów do Red Rock.
- Więc nadal działasz? - Przecież wiesz.
Gdzie twój koń?
Musieliśmy obrać okrężną drogę. Koń nie podołał.
- Nie znasz tej dzierlatki? - Nie.
- Nawet jej nazwiska? - Nie.
- Czyli wszystko gra. - Taką mam nadzieję.
Majorze Warren, to Daisy Domergue.
Domergue, dla ciebie to jest major Warren.
Siemasz, czarnuchu.
Ostra jest.
Nie lubią być nazywani czarnuchami.
To obraźliwe.
- Gorzej mnie nazywano. - Zapewne.
- Nie słyszałeś o niej? - A powinienem?
Żaden z niej przestępca stulecia,
ale może słyszałeś o cenie za jej głowę.
- Ile? - Dziesięć tysięcy.
- Zabiła prezydenta? - Niezupełnie.
Dziesięć tysiaków jest już właściwie moje.
Więc wolę nie podwozić, szczególnie konkurentów.
Rozumiem, ale nie potrzebuję jej.
Moi są warci razem osiem tysięcy.
To mi wystarczy.
Pokaż ich papiery.
Jak mówiłem, powoli niczym melasa.
Cofnij się.
Nie chcę przeszkadzać, ale goni nas śnieżyca.
Musimy się gdzieś schronić.
Wiem, zamknij się i daj mi pomyśleć.
Dobra, spróbujemy, ale broń oddasz woźnicy.
Chyba mu nie pozwolisz z nami jechać.
Niech siedzi obok O.B.
Jak ci się podoba ten dźwięk, suko?
Czyż nie cudowny?
Znowu otworzysz gębę, to stracisz zęby, jasne?
Chcę usłyszeć „jasne”.
Jasne.
Pomożesz przywiązać tamtych do dachu?
Daj potem O.B. 50 dolców, to ci pomoże.
Zgadzam się z nim. Martwi mnie ta śnieżyca.
- Też pomóż, będzie szybciej. - Cholera, już tego żałuję.
Nie mogę wam pomóc, jestem do niej przykuty.
To się nie zmieni,
dopóki osobiście nie wsadzę jej do celi.
Zrozumiałeś?
- Zrozumiałem. - Dobrze.
Co się stało z twoim koniem?
Był stary. Miałem go jakiś czas.
Gdy pogoda się popsuła, mimo starań nie dał rady.
- Szkoda. - Prawda.
Przebyliśmy wiele mil ze starym Lashem.
Był jak najlepszy przyjaciel.
Choć nie uznaję głupich zwierząt za przyjaciół.
Ale brakuje mi go.
- Kim ona jest? - Zabójczą suką.
Nie masz oporów, żeby powiesić kobietę.
„Kobietę”, czyli ją? Nie mam oporów.
- Wieziesz ją na stryczek. - Oczywiście.
- Zostaniesz popatrzeć? - Żebyś wiedział.
Chcę słyszeć, jak trzaśnie jej kark.
Nie czekasz, aż zawisną?
Moi nigdy nie wiszą, bo nie docierają żywi.
- Nigdy? - Przenigdy.
Gadaliśmy o tym w Chattanoodze.
Żywy więzień to proszenie się o śmierć.
Nie zasnę, to mnie nie zaskoczy.
Za ciężka harówka.
- Nie miało być łatwo. - Ciężko też nie.
Dlatego nazywają go „Katem”.
Jeśli na liście jest „żywy lub martwy”,
inni strzelą ci w plecy i dostarczą twoje zwłoki.
Gdy złapie cię „Kat”, nie zginiesz od kuli w plecy.
Gdy cię dorwie, to zawiśniesz.
Przeceniasz go, czarnuchu.
Zapewne ma jaja, ale pod kopułą hula wiatr.
Daisy, ustalmy pewien system komunikacji.
Kiedy rąbnę cię w nos, to masz milczeć.
Jasne?
Jasne.
Hej, słodki, mały kotku. Powiedz, jaki masz problem.
Ci, którym mówisz o kłopotach swych,
naprawdę mają w nosie cię.
Powiedz mi, o czym myślisz, bo gdy koszmar ci się przyśni,
w oddali światełko błyśnie, wtedy przyjdę uratować cię.
Wiele dziewczyn chodzi zapłakanych,
lecz to nie twój styl.
Od dawna kogoś szukasz, żeby zwierzyć się.
Usiądź obok mnie i pokaż swoją uśmiechniętą twarz.
Zrzuć wieloletnie kłopoty, a ja rozwiążę je.
Spotkaliśmy się tylko raz
i nie chciałbym być zbyt wścibski, ale...
- Wciąż go masz? - Co mam?
List od Lincolna.
Pewnie.
Przy sobie?
- Gdzie? - Tutaj.
Musisz się z nim ostrożnie obchodzić
i pewnie nie chcesz go ciągle wyjmować.
Ale mógłbym go znów zobaczyć?
Masz rację. Nie lubię go wyjmować.
Ale uratowałeś mi życie, więc ci pokażę.
„Droga Mary Todd woła, więc pora iść spać”.
Droga Mary Todd.
- Wzruszające. - To prawda.
Wiesz, co to jest?
List od Lincolna. Od Lincolna do niego.
Pisali do siebie w czasie wojny.
Byli kumplami. A to tylko jeden z listów.
Stój!
Ty głupia...
Wyrwałaś mi ramię.
Nie po to wlokę tego śmierdziela,
żebyś złamał jej kark tuż pod miastem.
Ty jej pokazałeś mój list. Dałem go tobie, nie jej.
Ten czarnuch chce rozwalić mi szczękę.
Jak zniszczysz list, „ten czarnuch” cię ukatrupi.
A ja będę na to patrzył i się śmiał.
W porządku?
Wygląda gorzej, ale to nic takiego.
Tak czarnuchy traktują swoje damy?
Żadna z ciebie dama.
- Panie Ruth! - Czego?
Kolejny człowiek na drodze.
Co?!
Mówię, że kolejny człowiek na drodze.
Sporo ludzi tu łazi, jak na taką śnieżycę.
Ja i tamten to „faktycznie” sporo.
Sytuacja się zmienia.
8 kafli to dużo dla czarnucha. 18 z partnerem - jeszcze lepiej.
Sądzisz, że jestem z nimi w zmowie?
- Załóż je. - Nie noszę kajdanek.
Zakładaj albo przestaniesz martwić się o cokolwiek.
ROZDZIAŁ DRUGI SKURCZYBYK
Oddaj broń woźnicy.
Drażliwy jesteś.
Zrób to i daruj sobie żarty.
- Skoro tak mówisz. - Mówię.
Oddałem.
- Masz je, O.B.? - Mam.
Weź lampę w jedną rękę, drugą trzymaj na widoku.
Przejdź tam, chcę ci się przyjrzeć.
A niech mnie byk popieści. Ty jesteś Chris Mannix?
- Czy my się znamy? - Niezupełnie.
- Znasz gościa? - Tylko jego reputację.
Stawia mnie pan w niekorzystnym położeniu.
Twoja niekorzyść jest moją korzyścią.
Jest pan twardzielem, bo ja tutaj zamarzam.
Nie szukam kłopotów, tylko transportu.
Zimno mi.
Co to za pajac?
Słyszałeś o renegacie Erskine’ie Mannixie?
- Bandziory Mannixa? - Dokładnie.
Utrapienie Południowej Karoliny. To najmłodszy, Chris.
- Czego tu szukasz? - Zmierzam do Red Rock.
Koń wlazł w dziurę i rozwalił nogę.
- Musiałem go dobić. - Masz sprawę w Red Rock?
- Mam. - Jaką?
- Jestem nowym szeryfem. - Gówno prawda.
- Wcale nie. - Gdzie gwiazda?
Nie jestem jeszcze szeryfem. Dopiero mnie zaprzysięgną.
- Wtedy dostanę gwiazdę. - Możesz to udowodnić?
Jak dojedziemy do Red Rock.
Tych trzech na górze oznacza, że jesteście łowcami głów.
Wieziecie te ciała, żeby dostać nagrodę?
Trzy martwe i jedno żywe.
- Kto to? - Daisy Domergue.
Co to za jedna?
Nikt dla każdego poza mną i katem.
Katem?
A niech mnie koń kopnie.
- Bob „Kat” Ruth. - John.
A tyś ten łebski czarnuch. Major Marquis.
Prawdziwy łeb majora na mnie patrzy?
