Çeviri: Puck:Robin puck198@hotmail.com
Robert Scott Carey'nin tuhaf, adeta tabiatüstü hikâyesi...
...alelade bir yaz günü başladı.
Bu hikâyeyi herkesten iyi biliyorum, zira ben Robert S. Carey'nin ta kendisiyim.
İşte tatil dediğin bu.
Susadım.
İyi geldi bu güneş.
-Susadım dedim. -Ne tuhaf.
-Soğuk bir bira iyi giderdi. -Niye gidip almıyorsun?
-Ben mi?
-Tatildeyim ben. Hem de tüm hafta. -Ben de tatildeyim, kuzum.
Louise?
-Evlensek hiç fena olmayacak. -Zaten altı senedir evliyiz.
Ciddi misin?
Adeta altı dakikaymış gibi.
O birayı sana getirmeyeceğim.
Ben tekne işini hallettim. Sen de birayı getir.
-Tekne işini kardeşin halletti. -Tamam, seninle bir anlaşma yapacağım.
-Neymiş? -Sen birayı getir, ben yemeği halledeyim.
-Buna ne dersin? -Pekâlâ, anlaştık.
Mutfağa in, hizmetçi parçası. Bana fıçı bira getir.
Afedersin kaptan, ama fıçı biramız kalmadı. Kutu birayla idare edeceksin.
Fıçı kalmadı mı? Filipinlere kadar nasıl devam edeceğiz?
Etmeyeceğiz, beyefendi. Hafta bitiminde eve gitmiş olacağız.
Gemide isyan.
-Soğuk olsunlar! -Buz gibi.
-Scott, o da neydi öyle? -Anlamadım, bir çeşit duman.
Göğsüne bak.
Lâkin, altı ay sonra... Yine alelade bir günde...
-Günaydın, Joe. -Günaydın, Bayan Carey.
-Güzel bir gün, değil mi? -Yarın görüşmek üzere.
Gel pisi pisi, gel. Al bakalım, Butch.
Aferin oğluma. İşte böyle.
-Scott? Scott, giyinmedin mi henüz? -Şimdi geliyorum.
Pekâlâ.
-Lou? -Evet, bir tanem?
Temizleyiciden doğru pantolonu aldığına emin misin?
Dur bakayım.
-Dün de aynı soruyu sordun. -Tam olmuyor.
-Hâlâ çok mu bol? -Paçaları sarkıyor.
Sahiden büyük görünüyor.
Şu temizleyici ne kullanıyor bilmiyorum, ama söyle bir daha olmasın.
Biraz kilo vermişsin. Olur böyle. Şikayet etme.
-Bir mi, iki yumurta mı kırayım? -Bir kâfi.
Bir tane ha? Bu yüzden pantolonun olmuyor.
-Lou? -Efendim?
Bu gömlek de tam olmuyor.
Senin gömleğin. Üzerinde adının baş harfleri var.
-Bu da ne demek şimdi... -Kahvaltını yap ve unut gitsin demek.
Kilo vermek için uğraşan bir sürü insan tanıyorum. Senin sırrın ne?
-Belki burada pişen yemeklerdendir. -Teşekkür ederim. Meyve suyunu iç.
-Bir şey rica edeceğim, Lou. -Söyle canım?
-Banyoya bir kantar alıver. -Pekâlâ.
1.70'siniz, Bay Carey.
17 yaşımdan beri 1.85'im ben.
-Kilom nedir? -79 kilo.
Anlamıyorum, neredeyse 5 kilo vermişim.
Söyledim size, muhtemelen fazla çalışıyorsunuz.
Çok çalıştığınızda asabi olup zayıfladığınızı söylemiştiniz.
Ama hiç bu kadar kilo vermemiştim.
Üstelik son zamanlarda asabiyet de yaşamadım.
Az yemek yemek boyu kısaltmaz, değil mi?
Boyunuzun kısaldığı hususunda ciddi şüphem var, Bay Carey.
Giyinebilirsiniz.
17 yaşınızdan beri 1.85 olduğunuzu söylemiştiniz.
Doğru.
O zamandan beri kaç bedeni muayeneye tâbi kaldınız?
Askeri mülâkat, Deniz Kuvvetleri, bir de hayat sigortası muayenesi.
Çok da fazla değilmiş. Muhtemelen boyunuzu ölçerken mütemadiyen hata yapmışlar.
