Tłumaczenie: Eelsky
Korekta: moniuska
31 grudnia 2014 r. taksówka przemierzała ulice San Francisco.
Z Chinatown do Marin.
Samochód wiózł jednego pasażera.
Kobietę.
Urodzoną pod imieniem Adaline Bowman.
Obecna tożsamość: Jennifer Larson.
To pierwszy i ostatni rozdział jej historii.
WIEK ADALINE
Musimy być cicho. Ojciec odsypia nockę.
Zapraszam.
Skończyłem wczoraj separację kolorów i wydruk cyfrowy.
Pobrałem szkice z sieci i naniosłem niedoskonałości.
To mój sekret. Plamy i odbarwienia.
Nikt nie podważy tych detali.
Dlaczego 29?
Mogłabyś spokojnie odjąć sobie kilka lat.
Jesteś bardzo miły, Tony.
Niezła robota.
Interesy z tobą to przyjemność. Gdyby twoi znajomi...
- Dlaczego to robisz? - Słucham?
Jesteś bystry. Fałszerstwo to przestępstwo.
250 tysięcy dolarów grzywny i sześć lat więzienia.
Cholera, jesteś gliną?
Dalej od organów ścigania już nie można być.
Nie lubię patrzeć na marnowany potencjał, Jeff.
- Nazywam się Tony. - Piłki z sypialni podpisano dla Jeffa.
Nie bądź niechlujny. Potykamy się o małe rzeczy.
Kochanie, wróciłam.
Reese?
Spodoba ci się dom na farmie.
Świeże powietrze, ogromne połacie lasów i górski strumyk.
Znowu poczujesz się jak szczeniaczek.
Wiedziałeś, że twoja praprababcia urodziła się niedaleko?
Moja też, rzecz jasna nie w tym samym czasie.
Muszę iść do pracy.
- Do Archiwum Miejskiego. - Trochę to potrwa. Przez korki.
- Proszę jechać Kalifornijską do Hyde. - Hyde jest rozkopane.
Zostanie pan na tej, skręci w Gougha, przez Busha, Polka i Grove,
i wysadzi mnie na rogu Market.
- Chce się pani zamienić? - Kto wie?
- Dzień dobry, Jenny. - Dzień dobry.
Cześć, Kenneth.
Nie spodziewaliśmy się ciebie, skoro dziś jest Sylwester.
To wciąż środa, a zabawa zaczyna się dopiero wieczorem.
- Piszesz się na odrobinę emocji? - Pewnie, co to jest?
Twoje ulubione. Kroniki filmowe. Zostaną poddane cyfryzacji.
Trzeba je przygotować do wysyłki.
Z przyjemnością.
1945 - II WOJNA ŚWIATOWA
1924 - ŚMIERĆ LENINA
1906 KRONIKA ROCZNA TAŚMA FILMOWA EDISONA
PODRÓŻ PRZEZ MARKET STREET SAN FRANCISCO, 1906
TRZĘSIENIE ZIEMI PUSTOSZY SAN FRANCISCO
PIERWSZE NIEMOWLĘ WITA NOWY ROK!
Adaline Marie Bowman urodziła się minutę po północy, 1 stycznia 1908 r.
W szpitalu dziecięcym w San Francisco.
Jedyne dziecko Faye i Miltona Bowmanów.
EPOKOWY MOST GOLDEN GATE
16 czerwca 1929 r.
Adaline Bowman i jej matka spacerowały w miejscu,
gdzie za trzy lata stanie most Golden Gate.
Młody inżynier okazał niespotykaną szarmanckość.
87 dni później
Adaline poślubiła Clarence'a Jamesa Prescotta
w Katedrze Najświętszej Maryi Panny w San Francisco.
Bardzo ładnie.
Trzy lata później Adaline urodziła dziewczynkę.
Nazwali ją Flemming. Po babci Adaline ze strony ojca.
17 lutego 1937 r. ośmiu robotników i dwóch inżynierów straciło życie,
gdy podczas budowy mostu obluzował się fragment rusztowania.
Wśród ofiar był mąż Adaline.
Dziesięć miesięcy po śmierci męża,
Adaline jechała na północ do domku plażowego rodziców,
gdzie czekała na nią pięcioletnia Flemming.
Nagle nastąpiło coś niecodziennego.
Niemal z pogranicza magii.
Śnieg spadł w hrabstwie Sonoma w Kalifornii.
Zanurzenie w lodowatej wodzie wprowadziło organizm Adaline w stan hipoksji.
Uniemożliwiając oddychanie i spowalniając bicie serca.
W ciągu dwóch minut
temperatura ciała Adaline spadła do 30,5 stopnia Celsjusza.
Jej serce przestało bić.
O 20:55 piorun uderzył w samochód.
Napięcie sięgnęło pół miliarda woltów, niosąc prąd o natężeniu 60 tysięcy amperów.
Jego efekt był trojaki.
Po pierwsze: uderzenie przywróciło pracę serca Adaline.
Po drugie: została wyrwana ze stanu niedotlenienia,
gdy pierwszy raz od dwóch minut zaczerpnęła powietrza.
Po trzecie:
zgodnie z zasadą kompresji elektronowej do kwasu deoksyrybonukleinowego,
która zostanie odkryta w 2035 roku,
Adaline Bowman była odtąd odporna na niszczące działanie czasu.
Nigdy nie zestarzeje się o kolejny dzień.
POKÓJ!
Mijały lata, Adaline swój niezmienny wygląd przypisywała
zdrowej diecie, ćwiczeniom, genom oraz szczęściu.
Adaline?
Miriam, witaj.
- Nic się nie zmieniłaś. - Jesteś nad wyraz uprzejma.
- Flemming, jesteś już kobietą. - Powtarzam mamie, ale nie chce uwierzyć.
- Spieszymy się. - Wyglądacie jak siostry.
Przestań, bo zawrócisz mi w głowie.
- Jak to możliwe? - Nowy krem z Paryża.
- Z mleczka pszczelego. - Miło cię było spotkać.
Ledwie tydzień później należało podjąć działania,
gdy, wiodąc spokojne życie na przedmieściach,
Adaline zatrzymano za drobne naruszenie przepisów drogowych.
Urodziła się pani 1 stycznia 1908 r.
- Zgadza się. - Miałaby pani 45 lat?
- Tak. - Zatrzymam to.
Odbierze to pani na posterunku? Proszę zabrać akt urodzenia.