To ja i mój łeb.
Co się dzieje? Jakiś zlot łowców głów?
Nieważne.
Jedziecie do Red Rock po nagrodę?
Zapłaci wam nowy szeryf, czyli ja.
Jak chcecie dostać kasę, musicie mnie zabrać.
Jakoś ciężko mi uwierzyć, że ktoś cię wybrał.
Mam zamarznąć na śmierć, bo ci się ciężko wierzy?
Może i nie.
Załóż je i wsiadaj.
Nie.
- To zamarzniesz. - A ty zawiśniesz.
Jakim cudem?
Woźnico, możesz do nas zejść?
Muszę trzymać konie. Stąd was słyszę.
Mówiłem, że jestem nowym szeryfem Red Rock?
No.
Red Rock jest teraz moje.
Mam wjechać do siebie w łańcuchach?
Nic z tego. Nie wjadę tak do miasta.
Na miejscu się przekonacie, że mówiłem prawdę.
Oczekuję, O.B., że powiesz w mieście,
iż Ruth zostawił szeryfa, aby zamarzł.
Za mnie nie ma nagrody. Jak umrę, to będzie mord.
Wyciągnij ręce.
O.B., oddaj majorowi broń.
Jedno jest pewne.
Ten „miłośnik” czarnuchów nie jest z tobą w zmowie.
Pomogę chronić twoje osiem tysięcy.
A ty moje dziesięć.
Zgoda?
Uroczy widok.
Chcecie pobaraszkować na śniegu?
- Wiesz co, Bob? - John.
W Red Rock postawię wam obiad i gorzałkę.
- Jako podziękowanie. - Nie piję z renegatami.
I na pewno nie jem z nimi.
Czyżby miał pan coś przeciwko Sprawie?
Sprawie bandy renegatów? Pewnie, że mam.
Flaga rebelii stała się wymówką dla rozbojów.
Nadstaw ucha, Warren. Zabijali wyzwolonych czarnych.
Pokrewna dusza.
Pewnie czytałeś sporo gazet ze stolicy.
Próbuję wyrazić swoją wdzięczność.
Uratowaliście mnie.
Chcesz okazać wdzięczność? To się zamknij.
Do diabła, Daisy. Już daję.
Ostatni kawałek.
Czy on wie...?
- Wie o twojej dawnej sławie? - Nie sądzę.
Czarnooka, wiesz, kim on jest?
Czy wiem o 30 tysiącach za jego głowę?
Tak.
Wieśniacy ruszyli na łowy, ale go nie dorwali.
Zgadza się. Ale próbowali.
Porzucili domy i ruszyli w zaśnieżone góry
w poszukiwaniu mnie i fortuny.
Żaden nie zgarnął fortuny.
A mnie znaleźli ci, o których słuch zaginął.
Twoja cena spadała.
Kiedy emocje ostygły, było pięć.
Ale nawet pewnie wtedy nie brakowało zainteresowanych.
Owszem.
Czemu byłeś ścigany?
Konfederaci byli urażeni tym, jak ładnie ich wyrżnąłem.
Po ucieczce z Wellenbeck uznali moje istnienie
za osobisty afront.
Wyznaczyli więc nagrodę za moją głowę.
Co to Wellenbeck?
Nie słyszałeś o obozie jenieckim w Wellenbeck?
Nie słyszałem.
Urwałeś się?
Zrobił coś więcej. Miał genialny pomysł.
Dziwne, że nikt wcześniej na to nie wpadł.
Powiedz mu.
Obóz nadawał się na podpałkę, więc go podpaliłem.
Był tam regiment rekrutów. 47 ludzi spalonych na skwarki.
Młodzież Południa, synowie farmerów.
- Sami najlepsi. - Niech się smażą.
Mam przepraszać za zabicie konfederatów?
Poszedłeś walczyć o utrzymanie niewolnictwa.
Ja chciałem zabijać białasów. Zabijać na sto sposobów.
Zadźgać, zastrzelić, utopić, spalić,
zrzucić głaz na łeb, byle tylko ich ukatrupić.
Po to poszedłem na wojnę. I to robiłem.
Odpowiadając na pytanie:
gdy major spalił żywcem 47 ludzi,
żeby oswobodzić swoją czarną dupę,
konfederaci wyznaczyli za nią nagrodę.
I dopiąłem swego.
Nie obejrzałem się za siebie aż do granicy z Północą.
Ale czekała tam na ciebie niespodzianka.
Gdy wydobyto ciała w Wellenbeck,
nie wszyscy okazali się rebeliantami.
Spaliłeś też swoich.
Ilu więźniów spłonęło? Trzydziestu siedmiu?
Taka jest wojna. Ludzie giną.
Czyli wojna to piekło?
Ciężko z tym dyskutować, ale twoi widzieli to inaczej.
Że 37 białych za jednego czarnucha
to marny interes.
Uznali cię za rąbniętego murzyna,
który walczył, żeby zabijać białych.
Miałeś w poważaniu barwy armii.
Zatem wywalili cię z kawalerii z łatką tchórza.
Tak było, majorze?
Gówno prawda. Kawaleria by go zastrzeliła.
Nie udowodnili mu winy, przy czym swoje wiedzieli.
Ale major pobił rekord, który uratował mu tyłek.
Swego czasu zabiłeś sporo czerwonoskórych.
Kawaleria to lubi.
Powiem ci, czego kawaleria nie lubi.
Bandziorów Mannixa.
Fakt, że synuś Erskine’a opowiada o cudzych czynach,
- rozwala mnie na łopatki. - Ojca to ty nie tykaj.
Walczył o godność dla przegranych
i przeciwko bezwarunkowej kapitulacji.
Nie byliśmy najeźdźcami walącymi do bram miasta.
Byliśmy waszymi braćmi. Zasłużyliśmy na szacunek.
Ile czarnych miast zniszczyliście dla szacunku?
Całkiem sporo.
Bo gdy czarni się boją, biali są bezpieczni.
Jak będziesz tak gadał, pojedziesz na koźle z O.B.
Wkręciłeś mnie w gadkę o polityce.
Nie chciałem. Cieszę się, że żyję.
Skulę się przy oknie.
Niech ten powóz ukołysze mnie do snu.
Będę śnił o swym szczęściu.
ROZDZIAŁ TRZECI ZAJAZD MINNIE
Co się dzieje?
Nie spodziewaliśmy się kolejnego powozu.
- Widzę, że jeden już jest. - Dopiero odpiąłem konie.
Mieliśmy inne plany, ale zagoniła nas tu zamieć.
Musimy zostać.
- Jest Minnie i Słodki Dave? - Nie ma ich.
Działam w ich imieniu.
Gdzie Minnie i Słodki Dave?
Zajmuje się zajazdem pod ich nieobecność.
Ktoś ty?
Jestem Bob.
Pomóż O.B. przy koniach.
- Zabierzcie je przed zamiecią. - Wszystko gra?
Esperate, esperate. Dopiero odprowadziłem konie.
Jak ma pójść szybko, musisz pomóc.
Masz dwójkę moich najlepszych ludzi.
- Słyszeliście, do roboty. - Odepnijcie pierwszą parę.
- Otwierać! - Trzeba kopnąć!
- Co? - Kopnij!
- Zamknąć drzwi. - Jest zamieć, zamknijcie.
Trzeba je przybić gwoździami.
- Trzymaj je. - Tam są gwoździe i młotek.
Musicie przybić. Obok są gwoździe i młotek.
Podaj mi młotek.
- Dwoma deskami. - Jedna nie wystarczy.
To gówno jest rozwalone.
Nie tylko jedną.
Daj drugą.
Podaj gwóźdź.
Pieprzone drzwi.
Co za idiota je rozwalił? Ten meksykaniec?
Wielkie nieba. Kobieta?
W tym białym piekle? Pewnie zmarzłaś, biedactwo.
Widzę, że u Minnie pełno.
- Kiedy przyjechaliście? - 40 minut temu.
- Ten kowboj to woźnica? - Pasażer.
Woźnica zmył się do przyjaciela.
Szczęściarz.
Paskudztwo.
Stare skarpety ktoś w tym moczył?
Odniosłem podobne wrażenie. Z uprzejmości nic nie mówiłem.
Dla niego to nie problem.
- Gdzie jest świeża woda? - Tam stoi.
Jedziecie do Red Rock?
Przyjechaliśmy tamtym powozem.