Ekseriya olur böyle. Muhtelif şeyler buna sebep olabilir.
Dimdik durduysanız olduğunuzdan daha uzun ölçülmüşsünüzdür.
Yahut sabah ölçülürseniz boyunuz daha fazla çıkar.
Niye öyle?
Çünkü insanın boyu gün içinde kısalır.
Anlayacağınız, vücut ağırlığı omurlara ve eklemlere baskı yapar.
-Anladım. Beş santim olur mu, doktor? -Ben olsam endişe etmezdim, Bay Carey.
Gördüğüm kadarıyla sıhhatinizde mesele yok.
Biraz kilo kaybı kifayetsiz gıda almak neticesiyledir.
Velakin insanlar kısalmazlar, Bay Carey. Sureti katiyede kısalmazlar.
Charlie reklamla ilgili fikrin hakkında ne düşünüyormuş?
Mümkünatı var diyor.
-Netice? -2 kilo.
-Almış mısın, vermiş mi? -Vermişim.
Bu kadarı kâfi. Derhal vitamin almaya başlıyorsun.
Dondurma ve pastayla öyle bir şişmanlatacağım ki cennet gibi gelecek sana.
-Bunun fayda edeceğini zannetmiyorum. -O zaman doktora gideriz.
-Zaten kontroldan geçme vaktin geldi. -Bir doktora göründüm bile.
-Ne vakit? -Bir hafta önce.
Niye bana bir şey söylemedin, bir tanem?
Buraya gel, Louise.
-Öp beni. -İyi gelecek diyorsan?
Parmak uçlarına kalkmadın. Beni öpmek için uzanman gerekirdi.
Nasıl yani? Çorapla değil misin?
-Ben küçülüyorum, Lou. Günbegün. -Bir tanem, mânâsız konuşma.
İnsanlar küçülmezler.
Evet, haklısın.
Yarın tekrar bir doktora gideriz. Eminim bunun bir ilacı vardır.
Merak etme, Butch. Her şey yoluna girecek. Hadi uyu.
Bu sonuncusuydu, Bay Carey.
-Uzun bir hafta oldu, Dr. Bramson. -Makinanız kullanılmaktan yıpranmıştır artık.
Birkaç gün arayla çekilmiş iki Röntgen filmine ihtiyacım vardı.
Mukayese etmem gerekiyordu. Emin olmak için.
Neyden emin olmak için, doktor?
Rahat olun, doktor. Söyleyeceğiniz şey beni hayret ettirmez.
Küçülüyorsunuz.
Mantıken açıklayamıyorum, Bay Carey.
Size olanların tıbbi bir örneği daha yok.
Eminim ki küçülüyorsunuz.
Röntgenler su götürmez şekilde ispat ediyor.
Fakat bu imkansız.
Biz de hep öyle zannederdik, Bayan Carey.
Kaliforniya Tıbbi Araştırmalar Enstitüsüne gönderiyorum sizi.
Sizin vak'anızın bir izahatı varsa...
...bulacaklardır.
Derken bir seri kati kontrol başladı.
Baryum solüsyonu içtim ve ışık tespit eden bir ekranın ardında durdum.
Bana radyoaktif iyot verdiler.
Geiger aletiyle tespitler yaptılar.
Kafama elektrotlar bağlandı.
Su vaziyeti tahlili, protein rabıta tahlili, göz tahlili, kan analizi...
Bir röntgenden diğer bir röntgene. Tahliller, bitmek bilmeyen tahliller.
Üçüncü haftanın sonunda son bir tahlil.
Kağıt kromatografisi tahlili.
Ümitsizliğe kapılmayın, Bay Carey.
Sonunda size ne olduğunu bulduk.
Kademe kademe azot, kalsiyum ve fosfor kaybı.
-Bu test bize sebebini açıklayabilir. -Ümit ederim öyle olur.
Şimdiye kadar şeridimiz kurumuş olmalı. Fosfolipid, amino asit, keratin,...
...kolesterol ve protein kıymetlerini görmemiz gerekiyor.
Bunlar genellikle şeritte görünen elementlerdir.
Dur bakalım, bir tanesi buraya ait değil.
Katiyetle buraya ait değil. Bakın şuna.
Tahlillerimiz hücrelerinizin moleküler yapısında...