Z przyjemnością, panie władzo. Może być jutro rano?
Oczywiście.
Niedługo po tym Adaline wróciła do San Francisco
i podjęła pracę biurową na Uniwersytecie Medycznym.
Korzystała z każdej okazji, aby zbadać swoją przypadłość.
Po roku intensywnych badań,
Adaline Bowman musiała pogodzić się z faktem,
iż nie istniało naukowe wyjaśnienie dla jej stanu.
Jest pan lub kiedykolwiek był członkiem Partii Komunistycznej?
Adaline?
Musieli mnie panowie z kimś pomylić.
Jesteśmy z FBI.
- Chcemy zadać kilka pytań. - Dlaczego? Niczym nie zawiniłam.
Jestem dobrą Amerykanką. Dlaczego nachodzicie mnie w miejscu pracy?
Nie dało się tego uniknąć. Nie znamy pani adresu. Tędy proszę.
Proszę się nie bać. Zrobimy tylko kilka testów.
Gdyby się z tobą skontaktowano,
powiedz, że udałam się na wakacje do Europy i nigdy nie wróciłam.
Kiedy zobaczymy się ponownie, będę miała nową tożsamość.
Zawsze będę twoją matką, ale będziesz przedstawiać mnie jako koleżankę.
Mamo, nie...
Musi tak być.
Aby zapewnić wolność i bezpieczeństwo sobie i córce,
Adaline obiecała, że będzie w ciągłym ruchu,
zmieniając co dekadę imię, miejsce zamieszkania i wygląd.
I że nigdy nie zdradzi swego sekretu innej osobie.
Za siedem tygodni, gdy Jennifer Larson zniknie na zawsze
i Susan Fleisher osiedli się na ustronnej farmie w Ashton, w Oregonie,
Adaline Bowman, poza jedną chwilą słabości,
dotrzyma swej obietnicy przez minione 60 lat.
- Cześć, Regan. - Chyba mnie nie wystawisz?
Pytałaś o to w zeszłym roku. Dlaczego mi nie ufasz?
Nie mogę uwierzyć, że nie dostałaś lepszej propozycji.
Niemożliwe.
- Odbiorę cię o ósmej? - Między innymi dlatego dzwonię.
Grand Hotel of Nob Hill przyśle po mnie samochód.
- No proszę. - Spędziłaś tam kiedyś Sylwestra?
Tylko raz, wieki temu.
Pewnie jest wystawny.
Lepiej zacznę się szykować. Do zobaczenia wkrótce.
Pa, Regan.
Zgłodniałeś?
Nie?
Chciałbyś pójść ze mną, co?
Przykro mi. To babski wieczór.
- Avery, jeśli nie zabierzesz dłoni z mojego kolana... - Ręce mam na stole.
Dziękuję.
- Szczęśliwego Nowego Roku. - Witaj, Amando.
- To ty klaskałaś? - Co mnie zdradziło?
- Masz dobre maniery. - Jesteśmy ostatnie.
Złap za kieliszek.
- Co mnie ominęło? - Niewiele. Tylko pogaduszki.
Zabawne, nieważne, ile masz lat, w sylwestra wszystko wydaje się możliwe.
- Jakie masz postanowienie? - Niezmienne od lat. Prawdziwa miłość.
A ty?
Przeżyć ten rok, jakby miał być ostatnim.
Nigdy nie wiadomo. W naszym wieku...
Niech będzie. Żyjmy.
Uważaj, zbliża się do nas kawaler.
Jak wygląda?
Szatyn, niebieskie oczy, po trzydziestce.
Dlaczego zawsze podrywają nas dzieci?
Jest tu.
- Dobry wieczór. - Witamy w legowisku kocic.
Dałbyś nam ledwo 28 lat. Jesteś zbyt uprzejmy.
- Jak masz na imię? - Dale Davenport.
- Dale jest malarzem. - Naprawdę?
Ubogim, bo nie przyjmuje pomocy od zamożnej rodziny.
Poznaliśmy się już?
Zauważyłam twój zegarek marki Cartier. Jeden z pierwszych egzemplarzy.
Zapewne podarował ci go majętny dziadek?
Pradziadek. Skąd wiesz, że maluję?
Dłonie masz pokryte farbą. To akurat było proste.
Usiądź, Picasso. Postawimy ci drinka.
- Pewnie. - Szczęśliwego Nowego Roku.
- I wzajemnie. - Dziękuję.
Muszę się udać na odliczanie.
Sześć, pięć, cztery...
...trzy, dwa, jeden.
Szczęśliwego Nowego Roku!
Słucham?
Dziękuję, skarbie.
Nie musisz śpiewać.
Proszę, nie śpiewaj. Miałam już dość urodzin.
Gdzie jesteś?
W ogóle nie wyszłaś?
Nie winię cię.
Wciąż jesteśmy umówione na jutro?
Świetnie.
Prześpij się. Kocham cię.
Dobranoc.
Kimkolwiek on jest, oby miał dobrą wymówkę.
Nie chciałem cię wystraszyć.
To nie tradycja,
że witając samotnie Nowy Rok, musisz pocałować nieznajomego?
Cholera. Słyszałaś to już?
Tylko jeden raz. Od młodego Binga Crosby'ego...
Jego sobowtóra. Szczęśliwego Nowego Roku.
- Jestem na to za stara. - Nie znikaj.
Zadzwonię jutro i opowiesz mi wszystko.
- Kocham cię. - Do widzenia, kochanie.
To mnie nauczy nie wsadzać rąk, gdzie nie jest ich miejsce.
Jakoś w to nie wierzę.
To było ryzykowne.
- Co takiego? - Nie przedstawiłaś się, nim odeszłaś.
Jestem ryzykantką.
Jestem Ellis. Miło cię poznać.
- Jak wyspa? - Nikt nią nie jest.
- Jestem Jenny. - Jak w tym wierszu?
Nie?
"Nazwij mnie smutnym. Nie dano mi zdrowia i dostatku.
Nazwij mnie starcem, lecz dodaj...
że pocałowała mnie Jenny".
- Kto to napisał? - Przypuszczam, że jakiś romantyk.
- Nie masz pewności? - Mam, ale nie chcę wyjść na mądralę.
Szkoda. Uwielbiam ich.
Dokąd się wybierasz?
W miejsce z lepszym jedzeniem. Do mojego mieszkania.
A ty?
Wracam na przyjęcie. Chciałem spędzić z tobą 27 pięter.