Kawa?
Jest tam.
Zabierz łapy.
Jedzie z nami nowy szeryf Red Rock.
Szeryf, dobre sobie. Taki on szeryf, jak ja małpa.
Możesz dać banana czarnuchowi w stajni.
Jedzie z wami szeryf?
Łże, żaden z niego szeryf. To renegat z Południa.
Gadał bzdury, żebyśmy go zabrali.
Co mówiłem o gadaniu?
Walnę cię w gębę przy wszystkich.
- Nie przedstawił się pan. - John Ruth.
- Stróż prawa? - Wiozę ją przed sąd.
- Łowca głów? - Zgadza się.
- Ma pan nakaz? - Pewnie, że mam.
Mogę zobaczyć?
Po co?
Trzeba go okazać na życzenie.
Może jest pan zbirem i porwał pan tę kobietę.
Jak się nazywasz, cwaniaku?
Z pewnością nie Cwaniak. Jestem Oswaldo Mobray.
Oswaldo?
Mam nakaz, Oswaldo.
- A to Daisy Domergue? - To ona.
Tu stoi napisane „żywa lub martwa”.
Wiezienie zdesperowanego zbiega musi być trudne.
Nie łatwiej byłoby, gdyby była martwa?
Nikt nie mówił, że ma być łatwo.
Czemu chcesz, żeby zawisła?
- Pozwalam zarobić katowi. - Doceniam to.
Tym razem przedstawię się właściwie.
Oswaldo Mobray, kat.
- Przywiozłem ci klientkę. - Na to wygląda.
Spędziłeś kiedyś parę dni ze swoim klientem?
- Przyznam, że nie. - Nie gadaj z moim więźniem.
- Jasne? - Jak słońce.
Jest tu coś poza kawą na rozgrzanie?
Bar jest otwarty. Proszę za mła.
Ruszaj się, do cholery. Zimno mi.
Zajmę się końmi. Napij się gorącej kawy.
Gulasz powinien być już gotowy.
Pomimo tej śnieżycy musimy karmić konie
i czasem odpocząć.
Rozepnijmy linę od stajni do zajazdu.
I drugą z zajazdu do kibla.
Dobry pomysł.
Chodź, Chris.
- Pomogę wam. - Idź się ogrzać.
Taka śnieżyca i nie chcesz pomocy?
Masz rację, amigo. Muchas gracias.
Wbijemy jeden co dziesięć kroków.
Stąd do drzwi.
Jesteś poszukiwana za morderstwo.
Załóżmy, żeś winna.
John Ruth wiezie cię na proces do miasta.
Jeśli uznają cię winną, zawiśniesz na rynku.
A ja wykonam egzekucję.
Jeśli tak się stanie,
cywilizowane społeczeństwo nazwie to sprawiedliwością.
Jednak jeśli bliscy zamordowanej osoby
staliby za tymi drzwiami, wywalając je,
wywlekliby cię na śnieg i powiesili,
to byłaby sprawiedliwość obywatelska.
Jej dobra strona jest taka, że daje satysfakcję.
Ale tylko pozornie jest sprawiedliwa.
Ty sobie zasłużyłaś, inni może niekoniecznie.
Czym się różnią te sprawiedliwości?
Zasadnicza różnica to ja. Kat.
Nieważne, co zrobiłaś.
Twoja śmierć nie da mi satysfakcji.
To moja praca.
Powieszę cię w Red Rock i pojadę dalej.
Tam też kogoś powieszę.
Ten, kto pociągnie za dźwignię, która złamie twój kark,
będzie człowiekiem bezstronnym.
Bezstronność jest esencją sprawiedliwości.
Bo sprawiedliwość bez bezstronności
może się okazać niesprawiedliwością.
Amen.
Chciałem przyciągnąć twoją uwagę.
- Masz ją. - Co piszesz?
- Jedyne, co mogę pisać. - Czyli?
- Historię mojego życia. - Historię twojego życia?
- Właśnie. - Jestem w niej?
Od sekundy.
A propos historii: co cię tu przywiodło?
- Kto pyta? - John Ruth.
Wiozę ją na egzekucję do Red Rock.
Nie chcę spędzić paru nocy z kimś, kogo nie znam.
A ciebie nie znam, więc coś za jeden?
- Joe Gage. - Co?
Tak się nazywam.
- Po co jedziesz do miasta? - Nie jadę tam.
- Dokąd jedziesz? - Dziewięć mil dalej.
- Co tam jest? - Moja matka.
Twoja matka?
Znakuję krowy i właśnie wróciłem z daleka.
Tym razem nie byłem zwykłym pracownikiem.
Byłem wspólnikiem.
Pierwszy raz w życiu zarobiłem trochę grosza.
Chciałem przyjechać do domu i spędzić święta z matką.
A to dobre.
Nie wyglądasz na typa wracającego na święta.
Pozory mogą mylić.
Bo jestem typem jadącym do matki na święta.
Święta z matką...
to cudowna sprawa.
To ci wystarczy?
Póki co.
Trzymaj się z daleka od mojego więźnia.
Witaj, staruszku.
„Generale”.
Generale.
Jest pan hieną.
Nie mam ochoty z panem rozmawiać.
Gorzej mnie nazywano.
W porządku, generale. Nie przeszkadzam.
Musicie je kopnąć.
- Co? - Kopnąć!
Zamknijcie drzwi. I tak jest już zimno.
- Nie ma zamka. - Trzeba przybić deskę.
Macie tam młotek i gwoździe.
Przytrzymaj.
- Uważaj na palce. - Przybij porządnie.
Muszą być dwie deski.
Jedna nie wytrzyma. Zaraz się otworzą.
- Otworzą się, jeśli nie... - Zamknij się.
W mordę.
Pieprzone drzwi.
Niezły lokal. Żartowałem.
- Jak kawa? - Teraz całkiem dobra.
Dzięki.
Zgadnij, kto to.
- Buffalo Bill? - Niezupełnie.
- Oswaldo Mobray, jestem... - Jest katem w Red Rock.
- Naprawdę? - Tak.
- Miło poznać, panie... - Mobray.
Chris Mannix, nowy szeryf Red Rock.
- Naprawdę? - Gówno prawda.
- Nie słuchaj go. - Gówno prawda!
Gość przy piecu to O.B., świetny woźnica.
Wreszcie powiedziałeś prawdę.
Ma pan powiesić Lance’a Lawsona?
Ma pan nakaz egzekucji?
- W torbie. - Mogę zobaczyć?
Kim jest Lance Lawson?
Siedzi w więzieniu od miesiąca. Zabił poprzedniego szeryfa.
Dokładnie.
Dziękuję.
O kim mówiła „czarnuch w stajni”?
W stajni jest czarny łowca głów.
Żeby jej pilnować?
Nie było tak od początku, ale teraz tak jest.
- Prądu do kawy? - Tak.
Pięcioro.
Będzie przytulnie przez parę dni.
Owszem.
To ty masz list Lincolna?
- Co Lincolna? - List od Abrahama Lincolna.
- Prezydenta Lincolna? - Nie pisaliście do siebie?
Z prezydentem?
Podobno ktoś z was ma list od Abrahama Lincolna.
- Założyłem, że to ty. - Nie on.
Czarny gość w stajni.
Czarnuch w stajni ma list od Lincolna?
No.
Czarnuch ma list od Abrahama Lincolna?
Jak się nazywasz?
- Bob. - Warren.
Jest Minnie i Słodki Dave?
Pojechali na północ, do jej matki.
- Nie ma jej? - Pojechała do matki.
- Do matki? - Tak.
Nie wiedziałem, że Minnie ma matkę.
Każdy ma matkę.
Pewnie tak.
- I ty tu teraz rządzisz? - Si.
To nie pasuje do Minnie.
Twierdzisz, że kłamię?
Jeszcze nie.
- Tylko się dziwię. - Co cię dziwi?
Minnie nigdy nie była sentymentalna.
A Słodki Dave nie ruszyłby tyłka z fotela
dalej niż do baru, nie mówiąc o górach.
Czyli jednak nazywasz mnie kłamcą.
Trochę tak to brzmi.
Ale tego nie powiedziałem.
Jest jakieś żarcie?
- Gulasz to żarcie? - Tak.
Więc jest żarcie.
Wciąż śmierdzi fajką z tytoniem Old Quail?
Minnie nie pali fajki. Robi skręty.
Tytoń Red Apple. Ale przecież wiesz.