...yeni tanzimler olduğunu gösteriyor.
-Kanser gibi mi yani? -Hayır.
Daha çok uzuvların küçülmesine sebep olan bir anti-kanser gibi.
O zaman artık beni neyin küçülttüğünü biliyoruz.
Bildiğimizi zannediyoruz, Bay Carey. Bu yüzden buraya rica ettim sizi.
Şimdi size bir şey sormak istiyorum.
Hiç kazaen mikrop öldürücü bir spreye maruz kaldınız mı?
Özellikle böcek ilaçlarında büyük miktarda bulunur.
-Böcek ilacı mı? -Kesinlikle.
Hiç böyle bir maruz kalma vakası söz konusu oldu mu?
Kamyondan bahsettiğim günü hatırlıyor musun?
Evet, iki ay önceydi.
Dar bir sokaktan işe gidiyordum.
Ben yürürken ağaçları ilaçlayan bir kamyonla rastlaştım.
-Beni etkileyen o muydu dersiniz? -Hayır, sadece başlangıcı idi.
Bünyenize aldıktan sonra böcek ilacına bir şey olmuş.
Tuhaf, daha önce eşi benzeri görülmemiş bir şey.
Meslekten olmayan kişilerin tabiriyle...
...öyle bir şey ki böcek ilacını zayıf şiddetli bir mikrop öldürücüden...
...büyümeyi tersine çevirecek amansız bir kimyasala dönüştüren bir şey.
Hiç son altı ay içinde radyoaktiviteye maruz kaldınız mı?
Tabi ki hayır. Hiç öyle bir şeye...
Scott, lafını kesiyorum, ama teknedeki o gün.
-Tekne mi? -Charlie'nin teknesi, hatırlasana?
Hatırlıyorum tabii.
Duman.
Şu duman!
Benim kullanmamı ister misin, canım?
Yok, ben iyiyim.
Louise...
Evliliğimizi gözden geçirmeni istiyorum.
Korkunç şeyler hasıl olabilir. Sabrının da sınırı vardır.
Dur bakalım orada.
Seni seviyorum, görmüyor musun?
Scott Carey'i seviyorsun. Makul ölçüleri ve şekli olan.
-Velakin bunlar değişiyor. -Hiçbir şey değişmiş değil.
Seninle evlendiğimde söylediklerim ciddiydi.
Bu nikah yüzüğünü taktığın müddetçe ben seninim.
Hadi, artık eve gidelim.
Hakikat şu, Bannister işini kaybettim.
O işin ne kadar muazzam olduğunu bilirsin. Muhtemelen gelirimin %40'ıydı.
Şimdi kaybettim ve sana maaşını bile ödeyecek imkanım kalmadı.
Bir kardeşin yapabileceği her şeyi yaptın.
Bunu sana söylemek hoşuma gitmese de...
...dışarısı gazeteci kaynıyor.
Hastaneden biri dışarıya laf taşımış olmalı.
İçeride bir şey olmadığını söylesem de içlerinden bir tanesi diretti.
Amerikan basın yayın birliğindenmiş.
Dediğine göre, sahiciyse bu hikâye için para ödeyeceklermiş.
Scott, eninde sonunda hikâye patlak verecek.
Karşılığında para ödeseler de ödemeseler de, yapacaklarını yapacaklar.
-Bırak sen de payına düşeni al. -Olmaz, Charlie.
Sen yine de bir düşün.
Pekâlâ, düşüneceğim.
Sahiden başka seçeneğim var mıydı?
İşim yoktu ve borçlar çığ gibi büyümüştü.
Başka seçeneğim yoktu. Hem de hiç.
Velhasıl kelâm, meşhur oldum.
Yanımızda Robert Scott Carey var.
Siz onu kendi kendine küçülen adam olarak biliyorsunuz.
Bu hadise ne zamandır devam ediyor?
Rehbere kayıtlı olmayan bir hat için baş vurmak isterdim.
Hususi bir durum.
İsmim Louise Carey, kocamın...
Carey. C-A-R-E-Y.
Kayıtsız hatta ihtiyacımız var. Hakikat bu.
Dün de konuşmuştum sizinle.
-Daha çıkmadı mı dışarı? -Ne kadar küçülmüş en son?
-Hiç gördün mü onu? -Vallahi bana sorarsan çıkmak üzere olmalı.