- To dopiero było ryzykowne. - Dlaczego?
Zostawiłeś randkę. Mam nadzieję, że było warto.
- O czym ty mówisz? - Piękna kobieta w niebieskim.
Jej imię kończy się na "kova"?
Nie. Nazywa się Agnes Boggs.
Jej wujek jest szefem kuchni. Przekażę, że ci smakowało.
I nie jest moją randką.
- Taksówkę? - Poproszę. Dziękuję.
Dobranoc.
- Zaczekam z tobą. - By odkryć, gdzie mieszkam?
Dużo łatwiej byłoby wysłać kwiaty.
Dziękuję, ale poradzę sobie.
Do widzenia. Interesujące spotkanie.
Dziękuję.
Zaczekaj!
Znowu wkładasz dłoń tam, gdzie nie powinieneś.
- Jak się skontaktujemy? - Szczęśliwego Nowego Roku, Ellis.
Dziękuję panu.
- Spóźniłam się? - Nie bardziej niż zwykle.
- Sto lat, mamo. - Dziękuję, kochanie.
Cieszę się, że cię widzę.
Nie musisz już dawać mi kartek.
- Kocham cię. - Też cię kocham.
- Kiedy się przenosisz? - W trzecim tygodniu lutego.
- Zgodnie z planem. - Oczywiście.
Widzę, że zapomniałaś już o naszej pogawędce na temat sodu.
Zwyczajnie ją ignoruję.
Właściwie...
też myślę o przeprowadzce.
- Kochasz swoje miejsce. - Jest tam zbyt wiele schodów.
Kay Alfonso przewróciła się w zeszłym tygodniu i złamała biodro.
Może już nigdy nie opuścić szpitala.
Następnego dnia zadzwoniła do mnie Molly Andrews.
Powiedziała mi o pięknym domu spokojnej starości w Arizonie.
Mieszka tam od wiosny. Podobno nigdy nie była szczęśliwsza.
O co chodzi?
Kupiłam dom w Oregonie, żeby być bliżej ciebie.
Byś mogła mnie odwiedzać i kiedyś ze mną zamieszkać.
Nie mieszkałyśmy razem, odkąd byłam w liceum.
Nie robisz się coraz młodsza.
A jeśli przeniesiesz się do Arizony i coś się stanie? Zachorujesz?
Będę miała nadzieję, że przyjedziesz się mną zająć.
- A jeśli nie zdążę? - Nie.
Nie będziemy się kłócić. Nie w twoje urodziny.
To święto.
- Prawie spadłam z krzesła. - O czym plotkujecie?
Duże wieści.
Pan Jones przekaże naszej bibliotece kolekcję białych kruków wartą 50 tysięcy.
Znasz tytuły?
Niedługo się dowiemy, bo dostarczy je osobiście.
- Jestem Ellis. - Witamy, panie Jones.
W imieniu Stowarzyszenia Dziedzictwo San Francisco,
pragnę wyrazić naszą wdzięczność za ten niezwykle hojny dar.
Zostawiłem je w punkcie odbioru, ale na pewno zaraz tu dotrą.
Jeśli to nie problem, uwiecznimy tę chwilę na zdjęciu.
Oczywiście.
Wybaczy mi pani na chwilę?
Hej, to ja.
Mądrala.
- Co tutaj robisz? - Dla ciebie też coś mam.
Kwiaty.
"Daisy Miller" Henry'ego Jamesa.
"Słoneczne wino" Raya Bradbury'ego.
"Biały oleander" Janet Fitch.
Bardzo sprytne.
Skąd wiedziałeś, że tu pracuję?
Dołączyłem do rady, zauważyłem cię, gdy wychodziłem ze spotkania.
Mogłeś o tym wspomnieć w windzie.
Gdyby budynek był wyższy, pewnie miałbym na to czas.
Nie wiem jak ty, ale mógłbym już coś przekazać.
Świetnie. Zaczekam tu.
Nie ma mowy, musisz przyjąć książki w imieniu biblioteki.
- Nie mogę tego zrobić. - Ależ możesz.
Nie chcę, żeby zrobiono mi zdjęcie.
Bez obaw. Wyglądasz zniewalająco.
To nie przez próżność. Nie lubię, gdy robi mi się zdjęcia.
Twój wybór.
Nie przekażę ich, jeśli ich nie przyjmiesz.
- Nie zrobiłbyś tego. - Zrobię. Może nawet je spalę.
Po prostu nie lubię, gdy robi mi się zdjęcia, Ellis.
Dobrze. Mam inny pomysł.
Daj się jutro zaprosić.
To niemożliwe.
Spakuję tylko książki. Nic się nie stało.
Dokąd?
Tam, gdzie jeszcze nigdy nie byłaś.
Jeśli znajduje się w tym mieście, to mało prawdopodobne.
Przekonajmy się.
Zostawcie buty przy wejściu.
- Będę na zewnątrz. - Zostawimy. Dzięki, Tom.
Dobrze. Poddaję się.
Pierwszego roku gorączki złota
około 60 tysięcy ludzi przypłynęło do San Francisco.
Wielu od razu udało się na wzgórza, pozostawiając za sobą łodzie.
Setki łodzi porzucono na wybrzeżu.
Centrum miasta wzniesiono tuż nad nimi.
Nie miałam pojęcia.
Służby miejskie odkopały to, gdy prowadzono prace pod ziemią.
- Mój Boże. - Prawda, że wspaniałe?
- To... - Tak, to łódź.
Niesamowite.
Musieliśmy natychmiast przerwać prace, bo chcemy upublicznić znalezisko.
My?
Towarzystwo Opieki nad Zabytkami.
- Niech zgadnę. Zasiadasz w radzie. - Dzisiaj przyjmują każdego.
Jak zdobyłeś swoją fortunę? Odziedziczyłeś ją?
Przypadek. Studiowałem matematykę.
W wolnych chwilach rozwijałem algorytm, który analizował dane klimatyczne.
Mój współlokator odkrył, że może posłużyć do tworzenia prognoz gospodarczych.
Założyliśmy spółkę w akademiku. Sprzedaliśmy ją trzy lata później.
Za swoją połowę osiedlił się na Fidżi, a z moją połową - robię to.
Zajmujesz się rozdawaniem pieniędzy.
Jeśli chcesz wywrzeć realny wpływ, jest to znacznie trudniejsze, niż się zdaje.
A ty, Jenny?
Mam psa.
- Muszę wracać. - Mieliśmy zjeść lunch.