Wiem, senor Bob. Sprawdzałem cię.
Nalej mi.
Dziękuję.
A niech mnie sęp obesra.
Czy ja widzę generała Smithersa?
- Masz dobry wzrok. - Niech mnie pies obszcza.
Generał Sandy „mam to gdzieś” Smithers?
Kapitan Chris Mannix, Bandziory Mannixa.
- Chłopak Erskine’a? - Tak jest.
Mogę usiąść?
Według unionistów to wolny kraj.
Generał Sandy Smithers.
Ojczulek o panu opowiadał. Zgotował pan piekło unionistom.
Mieliśmy w tym swój udział. Podobnie jak wy.
Dokładnie.
- Sukinsyny. - Nie znałem twojego ojca.
Ale szanowałem jego charakter.
Dziękuję, generale. Byłby wniebowzięty.
Przynieść panu kawy?
- Byłoby miło. - A może koc?
- To jeszcze milsze. - Niech pan weźmie mój.
Proszę, generale.
Co pana sprowadza do Wyoming?
Mój syn.
Pana syn mieszka w Red Rock?
Chester Charles Smithers. Umarł tu parę lat temu.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
To było kilka lat temu, gdy skończył służbę.
Przyjechał do Wyoming szukać szczęścia.
Więcej o nim nie słyszałem.
Kupiłem symboliczny grób na cmentarzu w Red Rock.
Jadę wybrać kamień nagrobny.
Na pewno nie żyje?
Może mieszka w lesie? Można przywyknąć.
Gdyby zrobił to, co zamierzał,
wróciłby do domu.
Zamykaj.
Trzymaj, a ja przybiję.
- Co za idiota je rozwalił? - Po prostu trzymaj.
Trzymaj je.
Trzymaj.
Muszą być dwie deski.
Mam cię, sukinsynu.
Sporo kapeluszy, senor Bob.
Jak na zasadę Minnie „żadnych kapeluszy”.
To ich główna zasada, powinna nadal obowiązywać.
Masz do tego liberalny stosunek.
Przyznaję się.
Mam liberalny stosunek do kapeluszy.
Olejmy dziś tę zasadę, skoro szaleje zamieć.
Jutro będzie Dzień Bez Kapelusza.
- Wielki czarny pies. - Chyba nazywał się Henry.
Labrador.
Mój ojciec uważał, że Davis był odważny,
ale stolica powinna być w Montgomery,
a nie Richmond.
Armia Wirginii Północnej byłaby inaczej wykorzystana.
Zamknij się.
- Zna pan tego czarnucha? - Nie znam.
Jest czarny i to mi wystarczy.
To nie jest zwyczajny czarny.
- On jest... - Generał Smithers?
Bitwa pod Baton Rouge?
Powiedz czarnuchowi w mundurze oficerskim,
że dowodziłem oddziałem konfederatów
pod Baton Rouge.
Majorze czarny, generał chce, żebym...
Słyszałem, wieśniaku.
Powiedz staremu białasowi, że też tam byłem.
Po przeciwnej stronie.
To ciekawe.
Generale, powiedział, że też był...
Kapitanie Mannix, powiedz czarnuchowi,
że nie akceptuję murzynów w mundurach Północy.
Schwytał pan wtedy wielu kolorowych.
Żaden nie dotarł żywy do obozu.
Nie mieliśmy czasu, jedzenia ani chęci,
żeby zajmować się końmi wroga.
A co tu mówić o czarnuchach z Północy?
Więc wybiliśmy ich na miejscu.
Panowie.
Amerykanie niechętnie pozwalają, aby taki drobiazg
jak bezwarunkowa kapitulacja zepsuło dobrą wojnę.
Ale sugeruję,
byśmy nie odgrywali bitwy pod Baton Rouge
w zajeździe Minnie podczas śnieżycy.
Nubijski przyjacielu,
choć emocje są silne, to już przeszłość.
Jeśli zastrzelisz tego bezbronnego starca,
gwarantuję, że powieszę cię, gdy dotrzemy do Red Rock.
Też ci to obiecuję.
Problem ze starcami jest taki,
że mogą mieć „wypadek”, ale nie można ich zastrzelić.
Skoro jesteśmy tu uwięzieni na parę dni,
chciałbym zaproponować pewne rozwiązanie.
Podzielimy zajazd na pół.
Na część północną i południową.
Stół będzie terytorium neutralnym.
Niech kominek reprezentuje Georgię.
A bar będzie...
Filadelfią.
Jak bar jest Filadelfią, to się zgadzam.
Nasz układ z powozu jest aktualny?
Ja chronię twoją kasę, a ty moją?
Tak.
Jeden z nich nie jest tym, za kogo się podaje.
- Czyli? - Jest z nią w zmowie.
Jeden, może nawet dwóch, ma uwolnić Domergue.
Powiedzie im się, jak nas wszystkich zabiją.
Mają parę dni, więc będą siedzieć cicho
i czekać na okazję do zadania ciosu.
- Prawda, suko? - Skoro tak mówisz.
Nie masz przypadkiem paranoi?
To ten dwulicowy koleś. Nie jest spokojny jak Daisy.
Brak mu cierpliwości, żeby siedzieć i czekać.
Wybór właściwej okazji nigdy nie jest łatwy.
Dlatego nie wytrzyma i sam ją stworzy.
Wtedy się ujawni.
- Co ty na to? - Co myślę o bredniach Johna?
Ma rację.
Jestem w zmowie z jednym z nich.
Czekamy, aż zaśniecie. Wtedy was zabijemy.
Uwaga.
To Daisy Domergue.
Jest poszukiwana za zabójstwo.
Dziesięć tysięcy dolarów. Te pieniądze są moje.
Nie dzielę się. Nie stracę ani centa.
Jak wyjdzie słońce,
zawiozę ją do miasta na egzekucję.
Czy ktoś z was chce mnie powstrzymać?
Serio? Nikt nie chce?
To mam szczęście.
Jednak nie mogę polegać na waszym słowie.
Okoliczności wymuszają podjęcie środków ostrożności.
Dlaczego mam wrażenie, że mówisz o mnie?
Bo wezmę twój rewolwer.
- Doprawdy? - Tak.
- Nic osobistego. - Tylko mój?
- Kat też ma broń. - Wpierw zajmę się tobą.
Czuję się bez niego trochę nagi.
Wciąż mam swój.
Ochronię cię.
Wredna robota nie ma końca.
Zgadza się.
- Oddaj broń. - Chcesz ją?
To musisz ją sam...
Uspokój się.
Zdejmij rękę z broni.
Mrugnij, jak się uspokoiłeś.
- Mrugnął? - Tak.
Mrugnij, jeśli zostaniesz spokojny.
Mrugnął.
Weź jego broń.
Przykro mi, koleś.
Jak mówiłem, to nic osobistego.
Tylko ostrożność.
Sprytnie.
To samo dotyczy pana.
Ostrożności nigdy za wiele. Życie jest zbyt cenne.
Podaj wiaderko.
O.B., wrzuć to do latryny.
Czemu ja mam wychodzić?
Jesteś już ubrany i jakoś ci ufam.
- Weź drugą miskę. - Już.
Pan pierwszy.
Uwolnię cię na czas posiłku.
Nie kombinuj. Nie będę delikatny.
Rusz się milimetr, to przestrzelę ci gardło.
Domergue, ta śnieżyca to dla ciebie szczęśliwy traf.
- Słyszysz, żebym narzekała? - Absolutnie.
A ty, Oswaldo?
Co ja?
Różnie zarabiałem na życie i nie mnie oceniać,
ale nie czujesz się źle, wieszając kobietę?
Póki nie ma cyngla „Nie Dla Kobiet”,
będę wieszał kobiety.
Ciekawy punkt widzenia.
Na niektórych drani to jedyny sposób.
Trzeba wieszać zbirów. Ale tych prawdziwych.
Ty sukinsynu, prawie tam umarłem.
Nigdy więcej nie wyjdę w taką pogodę.
Przenigdy.
- Dobrze się czujesz? - Będę żył.
Muszę się tylko rozgrzać.
- Chcesz trochę gulaszu? - Później.
Co słychać, czarny majorze?
Nie mam nastroju na twoje ględzenie.
- Ponoć masz list od Lincolna. - Nie zawracaj gitary.
- Tak mówiłeś, John. - Mówiłem.
Masz list od Abrahama Lincolna?
Tak.