TV arabası ne arıyor burada?
Programımıza kaldığımız yerden devam ediyoruz.
Evet, çok teşekkür ederim.
Scott, ben...
-Ben telefonu kapattırdım. -Ne?
Dedim ki, telefonu kapattırdım.
Haftaya rehbere kayıtlı olmayan bir numara vermeye çalışacaklar.
-Ne demek istiyorsun çalışacaklar diye? -Deneyecekler yani.
Bir sürü insan varmış sırada bekleyen.
Kimle evli olduğunu söyledin mi? Scott Carey, küçülen ucube?
-Yapma canım. -Şöhretimizi kullansaydın ya.
-Ben çok meşhur bir adamım! -Lütfen yapma.
Bir sürü muhabir var dışarıda. Onlara söyleseydin?
Onlara köşeleri için yazacak yeni bir mevzu verseydin!
Veyahut kitabıma mı saklayayım? Evet, aynen böyle yapacağım.
Telefonlara hasredilen müstakil bir bölüm.
Dünyanın dalga geçip güleceği bir şey daha!
Scott, insanlar durumun farkındalar. Güldükleri falan yok.
-Yok mu? -Yok.
Niye yok? Komik değil mi?
Bak ne kadar komiğim? Adama benzeyen çocuk.
Tutma kendini gül, Louise. Herkesin yaptığı gibi.
Niye bana bakmıyorsun? Yüzüme bak!
Yapma, Scott.
Bizi rahat bırakmayacaklar mı?
Bir tanem, özür dilerim. Seninle öyle konuştuğum için çok pişmanım.
Mühim değil canım.
-Ne kadar ıstırap çektiğini biliyorum. -Biliyor musun?
Senin için de kâbus gibi olmalı.
Belki ümit etmeyi kesmeliyiz.
Fakat Scott, hâlâ ümit var.
Her an doktorlar antitoksini bulabilirler.
Ona ne şüphe. Lou, delirmeden önce bu mekandan uzaklaşalım.
Kimsenin bulamayacağı bir yere gidelim.
Pekâlâ, Scott. Ben bir şeyler ayarlarım.
Endişe etmemeye çalış.
Endişelenmeyi doktorlara bırakıyorum. Kitabımda 2 gün geri kaldım.
17 Eylül. Boy: 93 cm.
Ağırlık: 24 kilo.
Hâlâ mahremiyetin, ferahlığın ve tıbbi bir kelimenin...
...dahi duyulmayacağı yeni bir ev bulmuş değiliz..
Hayatın bana lutfettiklerinden korkar oldum.
Alo? Evet, ben Carey.
-Louise! -Efendim, Scott?
Antitoksin bulunmuş.
Ah, Scott. Emin misin canım?
Dr. Silver çağırıyor bizi. Derhal!
Bilmeniz gereken bir şey var.
Bilemediğimiz saiklerle uğraşıyoruz. Hiçbir şeyin teminatı yok.
Yüzde elli işe yarayacağını düşünüyoruz.
Diğer yüzde elli ihtimal de Allaha kalmış.
Ne kadar sürer neticeyi görmek?
Bay Carey burada bir haftalığına kontrol altında kalmalı.
Ondan sonra bir şey söyleyebiliriz.
-Hazır mısınız? -Evet.
Ağırlık: 24 kilo.
Boy: 93 cm.
Geçen haftanın değeri neydi?
Ağırlık:24 kilo. Boy: 93 cm. Değişiklik yok, doktor.
Bu iş neticelendi, Scott. Düzeleceksin.
Tekrar normale dönmem ne kadar sürer, doktor?
Üzerinizi giyebilirsiniz artık. Teşekkürler, hemşire.
Hastalığınızın dejeneratif büyüme kısmını mağlup etmiş gibiyiz, Bay Carey.
O kadarını halletmişiz.
Şu anda vücudunuzun büyüme takati herhangi bir baliğ kişininkine denk.
Bundan daha fazla büyüyebilir misiniz, orası ayrı mesele.
Size yardım ederken bazı yeni meselelerle karşılaştık.
O zaman hayatımın geri kalanını böyle mi geçireceğim?
Bay Carey, sizi temin ederim tetkiklere devam ediyoruz.
Her gün bilgi seviyemizi daha da zorlayacağız.
Ta ki bir gün cevabı bulana kadar.