Zrobiło się późno. Mam tylko godzinę.
Pozwól się chociaż odprowadzić.
Dziękuję za wszystko.
Musisz wiedzieć, że się przeprowadzam.
Dobrze. Mam pomysł.
Opowiem ci żart, jeśli się zaśmiejesz,
umówisz się ze mną jeszcze raz przed przeprowadzką.
Jeśli nie, uznam, że do siebie nie pasujemy i z radością zrezygnuję.
- Musi być piekielnie dobry. - Najzabawniejszy w historii ludzkości.
Jest subtelny i wyrafinowany, przez co zapewne go nie zrozumiesz.
- Zapewne nie. - Lubisz baseball?
- Uwielbiam. - To dobrze.
Pewnego dnia na stadionie, Ted Williams...
- Wiesz, kim był? - Proszę cię. "The Thumper".
- Średnia uderzeń 0,344. - Co?!
Dokładnie. Ten Ted Williams. Kręci się po stadionie.
Podchodzi do niego koń i mówi: "Chcę grać dla Red Sox".
- Prawdziwy koń? - Owszem.
Ted na to: "Dobra, co potrafisz?". "Uderzam jak ty, ale znacznie lepiej".
Bierze kij w zęby. Ted rzuca mu parę razy i rzeczywiście...
Prosto w trybuny.
Ted zdziwiony: "Co jeszcze potrafisz?". Koń na to: "Mogę być łapaczem".
Ted rzuca mu kilka niskich i rzeczywiście...
Wciąga jak odkurzacz.
Ted osłupiał: "Potrafisz miotać?".
Koń na niego patrzy i mówi: "Gdzieś ty widział konia, który miota?".
Tak!
Panie i panowie! Dama została zdobyta!
W życiu nie słyszałam gorszego żartu.
- Dziękuję. - To nie był komplement.
Kolacja we wtorek. U mnie. 18th Street 303.
O 20:00.
Zgoda.
PORT SAN FRANCISCO
Miło znów panią widzieć.
- Dzień dobry. - Co możemy dla pani zrobić?
Chciałabym wydać kolejne pełnomocnictwo do mojego konta.
- Mogę spytać o powód? - Będę podróżować przez jakiś czas.
Podróże. Rozumiem.
Przyniosę dokumenty. Będę za moment.
Te przedsiębiorstwa cieszą się wysoką estymą.
A to co? Haloid Photographic Company?
Działają od 50 lat. Produkują sprzęt fotograficzny.
Rozwijają kserografię. Może zrewolucjonizować branżę.
Nie ujrzy pani szybkiego zwrotu. Może minąć kilka lat.
- Nie szkodzi. - Nie chcę, by utopiła pani pieniądze.
Jestem cierpliwa.
Kto by się spodziewał? Zmienili nazwę.
Działają pod nazwą...
Co, u licha? Zaczyna się od "X"...
To po grecku. Wymawia się "Xerox".
Xerox?
Zaczniemy od karty wzorów podpisów. Jak nazywa się pełnomocnik?
- Susan Fleisher. - Susan F-l-e...
...i-s-h-e-r.
Przyrządziłam ci łososia.
Nie możesz być dłużej niejadkiem, jeśli zostaniesz psem wiejskim.
Do ostatniego kęsa. Zrozumiano?
Brawo.
Przeszkadzam?
- Bałem się, że stchórzyłaś. - Trudności ze złapaniem taksówki.
- Mogę wziąć twój płaszcz? - Dobrze.
Twoje mieszkanie jest...
- Niedokończone. - Właśnie.
Rzuciło mi się w oczy. To wybór artystyczny?
Nie. Muszę je odmalować, otynkować i pociągnąć przewody,
ale robię to samodzielnie.
- Trochę to potrwa. - Jedzenie ci się przypala.
Rozgość się. Usiądź i zrelaksuj się.
Dobrze.
- Co tam gotujesz? - To przysmak nie na każde podniebienie.
Mam nadzieję, że będzie ci smakowało.
- Gotowa? - Zagrać na werblach?
Voila!
Do wyboru było to lub faszerowane przepiórki.
- Nie jesteś chyba zawiedziona? - Przepełnia mnie radość.
Tak!
- Wcinaj. - No dobrze.
- No i? - Idealnie, ale muzyka jest paskudna.
- Nie lubisz jazzu? - Uwielbiam. To coś innego.
Mama dorastała w Maine. Prawdziwa mieszkanka Nowej Anglii.
Urocza, ale twarda jak stal.
Ojciec z kolei... buja w obłokach.
Dosłownie. Jest astronomem.
Do niedawna wykładał na Stanfordzie.
Szczyci się, że odkrył nietypową kometę.
- Nietypową w jaki sposób? - Ma matematycznie idealne perygeum.
Bazując na jego obliczeniach, powinna minąć Ziemię zimą 1981 r.
- Minęła? - Nie! Nie minęła!
Mimo to dalej wypatrujemy jej każdego roku.
To już tradycja, którą mamy od dzieciństwa.
Ojciec wciąż na nią czeka.
Jeszcze jeden kieliszek wina i może ją dostrzegę.
Dziękuję.
Przestań. Włosi mają powiedzenie.
"Anni, amori e bicchieri di vino, nun se contano mai".
"Lata, kochankowie i kubki wina...
"Lata, kochankowie i kieliszki wina, to trzy rzeczy, których liczyć nie wypada".
Nie masz pojęcia.
Podoba mi się twój widok.
Dziękuję.
Lubię sposób, w jaki czytasz.
Co?
Gdy ujrzałem cię po raz pierwszy, kiedy wychodziłem ze spotkania rady,
czytałaś.
Miałaś związane włosy i niebieską sukienkę.
Książka była w Braille'u.
- Zwolniłem kroku, by patrzeć. - Jak długo mnie obserwowałeś?
Zorientowałem się, że nie jesteś niewidoma.
Musiałem cię poznać.
Nie wiedziałem w jaki sposób, jednak byłem pewny, że to nastąpi.
Myślę, że... pamiętam ten dzień.
Książka była po norwesku i przez samogłoski z przegłosem,
zrozumienie tekstu było niemal niemożliwe.
- Żartujesz? - Tak.
- Żartujesz sobie? - Oczywiście.
To był Braille dla początkujących. Jakieś proste rymowanki.
Uwierzę we wszystko, co mi powiesz. Prawie nic o tobie nie wiem.
Tak jest lepiej.