- Tego Abrahama Lincolna? - Tak.
- Prezydenta Stanów? - Tak.
- Ameryki? - Tak.
- Napisał osobiście? - Tak.
Napisał „Drogi Majorze Warren”?
- „Drogi Marquisie”. - Naprawdę?
Abraham Lincoln, prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki?
- Mogę zobaczyć? - Nie.
Ponoć nie byłeś dla niego byle wojakiem.
John mówi, że prowadziliście korespondencję.
Tak.
John mówi, że lubiliście do siebie pisać.
Tak.
Czyli byliście przyjaciółmi.
Naprawdę myślisz, że czarnuch wywalony z woja
przyjaźnił się z prezydentem Stanów Zjednoczonych?
Muszę cię rozczarować, ale nikt w tym zajeździe
nigdy nie korespondował z Abrahamem Lincolnem.
A już na pewno nie ten czarnuch.
Nałgałeś mi?
Oczywiście.
- Dobre. - Niezła gadka.
Czyli ludzie mówią o tobie prawdę.
Nie można ci wierzyć.
Jakiś problem?
- Czyżbym cię uraził? - Owszem, uraziłeś.
Jestem jedynym czarnym, z którym rozmawiałeś,
więc ci daruję.
Nie masz pojęcia, jak to jest być czarnym.
Jesteśmy bezpieczni tylko, gdy biali nie mają broni.
A ten list dał zamierzony efekt w rozbrajaniu białych.
Nazwij to, jak chcesz.
Dla mnie to pieprzone oszustwo.
Wiesz, dlaczego wymyślam takie kłamstwa?
Zabrałeś mnie do powozu.
Powiem ci, co o tym myślę.
Na mnie taki list nie zrobiłby wrażenia.
Pies mógłby go obszczać.
- Naplułam na niego. - Bardzo dobrze.
- Daj staremu spokój. - Siadaj, chuju.
Walczyliśmy na jednym polu bitwy.
Temu też zaprzeczysz?
Myślę, że tam byłeś.
Mogę usiąść?
Proszę.
Cholera.
Jak się żyje po wojnie?
Mam obie nogi i obie ręce.
- Nie mogę narzekać. - Masz kobietę?
Gorączka ją zabrała zeszłej zimy.
- Jak miała na imię? - Betsy.
Z Georgii?
Z Augusty.
Ja z Atlanty, ona z Augusty.
Hodowałem konie.
Jej ojciec miał stadninę, z której kupiłem wiele kucy.
Zrobiłem na niej dobry interes.
Za posag kupiłem sady brzoskwiniowe.
Nieźle się ustawiłem. Dużo lepiej niż moi bracia.
Twój syn przyjechał tu parę lat temu.
Dobrze mówił o swojej mamie.
- Znałeś mojego syna? - Czy go znałem?
Tak.
- Znałem go. - Nie znałeś mojego syna.
Jak chcesz.
Znałeś mojego syna?
Wiem, kiedy umarł.
- A ty wiesz? - Nie.
Chcesz wiedzieć, jaki to był dzień?
Tak.
Dzień, w którym mnie spotkał.
Przyjechał tutaj, by zapolować na czarnucha.
Wtedy nagroda wynosiła pięć tysięcy i zaszczyty.
Pięć tysięcy za głowę czarnego?
Niezłe pieniądze.
Więc ruszyli w góry w pogoni za fortuną.
Zamiast fortuny znaleźli mnie.
Każdy śpiewał na inną nutę,
gdy się znaleźli na łasce czarnucha.
„Zapomnijmy o tym i się rozejdźmy”.
- Słowa twojego Chestera. - Łżesz jak diabli.
„Pozwól mi wrócić do domu, a przysięgam,
że moja noga nigdy więcej nie stanie w Wyoming”.
Wszyscy tak mówili.
Błagając o litość, twój chłopak
opowiedział mi historię swojego życia.
Był pan w tej opowieści.
Gdy się okazało, że mam syna
mordercy czarnych z Baton Rouge,
wiedziałem, że się zabawię.
Zamknij tę czarną gębę.
Proszę go nie słuchać. Nie znał pana syna.
Usłyszał, po co pan przyjechał.
Było zimno, gdy go zabiłem.
Nie zwyczajnie zimno, jak to w górach.
Dużo zimniej.
W ten lodowaty dzień, trzymając go na muszce,
kazałem mu się rozebrać.
Potem kazałem mu iść.
Szedł dwie godziny, zanim chłód go pokonał.
- Nawet go nie znałeś? - Nie znał.
Ta menda chce, abyś sięgnął po broń.
Zaczął znowu błagać. Już nie chciał do domu.
Wiedział, że już tam nie wróci.
Nie błagał o życie.
Wiedział, że już po nim.
Chciał jedynie...
koc.
Nie bądź dla niego zbyt surowy.
Nigdy nie czułeś takiego zimna.
Można się zdziwić, co tak zmarznięty człowiek
zrobi w zamian za koc.
Chcesz wiedzieć, co zrobił twój syn?
Wyciągnąłem swojego czarnego fiuta.
Kazałem chłopakowi do niego się doczołgać.
Chwyciłem go za czarne kudły
i wsadziłem mu wacka głęboko do gardła.
Był nabrzmiały i ciepły. Bardzo ciepły.
A Chester Charles Smithers
ciągnął tego ciepłego czarnego fiuta,
ile tylko mógł.
Wyobraźnia działa?
Twój syn.
Czarny wacek w jego ustach.
Chłopak się trząsł i płakał.
Ja się śmiałem.
Nic nie rozumiał.
Ale pan rozumie?
Nie dałem mu koca. Nawet po tym, co zrobił.
A zrobił wszystko, co chciałem.
Żadnego koca.
Zwykłe kłamstwo.
Jak mundury, które Unia dała czarnym.
A pan nie uznał ich za żołnierzy.
Co zrobisz, starcze?
Zignorujesz czarnucha, który zabił ci syna?
Cierpienie, jakie mu zadał?
To, jak kazał mu lizać jego wacka?
Chłopak zrobił największą głupotę,
gdy powiedział mi, kto jest jego ojcem.
ROZDZIAŁ CZWARTY TAJEMNICA DOMERGUE
Zostawiliśmy naszych bohaterów 15 minut temu.
Joe Gage wyniósł ciało generała na zewnątrz.
Było losowanie, kto mu pomoże.
Padło na O.B.
Chris, John i Oswaldo wdali się w dyskusję
o legalności morderstwa w obronie własnej.
Major Warren, pewien legalności,
zignorował ich, siadł sam i popijał brandy.
Mannix przywdział płaszcz generała
i z Oswaldo zapalał świece i lampy.
Świetny pomysł. Rozświetlmy tę budę.
John trzymał drzwi, czekając na powrót Joe i O.B.
Bob napawał się Manzana Roja.
Domergue nie ruszyła się z miejsca,
odkąd John ją rozkuł.
Johnie Ruth.
Mogę pograć na gitarze?
Cofnijmy się trochę.
Twój syn, czarny wacek w jego ustach.
15 minut temu major Warren
przy wszystkich zastrzelił generała.
40 sekund wcześniej stało się coś ważnego.
Ale nie wszyscy to zauważyli.
Gdy major przyciągał uwagę grupy opowieścią,
ktoś zatruł kawę.
Zrobił wszystko, co chciałem.
Żadnego koca.
Jedyną osobą, która to widziała...
była Domergue.
Dlatego ten rozdział ma tytuł:
„Tajemnica Domergue”.
Johnie Ruth.
Mogę pograć na gitarze?
No.
Weźmiesz coś poza gitarą, to moja broń zagra
„marsz pogrzebowy Domergue”.
- Jasne? - Tak, jasne.
Posłuchajcie przez chwilę, historię swą opowiem wam.
Przez morze z brzegów Anglii daleko płynąć mam.
Sąd za winę skazał mnie, a stary sędzia rzekł:
„Za morzem spędzisz resztę dni.
To będzie wyrok twój. Tam nie zbroisz więcej nic.
Pamiętaj słowa me.
Wybiją z głowy zbrodnię ci daleko w Botany Bay”.
Na morzu fale wielkie, nadciągał groźny sztorm.
Wolę w otchłani tej utonąć niż w Południowej Walii żyć.
Na morzu wielkie fale, gdy piracki statek zjawił się.
Skazańców jednak pilnowało żołnierzy pięciuset.
Zaczęli strzelać i uciekli pirackiej łodzi tej.