Eksik olmayın, doktor.
Dünya ile olan bütün ilişkim kesilmişti...
...karım haricinde.
Lou'yu kendimden uzaklaştırdığımın fakındayım.
Lakin içimde her şeye baskın çıkan berbat bir alev var:
Ona olan çaresiz ihtiyacım.
-Gazeteye bakmak ister misin, Scott? -Hayır, sağol.
Ben yatsam iyi olacak.
-Yatmaya geliyor musun? -Evet, birazdan.
-İyi geceler öyleyse. -İyi geceler, Louise.
Kendimi komik bir cüce gibi çelimsiz ve ucube hissediyordum.
Ruhtan, maneviyattan ve varlığın kıymetinden bahsetmek dile kolay.
İnsan 90 santim olunca öyle değil işte.
Kendimden soğumuştum. Lou ile hayatım, evim karikatür gibi olmuştu.
Bu muhitten çıkmam, uzaklaşmam lazımdı.
İlk başta kendimi sokağa vurdum, gecenin bir vakti bir başıma.
Koşun, koşun millet. Midwest'in en büyük temsilini kaçırmayın!
Gelin de görün ucubeleri ve tuhaflıklara şahit olun!
Şişko kadın Dolly Dumpling'i görün! 381 kilo çekiyor!
Oturduğu zaman yeri göğü bir kase jöle gibi titretiyor!
Ateş yiyici Flamo'yu gelip izleyin!
Görüp göreceğiniz en büyük atraksiyonu görün!
Hayatının sonuna kadar gördüklerini unutamayacaksın!
Büyük temsil zamanı.
Size burada birkaçını teşhir etmek isterim.
İlk olarak Ufak Tina!
İşte karşınızda 91 cm'lik kadın.
Dünyanın dört bir ucundan toplanmış ucubeleri görebilirsiniz!
En müstesna tuhaflıklar bu çadırın altında toplandı!
Tabiat ananın bir şakası!
Tüm ihtişamlarıyla buradalar!
Temsilimiz sadece mizahi değil, ders vericidir de...
Merhaba.
-Oturmamda mahsur var mı? -Hayır, buyrun.
-Geç kalma, Clarice. -Kalmam.
-Selam. -Size de.
-Şekeri uzatır mısınız? -Tabii.
Daha önce sizi görmemiştim. Kumpanyadan mısınız?
Hayır, değilim.
-Sadece ziyaret amaçlı, ha? -Evet.
-Ben Clarice Bruce. -Ben de Scott Carey.
Memnun oldum, Scott.
Scott Carey mi?
Özür dilerim, galiba muhabbet etmek istemiyordunuz.
Lütfen gitmeyin. Kalmanızı arzu ederim. Konuşmak için.
-Pekâlâ. -Bununla nasıl yaşayabiliyorsunuz, Bayan Bruce?
-Nasıl yapıyorsunuz? -Ben cüce olarak doğdum.
Ben böyle büyüdüm. Fakat siz sonradan oldunuz, ki bu farklı.
Farklı mı? Bu yalnızlığın farklı türlü söyleniş biçimi mi?
İyi de siz yalnız değilsiniz ki.
Lakin unutmak zor olmalı.
Evet, kafamdan söküp çıkarasım var.
Belki de en iyi yolu geleceğe doğru bakmaktır.
-Gelecek mi? Devler dünyasında mı? -Ömrü hayatımda ben onlarla yaşadım.
Yapma, Scott. Dünya senin benim gibiler için de mükemmel bir yer.
Gökyüzü devlere göre de mavi, bize göre de. Arkadaşlıklar da sıcacık.
-Keşke inanabilsem. -İnanman gerek.
-İnanacak mısın? -Evet.
Bana zaman tanı, Clarice. Öğreneceğim.
-Temsile geç kalıyorum! -Seni tekrar görebilecek miyim?
-Eğer istersen. -İsterim.
Biliyor musun, Scott? Benden uzunsun.
Yardım edeyim mi?
Teşekkür ederim.
O gece hayata tekrardan tutundum. Kitabım üzerine çalışmaya geri döndüm.
Tüm dikkatimi vermiştim.
Tecrübelerimi kağıda döküyordum.
Kağıda döktükçe rahatlıyordum.
-Bence çok iyi, Scott. -Sahiden öyle mi düşünüyorsun?