Nie, nie jest.
Powiedz mi coś, czego się złapię i już nigdy nie puszczę.
Odpuść.
Dzień dobry.
Zabierz rękę. Niektórzy z nas muszą pracować.
Rozumiem. Jestem twoim zakładnikiem.
Zobaczę cię jeszcze?
Naprawdę nikt nie mówi po angielsku lub hiszpańsku?
Nie, chcemy wszystko.
- Muszę już iść. - Poczekaj. Moment.
Daj mi chwilę. Załatwiam to po portugalsku.
Nie mogę.
Co starasz się powiedzieć?
Rainforest Trust chce nabyć pięć tysięcy hektarów.
Nie byłeś nawet blisko.
- Proszę. - Dziękuję.
- Spóźnię się do pracy. - To wszystko?
Odpuść.
Półtora dolara, panienko.
- Panienko? - Zmieniłam zdanie. Proszę jechać.
Dobrze.
DAISY MILLER
Reese?
Skarbie, nic ci nie jest?
Nic ci nie jest, skarbie?
Poziom kreatyniny w moczu jest zbyt wysoki.
Jego nerki przestają działać.
Organizm gromadzi toksyny. Nie jest w stanie tego wytrzymać.
Cierpi?
- Trudno powiedzieć. - Co by pan zrobił na moim miejscu?
Myślałbym o tym, jak wspaniałe miał życie.
Ile szczęścia mieliście, że na siebie trafiliście.
Mogę zostać z nim chwilę sama?
Oczywiście.
Jenny, tu Ellis. Dzwoniłem parę razy. Mam nadzieję, że dostałaś moje wiadomości.
Oddzwoń do mnie.
Jenny!
Co tu robisz?
- Dzwoniłem... - Skąd masz mój adres?
Z biblioteki.
Nie złość się. Nie wiedziałem, co robić.
Mój pies...
- Musiałam go uśpić. - Przykro mi.
Trzeba było poczekać, aż się odezwę.
Nie bez powodu nie zdradzam adresu.
- Przykro mi. Naprawdę. - To się nie uda. Przeprowadzam się.
Mówisz poważnie?
Dla pani.
Barbara Ireland, nim przeniosła się na Florydę...
pozbyła się wszystkich książek.
Nie pozbyłabym się tej książki...
Nie tylko mnie wzięło na wspominki.
- Miałaś wspaniałe życie. - Lubię tak myśleć.
Żałuję, że nie mogłaś być jego większą częścią.
Ja również.
Pamiętasz to?
Rok 1954. Byłam na pierwszym roku.
- To moje ostatnie twoje zdjęcie. - Widziałaś jedno, widziałaś wszystkie.
Prawda.
O co chodzi?
- Co się stało? - Zmęczyło mnie uciekanie.
I okłamywanie dobrych ludzi.
To przestań. Nikt cię już nie ściga.
Każdy, kto był podejrzliwy, już od dawna nie żyje.
Nie musisz być na zawsze sama. Nie brak ci ukochanej osoby?
- Minęło tyle czasu. - To nie to samo, gdy nie ma przyszłości.
Co ty wygadujesz? Przyszłości masz pod dostatkiem.
Mówię o wspólnej przyszłości. Zestarzeniu się razem.
Bez tego miłość jest...
Łamie serca.
Nie różnisz się tym od innych. Ile razy złamano mi serce?
Zbyt wiele.
Gdybym miała twój wygląd i energię, zakochałabym się jutro.
- Naprawdę. - Poznałam kogoś.
- Co? - W sylwestra.
- Wskoczył do mojej windy. - I nic nie mówiłaś?
Bo wiedziałam, że tak na mnie spojrzysz.
Nie ekscytuj się. Kazałam mu się odczepić.
Byłam potworna. Okrutna.
Powiedz, że żałujesz i popełniłaś błąd.
Nie mogę, wyjeżdżam.
Przenosisz się do Oregonu. Nie do Timbuktu.
Proszę, jeśli nie dla siebie, to zrób to dla mnie.
Proszę?
- Dobry wieczór. - Mogę w czymś pomóc?
Przyszłam do Ellisa Jonesa. Nie spodziewa się mnie.
Zobaczmy, co da się zrobić.
A pani jest?
Niezwykle przykro.
Panie Jones, ma pan gościa. Na pewno ma jakieś imię.
Jennifer Larson.
Proszę przekazać, że zrozumiem, jeśli nie chce mnie widzieć.
Przyszłam przeprosić.
Moje życie było niewiarygodne. Dłużej, niż może to sobie wyobrazić.
Dałam się ponieść emocjom.
Uświadomiłam sobie, że był dla mnie niezwykle życzliwy.
Byłam zbyt głupia, by to przyjąć.
Teraz to wiem.
Dlatego przyszłam powiedzieć, że jest mi szczerze przykro.
Jeśli do mnie zejdzie, może mu to jakoś wynagrodzę.
Zabiorę go dokądś.
Proszę.
Przyszła Jennifer Larson. Zrozumie, jeśli nie będziesz chciał...
Słyszałeś?
To dobrze. Pyta, dokąd go zabierzesz.
Tam, gdzie jeszcze nigdy nie był.
Nie sądzisz chyba, że to moja pierwsza dziupla.
Bądź cicho, jest tu coś więcej, niż się pozornie wydaje.
Mieściło się tu popularne kino.
- Kino? - Zgadza się.
W latach 30. Mary Elizabeth Woods
przeczytała o potentacie chemicznym, który stworzył kino objazdowe.
W Camden w New Jersey.
Naturalnie musiała otworzyć własne w San Francisco.
Uznano ją za wariatkę. Bo nią była. Sypiała z każdym, kto nie był jej mężem.
Na wszystkich patrzyła z góry...
Do rzeczy...
Z powodu lokalnych przepisów, nie mogła otworzyć kina w plenerze.
Zabrała auta tutaj. Tam znajduje się ekran.
Było spektakularne. Domyślam się.
- Gotowy na najlepsze? - Pewnie.
Spójrz w górę.
Pokryła sklepienie włóknami luminescencyjnymi.
Zadali sobie trud stworzenia konstelacji.
Prawda, że to piękne?
Tak.
- Co robisz? - Podejdź.
Na zdrowie.
Paradoksem jest to, że im lepsze mamy przyrządy,
tym dalej możemy patrzeć, ale nie w przyszłość.
W przeszłość.
Zajścia, których światło jeszcze do nas nie dotarło.