Wolę z piratami być niż w Botany Bay żyć.
Aż pewnej nocy, gdy miasto zaśnie całe,
zabiję drani wszystkich was, za chłostę odpłacę się.
Zaskoczę wszystkich was, wspomnicie słowa me.
Żałować będą, że mnie wysłali w łańcuchach do Botany Bay.
Lubisz ją śpiewać, co?
Całkiem ładna.
- Jest więcej zwrotek? - Mnóstwo.
No to zaśpiewaj.
Jak sobie życzysz.
Łańcuchy brzęczą dzień i noc.
Jak niewolnicy na galerze już opadamy z sił.
Nasze trupy zapełnią zhańbione groby.
Powoli łańcuchów się pozbędę i w siną umknę dal.
Twój trup zostanie tu, John, gdy dotrę do Meksyku.
Dawaj tę gitarę.
Dość brzdękania.
Odwróć się.
Zamknij się.
Gdy trafisz do piekła, powiedz, że Daisy cię przysłała.
Mannix, kawa.
Rany boskie.
Oddawaj spluwę. Nie sprawdzaj mnie, suko.
Uwaga.
Ruszcie tyłki i stańcie pod tamtą ścianą.
Do cholery.
Stań albo nie. Twoja sprawa.
- Staję. - No to stań.
Ty też, senor Bob.
Odwrócić się i ręce na ścianę.
Zdejmij te rakiety śnieżne.
Milczeć. Róbcie, co każę.
Kto się odezwie, dostanie kulkę.
Kto się poruszy, dostanie kulkę.
Bez ostrzeżenia. Kulka.
Rozumiecie?
- Chcę usłyszeć „rozumiem”. - Rozumiem.
Zrozumieliśmy.
Podejdź tu, Mannix.
No chodź.
Weź broń z mojej kabury.
Wyceluj w nich.
Jak mówiłem, ktoś coś zrobi, cokolwiek,
strzelisz.
Wreszcie uwierzyłeś, że jestem szeryfem?
Tego nie wiem.
Nie ty zatrułeś kawę, bo sam prawie ją wypiłeś.
Zrobił to jeden z nich.
Dawaj klucz.
Jebany czarnuchu, umrzesz na tej górze.
Będę się śmiać, gdy będziesz zdychał.
Co mówiłem o gadaniu? Nie żartowałem.
Zabiłaś jedyną osobę,
która chciała cię dowieźć do Red Rock żywą.
Któryś z was z nią współpracuje.
Albo dwóch.
Albo wszyscy.
Ale tylko jeden zatruł kawę.
Jaki urok tej dziwki
każe komuś gnać w tę zamieć
i zabijać z zimną krwią?
Nie mam pojęcia.
John chciał powiesić waszą panią,
więc go zabiliście, niech będzie.
Ale O.B. nikogo nie skrzywdził.
- Z całą pewnością. - Ale leży martwy.
Z całą pewnością, sukinsyny.
Wszyscy byśmy zdechli po tej kawie.
Ja też, do diabła.
Kto się nie bawił trucizną, niech się zastanowi.
Jak by się zwijał z bólu.
A facet obok byłby za to odpowiedzialny.
Wiem, na kogo bym postawił.
Właśnie, Joe Gage. Na ciebie patrzę.
Nie tak szybko. Dojdziemy do tego.
Zwolnijmy trochę.
- Kto zrobił kawę? - On.
- Zgadza się. - No.
Ale to gulasz mnie zastanawia.
Od kiedy nie ma Minnie? Od tygodnia?
Si.
Moja mama robiła gulasz. Zawsze smakował tak samo.
Inny człowiek z plantacji, wujek Charly,
też robił gulasz.
Jadałem jego gulasz od dziecka.
Z każdym mięsem smakował jak gulasz wujka.
Nie jadłem tu od pół roku, więc żaden ze mnie ekspert,
ale to na pewno jest gulasz Minnie.
Skoro jest u matki od tygodnia,
jakim cudem zrobiła go dziś rano?
To fotel Słodkiego Dave’a.
Nie mogłem uwierzyć, gdy w nim usiadłem.
Nikt nie siada w tym fotelu, może zajazd jest Minnie,
ale fotel jest na pewno Słodkiego Dave’a.
Gdyby się gdzieś wybierał, to tylko razem z fotelem.
- Co jest na fotelu? - To, co myślałem.
Krew Słodkiego Dave’a.
Oskarżasz mnie o morderstwo?
Kto z nią pracuje, udaje kogoś innego.
Jeśli to ty, to znaczy, że nie pojechali do mamy.
Leżą gdzieś tu martwi.
Jeśli to ty, Brytyjczyku, to prawdziwy Mobray
leży w rowie, zaś ty go udajesz.
Albo przyjmiemy moją teorię, że zrobił to brzydal.
Czyli ty, Joe Gage.
Wywnioskowałeś, że kawa została zatruta,
gdy zabijałeś starego?
Tak.
Mi negro amigo,
siedziałem wtedy po drugiej stronie
i grałem kolędę na pianinie.
Nie mówiłem, żeś zatruł kawę, tylko że nie zrobiłeś gulaszu.
Według mnie pracujesz z tym, kto zatruł kawę.
Obaj zabiliście Minnie, Słodkiego Dave’a
i każdego, kto miał pecha trafić dzisiaj do zajazdu.
Planowaliście zaatakować Johna
i uwolnić Daisy.
Nie przewidzieliście zamieci ani obecności nas dwóch.
Jak mi idzie?
Masz wyobraźnię.
Chcesz mnie zabić, bo sobie coś wymyśliłeś?
A może dowód?
Nic sobie nie wymyśliłem, to coś więcej niż teoria.
- Ile pracujesz dla Minnie? - Cztery miesiące.
Gdybyś tu był dwa i pół roku temu,
wiedziałbyś o znaku wiszącym nad barem.
Minnie coś ci mówiła?
Nie.
Wiesz, co było tam napisane?
„Zakaz wstępu psom i Meksykanom”.
Minnie powiesiła go, gdy otworzyła zajazd.
Zdjęła go dwa lata temu.
Wiesz, czemu go zdjęła?
Zaczęła wpuszczać psy.
Minnie lubiła prawie wszystkich, ale nie znosiła Meksykanów.
Więc jak mówisz, że pojechała do mamy,
jest to dla mnie mało prawdopodobne.
Ale niech będzie.
Jeśli jednak mówisz, że Minnie zostawiła zajazd,
swój największy skarb, w rękach Meksykanina?
To nie w jej stylu.
Teraz nazywam cię kłamcą, senor Bob.
Jeśli więc kłamiesz, a tak jest,
to znaczy, że zabiłeś Minnie i Słodkiego Dave’a.
Cztery marne kule i nie ma senor Boba.
Nadal nie wiemy, kto zatruł kawę.
- Prawda, Chris? - Prawda.
Jeden z was zatruł kawę, żeby uwolnić Daisy.
Jeśli któryś z was szybko się nie przyzna,
wleję tej suce dzbanek kawy do gardła.
Czas minął.
Stój. Ja zatrułem kawę.
Kurwa, wiedziałem. Zaraz umrzesz, sukinsynu.
Proszę pozwolić wysłać tego sukinsyna do piekła.
Zabiłeś O.B. Nie dorastałeś mu do pięt.
Warren, mogę go zabić?
Powiedz adios swoim huevos.
Majorze.
Nie mam broni.
ROZDZIAŁ PIĄTY CZTERECH PASAŻERÓW
TEGO SAMEGO DNIA RANO
- Jak się masz, Charly? - Ed, Judy, cześć wam.
- Ilu macie? - Dzisiaj komplet.
- Jeden czeka w środku. - Nie mam miejsca.
Powiedz to Minnie. Chce się go pozbyć.
Nie wcisnę go.
Zabierz pasażerów i przedstaw ich Minnie.
Rozgrzej się, napij się kawy.
Jesteśmy na miejscu. Rozprostujcie kolana.
W środku można się rozgrzać i napić kawy.
Przedstawię was Minnie.
Nie chcę nalegać, ale kawa to priorytet.
- Nie wstydźcie się. - Kapelusze.
To jest Minnie i jej zajazd. Za mną jest Gemma.
Uśmiech anioła.
Nie znam tego w mundurze. Ten drugi to Słodki Dave.
- Cześć, Dave. - Cześć, Judy.
- Minnie, to są pasażerowie. - To nie wystarczy.