Yazar sayılmam. Sadece böyle yaşamanın neye benzediğini anlatıyorum.
Kendim gibi biri ile görüşmenin nasıl bir şey olduğunu anlatamam.
-Beni anlayan biri ile. -Artık daha iyisin ama.
Teşekkür ederim.
Bana teşekkür etme. Hepsi kendi mücadelenin sonucu.
Tek bildiğim sabahları hayat sevinciyle kalkabildiğim.
Sahiden yaşamak istiyorum.
Aslında komik. Bazen oturup düşünüyorum da, değişen dünya.
-Normal olan benim. -Bunu duymak güzel.
Herkes değilse bile, sen ve ben.
Gel hadi. Sana içecek bir şey ısmarlayayım. Kitabın hakkında konuşuruz.
Nen var kuzum?
İki hafta önce senden uzundum. Kendin söylemiştin.
-Evet, hatırlıyorum lakin... -Görmüyor musun?
-Şimdi kısayım. -Scott.
Yeniden başladı. Yine.
Yine başladı!
Scott? Scott?
Scott? Orada mısın?
Megafon verseydim bir de.
-Öyle yapınca neler oluyor söylemedim mi? -Affet Scott. Dikkat etmeye çalışırım.
-Dışarı mı çıkıyorsun? -Evet, kısa bir süreliğine.
-Nereye? -Köşedeki dükkana kadar gideceğim.
-Hemen gelecek misin? -Tabi ki geleceğim.
Neden biraz dinlenmiyorsun? Dr. Silver yarın seni görmek istiyor.
Tamam, hadi git. Kapıları kilitlediğinden emin ol!
Her gün daha kötüydü. Her gün biraz daha küçülüyordum.
Ve her gün biraz daha zalimleşip...
...Louise'e daha da canavarca tavır alıyordum.
Allah bilir o günlerde nasıl katlandığını.
Onu azat etmek kendi elimdeydi.
Tabii bedbaht bedenime son verecek cesareti bulabilseydim.
Fakat her geçen gün, belki yarın diye düşündüm.
Belki yarın doktorlar beni kurtarır diyorum.
Scott!
Hayır, hayır olamaz.
Scott. Scott.
...seçildiği taktirde vergileri düşüreceğini beyan ederek muhteşem alkış aldı.
Los Angeles'dan Robert Scott Carey ile alâkalı elem dolu bir haberimiz var.
Nam-ı diğer kendi kendine küçülen adamın kardeşinden öğrendiğimize göre...
...vefatına evlerinde bulunan ehli bir kedi sebep olmuş.
Kendisi tarihin en acaip hastalığının kurbanıydı.
Cesareti ve hayatta kalma azmi böylesine olan biri aramızdan ayrıldı.
Onun tuhaf hikâyesi herkes tarafından...
-Bay Carey? -Efendim?
-Yukarı çıkıp bir baksanız, sizi görmek istiyor. -İyi mi?
Doktor güçlü bir müsekkin verdi, lakin pek etki etmeyecek gibi.
-Anladım. -Ben gidip hazırlanan reçeteyi getireyim.
-Hemen dönerim. -Peki.
Şuurumun yerine gelmesiyle kendimi başka bir ıstırabın içinde buldum.
Çöpün içine düştüğümü farkettim.
Duvarlarla çevrili dipsiz bir kuyu gibiydi.
Buradan kurtulmam gerekiyordu.
Bir şekilde Louise'e ulaşıp kurtulmalıydım.
Merdivenler uzanabileceğimden çok daha yüksekti.
Uçurum üstüne uçurum.
Asla başaramayacağımı biliyorum.
Louise!
Louise! Bodrum, bodruma bak!
Louise! Lütfen bul beni! Louise!
Eninde sonunda bodruma inecek.
O zamana kadar sağ salim kalmalı...
...namütenahi bodrumumu keşfetmeliydim.
Bodrumun zemini uçsuz bucaksız iptidai bir düzlük gibi önümde uzanıyordu.
Bomboş. Tükenmiş bir ırkın yadigarları sağa sola serpilmiş gibi.
Issız adaya düşenler bile asla böyle bir manzara görmemişlerdir.
Bir su kaynağı keşfettim. Hatta barınacak da bir yer.
Şimdi, yemek bulma vakti.