Nigdy nie zrozumiem, dlaczego tylko garstkę ludzi interesuje historia.
Przyszłość też ma swój urok.
Możemy porozmawiać o naszej.
- Ellis... - Nie o tej odległej.
- Mówię o weekendzie. - O czym myślisz?
Moi rodzice świętują czterdziestą rocznicę ślubu.
To tylko kilka godzin drogi stąd.
Pojedź ze mną.
Dobrze.
Mogę prowadzić?
Rzadko widujesz Saaba w wyścigach Daytona 500.
Nie bez powodu.
Może rozważysz sporadyczne wciskanie hamulca przy twojej stopie?
Nie wiem, o czym mówisz.
Rany boskie!
Przepraszam!
Co z tobą?
- Zrób coś dla mnie. Zgarnij ją. - Nie chciałabym zostać dźgnięta.
To moja siostra.
Przepraszam.
- Jak leci, kociaku? - Podwieźć cię?
A jak myślisz?
- Jak się masz? - Dobrze.
- Dalej jeździsz tym gruchotem? - Ciebie też miło widzieć.
Kikki, to jest Jenny. Jenny, poznaj moją siostrę.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Mogłaś powiedzieć, że przyjedziesz autobusem.
Odebralibyśmy cię z przystanku.
Dwa miesiące temu przestałam używać telefonów.
Z jakiegoś konkretnego powodu?
By zbojkotować udział telekomów w rozwoju systemów uzbrojenia.
Kikki jest absolwentką Berkeley.
To ta nowa?
Dałaś mu już?
Dziesięć minut temu. Na twoim miejscu.
Co to za dziewczyna? Pracuje tam?
Powiedziałam ci wszystko, co wiem od Ellisa.
- Dziękuję. - Piękna dziewczyna.
- Pracuje w bibliotece miejskiej. - Może lubi książki i ciszę.
Może wyszukała go w sieci, dowiedziała się o szczodrych dotacjach
i użyła swoich macek, by się do niego dobrać?
Na pewno masz rację.
- Powinni już tu być. - Posprzątaj stół.
Przyjechali.
- Dobra. - Jak wyglądam?
Przepięknie.
- Oto i oni! - Cześć, mamo.
Kochanie! Świetnie wyglądasz.
Patrz, kto się napatoczył.
- To jest właśnie Jenny. - Dobry wieczór.
- Miło cię poznać. - Panią również.
Musicie być wyczerpani po podróży.
- To nic takiego. - Uwinęliśmy się w 18 minut.
Nie bawi mnie to. Nie lubię, gdy pędzi.
To Jenny, słowo. Myśli, że ma dziewięć żyć.
Wezmę twój płaszcz.
Gdzie byliście? Zapomnieliście adresu?
Nie.
To mój tata, William. Tato, to jest...
Adaline.
Jenny.
Dobrze się czujesz, tato?
Przepraszam.
Wyglądasz identycznie jak moja dawna przyjaciółka.
- Adaline Bowman. - To moja mama.
Żartujesz? Poważnie?
- O rany! - Znał ją pan?
Pewnie!
Byliśmy bardzo blisko. Poznałem ją w Londynie.
Mieszkała tam w latach 60.
Nim przeniosła się do Paryża i poznała mojego ojca.
- Niewiarygodne. - Jaki ten świat mały.
Podobieństwo jest zdumiewające. Musisz to ciągle słyszeć.
Odkąd tylko pamiętam.
- Byliśmy bardzo blisko. - Już to powiedziałeś, kochanie.
Dlaczego o niej nie wspominałeś?
- Musiałem... - Pamiętałabym twoją bliską przyjaciółkę.
Co u niej?
Umarła. Sześć lat temu.
Nie. Naprawdę?
Przykro mi.
- Była wyjątkową kobietą. - To rodzinne.
- Zjecie coś? - Upiekłam sernik.
Jesteśmy zmęczeni, położymy się, jeśli nie macie nic przeciwko.
- Ja też. - Poważnie?
- Zajmiesz tylną sypialnię. - Zesłano cię na tyły!
Miło cię poznać.
- Tato... - Witaj, skarbie.
Panienko?
- Zalejesz silnik. - Dziękuję za cenną radę.
Przynajmniej się porządnie opalisz.
Przepraszam. Próbowałam już wszystkiego.
Nie chce odpalić.
Wystarczy tylko popchnąć. Zwolnij ręczny. Popchnę cię.
Wciśnij sprzęgło i gotowe.
Dobrze.
Dziękuję.
- Gotowy? - A ty?
Sprzęgło!
Dziękuję!
Nie ma za co.
Spędzili razem następne pięć tygodni.
Adaline zrobiła coś, czego obiecała nigdy nie robić.
Nie zdradziłaś mi jeszcze swojego imienia.
Adaline Bowman. Przyjaciele mówią na mnie Della.
- Pięknie. - Dziękuję.
Trzy tygodnie później ukończył swój semestr.
William wrócił do Stanów Zjednoczonych.
Adaline poleciała z nim.
Jak spałeś?
- Dobrze. - To dobrze.
Przepraszam za wczoraj. Nie chciałem cię zawstydzić.
- Muszę tracić rozum. - Nic się nie stało.
- O której się położyłeś? - Niezbyt późno. Trochę czytałem.
Dzień dobry, skarbie.
- Gdzie jest Jenny? - Niedługo zejdzie.
Nie mogła w nocy spać.
Nie powiedziałeś nam, jak się poznaliście.
Poznaliśmy się w windzie w sylwestra.
- Kawy? - Nie, dziękuję.
Widziałem ją już wcześniej.
W bibliotece. Czytała książkę w Braille'u.
Od razu wiedziałem, że jest wyjątkowa.
- Ma to po mamie. - Jak poznałeś jej matkę?
Na obrzeżach Londynu.
Zepsuł się jej samochód. Pomogłem go naprawić.
- Była Angielką? - Przyjechała się uczyć francuskiego.
- Mówiła w czterech językach? - Tak myślę.
Jenny też ma talent do języków.
- Ile miałeś lat, gdy ją poznałeś? - Byłem na drugim roku medycyny. Jakieś 26?
Rozważałem rzucenie medycyny. Nudziła mnie.
Bałem się, że jestem za stary, by zaczynać od początku.
Powiedziałem o tym Adaline i zaśmiała mi się prosto w twarz.
Powiedziała: "Zrób to. Nie bądź głupi.
Życie jest zbyt krótkie".