Pokażcie twarze i przedstawcie się.
Oswaldo Mobray, proszę pani.
- Joe Gage. - Bob.
Jestem Jody.
Jak miło trafić w tak ciepłe miejsce
w środku tego lodowatego piekła.
Rozgośćcie się, ogrzejcie się przy ogniu.
- Może lepiej przy piecu. - Gdzie chcecie.
Judy mówiła o najlepszej kawie na świecie.
Tak, mówiła coś o takiej kawie.
Nie wiem, czy najlepsza, ale jest gorąca, mocna i dobra.
- Na pewno was rozgrzeje. - Nie zachwalaj, zrób ją.
A ty zabieraj tyłek i pomóż z bagażami.
- Załatw kawę. - Ciebie załatwię.
- Nie wiem, jakiś stary. - Co mam z tym zrobić?
Mówię, co powiedziała.
Pomogę Charly’emu, ty idź z nią porozmawiać.
- Trzymasz konie, Charly? - Tak.
Skręci mi pani papierosa?
Pewnie, kotku. Palę tytoń Red Apple.
Mój ulubiony.
Przepraszam, panowie. Tylko popatrzę.
Gra pan?
Z tuzin osób uczyło mnie tej cholernej gry.
Nie mogę zapamiętać ruchów.
Chciałbym popatrzeć, jeśli nie przeszkadzam.
Lubię dawać baty staremu przy widowni.
Gówno dajesz, nie baty.
Merci beaucoup, mademoiselle Minnie.
Jakie to miłe. Po jakiemu?
- Po francusku. - Zna pan francuski?
- Oui. - Co to znaczy?
Znaczy „tak”.
Dave, zapytaj, czy mam wielki tyłek.
- Co? - Zapytaj, czy mam wielki tyłek.
- Masz. - Ale zapytaj.
- Po co? - Zrób to.
- Masz wielki tyłek? - Oui.
Patrzcie, mówię po francusku.
Pani sprzedaje fasolki?
- Ile miętówek za piątkę? - Pięć.
Dzięki, kotku.
Pomogę pani.
Przyniosłam bagaże, jak komuś potrzebne.
Miętówkę?
Dzięki.
Czemu cię nazywają Sześciokonną Judy?
Bo jestem jedyną Judy,
która powozi sześciokonnym zaprzęgiem.
Głupie pytanie.
Może pan przytrzymać?
Ani drgnie.
Masz uroczy akcent. Jesteś z Anglii?
Czuję się urażony.
- Z Nowej Zelandii. - Proszę uważać.
Co to jest Auckland?
Stamtąd pochodzę. Nasze największe miasto.
- Kawa gotowa. - Najwyższa pora.
- Najlepsza kawa w górach. - Tego nie wiem.
Woźnice ją lubią, pasażerowie nie bardzo.
Wielu uważa, że jest za mocna.
Mocy nigdy za wiele. Dziękuję.
Co pan sądzi?
O kurwa!
Stary nieźle wygląda.
- Nie wiem. - Dodaje wiarygodności.
- Ten stary? - Si.
Nie możemy mu ufać.
Trzeba go przekonać, żeby się nie bał.
Bez nich będzie tu pusto.
Pomoże nam. Nie bardzo, ale jednak.
Jak myślisz, Pete?
Dzięki niemu będzie bardziej przekonująco.
Pogadam ze starym.
Zbierzcie ciała i wrzućcie do studni.
Weźcie konie do stajni i je nakarmcie.
Wyprzęganie koni to łatwizna,
ale targanie tych grubasów będzie koszmarem.
Musi tu być jakaś taczka. Zacznijcie od koni.
Jak tu skończę, przyjdę wam pomóc.
Pete, weź mój płaszcz.
Teraz jesteś samotny.
Nikt cię nie chce.
Szukasz kogoś, kto potrzyma cię za rękę.
Kto zrozumie.
Teraz jesteś sam.
Czujesz, jak świat cię przytłacza.
I pytasz...
Dopiero zacząłem tu pracę.
Jeśli Minnie was czymś wkurzyła,
nie miałem z tym nic wspólnego.
Gdybyś był kotem,
ta jatka by się liczyła jako jedno z twoich żyć.
Wiesz, jak blisko było, żebyś skończył jak reszta?
Tak.
Niewiele trzeba, abyś też się przekręcił.
- Wierzysz mi? - Jak najbardziej.
Nie tak szybko. Możesz się z tego wywinąć.
Popołudniu
przyjedzie tu jeden sukinsyn.
Będzie z nim moja siostra. Zakuta w kajdany.
Wiezie ją na szubienicę.
- Wiesz dlaczego? - Nie.
Dla dziesięciu tysięcy.
To powód.
Kiedy tu dotrą, zabiję go i uwolnię siostrę.
Chcesz mi w tym przeszkodzić?
- Nie. - Na pewno?
- Na pewno. - Jesteś przekonany?
Właśnie zabiliśmy Minnie i Słodkiego Dave’a.
- Wyglądaliście na kumpli. - Dopiero ich poznałem.
Mam ich gdzieś, jak ciebie i twoją siostrę.
Czy kogokolwiek z Wyoming.
Dobra odpowiedź.
Gdy tu przyjadą, będziesz siedział w fotelu.
Nic więcej. Nie odezwiesz się.
„Dzień dobry, dziękuję i dobranoc”.
To wszystko.
Może nazwisko, ale nic poza tym.
Dzień dobry, dziękuję, dobranoc.
Może nazwisko.
Graj stukniętego starca, ciągle śpij.
Nie odzywaj się do gościa, który ma moją siostrę.
- Rozumiesz? - Tak.
We właściwej chwili zabiję go i uwolnię siostrę.
A tobie dam spokój.
Zgoda?
Zgoda.
Dziękuję.
Przez następne cztery godziny chłopcy wrzucili ciała do studni,
odpięli konie,
sprzątnęli zajazd,
ukryli broń na później
i czekali na przyjazd Johna Rutha i Daisy.
Dobra, to już. Przygotować się.
Nieważne, ilu nas jest,
mamy do czynienia z Johnem Ruthem
mierzącym bronią w moją siostrę.
Zabicie go nie będzie proste, ale musimy to zrobić.
Najważniejsza jest cierpliwość.
Uwięziony tu przez parę dni, w końcu zamknie oczy.
Wtedy odstrzelicie mu łeb.
Pamiętaj, starcze,
jeśli moja siostra zginie, ty też umrzesz.
Nie zawalę.
Powodzenia.
Co się dzieje?
Nie spodziewaliśmy się kolejnego powozu.
- Już jeden jest. - Dopiero odpiąłem konie.
Mieliśmy inne plany, ale zagoniła nas tu zamieć.
- Musimy zostać. - Przybijmy kolejną.
- Jest Minnie i Słodki Dave? - Nie ma ich.
Działam w ich imieniu.
Gdzie Minnie i Słodki Dave?
Zajmuje się zajazdem pod ich nieobecność.
Ktoś ty?
Jestem Bob.
Pomóż O.B. przy koniach.
- Zabierzcie je przed zamiecią. - Wszystko gra?
Esperate, esperate. Dopiero odprowadziłem konie.
Jak ma pójść szybko, musicie pomóc.
Masz moich dwóch najlepszych ludzi.
- Słyszeliście, do roboty. - Odepnijcie pierwszą parę.
- Otwierać! - Trzeba kopnąć!
- Co? - Kopnij!
ROZDZIAŁ OSTATNI CZARNY CZŁOWIEK, BIAŁE PIEKŁO
- Jak się trzymasz? - Odstrzelili mi jaja.
Zimno mi i gorąco jednocześnie.
Wykrwawiam się.
Chyba umrę. Przez tych sukinsynów.
Tak się trzymam. A ty jak?
Noga cholernie boli, ale jak stanę na prawej...
Gówno mnie obchodzi twoja noga.
- Odpoczywaj sobie. - Nie przejmuj się mną.
Kurwa, nie czuję tyłka.
Zajmij się gościem, który nas zaatakował.
Gościu w piwnicy.
Wyjdziesz, zanim doliczę do trzech,
albo strzelę Domergue w łeb.
Raz!
Dwa!
Nie strzelaj!
- Wychodzę. - Zaczekaj, gnido.
Otwórz klapę. Powiemy ci, kiedy wyjść.
Wyrzuć pistolet.
W stronę łóżka.
Na pewno ma drugi.