Müsait olmayan kıyafetlerimin zahmetlerime mâni olacağını farkettim.
-Burada kalamazsın, Louise. Hiç olmaz. -Bilemiyorum, Charlie.
-Ne istediğimi bilemiyorum. -Lou, müsaade et, yardım edeyim.
Bizimle kalabilirsin. Yeter ki kurtar kendini buradan.
Keşke emin olabilsem. Charlie, belki bir yerlerde yaralanıp kalmıştır.
-Belki yolunu kaybetmiştir. -Her yere baktık. O öldü.
Ben onun öz kardeşiyim. Emin olmasam böyle bir laf etmem.
-Kediyi gördün. -Pekâlâ.
Charlie, bunun ne kadar feci olduğunu tahayyül ediyor musun?
Bana ihtiyacı vardı ve ben orada değildim diye düşünmekten kendimi alamıyorum.
-Orada değildim. -Louise.
Bunları aklından çıkarıp atman lazım.
Asla aklımdan çıkaramıyacağım.
Emlakçılarla konuşacağım.
Louise'in bir vakit geleceğinden asla şüphe etmedim.
Şüphe etmeye cüret edemezdim.
Hayatta kalmak zorundaydım. Kafi seviyede gıda bulmalıydım.
İstikametimi çizen açlıktı.
Dahası gıda almazsam küçülmememin hızlanacağıyla alâkalı o feci hissiyattı.
Zayıf ve halsizdim.
Hayatta kalmak için gıda almam gerektiğinin farkındaydım.
Gıda halen çok tepelerde bir yerde duruyordu.
Önümde nihayetsiz uzanan bir derin çukur buldum.
Esasen azıcık bir mesafeydi.
Gene de bana Büyük Kanyon ve Mamut Mağaraları birleşmiş misali geliyordu.
Derin, karanlık, meçhul ve tehlikeli.
Ne kadar düşünsem de, ne kadar kafamı zorlasam da, geçmek için yol bulamadım.
Hedefime baktıkça, galiba bu kez mağlup oldum dedim.
Aniden bir fırsat olduğunu farkettim.
Ah,o tahtayı diğer tarafa bir taşıyabilseydim.
Kendime ilendim. Keşke daha büyük olsaydım. Keşke daha güçlü olsaydım.
Başka ihtimal olmadığını farkettim.
Başka seçeneğim yoktu. Başarmalıydım.
Ah, o boya çubuğundan diğer tarafa atlayabilseydim bir.
Lakin düşünecek an değildi. Sadece fiiliyata vakit vardı.
Zindanım.
Nihayetinde idrak ettiğim, bir mezar, zamandan ve mekandan ırak bir yer.
Nasıl ki insanoğlu dünyaya hükmediyor...
...ben de kendi dünyama hükmedebilirim, diye kendimi inandırdım.
Gıda avına çıkmışken avlanan olmuştum.
Bu sefer sağ kalmıştım.
Fakat evrenimde yalnız değildim. Bir düşmanım vardı.
İnsanoğlunun gördüğü en korkunç şey.
Charlie, sence mahsuru yoksa almak istediğim bir parça daha var.
-Bodrumda. Sana göstereyim. -Önce şunları arabaya koyayım da.
Peki.
Olamaz, su taşmış!
Termosifondur. Bir baksam iyi olacak.
-Berbat bir şey. -Suyu kapatayım.
Louise! Buradayım! Louise! Charlie!
Carlie, buradayım! Charlie! Louise!
Sudayım!
Charlie!
Gaz kokusu alıyorum. Gaz kapalı mı?
Kapatayım.
Dinleyin! Louise!
Louise! Duy sesimi! Lütfen!
-Tamir edebilir misin? -İşte.
Yarın buraya bir muslukçu getiririm.
Charlie!
-Gider nerede? -Şurada. Tıkanmış olmalı.
Charlie! Baksana bana!
-Bahsettiğin bagaj bu muydu, Louise? -Evet, ama zahmet etme.
-Islanmış. Sonra alırım. -Mesele değil.
Bu gece her şeyini alıp çıkmış olmanı istiyorum.
-Her şey halloldu mu? -Evet. Her şey.
Elimde hâlâ silahlarım vardı. Bu metal parçalarıyla yine bir erkektim.
Öleceksem bir örümceğin avucundaki çaresiz bir böcek gibi olmayacaktı.