Gdyby nie ona, pewnie nigdy nie odnalazłbym astronomii i fizyki.
Była tylko kilka lat starsza, ale biła od niej niezwykła mądrość.
Była wyrafinowana.
- Co? - Dość tego, William.
- Co się dzieje? - Myślisz, że to zabawne?
Jak to? Co takiego zrobiłem?
Byliście bardzo blisko. Powiedziałeś to już dwa razy.
Oczy ci błyszczą, kiedy o niej mówisz.
Będziesz sentymentalny przez cały cholerny weekend?
Po prostu jest bardzo podobna do matki.
Przypominam sobie rzeczy, o których istnieniu nie miałem pojęcia.
Nie lubię się czuć jak drugi wybór. Zwłaszcza w ten weekend.
- Drugi wybór? - Tak.
Czterdzieści lat. Proszę cię, drugi wybór?
- Przesadzasz. - Czyżby?
Jesteś zazdrosna?
Tak się składa.
To było przelotne. Nieistotne.
Brzmi, jakby było czymś więcej.
Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Przytul mnie.
Biegnę!
Nie jest to najbardziej romantyczny weekend.
Dzięki za wyrozumiałość.
- Drobiazg. - Wynagrodzę ci to.
Przepraszam za tatę. To naprawdę krępujące.
Jest uroczy.
Twoja mama musiała być wyjątkowa.
To prawda.
Kikki!
Tata wygrał już 47 razy z rzędu.
Tyle pieniędzy wydałem na twoją edukację, liczyłem na silniejszą konkurencję.
- Grałaś już w to? - Nie, nigdy.
Kikki, pospiesz się!
- Muszę? - Tak!
Gra polega na tym, by uzbierać tyle tych klinów...
- Ciastek! - To serki.
Kiliny, wygrywa ten, kto wypełni nimi pojemnik.
Większość pytań dotyczy głupich rzeczy.
- Stąd nazwa "Trivial". - Mam dla ciebie przykład.
22 czerwca 1938 r.
amerykański bokser zachował mistrzostwo wagi ciężkiej,
gdy w pierwszej rundzie pokonał Maksa Schmelinga.
- Rzeczywiście trudne. - Prawda? Jak myślisz?
Sonny Liston?
- Joe Louis. - Dobry strzał.
Kobiety i boks. Urocze.
- Przepraszam? - Co?
W porządku, panie. Jesteśmy drużyną. Rzucaj.
- Kobiety są różowe. - Różowe?
Kto był pierwszym prezydentem Stanów Zjednoczonych urodzonym w szpitalu?
Jimmy Carter.
- Błyskawica. - Szczęście nowicjusza.
Nie sądzę. Spróbuj ponownie.
Podczas jakiego wydarzenia zadebiutowało hula-hoop?
W 1956, na wystawie światowej w Schenectady, w stanie Nowy Jork.
1956, wystawa światowa. Schenectady, stan Nowy Jork.
O rany!
Nieźle!
- Serek. - Dobra.
Klin.
- Dobra, do dzieła! - O, presja.
Też to czujesz? Passa odchodzi z dymem?
Mamy w rodzinie taki żart. Co nastąpi wcześniej?
Tata przegra w "Trivial Pursuit" czy może Della w końcu się pojawi?
Della?
Pamiętasz kometę, którą odkrył mój ojciec?
Nazwał ją "Della C 1981". Na cześć mojej ciotki Adele.
Zaczynajmy!
- Dalej, tato. - W porządku.
Jenny! Po zwycięstwo.
Jaki kraj zaoferował prezydenturę Albertowi Einsteinowi w 1952?
Izrael.
Nic się nie stało. Wciąż cię kochamy.
Jakie to uczucie, tato? Jesteś smutny?
Nic mi nie jest.
Spójrz na drugą stronę. Sekcja trzecia, paragraf H.
- Przepraszam. - Pójdę się przejść.
Dobrze.
Przewróć na dziesiątą.
Jak myślisz, ile gwiazd znajduje się w naszej galaktyce?
Nie wiem. Pięćset milionów?
Kilkaset miliardów.
Platon wierzył...
że każda dusza ma bratnią gwiazdę, do której powraca po śmierci.
- Jeśli żyło się moralnie. - Wierzysz w to?
Nie!
Jestem naukowcem. Platon był filozofem.
Poetą.
Dlaczego nazwałeś kometę imieniem mojej mamy?
Gdyby moje obliczenia były poprawne, a okazały się błędne,
byłby to najbliższy przelot komety w pobliżu Ziemi od 200 lat.
Innymi słowy...
jak w przypadku twojej mamy, niewiele brakowało.
Co to znaczy?
Zamierzałem się jej oświadczyć.
W kieszeni miałem pierścionek zaręczynowy.
Wystawiła mnie.
Niewiele brakowało. Dobranoc.
William.
Ona też cię kochała.
Dopiero się poznaliśmy. Zdaję sobie sprawę.
Powinienem się pewnie zamknąć.
- Lepiej się zamknę. - Przestań. Co?
- O co chodzi? - Muszę ci wyznać prawdę.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
To pewnie ostatnia rzecz, którą chcesz teraz usłyszeć...
Zakochuję się w tobie, Jenny. Nic na to nie poradzę.
Nie wiem, co odpowiedzieć.
Nie spodziewałam się...
Nie musisz nic mówić. Chciałem tylko, byś wiedziała, co czuję.
Dokąd wszyscy poszli?
Kathy i Kikki poszły na targ, a Ellis poszedł pobiegać.
Poczekaj. Masz owada we włosach.
Spokojnie. To tylko biedronka.
Podobno przynoszą szczęście.
- Wyjąłeś ją? - Tak.
Dziękuję.
Przekaż Ellisowi, że poszłam na spacer.
Trochę zapiecze.
Bez obaw. Poskładam cię.
Przepraszam?
Zrobi nam pan zdjęcie?
- Pewnie. - Nie!
Nie trzeba.
- Będzie świetnie. - Nie lubię zdjęć.
- Spodoba ci się. - Marnujesz kliszę.
- Bzdura. - Jestem bardzo nieśmiała.
Trzy, dwa, jeden...
Wiem.
Wiem, kim jesteś, Adaline.
Co?
Blizna.
Identyczna blizna. Sam cię zszywałem.
Proszę.
Powiedz prawdę.
William...
Myślałem, że mi odbiło.
Jak? Jak to możliwe?
Nie wiem.
Byłam normalna.