- Teraz wyrzuć drugi. - Nie mam drugiego.
To lepiej znajdź, bo zastrzelimy tę sukę.
Mówiłem.
Wyjdź powoli z rękami w górze.
Jak się masz, głupolu?
Lepiej, gdy widzę twój paskudny ryj.
Podoba się, podstępny kastratorze?
- Przecież się poddał! - Ociągał się, pomogłem mu.
Joe Gage, chodź tu i zamknij tę klapę.
Przykro mi, skarbie.
- Mogę usiąść? - Proszę.
Połóż ręce na stole.
Nieruchomo.
Kiepski moment na wspieranie czarnucha.
Nie widzisz, że cię wystawili?
Zostaniesz zarżnięty, nawet nie znając powodu.
Dobra, suko.
Sprawdzam.
Dlaczego?
Pracuję z nimi.
Nie dlatego, że mnie kochają.
Należymy do gangu. Gangu Jody’ego Domingre.
Gość w piwnicy, którego zabiłeś,
to Jody Domingre, mój brat.
Kim, do diabła, jest Jody Domingre?
Powiedz mu.
Gruba ryba warta 50 tysięcy dolarów.
Każdy członek gangu był wart z dziesięć.
To też wyjaśnia, czemu jesteś tyle warta.
Co się stanie po wschodzie słońca?
Piętnastu ludzi brata już tu jedzie.
Ludzie Jody’ego czekają w Red Rock.
Gdybyśmy nie uwolnili Daisy,
mieli splądrować miasto, zabić Johna
i uwolnić Daisy.
Skoro brat nie żyje, teraz ja rządzę.
- Zgadza się, chłopcy? - Tak.
Chris, nie zrobiłeś nic, czego nie możemy wybaczyć.
- Zawrzyjmy układ. - Zapomnij, suko.
Pozwolisz czarnuchowi decydować?
Zaczekaj, Warren.
Nie ma nic do zaoferowania. Ciekawe, co wymyśli.
Zabawmy się.
Dobra, suko.
Co proponujesz?
To proste. Zastrzel czarnucha.
Posiedzimy tu spokojnie dwa dni.
Gdy śnieg stopnieje, ruszymy do Meksyku,
a ty do Red Rock po swoją gwiazdę.
Pete, ile zaoferujemy?
Możemy mu dać Marco.
Bob to tak naprawdę Marco Meksykanin.
Jest wart 12 tysięcy.
- To Marco Meksykanin? - Dokładnie.
O kurwa.
Z odstrzeloną gębą nie jest wart ani peso.
Jeśli umrę, co jest możliwe, możesz wziąć mnie.
Za Anglika Pete’a Hicoxa jest nagroda 15 tysięcy.
Jestem twój.
Mów dalej. Zagadasz się na śmierć.
Joe Gage, a ty kim jesteś?
Grouch Douglass.
- Słyszałeś o nim? - Słyszałem.
Jest wart dychę.
A może zabijemy was wszystkich i zgarniemy kasę.
Zabijcie nas, ale nie dostaniecie nagrody.
Nie wyjedziecie stąd żywi, bo gdy stopnieje śnieg,
pojawi się tu reszta gangu Jody’ego.
Powiedzmy, że nas zastrzelicie.
Jeśli chcecie dostać za nas nagrodę,
musicie zawieźć nasze ciała do miasta.
Trudne zadanie.
Wątpię, że umiecie powozić czwórką.
Powóz jest za ciężki dla dwóch koni.
Będziecie musieli jechać zaprzęgiem.
Przy takim śniegu wypada trup na konia.
Więc wyruszycie z czterema końmi.
Konie w śniegu, zero pomocy. Będziecie się wlec.
Wjedziecie wprost na gang. Grouch, ilu ich jest?
Piętnastu.
Jak znajdą przy was nasze ciała,
nie tylko was zabiją.
Wrócą do Red Rock i wymordują wszystkich.
Jesteś szeryfem Red Rock?
Chcesz ocalić miasto? Zastrzel czarnucha.
- Jezu Chryste! - Wierzysz w Jezusa, suko?
Dobrze, bo zaraz go spotkasz.
Ktoś jeszcze chce się dogadać?
Oferta jest ważna, Chris.
Możemy ci wybaczyć. Idzie o tego czarnucha.
Zastrzel go, weź moje ciało, poczekaj z Daisy i Grou...
Mannix, daj mi broń.
Dawaj.
Jak mówiłaś?
Że siedzimy tu sobie jak kumple.
Potem śnieg topnieje,
a ty odjeżdżasz z gangiem do Meksyku.
- Taki jest układ? - Tak.
Biorę Oswaldo i Joe Gage’a?
Tak.
Jody jest wart 50. Co z nim?
Chcesz się dogadać z tą piekielną suką?
Nic podobnego.
Rozmawiamy sobie. Wyluzuj.
Więc co z ciałem Jody’ego?
Jesteś zachłanny. Nic z tego.
Zabieramy Jody’ego do jego rodziny.
Jak zabiję Warrena, to się dogadamy?
Nic z tego, dziwko.
Popełniasz największy błąd w swoim życiu.
Jak przyjadą chłopcy, odetną ci jaja.
Miasto obróci się w popiół.
Powinienem chyba się przestraszyć.
Tak, gdybyś miał rozum.
Widzisz...
Jest pewien problem.
Aby się przestraszyć twoich gróźb,
musiałbym uwierzyć w 15 ludzi w mieście.
A nie wierzę.
Myślę, że Joe Gage, czy jak mu tam leci,
zatruł kawę, a ty to widziałaś.
Widziałaś, jak nalewam kawę i nawet nie pisnęłaś.
Według mnie jesteś i zawsze byłaś
kłamliwą suką, która zrobi wszystko,
aby uniknąć stryczka.
Nawet wymyślając kolejnych członków gangu.
Myślę, że pozostałości gangu Jody’ego Domingre
mamy właśnie tutaj, truchła na jebanej podłodze.
Święta prawda.
Umrzesz na tej górze. Mój brat miał całą armię.
Gówno prawda. Mój ojciec dowodził armią.
Renegatami walczącymi o przegraną sprawę.
Po wojnie miał szacunek 400 ludzi.
Twój brat miał gang zabójców.
Kiepsko się czuję.
O kurwa.
Żyjesz, białasie?
Wstawaj!
Jeśli tylko możesz, to musisz wstać.
Obudź się, białasie!
Jeszcze żyję, czarna mendo.
Źle cię oceniłem.
Doszliśmy do momentu,
gdy mogę ci odstrzelić ten parszywy łeb.
- Nie strzelaj. - Czemu?
John Ruth.
Był z niego kawał sukinsyna.
Ale ostatnią rzeczą, jaką zrobił,
było uratowanie ci życia.
Kiedyś umrzemy. Nie mamy na to wpływu.
Ale mamy wpływ na to, jak zginie ta suka.
Nie zastrzelimy jej.
John mógł to zrobić w każdej chwili.
Ale on był „Katem”.
Gdy złapie cię „Kat”, nie giniesz od kuli.
Gdy złapie cię „Kat”, to zawiśniesz.
Trzeba wieszać zbirów. Ale tych prawdziwych.
Swoją pierwszą i ostatnią decyzją,
jako szeryfa Red Rock,
skazuję cię, Domergue, na śmierć przez powieszenie.
Dyndaj, Daisy. Chętnie popatrzę.
Całkiem niezłe pląsanie.
To było piękne.
Mogę zobaczyć list Lincolna?
„Drogi Marquisie,
mam nadzieję, że jesteś zdrów i cały.
U mnie wszystko w porządku.
Chociaż wolałbym, aby dzień był dłuższy.
Jest tyle do zrobienia.
Czasy się zmieniają wolno, lecz zdecydowanie.
Zmieniają je ludzie tacy jak ty.
Twój wojskowy sukces jest chwałą nie tylko dla ciebie,
ale też dla twojej rasy.
Zawsze, gdy o tobie słyszę, przepełnia mnie duma.
Przed nami wciąż długa droga,
ale ramię w ramię dotrzemy do celu.
Wiedz, że zawsze jesteś w moich myślach.
Żywię nadzieję, że znów się spotkamy.
Do tego czasu pozostaję twym przyjacielem.
Droga Mary Todd woła, więc pora spać.
Z wyrazami szacunku, Abraham Lincoln”.
„Droga Mary Todd”.
- To miłe. - No.
Dzięki.