Tuhaf bir sükunet sarmıştı beni.
Hiç olmadığı kadar sarih düşünüyordum.
Sanki berrak bir ışığa kendimi kaptırmış gibiydim.
Vücudumun bir parçasının açlıkla yanıp bittiğini farkettim.
Rafın üstündeki yemeği hatırladım.
Ağın yanındaki pastayı...
Nihayetinde örümcekten nefret etmiyordum.
Benim gibi hayatta kalmak için gözü kara mücadele ediyordu.
Lakin takatimin hudutlarındaydım.
Yiyeceği elde edeceksem hâlâ kudretim varken olmalıydı.
Halen başabaş harbedebilecek büyüklükteyken olmalıydı.
Beni mücadeleye iten mantığım değil, güdülerimdi.
Örümceklerin güdülerine sahiptim.
Bacaklarım titriyordu, ama korkudan değil.
Zayıflıktan.
Bir surette içimde yeni bir kudret damarı hissettim.
Beni ölümcül mücadeleye sevkeden muazzam bir mukavemet.
Düşmanım bir numune gibiydi. Bir örümcekten fazlasıydı.
Dünyada mevcut olan meçhul her türlü dehşetti.
Kapkara, çirkin bir dehşete dünüşmüş her türlü korkuydu.
Ne kadar değişmiş olsa da beynim hâlâ bir insanın beyniydi.
Zekam hâlâ bir insanın zekasıydı.
Ve aklıma bir fikir geldi.
Makas...
Silah olarak kullanmam için çok ağır olsa da başka şekilde istifade edebilirdim.
Kancamı örümceğe saplayacak...
...kanca da makasa bağlı olacak...
...ve makası pervazdan aşağı itecektim.
Tehlikesi ne olursa olsun tecrübe etmeye değerdi.
Farkındaydım ki, eninde sonunda o ağa hücum etmem lazımdı.
Gün gibi açıktı.
İkimizden biri ölmeliydi.
İn aşağı!
Hadi seni şeytan, bekliyorum seni!
İkramiyem buydu işte.
Ona muzaffer bir şekilde yaklaştım.
Onu fethetmiştim.
Hayatta kalmıştım.
Lakin gıdanın, kuru, dökülen parçasını elime alır almaz...
...vücudum adeta mevcut olmaktan vazgeçti.
Açlık yoktu artık.
O felaket küçülme korkusu yoktu artık.
Yine içimden gelen bir his sarmıştı beni.
O his, her hareket, her tahayyül ulu bir idareci kudretle ahenk içinde diyordu.
Küçülmeye devam ediyordum.
Nereye kadar?
Nihai küçüklük noktasına kadar mı?
Neydim ben?
Hâlâ bir insan mıydım?
O halde ben istikbalin insanıydım.
Başka radyasyon patlamaları da varsa...
...kıtalar ve denizler arasında gezinen başka bulutlar varsa...
...başkaları da bu yeni, engin dünyaya benim ardımdan gelmez mi?
Ne kadar da yakın.
Nihai küçükle nihayetsizlik birbirine ne kadar yakın.
Fakat aniden ikisinin de esasen aynı mefhumun uç noktaları olduğunu farkettim.
Emsalsiz küçükle emsalsiz büyük ulu bir dairenin kapanması gibi kavuşuyorlardı.
Göğe baktım.
Bir surette semaları avuçlayacak gibiydim.
Kainat... Sayısız dünya.
Tanrı'nın gümüş danteli gecenin üstüne serilmişti.
O esnada ebediyetin muammasını anladığımı farkettim.
Hep insanoğlunun mahdut ebatıyla düşünmüştüm.
Tabiatı öyle farzetmiştim ki...
...varlık insanın idrakıyla başlar ve biter. Tabiatın idrakıyla değil.
Vücudumun küçüldüğünü hissettim.
Eridiğini.
Hiçbir şey olmaya başladığını hissettim.
Korkularım eridi gitti...
...yerine kabullenme geldi.
Bu engin, yaradılmış âlemin bir mânâsı olmalıydı.
O halde benim de bir mânâm olmalıydı.
Evet, en küçükten de küçük olsam bile benim de bir mânâm var.
Allah nazarında sıfır diye bir şey yoktur.
Hâlâ varım!
Çeviri: Puck:Robin puck198@hotmail.com