I pewnego dnia przestałam.
Bardzo chciałam ci powiedzieć,
ale nie mogłam.
Wiesz, co by ze mną zrobili.
- Byłabym... - Fenomenem.
- Okazem. - Tak.
Dlatego odeszłaś?
Dlatego zniknęłaś?
Nie masz pojęcia, jak to bolało.
Myślę, że jednak mam.
Nie powiedziałaś nikomu?
Nie.
Gdybym to zrobiła, powiedziałabym Ellisowi.
Nie. Nie uciekaj.
Nie znikaj ponownie. Proszę, dla Ellisa.
- Adaline... - Proszę.
Żyłaś przez tyle lat, ale nigdy nie miałaś życia.
Proszę, zrób to dla siebie i Ellisa.
- Zostań. - Nie potrafię.
Nie uciekaj, Adaline!
Nie rób tego. Proszę cię, Adaline.
Nie rób tego.
Pomyśl o Ellisie. Proszę!
Adaline, proszę!
Adaline!
Ellis, przepraszam. Nie mogę. Nie potrafię tego wyjaśnić. Jenny.
Tato!
Gdzie są twoje kluczyki?!
Odeszła.
Nie wróci, synu.
Co się stało? O co tu chodzi?
Co jej, u licha, powiedziałeś?
Nic.
- Nie może tego wyjaśnić. - Powiedz mi, co ci powiedziała.
- Nie jest zdolna. - Do czego?
Do zmiany.
Kochasz ją?
Synu!
Posłuchaj mnie. Kochasz ją?
Tak.
Skąd wiesz?
- Tato... - To proste pytanie.
Skąd wiesz?
Bo nic nie ma w niej sensu.
- Słucham? - Nie chciałam cię obudzić, skarbie.
- Wszystko w porządku? - Chciałam ci tylko powiedzieć...
Co?
Miałaś rację. Dość uciekania.
- Mamo... - Zadzwonię jutro, dobrze?
- Tak się cieszę. - Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Pa.
Pa, mamo.
Księżyc odpowiada za wiele zdarzeń, które mają miejsce na powierzchni Ziemi.
Zbłąkany meteoryt uderzył w Księżyc w 1178 r.
Następstwem wstrząsu są potężne fale, które zalewają argentyńską Ziemię Ognistą.
23-procentowy wzrost średniej fali dzisiejszej nocy,
wywołał sztorm 3 tysiące km dalej, na wybrzeżu Pacyfiku,
powodując wzrost stopnia jonizacji cząsteczek atmosfery.
I po raz pierwszy od 78 lat,
spadł śnieg w tych stronach hrabstwa Sonoma.
W pierwszych stadiach hipotermii, organizm generuje ciepło poprzez dreszcze.
Kiedy to zawiedzie, obniży się dopływ krwi do kończyn.
Metabolizm znacznie spowalnia.
Umierasz, ale o tym nie wiesz.
W ostatnich stadiach ofiara oddycha zaledwie raz lub dwa na minutę.
Stan anabiozy.
Jenny!
O 22:07 temperatura ciała Adaline Bowman spadła do 30,5 stopnia Celsjusza.
Jej serce przestało bić.
Nareszcie, w wieku 107 lat...
Adaline Bowman, zgodnie z każdą definicją...
umarła.
Dokładnie o 22:09...
sanitariusze przykleili dwie elektrody do klatki piersiowej Adaline.
Odczekali zalecane pięć sekund, zanim podali 750 woltów elektryczności.
Patrz w stronę światła.
Jak się czuje?
Przeprowadziliśmy serię badań i nie wykryliśmy trwałych uszkodzeń.
To dość niezwykłe.
Obudziła się? Mogę się z nią zobaczyć?
Jest wyczerpana, ale może zamieni kilka słów.
Dziękuję.
Wiem, czemu uciekłaś.
- Wiesz? - Przez moje wczorajsze słowa.
Wyznałem ci miłość.
- Wystraszyłaś się... - Podejdź. Kocham cię...
Też cię kocham.
Jest coś jeszcze.
Co?
O co chodzi?
Na początek... Nie nazywam się Jenny.
Mój Boże! Co się stało?
Nic, mały wypadek. Nic mi nie jest.
Czuję się świetnie.
To Ellis.
To mężczyzna, o którym ci opowiadałam.
Miło pana poznać.
Jestem babcią Jenny.
O co chodzi?
Wie.
Wie?
Nie chcę popsuć przyjęcia, ale pragnę coś powiedzieć.
Dziękuję, że tu jesteście. Jesteśmy niezwykle wdzięczni.
To wiele dla nas znaczy, że świętujecie z nami pierwsze...
czterdzieści lat naszego małżeństwa.
Kiedy pierwszy raz spotkałem tę uroczą damę...
Dawno temu...
Miałem pojęcie o życiu zawodowym...
ale nie wiedziałem...
jakim mężczyzną chcę zostać, kiedy dorosnę, jeśli kiedyś dorosnę.
Jednak jej oddanie...
dla naszego małżeństwa, rodziny i dla mnie...
Ogrom jej miłości pomógł mi zrozumieć,
że moją życiową ambicją jest to, by zostać możliwie najlepszym mężem.
Wciąż nad tym pracuję.
Za Kathy. Miłość mego życia.
Moją bratnią duszę i matkę moich cudownych dzieci.
Za Kathy.
ROK PÓŹNIEJ
Jesteśmy z powrotem na Time Square.
Tylko minuty dzielą nas od tego, na co wszyscy czekamy...
Proszę, skarbie. Grzeczna dziewczynka.
Lepiej się pospieszcie, bo spóźnicie się na przyjęcie.
- Czekam od dziesięciu minut. - Jaki przystojniak.
- Dziękuję. - Też jestem gotowa.
Musisz mnie tylko zapiąć. Na pewno nie pójdziesz z nami?
Na pewno.
Moja randka jest tutaj.
- Kocham cię. - Też cię kocham.
Muszę wziąć torebkę. I aparat.
Ale ma długie wąsy.
Adaline, w porządku?
Tak.
Jest idealnie.
Z chwilą, gdy Adaline reanimowano przy pomocy defibrylatora,
struktura telomerowa jej genów odzyskała elastyczność,
przywracając jej naturalny proces starzenia.
William miał mimo wszystko rację.
Kometa "Della C 1981" w końcu powróciła.
Spóźniona o pół wieku,
ale tak jasna i zjawiskowa, jak to przewidział.